برچسب: امریکا

محمد اشرف‌غنی، رئیس جمهوری افغانستان روز ۲۴ مرداد، با رسیدن طالبان به دروازه‌های کابل، کشور را به مقصدی اعلام نشده ترک کرد. طالبان با خروج کامل نیروهای خارجی در چند هفته کل افغانستان را تسخیر کردند. بیشتر ولایات بدون درگیری تسلیم طالبان شدند.

آقای غنی بعد از خروج از افغانستان در فیسبوک خود اعلام کرد “برای جلوگیری از خونریزی” کشور را ترک کرده است. اما این اقدام او با انتقاد تند بعضی چهره‌های سیاسی افغانستان مواجه شد که او را به “فرار از مسئولیت” متهم کردند. با انتشار خبر خروج آقای غنی از کشور، طالبان وارد ارگ ریاست جمهوری افغانستان شد، و دولت افغانستان عملا سقوط کرد.

او دوبار در انتخابات افغانستان – بعد از اختلاف‌های فراوان – پیروز اعلام شد و به ریاست جمهوری رسید. آقای غنی ۷۲ ساله و فارغ التحصیل دکترای انسان‌شناسی از دانشگاه کلمبیای نیویورک در آمریکا است. او که از نظر قومی پشتون است، سال‌های جنگ و ناآرامی در دهه‌‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ را خارج از کشور گذراند و به عنوان استاد دانشگاه در آمریکا، و بعد با بانک جهانی و سازمان ملل متحد همکاری کرد.

بعد از حمله آمریکا از سازمان‌های بین‌المللی خارج شد، به کابل بازگشت و به عنوان مشاور حامد کرزی مشغول کار شد. در آغاز به عنوان وزیر اقتصاد دولت حامد کرزی معرفی شد اما خیلی زود با او دچار اختلاف شد و از دولت کنار رفت و به ریاست دانشگاه کابل رسید. در این دوره او به عنوان چهره‌ای اصلاح طلب شناخته شد.

در سال ۲۰۰۹ میلادی (۱۳۸۸) آقای غنی انتخابات ریاست جمهوری افغانستان نامزد شد، اما تنها با چهار درصد آرا، چهارم شد. با این حال او همچنان در سیاست افغانستان باقی ماند. مقام بعدی او نظارت بر کمیته‌ای برای انتقال امنیت کشور از ناتو به نیروهای داخلی بود.

در سال ۱۳۹۳ (۲۰۱۴ میلادی) آقای غنی به عنوان یک تکنوکرات بار دیگر وارد انتخابات و پیروز اعلام شد. اما در همان آغاز عبدالله عبد‌الله رقیب او، نتایج انتخابات را نپذیرفت و تشکیل سومین دولت منتخب افغانستان بعد از طالبان با بحران روبه‌رو شد.

رسیدن آقای غنی به ریاست جمهوری همزمان شد با کاهش قابل توجه نیروهای آمریکا و ناتو و همزمان شدت گرفتن حمله‌های طالبان. او در دوران ریاست جمهوری خود، تلاش کرد چهره‌های جوان را جایگزین چهره‌های سیاسی افغانستان کند. آقای غنی همچنین وعده داد امنیت را برقرار کند، فساد مالی و اداری را ریشه کن کند، اقتصاد را اصلاح کند و افغانستان را به گذرگاهی تجاری تبدیل کند.

اگرچه همه این وعده‌‌ها عملی نشد اما در دوران ریاست جمهوری آقای غنی چندین پروژه‌ عمرانی در زمینه سد سازی، تولید و انتقال برق و راه آهن انجام شد. او همچنین اقداماتی برای مقابله با فساد انجام داد اما افغانستان همچنان یکی از فاسدترین کشورهای جهان باقی مانده است.

محمد اشرف‌غنی که به خاطر تند خویی میان همکارانش شهرت داشت، در بسیاری مواقع با سیاست‌های غرب در افغانستان موافق نبود. از جمله در سال‌های اخیر منتقد مذاکرات صلح با طالبان بود با آنکه از پارسال بعد از توافق آمریکا و طالبان دولتش وارد مذاکرات رسمی با طالبان شد.

اما کشورهای غربی از روند کند مذاکرات دولت و سخت‌گیری‌های آقای غنی انتقاد داشتند. این انتقاد‌ها در فضای سیاست داخلی افغانستان هم نمایان شد، حتی در مواردی ایجاد دولتی انتقالی برای رسیدن به صلح مطرح شد.

بی بی سی

دیروز که ویدیوی تخلیه ی کارمندان سفارت امریکارا توسط هیلیکوپترها از پشت بام سفارت آن کشور در کابل می دیدم، به یاد جریان سقوط سایگون، پایتخت ویتنام جنوبی در 1975 افتادم که هیلیکوپترهای پنتاگون، آخرین سربازان امریکایی را از بالای پشت بام سفارت امریکا در سایگون تخلیه می کردند. طنز تلخ تاریخ این است که این دو حادثه از نظر ماهیت هم شباهت عجیبی دارد. ایالات متحده با ویتکنگ ها موافقتنامه صلح وخروج امضا کرده بودند اما ویتکنگ ها منتظر نماندند و ظرف سه هفته کل ویتنام جنوبی و سایگون پایتخت را زیر نگاه حیرت زده و نگران امریکا فتح کردند و حکومت کمونیستی تشکیل دادند. درحالی که امریکایی ها برای تقویت حکومت ویتنام جنوبی و جلوگیری از پیروزی و استقرار حکومت کمونیستی در ویتنام لشکر کشید و سالها جنگید و 58 هزار سرباز کشته داد!

ایالات متحده امریکا و متحدانش درسل 2001 رژیم طالبان را سقوط دادند و کرزی را مانند شاه شجاع، از کوههای ارزگان به کابل آوردند و در میان اوج هیجان جمعی شگفت ما، زعیم سیاسی مان ساختند. همگی در هیاهوی شگرفی از امیدهای بزرگ، از ساختن کعبه دمکراسی، درخشان ترین شادمانی تاریخ زندگی سیاسی و اجتماعی مان را پایکوبی کردیم و پریزدنت ” جرج دبلیو بوش” را بعنوان مهدی موعود و منجی عالم بشریت افغانی، شاعرانه ستایش وکرنش نمودیم.

کاکا بوش برای ما ارتش ساخت. مکتب و پل و جاده ساخت. کمیسیون حقوق بشر ساخت. جامعه مدنی ساخت. دختران و زنان مارا با آیین دمکراسی خواهی و مدنیت ورزی آشنا کرد. صدها ملیارد دلار به جیب دولت دمکراتیک ما ریخت تا رهبران و مدیران و تامی های ما این ویرانستان را تبدیل به گلستان کنند و بدینسان ما فکر کردیم بزودی کابل ما، توکیو خواهد شد و حتا همسایگان غربی ما با حسرت و حیرت از خوشبختی ما غبطه خوردند و با رشک و حیرت ورد زبان شان در روزنامه ها و کوچه و خیابان گردید که:” ایکاش ما هم بجای افغانی ها می بودیم… خوش بحال شون که امریکا کشور شان را ژاپن می سازد و بزودی صدسال از ما جلو میوفتند!”

در سایه ی این دمکراسی اما بتدریج رهبران و زعمای سیاسی و روسای جمهور ما مثل سگ به جان هم افتادند و مثل گرگ، لاشه ی بی جان ملت را تکه پاره کردند و دهان شان از خوردن گوشت و خون فقیرترین مردم دنیا کف کرد. روسای جمهور ما تا توانستند اعتماد و عزت نفس مارا تخریب کردند، تعصب ورزیدند، تبعیض روا داشتند، یکه تازی و باندبازی نمودند و بانک های خارجی را از حساب دالری خود پر کردند. مدیران و تکنوکرات ها و دو پاسپورتی های ما در دریایی از لجن و فساد و دزدی و رزالت و پلیدی غرق شدند. وزرا و نمایندگان پارلمان ما تا توانستند عصبیت پخش کردند و بساط تفرقه و خیانت و دروغ و تقلب ودزدی و رشوت و چپاول گستردند… و چنین شد که جوانه های امید دمکراسی و جمهوریت و آرمان ملت سازی ما در قحطی خرد و تعهد و صداقت و پاکدامنی رهبران و مدیران وزعمای ما به خشکیدن گرایید.

یک دهه سرمست از رفاقت و حمایت و سخاوت واشنگتن احساس خوشبختی می کردیم. در نخستین سالهای دهه دوم اما با خروج سربازان امریکا کم کم دلهره های مان شروع شد و درنهایت در پایان دهه دوم، افول رویاهای مان به حقیقت پیوست. پهلوان ترامپ، این افول را با کلید برادر خلیلزاد بر دروزاه بخت سیاسی و تقدیر جمعی مان فرو کرد و عمو بایدن اما آمد و دروزاه ی بخت مان را از بیخ برکند و بدین ترتیب، همان طالبانی که از هیمنه هجوم امریکا به غارهای تورا بورا پناه برده بودند، پس از دو دهه بیابان گردی و انتحار و کشتار، فاتحانه درجوار سفارت امریکا و پیش چشم نظامیان امریکایی، در ارگ ریاست جمهوری افغانستان، بیرق شان را به اهتزاز در آوردند.

این رویداد، درس های زیادی برای ما و نسل آینده ما باید بیاموزاند: نباید روی کوهِ یخ هیچ قدرت لایزالی، قصر آرزو های مان را بسازیم.

فریب بزرگیست اگر تصور کنیم جهان، دل شان برای حقوق بشر ما می تپد و دروغ آشکاریست اگر باور کنیم امریکا و انگلیس و فرانسه دغدغه شان دمکراسی و توسعه و ارزشهای مدنی و قانون اساسی ما است.

اصلا حماقت محض است که خود، قاتل دمکراسی و مدنیت و کثرتگرایی و ارزشهای حقوق بشری خویش باشیم ولی از کاکا بایدن توقع داشته باشیم از دمکراسی و فاسد ترین نظام روی زمین و ریس جمهور متعصب و متقلب ما و جمهوریت دروغین مان محافظت کند.

بلاهت ترین فکر این است که خود جلاد همدیگر و نابودگر خویشتن خویش و دشمن هویت و موجودیت و کرامت یکدیگر باشیم و تا جان داریم دربرابر همدیگر نفرت و تعصب و بدبینی و زشت خویی و تبعیض و تحقیر و بدگمانی بیگانگی بورزیم، اما از ماما جانسون و خاله مرکل و رفیق پوتین توقع داشته باشیم از شر سیاه طالب نجات مان دهند.

اگر تاریخ معاصر و حتا دو دهه اخیر را بخوانیم، درخواهیم یافت که امریکا درهیچ جای دنیا برای استقرار دمکراسی هزینه نکرده و هیچ ملتی را به خوشبختی ای که ما دنبال معجزه اش بودیم، نرسانیده است. اگر کره جنوبی را مثال بزنیم. این مدیریت، خلاقیت، سختکوشی و خردورزی و تعهد ملی خود کره ای ها بود که دمکراسی و توسعه و صنعتی شدن را به حد اعلای فرجام رسانیدند. کره ای ها کرزی و اشرف غنی نداشتند تا تعصب و تبعیض و دزدی و پلیدی و درنهایت سقوط را شناسنامه مدیریت و حکومت خویش سازند.

مثالِ عراق، سوریه، لیبی نزدیکترین و عینی ترین مثال ها هستند. امریکا توسط زور، نظام های شان را سقوط داد تا دمکراسی و آزادی را جایگزین کند اما پس از دو دهه، عراقی هارا در آشوب سیاسی و فقر وفساد و تفرقه مذهبی غرق کردند و بدست ایران سپردند.

رژیم قذافی را سقوط دادند که دمکراسی را جایگزین دیکتاوری سرهنگ کنند اما لیبی را به مرکز آشوب و جولانگری گروهای افراطی و حوزه نفوذ ترکیه و مصر و روسیه تبدیل کردند.

درپی سقوط رژیم سوریه برآمدند و از گروههای کرد حمایت کردند اما کردهارا با دنیای از ارزو و امید و پس از دادن هزاران کشته وقربانی در رکاب نیروهای امریکایی، تنها گذاشتن شان و سوریه را به بشاراسد وایران واگذار نمودند. پس از سقوط صدام، کردهای عراق را درمقابل داعش و دولت مرکزی عراق حمایت کردند اما جامعه ی کرد را با داعیه رفراندوم و آرزوی استقلال سرزمین های شان تنها گذاشتند.

نمی خواهم امریکارا ملامت کنم. آمریکا در هرجای دنیا، دنبال منافع ملی و امنیت خویشتن است. ما هیچ حق و دَینی در گردن آمریکایی ها نداریم که مدیون و ممنون ما باشند و جور جهالت جمعی و خیانت سیاسی و سبعیت اخلاقی وزشتخویی اجتماعی وخشونت و عقب ماندگی فرهنگی و عصبیت قومی مارا نسبت به همدیگر مان بکشد. بقول بایدن، اگر امریکایی ها در افغانستان آمدند، برای متحد کردن ما و ساختن حکومت برای ما نبود، بلکه برای کشتن بن لادن و ازبین بردن القاعده آمده بودند که به هدف خود رسیدند و رفتند.

ما، خود ملامت هستیم که تقدیر خویش را بدست قدرتها و همسایگان و رهبران فاسد خود می سپاریم و هیچ خرد و درایت و صداقت و تعهد و تلاش و ایثار و راستی برای منافع و سرنوشت جمعی خویش و هیچگونه همپذیری و مهرورزی و وطنداری در مقابل همدیگر از خود نشان نمی دهیم اما انتظار داریم امریکا و غرب منجی ما شوند و طالب برسرنوشت ما مقدر نگردد!

حمزه واعظی

«مایک پمپئو» وزیر خارجه سابق آمریکا در یک گفتگوی تلویزیونی گفت: ارتش آمریکا باید برای بازپس گیری کابل از دست طالبان، از نیروی هوایی خود استفاده کند.

به نقل از آرتی، پمپئو در گفتگو اظهار داشت: امیدوارم که دولت جو بایدن از نیروی هوایی استفاده کند. آنها باید طالبان را که کابل را محاصره کرده اند، قلع و قمع کنند.

وی افزود: باید این کار را با کمک نیروهای هوایی آمریکا انجام دهیم و بر آنها فشار بیاوریم و به آنها ضربه بزنیم. نباید برای نجات جان آمریکایی ها به آنها متوسل شویم.

وزیر خارجه سابق آمریکا ادامه داد: هر رئیس جمهور با چالش‌هایی روبروست اما این رئیس جمهور با چالشی در افغانستان روبروست و شکست خورده است. او به طور کامل در امر محافظت از مردم آمریکا در قبال این چالش ناکام مانده است.

پمپئو افزود: اگر هنوز زیر سایه ترامپ وزیر خارجه بودم، طالبان می فهمیدند که اگر توطئه هایی علیه آمریکا صورت گیرد باید هزینه های واقعی بپردازند.

دونالد ترامپ، رییس‌جمهور پیشین امریکا روز یک‌شنبه-۲۴ اسد-، از جانشین خود جو بایدن خواست به دلیل تصرف سریع افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی از این کشور توسط طالبان، از قدرت کناره‌گیری کند.

ترامپ در بیانیه‌ای، گفت: «زمان آن فرا رسیده است که جو بایدن به خاطر آن‌چه اجازه داده به افغانستان رخ دهد، با ننگ استعفا دهد.»

 ترامپ هم‌چنان از بایدن برای سیاست نادرستش در قبال موج جدیدی از مبتلایان به کووید ۱۹ در ایالات متحده، مهاجرت داخلی، امور اقتصادی و انرژی نیز انتقاد کرد.

طالبان ۲۰ سال پس از سرنگونی تهاجم امریکا، افغانستان را با شتاب حیرت‌آوری پس گرفت.

آنها کنترل کابل را روز یکشنبه-۲۴ اسد-، دو هفته قبل از ضرب‌الاجل تعیین‌شده توسط بایدن برای تکمیل خروج نیروهای امریکایی، در دست گرفتند.

قریشی روز دوشنبه، بیست‌وپنجم اسد، در صفحه‌ فیس‌بوکش نوشت با رهبراین جهادی و سیاسی افغانستان دیدار کرده است.

شاه‌محمود قریشی در این دیدار گفت این کشور برای بهبود وضعیت افغانستان تلاش می‌کند. او افزود هدف نهایی پاکستان، افغانستان صلح‌آمیز، متحد، دموکراتیک و مرفه است.

قریشی به هیأت افغانستان گفت پاکستان امیدوار است بتواند با همکاران افغان خود، صلح و آشتی را برقرار کند. به گفته او، کشورهای منطقه و جهان به‌وضوح طرف‌دار صلح و سازش در افغانستان‌اند.

او افزود: «رهبری افغانستان باید از این فرصت تاریخی استفاده کند تا راه را برای یک راه حل سیاسی گسترده و جامع در افغانستان هموار کند.»

با این حال وزیر امور خارجه پاکستان معتقد است گفت‌وگوهای همه‌جانبه تنها راه برای یافتن یک راه حل سیاسی و مسالمت‌آمیز برای مشکلات افغانستان است.
قریشی تأکید کرده است پاکستان اجازه نمی‌دهد بی‌ثباتی در افغانستان و درگیرهای داخلی این کشور بر کشورهای همسایه آن تأثیر بگذارد.

او هم‌چنان یادآور شد: «باید متوجه عناصر ضد صلح و عناصری که تلاش دارند تا نقش آشتی‌جویانه پاکستان را اشتباه معرفی کنند، باشیم.»

قریشی گفت پاکستان انتظار دارد تا همه رهبران افغانستان در جهت منافع ملی گسترده همکاری کنند. او از جامعه جهانی نیز خواست برای بازسازی افغانستان به کمک‌های اقتصادی‌شان ادامه دهند.

گفتنی است روز یک‌شنبه، یک هیأت متشکل از چهره‌های سیاسی کشور، برای بهبود اوضاع به پاکستان سفر کرده است. در این هیأت کریم خلیلی، محمد محقق، صلاح‌الدین ربانی، یونس قانونی، احمدضیا مسعود، احمدولی مسعود، لطیف پدرام و خالد نور عضویت دارند.

وزیر امور خارجه روسیه می گوید تصرف افغانستان توسط طالبان نباید انتقال قدرت قلمداد شود. این رویداد از شکست امریکا در افغانستان نشات گرفته است.

وزیر امور خارجه روسیه در عین حال اعلام کرد با ایالات متحده امریکا در مورد افغانستان در تماس هست و اوضاع را نظارت می کند.

وی افزود برای تصمیم در مورد گام های آینده نیاز به نظارت از اوضاع ضروری ست.

این اظهارات وزیر امور خارجه روسیه در حالی مطرح می شود که ارگ ریاست جمهوری افغانستان به تصرف طالبان درآمده و سرنوشت قدرت سیاسی در افغانستان هنوز مشخص نیست.

سیاسیون باقی مانده حکومت افغانستان به دنبال حکومت موقت هستند اما طالبان به کل قدرت چشم دوخته اند.

وزارت‌های خارجه و دفاع ایالات متحده‌ی امریکا اعلام کرده‌اند در ۴۸ ساعت آینده تعداد سربازان این کشور در افغانستان به شش‌هزار نفر افزایش می‌یابد.

در اعلامیه‌ی مشترک این دو وزارت آمده است اقدامات برای ایمن‌سازی میدان هوایی بین‌المللی حامد کرزی در حال تکمیل شدن است تا امکان خروج ایمن پرسنل امریکایی و متحدان این کشور از طریق پروازهای نظامی و غیرنظامی فراهم شود.

طبق این اعلامیه، شش هزار سرباز امریکایی مأموریت دارند تا روی تسهیل روند خروج امریکایی‌ها و متحدان این کشور تمرکز و کنترل ترافیک هوایی را به عهده بگیرند.

وزارت‌های خارجه و دفاع امریکا گفته‌اند فردا و روزهای آینده هزاران شهروند امریکایی مقیم افغانستان و همچنین کارمندان محلی مأموریت امریکا در افغانستان و فامیل‌های‌شان و دیگر افغان‌های در معرض خطر منتقل خواهند شد.

در اعلامیه‌ی مشترک آمده است روند خروج هزاران افغان واجد شرایط برای ویزای مهاجرت که حدود دوهزار نفر آنان در دو هفته‌ی گذشته به امریکا رسیده‌اند، تسریع می‌شود.

اعلامیه افزوده است: «روند انتقال افغان‌هایی که از آزمایش و غربال‌گری امنیتی گذشته‌اند، مستقیم به امریکا ادامه خواهد یافت. ما برای آنانی که هنوز از غربال‌گری نگذشته‌اند، مکان‌های دیگر را پیدا خواهیم کرد.»

از سوی هم، ند پرایس، سخن‌گوی وزارت خارجه‌ی امریکا گفته است روند خروج تمامی پرسنل سفارت این کشور در کابل تکمیل شده است. او افزوده است همه‌ی کارمندان سفارت به میدان هوایی بین‌المللی حامد کرزی منتقل شده و امنیت آنان از سوی نظامیان امریکایی تأمین می‌شود.

همزمان با این، دفتر رسانه‌های میدان هوایی بین‌المللی حامد کرزی در اعلامیه‌ای، گفته است که تمامی پروازهای غیرنظامی از این میدان متوقف است. در اعلامیه از شهروندان خواسته شده است که «به میدان هجوم نیاورید تا از چور و چپاول و غارت بیت‌المال جلوگیری شود».

این همه درحالی است که طالبان با پیش‌روی سریع نظامی توانستند ولایات افغانستان را تصرف کنند. روز گذشته این گروه تا پشت دروازه‌های کابل رسیدند و پس از آن که محمداشرف غنی، رییس‌جمهور پیشین، افغانستان را ترک کرد، نیروهای طالبان نیز وارد کابل و پس از آن وارد ارگ ریاست‌جمهوری شدند.

مقامات در حکومت تایید کردند محمداشرف غنی افغانستان را در شرایط حساسی ترک کرده است.

عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی با نشر یک کلیپ تصویری، خروج محمداشرف غنی از کشور را تایید کرده است.

او غنی را «رییس جمهور پیشین» خواند و گفت وی ملت و کشور را در چنین شرایطی تنها گذاشته است.

گفته می‌شود حمدالله محب، مشاور امنیت ملی و فضل‌محمود فضلی، رییس اداره امور ریاست جمهوری همراه با غنی از کشور خارج شده‌اند.

تاکنون کشوری که اشرف غنی به آن پناه برده، مشخص نشده است.

این در حالی است که براساس معلومات منابع حکومتی، قرار است یک حکومت مشارکتی جای‌گزین حکومت غنی شود.

سقوط پی در پی ولسوالی‌ها و سپس مراکز ولایت‌ها در افغانستان نشان داد که این همه سرمایه اقتصادی و انسانی که برای تجهیز و ساخت یک ارتش قدرتمند در این کشور صورت گرفته، همه بی‌فایده بوده است.

رویترز نوشت: آمریکا در بیش از ۲ دهه اشغال افغانستان ۸۹ میلیارد دلار صرف آموزش و تجهیز ارتش، نیروهای امنیتی و پلیس افغانستان کرد اما اکنون شاهد آن هستیم که طالبان یکی بعد از دیگری، مناطق این کشور را تحت کنترل خود در‌می‌آورد بی‌آنکه مقاومت موثری از سوی ارتش صورت گیرد.

با اینکه رییس جمهور افغانستان از مقاومت نیروهای امنیتی و ارتش تمجید کرده اما در بسیاری از موارد شاهد تسلیم شدن این نیروها در برابر حملات طالبان و سپردن اداره شهرها به اعضای این گروه هستیم. درحالیکه ارتش افغانستان حتی یک ماه هم در برابر طالبان مقاومت نکرد مقامات آمریکایی از این نیروها به شدت انتقاد کرده‌اند.

با این حال ذکر این نکته ضروری به نظر می‌رسد که نیروهای افغانستان در چند سال گذشته بدون پشتیبانی هوایی و امکانات موجود در ارتش‌های دیگر کشورها جنگیده‌اند اما اکنون آنها چرا باید جان خود را به خاطر سیاستمدارانی که هیچ اهمیتی برایشان قائل نیستند، به خطر بیندازند؟ از سوی دیگر آمریکا در دو دهه گذشته در ساختن یک ارتش منظم، با انگیزه و با امکانات قوی شکست خورده و این یک واقعیت انکارناپذیر است.

واقعیت دیگر این است که ساخت یک ارتش منظم برای یک کشور بسیار فقیر که برای نیازهای اولیه خود نیز به آمریکا وابسته بوده و برای کشوری با قومیت‌های زیاد و پاره پاره که حس کم ملی دارند، بسیار دشوار است. نتیجه همه این مسائل این می‌شود که ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان کمتر از یک ماه در برابر یک شورش مسلحانه قوی مقاومت می‌کنند.

شبکه سی‌بی‌اس آمریکا گزارش داد که واشنگتن درصدد است که اغلب کارمندان سفارت خود در کابل را طی ۳۶ ساعت آینده از این کشور خارج کند.

این شبکه خبری اضافه کرد نفراتی که انتظار می‌رود در کابل باقی بمانند عبارتند از سفیر، تعدادی از نیروهای امنیتی و مهندسین ناظر بر امحای مواد و اسناد حساس در سفارت.

پایگاه خبری آکسیوس نیز ساعتی پیش در گزارشی نوشت که دستیاران ارشد رئیس‌جمهور آمریکا به شکلی فزاینده این احتمال را می‌دهند که ایالات متحده بعد از تاریخ ۳۱ اوت (نهم شهریور)، تاریخی که بایدن قول داده خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان تکمیل شود، حضور دیپلماتیک دائم در این کشور نداشته باشد که تغییری بزرگ حتی در مقایسه با چند هفته قبل است.

ایالات متحده و دیگر کشورهای عضو ناتو در سال ۲۰۰۱ در پاسخ به حملات ۱۱ سپتامبر همان سال در آمریکا، به افغانستان حمله نظامی کردند و از آن زمان حضور نظامی و اشغالگری آنها در این کشور ادامه داشته است. بعد از توافق فوریه ۲۰۲۰ آمریکا و طالبان و امضای «توافقنامه صلح» بین دو طرف در دولت ترامپ، روند خروج نظامیان آمریکایی و متحدان این کشور از افغانستان شروع شد.

علیرغم پیشروی سریع طالبان در افغانستان و تصرف مرکز ولایات یکی پس از دیگری، جو بایدن تاکید دارد که تصمیمش درباره خروج نظامیان آمریکایی جای بحث ندارد و گفته به رغم عملکرد نظامی ضعیف نیروهای افغانستانی او از تصمیم برای پایان دادن به حضور نظامی ۲۰ ساله در افغانستان پشیمان نیست و با توجه به پیش‌روی‌های طالبان قصد تجدیدنظر در برنامه خروج ندارد.

«اشرف غنی» رئیس‌جمهور افغانستان امروز در یک پیام ویدئویی گفت مشورت‌های گسترده در داخل دولت با بزرگان و رهبران سیاسی، نمایندگان اقشار مختلف مردم افغانستان و همکاران بین‌المللی افغانستان درباره تحولات این کشور جریان دارد.

به دنبال سقوط تعدادی از شهرهای افغانستان و کنترل آن به دست طالبان، چین امروز (یکشنبه، ۲۴ اسد) آمریکا را مسؤول بحرانی شدن اوضاع در این کشور دانست.

یویه شیاو یونگ، فرستاده ویژه وزارت خارجه چین در امور افغانستان در گفت و گو با خبرگزاری مغربی «ومع» توقف جنگ و خشونت در افغانستان به منظور جلوگیری از بروز هرج و مرج و کشیده شدن آن به دیگر کشورها را خواستار شد و آمریکا را مسئول بحرانی شدن اوضاع امنیتی در این کشور خواند.

او اخیرا نیز در گفت وگو با تلویزیون مرکزی چین گفته بود که امیدوار است همه طرفها بدانند که وظیفه مهم در این شرایط پایان دادن به جنگ و خشونت و توقف تیراندازی ها به منظور جلوگیری از بروز هرج و مرج و تنشها است.

به نقل از هیل، رییس جمهور بایدن و کاملا هریس معاون وی با اعضای بلندپایه دولت این کشور، از جمله آنتونی بلینکن وزیر خارجه، لوید آستین وزیر دفاع، مارک میلی رییس ستاد ارتش و جیک سالیوان مشاور امنیت ملی این کشور طی کنفرانس ویدیویی آخرین وضعیت افغانستان را به بررسی گرفته است.
یک مقام کاخ سفید گفته است بایدن در گفت‌وگو با تیم امنیتی‌اش در باره کاهش حضور غیرنظامی ایالات متحده در افغانستان رایزنی کرده است.
خروج مصون متقاضیان ویزای ویژه مهاجرت نیز از جمله موضوعات مورد بحث بوده است.
این در حالی است که کابل در حال حاضر از سوی طالبان در محاصره قرار دارد.

جو بایدن رییس جمهور امریکا در بیانیه‌ای گفته ‌است نمایندگان این کشور به اعضای طالبان در قطر هشدار داده‌اند اگر جان کارکنان امریکایی در افغانستان به خطر بیفتد، آن‌ها با «واکنش سریع و قدرتمند امریکا» مواجه خواهند شد.
گزارش شده واشنگتن از طالبان خواسته تا پیش از تخلیه سفارت ایالات متحده وارد کابل نشوند.
از سوی دیگر، شبکه سی‌بی‌اس در امریکا روز شنبه خبر داد که بخش عمده‌ای از کارکنان سفارت امریکا در کابل طی ۳۶ ساعت آینده از افغانستان خارج خواهند شد و سایر کارکنان هم تا ۳۱ اگست کابل را ترک خواهند کرد.
این در حالی است که کابل در محاصره قرار دارد و گروه طالبان تحرکات خود را بر پایتخت افزایش داده‌اند.

طالبان با پیشروی های سریع این روزهای خود به رسیدن به قدرت از راه زور بسیار امیدوار شده اند. این گروه در تازه ترین مورد با انتشار اعلامیه ای به مردم وعده داده اند با فساد مبارزه می کنند، برای مردم فرصت های شغلی فراهم می کنند و خلاصه اینکه آینده افغانستان و مردمش را آباد می کنند.

این در حالی ست که افکار عمومی افغانستانی ها و جهاد همچنان علیه طالبان است.

یکی از کاربران فیس بوکی به نام سید ناصر موسوی با بازنشر پستی از «سبحانی» نوشته است طالبان در صورت پیروزی باز هم ناکام خواهد بود.

این گروه از سیاست، حکومت کردن، نظام قانونگذاری، پارلمان، انتخابات و سیستم های اداری چیزی نمی‌دانند؛ افراد این گروه با مفاهیمی مثل آزادی، دمکراسی، برابری، عدالت اجتماعی و فردی و قضایی، مدارا و کثرت گرایی، حقوق بشر، شهروندی، دولت -ملت، اصلاحات، جامعه‌ی مدنی و… آشنا نیستند و از این مفاهیم سر در می‌آورند و حتی این مفاهیم را، مفاهیم کفری و غربی و ضددینی و فاسد کننده‌ی ایمان مسلمانان و فساد جوامع اسلامی و منجله کشور ما می‌دانند؛!

افراد این گروه از علم سیاست، علم حقوق، علم مدریت، علم انسانشناسی، علم روانشناسی، علم اقتصاد، علم مردم شناسی، علم جامعه شناسی و… چیزی نمی‌دانند و نمی‌فهمند؛

افراد این گروه تحصیل کرده نیستند؛ اکثریت اعضای گروه طالبان را افراد جاهل با ذهنیت‌های بدوی و قبیلوی تشکیل می‌دهد و با چنین طرزتفکری نمی‌توان حکومت کرد و اگر به فرض حکومت هم کنند، حکومت شان یک حکومت نا موفق، شکننده، بی‌ثبات و متزلزل و ناکارآمد خواهد بود؛

اکثریت اعضا و رهبران گروه طالبان را افرادی تشکیل می‌دهند که دارای تفکرات محجرانه، قشری، خشونت‌پرور، متصلب، تکفیری، عمدتاً دیگرستیز، نامداراگر و اکثراً با ذهنیت و تفکر خشک فقهی هزار و چهارصد سال پیش هستند و با چنین تفکری امروز اصلاً نمی‌توان حکومت کرد و یک کشور و یا جامعه را مدریت کرد و به سرمنزل مقصود رساند؛

 رهبران این گروه از دانش امروزی و سیاست جهانی و پیچیدگی اوضاع امروزی جهان و منطقه چیزی نمی‌دانند؛ اینان در قرن بیست‌یکم فکر می‌کنند می‌توانند با دانش اندک فقهی و حلال و حرام و جایز و ناچیز و تطبیق احکام شریعت با زور و شلاق و ارعاب، یک جامعه‌ی با ثبات، پیشرفته، مترقی، توسعه‌یافته و مجهر با علم و دانش و فناوری روز را بوجود بیاورند و فکر می‌کنند با آمدن حکومت اسلامی= امارت اسلامی و وادار کردن مردم با زور و شلاق به نماز و روزه و زکات و خیرات و صدقات و تبلیغ‌های ملال‌آور و تکراری و خشک و بی‌معنا، کشور ما را از همه بدبختی‌ها و مشکلات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و… نجات خواهند داد و یک جامعه‌ی اتیوپیایی/ آرمانی بوجود می آورند؛

آقای سبحانی به عنوان دلیل آخر در ناکامی طالبان در صورت پیروزی می نویسد گروه طالبان با کارکردن زنان بیرون از منزل مخالف‌اند؛ با رسانه‌ها، سینما، تئاتر، هنرمندان، دیگراندیشان، سرسازگاری ندارند؛ از قوانین ملی و بین‌المللی آگاهی چندانی ندارند؛ در عرصه‌های دیپلوماسی نیز ناکام‌اند و از فنون مذاکره و گفت‌وگو چیزی زیادی نمی‌دانند؛ مخالف قوانین و موافقت‌ نامه‌های پذیرفته‌ شده‌ای بین‌المللی اند؛ افراد متخصص در بخش‌های تکنولوژی، مدریت، اقتصاد، بخش‌مالی و… به اندازه‌ی کافی ندازند، فاقد تجربه‌ی حکومت داری خوب و معاصر‌اند… با در نظر داشت همه‌ی این موارد، و با فرض پیروزی طالبان برجغرافیای افغانستان، حکومت این گروه موفقیت و کارایی و دست‌آورد مثبتی نه در عرصه‌های داخلی خواهند داشت و نه در عرصه‌های بین المللی! و این جاست که حکومت طالبان به انزوا و تنگناه و شکست مواجه خواهد شد!

خبرگزاری رویترز این خبر را امروز (شنبه، ۲۳ اسد) به نقل از یک مقام امریکایی گزارش داده است.

پنتاگون گفته است که دو گروه از نیروهای دریایی و زمینی پیاده که شمار آنها به سه هزار نفر می‌رسد تا شامگاه یکشنبه وارد کابل می‌شوند.

این مقام امریکایی که خواسته نامش فاش نشود به رویترز گفته است: «آنها وارد شده اند ، ورود آنها تا فردا ادامه خواهد داشت.»

پنتاگون گفته است که یک تیم رزمی پیاده از فورت براگ، کارولینای شمالی، به کویت حرکت می‌کند تا در صورت نیاز به عنوان نیروی واکنش سریع برای امنیت در کابل عمل کند.

بریتانیا و کانادا نیز اعلام کرده‌اند که برای خروج دیپلمات‌های خود به کابل می‌فرستند.

این در حالی است که طالبان به سرعت شهرهای بزرگ را تصرف کرده و تا چند  کیلومتری کابل رسیده‌اند.

حکومت می‌گوید، در برابر طالبان مقاومت می‌کنند.

آقای کابلوف که روز جمعه -۲۲ اسد-، با خبرنگاران صحبت می‌کرد، گفت تا هنوز در مورد تخلیه کارمندان سفارت روسیه در کابل، تصمیم گرفته نشده است.

او تأکید کرد با وجود تصرف کلان‌شهرهای افغانستان توسط طالبان، سفارت روسیه در کابل به کار خود ادامه خواهد داد.

به گفته‌ی ضمیر کابلوف، طالبان در شرایطی نیستند که شهر کابل را در آینده‎‌ی نزدیک تصرف کنند.

این در حالی است که هم‌زمان با افزایش حملات طالبان بر کلان‌ شهرهای افغانستان، شماری از کشورهای خارجی احتمال داده اند که سفارت‌های شان در کابل را به دلیل تهدیدها بسته کنند.

گفتنی است که در کم‌تر از دو هفته‌ی اخیر، گروه طالبان بیش‌تر از ۱۵ ولایت را سقوط داده اند.

در ادامه پیشروی طالبان و تصرف مرکز ولایات، این بار شهر هرات به دست این گروه سقوط کرد و امیر اسماعیل خان از چهره های سرشناس جهادی که رهبری نیروهای خیزش مردمی در  هرات را برعهده داشت و علیه طالبان می جنگید توسط این گروه به اسارت گرفته و در خانه اش در هرات زندانی شد.

سقوط هرات و دستگیری امیر اسماعیل خان با موجی از واکنش ها از سوی کابران شبکه های مجازی از جمله فیس بوک مواجه شده است.

یکی از کاربران فیس بوک در این مورد می نویسد:«برای بار دوم اسیر شد. تاریخ گواه خواهد بود که مسوولیت اش را در قبال مردم به درستی انجام داد و تا پای جان ایستادگی نمود. سر ات بلند باد مرد بزرگ.»

کاربی دیگر ویدئویی از اشرف غنی نشر کرده می نویسد:«در این ویدئو کوتاه، اشرف غنی چیغ می زند و با قاطعیت به طالبان هشدار می دهد که هرات را از دست دادنی نیست .هر وقت این ادم با قاطعیت و حرارت راجع به چیزی حرف زد، نتیجه برعکس داشت.»

لعنت بر تعصب های کور قبیله ای و قومی

کاربری دیگر می نویسد:«از شدت عصبانیت و ناراحتی خوابم نبرد. تصور نمی‌کردم با این سرعت همه‌چیز نابود شود. حیف آن همه خون‌هایی که در این بیست سال ریخته شد. باورم نمی‌شد که نظام اینقدر سُست و ویران شده باشد که با یک ضربه از هم فروبپاشد. در ذهنم داشتم به آمریکایی‌ها لعنت می‌فرستادم که افغانستان را رها کردند. اما واقعیت این است که تقصیر آمریکا نیست. بیست سال فرصت طلایی برای سرکوب طالبان و رشد و توسعه‌ی افغانستان فراهم کردند. اما همه‌ی پول‌ها و امکانات چور و چپاول شد و فرصت‌ها قربانی تعصب‌های کور قبیله‌ای. لعنت بر آن‌هایی که بیست سال یک ملت را گروگان گرفتند و همه‌چیز را دود کردند و به هوا فرستادند.»

یکی دیگر از کاربران فیس بوکی می نویسد:«شیر مادرت حلال نامت در تاریخ باخط زرین ثبت خواهد شد.»

کاربر دیگر فیس بوکی نیز می نویسد:«ره و رسم فرمانروایان شناسم خران بر سر بام و یوسف به چاهی…»

به نوشته یک کاربر دیگر تاریخ خیانت، انحصارطلبی غنی و فداکاری اسماعیل خان را ثبت خواهد نمود!

یک کاربر دیگر فیس بوک هم می نویسد دو هفته قبل اشرف‌غنی در پارلمان حرف از تغییر در میدان جنگ زده بود. عده‌ی کف زدند و خوشحال بودند که تحولی در راه است. نتیجه آن تغییر، واگذاری ولایات به نفع طالبان شد!

اسماعیل خان معامله شد!

یکی دیگر از کاربران فیس بوک هم می نویسد:« استاد شهید مزاری بزرگ را نیز به بهانه جلسه به دام انداختند !ای ووای معامله…..»

به نوشته یکی دیگر از کاربران فیس بوک تاریخ در مورد اسماعیل خان خواهد نوشت«:امیر اسماعیل‌خان به سن ۷۵ ساله‌گی بار دیگر پیش‌گام مقاومت در حوزه غرب کشور گردید. او هم‌چو سپیدار بر مرکز شهر هرات قامت برافراشت و تفنگ بر دوش گرفت و تا آخرین مرمی که داشت، در برابر گروه جهل طالب مقاومت نمود. پس از روزها مقاومت و پایداری، طالبان شکست‌های پی‌همی را متحمل شدند. در حالی‌که تلاش برای غالب شدن از راه نظامی علیه امیر بی‌نتیجه ماند، کوشش‌ها برای از پشت خنجر زدن آغاز گردید. کامران «علی‌زایی»، رئیس شورای ولایتی هرات که ظاهرا در نقش متحد امیر اسماعیل‌خان چند روز کنار او قرار گرفته بود؛ اما در حقیقت او توسط طالبان و حلقات ارگ به‌شکل دستوری ماموریت داشت تا اسرار و محرمیت چگونگی مبارزه امیر را کشف نماید که در فرجام به بهانه جلسه امنیتی، امیر را به قول اردوی ۲۰۷ ظفر دعوت کردند و قول اردو را در محاصره طالبان قرار دادند. در یک صبح تابستانی روز جمعه ۲۲ ماه اسد در بازی نیرنگ‌آمیز، کامران علی‌زایی ساعت ۹ صبح به طالبان پیوست و امیر خراسان را در داخل قول‌اردو در دام اسارت انداختند. و پس از آن…….»

محبوبیت دوباره اسماعیل خان

به نوشته یک کاربر دیگر کامران علیزایی، رییس شورای ولایتی هرات بنابه مشوره انصاری به طالبان پیوست.

یک کاربر دیگر هم می نویسد:«امیر، مردانه و با شجاعت تمام علیه طالبان جنگید، اما در نتیجه بی‌توجهی و خیانت ارگ، توسط طالبان اسیر و به خانه‌اش انتقال داده شد.»

برخی دیگر از کاربران فیس بوک نیز در مورد  اسماعیل خان نوشته اند:«روزی را به یاد می‌آورم که اسماعیل خان به تربت جام آمده بود. مهاجران افغان از پیر و جوان و کودک، از سر و کول هم بالا می‌رفتند تا بتوانند دستی به سر و صورت او بکشند و متبرک شوند. چند سال بعد میان شور و هلهله مردم، وارد هرات شد، اما شبی که با کارنامه‌ی نه چندان درخشان در حکومتداری، هرات را به طالبان واگذار کرد و به ایران رفت، دیگر آن فرمانده افسانه‌ای و اسطوره‌ی مقدس نبود و آه و ناله‌ی خیلی‌ها را با خود برد. هرچند در دوران جهاد هم، بخشی از مجاهدین حوزه‌ی جنوب غرب با اسماعیل خان، آب‌شان در یک جوی نمی‌رفت. در دوره بعد از طالبان هم محبوبیت سابق اسماعیل خان بازنگشت، تا جایی که شماری از چهره‌های متنفذ هرات، گروهی به نام «شورای حمایت از مرکز» راه انداختند و برای بیرون کردن او از هرات از هیچ تلاشی دریغ نکردند.مواضع سیاسی سال‌های اخیرش هم او را بیشتر و بیشتر به حاشیه راند.

اما اسماعیل خان این بار با قبول رهبری حرکتی که از ابتدا مشخص بود به اینجا می‌رسد، دوباره محبوبیت گذشته‌اش را به دست آورده.

این روزها حتا کسانی که برای تحقیر کردنش او را «اسماعیل» خطاب می‌کردند و حاضر نبودند «اسماعیل خان» بگویند، به او القابی مثل «امیر هرات» و «شیر هرات» و «عمر مختار خراسان» داده‌اند.

حالا دیگر مهم نیست چه سرنوشتی در انتظار اسماعیل خان باشد. او نبرد هرات را برده است. اما اگر نمی‌ماند و اسیر نمی‌شد، می‌باخت.

حداقلش این است که امروز اگر مردم او را ببینند، شاید باز هم برای متبرک شدن به سر و صورتش دست بکشند.

با اسیر شدن اسماعیل خان، متاسفانه چند گام به قومی شدن جنگ جاری جلوتر شدیم. اسارت اسماعیل خان، حلقه زدن تروریستان وحشی در اطرافش خیلی دردآور است.

وزارت امور خارجه قطر روز پنج‌شنبه (۲۱ اسد) با نشر بیانیه‌ای اعلام کرد در پایان نشست کشورهای جهان و منطقه در مورد افغانستان اشتراک‌کنندگان از طرف‌های درگیر جنگ خواسته‌اند تا برای اعتمادسازی و تسریع تلاش‌های صلح و آتش‌بس همه‌جانبه هرچه زودتر گام بردارند.
نمایندگان ویژه کشورهای امریکا، چین، ازبیکستان، پاکستان، بریتانیا، قطر، سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا در ۱۰ اگست با نمایندگان دولت افغانستان و طالبان درباره مشارکت جامعه بین‌المللی برای موفقیت روند صلح در دوحه دیدار و گفت‌وگو کرده‌اند. نمایندگان آلمان، ناروی، تاجیکستان، هند، ترکیه و ترکمنستان نیز در ۱۲ اگست در نشستی شرکت کرده‌اند.
نمایندگان کشورهای شرکت‌کننده از گروه طالبان و حکومت افغانستان خواسته‌اند خشونت‌ها را پایان دهند و در داخل شهرها جنگ نکنند.
طبق اعلام وزارت امور خارجه قطر، اعضای نشست بین‌المللی در باره افغانستان که در دوحه برگزار شد، تأکید کرده‌اند که هیچ دولتی را که در افغانستان با استفاده از نیروی نظامی تحمیل شود، به رسمیت نمی‌شناسند.
در اعلامیه ۹ ماده‌ای نشست قطر هم‌چنان برای دست‌یابی به راه حل سیاسی روی حکومت فراگیر، احترام به حقوق بشر از جمله حقوق زنان و اقلیت‌ها، استفاده نشدن خاک افغانستان علیه امنیت دیگر کشورها و احترام به حقوق بین‌الملل از جمله حقوق بشردوستانه بین‌المللی تأکید شده است.
شرکت کنندگان این نشست با ابراز نگرانی از ادامه خشونت‌ها، تلفات غیرنظامیان، کشتار غیرقانونی، نقض حقوق بشر، حملات زمینی و هوایی بر مراکز شهرها، تخریب زیرساخت‌ها، گفته‌اند که تداوم درگیری، تلاش‌های صلح را بی‌نتیجه می‌کند.
گفتنی است که در هفته گذشته قطر میزبان دو نشست بین‌المللی در پیوند به روند صلح افغانستان بود و قرار است یک نشست دیگر در هفته جدید برگزار شود. تاکنون اما تمام این نشست ها به نتایج ملموس در افغانستان منجر نشده است.

منابع دیپلماتیک به خبرگزاری فرانسه گفته‌اند، پس از آن‌که امریکا و بریتانیا از تصمیم خود برای اعزام نیرو به افغانستان خبر دادند، ناتو نشست فوری را درباره افغانستان برگزار می‌کند.

این نشست قرار است روز جمعه، بیست‌ودوم اسد، برگزار شود.

ینس استولتنبرگ، دبیر کل ناتو یا پیمان اتلانتیک شمالی، در این نشست با نمایندگان ۳۰ کشور از متحدان ناتو گفت‌وگو خواهد کرد. منابع گفته‌اند احتمال دارد محور گفت‌وگوهای این نشست، برنامه‌ریزی برای تخلیه افغانستان باشد.

 به قول منابع، در این نشست در مورد این که چه اقداماتی در افغانستان انجام شود، بحث خواهد شد.

ناتو می‌گوید وضعیت افغانستان را از نزدیک زیر نظر دارد.

منابع ناتو هم‌چنان گفته‌اند به حضور دیپلماتیک خود در افغانستان ادامه می‌دهند.

این در حالی است که طالبان مراکز ۱۸ ولایت کشور را تصرف کرده‌اند.

دولت افغانستان در آخرین نشست امنیتی که به ریاست محمداشرف غنی، رییس جمهور، برگزار شد، فیصله کرده است در برابر طالبان بجنگد و از مقاومت ملی حمایت کند.

سخنگوی پنتاگون با قابل اجتناب دانستن سقوط کابل به‌دست طالبان، گفت آمریکا متعهد است تا پایان ماه جاری میلادی به دولت افغانستان کمک کند اما برای بعد از آن هنوز تصمیمی گرفته نشده است.

«جان کربی» سخنگوی وزارت دفاع آمریکا بامداد پنجشنبه به سوالات خبرنگاران درباره وضعیت نابسامان و پرتنش افغانستان بعد از خروج عجولانه نیروهای آمریکایی از این کشور پاسخ داد.

کربی طی نشست خبری در پنتاگون، گفت: «من در مورد وضعیت امنیتی در افغانستان گمانه‌زنی نمی‌کنم و بر حمایت از نیروهای افغان از طریق زمینی و هوایی تمرکز می‌کنم».

به نوشته رسانه‌های آمریکایی، وی با بیان اینکه اقدامات طالبان با آنچه در مذاکرات متعهد شدند ناسازگار است، توضیح داد: «تنها راهکار [بحران افغانستان] سیاسی است. طالبان به پیشروی ادامه می‌دهد و یک استراتژی نظامی افغانستان وجود دارد که ما تا آنجا که ممکن است از آن حمایت می‌کنیم».

سخنگوی پنتاگون در پاسخ به سوالی درباره احتمال سقوط کابل نیز اظهار داشت: «کنترل طالبان بر کابل امری غیر قابل اجتناب نیست و نیروهای آمریکایی برای محافظت از دیپلمات‌های ما [در کابل] حضور خواهند داشت».

کربی همچنین افزود: «ما متعهد هستیم که تا پایان ماه [آگوست] به دولت افغانستان کمک کنیم و برای پس از آن هنوز هیچ تصمیمی گرفته نشده است».

پیش از این نیز نشریه «پالتیکو» به نقل از سه منبع آگاه به گفت‌وگوهای درون دولت واشنگتن نوشت: «دولت آمریکا در حال بررسی چندین گزینه از جمله احتمال بستن سفارت خود در کابل است».

بعد از توافق فوریه ۲۰۲۰ آمریکا و طالبان و امضای «توافقنامه صلح» بین دو طرف، روند خروج نظامیان آمریکایی و متحدان این کشور از افغانستان شروع شد. این در حالی است که طی هفته‌های اخیر جنگ در افغانستان شدت گرفته و طالبان موفق شده‌اند بسیاری از مناطق افغانستان را به تصرف خود درآورند.

گروه طالبان اخیراً حملات خود را به شهرهای بزرگ کشور گسترش داده است. نبرد بین نیروهای دولتی و مردمی با طالبان در شهرهای هرات، لشکرگاه، قندهار و تخار جریان دارد.