برچسب: استراتژی ترامپ

آقای سعیدی در پیامی نوشته است: «آن ‌چه برای آمریکا مهم است، دوام جنگ و ناامنی می ‌باشد و الا توان نابودی طالب و داعش در توان دولت بوده، ولی اجازه جنگ و نابودی دشمن را ندارد.»

وی با بیان یک سوال نوشته که «چرا طالبان در جنگ تعقیب نمی شوند؟ و چرا پیش از حمله و سقوط مناطق به دست طالبان، ارتش وارد صحنه جنگ نمی‌شود؟»

سپس او برای پاسخ به این سوال خود می گوید: «در جواب باید گفت که سیاست آمریکا چنین است تا هیچ طرف برد نداشته و توازن قدرت به هم نخورد.»

آقای سعیدی خاطرنشان کرده “آنچه برای آمریکا مهم است، دوام جنگ و ناامنی می باشد و الا توان نابودی طالب و داعش در توان دولت بوده، ولی اجازه جنگ و نابودی دشمن را ندارد.»

وی ادامه داد، البته که دراین میان ستون پنجم هم وجود دارد که چندان مهم نیست.

این دیپلمات پیشین افغانستان تأکید نموده است: «اصل کار تصمیم ارباب جنگ است که طبق منافع خود وارد عمل می‌شود و الا چه دلیل دارد وقتی که مناطق در خطر قرار می گیرند، اجازه جنگ صادر نمی شود، و بعد از این ‌که جنگ شروع شد و تلفات نیروهای امنیتی وارد و بالا رفت، آن زمان نوش دارویی بعد از مرگ می شوند.»

وی تصریح کرده: «چند صباحی همه در اندیشه استراتژی دونالد ترامپ بودند و همه به این باور بودند که با اعلام چنین استراتژی، تحول جدی در کشور به وجود می‌آید، اما دیدیم که همه باد هوا بود و تمام شد. اندک کمکی به افغانستان نموده و در مقابل آن، 200 خواسته ذلیلانه از دولت داشته که هنوز برای مردم آشکار نشده است.»

وی علاوه کرده که «امروز دولت خود ابزار غربی‌ها گشته و باعث شده است که توان مردم نیز به تحلیل رود، اما باید دانست که دیر یا زود راه ایجاد امنیت در دستان مردم بوده و این مردم خواهند بود که تعیین سرنوشت کنند.»

احمد سعیدی خطاب به آمریکا و کشورهای همسو با آن پیشنهاد کرده است: «بهتر است که دولت آمریکا و کشورهای همسو بیشتر از این با سرنوشت مردم افغانستان بازی نکرده و تضاد منافع خود را در جاهای دیگر آزمایش نمایند. اگر توان ایجاد امنیت را در افغانستان ندارند، خوب است یخن این مردم زجر دیده را رها نموده، تا خود سرنوشت خویش را تعیین کرده و زیادتر از این در آتش ناامنی و جنگ نسوزند.»

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا در ماه اگست سال گذشته میلادی استراتژی جدیدی برای جنگ افغانستان اعلام کرد که در آن سخن از افزایش تعهدات آمریکا به افغانستان، نیروی نظامی بیشتر و افزایش فشارها بر پاکستان بخاطر عدم صداقت این کشور در راستای مبارزه علیه تروریسم بود. با افزایش فشارها بر زیرساخت های سازمان های تروریستی در افغانستان، انتظار از این می رفت که دولت محمد اشرف غنی بتواند اراضی تحت نفوذ شورشیان در کابل و دیگر شهرها را از وجود آنان پاک کند.

همچنین پیش بینی شده بود تا با افزایش فشارها بر پاکستان، این کشور دست از حمایت طالبان افغانستان و دیگر گروه های تحت حمایت «آی اس آی» بردارد و سعی کند آنها را به میز مذاکرات با دولت افغانستان بکشاند.

اما شش ماه پس از اعلام این استراتژی، نه تنها پاکستانی ها استراتژی خود را تغییر نداده اند، بلکه کابل در یک محاصره مجازی قرار گرفته و خشونت ها از سوی گروه طالبان، شبکه حقانی و شاخه محلی گروه تروریستی داعش به شدت افزایش یافته است.

و این در حالیست که آمریکا پس از 16 سال حضور در افغانستان و صرف هزینه ای نزدیک به یک تریلیون دالر همچنان اراده، نماد و صبر استراتژی جدید جنگش را آزمایش می کند.

چند حمله تروریستی پی هم در کابل نشان از این داد که سازمان های تروریستی توانمند شده و به مراکز دسترسی پیدا کرده اند. ابتدا طالبان به یک هوتل انترکانتیننتال در کابل حمله کرده و دست کم 40 تن را کشتند. یک هفته پس از آن، عامل انتحاری وابسته به این گروه موتر آمبولانس مملو از مواد منفجره اش را در قلب شهر کابل در نزدیکی ساختمان پیشین وزارت داخله کشور منفجر کرد. در این رویداد 103 تن جان باخته و بیش از 230 تن دیگر زخمی شدند.

مقامات در کابل، اسلام آباد را مسئول این رویدادها دانستند. معصوم استانکزی رئیس اداره امنیت ملی گفت که افزایش فشارها بر پاکستان، آنها را بر این داشته از مردم افغانستان انتقام بگیرند. محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور نیز گفت: «آنها این کار را به دستور اربابان خود انجام دادند تا از انزوای سیاسی خودداری نمایند.»

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا در توییتی در شب اول سال میلادی جدید گفته بود که آمریکا با دادن 33 میلیارد دالر به پاکستان این پول را اصراف کرده، در حالیکه پاکستان فقط دروغ و فریب تحویل داده است.

امروز کابل با پوسته های امنیتی متعدد و دیوارهای کانکرتی عظیم و ضخیم محاصره شده است. مقامات آمریکایی که پیشتر با هواپیما وارد میدان هوایی کابل می شدند، و از آنجا فاصله تقریبا سه کیلومتری تا مقرهای نظامی این کشور با موتر طی می کردند، هم اکنون به استفاده از هلی کوپتر روی آورده اند. عاملان انتحاری هم اکنون در جای جای شهر پنهان شده اند و حملات تروریستی متعدد بر تاسیسات دولتی، سفارت خانه ها، مساجد و ایستگاه های پولیس بیش از هر زمان دیگری آسایش روانی را از ذهن مردم ربوده است. محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور اذعان می کند: «کارخانه های تولید عاملان انتحاری وجود دارد. ما در محاصره هستیم.»

حمله به هوتل کانتیننتال و یا انفجار موتر آمبولانس در قلب شهر کابل، هیچ یک با هدف نظامی انجام نشده بود. کثرت و شدت خشونت های افغانستان بخصوص کابل در واقع اراده و اعتماد اردوی تازه ساخته و دولت تلوتلوخوران و گیح محمد اشرف غنی را مورد آزمایش قرار می دهد.

این که برخی تحلیل گران می گویند تبدیل کابل به میدان شهری مبارزه که ناشی از وجود صنعت تروریسم در برخی نقاط و منشا اولیه این صنعت یعنی پاکستان بوده، در واقع به دنبال آن است تا توانایی و اراده نیروهای امنیتی تازه شکل گرفته افغانستان را آزمایش کند، کمتر دلی را تسلی می دهد.

محاربه شهری در ذات خود مشکلات عدیده ای دارد که ناخواسته شهروندان را علیه دولت می شوراند و سبب به بار آوردن صدمات جانبی به جان و مال مردم خواهد گردید.

حمام خون در کابل سبب شد تا ویس احمد برمک وزیر داخله و معصوم استانکزی رئیس اداره امنیت ملی افغانستان به اسلام آباد بروند تا اسناد بی چون و چرایی را در خصوص وجود پناهگاه های تروریستان در خاک پاکستان به مقامات آن کشور تحویل بدهند. اسنادی که بارها پیش از این نیز توسط دولت هند به اسلام آباد داده شده و هر بار از سوی پاکستانی ها نادیده گرفته شده است.

راه آزادی کابل از این محاصره مجازی و توانمند شدن دولت اشرف غنی در اسلام آباد است. سخنان تند و صریح واشنگتن در خصوص گسترش عملیات نظامی حتی فراتر از مرزهای افغانستان این پیغام را به فرماندهان نظامی این کشور داده است که می توانند لانه های تروریستان را حتی در پاکستان نیز هدف قرار دهند.

آمریکا هم اکنون کمک های نظامی اش به پاکستان را بخاطر بازی دو گانه این کشور به حالت تعلیق در آورده است. تاکنون که پاکستان به ظاهر از «کارت چین» علیه تعلیق و تهدیدهای آمریکا استفاده کرده است. اما این یک واقعیت است که تهدید اعمال تحریم ها علیه پاکستان تاکنون به طور کامل علیه این کشور اجرا نشده است.

اما هم اکنون با احتمال شکست استراتژی جدید آمریکا برای افغانستان، دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا ممکن است که تمهیدات تنبیهی به شمول اقتصادی و نظامی علیه پاکستان در نظر بگیرد تا برای اولین بار پاکستان طعم تحمیل جنگ بر همسایگانش را درک کند. همانطور که ریکس تیلرسون وزیر خارجه آمریکا نیز پیش تر گفته بود که دیگر هیچ تحملی در برابر کسانی که از تروریستان حمایت می کنند و یا به آنها پناه می دهند وجود ندارد.

بوپیندر سینگ

اعضای کمیته روابط خارجی سنای آمریکا روز گذشته برای اولین بار پس از اعلام رسمی استراتژی دونالد ترامپ برای جنوب آسیا و افغانستان، مقامات وزرای خارجه و دفاع آمریکا را مورد پرسش قرار دادند.

کمیته روابط خارجی سنای آمریکا معتقد بود که راهبرد جدید این کشور برای افغانستان نمی تواند به هدفش که همان کشاندن گروه طالبان بر سر میز مذاکرات صلح است، برسد.

اعضای این کمیته خاطرنشان کردند که گروه طالبان هم اکنون بیش از هر زمان دیگری مناطق بیشتری را تحت کنترل خود دارد.

سناتور باب کورکر رئیس جمهوری خواه این کمیته استراتژی ترامپ را بهتر از راهبرد باراک اوباما عنوان کرد و گفت که در این استراتژی زمان بندی تعیین نشده و فشارهای بیشتر بر پاکستان نیز در نظر گرفته شده است.

او اما گفت که قانون گذاران آمریکایی در حال حاضر هیچ چشم انداز واضحی از این ندارد که افغانستان چه وقت می تواند بدون حمایت چشمگیر آمریکا و دیگر کشورهای غربی به کار خود ادامه دهد.

«کریس کوونز» سناتور دموکرات گفت: «فکر می کنم هیچ راه خروج واضحی برای ما از افغانستان وجود ندارد. من نگران این هستم که طالبان به راحتی هم اکنون منتظرند که ما چه وقت از افغانستان خارج می شویم، و ما نیز مجبوریم تا آخر عمرمان در افغانستان بمانیم.»

«راند پاول» دیگر سناتور آمریکایی اشاره کرد که آمریکا در حال حاضر تحت برنامه دونالد ترامپ 15 هزار سرباز در افغانستان دارد، این در حالیست که اوباما با داشتن بیش از یک صد هزار سرباز نتوانست شورشیان را متقاعد به مذاکرات کند.

جان سالیوان معاون وزیر خارجه آمریکا و راندال شرایور معاون وزارت دفاع این کشور از استراتژی ترامپ برای افغانستان دفاع کردند و گفتند که این استراتژی توسط واقعیت های موجود در میدان کنترل می گردد و مانند طرح اوباما براساس زمان بندی نمی باشد.

سالیوان با بیان این که خروج آمریکا از افغانستان به منزله پیروزی طالبان و دادن دوباره پناهگاه به گروه القاعده است که می تواند تهدیدی برای آمریکا باشد، گفت: «ما سیاستی داریم که به آن باور داریم.»

در همین حال، نه سالیوان و نه شرایور توانستند تخمین درستی از تعداد شورشیانی که علیه نیروهای امنیتی افغانستان در جنگ هستند و یا تعداد  شورشیانی که تمایل به صلح دارند بدهند.

این دو همچنین نتوانستند مبلغ دقیقی برای هزینه لازم اجرای استراتژی ترامپ در افغانستان بدهند و تنها با بیان اینکه در سال جاری میلادی سقف هزینه ها تا 45 میلیارد دالر می رسد، بسنده کردند.

جیمز ماتیس وزیر دفاع آمریکا فردا سه شنبه به کنگرس ایالات متحده آمریکا می رود تا در خصوص استراتژی دونالد ترامپ برای افغانستان با قانون گذاران آمریکایی گفتگو کند و از تاثیرات آن بر ثبات منطقه سخن بگوید.

آقای ماتیس به همراه جنرال جوزف دانفورد رئیس ستاد مشترک ارتش این کشور مقابل قانون گذاران آمریکایی هم در مجلس نمایندگان و هم در مجلس سنا قرار می گیرند تا ارزیابی های خودشان را از پیشرفت حاصل شده تاکنون و چالش های پیش رو به نمایندگان ارائه نمایند.

لازم به ذکر است که برای آقای دانفورد طی یک هفته گذشته این دومین بار خواهد بود که مقابل قانون گذاران آمریکایی قرار می گیرد.

در جلسه پیشین، جوزف دانفورد به قانون گذاران گفت که نیروهای آمریکایی در یک وضعیت بسیار حساسی در افغانستان قرار دارند و استراتژی جدید آقای ترامپ موانع موجود بر سر راه مقامات نظامی این کشور را بر می دارد.

شبکه ان بی سی آمریکا روز گذشته در گزارشی به نقل از سه مقام ارشد وزارت دفاع این کشور گفت چندین سرباز نیروی دریایی آمریکا که هم اکنون نیز در منطقه مستقر می باشند به زودی به ولایت هلمند در جنوب افغانستان اعزام می گردند.

این مقامات اما اعلام کرده اند که اعزام این سربازان ربطی به استراتژی تحت بررسی دونالد ترامپ ندارد و تنها به درخواست فرمانده نیروهای آمریکایی در این ولایت صورت گرفته است.

نیروهای آمریکایی که تحت نام «سوت وست تاسک فورس» در ولایت هلمند مستقر هستند درخواست افزایش نیرو در این ولایت را داده اند.

این در حالیست که دولت ترامپ همچنان استراتژی مشخصی برای جنگ 16 ساله این کشور در افغانستان اعلام نکرده است. پیش تر ترامپ به وزیر دفاع خود این اختیار را داد تا سطح تعداد سربازان مورد نیاز در افغانستان را تعیین کند.

جنرال هربرت مک مستر مشاور امنیت ملی ترامپ همواره ترامپ را تشویق به اعزام سربازان بیشتر به افغانستان کرده است. این در حالیست که دیگر دستیاران ارشد او مانند استیو بانون و جارد کوشنر تمایل به خصوصی سازی جنگ در افغانستان است و از ترامپ می خواهند مسئولیت پیش برد جنگ در افغانستان را به شرکت های امنیتی خصوصی مانند «(آکادمی» {بلک واتر سابق} بدهد.