برچسب: ارگ

با سقوط کابل به دست طالبان، شهروندان کابلی امروز صبح در حالی از خواب بیدار شدند که هیچ نیروی امنیتی و دفاعی دولتی در سرک های پایتخت دیده نمی شد.

پایتخت کشور توسط جنگجویان امارت اسلامی طالبان اشغال شده و به ندرت می تواند شهروندان را در سرک ها مشاهده کرد.

طالبان امنیت تاسیسات دولتی را تامین کرده اند و در حال تخلیه امکاناتی امکاناتی می باشند که از نیروهای امنیتی افغانستان بر جای مانده است.

مکاتب و دانشگاه ها تعطیل است و دکان ها اکثرا بسته هستند.

هزاران مرد و زن و کودک مقابل میدان هوایی حامد کرزی جمع شده اند تا بلکه شانس فرار از افغانستان را پیدا کنند.

هزاران نفر دیگر داخل میدان هوایی هستند و منتظرند شانس سوار شدن بر هواپیما را پیدا کنند و کشور را ترک کنند. اداره میدان هوایی کابل اما اعلام کرده که پرواز ها کنسل شده است و مردم باید محوطه میدان هوایی را ترک کنند.

طالبان سوار بر رنجر، هاموی، موتورسیکلت و دیگر وسایط نقلیه شخصی خود در تمام سطح شهر کابل مشغول گشت زنی هستند و در برخی چوک ها(میدان) ترافیک را هدایت می کنند.

هزاران جوان از خانه هایشان بیرون آمده اند تا ببینند طالبان چگونه به نظر می رسند و همراه جنگجویان طالب عکس می گیرند.

تامین امنیت ارگ ریاست جمهوری به ذاکر قیوم سپرده شده تا زمانیکه انتقال قدرت صورت گیرد.

پس از خروج محمداشرف غنی، رییس جمهور پیشین، نیروهای طالبان  ازسوی رهبری آن‌ها اجازه یافتند وارد پایتخت شوند. این نیروها ارگ ریاست جمهوری را تصرف کردند.

طبق تصاویری که شبکه الجزیره منتشر کرده است، طالبان وارد دفتر اشرف غنی شده‌اند.

رهبری طالبان از ارگ ریاست جمهوری با رسانه‌ها صحبت کرده است.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان که پیش از این اعلام کرده بودند، نیروهای طالبان وارد کابل نمی‌شوند، پس از خروج اشرف غنی از کشور و ترک حوزه‌ها از سوی نیروهای امنیتی، اعلام کرد نیروهای طالبان برای تامین امنیت وارد کابل شده‌اند.

پس از خروج اشرف غنی، شورای هماهنگی به هدف مدیریت صلح و انتقال مسالمت‌آمیز با عضویت حامد کرزی، عبدالله عبدالله و گلبدین حکتمیار شکل گرفته است.

ملا عبدالغنی برادر، معاون سیاسی طالبان، در یک پیام ویدیویی به مردم اطمینان داده است امنیت آن‌ها تامین می‌شود. او به نیروهای طالبان گفت مسوولیت آن‌ها سنگین است.

مقامات رسمی دولت افغاتستان هنوز در مورد این گزارش‌ها واکنشی نشان نداده‌اند.

طالبان پیش تر با صدور اعلامیه‌ای از افراد خود خواسته بودند پشت دروازه های کابل منتظر بمانند و وارد کابل نشوند.

در ادامه پیشروی طالبان و تصرف مرکز ولایات، این بار شهر هرات به دست این گروه سقوط کرد و امیر اسماعیل خان از چهره های سرشناس جهادی که رهبری نیروهای خیزش مردمی در  هرات را برعهده داشت و علیه طالبان می جنگید توسط این گروه به اسارت گرفته و در خانه اش در هرات زندانی شد.

سقوط هرات و دستگیری امیر اسماعیل خان با موجی از واکنش ها از سوی کابران شبکه های مجازی از جمله فیس بوک مواجه شده است.

یکی از کاربران فیس بوک در این مورد می نویسد:«برای بار دوم اسیر شد. تاریخ گواه خواهد بود که مسوولیت اش را در قبال مردم به درستی انجام داد و تا پای جان ایستادگی نمود. سر ات بلند باد مرد بزرگ.»

کاربی دیگر ویدئویی از اشرف غنی نشر کرده می نویسد:«در این ویدئو کوتاه، اشرف غنی چیغ می زند و با قاطعیت به طالبان هشدار می دهد که هرات را از دست دادنی نیست .هر وقت این ادم با قاطعیت و حرارت راجع به چیزی حرف زد، نتیجه برعکس داشت.»

لعنت بر تعصب های کور قبیله ای و قومی

کاربری دیگر می نویسد:«از شدت عصبانیت و ناراحتی خوابم نبرد. تصور نمی‌کردم با این سرعت همه‌چیز نابود شود. حیف آن همه خون‌هایی که در این بیست سال ریخته شد. باورم نمی‌شد که نظام اینقدر سُست و ویران شده باشد که با یک ضربه از هم فروبپاشد. در ذهنم داشتم به آمریکایی‌ها لعنت می‌فرستادم که افغانستان را رها کردند. اما واقعیت این است که تقصیر آمریکا نیست. بیست سال فرصت طلایی برای سرکوب طالبان و رشد و توسعه‌ی افغانستان فراهم کردند. اما همه‌ی پول‌ها و امکانات چور و چپاول شد و فرصت‌ها قربانی تعصب‌های کور قبیله‌ای. لعنت بر آن‌هایی که بیست سال یک ملت را گروگان گرفتند و همه‌چیز را دود کردند و به هوا فرستادند.»

یکی دیگر از کاربران فیس بوکی می نویسد:«شیر مادرت حلال نامت در تاریخ باخط زرین ثبت خواهد شد.»

کاربر دیگر فیس بوکی نیز می نویسد:«ره و رسم فرمانروایان شناسم خران بر سر بام و یوسف به چاهی…»

به نوشته یک کاربر دیگر تاریخ خیانت، انحصارطلبی غنی و فداکاری اسماعیل خان را ثبت خواهد نمود!

یک کاربر دیگر فیس بوک هم می نویسد دو هفته قبل اشرف‌غنی در پارلمان حرف از تغییر در میدان جنگ زده بود. عده‌ی کف زدند و خوشحال بودند که تحولی در راه است. نتیجه آن تغییر، واگذاری ولایات به نفع طالبان شد!

اسماعیل خان معامله شد!

یکی دیگر از کاربران فیس بوک هم می نویسد:« استاد شهید مزاری بزرگ را نیز به بهانه جلسه به دام انداختند !ای ووای معامله…..»

به نوشته یکی دیگر از کاربران فیس بوک تاریخ در مورد اسماعیل خان خواهد نوشت«:امیر اسماعیل‌خان به سن ۷۵ ساله‌گی بار دیگر پیش‌گام مقاومت در حوزه غرب کشور گردید. او هم‌چو سپیدار بر مرکز شهر هرات قامت برافراشت و تفنگ بر دوش گرفت و تا آخرین مرمی که داشت، در برابر گروه جهل طالب مقاومت نمود. پس از روزها مقاومت و پایداری، طالبان شکست‌های پی‌همی را متحمل شدند. در حالی‌که تلاش برای غالب شدن از راه نظامی علیه امیر بی‌نتیجه ماند، کوشش‌ها برای از پشت خنجر زدن آغاز گردید. کامران «علی‌زایی»، رئیس شورای ولایتی هرات که ظاهرا در نقش متحد امیر اسماعیل‌خان چند روز کنار او قرار گرفته بود؛ اما در حقیقت او توسط طالبان و حلقات ارگ به‌شکل دستوری ماموریت داشت تا اسرار و محرمیت چگونگی مبارزه امیر را کشف نماید که در فرجام به بهانه جلسه امنیتی، امیر را به قول اردوی ۲۰۷ ظفر دعوت کردند و قول اردو را در محاصره طالبان قرار دادند. در یک صبح تابستانی روز جمعه ۲۲ ماه اسد در بازی نیرنگ‌آمیز، کامران علی‌زایی ساعت ۹ صبح به طالبان پیوست و امیر خراسان را در داخل قول‌اردو در دام اسارت انداختند. و پس از آن…….»

محبوبیت دوباره اسماعیل خان

به نوشته یک کاربر دیگر کامران علیزایی، رییس شورای ولایتی هرات بنابه مشوره انصاری به طالبان پیوست.

یک کاربر دیگر هم می نویسد:«امیر، مردانه و با شجاعت تمام علیه طالبان جنگید، اما در نتیجه بی‌توجهی و خیانت ارگ، توسط طالبان اسیر و به خانه‌اش انتقال داده شد.»

برخی دیگر از کاربران فیس بوک نیز در مورد  اسماعیل خان نوشته اند:«روزی را به یاد می‌آورم که اسماعیل خان به تربت جام آمده بود. مهاجران افغان از پیر و جوان و کودک، از سر و کول هم بالا می‌رفتند تا بتوانند دستی به سر و صورت او بکشند و متبرک شوند. چند سال بعد میان شور و هلهله مردم، وارد هرات شد، اما شبی که با کارنامه‌ی نه چندان درخشان در حکومتداری، هرات را به طالبان واگذار کرد و به ایران رفت، دیگر آن فرمانده افسانه‌ای و اسطوره‌ی مقدس نبود و آه و ناله‌ی خیلی‌ها را با خود برد. هرچند در دوران جهاد هم، بخشی از مجاهدین حوزه‌ی جنوب غرب با اسماعیل خان، آب‌شان در یک جوی نمی‌رفت. در دوره بعد از طالبان هم محبوبیت سابق اسماعیل خان بازنگشت، تا جایی که شماری از چهره‌های متنفذ هرات، گروهی به نام «شورای حمایت از مرکز» راه انداختند و برای بیرون کردن او از هرات از هیچ تلاشی دریغ نکردند.مواضع سیاسی سال‌های اخیرش هم او را بیشتر و بیشتر به حاشیه راند.

اما اسماعیل خان این بار با قبول رهبری حرکتی که از ابتدا مشخص بود به اینجا می‌رسد، دوباره محبوبیت گذشته‌اش را به دست آورده.

این روزها حتا کسانی که برای تحقیر کردنش او را «اسماعیل» خطاب می‌کردند و حاضر نبودند «اسماعیل خان» بگویند، به او القابی مثل «امیر هرات» و «شیر هرات» و «عمر مختار خراسان» داده‌اند.

حالا دیگر مهم نیست چه سرنوشتی در انتظار اسماعیل خان باشد. او نبرد هرات را برده است. اما اگر نمی‌ماند و اسیر نمی‌شد، می‌باخت.

حداقلش این است که امروز اگر مردم او را ببینند، شاید باز هم برای متبرک شدن به سر و صورتش دست بکشند.

با اسیر شدن اسماعیل خان، متاسفانه چند گام به قومی شدن جنگ جاری جلوتر شدیم. اسارت اسماعیل خان، حلقه زدن تروریستان وحشی در اطرافش خیلی دردآور است.

این روزها که کشور در آتش جنگ طالبان می سوزد و مردم بیچاره چاره ای جز تحمل و صبر ندارند، انتقادهای زیادی نسبت به شرایط موجود و عدم درایت حکومت برای مدیریت بحران شنیده می شود.

یکی از کاربران فیس بوک به نام حسن علی عدالت در انتقاد از شرایط حال حاضر کشور می نویسد طالبانی شدن افغانستان یک برنامه منظم و استراتژیک است.

طالبانی شدن افغانستان ناگهانی ، تصادفی و پنهانی صورت نگرفته بلکه به صورت بسیار منظم ، آگاهانه و پلان شده در زمان حامد کرزی آغاز و در دوران اشرف غنی احمدزی به ثمر رسید .

طرفداری آقایان کرزی و احمدزی از طالبان در گفتار و کردار آشکار بود .

این برنامه اکنون با خسته سازی نیروهای نظامی و خیزش های مردمی به تدریج همانگونه که از قریه ها به مقر ولسوالی ها و از مقر ولسوالی ها به مرکز ولایات رسید و در نهایت در کابل ختم می شود .

امپراتوری فساد و فحشا که ستون فقرات دوران کرزی و احمدزی را تشکیل می دهد و اکنون در حال فروپاشی است باعث آن شده است که مردم تن به تقدیر بسپارند و برای فروپاشی امپراتوری فساد و فحشا و شلاق و قمچین طالبان بی تفاوت بمانند و حتی هستند کسانی که شلاق و قمچین طالبان را بر امپراتوری فساد و فحشا ترجیح دهند .

آنهایی که هنوز هم به امپراتوری فساد و فحشا دل بسته اند که در مقابل طالبان مقاومت می کنند ، از نیروهای امنیتی و خیزش های مردمی حمایت می کنند فقط خود را فریب می دهند .

یکی از بهترین راه ها برای طالبانی شدن افغانستان رشد فساد و فحشا بود که در این زمینه چه در دوران کرزی و چه در دوران احمدزی همه در فساد و فحشا تا گلو غرق شدند و پلان طالبانی شدن افغانستان موفقانه عملی می گردید ، در حال که پلان طالبانی شدن افغانستان در درون ارگ طرح و عملی می شد اما بار ملامتی آن را به گردن دیگران می انداختند کدام عقل سلیم نمی داند که اگر ارگی ها طالبان را دشمن و وسیله دشمن برای بربادی افغانستان می دانستند امروز طالبی وجود نمی داشت .

مقاومت در مقابل طالبان تحت رهبری اشرف غنی احمدزی فقط یک فکاهی ، قصه و افسانه است که برای اطفال هم کاربرد ندارد .

اگر نظامیان ارگ و قدرت را در دست نگیرند بدون هیچ تردید ارگی ها طبق برنامه ارگ و نظامیان را به طالبان تسلیم می کنند .

مقدمه: متن زیر، نتیجه یک تحقیق دانشگاهی از خانم فرح فرح در مورد «مقوله جهانی‌شدن، استعمار مدرن یا توسعه مساوی جهان» با چند شخصیت سیاسی افغانستان است. روش این تحقیق بر اساس مصاحبه با صاحب‌نظران و اهل سیاست از طریق گفتگوی مستقیم با طرح سوالات از قبل تهیه‌شده است. آیا جهانی‌شدن نياز بشر است و يا نوع ديگر استعمارگری كشورهاي فقير؟ جهاني‌شدن به‌نفع افغانستان از منظر توسعه و امنيت است يا زمينه‌ساز وابستگي مطلق به قدرت‌هاي جهاني؟ و جهاني‌شدن براي كشورهاي مسلمان راهي براي نجات است و يا آغاز پروژه ديگر به‌منظور نفي هويت فرهنگي اين ملت‌ها؟ از پرسش‌های محوری این مصاحبه‌هاست.

دیدگاه مشترک مصاحبه‌شوندگان نشان می‌دهد که افغانستان هنوز جایگاه مشخص یک دولت ملی به اساس معیارهای قرن حاضر را تعریف نکرده و هر لحظه امکان سقوط دوباره این کشور در پرتگاه جنگ داخلی است. جهانی‌شدن بنا بر نبود بستر مناسب، امنیت پایدار و خلای حکومت ملی، برای کشوری چون افغانستان و تعداد دیگر از کشورهای مسلمان، خطرهای به‌مراتب جدی‌تر نسبت به‌مزایای آن دارد.

محراق توجه این تحقیق، روند جهانی‌شدن و افغانستان در حاشیه روند جهانی‌شدن است. دیدگاه‌های مطرح‌شده، مربوط به مصاحبه‌کنندگان بوده که در سطوح مختلف تحصیلی و نقش سیاسی در افغانستان استند.

افغانستان کشوری است که تمام تحقیقات مربوط به توسعه و وضع سیاسی، اقتصادی آن از مجرای موسسات بین‌المللی و بانک جهانی، موسسات غیر انتقاعی بین‌المللی (NGO)ها در دسترس است.

نرخ فقر از سال۲۰۱۹ تا آغاز۲۰۲۱ به ۷۰درصد رسیده و افراد زیر خط فقر به اساس گزارش دفتر هماهنگ‌کننده سازمان ملل متحد (NUOCHA) حدود ۵۵درصد است.

افغانستان برای ورود به کشوری که بتواند عضو فعال جامعه جهانی باشد، نیازمند دست‌یابی به حداقل‌ نیازهای بشری و خدماتی بر اساس معیارهای اداره انکشاف بین‌المللی ملل متحد (UNDP) تا سال ۱۴۰۰ه.ش بود.

این تحقیق برخواسته از نظریات افراد شامل در روند توسعه افغانستان‌اند که نظریات‌شان گویای عقب‌مانی افغانستان به‌دلیل سیاسی از روند توسعه ابتدایی برای جهانی‌شدن است.

قسمت سوم/ متن مصاحبه رحمت‌الله نبیل

رحمت‌الله نبیل متولد ۱۳۴۸ از ولسوالی جغتو ولایت میدان وردک است. وی تحصیلات دوران مکتب خود را در کابل به پایان رساند و مدرک لیسانس خود را در رشته مهندسی ساختمان به‌دست آورده است. نبیل پیش از سال۱۳۸۱ در کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان کار کرده و در سال۱۳۸۳ به‌عنوان معاون روابط داخلی شورای امنیت ملی کار کرده است. وی پسانترها ریاست حفاظت از رییس‌جمهور (PPS) را تأسیس کرد. نبیل در سال۱۳۸۹ توانست رأی اعتماد مجلس نمایندگان  را برای سمت ریاست عمومی امنیت ملی کسب کند که مدت ۲سال در این پست فعالیت کرد. وی پس از آن به‌عنوان مشاور شورای امنیت ملی تعیین گردید. در سرطان۱۳۹۳ به‌عنوان سرپرست ریاست امنیت ملی فعالیت کرد و پس از اختلافات با محمداشرف غنی از سمت خود استعفا داد.

رحمت‌الله نبیل: در چهل گذشته ما از جهان و تغییرات آن متضرر شدیم؛ مثلا وقتی محصلان ما در شوروی سابق درس می‌خواندند، فکر می‌کردند کاری که در روستاهای روسیه شده، در افغانستان هم ممکن است، اما متوجه شدیم که رفتارهای جدید و مدرن باعث واکنش مردم گردید.

در مساله اخوان‌المسلمین هم ما عین وضعیت را داریم که در اکثر موارد باعث واکنش مردمی شد. کاپی‌برداری از کشورهای دیگر باعث ایجاد اختلاف جدی بین جامعه شهری و روستایی ما شد. این تضاد در ادامه باعث تشکیل قطب‌های مکتبی و مدرسه‌یی گردید.

مدرسه نماد مذهبی روستا و مکتب نماد کفر شهر شد که در یک روند سیستماتیک، باعث تصادم جدی بین هر دو صنف گردید.

پدیدار نخست از این تصادم نابودی حس مالکیت در درون کشور بوده که ملت شدن را اگر ناممکن نی، اما سخت کرده است.

چهل سال می‌شود افغانستان حکومت موازی شهری و دهاتی دارد. در قدم نخست باید راه‌هایی جستجو گردد تا تلفیقی از فرهنگ شهری و روستایی صورت بگیرد. بعد از تلفیق هردو دیدگاه، معضل داخلی از منظر تاریخی و امروزی با هم نزدیک گردد.

مسوولیت نخست برای نزدیکی ملت‌ها جامعه روشنفکری یک کشور است. با تاسف جامعه روشنفکر ما به‌جای تولید اندیشه مصروف تقلید از دیگران بوده و با دسترسی به رسانه‌ها به‌جای اینکه ارزش‌های قابل پذیرش برای مردم را تبلیغ کنند، ارزش‌های کاپی‌شده از دیگران را عرضه می‌کنند که این داده‌ها مردم را از نظر فکری و فرهنگی بیشتر متفرق می‌کند.

یک مثال ساده وضعیت فعلی صلح ماست. به اساس آمار داده‌شده در افغانستان طی ۴۰سال جنگ، بیشتر از دو میلیون شهید به‌نام دین و خاک (مادر وطن) داریم. اگر یک قبر با طول دو متر و عرض نیم متر حساب شود، مساحت کل قبرستان‌های ما مساوی می‌شود به چیزی بیشتر از چهار میلیون متر که بیشتر از مساحت قطر است، اما ما منتظر استیم قطر با مساحت کمتر از تنها قبرستان ما برای ما صلح بسازد.

این حقیقت را نباید فراموش کنیم که مهاجرت آورده‌های مثبت و منفی به افغانستان داشته است. در سال‌های اخیر مهاجران برگشته از پاکستان تبعیض زبانی و مهاجران برگشته از ایران اعتیاد را با خود آورده‌اند. از نظر اجتماعی شکاف‌های عمیق ایجادشده بین این دو پدیده باید توسط نسلی که با تجربه‌های مثبت برگشته‌اند پر شود.

در وضعیت فعلی اگر توجه کنیم فاصله بین ملت، نیروی امنیتی و سکانداران قدرت در ارگ ریاست جمهوری به بی‌نهایت رسیده است. ما باید در قدم نخست از طریق حاکمیت فرهنگ‌مدار، ارگ، سنگر و منبر را یکی کنیم.

در وضعیت فعلی منبر در اختیار طالب است. ارگ یا ریاست جمهوری جای تشخیص این مربوط فلان قوم و آن مربوط فلان قوم؛ یعنی مرکز تولید تبعیض است.

ما اول باید کار خانگی خودمان را خوب انجام بدهیم. تعریف مشخص از منافع ملی، ملت شدن و انجام آن در تصویر دولت مردمی داشته باشیم؛ مثلا وقتی شما در روستاها بگویید حزب، ذهن مردم برمی‌گردد به حزب خلق و یا پرچم که تراژیدی جفای این دو حزب فراموش‌ناشدنی است. اگر در شهر حزب بگویید توجه مردم جلب می‌شود به حزب جمعیت، حزب اسلامی و یا جنبش.

این احزاب هم از حد قومی‌بودن در دامن احزاب خانوادگی سقوط کرده‌اند. از سوی دیگر ادعای ایلیت‌بودن است. شما از شعاع ۵۰۰متری قصر ریاست جمهوری با تمام آنهایی‌که ادعای ایلیت‌بودن دارند سوال کنید که منافع ملی چیست؟ تعریف واحد، یک‌دست و یا مشخص ندارند و در حد بزرگان قومی چیزی شاید بگویند نه ایلیت‌های سیاسی.

تعریف ما از رابطه سیاسی بسیار عجیب است. حسن نیت و رابطه سالم با همسایه، مشترکات همسایگی برعلاوه اینکه ترس ندارد مثبت است، اما سیاسیون ما فرق بین وابستگی تا رابطه را تعریف درست نکرده‌اند و وابستگی بی‌حد به همسایه باعث ایجاد ترس در میان ایلیت‌های سیاسی شده است. یکی از دلایلی که اهل سیاست در مورد رابطه‌ها و تعریف‌های همکاری با کشورهای دیگر حرف نمی‌زنند، وابستگی است و از خوف اینکه مبادا کشوری که از ایشان طرفداری می‌کند برنجد، سکوت را ترجیح داده و با نوعی پنهان‌کاری با مردم افغانستان مقابل می‌شوند.

تعریف افغانستان برای کشورهای منطقه این است که تمام خطوط امنیتی و محافظتی این کشورها از کشور ما عبور می‌کند. تعریف افغانستان به‌عنوان خط محافظتی امنیتی برای کشورهای همسایه باعث شده که ما در درون مرزهای خودمان دچار دوری ملیت‌ها و تشتت و جدایی جزیره‌های مستقل قدرت شویم. وضعیت داخلی تاثیر مستقیم بالای سیاست خارجی داشته و استراتیژی مشخص، برنامه مدون و تصویر مشخص از دستگاه سیاست خارجی خود نداریم. دلیل آن برمی‌گردد به وضعیت داخلی و موقعیت افغانستان به‌عنوان کمربند امنیتی سیاست‌های امنیتی کشورهای همسایه و منطقه.

ما مستعمره استیم، اما نوع استعمار به‌گونه دیگر تعریف می‌شود. از نظر سیاسی مستعمره کدام کشور بودن است و از نظر اجتماعی و نوع زندگی روزمره لحظه که به تلیفون همراهمان دست می‌زنیم، شرکت‌های بزرگ نرم‌افزاری از عادت خرید تا احساسات، عواطف، و حساب بانکی ما باخبرند و نوعی استعمار فردی را ایجاد کرده است. تقابل چین و امریکا نیز بر سر تکنالوژی و نوع تولید و استفاده از تکنالوژی است تا کشورهای دیگر چون روسیه که می‌خواهند گوگل خودشان را داشته باشند.

ما هم فرصت‌های خودمان را یکجا با آگاهی فردی نیاز داریم تا از این فرصت‌ها استفاده نماییم و یا اجازه بدهیم از ما استفاده شود.

عربستان سعودی می‌تواند با اسراییل روابط‌اش را عادی کند، اما در افغانستان هنوز دعوا بالای چقدر مسلمان‌بودن است. فاصله فکری و باورها در افغانستان از یکدیگر بی‌نهایت دور می‌باشد.

برای جهان تشیع هم‌فکری سهل‌تر بوده و از وضعیت برخورد مستقیم به‌دلیل باورها و تعریف‌های متعدد به‌دورند و می‌توانند به‌زودی به‌طرف هم‌فکری بروند، اما در کشورهای عرب افکار مخالف و خشونت‌گرا را در کشورهای خودشان تحمل ننموده زمینه را به این چنین افراد طوری مساعد می‌کنند تا به افغانستان آمده و از شرایط مساعد برای جهاد در اینجا استفاده کنند.

چهار فرصت عالی در اختیار خشونت‌گرایی دینی در افغانستان مساعد است؛ عسکرگیری، منابع پولی از کشورهای عرب، پناه‌گاه امن و بنیادگرایی طبیعی.

این روند برای تمام کشورهای اسلامی تهدید جدی حساب می‌شود. کشورهای اسلامی برای حفظ هویت دینی و فرهنگی‌شان باید به هم‌فکری سالم برسند. تعریف آموزه‌های دینی به اساس نیاز مدرن جهان امروز نیازمند توافق جمعی است.

مثلا کشورهای اروپایی در مسایل جهانی و چالش‌های جهانی به‌شمول تهدید‌ها به‌سرعت زمینه هم‌فکری را مساعد نموده و عمل مشترک در مقابل تهدید مشترک را به‌خوبی انسجام‌بخشی می‌کنند.

تعریف افغانستان برای کشورهای عربی به‌عنوان میزبان افکار افراطی و خروج قصدی این افکار، بیرون از مرزهای خودشان در درازمدت باعث اخلال در امنیت کشورهای عربی، همسایه و منطقه می‌شود.

نیاز به حفظ هویت جمعی، توافق روی تعریف مشترک بین کشورهای اسلامی وهمکاری برای نابودی خشونت‌گرایی می‌تواند زمینه نابودی هویت کشورهای اسلامی را به حداقل برساند.

راه مدنیت

چند روز پیش یک نوار صوتی از محمد عمر داودزی در رسانه ها درز کرد که نشان می داد وی به یک منبع مهم و تصمیم گیرنده در ارگ مشورت می داد از رفتن قومندان قیصاری به شمال جلوگیری صورت گیرد.

نشر این نوار صوتی با واکنش های عمدتا منفی از سوی کارشناسان و شهروندان به ویژه در فضای مجازی روبرو شده است.

هارون معترف، کارشناس مسائل سیاسی،با باز نشر مطلبی از آصف آشنا در این مورد در فیس بوک خود آورده است:«نوار صوتی عمر داود زی، حاوی مسایل بسیار جدی و تکان‌دهنده است. آنچه آقای داوود زی به طرف مقابل – که بدون تردید یکی از تصمیم‌گیرنده گان در امور سیاسی کشور است- مشوره می‌دهد، آشکارا مهندسی قومی جنگ در شمال کشور است.

بیش از 24ساعت از پخش این‌ نوار صوتی می‌گذرد. انتظار می‌رفت ارگ‌ریاست‌جمهوری در این مورد توضیح بدهد. اما می‌بینم ارگ سوک بی‌شرمانه می‌خواهد این مساله تکان‌دهنده را در افکار عمومی سرد بسازد.

سکوت ارگ در این مورد بدون هیچ تردیدی، گواه بر ضعف اخلاقی ارگی‌ها است. و همین گونه این سکوت، تایید ضمنی ارگ بر یک توطیه قومی در شمال کشور است. اگر غیر از این است ارگ باید سکوت مرگبار و شرم آور اش را بشکند و به مردم پاسخ بدهد.

انتظار دارم سران حزب جنبش  و سایر احزاب سیاسی که جغرافیایی شمال عقبه سیاسی مردمی شان می‌باشد، در این مورد جدی باشند و به صورت جدی و رسمی از ارگی‌ها خواستار وضاحت شوند. سکوت در مقابل این نوار صوتی در واقع سکوت در مقابل توطیه قومی در شمال است.

براساس خبرهای تایید نشده گفته می شود رئیس جمهور غنی بسم الله محمدی را به عنوان سرپرست وزارت داخله تعیین کرده است.

هارون معترف یکی از کاربران فیس بوک و از کارشناسان مسائل سیاسی در این مورد نوشته است:«کرزی و احمدزی تا توان داشتند مجاهدین را خرد و خمیر کردند. برای شان دوسیه ساختند، متهم کردند و در محافل خارجی‌ها عامل بحران کشور همین هارا معرفی کردند و هرچه ظرفیت امنیتی و نظامی بود، خانه‌نشین کردند.»

البته این یادداشت به‌معنی آن نیست که جهادی‌ها همه بی‌عیب و نقص بودند. فساد و معامله‌گری یک شمار نه قابل توجیه است و نه قابل کتمان، به هرصورت اینک پس از مدت‌ها اشرف‌غنی مجبور شده در راس وزارت داخله یک «مقاومتی» کار کشته را بگمارد. این تصمیم، نهایتِ ناگزیری غنی را نشان می‌دهد. حالا که طالب تفنگچه‌اش را در ارگ ریاست‌جمهوری در شقیقه غنی قرار داده، غنی مجبور شده دست به دامن یک «مقاومتی» همچو بسم‌الله خان بزند تا فشار طالب را از سر خود کم کند وگرنه نه غنی بسم‌الله خان را خوش دارد و نه بسم‌الله خان غنی را.

اما اگر وزیر صاحب بسم‌الله خان نتواند اصلاحات بنیادین در تشکیلات سلیقوی و قومی وزارت داخله بیاورد و همچو گذشته با صلابت وزارت داخله را مدیریت نکند و او هم مثل سرپرست‌های دیگر زیر قومانده محب کار کند، پیش‌نهاد می‌کنم که آقای محمدی اصلن این وظیفه را ادامه ندهد تا نام و نشان مجاهدت و به اصطلاح برند Brand مقاومت‌اش در این سن و سال خدشه‌دار نشود.

عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی از کندی در رسیدگی به پرونده کشتار اعضای جنبش رستاخیز تغییر انتقاد کرد.

مراسم گرامی‌داشت از چهارمین سالیاد کشته شدن محمدسالم ایزدیار و سایر اعضای جنبش رستاخیز تغییر، روز چهارشنبه، دوازدهم جوزا، در کابل برگزار شد.

عبدالله عبدالله در سخنرانی خود در این مراسم جوزای سال ۱۳۹۶ را خونین توصیف کرد و گفت این سلسه خشونت‌ها و کشتار مردم افغانستان ادامه پیدا کرده است. به گفته او، به جای این که صدای معترضان جنبش رستاخیز شنیده می‌شد، با مردمی که براساس حق مشروع‌شان دست به تظاهرات زدند، از خشونت کار گرفته شد.

او گفت پس از چهار سال خانواده‌های قربانیان هنوز جواب قناعت‌بخش دریافت نکرده‌اند و باید به عدالت‌خواهی مردم احترام گذاشته شود.

عبدالله عبدالله از عدالت‌خواهی خانواده‌های قربانیان حمایت کرد و گفت: «در صورتی‌که ما نتوانیم زیر چتر ارزش‌های مشترک جمع شویم، کشور ما با خطرات بسیار جدی مواجه خواهد شد».

در این مراسم، محمدعلم ایزدیار، معاون مجلس سنا که فرزندش محمدسالم ایزدیار در جریان شلیک نیروهای امنیتی بر معترضان کشته شد، گفت خانواده‌های قربانیان انتظار دارند عاملان کشتار معترضان محاکمه شوند. او از تأخیر در محاکمه عاملان این رویداد انتقاد کرد.

شماری از جوانان و باشنده‌گان کابل دو روز پس از حمله مرگ‌بار در چهارراهی زنبق شهر کابل که در دهم جوزای سال ۱۳۹۶ رخ داد، دست به تظاهرات زدند. معترضان زمانی که می‌خواستند به سوی ارگ بروند، نیروهای امنیتی بر آن‌ها شلیک کردند. در این تیراندازی محمدعالم ایزدیار و شماری از اعضای جنبش رستاخیز کشته شدند.

یک روز پس از آن در مراسم خاک‌سپاری اعضای جنبش رستاخیز سه انفجار پی‌هم صورت گرفت که در آن نیز شماری کشته و زخمی شدند.

خانواده‌های قربانیان انتقاد می‌کنند که حکومت عاملان این حوادث را به پنجه قانون نسپرده است.

پس از انفجار مرگبار موتر حامل استادان و دانشجویان دانشگاه البیرونی پروان، موجی از واکنش ها نسبت به این رویداد در کشور صورت گرفت.

در پی انفجار مرگبار مین کنار جاده حین عبور موتر حامل استادان و دانش جویان دانشگاه البیرونی در پروان که منجر به کشته و زخمی شدن ۱۴ تن بعد از ظهر روز گذشته گردید، مقام های حکومتی و اقشار مختلف مردم نسبت به این جنایت مرگبار واکنش نشان دادند.

واکنش ارگ ریاست جمهوری

ارگ ریاست جمهوری با نشر خبرنامه‌ای ضمن محکومیت این حمله تروریستی گفت: «دشمنان افغانستان یک بار دیگر ضدیت شان را با علم و دانش و ترقی و تعالی کشور نشان دادند. تروریستان با انجام اینگونه جنایات‌شان نمی‌توانند عزم و اراده استادان و دانشمندان ما را برای تربیت نسل آینده، تضعیف نمایند.»

واکنش رئیس شورای عالی مصالحه ملی

 عبدالله عبدالله رئیس شورای عالی مصالحه ملی این حمله را عملی ددمنشانه، ضد انسانی و یک جنایت ضد بشری خوانده است. او گفته است: «تروریستان جنایت پیشه با حمله با کاروان دانش، آگاهی و تعلیم، آینده افغانستان را هدف قرار داده‌اند».

واکنش وزیر تحصیلات عالی 

دکتر عباس بصیر وزیر تحصیلات عالی با نشر اعلامیه‌ای این انفجار را محکوم کرد و خاطر نشان کرد: «حمله به جان افراد ملکی و آن هم هدف قرار دادن مراکز علمی و اکادمیک و به خاک و خون کشانیدن محصلان و استادان، یک عمل غیر انسانی، خلاف ارزش های اسلامی و نورم های بشر دوستانه بوده و با قوانین بشری نیز در تضاد است».

وی گفت: «حمله به مشعل‌داران راه علم و معرفت در حالی صورت می گیرد که در دین مقدس اسلام فراگیری علم و دانش یک وجیبه و مکلفیت عنوان شده و رسیدن به یک جامعه سالم در گرو اهتمام علم و دانش بیان گردیده است.»

واکنش دکتر محمد امین احمدی

دکتر محمدامین احمدی عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت در صفحه فیسبوک خود گفت: «شیخ اجل سعدی می‌گفت: هنرمند هر جا رود قدر بیند و بر صدر نشیند. مراد ایشان از هنرمند در این عبارت حاملان علم و آگاهی است‌. اما ما به جای تکریم عالمان خود، آن‌ها را گروهی و دسته جمعی می‌کشیم. این همه خشم و خشونت در یک نفرت عمیق فرهنگی ریشه دارد که در طی چهل سال اخیر چون زهر در تار و پود فرهنگ این سرزمین تحت عنوان تکفیر و جهاد تزریق شده است و ما را از اسلام تاریخی و فرهنگی این سرزمین دور کرده است. از این رو لازم است که به یک توبه فرهنگی جمعی چون نماز استسقا (نماز باران) روی آوریم . چون تا زمانی نفرت و خشونت فرهنگی را در تار و پود فرهنگ خود درمان نکنیم، دشمنان صلح و آرامش این کشور از خود ما علیه زندگی جمعی ما سرباز گیری می‌کنند.»

گفتنی است هنوز گروهی مسئولیت این انفجار را به عهده نگرفته است

این درحالی است که در یک ماه اخیر حمله به مراکز آموزشی در نقاط مختلف کشور افزایش پیدا کرده است. چند هفته پیش شاهد حمله به دانش‌آموزان لیلیه‌ای در لوگر بودیم. سه انفجار تروریستی پی هم در ۱۸ ثور در غرب کابل جان ۸۰ نوجوان را گرفت و بیش از ۱۵۰ کودک و نوجوان را زخمی کرد.

احمد ولی مسعود در واکنش به تحولات اخیر کشور مخصوصا عملکرد ارگ ریاست جمهوری به رهبری اشرف غنی، در صفحه اجتماعی خود اقدامات اخیر را بازی ارگ با شرنوشت مردم افغانستان می داند

مسعود اظهار داشت: غنی تازه متوجه می شود که هرچه از پشت سنگر جمهوریت اش، داد از اسلامیت و افغانیت زد، جواب نگرفت. سنگری که در حصار ارگ است، شعاری که با واقعیت زنده گی اش همخوانی نداشته، سمبولیسم های سیاسی که برای فریب مردم و حفظ قدرت به کار برده می شوند.

چون برای اجماع ملی، اعتباری باقی نگذاشته است، بارهاست تقلا میکند تا در محدودهٔ سه رهبر محترم و در محور جمهوریت سه نفره، “اجماع داخل اتاق ارگ تشکیل بدهد!
اکنون که روشن شد، طرح صلح داکتر خلیلزاد صرف بمنظور “استعجالیت” امنیتی و استراتیژیک امریکا بود، برای افغانستان اما بدور از شخصی بازی و تبارگرایی، اگر اجماع واقعی ملی در محور طرح جامع صلح مبتنی بر واقعیت های اجتماعی کشور بمیان نیاید، هر طرح معیوب دیگر، نسخهٔ است برای جنگ دیگر.
نامتمرکز ساختن ساختار نظام به اساس بافت اجتماعی کشور، جانمایهٔ صلح پایدار است. اما طرح نصب چهار معاون، یک زن و یک صدراعظم از جانب اجماع اتاق ارگ، اگر صحت داشته باشد، اضافه نمودن اتاقک های دیگریست در ساختمان فساد پرور نظام متمرکز ریاستی. نظامی که اگر تهدید طالبان نبود، با ساختارش، سالها پیش از درون خودش فرو می پاشید.

ارگ ریاست جمهوری امروز دوشنبه (۶ثور) در پیامی به مناسبت شصت و یکمین سالگرد وفات امان‌الله خان، پادشاه سابق افغانستان گفت برای اولین بار در زمان او کارهای بنیادی در تاریخ افغانستان پایه گذاری شد.
در پیام آمده است: «نیاز است که از لحظات روشن و اوقات افتخار آفرین تاریخ خویش و همچنان از گوشه‌های تاریک و رویدادهای تلخ آن بیاموزیم، در گذشته گیر نمانیم، بلکه از تجربه‌های ماضی برای فردای روشن و خوشبخت استفاده کنیم».
در این پیام آمده است که شاه امان‌الله خان به خاطر این که نظام از هم پاشید، در هجرت و دیار غربت وفات نمود. در پایان سلطنت وی، انقطاع باعث سقوط نظام گردید و ملت مجبور شد که هرچه را از صفر دوباره آغاز نماید.
ارگ گفته «ما در صد سال گذشته چندین مرتبه موفقیت‌های خویش را به صفر ضرب زدیم و به همین سبب از کاروان تمدن و پیشرفت به عقب رفتیم. این تجربه تلخ را دیگر به هیچ وجه تکرار نخواهیم کرد، بلکه از تجربه‌های موفق دوران شاه امان‌الله خان و سایر دوره‌های تاریخی خویش الهام می‌گیریم و افغانستان آزاد، آباد و با ثبات را برای نسل‌های آیندۀ خویش به میراث می‌گذاریم».
این اظهارات در حالی مطرح می شود که روند صلح افغانستان به مقطع حساسی رسیده است، اما طالبان تاکنون موافقت خود را برای آتش بس و موضوعات مهم در این روند، اعلام نکرده است.

 لطیف محمود معاون سخنگوی ریاست جمهوری در یک کلیپ ویدئویی گفت: « دولت افغانستان با دولت امریکا در خصوص خروج نیروهای امریکایی از کشور در گذشته نیز بحث‌هایی داشته است».
معاون سخنگوی ریاست جمهوری افزوده است که ارگ ریاست جمهوری به این تصمیم دولت ایالات متحده امریکا احترام گذاشته و قرار است که روسای جمهور هر دو کشور در مورد جزئیات باهم گفت‌وگو کنند.
آقای محمود همچنان گفته است که نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان با شجاعت از افغانستان دفاع کرده و خواهند کرد.

این درحالی است که به ‌تازگی روزنامه‌ واشنگتن‌پُست نیز به نقل از منابع آگاه از برنامه‌های جو بایدن، رییس‌ جمهور ایالات متحده‌ امریکا گزارش کرده که بایدن تصمیم دارد تمامی نیروهایش را تا ۱۱ سپتمبر سال جاری میلادی از افغانستان خارج کند.
واشنگتن‌پُست گفته است که خروج کامل نظامیان امریکایی از افغانستان در بیستمین سالگرد حملات ۱۱ سپتمبر ۲۰۰۱ میلادی انجام می‌شود. براساس گزارش این روزنامه، برنامه‌ بایدن برای خروج سربازان امریکایی از افغانستان قرار است امروز چهارشنبه(‌ ۲۵ حمل) اعلام شود.
پیشتر سازمان پیمان اتلانتیک شمالی (ناتو) نیز اعلام کرده بود که ناتو همزمان با امریکا در ماه سپتمبر سال روان میلادی افغانستان را ترک می‌کند.

محمد امیری معاون سخنگوی ریاست جمهوری در یک کلیپ ویدیویی می‌گوید دولت افغانستان از هر اقدامی که پروسه صلح را تسریع کند، حمایت می‌کند.
معاون سخنگوی ریاست جمهوری افزود حکومت افغانستان برای شرکت در نشست استانبول آمادگی کامل داشته و دارد.
وی افزود خواست و توقع حکومت از طالبان این است که بهانه‌جویی‌ها را کنار گذاشته و به خواست مردم افغانستان که تامین یک صلح واقعی و سراسری است، تمکین کنند.
در همین حال، گروه طالبان در واکنش به تصمیم تازه ایالات متحده امریکا مبنی بر تعویق مهلت خروج از ماه می به ما سپتمبر سال روان، گفته است تا خروج کامل نیروهای خارجی در هیچ نشستی در پیوند به روند صلح اشتراک نخواهد کرد.
پیشتر نیز گروه طالبان گفته بود نمی‌تواند در تاریخ تعیین شده ۱۶اپریل در نشست ترکیه اشتراک کند.
با این حال، نشست استانبول با تعویق هشت روزه، به جای ۱۶اپریل به تاریخ ۲۴ این ماه برگزار خواهد شد.
هنوز معلوم نیست که گروه طالبان در این نشست اشتراک خواهند کرد یا خیر.

تجزیه اقوام غیرپشتون به اقوام کوچک‌تر بسیار خطرناک است. زیرا این اقوام به هراندازه کوچک‌تر شوند، به همان اندازه از قدرت دور می‌شوند و همان سهم ناچیز و سمبولیک کنونی را نیز از دست می‌دهند. در حال حاضر که هیچ رقم مشخصی از درصدی و جمعیت اقوام وجود ندارد، عده‌ای زیر نام قوم اکثریت، تصمیم‌های جدی و سرنوشت‌ساز را در یک حلقه کوچک اتخاذ می‌کنند. در نشست‌های مهم ارگ، نمایند‌گان اقوام دیگر نه در تصمیم‌گیری‌های سرنوشت‌ساز حضور دارند و نه هم از آن خبر می‌شوند. وقتی تصمیم‌گیری‌های بسیار مهم در مورد سرنوشت مردم افغانستان در ارگ گرفته می‌شود، شما تنها سه و یا چهار نفر را می‌بینید؛ اشرف غنی، حمدالله محب و فضل‌محمود فضلی. این سه نفر پشتون هستند و صلاحیت تمام تصمیم‌گیری‌ها در مورد سرنوشت افغانستان را دارند. در همین جمع تصمیم گرفته می‌شود که کدام تظاهرات خوب است و کدام تظاهرات باید سرکوب شود. همین سه نفر تصمیم می‌گیرند که کدام جنگ‌سالار خوب و از خود است و کدام جنگ‌سالار باید نابود شود؛ چون جنگ‌سالار «خودی» نیست. همین سه نفر تصمیم می‌گیرند که کدام ولایات از امکانات دولتی برخوردار و کدام ولایات از آن محروم شوند. ارگ گاهی نشست‌های تشریفاتی را نیز برگزار می‌کند که در آن چند تن از نماینده‌گان اقوام دیگر نیز حضور دارد؛ ولی این نشست‌ها هرگز اجرایی و سرنوشت‌ساز نیست. تصور کنید که اقوام دیگر را به پارچه‌های کوچک‌تری تجزیه کردند، آن‌ گاه نه تنها نماینده‌گان اقوام در تصمیم‌گیری‌های مهم ملی و سرنوشت‌ساز حضور نخواهند داشت؛ بلکه تعداد نماینده‌گان آن‌ها در پارلمان و شوراهای ولسوالی نیز به صورت چشم‌گیری کاهش خواهد یافت.

فوری‌ترین پیامد تجزیه اقوام این است که در انتخابات بعدی شورای ولسوالی‌ها، شورای ولایتی و پارلمان، اقوام تجزیه شده چون رای کم‌تری نسبت به قوم پشتون دارند، به شوراهای ولسوالی، شوراهای ولایتی و پارلمان راه نمی‌یابند و به این ترتیب اقوام تجزیه شده از مشارکت سیاسی و تصمیم‌گیری‌های سرنوشت‌ساز در ولایات و ولسوالی‌های‌شان محروم می‌شوند. از سوی دیگر، تجزیه قومی می‌تواند مانع راه یافتن نمایندگان اقوام تجزیه شده در پارلمان نیز شود.

حکومت‌داری براساس تبعیض

اساساً ارگ ریاست جمهوری باید خانه تمام اقوام باشد. پیام‌ها، مکتوب‌ها و احکامی که از ارگ صادر می‌شود باید مطابق به قانون اساسی و عدالت‌محور باشد. همه اقوام نماینده‌گان خود را در آن ببینند و این خانه، برای حفظ وحدت ملی تلاش کند و با تقسیم عادلانه منابع و بودجه، حکومت‌داری و تطبیق قانون را در سراسر افغانستان گسترش دهد. ولی در سال‌های اخیر ارگ کار خانه‌گی خود را فراموش کرد و تصمیم گرفت که به جای تقسیم عادلانه بودجه و امتیازات، راه تبعیض را در پیش گیرد. حکومت‌داری براساس تبعیض و استفاده از قدرت برای گسترش تبعیض و انکار دیگران، پیامدهای زیان‌باری دارد و ما نتیجه آن را این روزها می‌بینیم. در صورتی که از همین حالا جلو تجزیه اقوام گرفته نشود، اقوام تجزیه شده قیمت هنگفتی خواهند پرداخت. در بیست سال گذشته میلیاردها دالر کمک جامعه جهانی براساس تبعیض قومی تقسیم شد. ولایات توسعه نیافته به بهانه‌های مختلف از توزیع برابر بودجه محروم شدند؛ در حالی که حکومت بیش‌تر این کمک‌ها را به ولایات توسعه یافته‌تر براساس برتری‌جویی‌های قومی تقسیم کرد. نتیجه و پیامد تقسیم قومی بودجه این است که در یک ولایت کودکان در فضای باز و یا در زیر خیمه درس می‌خوانند، هیچ سرپناهی برای نجات از سرما و گرما ندارند و از هیچ‌گونه کمک مادی برای بهبود شرایط آموزشی بهره‌مند نمی‌شوند؛ ولی در ولایت دیگر با بودجه چند صد هزار دالری مکتب ساخته می‌شود. طعم تلخ نابرابری‌ها، تبعیض و نادیده گرفتن‌ها را شهروندانی می‌دانند که حداقل در بیست سال گذشته از کمک‌های میلیاردی جامعه جهانی محروم ماندند.

در حال حاضر یک ولسوالی با داشتن بیش از ۳۰۰ هزار نفر جمعیت امتیاز یک ولسوالی را می‌گیرد و ولسوالی دیگر با داشتن ۱۰ هزار جمعیت نیز از همین مقدار بودجه مستفید می‌شود. این نشانه آشکار تبعیض و انکار است. ما می‌بینیم که در یک ولایت سرک‌ها اسفالت می‌شود و ولایات دیگر حتا بودجه‌ای برای هموارسازی سرک‌های خامه هم ندارند. این تبعیض است و دلیل آن هم این است که تصمیم‌گیرنده‌گان در حکومت مرکزی براساس برتری‌جویی‌های قومی و سمتی تصمیم می‌گیرند و مشارکت دیگران در قدرت انکار می‌شود.

تجزیه اقوام به تبارهای کوچک‌تر راه را برای تبعیض بیش‌تر و انکار گسترده‌تر هموار می‌کند و این به نفع افغانستان نیست. تا زمانی که همه اقوام افغانستان در تصمیم‌گیری‌های سرنوشت‌ساز شریک نباشند، تبعیض نیز ادامه خواهد یافت. راه حل این است که ارگ به جای تصمیم‌گیری‌های تفرقه‌افگنانه، راه را برای مشارکت همه اقوام هموار کند.

8am

احمد ولی مسعود و شماری از اعضای مجلسین شورای ملی و شخصیت‌های سیاسی در ۲۹ دلو سال روان، به دعوت وزارت خارجه پاکستان عازم اسلام آباد گردید.

آقای مسعود و همرانش، در این سفر با عمران خان نخست‌وزیر، وزیر خارجه، رئیس پارلمان و مجلس سنای پاکستان دیدار و گفتگو کرده اند.

احمد ولی مسعود، امروز پس از بازگشت از سفر پاکستان، در یک نشست خبری در کابل گفت که پاکستان یک ضلع اساسی صلح در افغانستان می‌‌باشد.

او افزود: «در این چندین دهه با پاکستان هم مشترکات منفعت داشتیم، هم تضاد منفعت و این تضاد منفعت بیشترین وقت ما را هدر داد، حالا وقت آن رسیده است که برای رسیدن به صلح، باید با پاکستان صحبت مستقیم داشته باشیم».

رهبر حزب وفاق ملی گفت که در سفرش به پاکستان، با مقام های آن کشور روی مسایلی چون صلح، مهاجرین افغان، تسهیلات ویزه پاکستان برای افغان ها، تسهیلات تجاری و در صورت تحکیم امنیت، ساختن یک دهلیز اقتصادی بزرگ میان دو کشور صحبت کرده است.

همچنان وی افزود که در دیدارها با مقام های پاکستان، به خاطر اعتمادسازی میان دو کشور، روی ساختن  یک لوح به نام احمدشاه مسعود نیز صحبت شده است.

به گفتۀ وی، در دیدارهای این سفر، هر دو طرف جنگ را راه رسیدن به صلح ندانسته تاکید کرده اند که برای تامین صلح در افغانستانو باید اجماع ملی به وجود آید و میکانیزم جدیدی ساخته شود که قناعت مردم افغانستان را فراهم سازد.

او افزود: «اگر توافق ارگ و طالب صورت بگیرد، مطمیناً که دو تا گروپ افراطی، صلح را آورده نمی تواند و اوضاع را بیشتر بحرانی می سازند».

آقای مسعود خطاب به مردم افغانستان گفت: «بیایید درقالب نظام، چهره های جدیدی را که هم اعتماد مردمی دارند هم وجاهت ملی دارند، مربوط کدام حزب و گروه سیاسی هم نباشند، با طرح یک میکانیزم انتخاب کنیم».

قابل ذکر است که پیش از این، برخی سیاسیون دیگر افغانستان چون گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی، محمد کریم خلیلی رئیس حزب وحدت افغانستان، میر رحمان رحمانی رئیس ولسی جرگه نیز سفرهای در پیوند به صلح افغانستان داشتند.

این در حالی است که گفتگوهای صلح میان تیم های مذاکره کننده دولت افغانستان و طالبان، در ماه سنبله آغاز شده است. در دور اول این گفتگوها روی کارشیوۀ گفتگوها توافق شده است.

در دور دوم این گفتگوها برای مدتی نشست های دو طرف متوقف شد؛ اما دیروز از سر گرفته شد و در حال حاضر دو طرف روی آجندای گفتگوها در حالی کار می کنند خشونت ها در کشور افزایش یافته است.

قبل از این شماری نمایندگان مجلس از دولت انتقاد کرده بودند که در روند صلح به آنها توجه لازم نشده و آن‌ها از این روند صلح به‌دور مانده‌اند.

آقای غنی در نشست امروز ( چهارشنبه، ۷ حوت/اسفند) گفت بعد از این در روند صلح افغانستان به صورت دوامدار با مجلس نمایندگان مشورت خواهد شد.

او گفت بدون سه قوه، قانون اساسی در خطر است و خودش به مجلس نمایندگان احترام دارد.

مذاکرات دوحه که هفته‌های گذشته با بن‌بست روبرو شده بود در روزهای اخیر با دیدار مجدد هیأت‌های مذاکره کننده از سر گرفته شده است.

هنوز جزئیات زیادی این مذاکرات مشخص نیست.

آقای غنی در این نشست از تصمیم ناتو (سازمان پیمان اتلانتیک شمالی) درباره نگرفتن تصمیم نهایی برای خروج نیروهایش از افغانستان، استقبال کرد.

او قبلا نیز تصمیم اخیر پیمان ناتو را درباره خروج نیروهایش از افغانستان “فرصتی برای تسریع روند صلح” با گروه طالبان خوانده بود.

تنش ارگ و پارلمان حل شده؟

تنش میان ارگ و پارلمان در ماه‌های گذشته بر سر تصویب بودجه به اوج خود رسید، اما به نظر می‌رسد با تصویب بودجه توسط مجلس روابط میان این دو قوه بار دیگر بهبود یابد.

میر رحمان رحمانی، رئیس مجلس نمایندگان افغانستان استقبالش از “پیش‌نویس طرح حکومت موقت” قبلا خبر ساز شد، در نشست اخیر گفته که از موضع دولت در روند صلح حمایت می‌کند.

شماری از وزیران از جمله رئیس بانک مرکزی، از مجلس نمایندگان رای تایید نگرفتند و آقای غنی نامزد وزیران رد صلاحیت شده را دوباره به عنوان سرپرست این وزارت‌خانه‌ها گماشت. در این نشست با رئیس جمهوری آقای رحمانی تلویحا گفت او خواستار مشروعیت بخشیدن به وزاتخانه‌ها است.

او گفت با توجه به توقف گفتگوهای صلح روزهای سختی در پیش رو است. او به بهانه گیری طالبان و افزایش خشونت‌ها اشاره کرد و گفت که خشکسالی و فقر روز افزون تهدید دیگری برای افغانستان است و همه اعضای مجلس با نگرانی رئیس جمهور خود را شریک ساخته و اعلام همکاری می‌کند.

دولت افغانستان به تکرار گفته کلید صلح به دست پاکستان است، کشوری که در ماه‌های اخیر میزبان شماری از مقام‌های بلندپایه و سیاستمداران افغان بوده است. احمدولی مسعود، رئیس بنیاد احمدشاه مسعود که در راس یک هیأت به اسلام آباد رفته بود، می‌گوید با حل معمای قدرت، می‌توان صلح را در کشور تامین و دست مداخله را قطع کرد.

او گفت جنگ این کشور در طول تاریخ بر سر قدرت بوده است. از همه ابزار استفاده شده، یا ابزاری قومی، زبانی، مذهبی و غیره… به گفته او اگر معمای قدرت را حل شود مطمئنا که صلح در این کشور حاکم می‌شود و زمینه مداخله دیگران را خود افغانها فراهم می‌کند.

هر دو هیأت مذاکره کننده به رسانه ها گفتند اعضای گروه تماس دیشب( ۶ حوت) با هم دیدار کرده و روی دستورکار مذاکرات بین الافغانی بحث مفصل کرده‌اند.

محمد عمر داوودزی، نماینده ویژه افغانستان برای پاکستان هم امروز به اسلام آباد رفت. کابل به این باور است اگر مقام‌های پاکستانی از نفوذ شان بر طالبان صادقانه استفاده کنند، صلح به زودی در کشور تامین خواهد شد.

قرار است آقای داوودزی در این سفر دو روزه‌اش با همتای پاکستانی‌، وزیر خارجه و رئیس مجلس پاکستان دیدار و در مورد روند صلح افغانستان بحث و گفتگو کنند.

ارگ ریاست جمهوری می‌گوید به هیچ کسی اجازه داده نمی‌شود از طریق زور به ارگ ریاست جمهوری وارد شود و قدرت را به دست بگیرد.

دواخان مینه‌پال، معاون سخنگوی ریاست جمهوری امروز (یک‌شنبه، ۲۶ دلو) در برگۀ فیس‌بوکش نوشت نظام موجود با ارادۀ مردم شکل گرفته و در سطح بین‌المللی از مشروعیت لازم برخوردار است.

آقای مینه‌پال افزود شهروندان کشور از نظام موجود حمایت می‌کنند و به کسی اجازه داده نمی‌شود با زور به ارگ ریاست جمهوری داخل شود.

به گفتۀ سخنگوی ارگ ریاست جمهوری، زمان تحمیل خواسته‌های نادرست بر مردم به پایان رسیده است.

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که گلبدین حکمت‌یار، رییس حزب اسلامی آقای غنی را به مشکل‌تراشی در روند صلح متهم کرده و هشدار می‌دهد در روزهای نزدیک تظاهرات گسترده‌یی را علیه حکومت در کابل به راه خواهد انداخت.

آقای حکمت‌یار با لحن تهدیدآمیزی هوادارانش را تشویق کرده است تا در نزدیکی ارگ ریاست جمهوری به راه‌پیمایی بپردازند.

جنگ‌جویان گروه طالبان امسال ۳۰۰ پایۀ مخابراتی را تخریب کرده‌اند.

دواخان مینه‌پال، معاون سخنگوی رییس‌جمهور امروز (یک‌شنبه، نوزدهم دلو) در برگۀ فیس‌بوکش نوشت طالبان میلیارد‌ها افغانی به زیربناها و تأسیسات عامه زیان وارد کرده‌اند.

آقای مینه‌پال می‌افزاید جنگ‌جویان وابسته به این گروه تنها ۳۰۰ پایۀ آنتن‌ شرکت‌های مخابراتی را از اوایل سال ۱۳۹۹ خورشیدی تاکنون تخریب کرده‌اند. معاون سخنگوی ریاست‌جمهوری خاطرنشان می‌سازد تخریب تأسیسات عامه از سوی طالبان به معنای دشمنی این گروه با مردم افغانستان است.

طالبان تاکنون در این باره چیزی نگفته‌اند.

این در حالی است که اخیراً نماینده‌گی‌های دیپلماتیک کشورهای غربی نیز در یک اعلامیۀ مشترکی طالبان را به تخریب تأسیسات عامه متهم کرده‌اند. در این اعلامیه از طالبان خواسته شده است از کشتار غیرنظامیان و تخریب تأسیسات عامه دست بردارند؛ در غیر این صورت با خشم جامعۀ جهانی روبه‌رو خواهند شد.