برچسب: گلبدین حکمتیار

گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی می گوید به لحاظ امنیتی نسبت به هر زمان دیگری شرایط برگزاری انتخابات در افغانستان مساعد است و یگانه راه حل مشکلات کشور نیز انتخابات می باشد.

آقای حکمتیار در صحبت با آریانا نیوز همچنین با تشکیل دولت ائتلافی و برگزاری لویه جرگه مخالفت کرد و گفت که دولت ائتلافی بحران را در افغانستان تشدید می کند.

وی گفت: «حکومت های ائتلافی نمی تواند کشوری مانند افغانستان را اداره کنند؛ در هیچ جای دنیا موفق نبوده است. در افغانستان هم نبوده است. تجربه هم این را نشان داد. چهل سال دیدیم که کمونیست ها نتوانستند دولت ائتلافی در افغانستان درست کنند. سیکولارها هم نتوانستد حکومت ائتلافی موفقی در جریان بیست سال گذشته داشته باشند.»

حکمتیار همچنین به طرح ایجاد حکومت فدرالی اشاره کرد و گفت که ایجاد این نوع نظام نیز مانند آب ریختن به پای درختی است که دشمن آن را غرس کرده است.

او معتقد است که نظام فدرالی به یک نظام قدرتمند و جا افتاده در میان مردم و همچنین به یک اردوی قدرتمند و مسلط بر اوضاع ضرورت دارد.

جبهه مقاومت ملی به رهبری احمد مسعود اخیرا از ضرورت ایجاد نظام فدرالی در افغانستان به عنوان راه حل مشکلات کشور سخن گفته است.

رهبر حزب اسلامی اما یگانه راه حل مشکلات افغانستان را برگزاری انتخابات و ایجاد نظامی مبتنی بر اراده مردم می داند.

او گفت: «ما به یک حکومت یک دست ضرورت داریم که در راس آن رئیس جمهور منتخب باشد.»

وی افزود هم اکنون بیش از هر زمان دیگری شرایط برگزاری انتخابات در افغانستان مهیا است. «در شرایط اشغال که جنگ در گوشه گوشه افغانستان جریان داشت ما می توانستیم انتخابات برگزار کنیم، امروز چرا نتوانیم؟ مگر امروز وضعیت امنیتی صد بار بهتر از وضعیت قبلی نیست؟ اگر بخواهیم یقینا ما می توانیم انتخابات برگزار کنیم.»

شماری از چهره‌های سیاسی کشور از جمله عطا محمد نور، رییس اجرایی جمعیت اسلامی، گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی، حفیظ منصور، عضو هیئت مذاکره‌کننده‌ی دولت، طرح حکومت موقت را پیشنهاد کردند.

عطا محمد نور، روز چهارشنبه هفته گذشته در یک نشست سخنرانی می‌کرد گفت، در مورد حکومت موقت و انتقالی فکر هم نکرده بود، اما حالا یکی از گزینه‌هایش تقویه طرح ایجاد حکومت موقت خواهد بود.

چندی پیش گلبدین حکمتیار، گفته بود این کشور برای برگزاری انتخابات شفاف و تامین صلح به یک حکومت موقت نیاز دارد.

آقای حکمتیار گفته بود که دولت کنونی عامل دوام جنگ و مانع صلح خواهد بود و با دوام حکومت کنونی صلح ممکن نیست.

رهبر حزب اسلامی افغانستان که روز جمعه در میان هوادارنش سخنرانی می‌کرد، گفت که رییس جمهور غنی بخاطر حفیظ چوکی‌اش بر جمهوریت تاکید دارد.

آقای حکمتیار همچنان افزود طالبان به این خواست امریکا و پاکستان که اشرف غنى براى یک و نیم سال در راس اداره موقت باشد، پاسخ رد داده اند.

از سویی هم، عبدالحفیظ منصور، عضو هیأت مذاکره‌کنندۀ صلح دولت تشکیل حکومت موقت را یگانه ساختار عملی برای پایان جنگ و ادغام طالبان در بدنۀ نظام توصیف می‌کند. آقای منصور می‌افزاید که بعید است طالبان بپذیرند که همانند حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمت‌یار در بدنۀ دولت کنونی مدغم شوند.

رییس جمهور غنی در واکنش به تشکیل حکومت موقت در یک گردهمایی روز چهارشنبه که در ننگرهار صحبت می‌کرد گفت، وظیفه من این است که به اساس اراده مردم، دولت را به شکل قانونی به جانشین‌ام بسپارم و احتمال به میان آمدن حکومت موقت را هم رد کرده است.

آقای غنی همچنان افزود اینجا مساله شخصی مطرح نیست، بحث نظام و آینده مردم افغانستان است.

آقای غنی در این سخنرانی گفت طالبان باید درک کند که افغانستان امروز افغانستان دهه ۹۰ میلادی نیست. او افزود این کشور بیشتر از آب و هوا به صلح نیاز دارد.

رییس جمهور غنی همچنان در تازه‌ترین سخنانش در یک  گفتگوی اختصاصی با شبکه خبری سی‌ان‌ان گفته‌است از سال ۲۰۱۵ به این‌سو، ۹۸ نظامی آمریکایی و بیش از ۴۰ هزار فرد ملکی و نظامی در افغانستان کشته شده‌اند.

از سویی هم محمدکریم خلیلی، رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان می‌گوید، آن چه را که طالبان به عنوان نظام سیاسی پیشنهاد می‌کنند، برای نسل امروز قابل پذیرش نیست و آن‌ها باید واقعیت‌های امروز افغانستان را درک کنند.

امرالله صالح، معاون نخست رئیس جمهوری که در سفر آقای غنی به ننگرهار او را همراهی می‌کرد، نیز در این محفل گفت که در روند مذاکرات صلح، دولت افغانستان تنها یک شرط دارد و آن رسیدن به قدرت از طریق انتخابات است.

آقای صالح با اشاره به مذاکرات صلح گفت که در مذاکرات صلح بر سر جمهوریت و حقوق زنان معامله صورت نمی‌گیرد. او افزود که شرط ما این است که زعامت با رای مردم تعیین شود.

وحید عمر، مشاور رئیس جمهوری افغانستان در واکنش به طرح دولت موقت گفت که بعد از بیست سال نظام‌سازی، بحث ایجاد حکومت موقت مثل این است که شما خانه کانکریتی (بتونی) تان را که نیاز به ترمیم و تحکیم دارد، از پای‌بست ویران کنید و روی زمینش خیمه پلاستیکی برپا کنید.

حامیان و مخالفان دولت موقت در حال مشخص کردن صفوف خود هستند. گفته می‌شود زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه آمریکا برای صلح افغانستان به هیات‌های‌ مذاکراتی گفته‌است‌ که براساس توافقنامه آمریکا و طالبان، نیروهای آمریکایی تا سه ماه آینده افغانستان را ترک می‌کنند و دو طرف در این مدت باید روی یک «ساختار تقسیم قدرت» به توافق برسند.

دولت افغانستان انتظار دارد که با آغاز کار دولت جو بایدن تا دو هفته دیگر، تغییراتی در استراتژی آمریکا در قبال مذاکرات صلح رونما شود و حتی بعضی منابع گفته‌اند که کابل امیدوار است که دولت جدید آمریکا، آقای خلیلزاد را از روند مذاکرات صلح افغانستان کنار بگذارد. اما با توجه به اظهارات اخیر مشاور امنیت ملی آقای بایدن که تلویحا توافقنامه آمریکا با طالبان را تایید کرد، گمان نمی‌رود اظهارات آقای خلیلزاد بدون مشورت مقامات دولت جدید آمریکا صورت گرفته باشد.

دور دوم مذاکرات صلح میان هیئت مذاکره‌کنندهٔ طالبان و دولت افغانستان امروز ( شنبه،۲۰ جدی) در دوحهٔ قطر آغاز می‌شود و روی آجندای مذاکرات که تأکید بیشتر آن روی آتش‌بس است گفتگو خواهد شد.

ذبیح الله مجاهد سخن‌گوی گروه طالبان به رسانه‌ها گفته که آتش‌بس از نیاز‌های اساسی مردم افغانستان است اما تاکنون اعتماد میان جانبین حاصل نشده و ما نمی‌توانیم به جانب مقابل اعتماد کنیم.

علاوه بر دولت افغانستان،جامعهٔ جهانی به ویژه دولت آمریکا پیمان صلح را با طالبان امضا کرده‌ و بارها از ایشان خواسته تا از خشونت‌های شان در برابر مردم افغانستان بکاهند. چنانچه جنرال مارک میلی رییس ستاد مشترک آمریکا ماه قبل با گروه طالبان در دوحهٔ قطر دیدار کرد و در این دیدار از آنها خواسته‌ بود تا به خشونت‌های شان در افغانستان نقطهٔ پایان بگذارند.

خامه پرس

براساس اعلامیۀ ارگ ریاست‌جمهوری که امروز (شنبه، ششم جدی) پخش شده، محمداشرف غنی، رئیس‌جمهور به نهادهای امنیتی و دفاعی به‌خاطر تأمین هرچه بهتر امنیت این فعالان، هدایت جدی داده است.

در اعلامیۀ ارگ آمده است: «رئیس‌جمهور به ارگان‌های مربوطه هدایت داد که به شمول حملۀ تروریستی بالای فرشته کوهستانی فعال مدنی، عاملین تمام حملات تروریستی اخیر را شناسایی و به جزای اعمال شنیع‌ شان برسانند.»

از سوی هم، گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی که روز گذشته در مراسم سال‌گرد هجوم نیروهای شوروی به افغانستان در ششم جدی سال ۱۳۵۸ خورشیدی، سخن می‌زد، گفت حکومت و نیروهای امنیتی در تأمین امنیت کابل ناکام بوده‌اند و باید به مردم جواز حمل جنگ‌افزار داده شود تا امنیت‌شان را خودشان تأمین کنند.

او گفته بود: «دولت با سربازان اجیر نتوانست امنیت را تأمین کند؛ ما این کار را رضاکارانه انجام می‌دهیم. حکومت، تأسیسات حکومتی، دفترها، قصرها، بانک‌ها، میدان هوایی و جاده‌ها را تأمین امنیت کند و امنیت حوزه‌ها را به مردم این حوزه‌ها واگذار کند.»

این در حالی‌ست که این اواخر حمله‌ها و ترورهای هدف‌مند به خبرنگاران، فعالان مدنی و سیاسی افزایش یافته است.

در آخرین مورد، فرشته کوهستانی، فعال حقوق زنان با برادرش از سوی مهاجمان ناشناس در ولسوالی حصۀ اول کوهستان ولایت کاپیسا کشته شدند.

ترور خبرنگاران و فعالان مدنی با موجی از انتقادهای کاربران شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شده و واکنش‌های داخلی و بین‌المللی در پی داشته است. کاربران شبکه‌های اجتماعی نهادهای امنیتی را به کم‌کاری متهم کرده‌اند.

در پی آغاز گفتگوهای صلح افغانستان شماری از رهبران جهادی افغانستان به دعوت رسمی کشورهای هند و پاکستان به این کشورها سفر کرده اند و با مقامات ارشد سیاسی و نظامی آن‌ها دیدار و گفتگوهایی داشته اند.

اخیرا عبدالله عبدالله رئیس شورای مصالحه به هر دو کشور پاکستان و هند رفت؛ و درچارچوب همین سفرها، پاکستان از گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی و هند از مارشال عبدالرشید دوستم، معاون اول سابق ریاست جمهوری افغانستان و عطا محمد نور از فرماندهان ارشد جبهه شمال و متحدین سابق دهلی دعوت رسمی کرد تا پیرامون وضعیت گفتگوهای صلح میان دولت و طالبان با مقامات ارشد سیاسی و نظایم این کشورها صحبت کنند.

با اعلام خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان هم هند و هم پاکستان نگران برگشت وضعیت افغانستان به شرایط مشابه دهه نود میلادی در این کشوراند.

عمران خان، نخست وزیر پاکستان، دو روز پیش در مصاحبه با مجله اشپیگل گفت که او اخیرا با گلبدین حکمتیار و با عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه ملی افغانستان دیدار کرده و به آنها گفته است که “ما در افغانستان هیچ ترجیحی نداریم، تنها منافع ما این است که دولت آینده در کابل به هند اجازه عملیات از آنجا علیه پاکستان را ندهد.”

رهبران حکومت هند هم دقیقا همین نگرانی را دارند. آنها در گفتگو با مقامات افغانستان تاکید کرده اند که با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان نگران فعالیت های گروه‌های افراطی مانند لشکر طیبه و جیش محمد در داخل خاک افغانستان اند. این گروه‌ها در منطقه کشمیر بر ضد نیروهای نظامی هند فعالیت می‌کنند.

از زمان سقوط حاکمیت طالبان در سال ۲۰۰۱ میلادی در افغانستان، هند حدود دو میلیارد دالر در پروژه های بازسازی افغانستان برای دفاع از همین استراتژ هزینه کرده است در حالیکه اسلام آباد به دلیل اختلافات بر سر کشمیر با دهلی، هر نوع حضور و نفوذ هند در افغانستان را تهدیدی به امنیت خود تلقی می‌کند.

اشرف غنی، رئیس جمهوری افغانستان پیشتر گفته است که جنبش طالبان پاکستان با گروه طالبان افغانستان نزدیکی فکری دارد، اما برنامه سیاسی آن به افغانستان ربطی ندارد.

با وجود این اختلافات هند و پاکستان کابل همواره تاکید کرده که هند هیچ نوع فعالیت ضد پاکستان از افغانستان نداشته و “حضور هند” در افغانستان نباید بهانه‌ای برای “توجیه حمایت” از طالبان باشد.

روزنامه هندوستان تایمز هند همچنین می افزاید که این دیدارها “بخشی از ارتباط دهلی نو با طیف وسیع تری از رهبری در کابل” در میان گفتگوهای درون افغانستان است.

رسانه های هندی گزارش داده اند که عبدالله عبدالله در گفتگو با نخست وزیر نارندرا مودی ، اس جی شانکار، وزیر خارجه، وآجیت دووال، مشاور امنیت ملی هند ، نقش “حیاتی” هند را در برقراری صلح پایدار در افغانستان تأیید کرده و خواستار “حمایت مستمر هند از دولت و مردم افغانستان ” شده است.

عطامحمد نور به قول رسانه های هندی گفته است که احساس می کند که هند ، به عنوان یک کشور مهم در روند توسعه افغانستان ، توانایی تبدیل شدن به “تسهیل کننده” مذاکرات صلح را دارد.

رسانه های هند گزارش داده اند که رهبران افغانستان از هند خواسته‌اند تا در گفتگوهای صلح با طالبان کمک کند.

گلبدین حکمتیار در سخنرانی اخیر خود در اسلام آباد گفت که او خود گفتگوهای جداگانه را با طالبان در پیش خواهد گرفت. او در بازگشت از سفر به اسلام آباد نیز در یک کنفرانس خبری گفت که دولت موقت تنها “راه‌حل” بحران در افغانستان است.

نگرانی ها چیست؟

با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان، هند و رهبران جبهه متحد سابق شمال افغانستان نگران آن هستند که پاکستان مجددا نقش بیشتری در سیاستگذاری های افغانستان خواهد یافت و برای ایجاد توازن آنها خواستار نقش بیشتر هردو کشور رقیب در تحولات افغانستان هستند.

به نوشته برخی از رسانه های هندی شماری از رهبران مخالف طالبان در افغانستان به مقامات هندی گفته‌اند در صورتیکه وضعیت این کشور به دهه نود میلادی برگردد آنها آماده اند که دوباره در برابر طالبان بجنگند.

کارشناسان می‌گویند در حالی که این اطمینان از کابل وجود دارد که خاک افغانستان در برابر هند استفاده نخواهد شد اما این پس از پایان مذاکرات بین طالبان و دولت افغانستان است که تصویر واقعی را روشنتر خواهد کرد.

زلمی خلیلزاد ، فرستاده ویژه ایالات متحده در امور صلح افغانستان ، در اوایل سال جاری ، پیشنهاد داده بود که اگر هند نگرانی‎‌هایی دارد باید مستقیماً با طالبان در مورد فعالیت های تروریستی وارد مذاکره شود.

با این حال روزنامه هندوستان تایمز نوشته است که هنوز دهلی در مورد انجام گفتگوهای مستقیم با گروه طالبان تصمیم نگرفته است.

برخی ناظران از تلاش‌های عمران خان نخست وزیر پاکستان برای ایجاد روند آلترناتیو صلح افغانستان از طریق تسهیل گفتگوهای مستقیم میان چهر‌ه‌های جهادی این کشور و طالبان سخن گفته اند.

عمران خان می‌گوید در حال حاضر هیچ کس نمی‌تواند پیش بینی کند که تحولات افغانستان به کدام سو خواهد رفت.

آقای خان مدعی شد که “چیزی که من می‌توانم بگویم کشوری که بعد از افغانستان بیشترین احتیاج را به صلح دارد، پاکستان است.”

او افزود که مناطق قبایلی ما در مجاورت مرز افغانستان در ۱۵ سال گذشته ویران شده است. نیمی از مردم این مناطق آواره داخلی شده اند و حدود ۱.۵ میلیون نفر از آنها -قربانیان درگیری بین طالبان پاکستان و ارتش هستند.

با این حال مذاکرات صلح افغانستان در دوحه از هفته ها به این سو روی مسائل فنی به بن بست رسیده است و هنوز مشخص نیست که آیا این مذاکرات به یک نتیجه ملموس و قابل پذیرش به همه طرفهای درگیر در داخل افغانستان و همچنان میان کشورهای منطقه خواهد رسید یا خیر؟

بسیاری باور دارند که کابل تا حالا نتوانسته خاطر پاکستان را از بابت حضور بزرگترین دشمن این کشور در افغانستان، جمع کند و این عملاً به معنای ادامه سیاست دوگانه پاکستان است.

بهتر از همه شاید آن پترسون، سفیر سابق آمریکا در اسلام آباد توضیح بدهد که در پیامی به واشنگتن نوشته تا زمانی‌که پاکستان از بابت هند مطمئن نشود، هرچقدر پول به این کشور پرداخته شود، دست از حمایت از گروه‌های اسلامگرای تندرو بر نمی‌دارد.

بی بی سی

صدیق صدیقی، سخن‌گوی ریاست‌جمهوری، در واکنش به سخنان اخیر گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی، گفت مردم افغانستان در برابر این نوع حرف‌ها بی‌تفاوت اند.

آقای صدیقی، روز یک‌شنبه (۴ عقرب)، در برگه‌ی تویترش نوشت: «در کشور ما آزادی بیان است و‌ حکومت هم به آزادی‌های سیاسی متعهد است. این آقا اما، در چهار دهه‌‌ی اخیر، به غیر از چنین جمله‌هایی و مخالفت با نظام‌ها بر سر اقتدار،هیچ پیام دیگری به مردم افغانستان نداشته است، مردم در برابر این نوع سخنان بی‌تفاوت اند.»

گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی، روز یک‌شنبه (۴ عقرب)، در یک نشست خبری گفت گروه طالبان، حکومت برحال را نمی‌پذیرد و به همین دلیل، حکومت موقت تنها راه حل است.

او که در مورد نتیجه‌ی سفر اخیرش به اسلام‌آباد سخن می‌ گفت، افزود صلح در افغانستان تامین خواهد شد و او این کار را انجام خواهد داد. به گفته‌ی آقای حکمتیار، دولت پاکستان اطمینان داده که در روند صلح افغانستان صادقانه کار خواهد کرد.

گلبدین حکمتیار، چند روز پیش در سفری به اسلام‌آباد، با مقام‌های بلندرتبه‌ی پاکستان به شمول عمران خان، نخست‌وزیر و شاه‌محمود قریشی، وزیر خارجه‌ی این کشور، دیدار و گفت‌وگو کرد.

نخست ‌وزیر پاکستان در دیدار با گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی گفت حل مشکلات افغانستان از طرق نظامی میسر نیست و تنها راه حل برون‌رفت از شرایط فعلی، آشتی و گفت‌وگو است.

عمران خان اظهار داشت حل مشکلات افغانستان از طرق نظامی میسر نیست و تنها راه حل برون‌رفت از شرایط فعلی، آشتی و گفت‌وگو است.

خان در این دیدار بار دیگر تعهد خود را برای همکاری نزدیک با افغانستان تکرار و برای روند صلح کشور آرزوی موفقیت کرد.

نخست‌وزیر پاکستان با تأکید بر اینکه روابط این کشور و افغانستان، تاریخی است، افزود: «پاکستانی‌ها مردم افغانستان را برادران خود می دانند؛ ثبات پاکستان و منطقه به روند صلح افغانستان ارتباط دارد.»

به گفته وی، گفت‌وگوهای بین‌الافغانی به رهبری افغانستان فرصتی برای صلح پایدار است.

عمران‌خان تصریح کرد پاکستان در روند صلح افغانستان نقش مثبتی داشته و امیدوار است احزاب افغانستان برای ثبات سیاسی این کشور تلاش کنند.

گلبدین حکمتیار در طول حیات خود همواره با دروغ های خود تنش آفریده است و این بار در برابر گفته‌های سرور دانش، باز به شیوه دروغ متوسل شده است. لازم است یکی از دروغ های شاخدار حکمتیار را ذکر کنیم: باری، یکسال پیش او در باره ایران ظاهراً در برنامه کاکتوس گفته بود: سخت‌ترین تجربه زندگی من این است که در سال ۱۳۷۷ همراه استاد ربانی به تاجیکستان رفتم و دولت تاجیکستان به من دستور داد که هرچه زودتر تاجیکستان را ترک کنم و ایرانی‌ها مرا اغوا کردند تا به آن کشور بروم و من به ایران رفتم، اما حکم یک زندانی را داشتم. این بزرگترین اشتباه و تلخ‌ترین مقطع از مقاطع زندگی من بود.
با این که رابطه نگارنده با حکومت ایران مطلوب نیست، اما در این مطلب حکمتیار دروغ بزرگ و آشکاری گفته است که لا اقل برای کسانی که بالای ۳۰ سال عمر دارند، بسیار واضح و آشکار است. حقیقت این است که در ۵ میزان/مهر سال ۱۳۷۵ در روز سقوط کابل به دست طالبان که حکمتیار همراه با شهید استاد ربانی به جبل السراج آمد و نگارنده نیز همراه آنان بودم، حکمتیار، از ترس شهید احمدشاه مسعود رنگ از رخش پریده و به شدت ترسیده بود. راستی اگر حکمتیار، مسعود را در چنین شرایطی به دست می‌آورد از صد جان مسعود یکی هم نجات پیدا نمی‌کرد اما مسعود بزرگی به خرج داد که نه تنها مزاحم حکمتیار نگردید، بل او را احترام نموده همراه سایر رهبران به تخار فرستاد و حکمتیار از تخار به کندز رفت و نخست در کندز و سپس در کارخانه قند بغلان مرکز گرفت. در زمستان همان سال- در ماه دلو- که مصادف به ماه رمضان بود که دولت جمهوری اسلامی ایران استاد ربانی را با عدّه‌ای دعوت نمود که حکمتیار، بنده و سید منصور نادری نیز عضو هیئت بودیم، چون جلسات با مسئولین ایرانی ختم گردید، حکمتیار خود تقاضای سکونت در ایران را نمود و دولت ایران هم او را پناه داد و بهترین قصر را در شمال تهران در اختیار او قرار داد و محافظ و بادیگارد در اختیار او گذاشت. حکمتیار با فرا خواندن عائله خود، به مدت دو سال در شمال تهران زندگی شاهانه داشت.
استاد ربانی پایتخت حکومت خود را در تابستان ۱۳۷۶ به طور موقت در شهر مزار شریف ایجاد کرد. تا این که حکمتیار از طرف آقای محقق در زمستان ۱۳۷۶ به افغانستان دعوت شد و حکمتیار آمدن خود را مشروط به پرداخت ۴۰۰۰ قبضه اسلحه سبک و سنگین از طرف ایران نمود. حکمتیار می‌گفت: چنانچه این سلاح در اختیار من قرار گیرد، کمتر از یک ماه ولایات بغلان و کندز را از دست طالبان خارج خواهم ساخت و ایرانیان شرط او را قبول کردند و حکمتیار در اواخر زمستان ۱۳۷۶ با طمطراق وارد مزار شد و چند روز بعد در ولسوالی بلخ مقر گرفت. ایرانی‌ها طی پروازهای پی هم، چهار هزار قبضه سلاح را به مزار منتقل نموده و در اختیار حکمتیار قرار دادند که موجب ناراحتی جنرال دوستم و عطا محمد نور و احزاب شیعه گردید در آن زمان، نگارنده نیز در شهر مزار بودم. اما حکمتیار نه تنها به قول خود عمل نکرد و ولایات بغلان و کندز را آزاد نکرد، بل سلاح‌های مذکور را به اعضای حزب اسلامی در داخل شهر مزار، ولسولی بلخ، چهاربولک، چمتال و دولت‌آباد که همگی همکار طالبان بودند، توزیع نمود. زمانی که در تابستان سال ۱۳۷۷ طالبان حرکت خود را از ولایت بادغیس شروع کردند و به سرعت خود را به ولایت بلخ رسانیدند، تمام اعضای حزب اسلامی که سلاح‌های ایرانی را گرفته بودند، با طالبان همراه شده بالای شهر مزارشریف حمله کردند و اعضای حزب اسلامی در داخل شهر نیز قیام نموده شهر مزار را متصرف شدند.
حکمتیار دو سه روز پیش از سقوط شهر مزار، نزد استاد ربانی به مزار آمد و باز احمد شاه مسعود بزرگی به خرج داده هلیکوپتر فرستاد و استاد ربانی و حکمتیار را به بدخشان منتقل نمود و پس از چند روزی استاد ربانی و حکمتیار به تاجیکستان رفتند و حکمتیار از آنجا به خانه و عائله خود که در ایران زندگی شاهانه داشتند، رهسپار گردید و تا سنبله ۱۳۸۰ در همان قصر خود در شمال تهران زندگی می‌کرد و بعد از حمله القاعده به برج‌های تجارت جهانی در نیویارک و حمله امریکا بر افغانستان، حکمتیار از ایران ناپدید شد و به احتمال نود در صد که به پاکستان نقل مکان نمود. همانگونه که ذکر کردیم، حکمتیار در زمستان ۱۳۷۵ مهمان عزیز ایرانی‌ها شد و در سال ۱۳۷۷ به تاجیکستان و سپس به منزل خود در ایران رفت. با این همه محبت و مهمان‌نوازی ایرانی‌ها از حکمتیار، باز هم او بدترین مقطع زندگی خود را در ایران بازگو می‌کند و می‌گوید در آنجا اسیر بودم. کسی که چنین آشکارا دروغ بگوید، می‌تواند سخنان دانش را تکذیب کند؟

اگر کسی از حکمتیار بپرسد: تو که خود را مجاهد راه اسلام و مدعی تأسیس حکومت اسلامی می‌دانی، آیا حکومت سدوزایی‌ها چون: تیمور شاه فرزند احمدشاه ابدالی، زمان شاه فرزند تیمور شاه و شاه شجاع درانی که نیم افغانستان را به «رنجیت سنگ» پادشاه پنجاب هند داد، قبول داری؟ آیا حاکمیت آنها را افتخار تاریخ این کشور می‌دانی یا ننگ تاریخ؟ و همچنین حکومت سیاه و آدمکش عبدالرحمن خان را افتخار می‌دانی یا ننگ؟ حکمتیار در شعار خود همه حکومت‌های ظالم گذشته را خائن می‌دانست پس حالا چه شده است که آنان را افتخار تاریخ کشور می‌داند؟ علاوه بر آن، باید از گلبدین پرسیده شود که اگر حکومت‌های سدوزایی و محمدزایی افتخار تاریخ افغانستان است، چرا با کم آزارترین پادشاه محمدزایی؛ یعنی محمد ظاهرشاه مخالف بودی و همچنین در برابر حاکمیت سردار داوود خان که وطن دوست‌ترین حاکم افغانستان از قوم محمدزایی بود به مبارزه برخاستی؟ مگر نه این است که جناب شما یک چیز را به رسمیت می‌شناسید و آن رسیدن شما به قدرت است که تاکنون نرسیده‌ای و هیچگاه نخواهی رسید.
سرور دانش تابعیت ایران را ندارد. اول: این که احتمالاً خودش تقاضای تابعیت نکرده و ثانیاً: اخذ تابعیت ایران سخت‌تر از گذشتن از هفت خوان رستم و اسفندیار است مخصوصاً اخذ تابعیت برای افغانی‌ها هرچند ممکن ولی نزدیک به محال است.
غلط دیگری که حکمتیار مرتکب شده در باره ۱۲ امام شیعه و موروثی دانستن حکومت توسط آن‌ها و انکار امام مهدی امام دوازدهم شیعیان است که بحث در این مورد ادله بسیار می‌طلبد که در این وجیزه مجال ذکر آن نیست و اگر حکمتیار حاضر باشد، اینجانب با ایشان در یکی از رسانه‌ها رو در رو بحث خواهم کرد. مسئله دیگری که جهل مطلق حکمتیار را نشان می‌دهد، همانا موروثی دانستن اجتهاد در بین فقهای اهل تشیع است. بطلان این مطلب چنان آشکار است که نیاز به بحث ندارد، حکمتیار لطف کند و نشان دهد از کدام مجتهد شیعه، اجتهاد به فرزندش منتقل شده و مقلدان پدرش از وی تقلید کرده‌اند. دروغ بسیار بد است.
سید محمدعلی جاوید

خبرگزاری دید

گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی گفت این حزب آمادۀ همکاری و مشارکت با گروه طالبان است و در صورت تمایل طالبان، به این گروه خواهد پیوست.

رهبر حزب اسلامی روز گذشته، شنبه، بیست‌ونهم سنبله در میان هوادارنش گفت: «حزب اسلامی برای گفت‌وگوهای مستقیم با طالبان و هم‌چنان برای مشارکت و همکاری با این گروه آماده است.»

گلبدین حکمتیار تأکید کرد در صورتی که این دو گروه – طالبان و حزب اسلامی – دست‌به‌دست هم بدهند، بحران افغانستان پایان خواهد یافت و هیچ نیرویی قادر به ایستادگی در مقابل آنان نخواهد بود.

او در بخشی از سخنرانی‌اش افزود که پس از ختم دور اول گفت‌وگوهای افغانستان با طالبان، حزب اسلامی آمادۀ مذاکره با این گروه است و اکنون تصمیم دست طالبان است.

حکمتیار در جمع هوادارانش گفت دولت افغانستان «ضعیف و تقسیم‌شده» است و حزب اسلامی نقطۀ مشترک با طالبان دارد. او تأکید کرد این حزب با طالبان، عقاید، ارزش‌ها و ایدئولوژی مشترک دارد.

او یک ماه پیش نیز در مصاحبه‌یی گفته بود آمریکا از جنگ افغانستان خسته شده و جز خسارات مالی و جانی دست‌آوردی از این جنگ نداشته است. رهبر حزب اسلامی در مصاحبۀ قبلی‌اش گفته بود آمریکایی‌ها خواستار توافق صلح با طالبان‌اند و کسی جلو این توافق را گرفته نمی‌تواند.

حکمتیار می‌گوید دولت افغانستان قصد دارد مذاکرات صلح را تا ماه نوامبر، هم‌زمان با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آمریکا به تعویق بیندازد.

او در مورد نقش کشورهای منطقه در روند صلح افغانستان گفت هند به دلیل رقابت با پاکستان، از فشارهای صلح راضی نیست و حمایت از شبه‌نظامیان محلی را شروع کرده است. «چین و پاکستان در مورد افغانستان موضع مشترک و هماهنگی دارند. نه تنها از روند صلح حمایت می‌کنند، بلکه آن را برای منافع منطقه‌یی خود مفید می‌دانند.»

این اظهارات گلبدین حکمتیار در حالی مطرح می‌شود که طالبان پس از چندین سال چانه‌زنی با آمریکا و دولت افغانستان، مجبور شده‌اند پای میز مذاکره حاضر شوند. مذاکرات مستقیم بین دولت افغانستان و طالبان روز شنبه هفته گذشته در دوحه گشایش یافت. از زمان آغاز مذاکرات، طرف‌های مذاکره تا کنون دو نشست علنی برگزار کرده‌اند و روی برخی موارد نیز به توافق رسیده‌اند.

آقای صالح در صفحه اجتماعی اش نوشته است که در تمام دوره شهید ربانی، کابل از برق محروم بود، زیرا گلبدین حکمتیار به دستور پاکستان و یا به هر دلیل دیگری، برق را به روی میلیون ها انسان قطع کرده بود.

وی علاوه کرده که دشمنی پاکستان و مزدوران آن کشور با مردم افغانستان و قطع شدن برق، تازگی ندارد.

رئیس پیشین اداره امنیت ملی با بیان اینکه یک روز آنهایی که برق را به روی مردم کابل قطع کرده اند، روی سیاه و خجل تسلیم همین مردم می گردند، خاطرنشان ساخت، که قطع برق در کابل تنها به بیچاره ترین ها که اکثریت مردم را تشکیل می دهند، زجر می دهد؛ و «طالب دشمن اکثریت این ملت است.»

لازم به ذکر است که از دو روز بدین سو برق کابل و برخی دیگر از ولایات، به دلیل خراب شدن یکی از پایه های انتقال برق وارداتی تاجیکستان و ازبکستان به افغانستان در ولسوالی «دوشی» ولایت بغلان قطع گردیده است.

یک مقام محلی در ولایت بغلان روز گذشته گفته بود که طالبان با وصل مجدد و ترمیم پایه خراب شده موافقت کرده اند، مشروط بر اینکه برق مناطق تحت کنترل آنها نیز وصل گردد.

 

محمد یونس قانونی طی سخنرانی در مراسمی به منظور پروسه صلح، یادآور شد که طرح واگذاری مناطقی به گروه طالبان تحت عنوان مناطق امن طالبان به معنای تجزیه افغانستان می باشد.

لازم به ذکر است که گلبدین حکمتیار چندی پیش طی سخنانی عجیب گفت که برای اینکه طالبان بتوانند برنامه های صلح شان را پیش ببرند، باید مناطق امنی به آنان از سوی دولت داده شود.

آقای حکمتیار نام این مناطق را «مناطق صلح» نامگذاری کرد و مدعی شد که این طرح را نیز به سران دولت وحدت ملی ارائه کرده است.

این در حالیست که شورشیان طالبان شب گذشته با حمله ای از پیش برنامه ریزی شده به ولسوالی خواجه عمری در ولایت غزنی حمله کرده و پس از به شهادت رساندن «علی دوست شمس» ولسوال این ولسوالی و شش تن دیگر این ولسوالی را به تصرف خود درآوردند.

آقای یونس قانونی در همین حال علاوه کرد که آنانی که پیشنهاداتی ارائه می کنند، بهتر است به پیشنهادات شان مجددا فکر کنند و سپس ارائه نمایند.

گروه تروریستی داعش شب گذشته در بیانیه ای مسئولیت انفجار یک موترسایکل در بیرون از استادیوم ورزشی شهر جلال آباد مرکز ولایت ننگرهار را بر عهده گرفت.

این گروه در بیانیه اش نوشته که این انفجار یک نشستی طرفداران دولت افغانستان را هدف قرار داده بود.

در این انفجار دست کم 3 تن جان خود را از دست داده و 10 تن دیگر نیز زخمی شدند.

لازم به ذکر است که این انفجار زمانی رخ داد که گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی که پیش تر توسط آمریکا به عنوان یک تروریست بین المللی شناخته می شد، اما سال گذشته با دولت افغانستان پیمان صلح امضا کرد، در میان طرفدارانش در این ورزشگاه سخنرانی می کرد.

گفته می شود این انفجار زمانی رخ داد که تمامی طرفداران آقای حکمتیار از ورزشگاه خارج شده بودند.

گفته می شود که این انفجار ناشی از انفجار یک موترسایکل مملو از مواد منفجره بوده که در نزدیکی استادیوم شهر جلال آباد مرکز ولایت ننگرهار بوقوع پیوست.

یک منبع می گوید که در این انفجار دست کم یک تن جان خود را از دست داده و پنج تن دیگر نیز زخمی شده اند.

براساس گزارش ها، این انفجار زمانی رخ داد که تمامی طرفداران حزب اسلامی از استادیوم خارج شده بودند.

حکمتیار در این دیدار که در کابل انجام شد، از مردم مناطق مرکزی افغانستان به خصوص متنفذین دایکندی خواست که مردم را برای حمایت از حزب اسلامی منسجم کنند. وی در بخش دیگری از سخنانش بیان داشت: «اعضای حزب اسلامی بدون هیچ نوع تعصب لسانی، مذهبی و سمتی برای اهداف مقدس این حزب متعهد هستند.»

حکمتیار در حالی از عدم تعصب مذهبی سخن گفته که او در یکی از کتاب های خود به اسم «متضاد روایات، مذهبی اختلافات»، مذهب آنانی را که اخیرا با او دیدار کرده ‌اند، ساخته ‌و پرداخته یهودی ‌ها دانسته است. او به صراحت در این کتاب گفته است که مذهب رافضی ریشه قرآنی ندارد و باطل است. این کتاب همین لحظه برای دانلود رایگان، روی سایت «شهادت» ارگان نشراتی حزب اسلامی یا وبلاگ شخصی گلبدین حکمتیار قرار دارد.

بد نیست این را هم بدانید که حکمتیار در حالی از مردم هزاره، خواستار همکاری شده که او در پیام عید فطر سال 1392 خورشیدی، هزاره‌ها را به کوچ اجباری تهدید کرد. او ضمن هشدار، خطاب به هزاره ‌ها گفت: «آن روز فرا خواهد رسید که مردم مظلوم افغانستان برای احقاق حقوق غصب شده شان کمر ببندند و در آن زمان در هیچ گوشه کشور پناهگاهی برای خود نخواهید یافت.»

حکمتیار در همین پیام، هزاره‌ها را اقلیتی دانست که بر نقاط حساس افغانستان از جمله اقتصاد این کشور سلطه پیدا کرده‌اند.

جالب است؛ او در این پیام، بر دولت افغانستان تاخت که تحت‌ فشار ایران و آمریکا، منطقه دایکندی را به ولایت تبدیل کرده است. اکنون همین شخص، داعیه دوستی با هزاره‌ها را سر داده و متأسفانه تعدادی نیز از مناطق مرکزی افغانستان، جذب حزب اسلامی شده ‌اند. اسامی این افراد و نوع مسئولیت شان در حزب اسلامی، نزد نگارنده موجود است.

چنین افرادی دانسته و ندانسته، به حکمتیار دلخوش کرده‌اند؛ در حالی که او در سخت ‌ترین شرایط، مردمان غرب کابل را تنها گذاشت. حکمتیار از عدم تعصب مذهبی حرف زده در حالی که او با تاختن بر یک مذهب، بالاترین توهین‌ها و ظلم‌ ها را در حق همان مذهب روا داشته است. حکمتیار مصداق این سخن معروف است که «سیه روی شود هر که در او غش باشد.»

برای شرمساری حکمتیار همین کافی است که داد از عدم تعصب مذهبی می‌ زند اما اراجیفی به نام «متضاد روایات، مذهبی اختلافات» را به صورت رایگان توزیع می‌کند. او در حالی از عدم تعصب زبانی و لسانی حرف زده که حساسیت خاصی به کلمه «فارسی» دارد.

سخن آخر این که او در حالی دست به دامان مردم دایکندی شده و از عدم تعصب سمتی سخن گفته که سه ماه پیش در سفر به ولایت خوست، گفت: «حق لوی پکتیا باید از ولایت‌های کوچکی مثل دایکندی بیشتر باشد.»

محمد مرادی از برگه خداداد فقیهی

گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی چندی پیش در اظهاراتی جنجالی عنوان کرده بود که بخشی از مناطق افغانستان تحت عنوان «مناطق صلح» به گروه طالبان واگذار گردد و تمامی نیروهای امنیتی و خارجی از آن مناطق خارج گردد.

او برای توجیح این ادعایش گفته بود که از این رو دولت افغانستان می تواند به صلح با گروه طالبان دست یابد، زیرا طالبان برای پیشبرد برنامه های صلح اش نیاز به مناطق امن دارد.

در همین حال، گروه طالبان اما به صورت تلویحی در واکنش به این گفته های آقای حکمتیار گفته که این پیشنهاد تجزیه افغانستان را بدنبال دارد؛ و علاوه بر آن، گروه طالبان خیرات از کسی نمی خواهد.

این گروه در بیانیه اش افزوده که دشمنان افغانستان هم اکنون بر اتحاد و یکپارچگی مردم افغانستان تمرکز کرده است.

طالبان همچنین مدعی شده که این گروه مناطق زیادی را در نقاط مختلف کشور حتی بیشتر از دولت مرکزی تحت کنترل خود دارد، و کنترل متباقی مناطق را از کسی خیرات نمی خواهد.

این گروه تاکید می کند که طالبان این طرح (واگذاری مناطقی به آنان) را نپذیرفته و هیچ گاه نخواهد پذیرفت.

خانم حمیده برمکی به همراه همسر و چهار فرزندش شش سال پیش در حمله انتحاری در فروشگاه «فاینست» در سرک پانزدهم وزیراکبر خان شهر کابل جان خود را از دست داد. در آن حمله هشت تن دیگر نیز کشته شدند. این حمله توسط حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار طرح ریزی و اجرا شده بود.

گروه «هنرسالار» که از چندی پیش با نقاشی بر روی دیوارهای کانکریتی شهر در تلاش اند چهره دیگری از شهر را به نمایش بگذارند، روز گذشته (یکشنبه)، عکسی از خانم «حمیده برمکی» را با قطعه شعری از خانم فروغ فرخزاد شاعر ایرانی بر یک دیوار کانکریتی مقابل خانه گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی نقاشی کرد.

در همین حال، امروز (دوشنبه) و تنها پس از گذشت یک روز از آن نقاشی، شاهدان عینی می گویند که دو مرد نقاب پوش بر روی این نقاشی رنگ سفید ریخته و آن را خراب کردند.

استاد عبدالرب رسول سیاف از فرماندهان جهادی کشور امروز (جمعه) در جریان مراسم گرامیداشت چهارمین سال درگذشت مارشال محمد قسیم فهیم در خیمه لویه جرگه کابل، طی سخنانی مخالفت خود را با طرح گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی مبنی بر واگذاری مناطقی به گروه طالبان تحت نام «مناطق صلح» به منظور ترغیب شورشیان برای آغاز مذاکرات صلح با دولت افغانستان اعلام کرد.

آقای سیاف در این مراسم گفت که دولت باید با شورشیان طالبان صلح کند، اما نه به بهای منافع ملی.

وی ضمن مخالفت با این طرح گفت، آنها مناطق صلح نخواهند بود، بلکه مناطق توطئه خواهند بود.

وی علاوه کرد که صلح آرزوی تمام ملت افغانستان است، و طالبان پس از صلح با تمام نقاط افغانستان اشتراک خواهند داشت، نه تنها در بخشی از نقاط کشور.

لازم به ذکر است که چندی پیش گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی در سخنانی عنوان کرد که بخشی از مناطق افغانستان تحت عنوان «مناطق صلح» به گروه طالبان واگذار گردد، و نیروهای امنیتی و نیروهای خارجی از آن مناطق خارج گردند.

او گفته بود که طالبان برای پیش برد برنامه های صلح شان نیاز به مکانی امن دارند.

افغان تلکس نوشته است؛ بیشترین جنجال ها نیز از سوی شخص رهبر حزب اسلامی دامن زده شده است. از موضع گیری در برابر زبان های ملی گرفته تا برادر خواندن طالبان و سخنان تند و تحریک آمیز در برابر رقیب قدیمی اش، جمعیت اسلامی و حتی انتقادات اپوزیسیون گونه در برابر حکومت و همه به نحوی بازی با احساسات و افکار عمومی بوده است.

یکی از آخرین نمونه های موضوع گیری های قومی این حزب اعلامیه مطبوعاتی است که دیروز به رسانه ها فرستاده است.

حزب اسلامی در این اعلامیه از کسانی که شاهراه عمومی را در غزنی بسته اند، حمایت کرده است. این اعلامیه حزب اسلامی هرچه خوش بینانه تفسیر شود، به افکار عمومی انتقال نوعی موضع گیری قومی را دربردارد.

زیرا وقتی در بسیاری از حوادث تلخ تروریستی که در هرکدام ده ها نفر به خاک و خون غلطیده اند، حزب اسلامی موضع نگرفته و اعلامیه صادر نکرده است. اما وقتی در قضیه غزنی وارد ماجرا می شود و با کلمات تند از دولت انتقاد می کند و نیروهای امنیتی را زیر سؤال می برد، افکار عمومی از آن من‌حیث یک موضع قومی تلقی خواهد کرد.

بسیار طبیعی است که در غزنی یک مشکل حقوقی بر سر آب بین دو قریه وجود داشته است که منجر به مشکلات اجتماعی و تنش بین دو قوم شده است. در این بین از قضا به ادعای مظاهره چیان دو نفر نیز کشته شده اند که اعتراض و تحصن روزهای اخیر نیز بر سر همین موضوع بوده است.

در این گونه موارد بدون شک وظیفه دولت است که به خواسته های معترضان رسیدگی کند و مسئله به وجود آمده را با درایت و بلندنظری حل کند؛ بنابراین به حزب اسلامی من‌ حیث یک حزب سیاسی که می خواهد وارد پروسه های سیاسی کلان ملی شود، نمی رسد که به چنین موضوعات محلی و اجتماعی ورود کند.

همه می دانیم که در افغانستان هنوز جنجال های قومی و بحران های امنیتی و شکاف های اجتماعی حل نگردیده است. وضعیت بیش از هر زمان دیگر شکننده و آسیب پذیر است. به خاطر این که ما فعلاً در مرحله ای قرار داریم که باید افغانستان را از مرحله بحرانی به مرحله ثبات و قانونمندی برسانیم. مرحله گذار از بی ثباتی به ثبات و استحکام نظم در هر مُـلکی بیش از هر زمان دیگر خطرزا و در عین حال نیازمند مدیریت درست از سوی نخبگان سیاسی و جریان های ملی است.

در این که هنوز احزاب و جناح های سیاسی در افغانستان بیش از آن که دل در گرو منافع ملی و مصالح کلان کشور داشته باشند، در پی کسب منافع جناجی و در نهایت منافع قومی هستند، شکی نیست. طبیعی است حزب اسلامی یکی از آن ها است و نمی تواند جدا از دیگران و استثنایی بر وضعیت عمومی کشور ما باشد. حزب اسلامی نیز تا کنون نشان داده است که نتوانسته پا را فراتر از قاعده بی قاعده بازی سیاسی در افغانستان بگذارد.

بدون شک موضع حزب اسلامی بخشی دیگری از جامعه را حساس می کند و هرکسی ممکن است احساس کند که باید وارد ماجرای غزنی شود. این روزها شبکه های اجتماعی و فضای عمومی جامعه بار دیگر به خاطر به وجود آمدن قضیه غزنی ملتهب شده و حتی تا سرحد نفرت پراکنی قومی پیش رفته است. اگر حزب اسلامی یا هر حزب و گروه سیاسی دیگر وارد این ماجرا شود و بدون در نظر گرفتن قوانین و مقررات دولتی و بدون در نظر گرفتن اقدامات نهادهای حکومتی، یک طرف قضیه واقع گردد، به نحوی آتش بیار معرکه خواهد بود.

آنچه مسلم است هیچ کسی حق ندارد راه عمومی را مسدود کند و مردم بی گناه و عام را دچار زحمت و متضرر کند. در قضیه غزنی بر اساس راپور ها هزاران مسافر در دو طرف شهر گیر مانده اند و نمی توانند به طرف مقصد شان حرکت کنند.

نهادهای دولتی و اداره محلی، مسئول است که به چنین وضعیتی پایان دهد. توقع و انتظار مردم نیز این است که حکومت بدون در نظر گرفتن مسایل قومی به غایله پایان دهد و مهم تر این که مسیر عمومی را بر روی مردم و مسافران و کالاهای تجاری باز کند.

هرگونه دخالت یا پا فراتر گذاشتن از قانون از سوی احزاب سیاسی به معنای دامن زدن به غایله و شعله ورتر کردن آتش نفاق قومی است. باید همگان بگذارند که نهادهای حکومتی کار خود را انجام دهند و همه ما نیز از آن حمایت کنیم. هر زمان که حقی از سوی حکومت و نهادهای حکومتی پامال شد، حق داریم که از مجاری قانونی به آن اعتراض کنیم.

گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی که سال گذشته با وجود مخالفت های بسیار از سوی برخی چهره های سیاسی و شهروندان افغانستان در توافقی به پروسه صلح دولت افغانستان پیوست، در گفتگوی با نیویورک تایمز گفته است که برای تامین صلح در کشور باید بخش هایی از خاک کشور از وجود نیروهای خارجی و نیروهای امنیتی خالی شده و به گروه طالبان واگذار گردد.

آقای حکمتیار در حمایت از این گفته های عجیبش ضمن نامگذاری این مناطق تحت عنوان «ولایت های صلح» افزوده است که طالبان برای پیوستن به پروسه صلح نیاز به مکانی برای پیشبرد برنامه های صلح دارند.

وی همچنین گفته است که این طرح را با دولت وحدت ملی نیز به اشتراک گذاشته، اما سران دولت و گروه طالبان تاکنون در این باره اظهار نظری نکرده اند.

این گفته ها در حالی از سوی گلبدین حکمتیار مطرح می گردد، که محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور هفته گذشته در جریان دومین نشست «روند کابل» اعلام کرد که افغانستان گروه طالبان را به عنوان یک جناح سیاسی به رسمیت می شناسد.

در این مستند کوتاه ده دقیقه ای که شبکه «سی ان ان» آن را تهیه کرده است به طور مختصر درباره حمایت سازمان سیا (سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا) از گلبدین حکمتیار گفته می شود.

متن زیر ترجمه ای از گفته های راوی این فیلم مستند و کارشناسانی است که در خصوص گلبدین حکمتیار سخن می زنند:

«دوست دیروز! اما دشمن امروز آمریکا!»

این است داستان روابط آمریکا با صدام حسین و مانوئل نوریگا. و اگر بخواهیم نامی در این لیست اضافه کنیم، آن نام گلبدین حکمتیار نخست وزیر (وقت) افغانستان است. مردی در قلب وحشت افغانستان! مردی که با مالیات آمریکایی ها به قدرت رسید.

کابل افغانستان، شهری که زمانی گلستان بود. اما هم اکنون چهره جهنم دارد. این جا کابل پس از  خروج ارتش شوروی است. و این هم نخست وزیر کابل افغانستان، یعنی گلبدین حکمتیار. او که زمانی مرد سازمان سیا بود، هم اکنون افغانستان را تبدیل به کشوری پر از ترور و وحشت کرده است. حکمتیار دو سال است که روی ساکنان کابل آتش می ریزد و حملات گسترده می کند. از قلب این هرج و مرج است که گلبدین حکمتیار موفق می شود تروریستان بین المللی بالقوه اش را جلب و جذب کند.

این مرد چه کسی است؟ گلبدین حکمتیار؟ که پایتخت کشور خودش را نابود می کند و افراط گرایی را در کل جهان تبلیغ می کند.

گلبدین حکمتیار خلق شده سازمان های استخباراتی آمریکا و پاکستان است. موفقیت او در واقع ناشی از میلیاردها دالری است که او از سازمان سیا برای مبارزه علیه شوروی گرفت. آمریکا حکمتیار را مطابق میلش حمایت کرد تا بتواند شوروی را وارد جنگی مانند ویتنام کند.

استراتژی کلی سازمان سیا در این خصوص کاملا موفقیت آمیز بود.

شوروی پس از 9 سال جنگیدن در باتلاق ساخته خودش گیر افتاده بود. آخرین سربازان شوروی در 1989 افغانستان را ترک کردند.

دستاورد کلی بسیار خوب بود، اما برخی اشتباهات همچنان باقی ماندند! برخی اشتباهات چشمگیر!

اشتباه شماره یک_  آمریکا و بخصوص دونالد ریگان رئیس جمهوری (وقت) آمریکا افغانستان را نادیده گرفتند و مسئولیت امور را به دوش پاکستان واگذار کردند.

اشتباه کلیدی اینجا بود که بسیاری از کمک های آمریکا به مجاهدین افغانستان از طریق پاکستان داده می شد.

پاکستان هم حکمتیار را با سلاح ها و مهمات آمریکایی سرازیر کرد و قدردانی حکمتیار را نیز به آنها (آمریکایی ها) می رساند. پاکستان روابط خوب و دیرینه ای با حکمتیار داشت.

رویکرد آنها (آمریکایی ها) این بود کمک ها را به کسانی بدهند که می توانند موثرتر علیه شوروی ها بجنگند. پاکستان نیز گفته بود که حکمتیار و گروهش این کار را انجام می دهند.

اشتباه شماره دو_ پاکستان گزارش می داد که حکمتیار بسیار عالی علیه شوروی ها می جنگد. در حالیکه او پس از 13 سال هیچ دستاوردی در میدان نبرد نداشت و حتی متحمل تلفات سنگینی شد.

گلبدین یک فرمانده نظامی نیست، او یک رهبر سیاسی است.

اشتباه شماره سه_  واشنگتن تصمیم گرفت تا دستور کار سیاسی حکمتیار را نادیده بگیرد. (رویای دیرینه تقویت یک انقلاب اسلامی و استفاده از ترور)

از اوایل سال 1981 شماری از اعضای دیگر جبهه های مقاومت افغانستان به واشنگتن می آمدند و به هر گوشی که پیدا می شد از اراده گلبدین حکمتیار برای کشتار مردم سخن می گفتند. سازمان سیا اما از موارد عمده نقض حقوق بشر گلبدین حکمتیار که بسیار بالا هم بود چشم پوشی کرد.

در سال 1985، حکمتیار با هزینه سازمان سیا به آمریکا سفر کرد، اما با رئیس جمهور دیدار نکرد. در همان زمان، سناتور «گوردون همفری» که یکی از طرفداران اصلی مقاومت افغانستان در برابر شوروی بود، در نامه ای به وزیر خارجه وقت آمریکا نسبت به گلبدین حکمتیار هشدار داد.

او در نامه اش نوشته بود: «اگر گلبدین حکمتیار به قدرتمندترین بازیگر (افغانستان) مبدل شود، به هیچ عنوان حمایت از او به نفع ایالات متحده آمریکا نیست.»

اما به طور اعجاب آوری، حکمتیار توانست سازمان سیا را تا زمانی که عملیاتش در افغانستان در تاریخ یکم جنوری 1992 پایان یابد در کنار خود حفظ کند.

اما پس از آن، گلبدین علیه سازمان سیا شد و در گفتگویی با خبرنگار سی ان ان اعلام کرد که اتهامات تروریستی که بر او وارد شده تنها بخشی از تبلغیات سازمان سیا علیه وی می باشد.

او پس از آن (تا سال 1994، زمان پخش این مستند) با سلاح هایی که از پاکستان گرفته بود کابل را زیر آتش خود قرار داد، اما هیچ گاه نتوانست کابل را به تصرف خود بگیرد.