برچسب: کوچی ها

وزارت سرحدات، اقوام و قبایل طالبان می گوید که هیاتی به رهبری سرپرست این وزارت برای رسیدگی به مشکلات میان کوچی ها و هزاره ها به ولسوالی بهسود ولایت میدان وردک رفته است.

این وزارت در رشته توییتی گفته است که ملا نورالله نوری، سرپرست وزارت سرحدات، اقوام و قبایل رهبری این هیات را بر عهده دارد و مقام های دیگری از طالبان به شمول مولوی شمس الدین شریعتی لوی سارنوال، مولوی نورجلال معاون وزیر داخله و مولوی فضلی معین وزارت زراعت طالبان در ترکیب این هیات حضور دارند.

براساس گزارش ها، گفته می شود که این هیات با مردم هزاره و کوچی ها و همچنین مسئولین محلی دیدار و گفتگو کرده و کمیسیونی را نیز برای حل اختلافات موجود تشکیل داده است.  

وزارت سرحدات، اقوام و قبایل طالبان می گوید که این کمیسیون به دنبال یافتن راه حل های مناسب و دستیابی به تفاهم در مورد برخی مسائل دیگر از جمله گلایه های مردم است.

اختلافات میان کوچی ها و هزاره ها در ولسوالی بهسود به سال ها پیش برمی گردد.

کوچ اجباری اخیر در ولایت شمالی جوزجان توجهات داخلی و خارجی زیادی را به خود جلب کرد. نیروهای امارت اسلامی طالبان در این ولایت به کوچ اجباری دو قوم ترکمن و ازبک و تصاحب زمین های زراعی آنها متهم شده اند.

براساس گزارشات، نیروهای امارت اسلامی این دو قوم را مالکان اصلی این زمین ها نمی دانند. عکس هایی از مردانی که از زمین های زراعی شان رانده می شوند، به طور انبوه در رسانه های اجتماعی منتشر شده و  خشم و نفرت مردم را برانگیخته است.

جوزجان از جمله ولایاتی ست که بیشتر جمعیت آن را قوم ازبک تشکیل می دهد و قوم پشتون برخلاف سایر ولایات در ولایت جوزجان در اقلیت هستند. درصد سواد در میان باشندگان این ولایت بسیار پایین است و ترکمن ها که بیشتر در کار کشاورزی هستند تجارت نیز می کنند.

مارشال عبدالرشید دوستم به عنوان یک رهبر جهادی که قبل از سقوط دولت پیشین نفوذ زیادی در ولایات شمالی و ائتلاف شمال داشت نیز از قوم ازبک است.

به نقل از «دی ویک»، یک از باشندگان محلی جوزجان که خواست نامش برده نشود گفت طالبان زمین ها و مناطق در «قوش تپه» را آزاد و آنها را به کوچی ها که از قوم پشتون هستند تحویل می دهد.

گزارشات محلی نیز نشان می دهد که هزاران هکتار زمین توسط کوچی ها مصادره شده و طالبان، معترضین را زندانی کرده است.

قدرت و کادر اصلی طالبان از جامعه پشتون که اکثرا در جنوب افغانستان متمرکز هستند می باشد. کوچی ها که بیشترشان چوپان و مالدار می باشند مدت طولانی ست به دلیل استفاده از زمین های زراعی با دیگر اقوام در جنجال و آشوب می باشد. اشرف غنی رئیس جمهور پیشین و فراری افغانستان نیز به قوم کوچی تعلق دارد. کوچی ها مورد شک و تردید واقع شده اند و گفته می شود طی بیست سال گذشته برای طالبان کار می کرده اند و سلاح و مهمات و دیگر منابع تمویلی را به دست این گروه می رسانده اند.

گفته می شود طالبان اکنون می خواهند این لطف و وفاداری کوچی ها را جبران کنند و به آنها زمین بدهند. آخرین اپیزود(مرحله) نیز زمینه تاریخی دارد. پس از سال 2001 میلادی، جنگ سالاران که قدرت زیادی یافته بودند برخی از کوچی ها را از سرزمین هایشان بیرون راندند و اقدام اخیر نوعی انتقام به حساب می آید.

امارت اسلامی اما موضوع را جنجال زمین بین اقوام نشان می دهد و به اقدام ناعادلانه خود اشاره ای نمی کند. برخی منابع محلی اما می گویند طالبان تاحدودی پروسه کوچ اجباری را متوقف کرده از صاحبان زمین ها خواسته اند بازگردند و مانند گذشته از زمین های خود استفاده کنند.

مهدی مدبر، یک ژورنالیست آزاد در کابل، گفت:«افغانستان سرزمین اقوام مختلف است اما این تفاوت ها هموازه صلح آمیز نبوده است. این بحران ها همیشه در این کشور بوده است  اما با به قدرت رسیدن طالبان این بحران ها به طرز بی سابقه ای شدت گرفته است. در تازه ترین موارد، کوچی های پشتون با استفاده از فرصت ادعای مالکیت زمین ها و چراگاه هایی را مطرح کرده اند که در اختیار دیگر اقوام ساکن قریه جات و مناطق می باشد.»

این در حالی ست که چند هفته پیش نیز هزاره ها، یکی از اقوام بزرگ دیگر افغانستان، در مناطق مرکزی که در اکثریت هستند با مشکل مشابه روبرو شدند. هزاره ها از دایکندی، برخی مناطق هلمند و ولایت غزنی به اجبار کوچ داده شدند.

بر اساس منابع محلی، طالبان به باشندگان محلی در ولایت دایکندی نامه ارسال کرده اند که خانه هایشان را تخلیه کنند. به باشندگان محلی گفته شده زمین های آنان به پشتون ها تعلق دارد. چند روز بعد سربازان مسلح طالبان به زور باشندگان را اخراج، زمین ها و خانه ها و حیوانات خانگی شان را تصاحب کردند. برخی از بیجا شدگان اجباری در سرپناه های موقت در کوه ها زندگی می کنند و برخی دیگر به کابل آمده اند. سناریوی مشابهی قبل از سال 2001 نیز در جریان بود که طی آن در زمان حاکمیت طالبان هزاره ها از قریه جاتشان بیرون رانده می شدند.

تاجیک ها از دیگر اقوام بزرگ افغانستان نیز به نوعی دیگر مورد آزار و شکنجه قرار گرفته اند: جبهه مقاومت ملی به رهبری احمد مسعود، فرزند احمد شاه مسعود فقید، که هم اکنون با طالبان می جنگد در پنجشیر مستقر است. جنگ میان نیروهای امارت اسلامی و طرفداران جبهه مقاومت ملی در پنجشیر ادامه دارد. بسیاری از باشندگان محلی از ترس شکجه و آزار و کشتارهای هدفمند به اتهام حمایت از جبهه مقاومت از پنجشیر فرار کرده اند. بسیاری از کسانیکه به کابل یا دیگر ولایات گریخته اند در ترس و بیم زندگی می کنند. تاجیک های پنجشیری هم اکنون در نوک پیکان انتقام قرار گرفته اند.

به هر صورت شکاف بین طالبان که عمدتا پشتون هستند و دیگر اقوام در افغانستان آنقدر عمیق است تا به هرگونه تلاش برای صلح در منطقه آسیب بزند.  

مترجم: حفیظ الله رجبی

مشکل کوچی ها و ورود به مناطق هزاره جات سال های سال است که به عنوان یک غده چرکین زندگی مردم مناطق مرکزی که عمدتا هزاره هستند را  از بین برده است.

واکنش حکومت به این معضل امنیتی و اجتماعی و اقتصادی اما چنان قابل توجه نبوده است.

حاج خداداد فقیهی از چهره های جهادی و کارشناس ارشد مسائل سیاسی طی مطلبی در فیس بوک خود در این مورد می نویسد:«عبدالرحمن سرزمین ما را گرفت چرا غنی این کار را نکند! نه هرکه چهره بر افروخت دلبری داند.»  

این بحث در شرایطی که مرگ یک زندگی برای مردم کشور شده ممکن است دلچسب نباشد اما ناگزیریم چون پیامد آن هم کمتر از کرونا و انتحار نیست.

بحث را با موضوع «سهم هزاره ها از اراضی کشور چیست؟» شروع می کنم.

آیا هزاره ها غیر از سرزمین قفل شده ی موجود می تواند از زمینهای کشاورزی و غیر کشاورزی در کل کشور بهره مند شوند یا خیر؟

آیا اگر حکومت حاتم گری کند و هزاره ها صاحب ملک و قلمرو در سرزمین غیر بومی شوند باشندگان و همسایه ها اجازه می دهند یا نه؟

آیا زندان جغرافیایی هزاره ها می شکند یا هر روز تنگ تر می شود؟

و در نهایت اینکه چگونه دولت و رئیس جمهور جلو یاغی گری کوچی ها را می گیرد؟

با مقدمه بالا اراضی کشاورزی و غیر کشاورزی مناطق مرکزی هزاره ها را ارزیابی می کنیم: کل زمین های هزاره جات حاصل مثمر به اندازه یک ولایت را ندارد و پیداوار آن یک چهارم آن را هم احتوا نمی کند.  

نسبت به جمعیت کل هزاره ها اگر زمین های هموار بر خانواده ها قسمت شود برای هر خانواده جای یک باب منزل رهایشی هم نمی رسد و اگر زمین بر صاحبان زمین یعنی کسانی که زمین دار محسوب می شوند محاسبه شود شاید صاحبان ملک از این کشور پهن آور دو نیم جریب زمین را داشته باشند در حالیکه در اکثر ولایات هر صاحب زمین صد ها هکتار زمین دارند.

با شرح فوق آیا منطقی است کوچی ها با لشکر تا به دندان مسلح چون ملخ بر هزاره جات حمله ور شوند؟

امسال چه ساکت کوچی ها از جاغوری تا دل هزاره جات مراتع، چراگاه‌ها، گندم زار و درختان مردم را با حیوانات شان می دروند و متاسفانه حکومت و دست اندر کاران، پاسداران و رهبران خاموش از آن می گذرند.

داستان زندگی در این کشور خیلی تلخ است و زهر آلود

زیرا در شهر به کشتار جمعی مواجه هستیم و در سرزمین بومی ما به مرگ تدریجی و از اراضی کشور محروم…

تقاضای ما عدالت است و تطبیق منشوری که هزاره نوشتن و غنی قول تطبیق آنرا داد و گفت: «من قفل این زندان را می شکنم ولی امروزه قفل ها علاوه بر درها به پنجره ها هم زده می شود.»

آقا! ما هم شهروند هستیم! ما هم رفاه و آسایش می خواهیم!

اگر غضب نکنید کنار بند ها هم هوس زندگی داریم!

آقای صالح، روز سه‌شنبه (۲۸ ثور)، در برگه‌ی فیسبوکش نوشت: «صدها سال است که مردم پنجشیر، روابط نیک و مراوده با مفهوم اقتصادی با کوچی‌ها دارند. به قوماندان امنیه‌ی پنجشیر هدایت دادم که هر چه زودتر از اقدام قانونی خود در ارتباط به اوباشانی که تهدید به کوچی‌ستیزی کرده اند، برایم اطمینان بدهد.»

آقای صالح، به نقل از فرمانده‌ی پولیس ولایت پنجشیر، گفته است که هیچ کاروان کوچی متوقف نشده و ویدیوی نشرشده، به خاطر جلب‌توجه بوده و جعلی است.

اخیرا ویدیویی از یک فرد مسلح غیرمسؤول به نام حمید خراسانی در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود که در آن، او مانع داخل‌شدن رمه‌های کوچی‌ها به ولایت پنجشیر می‌شود.

حمید خراسانی، در این ویدیو می‌گوید که اجازه نمی‌دهد ولایت پنجشیر که یکی از ولایت‌های امن کشور است، با آمدن کوچی‌ها ناامن شود.

سرپرست وزارت دفاع افغانستان امروز در نشست خبری گفت فرقی میان طالبان و فرمانده جبهه مقاومت مردمی نیست.

او افزود عملیات برای بازداشت فرمانده علی پور ادامه دارد.

وی اضافه کرد شب گذشته کندهار، بغلان، بدخشان و چندین ولایت دیگر شاهد درگیری‌های شدید بود که به طالبان تلفاتی هم وارد شده است.

در همین حال، هواداران علیپور می گویند میان طالب و علیپور تفاوت از زمین تا آسمان است. طالب نزدیک به ۳۰ سال، ابتکاری ترین مدل های جنایت و کشتار و نسل کشی و انتحار و انفجار را مرتکب شده؛ اما زندانیان آن به صورت هزاران نفری آزاد می شوند، میلیون ها دالر برای صلح با آنان، هزینه می شود، جنایت های شان توجیه می شود، خشونت های شان نادیده گرفته می شود، جرایم شان تطهیر می شود و مجرمان و جنایتکاران شان تبرئه می شوند تا صلح بیاید و آتش بس پایدار مستقر شود!

طالب تاکنون چندین هلیکوپتر ارتش را سرنگون کرده، هزاران نیروی ارتش و پولیس و… را کشته، ده ها هزار غیر نظامی را به کام مرگ فرستاده و همچنان همه روزه مرتکب این جنایت ها می شود؛ اما هیچ مقامی دولتی نه تنها برای سرکوب و اننقام و «مجازات سخت» از تروریست های مزدور پاکستان وارد عمل نمی شود؛ بلکه حتی به قربانیان بی شمار جنایت های طالبان نیز اعتنایی نمی شود و اشرف غنی تاکنون حتی یکبار به سربازان کشته شده در نتیجه فرو افتادن هلیکوپترهای ارتش به وسیله طالبان، زنگ نزده و غمشریکی نکرده؛ اما درباره بهسود و علیپور این کار را کرده تا نشان دهد که اشرف غنی علیه عبدالغنی است و تا حذف کامل او از پا نخواهد نشست؛ البته تنها عبدالغنی علیپور نه عبدالغنی برادر؛ زیرا این دو تا با هم از زمین تا آسمان فرق دارند؛ همان فرقی که علیپور با طالب دارد.

چند روز پیش تلویزیون طلوع تصویری را پخش کرد که به ادعای مقامات عالی رتبه امنیتی و دفاعی حکومت نشان می داد نیروهای مقاومت در بهسود تحت فرماندهی علی پور یک چرخ بال اردوی ملی را با موشک لیزری هدف قرار داده و سرنگون ساخته است.

در این رویداد چندین نیروی نظامی از جمله دو پیلوت این چرخ بال جان باختند.

پس از این حادثه نوک پیکان انتقام به سوی علی پور و جبهه مقاومت نشانه رفت و رئیس جمهور غنی و مشاور امنیت ملی و  دیگر مقامات عالی رتبه دفاعی از انتقام سخت از جبهه مقاومت و به ویژه شخص علی پور سخن گفتند.

این موضع حکومت اما با واکنش های مختلفی در محافل داخلی و حلقات سیاسی و کارشناسان روبرو شد.

حکومت نیروهای ویژه را برای انتقام از علی پور و جبهه مقاومت به بهسود اعزام کرد و مقر نیروهای مقاومت بدون جنجال و درگیری تصرف شد.

مسیح ارزگانی، کارشناس مسائل سیاسی، در صفحه فیس بوک خود در این مورد می نویسد:«قرارگاه قوماندان علی‌پور بدون مقاومت جدّی و درگیری پرتلفات به تصرّف قوای دولتی درآمد. به نظر می‌رسد جبهۀ مقاومت، عامدانه تصمیم به ترکِ مواضع خود و پرهیز از جنگِ دامنه‌دار گرفت. این تصمیم به دلایل ذیل، هوشمندانه و مصلحت‌اندیشانه بود:

1.  جبهۀ مقاومت از آغاز با هدفِ براندازی یا تضعیف نظام و مقابله با اردوی ملی شکل نگرفته بود؛ بلکه به قصد دفاع از مردم در برابر یورش‌های مداوم طالبان و کوچی‌های مسلح پدید آمده بود. سران مقاومت با این عقب‌نشینی و پرهیز از خونریزی عملاً به دولت نشان و پیام دادند که ما ضد نظام و حکومت نیستیم؛

2.  تاکتیک جنگی جبهۀ مقاومت از آغاز تا کنون، پیکارِ چریکی و دفاعِ متحرّک و نامنظم بوده است. برای نیروی چریکی و جنگجویان پویا و سیّار، مکان و قرارگاه، فاقد ارزش نظامی است. آنچه در جنگ پارتیزانی اهمیّت دارد، حفظ نیروها و به دست آوردن فرصت و ضربه زدن غیرمستقیم به دشمن اصلی است؛

3. تداوم مقاومت و اصرار بر دفاع از مکان و جغرافیای خاص، قطعاً موجب تلفات و خسارات بر طرفین درگیر و افراد ملکی و غیرنظامی می‌گردید که با اهداف جبهۀ مقاومت (دفاع از جان و مال و امنیت مردم) ناسازگار بود.

به نظر من آنچه در بهسود اتفاق افتاد، شکست جبهۀ مقاومت نیست؛ بلکه پیروزی سیاسی و رسانه‌ای مقاومت مردمی است. جنبش مقاومت مردمی باید کماکان از رویارویی با قوای دولت پرهیز کند.

وکیلان و شهروندان افغانستان نسبت به عواقب خطرناک تقابل حکومت با مردم هشدار داده و خواهان حل مسالمت‌آمیز قضیه بهسود هستند. آن‌ها از حکومت می‌خواهند که «نسل‌کشی قومی» در برابر پشتیبانان نظام را پایان دهند. 

سید عبدالقیوم سجادی؛ نماینده غزنی در مجلس درباره عواقب خطرناک تقابل حکومت با حامیان نظام گفت: یک حکومت واقعا مردمی باید تلاش کند که مطابق خواسته‌های مردم کار کند و سرکوب مردم و به گلوله‌بستن غیر نظامیان، زمینه‌ساز تضعیف نظام خواهد شد.

سجادی افزود شرایط در کشور شکننده است و عملیات حکومت در این هوای سرد در یک منطقه امن و کشتار غیر نظامیان توسط نیروهای امنیتی هرگز توجیه‌پذیر نیست.

وی خواهان حل مسالمت‌آمیز رویداد ولسوالی بهسود ولایت میدان وردک شد.

حکومت قصد حمله هوایی بر مردم بهسود را دارد
مهدی راسخ؛ نماینده مردم میدان‌وردک در پارلمان نیز درباره رویداد ولسوالی بهسود می‌گوید، که حکومت با لشکرکشی در این هوای سرد در ولسوالی امن بهسود زمینه تضعیف نظام و کشتار مردم ملکی را فراهم کرده‌است و دیروز نیروهای امنیتی بالای محاسن سفید و افراد ملکی تیراندازی کرده‌اند که در نتیجه آن ده‌ها غیر نظامی زخمی و شهید شده‌اند و چندین ساعت نیروهای امنیتی زخمی‌ها و اجساد شهدا را نیز گروگان گرفته‌بودند و مانع انتقال زخمی‌ها برای درمان شده‌بودند.

راسخ افزود حکومت به جای سرکوب طالب و داعش و امن‌سازی مناطق ناامن، به یک منطقه امن لشکرکشی کرده‌است و در صدد سرکوب نیروهای مردمی است که همیشه حامی نظام بوده‌اند و اگر همین نیروهای مردمی در بهسود نبودند اکنون این ولسوالی نیز زیر سلطه طالبان بود.

این عضو مجلس تصریح کرد «ما اطلاعاتی در دست داریم که حکومت حتی طرح‌های حملات هوایی را نیز برای کشتار مردم در بهسود روی دست دارد و اگر حکومت بیش‌تر از این لجاجت کند با واکنش تند مردمی و اعتراضات گسترده روبرو خواهد شد».

راسخ، لشکرکشی به بهسود را بسیار فاجعه‌بار و نسل‌کشی قومی عنوان کرده و خواهان بیرون شدن فوری نیروهای اعزام‌شده به این منطقه برای کاهش تنش شد.

این وکیل مردم میدان‌وردک پرسید، که چرا حکومت برای باز‌پس‌گیری ولسوالی‌ها و شاهراه‌ها اقدام نمی‌کند که در یک منطقه امن لشکرکشی می‌کند و یا این حکومت طالب را نیروی خودی دانسته و فقط در پی سرکوب یک قشر خاص است؟

در همین حال، محمد حسین توانا؛ سخنگوی «جبهه مقاومت» در بهسود با ارسال پیامی به رسانه‌ها گفته است نیروهای حکومتی افراد ملکی شامل محاسن‌سفیدان و جوانان را به گلوله بسته‌اند و چندین ساعت زخمیان و جسدهای شهیدان را گروگان گرفته بودند.

به گفته او، نیروهای جبهه مقاومت چندین ساعت، هیچ‌گونه تیراندازی و درگیری با نیروهای دولتی نداشته. آقای توانا به تازگی از آغاز درگیری‌ها میان نیروهای مردمی و دولتی در این ولسوالی خبر داده‌است.

ادعای وزارت داخله
وزارت داخله اما با انتشار بیانیه ای تیراندازی نیروهای امنیتی به سوی افراد ملکی را رد کرده و نیروهای مردمی را متهم به شلیک بر غیر نظامیان کرده‌است. همچنین این وزارت نیروهای خیزش مردمی را «غیر مسئول» عنوان کرده و از کشته و زخمی‌شدن 9 عضو این نیروها و بازداشت 67 تن دیگر آنان خبر داده است.

اعتراض در کابل
شماری از وکیلان و فعالان مدنی هم با تجمع در مساجد غرب کابل به حکومت هشدار داده‌اند اگر نیروهای حکومتی از بهسود عقب‌نشینی نکنند و به کشتار مردم ادامه دهند، دست به اعتراضات گسترده در کابل و چند شهر دیگر خواهند زد.

یادآوری می کنیم پس از یورش های کوچی‌ها بر روستانشینان در بهسود طی چند سال گذشته و نیز بی‌توجهی دولت و عدم اطمینان مردم نسبت به تامین امنیت‌شان به دلیل نبود یک قول اردو در مناطق وسیع مرکزی، تعدادی از نیروهای مردمی مجبور به برداشتن سلاح برای دفاع از خود و منطقه شده‌اند. اکنون این نیروها موسوم به «جبهه مقاومت» است و از حمایت وسیع مردم برخوردار اند. با وجود عدم رویارویی این نیروها با دولت، حکومت به این نیروها به دید دشمن و «مسلح غیر مسئول» نگاه کرده و همیشه در تلاش برچیدن بساط این نیروها بوده‌است.

این در حالی است که در دیگر مناطق کشور نیز نیروهای خیزش مردمی فعالیت دارند و از حمایت‌های وسیع و مستقیم حکومت برخوردار اند.

سروی جدید اداره‌ی ملی احصاییه و معلومات، نشان می‌دهد بیش از ۴۷ درصد شهروندان افغانستان زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

بر اساس سروی این اداره که روز دوشنبه (۱۷ قوس)، نشر شد، از مجموع نفوس افغانستان، ۴۷٫۳ درصد مردم زیر خط فقر قرار دارند.

در این سروی آمده است که میزان فقر نسبت به سال پیش خورشیدی، حدود ۱۰ درصد کاهش یافته است. این در حالی است که میزان فقر در سال گذشته‌ی خورشیدی، به ۵۴٫۵ درصد می‌رسید.

اداره‌ی ملی احصاییه و معلومات در این سروی، با ۲۱ هزار خانوار صحبت کرده که شامل کوچی‌های افغانستان نیز می‌شود.

در همین حال، حسیب‌الله موحد، معاون این اداره، گفت که بر اساس سروی جدید، سطح ملی بیکاری، ۱۸٫۶ درصد است و از مجموع نیروهای کار در کشور، ۱۵٫۲ درصد مردان و ۳۲ درصد زنان هنگام مصاحبه، بیکار بوده اند.

 این سروی نشان می‌دهد که از مجموع نیروی کار در افغانستان، ۳۴٫۹ درصد شان در شهرها و ۴۳٫۹ درصد آن در روستاها استند. میزان نیروی کار کوچی‌ها نیز به ۵۳٫۶ درصد می‌رسد.

اداره ملی احصاییه و معلومات گفته است: «یافته‌های این سروی، نشان می‌دهد که سهم جوانان (سنین ۱۵ – ۲۴ سال) که بی‌کار بوده و مشغول آموزش و تحصیل نبوده به ۳۴,۴ فیصد می‌رسد. از مجموع جوانان بی‌کار و به‌دور از آموزش و تحصیل ۱۴,۰ فیصد آنان را مردها و ۵۳,۴ فیصد شان را زن‌ها تشکیل می‌دهند. در سطح ملی، ۳۶,۱ فیصد بزرگ‌سالان و ۵۴,۰ فیصد جوانان از نعمت سواد برخوردار اند.»

هم‌چنان بر اساس این سروی، شاخص فقر چند بعدی در افغانستان از ۵۱٫۷ درصد به ۴۹٫۴ درصد کاهش یافته است.

این درحالی است که در ماه حوت سال گذشته‌ی خورشیدی، وزارت مهاجرین و عودت‌کنندگان، گزارش داده بود که بیش از ۱۷ میلیون نفر در افغانستان، زیر خط فقر قرار دارند.

سیدحسین عالمی بلخی، وزیر پیشین مهاجرین، آن‌ زمان گفته بود که آن‌ها تنها توان رسیدگی به یک میلیون نفر در افغانستان را دارد؛ در حالی که ۵۰ درصد مردم زیر خط فقر قرار دارند و بیست درصد دیگر شان هم فقیر به شمار می‌روند.

کنفرانس جنوا برای تداوم کمک ها به افغانستان دیروز آغاز و امروز نیز ادامه دارد.

کشورهای کمک کننده در این کنفرانس پس از استماع گزارشات مقامات افغان نسبت به ادامه کمک هایشان به افغانستان برای چهار سال دیگر تصمیم خواهند گرفت.

یکی از شروط جامعه جهانی برای ادامه کمک به افغانستان مبارزه جدی حکومت با فساد می باشد، مساله یی که به باور بسیاری از کارشناسان و براساس اسناد موجود تنها روی کاغذ بوده است.

یکی از مصادیق فساد گسترده در افغانستان غصب زمین بوده است و در این راستا افراد و شخصیت های برجسته حکومتی و غیر حکومتی در مظن اتهام قرار دارند.

مولوی ملا تره خیل یکی از این افرادی ست که به «غصب زمین، لت و کوب ترافیک و داشتن افراد مسلح غیرمسئول» متهم است.

مولوی تره خیل اما در یکی از برنامه ها «کاکتوس» که از تلویزیون 1 پخش می شد اتهام غصب زمین را رد کرد و گفت زمین های شرق کابل در منطقه پل چرخی را رئیس جمهور کرزی به طور رسمی و قانونی به کوچی ها داده است.

وی افزود:« پروژه شرق کابل از پدرم مولوی جنت گل است.»

مولوی ملاتره خیل گفت:«در زمان رئیس جمهور کرزی که اشرف غنی وزیر مالیه بود 34977 جریب زمین برای اسکان کوچی ها در شرق کابل داده شد. هر جریب زمین به قیمت سی هزار افغانی به کوچی ها فروخته شد.»

وی افزود پدرش به پاکستان رفته و از کوچی ها خواسته که به افغانستان بیایند و در کابل ساکن شوند.

مولوی ملاتره خیل گفت در حال حاضر 230 هزار خانواده کوچی در شرق کابل جابه جا شده اند، در این منطقه 373 مسجد و 27 مدرسه خصوصی و غیرخصوصی ساخته شده است.

ملاتره خیل در برنامه کاکتوس تلویزیون یک تاکید کرد آنها غصب زمین را گناه کبیره می دانند و انجام آن گناه است.

ملاتره خیل گفت:«مولوی صاحب محمد عمر مجاهد، امیر المومنین، نیز دستور داد به تمام والیان که کوچی‌ها را آزاد بگذارید که در حق‌شان بسیار ظلم شده است.»

انفجار ماین در یک مراسم عروسی در پکتیکا بیش از 20 زخمی برجای گذاشت.

این رویداد عصر روز گذشته در مراسم عروسی کوچی‌ها در ولسوالی جانی‌خیل این ولایت رخ داد.

شاه‌محمد آرین، سخنگوی فرماندهی پولیس پکتیکا گفت وضعیت شماری از زخمی‌های این رویداد وخیم است.

به گفتۀ مسئولان امنیتی پکتیکا عامل این انفجار طالبان بوده‌اند، اما گروه طالبان تا هنوز در این رابطه چیزی نگفته است.

سخنگوی پولیس پکتیکا همچنان از کشته‌شدن 38 طالب به شمول 5 فرمانده مهم این گروه در ولسوالی یحیی‌خیل این ولایت خبر می‌دهد و می‌گوید این شمار طالبان در ضد حمله نیروهای امنیتی کشته شده‌اند.

طالبان تاکنون در این باره هم چیزی نگفته‌اند.

تقابل همه‌ساله میان ده‌نشین‌ها و کوچی‌ها در ولایت‌های میدان وردک و غزنی تقریبا معمول شده است. در درگیری‌های که سالانه بین کوچی‌ و ده‌نشین رخ می‌دهد، انسان‌های زیادی قربانی می‌شود. همه‌ساله مضاف بر قربانی انسانی این مناقشه، خانواده‌های زیادی مجبور به ترک خانه‌های خود می‌شوند. براساس گزارش رسانه‌ها سال گذشته، بیش از هزار خانواده به‌دلیل این درگیری‌ها در بهسود از خانه‌های‌شان آواره شدند. امسال نیز متأسفانه خبرهایی از تقابل کوچی‌ها و ده‌نشین‌ها در بهسود به گوش می‌رسد. واقعیت این است که در این مناقشه بیش‌تر ده‌نشینان قربانی است و سالانه دار و ندارشان را از دست می‌دهند و مجبور می‌شوند که فرار کنند.

با این‌که کوچی‌ها و ده‌نشینان ولسوالی بهسود ولایت میدان وردک سال‌هاست بر سر چراگاه‌ها باهم اختلاف دارند، حکومت‌ها برای اسکان کوچی‌ها به‌رغم تأکید قانون اساسی برنامه‌ریزی نکرده و در صدد حل آن نبوده است. در نزدیک به دو دهه‌ی گذشته سیاست حکومت بی‌تفاوتی، سکوت و سرپوش‌گذاشتن بر این جنایت بوده است. از این‌رو، این غائله به‌دلیل نبود جدیت و قاطعیت حکومت برای حل آن مانند «آتش زیر خاکستر» باقی مانده است. هر باری که شعله‌های آتش ویرانگر این مناقشه بالا گرفته، حکومت چشم و گوش خود را بسته و برای حل دایمی آن اقدام بنیادی نکرده است. یکی از شعاری اصلی محمداشرف غنی در انتخابات 2014  حل بنیادی مناقشه کوچی‌ها‌ و ده‌نشین‌ها بود. بخشی از «منشور تحول و تداوم» و شعار انتخاباتی آقای غنی به مسأله‌ی کوچی‌ها اختصاص داشت. انتظار می‌رفت که حکومت او این مشکل را حل کند. اما از آن زمان تا کنون حکومت و در رأس آن آقای غنی که مدعی بود به این مناقشه‌ی دوامدار پایان می‌دهد، در عمل هیچ کاری نکرده است.

پس از کشاکش‌های انتخابات سال 2014 وقتی آقای غنی به ریاست‌جمهوری رسید، در هفت ثور 94 در فرمان شماره هفت خود کمیسیونی را برای حل منازعات کوچی‌ها و ده‌نشینان گماشت تا این مسأله را به‌گونه‌ی «بنیادی و دایمی» حل کند. قرار بود این کمیسیون در مدت سه ماه، تمام زمین‌های مورد منازعه‌ی کوچی‌ها و زمینداران ده‌نشین را تثبیت کرده و یک راه‌حل اساسی برای پایان‌بخشیدن به این مناقشه ارائه کند. اما تمام کار این کمیسیون برگزاری یکی دو جلسه بدون دست‌آورد بود. دو سال بعد آقای غنی در یک اقدام دیگر، فرمان تقنینی تنظیم امور زمینداری را توشیح کرد. اما این قانون دارای کاستی‌های زیادی بود. از دید ناظران این قانون ظرفیت حل منازعات کوچی‌ها و ده‌نشینان را ندارد. هم‌چنان سرنوشت این قانون هنوز نا معلوم است. رییس‌جمهور بر اساس ماده‌ی 79 قانون اساسی، در جریان رخصتی زمستانی سال 95 خورشیدی مجلس نمایندگان این قانون را توشیح کرده است. کاری که از نظر حقوق‌دانان و اعضای مجلس درست نیست. زیرا ماده‌ی 79 قانون اساسی به رییس‌جمهور صلاحیت داده که در جریان تعطیلی مجلس نمایندگان در صورت «ضرورت عاجل» فرامین تقنینی صادر کند. اما در این مورد ضرورت عاجلی نبوده است.

به‌نظر می‌رسد مناقشه کوچی و ده‌نشین‌ها فراتر از یک اختلاف ساده است. ده‌نشین‌ها مدعی‌اند که کوچی‌ها با «انواع سلاح‌های جنگی» مسلح هستند. به نقل از اعضای شورای ولایتی، طالبان در تبانی با کوچی‌ها بر مردم حمله می‌کنند. مجهربودن کوچی‌ها با سلاح‌های سبک و سنگین و تبانی با طالبان هیچ سنخیتی با کوچی‌گری ندارد. اگر این ادعا واقعیت داشته باشد، روشن می‌شود که متأسفانه از مسأله زیر نام کوچی اهداف دیگری مثل منافع سیاسی و امتیازگیری دنبال می‌شود و سیاست‌مداران از این مناقشه‌ها به عنوان «حربه سیاسی» استفاده می‌کنند. در غیر آن دلیل دیگری برای این همه اهمال و بی‌توجهی نیست.

در این وضعیت ویرانی خانه‌ها ظلم و نگرانی بزرگی است، اما نگرانی دیگر این است که  مناقشه‌ی هرساله میان کوچی‌ها و ده‌نشین‌ها تنفر قومی می‌آفریند. در فضایی که نیاز مردم یکی‌شدن است، اجازه‌دادن به چنین غرض‌ورزی‌ها، همبستگی مردم را آسیب می‌زند و جای آن‌را عقده‌ی قومی می‌گیرد. به‌ویژه تعدادی از این وضعیت به دنبال گل‌آلودکردن آب است. این موضوع در هفته‌ی قبل در مجلس نمایندگان حساسیت‌برانگیز شد.

اطلاعات روز

در این دیدار که روز گذشه یک‌شنبه در ارگ صورت گرفت، رئیس جمهور به اداره مستقل ارگان‌های محلی دستور داد به کوچی‌ها در حکومت‌داری محلی سهم در نظر بگیرد.

رئیس جمهور تأکید کرد صدای کوچی‌ها در اطراف و اکناف شهرها و ولسوالی‌ها باید واضح باشد.

غنی به وزارت‌ زراعت، مالداری و آبیاری و وزارت شهرسازی و اراضی نیز دستور داد به صورت مشترک روی حفاظت چراگاه‌ها کار کنند.

رییس جمهور هم‌چنان گفت مالداری کشور باید عصری شود و حکومت و کوچی‌ها به صورت مشترک روی این طرح کار کنند.

او به کوچی‌ها توصیه کرد در کنار مالداری، به زراعت نیز توجه کنند.

این در حالی‌ست که ریاست جمهوری در دهم ماه جاری اعلام کرده بود دو میلیارد افغانی بودجه را برای کوچی‌ها اختصاص داده است.

نماینده‌گان کوچی‌ها نیز در این دیدار، پیشنهادات‌شان را در زمینه سهم کوچی‌ها در حکومت‌داری محلی، احیای چراگاه‌ها، دادن سهمیه حج برای کوچیان، اعمار مکاتب دارای خوابگاه و سهم کوچی‌ها در پروسه صلح به حکومت سپردند.

به گزارش رها، کمسیون مستقل انتخابات نتایج ابتدایی کوچی ها را نیز اعلام کرد. حوزه کوچی‌ها شامل ده کرسی می‌شود که سه کرسی آن برای زنان و هفت کرسی دیگر برای مردان اختصاص داده شده است.

بر اساس اعلام کمسیون مستقل انتخابات، افراد ذیل به عنوان برندگان ابتدایی انتخابات پارلمانی در حوزه کوچی‌ها اعلام شده‌اند؛

۱ـ الحاج شاه وزیر تره‌خیل؛

۲ـ حبیب‌الرحمان افغان؛

۳ـ میرویس حسین خیل؛

۴ـ ننگیالی لونگ؛

۵ـ حاجی پرویز عرب‌زاده؛

۶ـ حیدرجان نعیم‌زوی؛

۷ـ رسول خان کوچی؛

۸ـ حمیده احمدزی؛

۹ـ مریم سلیمان‌خیل؛

۱۰ـ فرزانه کوچی.

آقای اسحاق زی، امروز شنبه، در نشستی خبری گفت که کم‌توجهی دولت به خواست‌های کوچی‌ها باعث شده که این گروه در هرات رو به تحرکات ضد دولتی آورند.

او در مورد اقدام‌های ضد دولتی کوچی‌های هرات گفت: ” با این که خودم از قوم اسحاق‌زی هستم اما می پذیرم که شمار زیادی از کوچی‌ها دست به فعالیت‌های ضد دولتی می‌زنند.”

آمر کوچی‌های ولایت هرات می‌گوید که در پانزده ولسوالی این ولایت، کوچی‌ها فعالیت‌های ضد دولتی دارند.

او گفت که نارضایتی کوچی‌ها از دولت و حمایت کشورهای منطقه و به ویژه پاکستان از این گروه، دلیل اصلی این نوع فعالیت‌ها است.

به گفته‌ی او پاکستان با حمایت از کوچی‌ها در پی افزایش ناامنی در هرات است.

با این حال پاکستان همیشه ادعای حمایت از مخالفان مسلح در کشور را رد کرده است.

کوچی‌ها همواره دولت را به بی‌توجهی به خواست‌های شان متهم کرده اند.

توجه به وضعیت آموزش و پرورش، توزیع مسکن و تصرف چراگاه‌ها از نزد زورمندان از عمده‌ترین خواست‌های کوچی‌ها است.

علی رغم این ادعای کوچی‌ها، اداره محلی هرات می‌گوید که برای رفع مشکلات آنها از مدتها پیش تلاش می‌کند.

جمعیت کوچی‌ها در هرات بیشتر از ۷۵۰۰ تن تخمین شده که که در نقاط مرزی این ولایت زندگی می‌کنند.