برچسب: کمونیست

با شروع خروج کامل امریکا از افغانستان تا یازده سپتامبر سال جاری میلادی، نیروهای پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو) نیز اعلام کرده افغانستان را ترک خواهد کرد.

خروج نیروهای امریکایی و ناتو از افغانستان اماو اگرها و البته نگرانی هایی را سبب شده است.

یکی از کاربران فیس بوک به نام «فریاد اندیشه» در این مورد می نویسد: بعد از جنگ  جهانی دوم و شکست فاشیسم( مکتبی با رویکرد توتالیتری) بازیگران در سطح بین الملل فقط پنج کشور برتر باقی ماندند، یعنی کشور های پیروز جنگ، بعد از فاشیسم، دو جریان خیلی قوی به نام کمونیسم( با رویکرد اعتقاد جمع گرایی در شرق) و لیبرالسیم( با رویکرد فردگرایی در غرب) جهان را به سوی جنگ ِ سرد سوق دادند.

 اختلافات روی تقسیم جهان باعث جنگ های نیابتی در سطح نظام بین الملل شد و جهان به دو بلوک تقسیم شد، جهان غرب با رویکرد لیبرالی، و جهان شرق با رویکرد کمونیستی، در این جا بود که مجموعه کشور های غربی و مدافع لیبرالی دست به ایجاد یک سازمانی به نام پیمان آتلانتیک شمالی یا ناتو برای ایجادی کمربندی امنیتی در داخل اروپا برای جلوگیری از نفوذ کمونیسم زدند.

 در مقابل مجموعه کشور های مدافع کمونیستی در مقابل ناتو سازمانی به نام ورشو را تاسیس کردند. البته این ها را به نام پیمان های ناتو و ورشو هم می گویند.

 بعد از فروپاشی کمونیسم پیمان ورشو نیز از بین رفت و لیبرالیسم یکه تاز جهان شد. در این جا بود که دیگر ناتو اصالت خویش را از دست می داد، اصالت مبارزه با کمونیسم چون کمونیسم فروپاشیده بود، برای اعاده هویت خویش حمله نمایشی را به برج های تجارتی جهان انجام داد. البته این تحلیل من است چون با بودن یک سازمانی امنیتی قوی که حتی پشه را در آسمان نعل می کند، چطور چند تروریست پراشپش بتواند چنین حمله ای انجام دهد، اگر خودشان نیز دخیل در قضیه نباشد و ناتو دوباره هویت خویش را زنده کرد مبتنی بر تغیر اصول مبارزه با تهدید کمونیسم به مبارزه با تروریسم بین المللی و وارد افغانستان شد با هدف تهدید برای کشور های رقیب هژمون در آینده و انجام اهداف و پلان آینده ی خویش در خاور میانه.

ناتو تا توانسته خدمت به بادارش کرده هیچ کمی و کاستی دریغ نکرده، با ترک آمریکا از افغانستان البته اگر ترک کند، دنیا وارد یک کنشی جدید خواهد شد. این دول های کمونیستی خواهد بود که جای خالی آمریکا را در منطقه و افغانستان خواهد گرفت در صورتیکه ما یک نظام ضعیف داشته باشیم.

در هفتم ثور سال ۱۳۵۷ حکومت سردار محمد داوود خان که با کودتا به قدرت رسیده بود، توسط حزب کمونیستی دموکراتیک خلق با کودتا سرنگون شد. این رخ‌داد، راه تجاوز شوروی سابق به افغانستان را باز کرد.

ارتش سرخ شوروی پس از ۱۰ سال جنگ در افغانستان، تصمیم خروج را گرفت. در این جنگ ۱۰ ساله، بیش از یک میلیون افغان کشته شدند و شمار زیادی هم آواره گردیدند.

نیروهای شوروی نیز با تحمل حدود ۱۵ هزار کشته، بیش از ۶ هزار زخمی و صدها تن مفقود، افغانستان زخم‌خورده را در ۲۶ دلو ۱۳۶۷ ترک کردند.

در هشتم ثور بعد از خروج شوروی حکومت نجیب الله، آخرین رییس جمهور حزب کمونیستی توسط مجاهدین سرنگون شد.

به این ترتیب، حوادث ۷ و ۸ ثور دو روی یک سکه بود که پیامد مشابه داشت: کشتار، ویرانی و تباهی. اما آنچه بسا سنگین تمام شد، پیامد هشتم ثور بود که تاکنون افغانستان در منجلاب آن گیر است.

پس از سقوط حکومت نجیب الله، جناح‌های مجاهدین بر سر تقسیم قدرت، جنگ تنظیمی را آغاز کردند؛ جنگی که کشتار بی‌شمار داشت و منجر به ویرانی افغانستان شد. بدتر از همه، از دل دود و باروت جنگ داخلی، گروه ستم‌گر طالبان ظهور کرد و پنج سال تمام بر افغانستان ظالمانه حکم راند.

طالبان از افغانستان لانه‌ای برای تروریسم ساختند؛ امری که پای قدرت‌های غربی را به افغانستان کشاند. سرانجام امریکا و متحدانش رژیم طالبان «تروریست‌پرور» را در سال ۲۰۰۱ ساقط کردند. پس از این، فصل تازه‌ای در افغانستان ورق خورد. طی ۲۰ سال اخیر تحولات چشم‌گیر مثبت به میان آمده است؛ اما پدیده به نام طالبان هنوزهم در پی اقتدار مجدد است و شعله جنگ همچنان زبانه می‌کشد.

۳۲ سال بعد از فتح کابل توسط مجاهدین، اکنون وضعیت طوری چرخیده است که امریکا و متحدانش‌ تصمیم خروج از افغانستان را گرفته‌اند و طالبان رقم‌خوردن حوادث هشتم ثور را لحظه شماری می‌کنند. به زعم این گروه، امریکایی‌های «اشغال‌گر» همچون شوروی، شکست را پذیرفته و تا چند ماه دیگر افغانستان را ترک خواهند کرد. از همین‌رو است که پیامد خروج نیروهای خارجی بیم‌ناک به نظر می‌رسد؛ نگرانی در مورد جنگ داخلی و برگشت حاکمیت طالبان.

از جانب دیگر طالبان ادعا دارند که علیه نیروهای خارجی می‌جنگند و پس از خروج این نیروها، راه صلح را در پیش خواهند گرفت؛ اما این نیت طالبان تاکنون ثابت نشده است.

به‌رغم این‌که مذاکرات صلح در قطر در جریان بود، جنگجویان طالبان جنگ و خشونت را به اوج‌اش رسانده بودند. با این حال صلح با طالبان، افقی روشن ندارد؛ اما در شرایطی که برخی از جناح‌های سیاسی هم که دل خوشی از اشرف‌غنی ندارند، منتظر سقوط حکومت وی هستند، بیم از جنگ داخلی و بازگشت طالبان جدی است.

این نگرانی پیوند ناخواسته‌ای است میان خروج امریکا و شوروی که وضعیت فعلی را به دهه ۷۰ وصل می‌کند.

به رغم این بدبینی‌ها، اما مدیریت درست وضعیت به ویژه نیروهای امنیتی توسط حکومت و تدبیر و عبرت‌گرفتن‌ جناح‌های سیاسی از گذشته، برگشت به دهه ۷۰ را نا ممکن خواهد ساخت.

 اشرف‌غنی؛ رییس جمهوری در پیامی به مناسبت ۸ ثور؛ سالگرد پیروزی مجاهدین در برابر حکومت کمونیستی وقت گفت هیچ‌کس نمی‌تواند با اعمال زور و خشونت و استفاده از روش‌های استبدادی و غیر دموکراتیک خود را بر مردم افغانستان تحمیل کند. او بار دیگر از طالبان خواست که از این درس الهام بگیرند.

مجاهدین در تاریخ هشتم ثور ۱۳۷۱ بعد از خروج شوروی، حکومت نجیب‌الله؛ آخرین رییس جمهوری کمونیست را سرنگون و کابل را تصرف کردند.

این روز در تقویم کشور رخصتی عمومی است و همه ساله از آن گرامی‌داشت می‌شود.

اشرف‌غنی در پیامی، این روز را تبریک گفته و افزود «در این روز مبارزه رهایی‌بخش مردم افغانستان برای آزادی به ثمر نشست».

رییس جمهوری گفته‌است: «آنچه را از تاریخ معاصر خود آموخته‌ایم این است که هیچ‌کسی نمی‌تواند با اعمال زور و خشونت و استفاده از روش‌های استبدادی و غیر دموکراتیک خود را بالای مردم افغانستان تحمیل کند. اکنون وقت آن رسیده‌است تا طالبان نیز با الهام از این درس تاریخی، به آینده کشور فکر کنند.»

او از طالبان خواسته که به جای توسل به جنگ، خشونت و ویرانی، اهداف سیاسی خود را از راه مشارکت در روندهای ملی و دموکراتیک و مراجعه به اراده مردم دنبال کنند.

اشرف‌غنی افزوده که پس از سال‌ها جنگ و خشونت، جایگاه افغانستان در جامعه بین‌المللی احیا‌ شده و مردم افغانستان تحت چتر نظام جمهوری اسلامی، در پرتو قانون اساسی و با توسل به ارزش‌های مردم‌سالاری مسیر روشنی را در پیش دارند.

او علاوه کرده که برای رسیدن به صلح، فرصت به میان‌آمده نیاز به مدیریت و تدبیر دارد.