برچسب: کرزی

آقای کرزی امروز (دوشنبه، ۲۰ ثور) در برگۀ تویترش نوشته است پایان جنگ و برقراری آتش‌بس دایمی حق طبیعی شهروندان است و دولت و گروه طالبان باید به آن پاسخ مثبت بدهند.

آقای کرزی ضمن استقبال از اعلام آتش‌بس سه روزه توسط طالبان در جریان روزهای عید فطر از این گروه می‌خواهد که به آتش‌بس دایمی در کشور تن دهند. به باور حامد کرزی، فرصت بی‌پیشینه‌یی برای برقراری صلح در کشور فراهم شده و دولت و طالبان باید هرچه زودتر مذاکرات صلح را از سر بگیرند.

گفتنی است که رهبری گروه طالبان بامداد امروز با اعلام آتش‌بس سه روزه در جریان روزهای عید فطر از جنگ‌جویانش خواسته که از راه‌اندازی حمله‌های تهاجمی خودداری کنند. شورای عالی مصالحۀ ملی نیز از این اقدام طالبان استقبال کرده است، اما ارگ ریاست جمهوری تاکنون در این باره اظهار نظری نکرده است.

نشست مسکو در مورد صلح افغانستان چندی پیش به میزبانی روسه و با شرکت نمایندگان طالبان، نمایندگان حکومت افغانستان، تعدادی از چهره های سرشناس سیاسی افغان و برخی کشورهای منطقه برگزار شد.

نکته مهم در نشست مسکو اعلام پایانی بود که امارت اسلامی طالبان را در افغانستان رد می کرد.

این موضع نشست مسکو و روسیه در قبال مسأله جنگ و صلح افغانستان با واکنش های متعددی روبرو شد و  حکومت افغانستان از آن استقبال نمود.

یکی از کاربران فیس بوک به نام «انسانیت» در این مورد می نویسد:«ساده نگذریم، جدی فکر کنیم که چرا پاکستان در اعلامیۀ مسکو با چین و روسیه و امریکا و ایران و هند هم‌صدا شد و به رهبران طالب گفت در افغانستان امارت یا حکومت الله نمی‌خواهد؟ پس وقتش رسیده که برای صلح ملی و ختم خون‌ریزی در وطن، باری برای زند‌گی انسانی خود فکر کنیم که چرا امریکا به روسیه اخطار داد که وا به جانش اگر ثابت شود که به طالبان برای کُشتن عساکر امریکا پول داده باشد؟ اما چرا امریکا هیچ وقت به پاکستان اخطار نداد و نگفت که اگر ثابت شد که برای طالبان پول و سلاح و عقب جبهه داده که هزاران عسکر امریکا و ناتو را در افغانستان بکشند، باز پاکستان می‌داند و مسئولیت تجزیه شدنش؟

 چون پاکستان بر اساس پیمان سیتو (SEATO) متحد ستراتیژیک امریکا برای امنیت منافع امریکا در جنوب آسیا ست. اسلام‌آباد در سپتامبر ۱۹۵۴در بدل به رسمیت شناختن خط دیورند یا تمامیت ارضی پاکستان توسط قصر سفید، در پیمان سیتو عهد بست مدافع امنیت منافع امریکا در جنوب آسیا باشد.

جناب عباس ستانکزی در نشست مسکو با روحیۀ‌ فتح جناب کرزی را عامل جنگ گفت که چرا در سال ۲۰۱۱ خلاف امریکا شد و نگذاشت بیرق امارت بر دفتر دوحه بلند گردد. اما جناب کرزی با سر خم شنید و چیزی نگفت. اما جناب ستانکزی دقت نکرد که اگر کرزی خط دیورند را به رسمیت می‌شناخت، جنگ افغانستان وقت ختم شده بود. این که جناب کرزی خوب‌کرد یا بد که دیورند را به رسمیت نشناخت بحثش به جایش، اما وقتی اوباما جنابان کرزی و غنی را یک‌جائی به قصر سفید دعوت کرد و به رسمیت شناختن خط دیورند را از آن‌ها خواست و آن‌ها رد کردند، امریکا بر اساس پیمان سیتو طرف اسلام آباد را گرفت تا ارگ تمامیت ارضی پاکستان را احترام کرده مثل امریکا خط دیورند را به رسمیت بشناسد.

در ادامه دیدیم که وقتی جناب کرزی «نه» گفت و مقابل امریکا ایستاد، جنگ ابعاد پیچیده یافت، داعش پیدا شد و حال ارگ یوم‌البدتر و روزگار طالب یوم‌البهتر شد و در منطقه در عرض ارگ مطرح شدند.

 پس، اگر از دید دیورند به جنگ و صلح قطر ببینیم، به نظرم سرنوشت طرف‌های جنگ روشن شده است. یعنی حالا که خط دیورند به دل پاکستان تعیین و سراسر آن سیم‌خاردار کشیده شد، پس پاکستان ممکن است راست بگوید که برای حفظ امنیت منافع امریکا در جنوب آسیا، هم امارت نمی‌خواهد و هم نمی‌گذارد صلح قطر به شکست برسد. حال اگر طالبان با روحیۀ استقلال طلبی خود  بر خلاف خواست پاکستان صلح قطر را شکست دادند، آیا جناب ملابرادر مطمین است که باز در پاکستان به زندان نمی‌افتد؟

ارگ ریاست جمهور عصر روز یکشنبه(۲۹حمل) خبرداد رییس جمهور غنی، جویای احوال صحتمندی حامد کرزی رییس جمهور پیشین گردید.
در خبرنامه ارگ آمده: محمد اشرف غنی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان عصر روز گذشته طی یک تماس تلفنی با جلالتمآب حامد کرزی رئیس جمهور پیشین کشور، جویای احوال وی شد.
در این مکالمه تلفنی، رییس جمهور غنی برای رییس جمهور پیشین کشور از درگاه ایزد متعال، صحت و سلامتی آرزو نمود.
این خبر نشان می‌دهد حامد کرزی رییس جمهور پیشین کشور بیمار است، اما خبری از جزئیات بیماری او رسانه‌ای نشده است.
با این حال، معلوم نیست بیماری حامد کرزی چیست، کرزی به کرونا مبتلا شده یا بیماری‌اش از نوع حاد است؟ منابع نزدیک به آقای کرزی نیز تاکنون در این مورد چیزی به رسانه‌ها نگفته‌اند.

با خروج نیروهای ائتلاف بین المللی به رهبری امریکا و نیز خروج کامل نیروهای امریکایی تا سپتمبر سال جاری میلادی اما و اگر ها در مورد به قدرت رسیدن دوباره طالبان بیش از پیش بر سر زبان ها افتاده است.

بسیاری از کارشناسان می گویند نشست استبانبول زمینه تقسیم قدرت بین حکومت و طالبان را فراهم می کند و این خود یعنی به قبضه کامل قدرت توسط پشتون ها چون هم حکومت در دست پشتون هاست و هم طالان از قوم پشتون می باشند.

یکی از کاربران فیس بوک به نام «محمد انور محقق» با نشر مقاله ای از «احمدی رشاد» می نویسد:خلیل زاد در کتاب فرستاده اش در مورد ظاهرشا می نویسد: «ارزیابی من این بود که سرمایه استثنایی ظاهرشا آن بود که او یک رهبر پشتون غیر قابل سوال بود». (خلیل زاد، ص 87)

حامد کرزی که طالبان را برادر می خواند، گفته است: «طالبان هرچند الان آشفته اند، ولی سرانجام تکنوکراتهای آنها حکومت خواهند کرد». (همان، ص 86.)

خلیل زاد که الان نماینده ویژه آمریکا در صلح افغانستان است، زمانی سخنگوی طالبان بود، او در مورد جبهه از هم پاشیده شمال می نویسد: «من نگران بودم که تمایل عمده ایالات متحده به جانب ائتلاف شمال، تلاشها برای بسیج پشتون ها در قدرت را تحلیل ببرد». او در جایی دیگر طالبان را اپوزیسیون حیاتی پشتون می خواند و برای بسیج آن تاکید میکند. زیرا به نوشته ای او «طالبان اصولاً به حمایت پشتون ها به قدرت رسیده بودند». (فرستاده، ص 88.)

الان با خروج نیروهای آمریکایی، آرزوی کرزی و تلاش خلیل زاد و سرمایه استثنایی ظاهرشاه مبنی بر بسیج اپوزیسیون طالب محقق شده و با برکناری دولت غنی که نقش مقدمه الجیش پشتونی را داشت، طالبان رسماً حکومت را قبضه نموده و به قول کرزی حکومت خواهند کرد. این اظهارات که قوی ترین و قدرتمندترین فرد در تحولات 20 سال پس از 11 سبتامبر 2001 یعنی خلیل زاد نوشته، واقعیات پشت پرده افغانستان بوده است. بر مبنای این نوشته 20 سال «بازی شطرنج» افغانستان به منظور بسیج طالبان بوده است. دولت کرزی و اشرف غنی احمد زی هر دو تطبیق دهنده سناریویی بوده اند، که از قبل توسط رهبران پشتون نوشته شده بود، و در این 20 سال از امکانات ایالات متحده و کشوهای غربی و عربی بهره گرفتند، تا پشتون ها را دوباره به قدرت برسانند و مناسبات گذشته را احیا نمایند.

این فرضیه را اظهارات «آرنولد» نماینده سابق سازمان ملل نیز تایید می کند که گفته بود خلیل زاد، کرزی و لخضر ابراهیمی به ما گفته بود پشتونها بیش از صد سال این کشور را با آرامش اداره کرده بود، اما جهاد افغانستان باعث شد که اقلیتها قدرت را بگیرند و افغانستان را نا امن نمایند. لذا راهش آن است که اقلیت ها بابرنامه دی دی آر خلع سلاح شوند و با برنامه پی آر آر از ادارات دولتی بیرون انداخته شوند». (محی الدین مهدی، مقاله حل مناسبات تباری افغانستان.)

اقوام افغانستان باید متوجه باشند، که در مدت 20 سال کرزی و اشرف غنی احمد زی چطور حساب شده و به تدریج برای به قدرت رساندن گروه طالبان در افغانستان کار کردند و برای شما شگفتی ساز نیست، که کرزی و احمدزی هیچگاه نگذاشتند، تا طالبان مورد حمله جدی قرار گیرند، یکی برادرش خواندند و دیگری مخالف سیاسی. برای شما سوال برانگیز نیست که چرا برنامه دی.دی.آر در مناطق جنوب و جنوب شرق و جنوب غرب تطبیق نشد ولی در شمال، مرکز و غرب که اقوام تاجیک، هزاره و ازبک بودند، برنامه خلع سلاح مو به مو به اجرا درآمد؟

آیا برای شما سوال برانگیز نیست، که چرا در جریانی به نام «خیزشهای مردمی» در مناطق پشتون سلاح توزیع گردید و دولت در میان پشتونها به شکل گسترده سلاح توزیع کرد ولی در مناطق تاجیکها، هزاره ها و ازبیک ها یک میل اسلحه به مردم که داده نشد، هیچ که قومندانان ضد طالب هدف قرار گرفتند و کشته شدند؟

آیا برای شما پرسش برانگیز نیست، که در جریان سه روز اشغال شهر غزنی توسط طالبان در سال 1396، چرا دولت کمک به عزنی روان نکرد، طالبان در سه روز مخالفان را کشتند، بانهای دولتی را غارت کردند، و هرچه اسلحه در دیپوهای ارتش و پلیس در این شهر بود، را همه طالبان با خود برند و همینه آنها از شهر خارج شدند، اشرف غنی آنگاه اجازه اعزام به غزنی را به نیروهای ارتش دادند.

همه اینها یک نکته را اثبات میکند، که به قدرت رساندن دوباره طالبان برنامه ای از قبل طراحی شده بوده است. خروج نیروهای آمریکایی نیز با اطمنان از عدم حمله طالبان به منافع آمریکا انجام گرفته است و آنها تنها سربازان خود را بیرون می برند، ولی حضور سیاسی و لجستیکی خود را همچنان ادامه خواهند داد.

طالبان گروه تروریستی‌ای‌ هستند که با هم‌بستری سیاسی امریکا و هم‌پیمان‌های سیاسی‌اش چون انگلیس، اسراییل و عربستان سعودی با پاکستان، به‌عنوان فرزندان چند پدر و یک مادر در بطن کشور پاکستان پرورده و زاده می‌شوند. بی‌نظیربوتو نخست‌وزیر پیشین پاکستان در چهارم اکتوبر ۱۹۹۶ میلادی در مصاحبه‌ی با بی‌بی‌سی می‌گوید پدیده‌ای طالبان در سال‌های جهاد افغانستان از سوی امریکا، عربستان سعودی و انگلیس طرح‌ریزی شد و پاکستان امور مدیریتی آن ‌را به دوش گرفته بود (محمد عالم، ۱۳۹۸، ص ۱۱۴).
این گروه تبه‌کار از نام، جامه، کلاه، دستار و شعارهای اسلامی برای مشروعیت خود در افغانستان استفاده ابزاری می‌کنند و دست به اعمال ضد انسانی و اسلامی و منافع کشور افغانستان می‌زنند.
گروه طالبان به هدف به ثمر رساندن خواست‌های امریکا و متحدان منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای خود به‌ویژه پاکستان به جود می‌آید. امریکا برای راه‌اندازی و تکمیل پروژه‌ی نفتی یونیکال و هژمونی منطقه‌ای به گونه‌ی درازمدت در منطقه با حضور نظامی در افغانستان در بهترین منطقه‌ی راهبردی و پاکستان برای جلوگیری از ایجاد یک حکومت مقتدر و همه‌شمول در افغانستان و معضل خط دیورند این پدیده بنیادگرا و تروریستی را با هماهنگی یکدیگر ایجاد می‌کنند.
به‌طورکلی طالب‌ها را می‌توان به این گروه‌ها تقسیم کرد:
*طالبان تکنوکرات (نیکتایی‌دار)؛
*طالبان پاکستانی وابسته به سازمان استخباراتی آی اس آی؛
* طالبانی که به گونه فعال مصروف انجام حملات تروریستی و دهشت افگنی هستند.
طالبان تکنوکرات یا نیکتایی‌دار
همان طالبانی‌اند که برای نخستین بار این گروه تروریستی را با هماهنگی امریکا و متحدان منطقه‌ای‌اش به‌ویژه پاکستان پی‌می‌افگند و هم‌چنان مأموریت جلب، جذب و حمایت مالی طالب‌ها به دوش آن‌ها است، از جمله‌ی این طالبان می‌توان از حامد کرزی، زلمی خلیل‌زاد، علی احمد جلالی و غیره لابی گران نام برد. محمد عالم ۱۳۹۸ به نقل از خلیل‌زاد می‌گوید: «وقتی کرزی و من در واشنگتن دیدار کردیم او از رازی پرده برداشت که طالبان در نظر دارند او را به نمایندگی خود در سازمان ملل تعین کنند و از من مشورت خواست من به‌طور غیرصریح گفتم؛ اگر این مقام را بگیرد ناچار از طالبان در جهان نمایندگی کنید، آیا آماده‌ی چنین کاری هستید؟» حامد کرزی و خلیل‌زاد از جمله بنیان‌گذارانی می‌باشند که در ایجاد این گروه حضور فزیکی دارند و حامد کرزی فرد درجه دوم رهبری طالبان بعد از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ تقریباً ۱۳ سال بالای مردم افغانستان حکومت می‌کند.
به گفته احمد رشید روزنامه‌نگار پاکستانی «رابرت اوکلی سفیر پیشین امریکا در پاکستان، یونیکال را در استخدام کارشناسان کمک می‌کرد و به مشورت اوکلی، یونیکال بعضی از امریکایی‌های افغان‌تبار را که خلیل‌زاد نیز در جمع آن‌ها بود استخدام کرد» خلیل‌زاد یکی از اعضای نیکتایی‌دار و هم‌چنان کارمند یونیکال، به‌عنوان وایسرای امریکا همیشه از طالبان به‌عنوان کمند سیاسی برای دست‌یابی امریکا به اهدافش در منطقه، مأموریتش را به گونه‌ی خستگی‌ناپذیر انجام می‌دهد.
طالبان پاکستانی
طالبانی‌اند که برای جلب و جذب و انگیزه دادن این گروه در آن‌سوی مرز دیورند مصروف انجام مأموریت‌شان هستند. رهبران پاکستانی طالبان از جمله ملا نصیرالله بابر، مولوی سمیع الحق و ده‌ها تن دیگر که چهره‌های‌شان تا هنوز افشا نشده است با ایجاد و تمویل مدارس دینی، از آن مکان‌ها جهت پرورش و گسترش این گروه مصروف انجام مأموریت و پل ارتباطی مخفی میان امریکا، شیخ‌نشین‌های عربی و طالبان هستند.
طالبان افغانی یا حربی و سیاسی: این بخش از طالبان به گونه‌ی حضوری در خط مقدم نبرد مصروف انجام اعمال ضد بشری هستند. این بخشی از طالبان نیز به چهار گروه تقسیم می‌شوند:
۱: گروه رهبران: این بخش از طالبان در سطح رهبری قرار دارند، برخی از این گروه در صفحات نبرد جنگ را به گونه‌ی عملی و حضوری رهبری می‌کنند و برخی از ایشان اکنون در دوحه قطر مصروف چانه‌زنی از راه سیاسی با نمایندگان مردم افغانستان قرار دارند و هدف‌شان همیشه کرسی، قدرت و فروش افغانستان به بیگانگان است که بیست‌وپنج سال می‌شود برای رسیدن به قدرت و کرسی از مردم افغانستان قربانی نابهنگام می‌گیرند؛
۲: گروه خوش‌باوران دینی: این گروه از طرف علمای بنیادگرا و خوارج چنان شکار وسوسه شدند که گویا افغانستان توسط کفار اشغال‌شده و به مکانی تبدیل شده که در آن‌جا جنگیدن به پیمانه جهاد اکبر است، این‌ها بی‌خبر از این‌که همین کافران غربی تمویل‌کننده منابع مالی‌شان است و ایشان با عقیده پاک شعار جهاد را سر می‌دهند و مردم افغانستان را می‌کشند. این بخشی از طالبان به شمول بخش رهبری همانند خوارج همیشه از آدرس دین اسلام به‌خاطر رسیدن به قدرت و منافع شخصی استفاده‌ی ابزاری می‌نمایند.
۳: گروه ناگزیران: این بخش از طالبان مردمانی‌اند که از خاطر فقر و بیکاری برای تهیه نفقه فامیل ناگزیرند از دولت فاصله بگیرند به گروه طالبان بپیوندند و در بدل معاش و تمویل خرج عیال بجنگند.
۴: گروه قانون‌گریزان: این گروه همان افرادی‌اند در ساحات تحت حاکمیت دولت دست به جنایات از جمله قتل، سرقت، رهزنی و غیره جنایات و اعمال ضد بشری می‌زنند و برای گریز از این‌که توسط دولت دست‌گیر و مجازات نشوند به ساحات تحت نفوذ طالبان به گروه طالبان پناه می‌برند در جمع ایشان هم‌چنان کسانی‌اند که با داشتن عقده‌های شخصی و دشمنی در بین جامعه برای انتقام به گروه طالبان می‌پیوندند و با استفاده از ابزار طالبان از دشمن‌شان انتقام می‌گیرند.
در کل گروه طالبان هیچ‌گونه طرح و برنامه‌ای برای حیات آینده‌ی افغانستان ندارند برای این‌که ایشان توسط بیگانگان پیدا شدند، توسط بیگانگان تمویل می‌شوند و برای برآورده کردن اهداف بیگانگان چون امریکا و دیگر هم‌پیمانان استراتژیک و منطقه‌ای آن در مقابل بهای اندک و مزد چندروزه به کشتن مردم افغانستان می‌پردازند.
این ‌بود چهره‌ی اصلی طالبانی که بیست‌وپنج سال می‌شود بر پیکر کشور و مردم افغانستان آتش می‌افروزند و مردم بی‌گناه و بی‌چاره را به خاک و خون می‎کشند.
بیست سال می‌شود که دولت دست‌نشانده‌ی امریکا در افغانستان تلاش دارد که با طالبان صلح کند و این پروسه تا اکنون به نتیجه‌‌ای نرسیده است. علت اصلی این‌که چرا پروسه صلح ناکام مانده است این است، طرف‌هایی که دولت افغانستان می‌خواهد با ایشان صلح بکند، آلت دست قدرتی به‌نام امریکا و پاکستان است. اگر دولت افغانستان می‎خواهد با طالبان صلح کند باید اول بداند که طالبان گروهی‌اند با ابتکار امریکا، متحدان غربی و منطقه‎ای‌اش و پاکستان به وجود آمده است. پروسه صلح دولت افغانستان با طالبان به آن نتایج که افغان‌ها انتظار دارند و به منافع افغانستان باشد، هیچ‌گاهی به نتیجه نه خواهد رسید و اگر صلحی صورت گیرد، به منافع و خیر مردم افغانستان نخواهد بود، یگانه طرف‌هایی که از این صلح سود می‌برد، امریکا و متحدان راهبردی و منطقه‌‌ای و فرا منطقه‌ای‌اش خواهد بود. یگانه راهی که بتواند صلح به نفع افغان‌ها صورت گیرد، در گرو از بین بردن نقش امریکا و دیگر شرکای راهبردی‌اش به‌ویژه پاکستان در قضیه افغانستان است.

صبغت الله مسلمیار

محمد کریم خلیلی، معاون دوم پیشین رئیس جمهور کرزی، که دو دوره در این سمت فعالیت می کرد، در دولت غنی با اقبال زیادی روبرو نشد و اندک اندک از متن به حاشیه رفت.

محمد کریم خلیلی در دولت وحدت ملی مدتی در پست رئیس شورای عالی صلح خدمت نمود اما پس از مدت کوتاهی از این سمت هم کنار زده شد.

شاه حسین مرتضوی، مشاور ارشد رئیس جمهور غنی، در این مورد می گوید کریم خلیلی از متن به حاشیه رانده شده است.

وی در مطلبی در فیس بوک خود می نویسد:«پس از ختم‌ دوره معاونت ریاست جمهوری آقای استاد کریم خلیلی، شماری از دوستانش در خیمه لویه جرگه از وی به حیث رهبر “خردمند” یاد کردند. آقای خلیلی دارای ثبات سیاسی بود و از قدرت تعامل با احزاب، اقوام، شخصیت‌ها و اقوام مختلف برخوردار بود. به همین دلیل از سوی رییس جمهور در راس شورای عالی صلح قرار گرفت.»

متاسفانه طی سال‌های اخیر شماری از جوانان غیر خردمند اطراف وی را حلقه کرده و با مشوره های غیر دقیق ایشان را هر روز از متن به حاشیه می‌برد.

 از مدتی به این‌سو خرد و دور اندیشی در اعلامیه‌ها و موقف‌های وی دیده نمی‌شود. برای نمونه به استاد خلیلی اجازه داده نشد در باره کار بزرگ و ملی بند کمال خان اعلامیه بدهد. بخش از کار این بند در دوره حضور وی انجام شده بود. آیا نباید یک رهبر خردمند به این دست آورد مهم افتخار کند؟

با آن که طی دو دهه‌ی اخیر، دولت در افغانستان روپوش دموکراسی داشته؛ اما به تازگی، پژوهشی که از سوی واحد اطلاعات اکونومیست نشر شده، نشان می‌دهد که افغانستان در جمع ۵۰ کشور مستبد جهان و در جایگاه ۳۴ قرار گرفته‌است. این واحد پژوهشی که مرکز آن در بریتانیا است، ۱۶۷ کشور جهان را ارزیابی کرده که ناروی و آیسلند، به اساس شاخص مردم‌سالاری، در جایگاه اول و دوم قرار گرفته‌اند. جاگرفتن افغانستان در فهرست کشورهای مستبد، بیان‌گر این است که هنوز فرهنگ سیاسی در افغانستان، خاصیت شبان‌-رمگی دارد و دو تکنوکرات تحصیل‌کرده‌ی غربی –کرزی و غنی- طی دو دهه‌ی اخیر، تا این که بازی‌گران دموکراسی وارداتی باشند، در میدان استبداد و خودکامگی بازی کرده‌اند و و ارباب-رعیتی در مناسبات دولت‌داری شان حاکم بوده‌است.
افغانستان، از جمله کشورهایی است که تجربه‌ی تاریخی گذار از مناسبات سنتی و بومی را نداشته و پروژه‌ی دموکراسی در این کشور، تا این که برآمد تجربه‌ی تاریخی و مناسبات سیاسی-فرهنگی باشد، ساختاری است وارداتی که پس از کنفرانس بن، به کمک نظامی و اقتصادی نزدیک به پنجاه کشور جهان به ارمغان آمد؛ ارمغانی که پس از گذشت دو دهه، هنوز نتوانسته فرهنگ سیاسی و دولت‌داری در این کشور را دچار تغییر کند. بخشی از ناموفقیت پروژه‌ی دموکراسی در افغانستان، برمی‌گردد به مردم که نتوانسته‌اند به عنوان شهروند، دولت‌مردان را وادار به اجرای قوانین مردم‌سالارانه کنند؛ اما، بخش بزرگی از این ناکامی، به بازی‌گران سیاسی و خصوصا دو رییس‌جمهور ظاهرا انتخابی می‌رسد.
کرزی، به عنوان کسی که در آغاز پروژه‌ی دموکراسی بر افغانستان حکم راند، تا این که تلاش کند فرهنگ سیاسی در افغانستان را وارد مناسبات دموکراتیک کند، هم‌واره در موارد مهم، دست به عمل‌کردهای خودسرانه زد و در موارد تأثیرگذاری ملی که باید به پارلمان و سنا به عنوان دو نهاد دموکراتیک و مردمی مراجعه کند، به جرگه‌های عنعنوی مراجعه کرد تا بتواند با دور زدن این دو نهاد مردمی و مردم، خواست‌هایش را از طریق جرگه‌های نمایشی به اجرا بگذارد.
جرگه‌های عنعنوی-مشورتی، بخشی از فرهنگ سیاسی بومی در افغانستان است که در مناسبات بزرگ کشوری در نبود نظام‌های دموکراتیک، دولت‌مردان به آن پناه می‌بردند و ظاهرا تصامیم بزرگ را به بزرگان مردم واگذار می‌کردند؛ پدیده‌ای که طی دو دهه‌ی اخیر نیز بدون کدام جایگاه و پشتوانه‌ی قانونی، از سوی کرزی و غنی برگزار شد و در مواردی که باید پارلمان و سنا تصمیم می‌گرفت، مردمی تصمیم گرفتند که به گونه‌ی فرمایشی با مصارف گزاف از سوی حکومت خواسته می‌شدند تا بر آن‌چه حکومت می‌خواست، مهر تأیید بزنند.
بخشی از ناکامی پرژه‌ی دموکراسی در افغانستان، از تنش‌های قومی در این کشور آب خورد که تلاش‌های کرزی و غنی برای حذف مخالفان سیاسی‌شان، گویای این امر است. حذف سران شمال با جابه‌جایی طالبان در شمال از سوی کرزی که بعدها رابرت گیتس، وزیر دفاع پیشین امریکا، در کتابش از آن یاد کرد، گویای این تلاش‌های خودسرانه بود تا بتواند موانع سر راه حکومت‌داری خودخواهانه‌اش را بردارد و کسی توان ایستادن جلو تصامیم او را نداشته باشد.
غنی اما، نه تنها فرهنگ پدرسالارانه‌ای که میراث کرزی و میراث دیرین سیاست‌ورزی در افغانستان بود را، ادامه داد؛ بلکه دیکتاتورانه‌تر از کرزی وارد میدان شد و در همان سال‌های اول حکومت اشتراکی‌اش با عبدالله، چنان بر مناسبات شهروندی و مدنی تاخت که هر آن‌چه به نام حرکت و اعتراض مدنی بود را در نطفه خفه کرد. وقوع انفجار در دهمزنگ در هنگام اعتراض جنبش روشنایی که هزاران آدم به خیابان ریخته بودند، تا از حکومت روشنی بخواهند، دفن حرکت‌های مدنی بود.
پس از آن، به خشونت‌کشیدن اعتراض مردمی جنبش رستاخیز از سوی دولت، چنان ترسی را بر حرکت‌های مردمی به وجود آورد که حالا دیگر هیچ گروه و جریانی، توان راه‌اندازی راه‌پیمایی علیه حکومت را در خود ندید و به معنای واقعی، صدای هرچه حرکت مدنی بود، خفه شد. آن‌چه غنی طی دو دور حکومتش بر افغانستان بازی کرد، با این که زیر چتر دموکراسی انجام شد؛ اما نمونه‌ی کاملی از یک حاکم مستبد بود که نه تنها در مقابل مردم، بلکه در مقابل کارکنان دولت و هم‌کاران نزدیکش نیز به اجرا گذاشت.
کسانی که تجربه‌ی هم‌کاری با غنی را دارند، هم‌واره از خودخواهی و بدبینی او گفته‌اند و این‌که جز حرف خودش، به هیچ مشوره و حرفی فرصت ابراز و اجرا را نمی‌دهد. غنی، با این که در مناسبات قدرت، پنجاه پنجاه با عبدالله شریک بود؛ اما همه امور کشور را خودش اداره کرد و مهم‌ترین تصمیمات را در کلیدی‌ترین نهادهای دولتی، به جای این که مسئولان ادارات بگیرند، خودش گرفت. تلاش‌های او در آغاز سال جاری خورشیدی برای انتقال برخی از صلاحیت‌های وزارت مالیه به ارگ ریاست‌جمهوری و تقسیم این اداره به سه بخش، بخشی از این خودکامگی غنی بود که می‌خواست با گرفتن صلاحیت‌های این نهاد کلیدی که سرمایه‌ی افغانستان را مدیریت می‌کند، به گونه‌ی مستقیم به سرمایه‌ی ملی دست‌رسی داشته باشد و هر آن‌گونه که می‌خواهد، از آن مصرف کند؛ درست مانند مصرف کد احتیاطی ۹۱ که در این اواخر، گزارش‌ پژوهشی روزنامه‌ی اطلاعات روز، آن را افشا کرد.
نبود فرهنگ سیاسی دموکراتیک که در آن مردم و نهادهای مردمی از قبیل پارلمان و سنا، باید حکومت را مجبور به بازی دموکراتیک در مناسبات دولت‌داری کنند، دلیل دیگری است بر ادامه‌ی فرهنگ خودکامگی و دیکتاتوری که دموکراسی نوپا و وارداتی افغانستان را به قهقرا برد و پس از گذشت دو دهه، افغانستان را در فهرست کشورهای مستبد جهان با نظام دموکرات قرار داد.
آن‌چه نتیجه‌ی این پژوهش می‌گوید، بیان‌گر این است که تا تجربه‌ی تاریخی در کشوری اتفاق نیفتد، تنها با تغییر ساختار نظام نمی‌توان بساط مناسبات بومی و حاکم را برچید. تجربه‌ی دست کم دو دهه‌ی افغانستان، این فرضیه را به اثبات رساند.

مصطفی زاهد

حامد کرزی، رئیس‌جمهور پیشین کشور می‌گوید حملات راکتی نظامیان پاکستانی به ولسوالی شلتن ولایت کنر نقض صریح حاکمیت ملی کشور است.

آقای کرزی بانشر اعلامیه‌ای امروز (چهارشنبه‌، ۱۵ دلو) گفت حملات راکتی نظامیان پاکستانی را بر ولسوالی شلتن ولایت کنر، به شدیدترین الفاظ تقبیح می‌کند.

آقای کرزی تاکید کرد این حملات نقض صریح حاکمیت ملی افغانستان و در تضاد با تمام اصول و موازین بین‌المللی قرار دارد.

وی از دولت پاکستان خواست از ارتکاب اعمال مخرش و حساسیت‌برانگیز جداً خودداری کرده و تلاش‌هایش را برای ایجاد یک رابطه برادروار، مسالمت‌آمیز و متمدن با افغانستان متمرکز سازد.

این در حال است نظامیان پاکستانی روز گذشته یک بار دیگر حملات راکتی خود بر خاک افغانستان را از سر گرفتند.

محمداقبال سعید، والی کنر گفت نظامیان پاکستانی ۵۰‌ راکت بر ولسوالی شلتن این ولایت شلیک کرده‌‌اند که زیان‌های مالی به‌ باشندگان محل وارد کرده است.

والی کنر این حملات نظامیان پاکستانی را خلاف حسن همجواری و اصول بین‌المللی خوانده و خواستار توقف آن شده است.

گفتی است در سال‌های گذشته نیز نظامیان پاکستانی دست به حملات گسترده‌ای راکتی به خاک افغانستان زده بودند و اعتراض شدید دولت افغانستان را به همراه داشت.

امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری، گزارش اخیر دفتر سرمفتش ویژه بازسازی افغانستان (سیگار)، در باره‌ی قاچاق پول از میدان هوایی کابل را بی‌اساس و جعلی خوانده است.

آقای صالح، روز سه‌شنبه (۷ دلو)، در برگه‌ی فیسبوکش نوشت که پول به گونه‌ی سرسام‌آور از مرزهای ضعیف افغانستان به بیرون منتقل می‌شود.

او افزود: «اسعاری که از داخل کشور بیرون می‌شود، یک بخش زیاد آن از پاکستان این جا می‌آید و از افغانستان به بیرون منتقل می‌شود. حدود یک سال است که صرافان با مراجعه‌ی مکرر به دولت، می‌خواهند که بیرون شدن اسعار رسمیت یابد؛ زیرا کنترل آن به هر صورت در توان دولت نیست.»

به گفته‌ی آقای صالح، از آن‌جایی‌که دولت افغانستان قانون ضدپول‌شویی را تصویب کرده، به این خواسته‌ی صرافان پاسخ منفی داده شده است. او گفت قانون ضدپول‌شویی مزایای زیادی دارد؛ اما از سویی هم سبب شده که دولت کم‌ترین اشراف بر مارکیت موازی و سیاه داشته باشد.

معاون اول ریاست‌جمهوری گفت: «مارکیت موازی یعنی غیررسمی که اکنون برای آن مقرره نداریم. در بعضی ساحات و بعضی موارد، بزرگ‌تر از مارکیت رسمی است. کشورهای دیگر برای مدتی به بازار غیررسمی و سیاه فرصت می‌دهند که خود را به یک بار‌گی سفید سازند و پس از آن دست به کار سیاه نزنند. این یک طرح است و می‌تواند که زیر غور قرار گیرد.»

آقای صالح، افزود موضوع فساد در میدان هوایی را زیر نظر دارد و قاچاق پول را رد می‌کند؛ اما به گفته‌ی او، خروج پول از بنادر رسمی و غیررسمی یک واقعیت تلخ است که تا اکنون قابل کنترل نیست.

اداره‌ی سیگار، اخیرا گزارش داد انتقال غیرقانونی پول نقد هنوز هم از میدان هوایی کابل به خصوص بخش‌های ویژه‌ی این میدان هوایی ادامه دارد و مسئولان نیز برای کنترل آن تلاش کافی نکرده‌اند.

در این گزارش، آمده است، مقام‌های دولتی که توسط دفتر رییس‌جمهور تعیین شده‌اند و افراد با نفوذ سیاسی، با استفاده از بخش‌های ویژه یا وی‌آی‌پی، به سادگی پول نقد را به بیرون از کشور انتقال می‌دهند.

بر اساس گزارش، افراد یادشده از محدودیت‌های گمرکی معاف می‌شوند.

در گزارش آمده است دولت ایالات متحده در سال ۲۰۱۱ میلادی برای ردیابی شماره سریال‌ پول‌های نقد در میدان هوایی کابل، دستگاه‌های شمارش پول نصب کرد؛ اما مسئولان گمرک این میدان هوایی در حال حاضر از این دستگاه‌ها به ندرت استفاده می‌کنند و داده‌های شماره سریال را ضبط و به سیستم مالی افغانستان ارسال نمی‌کنند.

رئیس جمهور پیشین افغانستان ضمن استقبال از دور دوم مذاکرات صلح گفت این دور مذاکرات باید منتج به آتش بس و صلح سرتاسری در کشور شود.

حامد کرزی افزود دولت افغانستان و گروه طالبان باید باهم و با درک از مسئولیت های اسلامی شان برای یک افغانستان مقتدر کار کنند.

دفتر حامد کرزی با نشر یک بیانه یی از آغاز دور دوم گفتگوها در قطر استقبال و اظهار امیدواری کرد این دور گفتگوها به آتش بس کامل و صلح فراگیر در افغانستان منجر شود.

این درحالیست که منابع از هیئت گفتگو کننده دولت افغانستان در قطر گفته اند، بحث های اساسی روی ترتیب اجندای مذاکرات صلح شام روز گذشته در دوحه آغاز شده است.

از طرف دیگر رئیس جمهور محمد اشرف غنی تاکید می کند آتش بس پیش شرط این مذاکرات می باشد و قدرت را نیز به جانشین خود که از طریق انتخابات به این سمت می رسد، واگذار خواهد کرد. 

آقای غنی، به تازگی در گفت‌وگوی ویژه با شبکه‌ی خبری سی‌ان‌ان، گفته است: «اگر هدف طالبان تسلط بر روند صلح باشد و صلحی همانند زمان حاکمیت آن‌ها بیاید، پس این صلح عواقب ناگواری به دنبال خواهد داشت. جامعه‌ی ما متحد بوده و خواهان صلح است؛ اما ما صلح مثبت می‌خواهیم.»

آقای غنی، گفته است قصد دارد اقتدار را از طریق اراده‌ی مردم به جانشین منتخب خود تحویل دهد. به گفته‌ی او، این کار برای ارج‌گذاشتن به قربانی‌های غیرنظامیان، فعالان و سایر شهروندان حایز اهمیت است.

او تاکید کرده است مردم افغانستان خواهان برگشت به گذشته نیستند و نمی‌گذارند رویکرد و طرز فکر طالبانی بر آن‌ها تحمیل شود.

رییس‌جمهور غنی و معاونان ریاست‌جمهوری از دیدار با زلمی خلیل‌زاد نماینده خاص امریکا برای صلح افغانستان خودداری کردند.

منابع می‌گویند زلمی خلیلزاد در سفرش به کابل خواهان دیدار و گفت‌وگو با رییس‌جمهور غنی دربارۀ دور دوم مذاکرات صلح بوده است، اما آقای غنی این دیدار را رد کرده است.

زلمی‌ خلیل‌زاد فرستادۀ امریکا برای صلح افغانستان از دو روز بدین‌سو در کابل سرگرم ملاقات با رهبران سیاسی کشور است.

وی با داکتر عبدالله رییس شورای عالی مصالحه، حامد کرزی رییس جمهور پیشین و استاد عبدرب الرسول سیاف رهبر جهادی دیدار کرده است.

همچنان، نماینده خاص امریکا روز سه شنبه با محمد حنیف اتمر، وزیر خارجه و حمدالله محب مشاور امنیت ملی و فاضل فضلی رییس ادارۀ امور دیدار کرد.

شورای امنیت ملی در بیانه‌یی گفت در این دیدار دو طرف روی کاهش خشونت از سوی طالبان، آتش بس و ایجاد اجماع منطقه‌ای و جهاني برای حمایت از صلح بحث و تبادل‌نظر کردند.

براساس، دو‌ طرف توافق کردند برای دستیابی به توافق سیاسی مطابق با دیدگاه رئیس جمهور غنی به کار دو جانبه ادامه دهند. دیدگاه رئیس جمهور غنی، با ایالات متحده و شرکای بین المللی ، شریک ساخته شده و در آن رسیدن به افغانستان مستقل، متحد و دموکراتیک در صلح با خود و جهان می‌باشد تا به حفظ و گسترش دستاوردهای ما قادر باشد.

در این حال، زلمی خلیل‌زاد نماینده‌‌ ویژه‌ ایالات متحده‌ی امریکا برای صلح افغانستان در دیدار با رییس شورای عالی مصالحه ضمن خرسندی از پایان موفقانه‌ی دور نخست مذاکرات، سفر دوباره‌ی هیأت به دوحه و آغاز دور دوم مذاکرات بین‌الافغانی، بر دوام حمایت ایالات متحده‌ی امریکا را از تلاش‌های صلح تاکید کرد.

 آقای خلیل‌زاد در ادامه صحبت‌های خود افزود طرف‌ها باید از فرصت موجود بیش‌ترین استفاده را برای دست‌یافتن به صلح دایمی و قطع جنگ نمایند.

آقای خلیل‌زاد در صحبت‌های خویش افزایش خشونت‌ها را غیرقابل قبول دانست و برکاهش قابل ملاحظه‌ی خشونت‌ها تأکید کرد.

دور دوم مذاکرات میان افغان‌ها در روزهای پیش رو آغاز می‌شود. هیأت جمهوری اسلامی افغانستان سه شنبه هفته جاری با رهنمود روشن به مذاکرات دوحه رفت. نمایندگان طالبان نیز از پاکستان به دوحه برگشته‌اند. دور دوم مذاکرات صلح سرنوشت‌ساز خوانده شده است. دور اول مذاکرات متمرکز به تهیه آجندا و میکانیزم بود. اما در دور دوم دو طرف برنامه‌های اصلی شان را دربارۀ توافق سیاسی و تشکیل نظام آینده افغانستان در میان خواهند گذاشت. 

ناظران معتقد هستند که دور دوم مذاکرات چندماهی به طول خواهند انجامید. 

در سال ۲۰۱۳ در یکی از جلسات شورای امنیت ملی افغانستان، نبیل رئیس عمومی امنیت ملی گزارش داد که وی اطلاعات موثقی مبنی بر این که ملا عمر در کراچی درگذشته، به دست آورده است، اما رئیس جمهور کرزی به او اجازه نداد تا در این زمینه بیش‌تر صحبت کند.

رئیس‌جمهور گفت: «امنیت ملی ما گزارش‌های واهی را به‌جای حقیقت می‌گیرد. این یک بازی دیگر آی اس آی است.»

وی افزود که از طریق افراد قابل اعتماد می‌داند که ملا عمر زنده است و در گرو پاکستان قرار دارد.

تاریخ نشان داد که نبیل حق داشت و ما بهای بی‌اعتمادی به استخبارات افغانستان را بسیار سنگین پرداختیم.

رنگین دادفر سپنتا

سیاست افغانستان؛ روایتی از درون

ص ۶۹۲/۶۹۳

چند تا خان و ارباب می‌خواهند حکومت ۱۹سال قبل را روی کار آورند؛ حکومت موقت. حامد کرزی بیشترین تلاش را دارد. خودش هم یکی از گزینه‌هاست. راه ۱۹ساله را پس بروند و دوباره از صفر شروع کنند.

راهی که مردم بیشترین قربانی را برای آن داده است. سرباز هم از همین مردم جان باخته است. فقر را هم همین مردم دیده است. پیامد تقلب را هم همین مردم تجربه کرده است. شلاق مافیا و تروریزم را هم همین مردم خورده‌اند.

آن وقت به‌جای اصلاحات، رفع مشکلات، شفافیت انتخابات و تقویت نظام و بهبودی وضعیت نابسامان مردم و مملکت، خواب حکومت موقت را می‌بینند.

یعنی همه چیز باید دوباره از صفر شروع شود و زمان را به ۱۹سال پیش ببرند که باعث اصلی این راه پرهزینه هم همین‌هایند.

دوباره حاتم‌بخشی از کمک‌های بین‌المللی به‌یکدیگر و اربابی و حیف‌و‌میل میلیاردها دالر و درنهایت بدبختی مردم و در برج عاج نشستن این‌ها و خانواده‌هایشان.

سید اصغر اشراق

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان با حامد کرزی رئیس جمهور پیشین، داکتر عبدالله عبدالله رئیس شورای عالی مصالحۀ ملی و استاد عبدرب الرسول سیاف رهبر جهادی کشور، دیدار کرد.

در این دیدار که قبل از ظهر امروز در ارگ انجام شد، در رابطه با پروسۀ صلح، چگونگی ساختار شورای عالی مصالحۀ ملی و تدویر نخستین نشست آن، بحث و تبادل نظر صورت گرفت.

این در حالی ست که به تازگی فشارهای بین المللی برای تشکیل شورای عالی مصالحه ملی افزایش یافته است.

عبدالله عبدالله که ریاست شورای عالی مصالحه ملی را برعهده دارد هنوز این شورای را تشکیل نداده است.

از سویی هم شنیده می شود در صورت آغاز مذاکرات مستقیم بین حکومت افغانستان و طالبان ممکن است دولت موقت تشکیل شود و یکی از دلایل تاخیر در تشکیل شورای عالی مصالحه ملی می تواند این نگرانی به حساب آید.

حامد کرزی در تویتر خود نوشت در دیدار با نماینده ویژه آلمان برای افغانستان و پاکستان در مورد موضوعات مختلفی بحث و گفت و گو کرده است.

کرزی افزود راه های حمایت بیشتر آلمان از پروسه صلح افغانستان در این دیدار بررسی شد.

این دیدار در حالی صورت می گیرد که پروسه صلح افغانستان و مذاکرات بین الافغانی پس از دو ماه و سه روز همچنان به حالت بن بست در دوحه قطر باقی مانده است.

گروه های تماس حکومت و طالبان علی رغم برگزاری ده نشست همچنان روز شیوه کار و طرزالعمل مذاکرات مستقیم به توافق نرسیده اند.

طالبان خواستار حل و فصل موضوعات براساس مذهب حنفی و پیش برد مذاکرات براساس توافق صلح این گروه با امریکا شده اند اما حکومت افغانستان قرآن و شریعت را مبنای مذاکرات برشمرده است.

از سویی هم با پیروزی جو بایدن در انتخابات ریاست جمهوری امریکا مشخص نیست سرانجام توافق نامه صلح امریکا با طالبان به کجا می کشد.

رحمت الله نبیل رئیس پیشین امنیت ملی می گوید در سال 2014 و بلافاصله بعد از تشکیل حکومت وحدت ملی لیستی از افراد مفسد را به رئیس جمهور غنی سپرد اما هرگز رسیدگی نشد.

وی در تویتر خود نوشت در سال 2014 دوسیه 180 مفسد اقتصادی را در اختیار رئیس جمهور غنی گذاشت اما نه تنها اتفاقی نیفتاد که این افراد به پست کلان حکومتی منصوب شدند.

به گفته نبیل این افراد هنوز مقربین دربا هستند.

اظهارات نبیل در حالی مطرح می شود که کنفرانس جنوا قرار است به زودی برگزار و کشورهای کمک کننده در مورد کمک های مالی خود به افغانستان تصمیم بگیرند.

بازرس ویژه امریکا برای بازسازی افغانستان(سیگار) نیز به تازگی اقدامات حکومت افغانستان برای مبارزه با فساد را نمادین خوانده است.

حامد کرزی می‌گوید افغان‌ها از روند صلح حمایت می‌کنند اما معامله بین امریکا و پاکستان در مورد افغانستان را نمی‌پذیرند و در مقابل آن مقاومت خواهند کرد.

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان گفت: «روند صلحی را که ایالات متحده به میان آورده است، ما می‌بینیم که در هماهنگی عالی با پاکستان قرار دارد. ما نقش پاکستان را در روند صلح درک می‌کنیم. اما صلح برای ما چیز دیگریست و توافق بین ایالات متحده و پاکستان در مورد ما یک موضوع متفاوت است.»

به گفته وی چنین معاملاتی دقیقاً ، هنگام خروج اتحاد جماهیر شوروی ، بین ایالات متحده و پاکستان بود، چیزی که افغان ها را به بدبختی امروز دچار کرد.

رییس جمهور پیشین کشور در گفت و گو با صدای امریکا از تمام کشور های همسایه تقاضا کرد تا در تفاهم و همکاری با ایالات متحده، قدرت های منطقه مانند روسیه، چین و هند و سایر کشورهای همسایه از روند صلح افغانستان حمایت کنند.

مذاکرات بین‌الافغانی در تاریخ ۱۲ سپتمبر (۲۲ سنبله) به گونۀ رسمی در دوحه، پایتخت قطر آغاز شد و این گفتگوها به دلیل اختلاف‌ها در ترتیب اصول مذاکرات تا اکنون پیشرفتی نداشته است.

آقای کرزی در مورد این گفتگو ها گفت: «هیچ معامله یا برنامه‌ای در پشت صحنه باید وجود نداشته باشد. ما شفافیت می خواهیم. ما نمی خواهیم افغانستان محل تضاد منافع بین کشورها باشد. ما نمی خواهیم افغانستان محل رقابت (قدرت های منطقه‌ای) باشد. به همین دلیل ما رنج کشیده ایم. ما می خواهیم افغانستان محل همکاری باشد. این جنگ مربوط افغان‌ها یا جنگ برای منافع افغان ها نیست. این افغان‌ها هستند که برای اهداف بزرگ خارجی کشته می شوند.»

آقای کرزی در مورد آیندهٔ گفتگوهای صلح گفت اگر قصد امریکا و پاکستان آوردن صلح در افغانستان باشد، بدون شک صلح خواهد آمد و ما از آن استقبال می‌کنیم.

آقای کرزی افزود هردو طرف باید فوراً خشونت علیه مردم افغانستان را توقف دهند.

در پاسخ به سوالی مبنی بر ساختار آیندهٔ حکومت در افغانستان رییس جمهور پیشین گفت: «این تصمیم مردم افغانستان، تصمیم جمعی مردم افغانستان، طالبان و دیگر افغان هاست. »

این در حالی است که حکومت افغانستان همیشه روی نظام جمهوریت و طالبان روی امارت تاکید کرده اند.

باوجودیکه گفتگوهای صلح جریان دارد اما افزایش خشونت ها و عدم توافق طرفین سبب شده تا خوش بینی مردم نسبت به آینده مذاکرات و نیت طالبان به صلح کاهش یابد.

آقای کرزی در این مورد گفت:« آن ها (طالبان) صلح می‌خواهند، درست مثل ما که صلح می خواهیم. آن‌ها همانطور که ما رنج کشیده ایم رنج کشیده اند و می خواهند رنج مردم افغانستان پایان یابد. »

آقای کرزی یک‌بار دیگر از روند صلح به ابتکار ایالات متحده حمایت کرد و اظهار امیدواری کرد امریکا این روند را شفاف و در هماهنگی با قدرت های دیگر منطقه به پیش ببرد.

او افزود: «از یک معامله خوب استقبال می شود. ما برادران و خواهرانمان را در پاکستان دوست داریم. اما امیدوارم که ادارات در پاکستان درک کرده باشند که رابطه آینده یک رابطه متمدن خواهد بود نه استفاده از افراط گرایی علیه کشور ما. »

حفیظ الرحمان نقی، معاون گلبدین حکمت‌یار، رهبر حزب اسلامی می‌گوید یک محور جدید متشکل از رهبران سیاسی افغانستان که به گفته او «پایگاه‌های مردمی» دارند، برای گفت‌وگو با طالبان ایجاد شده است.

آقای نقی در مورد ترکیب این گروه جزئیات نمی دهد، اما می گوید بحث روی تشکیل این گروه از یک‌سال به این‌سو مطرح شده بود و هدف آن گفت‌وگوی مستقیم با طالبان بود. به گفتۀ آقای نقی، این گروه «آمر و مادون» ندارد.

به باور این گروه، گفت‌وگو با طالبان تنها در صورتی موفق خواهد بود که مردم به‌گونۀ مستقیم در آن دخیل باشند.

پیش از این گلبدین حکمت‌یار، رهبر حزب اسلامی در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفته بود که برخی از احزاب و جریان‌های سیاسی با طالبان وارد گفت‌وگو شده‌اند.

گلبدین حکمت‌یار، رهبر حزب اسلامی که از سوی حکومت به عنوان عضوی از هیأت مذاکره‌کننده دولت معرفی شده است در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفته است شماری از احزاب به‌گونه مستقیم با طالبان وارد گفت‌وگو شده‌اند و به نتایج ابتدایی نیز دست یافته‌اند.

به گفتۀ آقای حکمت‌یار، ارگ در پیوند به گفت‌وگوهای صلح و تشکیل هیأت گفت‌وگوکننده با شماری از احزاب سیاسی مشورت نکرده است. رهبر حزب اسلامی افزود طالبان و احزاب سیاسی در باره زمان و مکان گفت‌وگوها نیز صحبت کرده‌اند.

چندی پیش حزب جمعیت اسلامی نیز در اعلامیه‌یی گفته بود که رهبری این حزب از آدرس حکومت در گفت‌وگوهای صلح شرکت نخواهد کرد.

به گفتۀ اعضای حزب جمعیت اسلامی، در مورد درج نام رهبر این حزب در فهرست شورای عالی مصالحه ملی با رهبری و ریاست این حزب نیز مشورت نشده و رهبری جمعیت اسلامی در آن شرکت نخواهد کرد.

اعضای این حزب می‌گویند برای حفظ ارزش‌ها و دست‌آوردهای سه دهۀ اخیر، هیأت مستقلی برای گفت‌وگو با طالبان گماشته‌اند.

 حامد کرزی، رئیس‌جمهوری پیشین کشور نیز عضویتش در شورای عالی مصالحه ملی را رد کرده و گفته به تلاش‌های فردی‌اش برای صلح ادامه خواهد داد.

احزاب سیاسی در حالی از گفت‌وگوی مستقیم با طالبان سخن می‌زنند که قرار است گفت‌وگوهای بین‌الافغانی میان هیأت دولت افغانستان و طالبان در روزهای آینده آغاز شود.

پیش از این حکومت افغانستان برای گفت‌وگو با طالبان هیأتی را متشکل از 21 عضو به ریاست محمد معصوم استانکزی، تعیین کرده بود. 

 یک روز پس از امضای فرمان رییس‌جمهور اشرف غنی در مورد معرفی اعضا و هیأت رهبری شورای عالی مصالحه ملی به ریاست عبدالله عبدالله،‌ اکنون شماری از رهبران احزاب و چهره‌های سیاسی به آن واکنش نشان داده‌اند.

حزب جمعیت اسلامی افغانستان اعلام کرده است در مورد درج نام صلاح‌الدین ربانی، رییس این حزب در فهرست اعضای شورای عالی مصالحه ملی با رهبری و ریاست این حزب مشورت نشده و جمعیت اسلامی در آن اشتراک نمی‌کند.

در اعلامیه‌ی این حزب که روز (یک‌شنبه، ۹ سنبله) منتشر شده، آمده است این حزب در گذشته موقف خود را به‌صورت واضح در مورد تلاش‌های کنونی برای گفت‌وگوهای صلح، شورای عالی مصالحه ملی و هیأت مذاکره‌کننده‌ی دولت افغانستان بارها بیان کرده و بر حل دایمی جنگ تحمیلی در افغانستان، بر گفت‌وگوهای ملی و چندجانبه صلح تأکید کرده است.

جمعیت اسلامی همچنان گفته است هیأت مستقلی را برای پاسداری از ارزش‌های جهاد و مقاومت، مردم‌سالاری و دست‌آوردهای سه دهه‌ی اخیر در روند گفت‌وگوهای ملی صلح تعیین کرده است.

رحمت‌الله نبیل، رییس پیشین امنیت ملی نیز به معرفی اعضا و هیأت رهبری شورای عالی مصالحه ملی واکنش تند نشان داده است.

نبیل در صفحه‌ی رسمی فیس‌بوک خود، شورای عالی مصالحه ملی را «شورای معامله‌ی ملی» خوانده است. او گفته است جماعتی که با مکاره‌گری‌های همیشگی، سرمایه‌های ملی مردم را بین شان تقسیم کرده‌اند، پیش از آن‌که به گفت‌وگوهای صلح برسند، «در هفته‌های نه چندان دور» به «یخن‌کشک و جدال» خواهند پرداخت.

نبیل از این‌که نام او و تعدادی دیگر چون او در فهرست جا نگرفته، انتقاد کرده و گفته است آنان برای حکومت «غیرخودی» شده و نه به هیچ مجلسی «به اصطلاح ملی» دعوت می‌شوند و نه هم در مورد هیچ موضوعی با آنان مشورت می‌شود.

آقای نبیل ادعا کرده است شماری از افرادی که هم بالای دیورند و هم بالای قسمت‌هایی از خاک افغانستان معامله کرده‌اند، در فهرست اعضای شورای عالی مصالحه ملی جا گرفته‌اند. او همچنان ادعا کرده است شماری از اعضای این شورا «به سلیقه و حتی خواست پاکستان» معرفی شده‌اند.

پیشتر حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین کشور نیز عضویت در تشکیل شورای عالی مصالحه ملی را رد کرده بود.

در یادداشتی که در صفحه‌ی رسمی فیس‌بوک آقای کرزی منتشر شده، آمده است او به‌عنوان یک شهروند با تمام توانش برای رسیدن به صلح در کشور تلاش می‌کند، اما در هیچ تشکیل حکومتی سهم نمی‌گیرد.

رییس‌جمهور اشرف غنی شنبه‌شب (۸ سنبله) طی فرمانی، اعضا و هیأت رهبری شورای عالی مصالحه ملی را معرفی کرد.

براساس فهرستی که در ضمیمه‌ی این فرمان منتشر شده، ۴۵ نفر دیگر از جمله حامد کرزی و صلاح‌الدین ربانی در کنار عبدالله عبدالله به‌عنوان هیأت رهبری، عضو شورای عالی مصالحه ملی و شورای عالی دولت معرفی شده‌اند. اما به رحمت‌الله نبیل در شورای عالی مصالحه ملی سهمی داده نشده است.

حامد کرزی، رئیس‌جمهوری پیشین کشور در واکنش به افزودن نامش در فهرست اعضای شورای عالی مصالحۀ ملی گفت «در هیچ تشکیل دولتی سهم نخواهد گرفت.»

در اعلامیه‌یی که ساعاتی پیش از آدرس آقای کرزی نشر شد، آمده است او تنها به عنوان یک شهروند، برای برقراری صلح تلاش خواهد کرد.

این اعلامیه در حالی به نشر می‌رسد که ناوقت روز گذشته، محمد اشرف غنی، رئیس‌جمهوری کشور طی فرمانی، اعضای و هیأت رهبری شورای عالی مصالحه را تعیین کرد.

در این فرمان، از حامد کرزی به عنوان عضو یاد شده است.

براساس فهرستی که ارگ نشر کرده است، ۴۶ نفر به عنوان هیأت رهبری، عضو شورای عالی مصالحه ملی و شورای عالی دولت تعیین شده‌اند.

ارگ از حامد کرزی، عبدالرب رسول سیاف، گلبدین حکمت‌یار، محمدکریم خلیلی، محمد محقق، مارشال عبدالرشید دوستم، محمدیونس قانونی، صلاح‌الدین ربانی، اسماعیل خان، عطامحمدنور، حامد گیلانی، ذبیح‌الله مجددی، منصور نادری، عنایت‌الله شهرانی، انجینیر محمدخان، رییس شورای علما، اسماعیل غضنفر، صادق مدبر، خدایداد صالح، صفیه صدیقی، ماری اکرمی، نجیبه ایوبی، ضیاگل رضایی، عالیه یلماز، زرقا یفتلی، فریده مومند و نسرین اوریاخیل به عنوان عضو این شورا یاد کرده است.