جبهه آزادی افغانستان مدعی است که حملاتی را علیه مواضع طالبان در ولایت پروان انجام داده و تلفاتی را نیز به طالبان کرده است.
جبهه آزادی افغانستان می گوید که حوالی ساعت هشت و نیم شب گذشته (یکشنبه 7 حمل) چندین موضع طالبان در ولایت پروان و در مناطقی مانند سرحوزه جبل سراج، کلوپ سه کوتی و منزل جنرال بهاوالدین جیلانی که طالبان از آن به عنوان قرارگاه استفاده می کنند هدف حملات این گروه قرار گرفت.
این جبهه علاوه کرده است که در این حملات هیچ آسیبی به خود این جبهه وارد نشد اما تلفات سنگینی به طالبان وارد کرده اند.
جبهه آزادی افغانستان همچنین روز گذشته مدعی شد که حمله ای را در مسیر کشم – فیض آباد بدخشان علیه مواضع طالبان راه اندازی کردند که در نتیجه آن 3 تن از اعضای طالبان کشته شده و 4 تن دیگرشان زخمی شدند.
طالبان تاکنون در خصوص این گزارش ها اظهار نظری نکرده است.
منابع در ولایت پروان می گویند که افراد ناشناس یک صراف را شام دیروز چهار شنبه (10 قوس) در این ولایت ترور کرده است.
منابع گفته اند که دو برادر از صرافان دست فروش زمانی مورد حمله افراد مسلح ناشناس موتر سایکل سوار قرار گرفتند که از ساحه کار به سوی خانه شان در ناحیه اول شهر چاریکار در حرکت بوده اند.
به گفته آنان در نتیجه این حمله یکی از این صرافان به قتل رسیده و افراد مسلح ناشناس هشت صد هزار افغانی آنان را با خود برده اند.
مسئولین امنیتی طالبان در ولایت پروان این رویداد را تأیید کرده اند.
مولوی دوست‌محمد حقانی، معاون والی طالبان برای ولایت پروان امروز در دیدار با مسئولان رسانه‌ها و نهادهای مدافع حقوق خبرنگاران می‌گوید، بخش‌های فرهنگی زبان «امارت اسلامی» است که نزد طالبان از جای‌گاه ویژه‌یی برخوردار است.
آقای حقانی از صاحبان رسانه‌ها و خبرنگاران می‌خواهد که با حفظ بی‌طرفی از بحث‌های جدال برانگیز سیاسی برای فعلا جلوگیری کرده و نشرات‌شان را در چارچوب شریعت اسلامی از سرگیرند.
در همین حال، مولوی شمس‌الحق مبشر رئیس اطلاعات و فرهنگ ولایت پروان می‌گوید، چارچوب نشراتی رسانه‌ها به‌زودی تهیه و در اختیار رسانه‌ها قرار خواهد گرفت.
از سوی دیگر، پرویز امین‌زاده معاون انجمن ژورنالیستانِ آزاد پروان در این نشست می‌گوید، رسانه‌ها در حکومت پیشین آزاد و بی‌طرف بوده و امیدوار است این آزادی و بی‌طرفی در حکومت کنونی نیز حفظ شود.
او می‌گوید، رسانه‌ها برای نشر اطلاعات دقیق به منابع معتبر نیاز دارند و حکومت کنونی باید زمینۀ دسترسی خبرنگاران به چنین منابعی را فراهم سازد.
در این دیدار که در ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت پروان انجام شد، رئیسان اطلاعات و فرهنگ فعلی و پیشین ولایت پروان، مسئولانِ برخی از رسانه‌های دولتی و خصوصی، مسئولان انجمنِ ژورنالیستان آزاد ولایت پروان و برخی از خبرنگاران، حضور داشتند، روی هماهنگی‌های بیشتر تأکید شد.
گفتنی‌ست که در حال حاضر در ولایت پروان بیش از ۱۰ ایستگاه رادیویی، یک شبکۀ تلویزیونی دولتی و نمایندگی‌های رسانه‌ها و خبرگزاری‌های داخلی فعالیت دارند.
نیروهای مربوط به سرپرست ریاست جمهوری پیشین افغانستان امروز چاریکار را از جنگجویان گروه طالبان پس گرفتند.
نیروهای امرالله صالح که خود را سرپرست ریاست جمهوری افغانستان می خواند منطقه چاریکار در ولایت پروان در شمال کابل را از دست طالبان پس گرفتند.
در حال حاضر، نبردها با طالبان در حومه پنجشیر در جریان است.
یک منبع در کابل گفت جنگ در پیرامون ولایت پنجشیر جریان دارد. این منبع گفت: «نیروهای امرالله صالح معاون اول رئیس جمهور افغانستان کنترل منطقه چاریکار در ولایت پروان را به دست آوردند. در حال حاضر نبردها در پیرامون پنجشیر در جریان است.» یک راه مهم استراتژیک از طریق چاریکار از طریق تونل سالنگ می گذرد، که کابل را با مزارشریف ، بزرگترین شهر در شمال افغانستان متصل می کند. امرالله صالح پیشتر گفته بود که او برخلاف اشرف غنی رییس جمهور فراری در کشور باقی مانده و بر اساس قانون اساسی، رئیس موقت دولت است.
فرماندهی پولیس ولایت پروان اعلام کرد حمله تهاجمی گروه طالبان بر ولسوالی جبل‌السراج این ولایت از سوی نیروهای امنیتی و خیزش‌های مردمی با شکست مواجه شده است.
در اعلامیه پولیس پروان که روز یک شنبه، دهم اسد، نشر شد آمده است گروه طالبان حوالی ساعت ۱۲:۰۰ چاشت یکشنبه بر پاسگاه‌های ارتش در روستای «شاتوتک» ولسوالی جبل السراج پروان حمله کردند که با مقاومت نیروهای امنیتی روبه‌رو شد.
طبق این اعلامیه در این درگیری به گروه طالبان تلفات زیادی وارد شده است و جنگجویان این گروه از ساحه فرار کرده‌اند.
در نتیجه مقاومت نیروهای امنیتی و خیزش‌های مردمی در این ولسوالی دو جنگ‌جنگوی طالب کشته شده‌اند.
پولیس پروان زخم برداشتن یک سرباز ارتش را تأیید کرده است.
عبدالسلیم نوری، سخنگوی فرماندهی پولیس پروان گفت این افراد روز گذشته (یکشنبه، ۶ سرطان) در ولسوالی سالنگ این ولایت توسط پولیس بازداشت شده‌اند.
آقای نوری افزود این افراد هم‌اکنون تحت توقیف پولیس قرار دارند و تحقیقات در مورد اینکه آنان مربوط کدام شبکه‌اند، جریان دارد.
او اما تأکید کرد براساس معلومات ابتدایی، افراد بازداشت‌شده از نزدیکان «مماتی سالنگ» که در ماه میزان سال ۱۳۹۸ خورشیدی بازداشت و سپس به جرم تخریب تأسیسات زیربنایی «پایه‌ی برق مسیر پروان – کابل» به ۱۶ سال حبس محکوم شد، اند.
در تاریخ ۲۵ ثور وزارت امور داخله هم اعلام کرد که چهار نفر به‌اتهام تخریب پایه‌های برق بازداشت شده‌اند. اما یک روز پس از آن، امرالله صالح، معاون نخست ریاست‌جمهوری اعلام کرد که کسی در پیوند به این موضوع بازداشت نشده است.
این درحالی است که براساس اعلام شرکت برق‌رسانی افغانستان (برشنا) در دو ماه اخیر ۲۵پایه‌ی برق از سوی «دشمنان روشنایی» منهدم شده است. در آخرین مورد دو شب پیش یک پایه‌ی برق وارداتی در ساحه‌ی رباط ولسوالی بگرام پروان در نتیجه‌ی انفجار ماین منهدم شد. از آن پس برق کابل و ده ولایت دیگر قطع است.
انهدام این پایه‌ها افزون بر قطع‌شدن جریان برق، میلیون‌ها افغانی به این شرکت زیان مالی وارد کرده است.
شرکت برشنا از طرف‌های درگیر در جنگ خواسته است که در جریان درگیری به تاسیسات برق آسیب نرسانند.
پولیس کابل ( یکشنبه ۶ سرطان ) از جلوگیری انفجار سه حلقه ماین در شهر کابل خبر داد.
صبح امروز تروریستان برای هدف قرار دادن افراد ملکی یک حلقه ماین را در کنار جاده عمومی کابل – پروان ساحه بابوش مربوط ولسوالی کلکان جاسازی نموده بودند.
قبل از وقوع انفجار توسط پولیس کشف و توسط تیم ماین پاکی هیلوترست در ساحه غیر مسکونی انفجار داده شد.
در همین حال پولیس ولسوالی کلکان یک فیر مرمی راکت یک حلقه ماین و یک عدد فیوز مرمی را از ساحه قلعه میرای این ولسوالی با همکاری مردم محل کشف و خنثی ساخته اند.
تروریستان این مهمات را برای فعالیت های هراس افگنانه خویش پنهان نموده بودند.
عبدالروف ارزگانی، فرمانده پولیس پروان گفت شکیل شهروند پاکستان که معاون «فرید قیام» والی نام‌نهاد طالبان در پروان بود، بر اثر زخم‌های شدید جان داده است.
به گفته او، این مسوول گروه طالبان با شش فرد زیر دستش روز دوشنبه، سی‌ام جوزا در درگیری با نیروهای امنیتی در پروان زخم برداشته بود.
طبق معلومات فرمانده پولیس پروان، شکیل با سه شهروند پاکستانی که آنها نیز در نبرد با نیروهای امنیتی پروان کشته شده‌اند، رهبری جنگ غوربندها را بر عهده داشتند.
فرمانده پولیس پروان تصریح کرد این مسوول طالبان در دره قمچاق غوربند زخمی شده بود و بامداد امروز چهارشنبه، دوم سرطان، جان داده است.
گفته می‌شود که جسد شکیل توسط امدادگران موسسه صلیب سرخ به پاکستان انتقال داده شده است.
فضل‌الدین عیار، والی پروان، می‌گوید باشندگان این ولایت، همیشه از نظام و حکومت حمایت کرده و با هر نوع امکانات در مقابل جنگجویان طالب می‌ایستند.
به گفته‌ی او، صدها تن از نیروهای مردمی در ولایت پروان، در حمایت از نیروهای دفاعی و امنیتی، در خط نخست جنگ در دره‌های غوربند، می‌جنگند.
بخشی از این نیروها، از افراد نزدیک به عبدالظاهر سالنگی، نماینده‌ی پروان در مجلس نمایندگان استند.
با این حال، آقای سالنگی، می‌گوید: «امروز وقت آن رسیده تا نمایندگان مردم در کنار نیروهای امنیتی‌شان ایستاده و در مقابل گروه طالبان بجنگند و از وجب‌وجب خاک خود دفاع کنند.»
این در حالی است که هفته‌ی گذشته، دره‌ی نمک‌آب ولسوالی شینواری ولایت پروان، به دست جنگجویان طالب سقوط کرد.
عمر عثمان‌یار ولسوال سیدخیل به رسانه‌ها گفت این رویداد ساعت ۸:۰۰ صبح امروز یکشنبه(۲جوزا) در مقابل ساختمان مکتب «سیف‌الرحمان شهید» در مرز میان این ولسوالی و ولسوالی جبل‌السراج رخ داده است. آقای عثمان‌یار افزود مهاجمان پس از تیراندازی بر رییس شورای آموزگاران سیدخیل، از ساحه فرار کردند. هنوز شخص و یا گروهی مسئولیت این رویداد را به عهده نگرفته است.
سلیم نوری، سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت پروان به رسانه ها گفت این انفجار حوالی ساعت ۰۶:۵۰ بامداد امروز (دوشنبه، ۲۰ ثور) در منطقۀ «پل متک» رخ داده است.
آقای نوری می‌افزاید که در این رویداد یک موتر مسافربری نوع «کاستر» که از کابل به سمت بامیان در حرکت بود با ماین کنار جاده‌یی برخورد کرده است.
سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت پروان توضیح می‌دهد که دو تن از سرنشینان این کاستر جان باخته و نُه تن دیگر آنان زخم برداشته‌اند.
تاکنون هیچ گروهی مسوولیت این انفجار را بر عهده نگرفته است.
این در حالی است که انفجار مشابهی شب گذشته در ولایت زابل به وقوع پیوست. این انفجار که یک موتر مسافربری نوع «۴۰۴» را هدف قرار داده است، دست‌کم ۱۱ کشته و ۲۸ زخمی برجای گذاشته است.
فضل الدین عیار والی پروان گفت: فعالیت‌های نیروهای امنیتی مان بر بهبود وضعیت امنیتی تاثیرگذار بوده و راه‌اندازی هر عملیات ضربه محکمی بر پلان‌های خصمانه تروریستان وارد می‌کند. والی پروان می‌گوید که یک دستگاه بی‌ام ۱۲فعال روسی، یک پایه زیکویک فعال روسی، یک پایه بی ام یک و مقدار ۷۶ فیر گلوله زیو مع شرید ازیک مخفیگاه تروریستان به دست نیروهای امنیتی افتاده است که این یک دستاورد بزرگ می‌باشد. والی پروان تصریح کرد که دشمن می‌خواست از این سلاح‌ها بالای کابل و میدان هوایی بگرام استفاده کند که خوش بختانه به دست نیروهای امنیتی پروان افتاد. گفتنی است که در پیوند به این قضیه تا حال کسی باز داشت نشده است.
بیست سال پیش، سال ۱۳۷۸، نشریه «پیام مجاهد» افغانستان نوشت: «طالبان در شمالی بدتر از چنگیز عمل می‌کنند.» در آن روزها، رسانه‌ها نوشتند که در شمالی منازل مسکونی ویران شدند، خرمن‌ها آتش گرفتند، کاریزها با دینامیت منفجر شدند، درختان با اره‌های برقی قطع شدند، جنگل‌ها با مواد شیمیایی در حریق سوختند و دیوارهای منازل را با بلدوزر با خاک یکسان کردند.
آمار و ارقامی که منتشر شدند نشان می‌دادند که ۲۰۰ هزار تن از اهالی پروان، کاپیسا و شمال کابل به پنجشیر مهاجرت کردند. در کنار این، سازمان ملل متحد در امور مهاجران نیز اعلام کرد طالبان ۴۰۰ هزار نفر را از شمالی به‌زور خارج کرده‌اند. جبریت کومین، سخنگوی سازمان ملل متحد در امور مهاجران، در ژنو گفت: «طالبان این افراد را به‌زور سوار کامیونها و اتوبوس‌ها کردند و به کابل و جلال‌آباد انتقال دادند. طالبان زنان و اطفال را از مردان جدا کردند.» مردم شمالی در کابل، پنجشیر، جلال‌آباد و استان‌های دیگر پراکنده شدند، همه در جست‌و‌جوی اعضای خانواده، همه در جست‌و‌جوی آرامش.
در مساجد، از بلندگوها پیاپی اطلاعیه‌هایی درباره گمشده‌ها پخش می‌شد و مردم از این طریق برای یافتن اعضای خانواده‌شان درخواست کمک می‌کردند.
طالبان گفتند: «انگور شمالی حرام است، گنجشک شمالی دشمن است.»
مردم افغانستان منطقه وسیعی در شمال کابل را «شمالی» می‌نامند. شمالی از دره کوهدامن کابل شروع می‌شود و سه ولایت پروان، کاپیسا و پنجشیر را در‌بر‌می‌گیرد. دره‌های سرسبز سرشار از انگور و توت، مردم جسور و خوش‌طبع، دریای خروشان، بهار و تابستان پر‌بار برای کشاورزان و زمستان معتدل، شمالی را می‌سازد.
بیست سال پس از حمله طالبان به شمالی، برای صحبت با قربانی‌های جنگ درباره طالبان و صلح به کوهدامن آمده‌ایم.
کوهدامن دره‌ای از دره‌های شمالی است. هفت شهرستان در این دره واقع شده‌اند. مسافران همین‌که از سر کوتل خیرخانه به سوی شهرستان‌های کوهدامن سرازیر می‌شوند، به نوجوانانی برمی‌خورند که در دو سوی شاهراه دسته‌های گل وحشی می‌فروشند. این گل‌ها بیشتر به مسافرانی فروخته می‌شود که از روستاها راهی کابل‌اند.
اهالی شمالی اکثرا کشاورز و باغدارند. شمالی در افغانستان به باغ‌های سرشار از انگور و طبیعت سبزش مشهور است.
استاد بصیر‌احمد صدیقی هنگام حمله طالبان به زادگاهش، در نهاد آموزش‌و‌پرورش مشغول بوده است. از او در مورد آن سال‌ها می‌پرسم. می‌گوید: «ما در تاریخ و تمدن اسلامی خواندیم که در دین ما، زمانی‌که مسلمانان حتی اگر به منطقه کفار حمله می‌کنند، قطع درختان، اذیت و آزار زنان، کودکان و موسفیدان، ویران کردن خانه‌ها، تکه‌‌تکه کردن اجساد، کشتن حیوانات و نابود ساختن منابع آبی روا نیست، ولی آنها (طالبان) تمام این کارها را کردند. ریش‌سفیدها را کشتند، به حیوانات شلیک کردند. درختان را قطع کردند، درخت‌های توت و سیب و زردآلو و شفتالو را اره کردند.»
ساعت ۳ بعد‌از‌ظهر، دور از آلودگی هوا و آلودگی صوتی کابل، دور از هیاهوی شهر ماشینی، در کلبه‌ای گِلی در شهرستان شکردره، مهمان بصیر‌احمد صدیقی، مرد کهنسال شمالی، نشسته‌ایم. در گوشه‌ای از اتاق، طاقچه‌ای کوچک پر از کتاب قرار دارد؛ همه کتاب‌ها رنگ‌و‌رو‌رفته و قدیمی‌اند. صدیقی پی‌در‌پی شعر می‌خواند، بیت‌هایی از حافظ، بیدل و شاعران محلی شمالی. در این وقت روز، جوانی با سفره و نان وارد اتاق می‌شود، شوربای شمالی. غافلگیر می‌شویم، می‌گوییم این وقت روز که وقت غذا نیست. صدیقی می‌گوید: «شرم است مهمان شمالی بدون خوردن غذا از خانه برود. امکان ندارد.»
بعد از غذا، صدیقی پیاله‌های چای را برمی‌دارد و پیشنهاد می‌دهد با هم به صحرا برویم، صحرای سبز و غرق در ارغوان شهرستان شکردره به جوان شهرنشین فخر می‌فروشد.
دلم نمی‌خواهد، ولی دوباره از پیرمرد درباره جنگ می‌پرسم. می‌گوید: «طالبان کارگران فقیر را برای قطع درختان شمالی آورده بودند. روزی کارگری دستمالش را پهن کرد، از تاک‌های قطع‌شده، در دستمالش انگور جمع کرد تا برای فرزندانش ببرد. طالبان او را با شلاق شدیدا لتوپار کردند، گفتند نمی‌دانی انگور شمالی حرام است، چطور انگور حرام می‌خوری؟» صدیقی با تاکید گفت: «طالبان می‌گفتند انگور شمالی حرام است، حتی گنجشک شمالی دشمن است.»
طالبان تمام سدهای شمالی را با دینامیت منفجر کردند. آبی که از متک تا تتم‌دره می‌آمد، کاریزها و نهرهایی که مزارع و کشتزارها را در کاپیسا، پروان و کوهدامن آبیاری می‌کردند با مواد منفجره نابود شدند. عبدالظاهر سالنگی از نخستین کسانی است که بعد از شکست طالبان در شمالی، وارد شهر شده بود. سالنگی می‌گوید: «بعد از اینکه شمالی از دست طالبان آزاد شد، به شهر آمدم. به‌شدت تشنه بودم. شمالی سرزمینی سوخته شده بود، قطعا آب نبود، آبادی نبود، خانه‌ای نبود که از کسی آب طلب کنی، در جوی‌ها آب نبود. یادم می‌آید که بعد از جست‌و‌جوی بسیار، یک درخت سیب پیدا کردیم. گمان می‌کنم تیرماه بود، دیدم یک درخت از گزند طالبان در امان مانده بود. می‌دانستم با سیب تشنگی‌ام رفع نمی‌شود. سیب‌ها غوره (کال) بودند، ولی خواستم با آب سیب، لب و دهان خشک‌شده‌ام را تر کنم. بچه‌ها از شاخه‌ها سیب کندند. خداوند شاهد است همین‌که سیب را شکستم تا بخورم، ده‌ها زنبور آمدند روی سیب نشستند. زنبورها به ما مجال ندادند که کمی آب سیب بخوریم تا دهانمان تر شود.»
سالنگی بعد از اندکی سکوت می‌گوید: «احوالمان کاملا دگرگون شد. طالبان در شمالی کاری کردند که حتی زنبور شمالی قحطی‌زده بود، حتی زنبور شمالی متضرر شده بود.»
از مرد میانسال مهربان و خوش‌طبعی می‌پرسم نامش چیست؟ می‌گوید نامش ملا ملک است. می‌گویم: «ملایی خوانده‌اید؟» می‌گوید: «نه. رفتم اداره ثبت شناسنامه‌ها گفتم درس نخوانده‌ام، ولی نامم ملا ملک است. به همین نام شناسنامه می‌خواهم. آنها هم برایم شناسنامه‌ای با همین نام دادند.» می‌گویم: «بسیارخب، ملا ملک صاحب، از حمله طالبان به شمالی چه به یاد دارید؟» می‌گوید: «پس از حمله طالبان به خانه‌های ما، با آنها درگیر شدیم. شماری از طالبان کشته شدند. در جیب‌های کشته‌شدگان طالبان نامه‌هایی یافتیم. در نامه‌ها نوشته شده بود که رهبران طالبان به سربازانشان یک قطعه زمین، خانه و دختری از شمالی بخشیده بودند. طالبان دختران جوان را با خود بردند و دیگر هرگز کسی آنها را به چشم ندید.»
به ملا ملک می‌گویم مذاکرات با طالبان جریان دارد. اگر قرار شود گفت‌و‌گوها به نتیجه برسد، عفو عمومی اعلام شود، دولت طالبان را ببخشد، شما طالبان را می‌بخشید؟ ملا ملک با تانی می‌گوید: «ما می‌توانیم خاکستر شدن انگورهایمان را ببخشیم، آتش گرفتن باغ‌ها را، کشته شدن، کوچ اجباری، انفجار کاریزها، ریختن خون بی‌گناهان را می‌توانیم ببخشیم، ما حتی می‌توانیم کشته شدن کودک سه ماهه را ببخشیم، ولی چیزهایی است که بخشیده نمی‌شوند، استخوان‌های ما نمی‌بخشد، شمالی فراموش نمی‌تواند.»
ملا ملک با اندوه فراوان کشته شدن اعضای خانواده‌اش به دست طالبان را روایت کرد. ما را با خود سر مزار قربانیان خانواده‌اش برد. سپس، از زمین‌هایش چند بغل گل کند. گفت اگر گل‌ها را در آب بگذارید، سه چهار روز تازه می‌ماند. ملا دوباره یاد باغش افتاد. از آتش گرفتن باغ‌های انگورش شکایت کرد. به این امید که بتوانم ملال دل ملا ملک را بشویم، پاره‌ای از شعر الیاس علوی را برایش خواندم.
خدا كند انگورها برسند
جهان مست شود
تلوتلو بخورند خیابان‌ها
به شانه هم بزنند
رییس‌جمهورها و گداها
برای لحظه‌ای
تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را
كارد‌ها یادشان برود
بریدن را
قلم‌ها آتش را
آتش‌بس بنویسند.
خدا کند همه انگورها برسند.
ملا ملک می‌گوید: «قول بده انگورها که رسیدند، دوباره بیایی شمالی که انگورخوری کنیم.»
سیف‌الله بیدار، ولسوال جبل‌السراج پروان به رسانه ها گفت این راکت‌ها از سوی گروه طالبان از ساحه گرز پایین بر ساختمان این ولسوالی شلیک شده است.
حمله راکتی به ساختمان ولسوالی جبل‌السراج ساعت ۸:۱۰ شام روز یکشنبه، بیست‌ونهم آغاز شد.
به گفته ولسوال جبل‌السراج، در نتیجه این راکت‌پراکنی، یک نیروی امنیتی زخمی شده است.
در نتیجه اصابت راکت‌ها، شیشه‌های ساختمان ولسوالی جبل‌السراج شکسته است.
در همین حال، باشنده‌گان محل می‌گویند که در پی اصابت بیش از پنج فیر راکت بر ساختمان فرماندهی پولیس و مقر ولسوالی جبل‌السراج، نیروهای امنیتی نیز دست به ماشه برده‌اند و برای مدتی تیراندازی ادامه داشته است.
محمد صادق هاشمی، مدیر مبارزه با جرایم جنایی در ولایت پروان گفت این درگیری پس از چاشت دیروز (شنبه، ۲۱ حمل) در روستای «اشتر شهر» از مربوطات ولسوالی شینواری این ولایت رخ داده است.
آقای هاشمی می‌افزاید که این درگیری میان اعضای دو خانواده صورت گرفته و دست‌کم دو کشته و چهار زخمی برجای گذاشته است. به گفتۀ او، این درگیری در نتیجۀ اختلاف روی تقسیم آب صورت گرفته است.
اختلاف بر سر تقسیم آب در بیشتر مناطق روستایی کشور به دلیل کاهش منابع آبی در سال‌های اخیر افزایش یافته است. کاهش برف‌باری در زمستان گذشته نگرانی‌های جدی‌تری مبنی بر کاهش توجه منابع آبی در کشور ایجاد کرده است.
بنابر پیش‌بینی‌های وزارت مبارزه با حوادث، برخی از ولایت‌های شمال و غرب کشور را خشک‌سالی تهدید می‌کند.
