عبدالباری جهانی در خاطرات خود نوشته‌است که فیض محمد عثمانی–وزیر حج و اوقاف تنها کسی بود که بار قبل بدون پرداخت رشوه از مجلس نمایندگان رای اعتماد گرفت.
آقای جهانی افزوده است که باقی اعضای کابینه تماماً از سوی مجلس نمایندگان مجبور به‌پرداخت پول شدند.
براساس خاطرات جهانی؛ پس از روزهای معرفی نامزد وزیران جدید؛ آنان توسط غلام نبی فراهی وزیر پارلمانی به‌منزل نمایندگان برده می‌شدند.
او اضافه کرده که یک روز به‌دیدن حاجی ظاهر قدیر به‌منزلش رفتم و 16 نامزد وزیر دیگر نیز به‌منزل وی آمده‌بودند که آقای قدیر خطاب به‌آنان تاکید کرد: هر چند برخی از نامزدان شاید پول نداشته باشند، اما وکلا بدون پول رای نمی‌دهند.
باری از قول ظاهر قدیر ادعا کرده که او نیز آسان به‌کرسی معاونیت اول راه‌پیدا نکرده و مجبور شده تا 370 هزار دالر امریکایی پول میان نمایندگان توزیع کند.
براساس خاطره باری جهانی، در همان جلسه خودمانی، معاون اول مجلس به‌نامزد وزیران گفته که هر وکیل از 5 الی 10 هزار دالر امریکایی پول می‌گیرد.
در پایان، باری جهانی چنین نتیجه‌گیری کرده است که اگر در انتخابات پارلمانی آینده بازهم مردم به چنین وکیل‌های فاسد رای بدهند، آنها باز وزیران فاسد را تأیید می‌کند و در نهایت، حکومتداری در افغانستان با چالش جدی مواجه خواهد شد.
