برچسب: هند

نخستین محموله واکسن کرونا ساخت هند روز یک‌شنبه، نوزدهم دلو به کابل رسید.

این محموله واکسن کرونا که شامل ۵۰۰ هزار دوز است و با آن ۲۵۰ هزار نفر واکسن خواهند شد، از سوی راگورا، کاردار سفارت هند در افغانستان به وزارت صحت عامه تحویل داده شد.

وحید مجروح، سرپرست وزارت صحت عامه کمک هند را در راستای مبارزه با ویروس کرونا در افغانستان موثر خواند.

مجروح گفت که قرار است در مرحله نخست کارمندان صحی که در خط مقدم مبارزه با ویروس کرونا قرار دارند، واکسن شوند.

به گفته او، برای ۲۰ درصد جمعیت کشور واکسن کرونا تدارک شده است و قرار است برای ۴۰ درصد دیگر جمعیت کشور نیز واکسن کرونا از سوی شرکای صحی کمک شود.

سرپرست وزارت صحت عامه درباره چگونه‌گی نگهداری واکسین کرونا به مردم اطمینان داد و گفت که بهترین سیستم زنجیره سرد را برای نگهداری واکسن به سطح منطقه فراهم کرده است و هم‌زمان ظرفیت نگهداری پنج میلیون دوز واکسن در سردخانه‌های این وزارت در کابل وجود دارد.

به گفته او، قرار است یک سیستم آنلاین در وبسایت وزارت صحت عامه ایجاد شود که از طریق آن کارمندان صحی در ولایات می‌توانند نام خود را درج کنند و مطابق آن شامل برنامه واکسن شوند.

هم‌چنان راگورا، کاردار سفارت هند در کابل گفت که این محموله واکسن از سوی مردم هند به مردم افغانستان اهدا شده است و کمک‌های این کشور به افغانستان ادامه دارد.

از جانب دیگر، مجروح گفت که مصوونیت جان بیمار یکی از عمده‌ترین رسالت سکتور صحت است و وزارت صحت عامه افغانستان نخستین وزارتی به سطح منطقه است که بیش‌‎ترین دادخواهی را برای فراهم‌سازی واکسن کرونا انجام داده است.

سرپرست وزارت صحت عامه گفت: «ما از جمله نخستین کشورها بودیم که بهترین طرح را برای تطبیق واکسن کرونا بر اساس اولویت‌بندی افراد معروض به خطر و چگونه‌گی نگهداری و تطبیق آن با شرکای صحی بین‌الملی شریک کردیم که این طرح از سوی آنان مورد تقدیر قرار گرفت.»

براساس آمار رسمی تاکنون بیش از ۵۵ هزار نفر در کشور به ویروس کرونا مبتلا شده‌اند و بیش از دو هزار تن دیگر بر اثر ابتلا به این ویروس جان باخته‌اند.

دستگیر نظری، سخنگوی وزارت صحت عامه روز شنبه به روزنامه ۸صبح گفته بود که واکسن «کوویشلید» ساخت هند از سوی سازمان صحی جهان تأیید نشده است، اما انتظار می‌رود که در ظرف یک هفته تأیید و سپس تطبیق آن در افغانستان آغاز شود.

گفت‌وگوهای صلح افغانستان، با آن‌که زیر نام «صلح به رهبری افغان‌ها» جریان دارد؛ اما در حقیقت کشورهای دیگری، از جمله ایالات‌متحده‌ی امریکا و امارات متحده‌ عربی، نقش پررنگ‌تری در این روند بازی می‌کنند.
گزافه‌گویی نیست اگر بگوییم که نقش کشورهای همسایه در روند گفت‌وگوها میان طالبان و دولت افغانستان بسیار اثرگذار است.
در این روند، هیئت طالبان و دولت افغانستان باهم گفت‌وگو می‌کنند. اگر این روند کامیاب نشود و افغانستان درگیر فاجعه‌ی جنگ‌ها درون‌کشوری شود، همسایه‌های افغانستان، براساس منافع خودشان از این پیش‌آمد شکار خواهند کرد؛ کاری که می‌تواند به بی‌ثباتی بیشتر افغانستان و گذرگاه‌های مرزی کشورهای همسایه منجر شود.
از این‌رو، روند گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نیازمند همکاری کشورهای منطقه‌ای است. در سال‌های پسین، پاکستان، ایران، روسیه و چین، به‌صورت غیررسمی میزبان گروه طالبان، نماینده‌های حکومت افغانستان و سیاست‌مداران این کشور بوده‌اند تا روی آغاز گفت‌وگوها و آینده افغانستان، بحث کنند. در برخی از این دیدارها کارگزارانی از واشنگتن نیز فراخوانده شده بود.
روسیه به‌عنوان رقیب امریکا، میزبان چندین دور از گفت‌وگوها میان نماینده‌هایی از دولت افغانستان و طالبان بود. امریکا اما نگران بود که این کنش‌ها در تقابل با تلاش‌هایش در روند صلح قرار بگیرد.
در سوی دیگر، پاکستان از پشتیبانان بی‌قیدوشرط طالبان که نقش برجسته‌ای در تمویل طالبان دارد و یکی بازیگران اصلی روند مذاکرات صلح افغانستان است، نمی‌تواند از نفوذ خود در میان طالبان انکار کند. اسلام‌آباد زیر فشار قرار دارد تا طالبان را وادار به کاهش خشونت‌ها کند و نقش‌ بارزی برای بهبود گفت‌وگوهای صلح داشته باشد.
تنها همسایه افغانستان که نقش چندان بارزی در روند مذاکرات صلح افغانستان ندارد، هند است. کشوری که پیوند نزدیکی با حکومت کابل دارد.
رویکرد دهلی، در رابطه به گفت‌وگوهای صلح افغانستان ابعاد گوناگونی دارد؛ از یک‌طرف پاکستان به‌عنوان رقیب هند، در روند مذاکرات دست بالایی دارد و در کنار آن، هند ترس آن را دارد که در صورت پیروزی روند صلح، زمینه‌ ایجاد شده برای دهلی معقول نباشد.
در یک نظام پساجنگ که اگر طالبان-به‌عنوان مخالفان هند-به قدرت برسند، باب دندان پاکستان خواهد بود. با این‌حال اما به‌نظر می‌رسد که این روزها هند وارد بازی جدیدی شده است. در ماه‌های اخیر مشاور شورای امنیت هند از کابل دیدار کرد و وزیر خارجه هند ابراز کرده که نیروهای هند به آموزش و پشتیبانی نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان می‌پردازند. هدف هند توان‌بخشی قدرت حکومت افغانستان است؛ نظامی که در گفت‌وگو با طالبان از موضع بسیار ضعیفی وارد عمل شده‌ است.
طالبان در روند مذاکرات، به برون‌رفت نیروهای امریکایی دست یافته‌اند و این خروج می‌تواند به ازسرگیری قدرت طالبان در میدان‌های نبرد منجر شود.
این در حالی است که جانب‌داری قدرت‌های منطقه‌ای از روند گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نمی‌تواند یک اشتباه باشد. همسایه‌های افغانستان می‌توانند طالبان را به مذاکرات با دولت افغانستان ترغیب کنند؛ اما آنان این توانایی و ظرفیت را ندارند تا طالبان وادار کنند که در روند مذاکرات به یک نتیجه برسد. طالبان، در این روند دست بالای دارند. فشار وارد کردن بالای طالبان که بی‌گمان باید یک موضوع را بپذیرند، به معنای حمایت نیست؛ زیرا طالبان، گزینه دومی را نیز زیر نظر دارند. آن‌ها در صورت شکست گفت‌وگوها، به میدان‌های نبرد برخواهند گشت.
طالبان باورمند به برنده شدن از راه جنگ هستند. این احتمال وجود دارد که پس از خروج نیروهای امریکایی، میدان‌های نبرد گرم‌تر خواهد شد؛ اما کشورهای همسایه-مانند پاکستان- می‌تواند روی طالبان فشار وارد کند تا به روند مذاکرات پایبندی نشان دهند.
نگاه‌ها به برآیند مذاکرات صلح متفاوت است و این می‌تواند گمانه‌زنی‌های زیادی را برای کشورهای همسایه ایجاد کند. اگر روند گفت‌وگوها، منجر به نقطه‌ پایان گذاشتن به جنگ شود، به سود کشورهای منطقه تمام خواهد شد.
یک افغانستان باثبات به نفع کشورهای منطقه است. برگشت مهاجران و کاهش تجارت مواد مخدر، کاهش عبور و مرور دهشت‌افکنان از گذرگاه‌های مرزی و زمینه‌های بیشتر برای سرمایه‌گذاری، به‌ویژه پروژه‌های زیربنایی فراهم خواهد شد.
اسلام‌آباد، همکار نزدیک گروه طالبان از شکست صلح نگران است؛ زیرا قدرت گرفتن طالبان را در کابل به معنای تقویت گروه‌های تروریستی‌ای که در حال حاضر در این کشورند، می‌داند. صلح می‌تواند منافع امنیتی و اقتصادی کشورهای منطقه را نیز برآورده کند. گرچه طالبان تعهد کرده‌اند که از پرو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ژ‌ه‌های بازسازی هند در افغانستان حمایت خواهند کرد؛ اما دهلی نگران است که اگر طالبان به قدرت سیاسی دست یابند، زمینه برای قدرت گرفتن پاکستان بیشتر فراهم می‌شود و در آن صورت، دست هند از افغانستان کوتاه‌تر خواهد شد.
اگر روند مذاکرات ناکام شود و افغانستان یک‌بار دیگر در برزخ جنگ‌های داخلی فرو برود، بازیگران منطقه‌ای، هرکدام بر مبنای منافع خود در آن شرایط عمل خواهند کرد. برخی از بازیگران بنا بر ‌ضرورت امنیتی، کنش‌های حمایتی مداخله‌جویانه‌ای برای ایجاد دیوار امنیتی در گذرگاه‌های مرزی خود روی دست خواهند گرفت.
هم‌چنان، پاکستان بنا بر اقتضای منافع و بی‌هیچ چون‌وچرایی از طالبان و متحدان‌شان جانب‌داری خواهد کرد. هند از طرف‌های ضد طالبانی حمایت می‌کند و ایران پشتیبان گروه‌های مذهبی شیعه خواهد بود. چین و روسیه به‌نسبت نداشتن گروهی مشخص در افغانستان، از دوستان و حامیان خود حمایت خواهند کرد.
در چنین شرایطی، افغانستان میان بازیگران بیرونی تقسیم خواهد شد و سرانجام این حمایت‌ها، نتیجه‌ای جز بی‌ثباتی بیشتر افغانستان در پی نخواهد داشت. با چنین حالتی، نقش بازیگران منطقه‌ای در افغانستان غیرقابل‌انکار است.
از این‌رو، موفقیت یک صلح شکننده به دست خود افغانستانی‌ها و به‌صورت ویژه طالبان است. با این‌همه، بی‌گمان این روند بیشتر به حکومت افغانستان و همسایه‌های این کشور وابسته است.

منبع: آی اس پی آی

مترجم: ابوبکر صدیق

قرار است با این پنج‌صد هزار دوز واکسین، ۲۵۰هزار نفر در افغانستان واکسین شوند.

مسوولان وزارت صحت عامه با نمایندگان سازمان صحی جهان و یونیسف در باره‌ی چگونگی تطبیق این واکسین، امروز باهم بحث کرده‌اند.

داکتر بشیر نورمل معین پلان و پالیسی وزارت صحت عامه، از اقدام دولت هند برای فرستادن واکسین کرونا به افغانستان، ابراز قدردانی کرده و از نهادهای مسوول خواسته تا تدابیر لازم در پیوند به چگونگی تطبیق این واکسین را روی دست گیرند.

داکتر بشیر نورمل، تاکید کرده افراد معروض به خطر در اولویت این وزارت قرار دارند و قرار است در مرحله نخست این افراد واکسین شوند.

هم‌چنان معین پلان و پالیسی وزارت صحت گفت اتحادیه جهانی واکسین، کواکس، بانک جهانی و بانک انکشاف آسیایی تعهد کرده تا دولت افغانستان را در تهیه واکسین کرونا همکاری نمایند.

در سفر اخیر عمران خان نخست وزیر پاکستان به کابل، جانب افغانستان به پاکستان وعده داد که موانع تجاری میان افغانستان و آسیای میانه را بر می‌دارد. قرارداد اپتا، موافقت‌نامه ترانزیتی و تجارتی میان افغانستان و پاکستان است که در سال ۲۰۱۰، بین وزیران وقت تجارت افغانستان و پاکستان امضا شد. هیلاری کلینتون، وزیر خارجه وقت ایالات متحده امریکا، برای امضای این قرارداد میان افغانستان و پاکستان تلاش کرد. پیش از این در سال ۱۹۵۶ میان افغانستان و پاکستان یک قرارداد ترانزیتی و تجارتی وجود داشت.

در قرارداد ۱۹۵۶ افغانستان اجازه نداشت با هند تجارت کند.پاکستان در سال ۱۹۵۶ هم مثل امروز نگران بود که مبادا استخبارات هند در قلمرو افغانستان فعالیت‌های ضدپاکستانی کند. اسناد نشان می‌دهد که پاکستان آن زمان معتقد بود که پشت سر تبلیغات ضد پاکستانی، سفارت هند در کابل است. همین مشکل اکنون نیز وجود دارد. زیرا رئیس جمهور غنی می خواهد پای هند را نیز در تجارت میان کابل و اسلام آباد بکشاند که این موضوع، برخلاف توافق نامه تجاری اپتا است و از نظر پاکستان قابل قبول نیست.

به نظر می رسد منافع افغانستان ایجاب می کند که نباید توافق نامه اپتا را به هند تعمیم داد؛ زیرا این امر، نه تنها باعث تنش دوباره میان کابل و اسلام آباد می گردد، بلکه سبب راه افتادن یک جنگ اعلام ناشده میان اسلام اباد و دهلی نیز خواهد شد.کابل و اسلام آباد از طریق همکاری های اقتصادی و تجاری منافع سرشار نصیب خود می کنند و این فرصت با سفر عمران خان به کابل فراهم آمده است. بنابر این نباید این فرصت را از دست بدهیم. افغانستان حلقه وصل تجارت آسیای میانه به پاکستان است، بر این اساس باید به عنوان معبر استراتژیک در گسترش تجارت و ترانزیت عمل کند و مناسبات سیاسی و تجاری خود را با همسایگان بویژه پاکستان گسترش دهد.

امضای قرارداد ترانزیتی و تجارتی میان افغانستان و پاکستان، فرصتی طلایی را برای هردو کشور فراهم کرده است؛ زیرا با گسترش تجارت و اقتصاد میان دو کشور، منافع مشترک به‌وجود می‌آید و این منافع مشترک مانع از تنش و تشنج سیاسی می شود. بنابراین اکنون که روابط کابل و اسلام آباد رو به بهبود است، باید تلاش شود تا موانع تجارتی میان دو طرف، از بین برود و به این ترتیب اقتصاد دو کشور بیشتر بارور شود. ورود هند به قرارداد ترانزیتی و تجارتی، بار دیگر مانع جدی در برابر تجارت کابل و اسلام اباد ایجاد می کند که به مصلحت کشور نیست. شرایط جدید و نقش کلیدی پاکستان در روند صلح هم ایجاب می‌کند که میان افغانستان و پاکستان مبادلات تجارتی و ترانزینی توسعه یابد. پاکستان مایل است تا تجارتش را با آسیای میانه گسترش دهد و تاجران افغانستان هم خواستار گسترش تجارت با پاکستان هستند. در قرارداد اپتا تا حد زیادی تلاش شده است که نقص‌های قرارداد سال ۱۹۵۶ جبران شود.

در قرارداد اپتا این امتیاز به پاکستان داده شده است تا آزادانه از خاک افغانستان با آسیای میانه تجارت ‌کند. بر مبنای این قرارداد کامیون‌های پاکستانی می‌توانند، به مرز آسیای میانه بروند، بار خود را خالی کنند و بعد کالا‌های تجاری آسیای میانه را به خاک پاکستان انتقال دهند. در قرارداد اپتا به افغانستان نیز اجازه داده شده است تا تاجرانش کالا‌های بازرگانی‌شان را به پاکستان انتقال دهند. اما در قرارداد اپتا به تاجران افغانستان اجازه داده نشده است تا کالا‌های تجاری خود را به هند ببرند و از آن‌جا کالا‌های هندی را بارگیری کنند و به افغانستان بیاورند.

بنابراین شریک ساختن هند در قرارداد اپتا، نقض توافق نامه تجارتی میان کابل و اسلام آباد به شمار می رود و بار دیگر فضای تنش را میان دو کشور باز تولید می کند. بر مبنای قرارداد اپتا، لاری‌های حامل کالا‌های بازرگانی افغان، حق قانونی ورود به خاک هند را ندارند.

پاکستان شاید هرگز اجازه ندهد که هند مستقیما با افغانستان از طریق پاکستان تجارت کند. به هر حال،گسترش تجارت میان افغانستان و پاکستان و افغانستان و آسیای میانه، به نفع افغانستان تمام می‌شود و باید کابل هیچ مانعی در این زمینه باقی نگذارد. وارد کردن پای هند به توافقنامه اپتا، مانع جدی در برابر تجارت افغانستان با پاکستان و آسیای میانه است که در فرجام به ضرر تجارت و ترانزیت ما تمام خواهد شد.

داکتر عبدالطیف نظری

هفته گذشته اجیت دوول مشاور امنیت ملی هند سفر طولانی به کابل داشت. این سفر درست پس از آن صورت گرفت که «اس. جیشنکر» وزیر امور خارجه آن کشور به افغانستان پشتیبانی نظامی بیشتر وعده کرد. گرچه چند و چون چنین حمایتی هنوز مشخص نیست، اما هند هر چیزی که پیشنهاد دهد، توازن نظامی احتمالاً بعد از خروج ایالات متحده به نفع کابل نمی‌چرخد. پس، چرا هند باید پشتیبانی خود را از حکومت افغانستان تقویت کند، وقتی جهان شرط خود را بسته و با طالبان مشارکت می‌کند؟
با بن‌بست گفت‌وگوها بین کابل و طالبان در دوحه، تشدید جنگ در افغانستان، از جمله ترورهای هدفمند غیرنظامیان، ظهور جناح‌گرایی در کابل، عدم شفافیت نحوه اقدام جو بایدن رییس جمهور منتخب امریکا و پاکستان پرمدعا، سئوال اصلی که هند با آن مواجه است این است که رییس جمهور اشرف غنی چقدر می‌تواند در برابر این فشارها مقاومت کند و بعد چه می‌شود؟

محرک اصلی سیاست هند نسبت به افغانستان، تمایل این کشور برای اطمینان از توازن استراتژیک بین افغانستان و پاکستان است. با توجه به عدم تقارن قدرت بین این دو کشور، چنین توازنی از دید هند، قادر ساختن کابل برای تأثیر گذاشتن بر شرایط گفت‌وگوها با نیروهای تحت حمایت پاکستان (طالبان) است. برای همین منظور، در صورت درگیر شدن در جنگ، دهلی‌نو متحدان قاطعی را در غنی و معاونش امرالله صالح پیدا کرده است.
اما هیچ تضمینی وجود ندارد که رویکرد دهلی‌نو نتیجه دهد. در حقیقت، با توجه به افزایش چالش‌های امنیتی هند با پاکستان و چین، نگرانی‌های معتبری وجود دارد که هند در صورت سقوط کابل، کاملاً زمین خود را از دست بدهد. پس چرا حتی اگر هند تمایل ندارد به طور آشکار با طالبان وارد گفت‌وگو شود، پس تقویت پشتیبانی از کابل چرا؟ از این گذشته، دیگر نیازی به پیوند بیشتر با دولت غنی نیست. تاریخ سرنخ‌هایی برای درک بهتر تصمیم هند ارائه می‌دهد.
در فبروری ۱۹۸۹، راجیو گاندی نخست‌وزیر هند «ای‌کی ورما» رییس آژانس اطلاعات هند را برای ارزیابی عمر دولت نجیب که تحت فشار حملات مجاهدین بود، اعزام کرد. ورما خوشحال بازگشت و گفت نجیب‌الله با حمایت شوروی می‌تواند «برای مدت نامحدود» دوام بیاورد. به موازات سفر ورما، هند ارتباط با جناح‌های مختلف مجاهدین را آغاز کرد و یک همگرایی جالب توجه را پیدا کرد.
دسترسی موفقیت‌آمیز به مجاهدین که از دید عموم پنهان مانده بود و تا آن لحظه منفور بود، به هند کمک کرد تا واقعیت‌های جدید را پس از سرنگونی نجیب‌الله در سال ۱۹۹۲ هنگامی که حمایت اتحاد جماهیر شوروی پایان یافت، بپذیرد. در حال حاضر، هیچ مدرکی وجود ندارد که ارتباط غیررسمی هند با طالبان و بالعکس درک درستی از این نوع ایجاد کرده باشد. اما حتی اگر چنین درکی وجود داشته باشد، بعید است که توسط هر دو طرف علنی شود – شبیه آنچه در مورد مجاهدین رخ داد.
تعامل آشکار با هند، روابط طالبان با پاکستان را پیچیده خواهد کرد، وقتی این کشور حداقل توانایی پرداخت این هزینه را داشته باشد. برای هند، تنوع آشکار به جای اطمینان از تعادل داخلی در افغانستان، باعث تسریع سقوط سیاسی غنی می‌شود. دهلی‌نو و طالبان می‌دانند که نمی‌توانند برای همیشه از هم دوری کنند، خصوصاً اگر دومی به قدرت برسد. بنابراین، تصمیم هند در حمایت از رییس جمهور غنی نشانۀ این است که هیچ بازی پایانی برای هند در افغانستان وجود ندارد. از این رو، هند ترجیح می‌دهد در پی دستیابی به توازن بین کابل و اسلام‌آباد و حفظ دستاوردهای چند دهۀ گذشته باشد، تا فرصت طلبی.
جنبۀ دیگر تصمیم هند حاشیه تیزتری دارد. در ۱۵ اگست ۱۹۷۵، با ترور شدن شیخ مجیب‌الرحمن در بنگلادیش، هند شوک استراتژیک دید. ظهور ضیاالرحمان رییس طرفدار ارتش پاکستان به عنوان رییس جمهور در «داکا» اضطراب شدیدی در دهلی‌نو ایجاد کرد. در یک گزارش فوق محرمانه، اژانس اطلاعاتی هند (R&AW) ارزیابی کرد که پاکستان «نفوذ گسترده‌ای در وزارت‌خانه‌ها و ادارات مختلف دولت بنگلادش، به ویژه در دفتر امور خارجه اعمال می‌کند [و] … اختلافات هند و بنگلادیش را گسترش می‌دهد.
(نخستین شواهد بایگانی در نوع خود که نویسنده آن را مشاهده کرده است)، سازمان اطلاعاتی هند در واکنش پیشنهاد کرد رهبری سیاسی تمام اقدامات عملی را برای «نرم کردن مناطق نزدیک به قلمرو هند که ما از آن آسیب‌پذیر هستیم» روی دست گیرد و به دنبال ارزیابی مجدد روابط با پاکستان باشد. به عنوان اولین قدم، این سازمان خواست که ایندیرا گاندی به طور جدی «ایدۀ حمایت قوی از فعالیت‌های ضدپاکستانی را در مرزهای شمال غربی(NWFP) و بلوچستان مطرح کرد. R&AW برای از بین بردن فشارهای پاکستان بر هند از طریق بنگلادیش، «تشدید فشار بر پاکستان از طریق افغانستان» را ضروری دانست.

با توجه به چالش‌های امنیتی هند امروز، کاملاً ممکن است که سفر دوول سیگنالی برای پاکستان باشد که اگر این کشور همچنان به دنبال تجدیدنظرطلبی باشد، احتمالاً ناخواسته هرج و مرج پرهزینه، خشن و در نهایت تجاوزکارانه را در افغانستان به ارث می‌برد. این نشانه‌ها با این عقیدۀ هند محکم می‌شود که حتی اگر ایالات متحده افغانستان را ترک کند؟ نه ایران و نه روسیه، به رغم اتحاد با چین و مشارکت با طالبان، امارت اسلامی را در افغانستان ترجیح نخواهد داد؛ در نتیجه به هند فضا برای مانور می‌دهد و برایند جنگ افغانستان را تحت تأثیر قرار خواهند داد.
توییت دقیق صالح: «ملاقات دلپذیر با اجیت دوول مشاور امنیت ملی هند داشتم. ما در مورد دشمن صحبت کردیم. گفت‌وگوی عمیقی بود.» بنابر این، باید درک کنید که چیست، یعنی چالش دوامدار و واقعی برای پاکستان.

ارگ ریاست جمهوری اعلام کرد محمد اشرف غنی، رییس‌جمهور کشور در ارتباط با اجماع منطقه‌یی پیرامون صلح و مبارزۀ مشترک با تروریسم با مشاور امنیت ملی هند گفت‌وگو کرده است.

دفتر رسانه‌یی ارگ امروز (چهارشنبه، ۲۴ جدی) با نشر خبرنامه‌یی گفت آقای غنی پیش از چاشت امروز با آقای اجیت دوول، مشاور امنیت ملی هند در ارگ ریاست جمهوری دیدار کرده است. مبارزۀ مشترک با تروریسم و تقویت اجماع منطقه‌یی پیرامون صلح در کشور مهم‌ترین موضوع‌های مورد بحث در این دیدار عنوان می‌شود.

به نقل از خبرنامۀ ارگ، آقای غنی در این دیدار گفت نیروهای امنیتی و دفاعی کشور ضامن ثبات در افغانستان بوده و در خط مقدم مبارزه با تروریسم مشغول جنگ‌اند. رییس‌جمهور افزود افغانستان و هند از طریق کار مشترک در کنار ناتو و امریکا می‌توانند در امر مبارزه با تروریسم به موفقیت نایل شوند.

مشاور امنیت ملی هند نیز در این دیدار تأکید کرده است که کشورش آماده است به روابط نزدیک خود با دولت افغانستان ادامه دهد و مبتنی بر منافع مشترک از روند صلح افغانستان حمایت کند.

قابل ذکر است که نماینده‌گی هند در سازمان ملل متحد به تازه‌گی کرسی مدیریت بخش تحریم‌های این سازمان را برعهده گرفته است. نماینده‌گی این کشور در سازمان ملل متحد اخیراً از طالبان خواسته است که خشونت‌ها را در برابر شهروندان افغانستان کاهش دهند. گروه طالبان اما تاکنون به این خواست هند پاسخ مثبتی ارایه نکرده است.

رییس جمهوری جدید ایالات‌متحده‌ی امریکا، در حالی روی همکاری‌های دوجانبه‌ی هند و امریکا تأکید دارد که احتمال می‌رود، جنوب آسیا در دوره‌ی بایدن، نسبت به دونالد ترامپ کمتر مورد توجه‌ راهبردی قرار بگیرد. در حال حاضر رقابت امریکا و چین در کنار رقابت هند با چین قرار دارد و پروژه‌ی «یک راه و یک کمربند»، جای پای بجینگ را در تمام منطقه‌ باز کرده است.

راهبرد خارجی جو بایدن – رییس‌جمهوری منتخب ایالات‌متحده امریکا – در جنوب آسیا، نسبت به دونالد ترامپ تفاوت‌هایی دارد.
جو بایدن تلاش دارد تا اعتبار از دست رفته‌ی امریکا را به‌عنوان قدرت نخست جهان دوباره اعاده کند و در یک بازی دیپلوماتیک، اعتبار متحدان امریکا را دوباره به دست‌آورد‌ و به حمایت از ارزش‌های بین‌المللی،‌ حقوق بشر و دموکراسی در جهان ادامه دهد.
جو بایدن تلاش می‌کند تا نواقصی را که در راهبرد خارجی امریکا در زمان حاکمیت دونالد ترامپ پیش‌ آمده است جبران کند و با زدودن این کاستی‌ها، می‌خواهد اعتبار جهانی کشورش را بالا ببرد.
یک مثال روشن که در راستای سیاست خارجی بایدن وجود دارد، بازنگری سیاست خارجی امریکا است که در بخشی از آن جنوب آسیا قرار دارد.
راهبرد جنوب آسیا در زمان حاکمیت دونالد ترامپ به‌گونه‌ای بود که بر مبنای آن؛ هند در محور حمایت‌های امریکا برای رقابت در برابر چین در منطقه‌ قرار می‌گرفت. جو بایدن اما با بازنگری در این راهبرد تلاش می‌کند تا در رابطه به جنوب آسیا، رویکرد تازه‌تری را نسبت به زمان دونالد ترامپ روی دست بگیرد.
هرچند بایدن مانند دونالد ترامپ خواهان بیرون کردن نظامیان این کشور از افغانستان است؛ اما او در زمان معاونت دوره‌ی بارک اباما نیز طرفدار افزایش نیروهای نظامی در افغانستان نبود.
بایدن مانند دونالد ترامپ به همکاری با پاکستان ادامه می‌دهد تا این کشور را متقاعد کند که در روند صلح شکننده‌ی افغانستان همکاری داشته باشد.
از طرف دیگر، بایدن به همکاری‌های نزدیک با هند که در زمان دونالد ترامپ ایجاد گردیده ادامه خواهد داد. البته این روند در زمان اداره‌ی بیل کلینتون نیز مورد بحث بوده ولی؛ بایدن از دوست‌های پیشین هند است و ابراز کرده که رابطه‌ی هند و امریکا در قرن ۲۱، می‌تواند بسیار نزدیک و به اساس منافع دو کشور باشد.
هردو کشور منافع مشترک در مبارزه با تروریزم و مقابله با چین دارند و این مسئله‌ برای بایدن حیاتی است.
رییس جمهوری جدید ایالات‌متحده‌ی امریکا، در حالی روی همکاری‌های دوجانبه‌ی هند و امریکا تأکید دارد که احتمال می‌رود، جنوب آسیا در دوره‌ی بایدن، نسبت به دونالد ترامپ کمتر مورد توجه‌ راهبردی قرار بگیرد. در حال حاضر رقابت امریکا و چین در کنار رقابت هند با چین قرار دارد و پروژه‌ی «یک راه و یک کمربند»، جای پای بجینگ را در تمام منطقه‌ باز کرده است.
بایدن که تلاش دارد تا در سیاست خارجی امریکا بازنگری‌هایی داشته باشد اما؛ این روند شامل جنوب آسیا نخواهد شد. البته این‌که جو بایدن چه راهکاری را در رابطه به جنوب آسیا روی دست دارد و چه تأثیراتی را در منطقه‌ می‌گذارد؛ نتیجه‌ی آن خوب است یا بد، هنوز قابل پیش‌بینی نیست.
به‌نظر می‌رسد که در نخست، رابطه‌ی بایدن با دنیا، نرم، مهربان و استوار باشد. از ظاهر امر برمی‌آید که واشنگتن با هند همکاری‌های نزدیکی دارد و در رابطه به برنامه‌های هند، هیچ نگرانی‌ای ندارد.
واشنگتن با پاکستان یک بازی پایان‌ناپذیر را آغاز کرده و تصمیمی برای قطع کمک‌های نظامی به این کشور روی دست نخواهد گرفت.
دوم؛ بایدن یک تصمیم جدی برای مبارزه با تروریزم روی دست دارد. این یکی از کلیدی‌ترین رویکردهای جهانی اوست که بخشی از آن مرتبط به جنوب آسیا است.
برنامه‌ی بایدن، ایجاد فشار بالای طالبان است تا در صورت خروج نیروهای امریکایی، دوباره حاکم بی‌قیدوشرط افغانستان نشوند و تا زمانی که طالبان با شبکه‌ی القاعده قطع رابطه نکنند، چنین فشارهایی ادامه خواهد داشت.
بایدن هم‌چنان پاکستان را زیر فشار‌ قرار می‌دهد تا از حمایت گروه‌های تروریستی در خاک هند دست بردارد. از سوی دیگر، حمایت «شبکه‌ تروریستی از طرف پاکستان» تا زمانی که نیروهای امریکایی در افغانستان حضور دارند، یک نگرانی جدی برای واشنگتن است.
سوم؛ بایدن در سیاست خارجی خود روی سه رقیب اصلی‌اش: ایران، چین و روسیه تمرکز خواهد کرد؛ اما این روند متفاوت‌تر از برنامه‌های ترامپ در جنوب آسیا خواهد بود.
این قابل پیش‌بینی است که ایجاد رابطه‌ی نیک میان امریکا و تهران می‌تواند برای دهلی و اسلام‌آباد مفید تمام گردد و رابطه‌ی اقتصادی تهران – امریکا را بهبود بخشد؛ اما رابطه‌ی پاکستان با چین به‌عنوان متحد منطقه‌ای امریکا، برای واشنگتن اعصاب خردکن است. این کار می‌تواند بن‌بستی فرا راه راهبرد امریکا در جنوب آسیا باشد. رابطه‌ نزدیک بایدن با هند برای رقبای دهلی: پاکستان، سریلانکا و بنگلادش، گران تمام می‌شود.
از طرفی هم تغییر اقلیم جهانی، مسئله دیگری است که در اولویت بایدن قرار دارد. پرداختن به این مسئله در جنوب آسیا فرصت را از برخی برنامه‌های جو بایدن خواهد گرفت.
به‌صورت فشرده می‌توان گفت: راهبرد جنوب آسیا در زیر نظر جو بایدن یک مسئله مهم و حیاتی است؛ اما هنوز روشن نیست که با آمدن اداره‌ی جدید، سیاست‌های امریکا در مورد جنوب آسیا چقدر متفاوت از گذشته عمل خواهد کرد و نیز راهکار جدید بایدن چه تأثیری روی منطقه به‌ویژه جنوب آسیا می‌گذارد.
چیزی که روشن و قابل درک است این است که با تمام فرصت‌هایی که اداره‌ی جدید ایالات‌متحده‌ی امریکا – گروه جو بایدن – پیش روی دارد به همان اندازه‌ چالش‌های جدید نیز در منطقه، به استقبال آن می‌آید.
یادداشت: میشل کوگلمن، معاون مرکز برنامه‌های جنوب آسیا و مسئول ارشد انستیتوت بین‌المللی ولسن در واشنگتن است.

منبع: ایست ایشیا

برگردان: ابوبکر صدیق

مقام‌های پاکستانی، از بازداشت ذکی الرحمان لکهوی، فرمانده‌ی گروه تروریستی لشکر طیبه در این کشور خبر داده اند.

به نقل از رادیو فردا، سخن‌گوی اداره‌ی ضد تروریزم ایالت پنجاب پاکستان، روز شنبه (۱۳ جدی) گفت ذکی الرحمان لکهوی را به اتهام تامین مالی گروه‌های تروریستی بازداشت کرده است.

این فرمانده‌‌ی لشکر طیبه، با راه‌اندازی کارزار جمع‌آوری پول برای خدمات دارویی به مردم، آن را به گروه‌های تروریستی می‌داد و یا هم در فعالیت‌های نظامی مصرف می‌کرد.

ذکی الرحمان لکهوی در حملات مرگ‌بار بمبی ۲۰۰۸ که منجر به کشته شدن ۱۶۶ نفر شد دست داشت. شورای امنیت سازمان ملل متحد، لکهوی را به دخالت در عملیات نظامی در کشورهای افغانستان، چچن، عراق و بوسنی متهم کرده است.

لشکر طیبه در فهرست گروه‌های تروریستی امریکا و هند قرار دارد.

پاکستان سال گذشته حافظ سعید، بنیان‌گذار این گروه را به اتهام تامین مالی تروریزم، به ۱۱ سال زندان محکوم کرد.

لکهوی در حالی به اتهام تامین مالی تروریزم از سوی پاکستان بازداشت شده است که این کشور در فهرست خاکستری نهاد ویژه اقدام مالی جهانی قرار دارد.

 پاکستان طی روزهای اخیر از افزایش مبادلات کالای تجاری بین ایران و افغانستان ابراز نگرانی، آنرا جایگزین کالای خود خوانده و تلاش ها برای جبران آن را آغاز کرده است.

شماری از رسانه‌های پاکستان طی روزهای اخیر نوشته اند ۵۰ درصد بازار سیمان افغانستان در اختیار صادرکنندگان ایران قرار گرفته است

بطور مثال روزنامه  «پاکستان تودی» در مطلبی نوشته است چالش‌های دنباله‌دار پاکستان و افغانستان در بحث تجارت، سوء مدیریت در ساماندهی ترانزیت بار، ضعف در مرز و کارشکنی ناظران باعث شده تا سیمان تولیدی ایران جای پای خود را در افغانستان محکم کند.

براساس این گزارش، بانک توسعه آسیایی هم در گذشته در گزارشی از مزیت تجارت ایران و افغانستان نوشته و گفته بود که طی سال‌های اخیر ۷۰ درصد تجارت ترانزیت افغانستان از طریق ایران انجام شده است.

هیأت دولت پاکستان در همین راستا پیش از سفر عمران خان نخست وزیر آن کشور به کابل در هفدهم نوامبر وارد کابل شده و با مقامات بلند پایه افغانستان دیدار و گفت وگو کردند، گسترش روابط اسلام اباد و کابل را مورد بررسی مجدد قرار دادند.

در این دیدار دو طرف خواهان گسترش همکاری تجاری و ترانزیتی بر اساس تفاهم‌نامه «اپتا» شدند و رئیس جمهور گفته بود با اینکه تاجران افغان در گمرکات و بنادر پاکستان با مشکلات زیادی مواجه اند اما کابل خواهان گسترش همکاری تجاری و ترانزیتی با اسلام آباد می‌باشد.

عبدالرزاق داوود مشاور نخست وزیر پاکستان که هیأت را رهبری می کرد گفته است ما با نیتی که چالش‌ها و مشکلات گذشته برطرف گردد به کابل آمده ایم.

وی در این سفر خود از مذاکرات سازنده با تمامی سهام‌داران در افغانستان به ویژه اشرف غنی و عبدالله عبدالله خبر داد و تاکید کرد: جامعه تجار و بازرگانان دو کشور باید از وضعیت کنونی استفاده کنند.

اکنون که خط آهن خواف- هرات به مرحله بهره برداری رسیده و بازرگانان افغانستان و ایران آنرا گام مهمی در توسعه تجارت و قیمت کالا عنوان می کنند، پاکستان نیز تلاش‌های خود را برای وصل شدن به افغانستان از طریق خط آهن را آغاز کرده است.

ایران سال گذشته جایگاه نخست از نگاه صادارت کالای بازرگانی به افغانستان را از آن خود کرد و برای نخستین بار سال گذشته پاکستان در جایگاه دوم قرار گرفت و این موضوع بازرگانان پاکستان را به تامل بیشتر واداشت.

روز دوشنبه گذشته منابعی خبری افغانستان اعلام کردند دولت پاکستان می خواهد از شهرک مرزی «چمن» با «اسپین بولدک» در استان قندهار خط آهن ایجاد کند.

«یونس مومند» معاون اتاق تجارت افغانستان ساخت راه آهن برای تجارت با پاکستان را مهم ارزیابی کرده و گفته است این طرح برای انتقال کالای تجاری گام مهم است.

رسانه ها به نقل از «شیخ رشید احمد»، وزیر خط آهن پاکستان نوشته اند که به رسانه های پاکستانی نیز گفته شد، در قدم نخست ۱۱ کیلومتر خط آهن از چمن تا اسپین بولدک احداث می ‌شود و در گام بعدی این مسیر تا شهر قندهار ادامه خواهد یافت.

افغانستان و پاکستان برای روابط تجاری و ترانزیتی تفاهم‌نامه «اپتا» را در سال ۱۳۹۱ امضا کرده بودند اما با موجودیت این تفاهم‌نامه در سال‌های اخیر مبادلات تجارتی و ترانزیتی میان دو کشور با مشکلات زیادی مواجه بوده است.
دولت پاکستان که طی ماه‌های اخیر با هدف بهبود روابط با افغانستان اقدام به بازگشایی تمام گذرگاه‌های مشترک مرزی میان دو کشور مطابق پروتکل‌های صحی کرده است، اواخر تابستان امسال درخواست کابل برای ازسرگیری تجارت ترانزیت و صادرات افغانستان به هند از طریق مسیر زمینی پاکستان را نیز پذیرفت.

افغانستان همواره از کارشکنی در امر ترانزیت کالا از پاکستان و پیامدهای ناشی از اختلافات سیاسی- نظامی اسلام‌آباد با دهلی‌نو شکایت داشته و در گذشته موانع بسیاری از سوی پاکستان در تجارت مانند تعرفه‌های سنگین و قوانین سخت در ترخیص و یا حمل بار را به ضرر خود تلقی کرد.

تنش‌های سیاسی، دیپلماتیک، مرزی و درگیری‌های مرزی افزون بر تجارت افغانستان و پاکستان حتی روند ترانزیت کالا از افغانستان به کشورهای دیگر از جمله هند را نیز تحت تاثیر قرار داده است.

پلیس هند اعلام کرد ده مرد را که پس از عقدِ ازدواج، همسر خود را به تغییر مذهب واداشته‌ بودند بازداشت کرده است. مقامات پلیس ایالت اوتار پرادش اعلام کردند که این ده مرد با شکایت والدین همسرشان دربارهٔ آنکه داماد،‌ دختر آنها را وادار به تغییر دین کرده، بازداشت شده‌اند.

این متهمان تحت قانون تازه‌ای بازداشت شده‌اند که میان مردم هند به قانون مقابله با «عشق جهادی» (Love Jihad) معروف شده است.

قانون تازهٔ ضدّ تغییر دین نخستین‌بار ماه گذشته علیه «تغییر مذهب به‌شکل اجباری یا ساختگی»، در ایالت اوتار پرادش هند به تصویب رسید،‌ و مطابق آن هرکس دیگران را به تغییر آیین وا دارد یا از طریق ازدواج آنان را به این کار راضی کند به زندان محکوم می‌شود.

اوتار پرادش با ۱۹۰ میلیون نفر سکنه پرجمعیّت‌ترین ایالت هندوستان به‌شمار می‌رود، و مقامات آن گفته‌اند که این قانون برای پیشگیری از ازدواج‌های ساختگی و همچنین محافظت از زنان تصویب شده است.

گرچه قانون تازه از دین خاصی نام نمی‌برد اما منتقدانش می‌گویند که مصوّبهٔ اخیر، اسلام‌هراسانه است و هدف از آن مقابله با «عشق جهادی» است.

هندوهای تندرو معتقدند در فرآیندی که «عشق جهادی» نامیده می‌شود، مردان مسلمان، با وعدهٔ عشق و ازدواج، زنان سادهٔ هندو را می‌فریبند و آنها را مسلمان می‌کنند.

مطابق قانون تازه، زن و مردی که دین‌ متفاوت با هم دارند یک ماه پیش از ازدواج باید مراتب را به اطلاع قاضی ایالت برسانند و اگر پس از استعلام دادگاه مشکلی در کار نبود اجازهٔ ازدواج به آنها داده خواهد شد.

دست‌کم چهار ایالت دیگر هند نیز اعلام کرده‌اند که درصدد تهیه و تصویب قوانین مشابهی برای مقابله با تغییر دین اجباری هستند.

رسانه‌های فرانسه گزارش کرده‌اند که قرارداد فروش ۴۸ جنگنده رافال این کشور به ارتش اندونزی در آستانه نهایی شدن است.

این خبر را نشریه «لا تریبون» چاپ پاریس به نقل از منابع آگاه اعلام کرده است.

بنابر اعلام این مقامات، اندونزی خواهان امضای هرچه سریع‌تر این قرارداد تا قبل از پایان سال جاری است اما مذاکره‌کنندگان فرانسوی گفته‌اند که زمان بیشتری برای قید تمامی جزئیات مورد نیاز است.

فرانسوا پارلی، وزیر دفاع فرانسه، با اعلام پیشرفت در مرحله عقد این قرارداد نظامی رافال به تلویزیون ب‌اف‌ام تی‌وی گفت:«اگر این قرارداد فروش نهایی شود، خبر خوبی برای ۵۰۰ شرکت فرانسوی خواهد بود که برای برنامه رافال کار می‌کنند.»

جنگنده های رافال توسط شرکت هوانوردی «داسو» تولید می‌شود که مقر آن در شهر مرینیاک در جنوب غربی فرانسه قرار دارد.

فرانسه پیشتر این جنگنده پیشرفته را به کشورهای قطر، مصر و هند فروخته بود. قطر سال ۲۰۱۵ میلادی ۲۴ فروند جنگنده رافال سفارش داد و سال گذشته ۱۲ فروند جنگنده دیگر را به فهرست سفارش خرید خود افزود.

فرانسه همچنین قرارداد فروش ۲۴ فروند از این جنگنده را در سال ۲۰۱۴ با مصر به امضاء رسانده بود و هند نیز در سال ۲۰۱۶ قراردادی برای خرید ۳۶ فروند جنگنده رافال با پاریس امضا کرد.

مشارکت واقعی مردم و توجه به  مطالبات اقوام شرط مهمی در پیروزی مذاکرات صلح افغانستان می باشد.

این جمله را احمد ولی مسعود در کنفرانس نقش پاکستان در روند صلح افغانستان که امروز در دانشگاه غرجستان در کابل برگزار شده بود عنوان نمود.

نامزد پیشین ریاست جمهور افغانستان افزود جمهوریت برای اینکه بتواند از تمام اقشار مردم نمایندگی کند نیازمند برخی اصلاحات می باشد.

عبدالطیف پدرام، نماینده پیشین مردم بدخشان در ولسی جرگه، نیز گفت هند در شمال افغانستان به دنبال مبارزه با طرح یک جاده یک کمربند چین می باشد.

وی تاکید کرد صلح افغانستان روند پیجیده ای دارد که بدون مشارکت و همکاری منطقه ای به ویژه پاکستان امکان پذیر نیست.

قابل ذکر است در سمینار نقش پاکستان در روند صلح افغانستان که امروز دوشنبه سوم قوس ۱۳۹۹ برگزار شده بود علاوه بر احمد ولی مسعود بنیانگذار جریان سیاسی وفاق ملی و رئیس بنیاد شهید احمدشاه مسعود، دکتر لطیف پدرام رئیس کنگره ملی افغانستان، تعداد زیادی از استادان و دانشجویان در دانشگاه غرجستان حضور داشتند.

داکتر عبدالطیف نظری نیز در مورد چشم انداز صلح و نقش پاکستان صحبت نمود.

وزارت خارجۀ کشور ادعای سخنگوی اردوی پاکستان مبنی بر استفاده از خاک افغانستان علیه آن کشور را رد کرد و گفت که دولت افغانستان به‌عنوان قربانی عمدۀ تروریزم، به سیاست مبارزۀ بدون تفکیک، علیه تروریزم ادامه می‌‍دهد.

این درحالی است که اردوی پاکستان در حضور شاه‌محمود قریشی، وزیر خارجۀ این کشور، هند را به تشویق و حمایت تروریزم متهم و ادعا کرد که شماری از سیاست‌مداران هندی مقیم کابل برخی حملات را علیه پاکستان طراحی می‌کنند.

مقامات پاکستان برای چندمین بار است که تلاش دارند با فرافکنی، بر طبل رسوایی خود در رقابت با هندوستان در جغرافیای کشور ما بکوبند، اما واقعیت امر این است که چگونگی تامین روابط خارجی با کشورهای بیرونی بر اساس منافع ملی تعریف‌شدۀ هر کشور صدق دارد.

افغانستان نیز از این مقوله مستثنا نیست و برای احیای اقتدار در سیاست خارجی خود تعریف واضح و شفافی می‌تواند در چگونگی روابط با کشورهای بیرونی داشته باشد.

گرچه پاکستان همیشه منافع خود را در حمایت از گروه‌های تروریستی و برافروختن جنگ در افغانستان جستجو می‌کند، اما آنچه مقامات پاکستانی و برخی کشورهای منطقه در میدان جنگ افغانستان همیشه به‌دنبال آن بوده‌اند، دامن زدن به جنگ‌های نیابتی و رقابتی مابین خودشان است.

 امریکا، ایران، چین، روسیه، هند، پاکستان و دیگر کشورهای دخیل در جنگ افغانستان از جغرافیای کشور ما به‌عنوان میدان تاخت‌وتاز و قدرت‌نمایی خود سوءاستفاده کرده‌اند. همان‌طور که در سال‌های اخیر شاهد بودیم، دولت و نظامیان پاکستان به‌خاطر پالیسی و منفعت خودشان هیچ‌گونه اقدامی دربارۀ برقراری روابط دوستانه با افغانستان از خود نشان ندادند.

اما بر اساس حفظ منافع ملی و استقلالیت در چگونگی روابط خارجی، پاکستان به هیچ‌وجه حق دخالت در چگونگی تامین روابط خارجی ما را با دیگر کشورهای دور و نزدیک ندارد. این کشور می‌تواند میدان رقابت خود را با هند در دهلی و اسلام‌آباد دنبال کند، اما کابل، دهلی و اسلام‌آباد نیست.

 اینک ما در سیاست خود با کشورهای منطقه باید دقت کنیم. گرچه گفتمان میان دولت‌مردان کشور و هندوستان همیشه به این هدف بوده که هم‌گرایی در منطقه برای مبارزه با تروریزم صورت بگیرد.

در چنین حالتی، مقامات کشور باید این هوشیاری را داشته باشند که گسترش همکاری‌های نظامی و روابط ما با هر کشوری چون هند، باعث نشود که پاکستان سیاست خصمانۀ خود علیه افغانستان را شدت بخشد. ‌باید بسیار تلاش نمود که عاقلانه و با برنامه روابط همسایگی و منطقه‌یی خود را هم با پاکستان و هم با هند بر اساس منافع ملی عیار سازیم.

فعلا کشور در برهۀ حساسی از روند گفتگوهای صلح قرار دارد. بدون شک رفتن به طرف گفتگو با پاکستان یا هر کشور دیگر بدون داشتن درک درست از منافع ملی، برای تامین صلح در افغانستان کاری‌ست بی‌مفهوم.

در صورتی‌که حکومت موضع‌گیری خود را بر اساس منافع ملی افغانستان در برابر همسایگان به‌خصوص پاکستان عیار نسازد و مذاکرات را در چهارچوب ملاحظات راه حل منطقه‌یی به پیش نبرد، دست‌یابی به صلح ناممکن و برای مردم و کشورعواقب جبران‌ناپذیر خواهد داشت.

سید باقر واعظی

شورای عالی مصالحۀ ملی اعلام کرد آقای عبدالله در این سفر، با رهبری ترکیه دربارۀ تلاش‌های صلح در افغانستان و روابط دوجانبه میان دو کشور، بحث و گفت‌وگو خواهد کرد.
پیش از این نیز، رییس شوای عالی مصالحه ملی به کشورهای منطقه از جمله ایران، هند، پاکستان و ازبکستان از به خاطر جلب حمایت از تلاش‌های صلح سفر کرده بود.

 وزارت امور خارجه افغانستان امروز یک‌شنبه(۲۵ عقرب) ادعای مقام‌های پاکستانی را دربارۀ استفاده از خاک افغانستان در برابر پاکستان رد‌ و آن را بی‌بنیاد ‌خواند.
در خبرنامه این وزارت آمده‌است: «ادعاهای بابر افتخار، سخنگوی ارتش پاکستان مبنی بر استفاده از خاک افغانستان در برابر آن کشور دریک نشست خبری با وزیرخارجه پاکستان، بی بنیاد است.»
در این نشست خبری که روز گذشته برگزار شده بود، بابر افتخار ادعا کرد هند از گروه‌های هراس‌افگنی چون تحریک طالبان پاکستان، جماعت احرار و شورشیان بلوچ پشتیبانی می‌کند و این گروه‌ها از خاک افغانستان، کار می‌گیرند.
اما وزارت امور خارجه افغانستان تأکید می‌ورزد این کشور هرگز اجازه نمی‌دهد تا خاک آن در برابر کشور دیگری، مورد استفاده قرار گیرد.
خبرنامه افزوده است: «افغانستان صراحتاً اعلام می‌دارد که منحیث قربانی عمدهٔ تروریزم، ما متعهد به سیاست مبارزه علیه همه انواع تروریزم بدون تفکیک، در سراسر جهان می‌باشیم و هرگز اجازه نمی‌دهیم تا از خاک افغانستان برای انجام فعالیت‌های تخریبی علیه کشورهای دیگر استفاده شود.»
در ادامۀ خبرنامه آمده‌است: «مهمترین اولویت سیاست خارجی دولت افغانستان این است تا کشور ما به محور همکاری‌های منطقه‌ای و بین‌المللی بر مبنای منافع مشترک مخصوصاً در امر مبارزه با تروریزم مبدل گردیده و نقش مساعد را در تأمین امنیت و رفاه اقتصادی منطقه ایفا کند.»
در نشست خبری روز گذشته، شاه‌محمود قریشی وزیر خارجه پاکستان، نیز گفته بود پاکستان شواهدی را به سازمان ملل و سایر نهادهای بین‌المللی ارائه خواهد کرد که نشان می‌دهد که هند، همسایۀ این کشور با سازمان‌هایی در خاک پاکستان، فعالیت دارد.
او افزود: «ما اکنون شواهد غیرقابل انکاری را مبنی بر حمایت مستقیم دولت هند از تروریزم در پاکستان که منجر به مرگ پاکستانی‌های بی‌گناه شده‌است، به جهانیان ارائه می‌کنیم.»
این گفته‌ها در حالی ابراز می‌شود که نیروهای هند و پاکستان روز جمعه در کشمیر درگیر شدند که در نتیجۀ آن ۱۵ تن به‌شمول ۱۰ غیرنظامی کشته شدند.

با پیروزی جو بایدن در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، پاکستان که تحت فشار سیاست‌های سختگیرانه دولت ترامپ بود،ضمن ابراز خرسندی از انتخاب بایدن امید به ترمیم روابط با واشنگتن،همکاری سازنده در افغانستان، نقش‌آفرینی بهتر در منطقه و ارتباط با همسایگان و کمک به حل تنش‌ها در شبه قاره دارد.

روابط شکننده اسلام‌آباد-واشنگتن پس از دو دوره اوباما در زمان دونالد ترامپ نیز ادامه داشت. هر چند آمریکایی‌ها به شرط همکاری پاکستان در بحث افغانستان حاضر به کاهش فشار و امتیازدهی به اسلام‌آباد شدند اما رهبران پاکستان همواره نارضایتی خود را نسبت به رویکرد جانبدارانه آمریکا و سیاست‌های تبعیض‌آمیز این کشور ابراز داشته‌اند.

عمران‌خان نخست وزیر پاکستان در تابستان سال ۹۷ و پس از تشکیل دولت در این کشور اعلام کرد اسلام‌آباد در مشارکت با واشنگتن علیه تروریسم سهم زیادی را ارائه کرده و دیگر زمان زیاده‌طلبی از ما نیست، بلکه پاکستان به دنبال روابط و همکاری‌های برابر با آمریکا است.

‌وی ۳ روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نیز طی گفت‌وگو با نشریه اشپیگل آلمان خطاب به رئیس جمهوری آینده آمریکا گفت: واشنگتن به جای دامن زدن به رویکرد رویارویی در منطقه، سیاست غیرجانبدارانه در منطقه را در دستور کار قرار دهد و در مسیر پیروی از سیاست‌های یکنواخت و عاری از تبعیض گام بردارد.

بایدن و نگاه پاکستان به ترمیم روابط با آمریکا

تقریباً اکثر رهبران سیاسی پاکستان به ویژه مقام‌های دولتی این کشور با خرسندی پیروزی بایدن را تبریک گفته و امید به بهبود روابط دوجانبه به ویژه پایان دوران سیاست‌های سختگیرانه کاخ سفید دارند.

به نقل از خبرگزاری ایرنا، به باور ناظران سیاسی پاکستان، جو بایدن درک بهتری از موقعیت اسلام‌آباد داشته و حتی زمانی که بایدن رئیس کمیته روابط خارجی سنای آمریکا بود نقش محوری را برای ترمیم روابط با پاکستان و درک سیاست‌های این کشور در مقایسه با خواسته‌های کاخ سفید ایفا کرده است.

آخرین سفر جو بایدن به پاکستان ۹ سال پیش انجام شد. وی سال ۲۰۱۱ در اقدامی غیرمنتظره از کابل به اسلام‌آباد سفر کرد، بازدیدی که هدف اصلی آن اطمینان دهی به پاکستان برای حمایت از جنگ علیه تروریسم و اذعان به نقش این کشور در بحث افغانستان عنوان شد.

روزنامه پاکستانی “اکسپرس تریبیون” نوشت: بایدن در طول هشت سال فعالیت خود در مقام معاون رئیس جمهوری و پیش از آن ریاست کمیته روابط خارجی همواره پاکستان را به عنوان یک متحد راهبردی در منطقه دیده است.

به گزارش این نشریه انگلیسی زبان، برعکس دونالد ترامپ که همواره نگاه شک و تردید به پاکستان داشته، جو بایدن این کشور را شریک راهبردی واشنگتن خوانده و بهبود وضعیت اقتصادی و سیاسی پاکستان را برای ثبات منطقه‌ای مهم دانسته است.

پرهیز از رویارویی در منطقه، توقع پاکستان از بایدن

با توجه به اختلافات شدید بایدن با سیاست‌های ترامپ و برخی اقدامات یکجانبه وی مانند خروج از پیمان پاریس، توافق هسته‌ای ایران و ممنوعیت ورود مسلمانان به آمریکا، کارشناسان پاکستانی معتقدند که این کشور نیز انتظار دارد تا با روی کار آمدن جو بایدن، از شدت سیاست‌های سختگیرانه دولت ترامپ کاسته شود.

“کامران یوسف” از کارشناسان شبکه خبری “اکسپرس” پاکستان در این خصوص گفت: همکاری سازنده آمریکا با پاکستان در افغانستان، رویکرد مثبت در منطقه، پیوستن به برجام و پرهیز از دامن زدن به سیاست‌های تحریک آمیز و نقش آفرینی برای حل تنش‌ها در شبه‌قاره؛ از جمله انتظارات اسلام‌آباد است که نگاه رو به جلو از واشنگتن دارد.

به گفته این کارشناس امور راهبردی، بازگشت آمریکا به توافق بی المللی هسته‌ای با ایران‌ و سایر قدرت‌های جهان شرایط را برای پاکستانی‌ها آسان‌تر می‌کند، زیرا هرگونه تشدید تنش‌ها میان تهران-واشنگتن به آنچه که این کارشناس پاکستانی افزایش مشکلات منطقه‌ای اسلام‌آباد خواند، منجر می‌شود.

وی افزود: به نظر می‌رسد جو بایدن روابط آمریکا با کشورهای حوزه خلیج فارس را از نو برقرار کند، اقدامی که شاید سعودی‌ها از آن خرسند نشوند؛ چرا که آنان شاید از این پس با آزادی که در دوران ترامپ داشتند، برخوردار نباشند و این وضعیت نیز ممکن است بر پاکستان تاثیر داشته باشد.

نوع نگاه آمریکا به روابط با هند و ملاحظه پاکستان به این تعاملات و از سوی دیگر تقابل واشنگتن با پکن و استفاده از زمین شبه‌قاره برای تشدید رویارویی با چین نیز دیگر چالش‌هایی است که پاکستان درصدد رسیدگی به آن با آغاز کار دولت جدید آمریکا است.

تحلیلگران در پاکستان معتقدند مناسبات این کشور با آمریکا در قالب بده بستان است و افغانستان نیز محور این تعاملات محسوب می‌شود. اما آنچه چالش اصلی برای دولتمردان پاکستانی به حساب می‌آید، توسعه روابط با واشنگتن فراتر از نگاه امنیتی است.

نشریه اکسپرس تریبیون گزارش داد: رئیس جمهوری وقت پاکستان در سال ۲۰۰۸ و در جریان سفر جو بایدن به اسلام‌آباد به پاس خدمات وی برای حمایت از توسعه روابط میان دو کشور، دومین نشان افتخار غیرنظامی پاکستان موسوم به “هلال پاکستان” را به بایدن تقدیم کرد.

این روزنامه نوشت: پاکستان بایدن را دوست دیرینه خود می‌داند و امیدوار است که وی در مسیر ترمیم روابط دو کشور گام بردارد.

انتخابات ریاست جمهوری امریکا در حالی با اماواگرهای تقلب انتخاباتی و پیروزی احتمالی و شکست ترامپ همراه شده که ایالات متحده امریکا یک نکته اساسی در مورد افغانستان را این روزها به دست فراموشی سپرده است. «توافق نامه صلح امریکا با طالبان» به همان میزان که به یک مساله کم اهمیت برای سیاستمداران امریکا بدل شده به همان اندازه برای حکومت افغانستان و مردم این کشور به یک موضوع حیاتی و سرنوشت ساز مبدل گشته است.

افغان ها منظر نتیجه توافق نامه صلح امریکا با طالبان و مذاکرات بین الافغانی در دوحه می باشند. اگرچه براساس برخی پیش بینی ها دونالد ترامپ با امضای توافق نامه صلح با طالبان دنبال کسب آراء بیشتر بود و اینک که خود را در لبه تیغ شکست می بیند طبیعی ست که اهمیتی به این توافق نامه ندهد و حکومت افغانستان و مردم این کشور را در یک ابهام کشنده قرار دهد.

برخی پیش بینی ها می گوید چه ترامپ برنده شود و چه شکست بخورد دیگر مثل قبل از انتخابات نگاه جدی به توافق صلح امریکا با طالبان نخواهد داشت و از سویی هم پیروزی بایدن صلح افغانستان را تسریع نخواهد کرد.

بایدن توافق نامه صلح امریکا با طالبان را کنار بگذارد

رسانه «دی دیپلمات» طی مطلبی در سیزده نوامبر در مورد توافق نامه صلح امریکا با طالبان خطاب به دولت احتمالی بایدن می نویسد:«دولت بایدن بهتر است توافق نامه صلح امریکا با طالبان را کنار بگذارد.»

مطلب ادامه می دهد:«توافق نامه صلح امریکا با طالبان از همان ابتدا با پاشنه آشیل های زیادی همراه بود که یکی از آنها نادیده گرفتن نقش پاکستان در افغانستان است و اشتباه حیاتی دیگر ایالات متحده امریکا و حکومت افغانستان در ادامه تلاش برای گنجاندن پاکستان در مذاکرات صلح بود چون این کشور همواره تلاش کرده افغانستان را به یک کشور تابع خود تبدیل نماید. دولت ترامپ از عملکرد پاکستان در سال 2009 درس عبرت نگرفت، زمانیکه اسلام آباد با تمرکز همیشگی روی منافع خود مذاکرات صلحی که دولت اوباما با طالبان آغاز کرده بود را به چالش کشید.»

با صلح و بی صلح پاکستان برنده است!

به اعتقاد نویسنده مطلب دیدگاه پاکستان در مورد افغانستان بسیار ساده است: اگر مذاکرات صلح ناکام بماند، پاکستان برنده می شود چون می تواند از طریق طالبان تاثیر خود در افغانستان را ادامه دهد و اگر مذاکرات صلح موفق شود، طالبان در قدرت سیاسی با دولت نه چندان قوی کابل سهیم می شوند و در این صورت بازهم پاکستان برنده است زیرا نفوذ این کشور در افغانستان گسترش خواهد یافت. افغانستان تحت سلطه پاکستان بدون شک مکانی مناسب و پناهگاه امنی برای جنبش های اسلامی تندرو نظیر القاعده و داعش خواهد بود و از خاک افغانستان تهدیداتی متوجه امریکا و اروپا خواهد شد.

خروج امریکا از افغانستان، ایده آل برای پاکستان

در ادامه مطلب می خوانیم اگر امریکا نیروهایش را به طور کامل از افغانستان خارج کند، نمی تواند اهرم های فشار لازم برای جلوگیری از این اتفاق را در اختیار داشته باشد و همچنین بازگشت خود به افغانستان را دشوار خواهد ساخت چون پاکستان مسیر اکمالاتی خود را باز نخواهد کرد و روسیه هم دیگر گزینه مناسب نخواهد بود.

مطلب ادامه می دهد مالیات دهندگان امریکایی از جنگ طولانی در افغانستان خسته شده اند چون هزینه های مالی هنگفت و سربازان امریکایی زیادی در این جنگ از دست رفته است و دولت جو بایدن باید توافق نامه صلح شکست خورده امریکا با طالبان و مذاکرات بین الافغانی را کنار بگذارد. صلح با طالبان نتیجه مطلوبی برای امریکا در پی نخواهد داشت و اوضاع موجود هم چندان امیدوار کننده نیست. افغانستان تحت سلطه پاکستان یا افغانستان بدون حمایت  امریکا بدون شک بسیار بدتر خواهد بود.

عمق استراتژیک پاکستان در افغانستان

در بخش دیگری از مطلب فوق آمده است:«پاکستان از دهه 1960 میلادی تاکنون دیدگاه عمق استراتژیک خود در افغانستان را دنبال کرده است، دیدگاهی که از اصول نظامی جنرال های پاکستانی نشأت گرفته ریشه های آن نه به افغانستان که به هند بر می گردد.  ارتش پاکستان بعد از از دست دادن بال شرقی خود یعنی بنگلادش امروزی مجبور شد استراتژی خود نسبت به هند را تغییر بدهد و در این راستا افغانستان برای پاکستان به منطقه ای تبدیل شد که نیروهای نظامی خود را بتواند خارج کرده دوباره سازماندهی نماید و ضد حملاتی را برنامه ریزی کند. پیاده کردن این استراتژی مستلزم داشتن یک دولت دوست در افغانستان می باشد، دولتی که در صورت جنگ بین پاکستان و هند، خاک خود را در اختیار پاکستان قرار دهد.»

استفاده ابزاری پاکستان از طالبان

مطلب ادامه می دهد با پیروزی جهاد و مجاهدین  علیه اتحاد جماهیر شوروی سابق، ارتش پاکستان توانست از مجاهدین علیه هند در جامو وکشمیر تحت کنترل هند استفاده کند. هدف پاکستان از این اقدام سخت کردن حاکمیت هند در این منطقه، جلوگیری از اعزام نیروهای هندی برای مبارزه با شورشیان بومی و کاهش ظرفیت هند در رقابت دیرینه میان اسلام آباد و دهلی نو بود. این برنامه ها در دهه 1988 تطبیق شد و برای اینکه نقش پاکستان پوشیده بماند شورشیان در افغانستان آموزش دیدند. این برنامه ها می طلبید که یک حکومت دوست یا حکومتی که توان مقابله با پاکستان را نداشته باشد در افغانستان در قدرت باشد.

از سویی افغانستان همواره پشتون های پاکستان را بخشی از پشتون های خود می داند. در زمان ریاست جمهوری محمد ضیاءالحق پاکستان تلاش کرد شهروندان پشتون ساکن در ایالت خیبرپشتونخوا را کنترل نماید و سیاست های اسلامی سازی خود را تطبیق کند. همچنین پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق و تشکیل کشورهای مستقل آسیای مرکزی افغانستان به دروازه دسترسی به بازراهای انرژی آسیای مرکزی تبدیل شد. سقوط دولت کمونیست و آغاز جنگ های داخلی در افغانستان این جاه طلبی های سیاسی و اقتصادی را از بین برد. با ظهور طالبان در قندهار اما این گروه به بهترین معالمه طالبان تبدیل شد. پاکستان در حالیکه موضوع خط دیورند همچنان حل نشده باقی مانده بود با استفاده ابزاری از طالبان سیاست عمق استراتژیک خود را روی دست گرفت.

پاکستان و افغانستان پس از یازده سپتامبر 2001

به اعتقاد نویسنده مطلب پس از حادثه یازده سپتامبر، پاکستان تحت فشارهای بین المللی قرار گرفت تا ارتباط خود با طالبان در افغانستان را قطع کرده از دولت افغانستان حمایت کند. طالبان در این شرایط مناطق قبایلی مرزی را به پناهگاه امن هزاران جنگجوی طالب تبدیل کرد. سازمان استخبارات پاکستان (آی اس آی) پشت حملات تروریستی در داخل افغانستان به ویژه حمله به منافع هند در افغانستان قرار گرفت.

از دید پاکستان، دولت افغانستان مادامیکه حمایت های بین المللی کمی داشته باشد، شانس زیادی برای بقا نخواهد یافت و حضور روز افزون هند در افغانستان سبب خواهد شد این کشور ارتباط خود با طالبان را همچنان حفظ نماید.

اگرچه اصول عمق استراتژیک پاکستان در افغانستان براساس مقتضیات زمان تغییر می کند اما آنچه مسلم است طالبان هنوز ابزار پاکستان برای پیاده کردن اهداف این کشور در افغانستان می باشد.

در بخش پایانی مطلب می خوانیم:«پاکستان هنوز افغانستان را زمین بازی و تداوم جنگ خود با هند می پندارد و گنجاندن این کشور در مذاکرات صلح حکومت افغانستان با طالبان با محوریت امریکا یک اشتباه مرگبار است.»

به هر حال در صورت عدم حصول پیروزی یا صلح در افغانستان، حضور نیروهای امریکایی در افغانستان نتایج بهتری برای منافع و امنیت امریکا به دنبال خواهد داشت.

در پی آغاز گفتگوهای صلح افغانستان شماری از رهبران جهادی افغانستان به دعوت رسمی کشورهای هند و پاکستان به این کشورها سفر کرده اند و با مقامات ارشد سیاسی و نظامی آن‌ها دیدار و گفتگوهایی داشته اند.

اخیرا عبدالله عبدالله رئیس شورای مصالحه به هر دو کشور پاکستان و هند رفت؛ و درچارچوب همین سفرها، پاکستان از گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی و هند از مارشال عبدالرشید دوستم، معاون اول سابق ریاست جمهوری افغانستان و عطا محمد نور از فرماندهان ارشد جبهه شمال و متحدین سابق دهلی دعوت رسمی کرد تا پیرامون وضعیت گفتگوهای صلح میان دولت و طالبان با مقامات ارشد سیاسی و نظایم این کشورها صحبت کنند.

با اعلام خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان هم هند و هم پاکستان نگران برگشت وضعیت افغانستان به شرایط مشابه دهه نود میلادی در این کشوراند.

عمران خان، نخست وزیر پاکستان، دو روز پیش در مصاحبه با مجله اشپیگل گفت که او اخیرا با گلبدین حکمتیار و با عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه ملی افغانستان دیدار کرده و به آنها گفته است که “ما در افغانستان هیچ ترجیحی نداریم، تنها منافع ما این است که دولت آینده در کابل به هند اجازه عملیات از آنجا علیه پاکستان را ندهد.”

رهبران حکومت هند هم دقیقا همین نگرانی را دارند. آنها در گفتگو با مقامات افغانستان تاکید کرده اند که با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان نگران فعالیت های گروه‌های افراطی مانند لشکر طیبه و جیش محمد در داخل خاک افغانستان اند. این گروه‌ها در منطقه کشمیر بر ضد نیروهای نظامی هند فعالیت می‌کنند.

از زمان سقوط حاکمیت طالبان در سال ۲۰۰۱ میلادی در افغانستان، هند حدود دو میلیارد دالر در پروژه های بازسازی افغانستان برای دفاع از همین استراتژ هزینه کرده است در حالیکه اسلام آباد به دلیل اختلافات بر سر کشمیر با دهلی، هر نوع حضور و نفوذ هند در افغانستان را تهدیدی به امنیت خود تلقی می‌کند.

اشرف غنی، رئیس جمهوری افغانستان پیشتر گفته است که جنبش طالبان پاکستان با گروه طالبان افغانستان نزدیکی فکری دارد، اما برنامه سیاسی آن به افغانستان ربطی ندارد.

با وجود این اختلافات هند و پاکستان کابل همواره تاکید کرده که هند هیچ نوع فعالیت ضد پاکستان از افغانستان نداشته و “حضور هند” در افغانستان نباید بهانه‌ای برای “توجیه حمایت” از طالبان باشد.

روزنامه هندوستان تایمز هند همچنین می افزاید که این دیدارها “بخشی از ارتباط دهلی نو با طیف وسیع تری از رهبری در کابل” در میان گفتگوهای درون افغانستان است.

رسانه های هندی گزارش داده اند که عبدالله عبدالله در گفتگو با نخست وزیر نارندرا مودی ، اس جی شانکار، وزیر خارجه، وآجیت دووال، مشاور امنیت ملی هند ، نقش “حیاتی” هند را در برقراری صلح پایدار در افغانستان تأیید کرده و خواستار “حمایت مستمر هند از دولت و مردم افغانستان ” شده است.

عطامحمد نور به قول رسانه های هندی گفته است که احساس می کند که هند ، به عنوان یک کشور مهم در روند توسعه افغانستان ، توانایی تبدیل شدن به “تسهیل کننده” مذاکرات صلح را دارد.

رسانه های هند گزارش داده اند که رهبران افغانستان از هند خواسته‌اند تا در گفتگوهای صلح با طالبان کمک کند.

گلبدین حکمتیار در سخنرانی اخیر خود در اسلام آباد گفت که او خود گفتگوهای جداگانه را با طالبان در پیش خواهد گرفت. او در بازگشت از سفر به اسلام آباد نیز در یک کنفرانس خبری گفت که دولت موقت تنها “راه‌حل” بحران در افغانستان است.

نگرانی ها چیست؟

با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان، هند و رهبران جبهه متحد سابق شمال افغانستان نگران آن هستند که پاکستان مجددا نقش بیشتری در سیاستگذاری های افغانستان خواهد یافت و برای ایجاد توازن آنها خواستار نقش بیشتر هردو کشور رقیب در تحولات افغانستان هستند.

به نوشته برخی از رسانه های هندی شماری از رهبران مخالف طالبان در افغانستان به مقامات هندی گفته‌اند در صورتیکه وضعیت این کشور به دهه نود میلادی برگردد آنها آماده اند که دوباره در برابر طالبان بجنگند.

کارشناسان می‌گویند در حالی که این اطمینان از کابل وجود دارد که خاک افغانستان در برابر هند استفاده نخواهد شد اما این پس از پایان مذاکرات بین طالبان و دولت افغانستان است که تصویر واقعی را روشنتر خواهد کرد.

زلمی خلیلزاد ، فرستاده ویژه ایالات متحده در امور صلح افغانستان ، در اوایل سال جاری ، پیشنهاد داده بود که اگر هند نگرانی‎‌هایی دارد باید مستقیماً با طالبان در مورد فعالیت های تروریستی وارد مذاکره شود.

با این حال روزنامه هندوستان تایمز نوشته است که هنوز دهلی در مورد انجام گفتگوهای مستقیم با گروه طالبان تصمیم نگرفته است.

برخی ناظران از تلاش‌های عمران خان نخست وزیر پاکستان برای ایجاد روند آلترناتیو صلح افغانستان از طریق تسهیل گفتگوهای مستقیم میان چهر‌ه‌های جهادی این کشور و طالبان سخن گفته اند.

عمران خان می‌گوید در حال حاضر هیچ کس نمی‌تواند پیش بینی کند که تحولات افغانستان به کدام سو خواهد رفت.

آقای خان مدعی شد که “چیزی که من می‌توانم بگویم کشوری که بعد از افغانستان بیشترین احتیاج را به صلح دارد، پاکستان است.”

او افزود که مناطق قبایلی ما در مجاورت مرز افغانستان در ۱۵ سال گذشته ویران شده است. نیمی از مردم این مناطق آواره داخلی شده اند و حدود ۱.۵ میلیون نفر از آنها -قربانیان درگیری بین طالبان پاکستان و ارتش هستند.

با این حال مذاکرات صلح افغانستان در دوحه از هفته ها به این سو روی مسائل فنی به بن بست رسیده است و هنوز مشخص نیست که آیا این مذاکرات به یک نتیجه ملموس و قابل پذیرش به همه طرفهای درگیر در داخل افغانستان و همچنان میان کشورهای منطقه خواهد رسید یا خیر؟

بسیاری باور دارند که کابل تا حالا نتوانسته خاطر پاکستان را از بابت حضور بزرگترین دشمن این کشور در افغانستان، جمع کند و این عملاً به معنای ادامه سیاست دوگانه پاکستان است.

بهتر از همه شاید آن پترسون، سفیر سابق آمریکا در اسلام آباد توضیح بدهد که در پیامی به واشنگتن نوشته تا زمانی‌که پاکستان از بابت هند مطمئن نشود، هرچقدر پول به این کشور پرداخته شود، دست از حمایت از گروه‌های اسلامگرای تندرو بر نمی‌دارد.

بی بی سی