برچسب: نیلوفر رحمانی

خانم نیلوفر رحمانی خلبان نیروی هوایی کشور که تقریبا دو سال پیش برای یک دوره آموزشی بلند مدت در آمریکا حضور داشت، در آنجا درخواست پناهندگی داد.

لازم به ذکر است که خانم رحمانی 26 ساله در سال 2012 وارد نیروی هوایی کشور شد و پس از آن اولین خلبان زن شد که هواپیماهای بال ثابت را به پرواز درمی آورد.

«کیمبرلی موتلی» وکیل مهاجرتی خانم رحمانی می گوید: «خیلی خوشحالیم که بالاخره این اتفاق افتاد.»

وی افزود: «بخاطر تغییر در سیاست های مهاجرپذیری آمریکا، هم اکنون تعداد نفراتی که نسبت به دوره دولت آقای اوباما پناهندگی دریافت می کردند، خیلی کم شده است؛ از این رو، درخواست پناهندگی رحمانی نیز خیلی برایش با استرس بوده است.»

گفتنی است که نیلوفر رحمانی خبر قبول شدن درخواست پناهندگی اش را روز دوشنبه دریافت کرد، درست زمانی که افغانستان در چند نقطه اش بار دیگر شاهد رویدادهای تررویستی مرگباری بود.

موتلی علاوه می کند که «خانم رحمانی اما بسیار نگران خانواده اش است که در افغانستان زندگی می کنند. او فقط می خواهد مطمئن شود که خانواده اش در مکانی امن زندگی می کنند؛ اما در کل، خوشحال است که پناهندگی اش را دریافت کرده است.»

آنان همچنین گفته اند که خانم نیلوفررحمانی با هیچ گونه تهدیدی هم در شغل و هم در زندگی شخصی اش مواجه نمی باشد.

این فعالان مدنی در نامه ای سرگشاده به اوباما نوشته اند: “یافته های «تیم تحقیقاتی مجمع سفید» نشان می دهد که خانم نیلوفررحمانی اولین خلبان زن هواپیمای بال ثابت نیروی هوایی افغانستان که به تازگی در آمریکا درخواست پناهندگی داده است، با هیچ گونه تهدیدی مواجه نمی باشد، بلکه وی زندگی خوبی به همراه معیارهای امنیتی بسیار بالا دارد. همچنین، هیچ تهدید و مانعی برای خانم رحمانی وجود ندارد که سبب شود او نتواند وظایفش را به طور ایمن در فضای شغلی و فضای زندگی شخصی اش انجام دهد.”

نامه افزوده است “بنابراین، مجمع سفید که متشکل از جوانان تحصیل کرده، قانون گذاران، فعالان حقوق بشری، اساتید دانشگاه، فعالان مدنی، و تحلیل گران افغانستان می باشد از دولت ایالات متحده آمریکا و دیگر نهادهای مربوطه درخواست می کند تا درخواست پناهندگی خانم نیلوفر رحمانی را رد کرده و او را در اسرع وقت به افغانستان بازگردانند، زیرا دولت افغانستان میلیون ها دالر برای تحصیل و ظرفیت سازی وی هزینه و سرمایه گذاری کرده است. از سویی دیگر، خانم رحمانی یکی از افسران کادری حیاتی برای افغانستان است و ما به شدت به او نیازمندیم.”

این نامه همچنین می آورد که “ما معتقدیم قبول درخواست پناهندگی این چنین اشخاصی که موقعیت های حیاتی و مسئولیت های مهم دارند، نه تنها بر کشور ما تاثیر منفی می گذارد، بلکه دیگر شهروندانی که توسط دولت افغانستان به سفرهای رسمی به آمریکا و یا دیگر کشورهای توسعه یافته اعزام می شوند را تشویق می کند تا از راه های غیرقانونی درخواست پناهندگی کنند.”

لازم به ذکر است که خانم نیلوفر رحمانی برای گذراندن یک دوره آموزشی 18 ماهه به ایالات متحده امریکا اعزام شده بود که به تازگی این دوره آموزشی اش تمام شده بود و قرار بود وی روز شنبه هفته گذشته به کشور بازگردد.

اما رسانه های آمریکایی اعلام کردند که او درخواست پناهندگی کرده است و نمی خواهد به افغانستان بازگردد.

به دنبال این خبر، واکنش های تندی از سوی مردم و مقامات کشور دیده شد.

هفته گذشته نیویورک تایمز خبرداد که نیلوفر رحمانی، به دلایل امنیتی در آمریکا درخواست پناهندگی کرده است اما دو روز بعد، طلوع نیوز به نقل از نیلوفر رحمانی این خبر را “برداشت غلط” عنوان کرد.

کمبرلی موتلی، وکیل مدافع خانم رحمانی در جریان مصاحبه گفت نظر به سابقه کاری که خانم رحمانی دارد در صورت برگشت به افغانستان زندگی او مورد تهدید قرار خواهد داشت.

ژنرال محمد رادمنش، سخنگوی وزارت دفاع افغانستان گفته است که خانم رحمانی در مورد تهدید‌های امنیتی “دروغ” گفته است. این در حالی است که نیلوفر رحمانی از عدم پیگیری تهدید‌ها به او وخانواده‌اش از سوی مقام‌های افغان شاکی است.

نیلوفر رحمانی ۲۵ سال دارد و برای یک دوره نسبتا طولانی آموزشی به آمریکا رفته بود. او سه سال پیش از مکتب هوایی در شیندند هرات فارع شد و در سال ۲۰۱۵ از سوی وزارت خارجه آمریکا، جایزه ‘زنان شجاع’ را دریافت کرد.

نیلوفر رحمانی اولین خلبان زن نیروی هوایی افغانستان که برای گذراندن یک دوره آموزشی 18 ماهه در آمریکا بسر می برد و قرار بود، امروز (یکشنبه) به کشور باز گردد، گفته می شود از این کشور درخواست پناهندگی کرده است.

وزارت دفاع ملی کشور نیز امروز (یکشنبه) تایید کرد که خانم نیلوفر رحمانی پس از ختم دوره آموزشی 18 ماهه اش در آمریکا درخواست پناهندگی داده است.

وال استریت جورنال روز گذشته در گزارشی و به نقل از خانم رحمانی نوشته بود که وی ترس از این دارد که اگر به افغانستان برگردد جانش در خطر خواهد بود.

این گزارش ها در حالی مطرح می شود که خانم نیلوفر رحمانی به عنوان اولین خلبان زن نیروی هوایی افغانستان و به عنوان نمادی از تلاش های در حال انجام برای ارتقای وضعیت زنان در افغانستان، سال گذشته میلادی از سوی وزارت خارجه آمریکا مورد تقدیر قرار گرفت و جایزه شجاع ترین زن سال را دریافت کرد.

رویترز در گزارشی نوشت که محمد رادمنش یک سخنگوی وزارت دفاع کشور ضمن تایید این خبر اظهار امیدواری کرده که درخواست پناهندگی خانم نیلوفر رحمانی توسط مقامات مربوطه آمریکا پذیرفته نشود.

محمد رادمنش گفته است “زمانی که یک افسر از ناامنی شکایت می کند و از تهدیدهای امنیتی می ترسد، آن وقت، مردم عادی چه باید بکنند؟ او (خانم نیلوفر رحمانی) بهانه ای برای خودش درست کرده است، در حالیکه ما صدها زن تحصیل کرده و فعال حقوق زنان داریم که مشغول به کار و فعالیت هستند و افغانستان برایشان امن است.”

کاپیتان نیلوفر رحمانی در سال 2012 از آکادمی هوانوردی فارغ شد و صلاحیت به پرواز درآوردن هواپیمای ترانسپورتی نظامی نوع (C-208) را کسب کرد. وی برای گذراندن یک دوره آموزشی 18 ماهه برای به پرواز درآوردن هواپیماهای غول پیکر نظامی ترانسپورتی در آمریکا بود و قرار بود امروز (یکشنبه) به افغانستان بازگردد.

در جامعه محافظه کاری که همچنان جایگاه محدودی برای زنان در نظر گرفته شده، داستان خانم نیلوفر رحمانی به عنوان نمونه ای از شکست تابوهای پیشین و پیشرفت برای بدست آوردن جایگاهی برای زنان آن هم در مکان هایی که معمولا توسط مردان بدست گرفته می شد، محسوب می گردد.

اما موفقیت خانم نیلوفر رحمانی قیمتی نیز داشت.

آکادمی تقدیر از زنان شجاع وزارت خارجه آمریکا نوشته است “خانم رحمانی و خانواده اش بارها تهدیدهای مستقیمی نه تنها از سوی طالبان بلکه از سوی اقوام و خویشان شان دریافت کرده بودند، به طوریکه تاکنون چندین بار مجبور شده اند خانه شان را به مکان دیگری انتقال دهند.”

اما این موضوع، حس همذات پنداری بسیار کمی برای خانم نیلوفر رحمانی در افغانستان به دنبال داشت.

در شبکه های اجتماعی انتقادات تندی علیه وی صورت گرفت و این طور مطرح کردند که پول های کلان دولتی که صرف آموزش وی در افغانستان و آمریکا شده به هدر رفته است، زیرا او از انجام مسئولیتش خودداری کرده است.

یکی از کاربران فضای اجتماعی نوشت “نیلوفر رحمانی یک میلیون دالر از کیسه های مردم افغانستان گرفت و به قاچاقبران انسان داد تا خودش را به آمریکا برساند و درخواست پناهندگی کند.”

دیگر کاربران نیز مطالب مشابهی نوشته اند و از این اقدام نیلوفر رحمانی به شدت انتقاد کرده اند.

لازم به ذکر است که خانم نیلوفر رحمانی با آنکه اولین خلبان زن نیروی هوایی افغانستان است، اما اولین سربازی نیست که در آمریکا پس از گذراندن دوره آموزشی اش به کشور بازنگشته و درخواست پناهندگی داده است.

براساس گزارشاتی، طی دو سال گذشته تقریبا 42 افسر کشور هنگام آموزش در آمریکا ناپدید شده اند و احتمالا به کانادا رفته و درخواست پناهندگی داده اند.

خانم فیروزی که ۲۶ سال سن دارد با همسرش نیز خلبان است، که همزمان به طور مشترک به نیروهای زمینی افغانستان کمک رسانی می کنند. این ها بخشی از نیروی هوائی کوچک افغانستان اند که می کوشند نقش بزرگ تری در جنگ علیه شورشیان طالب ادا کنند.

دویچه له نوشت؛ فیروزی که در پایگاه نیروی هوائی در کابل برای پرواز آمادگی می گرفت گفت: “هنگامی که من یونیفورم نظامی ام را می پوشم، به حیث یک زن واقعاً احساس افتخار می کنم.”

نزدیک به ۱۶ سال پس از سقوط رژیم طالبان در اثر تهاجم نظامی به رهبری ایالات متحد امریکا در سال ۲۰۰۱، زنان افغان گام هائی به سوی حضور شان در جامعه بر می دارند که این شامل حضور در پارلمان، حکومت و اردوی افغانستان می شود.

در جامعه ی عمیقا محافظه کار افغانستان که از زنان بیشتر انتظار می رود در خانه بمانند و در کشوری که خشونت علیه زنان یک مشکل فراگیر است، آنان هنوز با مقامت مواجه اند.

در سال های ۱۹۹۰، در جریان جنگ داخلی در بین جنگسالاران افغانستان، خانواده خانم فیروزی هنگامی که وی طفل بود به پاکستان مهاجرت کردند و درست پس از سقوط طالبان به وطن برگشتند.

فیروزی در زمانی که دانش آموز مکتب متوسطه بود یک اعلان تلویزیونی را دید که از زنان دعوت به پیوستن به اردو را می نمود. بنابراین پس از فراغت مکتب، او در اکادمی نظامی به تحصیل پرداخت و افسر مخابره شد. پس از آن در اکادمی اعلان شد که نیروی هوائی در جستجوی زنی است که خلبان شود.

فیروزی و ۱۲ خانم دیگر در خواست دادند و او تنها کسی بود در امتحانات موفق گردید و به دوره کار آموزی شروع کرد.

هنگامی که وی دوره کار آموزی را در میدان هوائی هرات در غرب افغانستان می گذراند، با کاپیتان محمد جواد نجفی ملاقات کرد که بعداً شوهر وی می شود. آن ها تقریبا دو سال پیش ازدواج کردند و همسرش از آن زمان تاکنون از تلاش های وی برای پیشرفت در وظیفه اش حمایت کرده است.

او در سال ۲۰۱۵ دوره کارآموزی اش را به پایان رساند. نخستین دخترش نرگس چشم به دنیا گشود که اکنون ۸ ماهه است و دوباره ماموریت پروازش را از سر گرفته است.

فیروزی هم اکنون یکی از تنها دو خلبان زن در نیروی هوائی افغانستان است، اما پنج خانم دیگر نیز در حال گذراندن دوره کارآموزی هستند.

در سال ۲۰۱۳ کاپیتان نیلوفر رحمانی که اکنون ۳۰ سال دارد، نخستین خلبان هواپیماهای بال ثابت کشور گردید. در سال های ۱۹۸۰ به هنگام رژیم مورد حمایت شوروی فقط چند خلبان زن برای هیلیکوپترها وجود داشت. او اکنون در ایالات متحد آمریکا در حال گذراندن دوره کار آموزی در بخش خلبانی هواپیماهای نظامی ترانسپورتی بزرگ نوع “سی- ۱۳۰” است.

فیروزی میگوید که می خواهد زنان دیگر را نیز ترغیب کند.

او گفت که “به مثابه یک زن شما با چالش های متعددی رو به رو می شوید، اما شما باید به نحوی با آن مشکلات مقابله کنید.”

طبق گفته جنرال محمد رادمنش معاون سخنگوی وزارت دفاع افغانستان حدود ۱۸۰۰ زن در ارتش قریب به ۱۹۵هزار نفری افغانستان حضور دارند.

نیروی هوائی کوچک افغانستان فقط ۱۰۰ هواپیما دارد که طی سال های گذشته آنچنان مورد توجه نبوده است. اما در سال ۲۰۱۵ ناتو و ایالات متحد آمریکا آغاز به تمرکز روی توسعه آن از طریق آموزش دادن و تجهیزات نمودند.

این نیروی هوائی، هلیکوپترهای تهاجمی و هواپیماهای سبک جنگی دارد که در سال جاری برای عملیات جنگی پرواز کرده اند.

یکی از وظایف دیگر نیروی هوائی کشور در ماموریت های هوائی بشر دوستانه در حالات اضطراری جهت کمک به سیل زدگان، برفکوچ ها، رانش زمین و فاجعه ها می باشد.