برچسب: قریه

این اسناد که چندی پیش از شبکه سه این کشور منتشر شد و در وبسایت فایرفکس (stuff.co.nz) نیز موجود است با تشریحات پرده از تاکتیکی به نام «طعمه و قلاب» بر می دارد که توسط نیروهای خدمات هوایی برتر این کشور (NZSAS) مورد استفاده قرار می گرفت تا غیرنظامیان را ترسانده و تحریک برای نبرد کنند.

با این وجود دولت زلاند نو همواره نقش نیروهای نظامی این کشور در افغانستان را به عنوان نیروهای حافظ صلح عنوان می کرده است.

سربازان این کشور برای اولین بار در سال 2001 وارد افغانستان شدند تا از این رو بتوانند اتحادشان را با آمریکا تقویت کرده تا آمریکا از منافع پسا استعماری زلاند نو در منطقه پسافیک حمایت کند.

این کشور بیشتر نیروهای خود را در سال 2013 از افغانستان خارج کرد و تنها 10 سرباز باقی ماندند.

براساس اسناد تازه منتشر شده، نیروهای زلاند نو در سال 2010 یک حمله تعرضی را بر یک قریه در ولایت ارزگان راه اندازی کردند که در این حمله 10 غیرنظامی کشته شده و 15 تن دیگر زخمی شدند. دولت و مقامات نظامی این کشور اما تلاش زیاد کردند تا این حادثه را مخفی کرده و نقش نیروهای زلاندنو در این حمله را انکار نمودند.

همچنین دو غیرنظامی دیگر از ولایت ارزگان در مصاحبه ای گفتند که در سال 2004 نیروهای زلاند نو وارد قریه ای شدند و ساکنان قریه را در بازار به اتهام همکاری با گروه طالبان لت و کوب کردند. در همان شب نیز، ساکنان قریه صدای تیراندازی در نزدیکی کمپ نیروهای زلاند نو شنیدند.

روز بعد، این نیروها به قریه بازگشتند در حالی که چندین جسد بر روی موترهایشان بسته شده بود. در برابر چشمان پر از ترس ساکنان قریه، آنها جنازه ها را به زمین انداختند. سپس وارد چندین خانه شده، و برخی از ساکنان قریه را دستگیر کرده و آنها را تهدید به مرگ کردند. برخی منابع نظامی نیز این رویداد را تایید کرده اند و حتی وقوع تیراندازی را نیز مورد پرسش قرار داده اند که آیا واقعا نیاز بوده که تیراندازی صورت گیرد.

در همین حال، دولت زلاند نو در سال 2007 از سرباز «ویلی آپیاتا» با اهدای مدال صلیبی ویکتوریا از او به عنوان قهرمان یاد کرد، زیرا به گفته آنها او در سال 2004 و در همان قریه در جریان یک نبرد، یک همقطار زخمی خود را به منطقه امن رسانده بود.

نسخه مقامات این کشور از رویداد در آن قریه این است که تیم سرباز «آپیاتا» مورد کمین شورشیان قرار می گیرد؛ و آپیاتا یک سرباز زخمی را به منطقه امن می رساند. نه اینکه نبرد عمدا توسط رفتارهای وحشیانه این نیروها تحریک شده است.

با این حال، «تیم کیتینگ» افسر ارشد تیم در نامه ای به مقامات نظامی این کشور نوشت که هرگز با اجساد بدرفتاری و توهین نکرده اند.

این اسناد همچنین از دیگر خشونت های این نیروها در ولایت بامیان نیز پرده برداشته است، به طور مثال در جریان یک حمله در سال 2012 در منطقه باغک، دو سرباز این کشور به همراه چهار سرباز اردوی ملی کشور کشته شدند.

طلوع نیوز در گزارشی به نقل از ساکنان شش قریه در ولسوالی شاه ولیکوت ولایت کندهار نوشته است که ساکنان این قریه ها به جرم همکاری با دولت توسط شورشیان طالبان از این قریه ها اخراج و به مرکز این ولایت رفته اند.

این مردم همچنین می گویند که شورشیان طالبان تقریبا 3 هفته پیش دست کم 70 تن از ساکنان ولسوالی شاه ولیکوت را هنگامی که در بزرگراه زابل-کندهار در مسافرت بودند، اختطاف کردند.

به گفته ی آنها، طالبان هفت تن از این گروگان ها را کشته، 20 تن دیگر را آزاد کردند و 32 تن دیگر همچنان در بند طالبان هستند.

عبدالمنان ساکن ولسوالی شاه ولیکوت گفت: “طالبان از من درخواست اطلاعات درباره دولت کرد. من به آنها گفتم که من مامور دولت نیستم. بعد آنها مرا تهدید به مرگ کردند و خواستند که قریه ام را ترک کنم.”

زنان نیز در این ولسوالی می گویند که طالبان فرزندانشان را به زور گرفته است.

خانم زرغونه ساکن ولسوالی شاه ولیکوت گفت: “طالبان به زور فرزند من و فرزندان دیگران را گرفت. ما تا شهر قندهار را با پای پیاده آمدیم. بعضی از خانه هایمان به زور توسط طالبان اشغال شد. ما را تهدید به مرگ کردند و مجبور شدیم به اینجا بیاییم.”

در همین حال، کمیسیون حقوق بشر افغانستان نیز تایید کرده است که طالبان 70 تن از ساکنان ولسوالی شاه ولیکوت را اختطاف کرده و هفت تن از آنان را نیز کشته است.

فخرالدین فیضی سرپرست کمیسیون حقوق بشر در جنوب کشور گفت: “براساس اطلاعات اولیه ما، دست کم 70 غیرنظامی توسط شورشیان مسلح مخالف دولت اختطاف شده اند. آنها هفت تن را کشته اند و برخی را نیز آزاد کرده اند.”

این در حالیست که طالبان دست داشتن در این اختطاف را رد کرده است.