برچسب: قربانیان جنگ

سیما سمر، وزیر دولت در امور حقوق بشر، می‌گوید گروه طالبان، باید برای جلوگیری از وارد شدن تلفات به غیرنظامیان، با برقراری آتش‌بس، موافقت کند.

بانو سمر که روز چهارشنبه (۹ میزان)، در مراسمی در کابل سخن می‌گفت، افزود گروه طالبان باید با کاهش خشونت و یا آتش‌بس، موافقت کند تا از این طریق، زمینه‌ی برقراری صلح پایدار و همه‌شمول در افغانستان، فراهم شود.

او، در بخش دیگری از سخنان خود، گفت به منظور تأمین عدالت، باید خواسته‌های قربانیان جنگ در گفت‌وگوهای صلح، در نظر گرفته شود.

بانو سمر، افزود: «باید مطابق به خواست قربانیان جنگ، گفت‌وگوهای صلح پیش برود. در رسانه‌ها روایت‌های قربانیان جنگ نوشته می‌شود، این نشان می‌دهد که مردم افغانستان چه اندازه درد می‌کشند. برای اینکه در آینده‌ها این جنایات تکرار نشود، باید تروریستان از قربانیان جنگ معذرت بخواهند. ما باید روی مکانیزمی، برای شنیدن نظریات قربانیان جنگ کار کنیم.»

به گفته‌ی او، در گفت‌وگوهای میان‌افغانی، باید به ارزش‌های حقوق بشری احترام گذاشته شود.

این در حالی است که با گذشت بیش از دو هفته از آغاز گفت‌وگوهای میان‌افغانی، دو طرف، هنوز هم روی طرزالعمل گفت‌وگوها، به توافق نرسیده اند. هم‌چنان، گروه طالبان با وجود درخواست‌های پی‌هم کشورها و سازمان‌های بین‌المللی، نه تنها با برقراری آتش‌بس موافقت نکرده؛ بلکه خشونت‌ها را به شدت افزایش داده است.

مایک پمپئو، وزیر خارجۀ آمریکا نشست امروز در دوحه را یک فرصت تاریخی برای مردم افغانستان می‌خواند.

 او گفت: «وقتی به سوی روشنایی می‌بینیم، تاریکی سال‌های جنگ و بدبختی را در افغانستان به یاد می‌آوریم.»

وزیر خارجۀ آمریکا در بارۀ نظام سیاسی آیندۀ افغانستان گفت: «شما خودتان (دولت و طالبان) تصمیم بگیرید و انتخاب نظام آینده به دست شماست. او در این نشست، انتخابات را بهترین شیوۀ انتقال مسالمت‌آمیز قدرت عنوان کرد.»

پمپئو افزود: «فصل بعدی افغانستان را شما (دولت افغانستان و طالبان) خواهید نوشت، شما تصامیمی را اتخاذ کنید که شما را از فساد و خشونت دور نگه‌دارد.»

 او تأکید کرد: «تصمیم شما سطح و ادامۀ کمک‌های بین‌المللی را تعیین می‌کند.»

وزیر خارجۀ آمریکا از دو طرف خواست از این فرصت استفاده کنند و به یک‌دیگر احترام بگذارند. 

او هم‌چنان از دو طرف خواست قربانیان جنگ را در روند صلح دخیل سازند.

حافظه تاریخی افغان ها هرگز فراموش نمی کند که طالبان این گروه متحجر و سبک مغز که آلت دست بیگانه بودند و هستند چگونه هنگام ورود به کابل جست و جوی خانه به خانه را شروع کرد و عده زیادی از مردم بی گناه را به گلوله بست، مردان و جوانانی و کودکانی که حتی فرصت نکردند سوال کنند گناهشان چیست.

داستان خشونت و توحش طالبان تنها به کابل خلاصه نمی شود و شهر شهر این افغانستان مظلوم رد پای این توحش را در خود دارد، از مزار گرفته تا دیگر شهرها!

این طالبان که از هر لحاظ حساب کنی به مردم افغانستان مدیون هستند و هرگز کیفر اعمال زشت و جنایات خود را ندیده اند اکنون برای نشستن پشت میز مذاکره برای مردم افغانستان گربه می رقصانند. دلیل این جولان طالبان بدون شک همان حامیان منطقه ای و بین المللی شان است که به این گروه دلگرمی دهند و یک بار دیگر روی آنها حساب باز کرده اند.

به هرصورت این به هیات مذاکره کننده حکومت بستگی دارد که تا چه حد می توانند در میز مذاکره صدای مظلومانه قربانیان جنایات طالبان را چوب کرده بر سر این گروه متحجر بکوبند تا دنیا بفهمد که سکوت در برابر این گروه فقط و فقط افغان های بیشتری را به کام مرگ می کشاند. افغانهایی که به جرم نکرده کشته شدند و امروز زن و بچه هایشان محتاج یک لقمه نان و امنیت هستند.

داستان ها و روایات قربانیان جنایات طالبان کم نیست و مرور آنها قلب انسان را به درد می آورد:

چشم‌های کم‌فروغش روایت‌گر داستان غم‌گنانه‌یی بود. پیره‌زن، تک‌وتنها گوشه‌یی نشسته است. پیالۀ چایش را مقابلش گذاشته و پلکی به هم‌ نمی‌زند. وقتی مرا دید، می‌خواست از جایش بلند شود، اما نتوانست، انگار چیزی از دامنش به طرف زمین کشید و دوباره نشست شد. پرسیدم، مادر تنهایی؟ چای برایت بیاورم؟ خوش‌حال شد، رفتم و برایش چای تازه دم کردم و در پهلویش نشستم تا بساط قصه را پهن کنم.

پرسیدم دخترانت کجایند، گفت دختر کلانم کلاس خامک‌دوزی رفته، دختر دوم و سومم هم مکتب رفته‌اند، (دختر دوم و سومش معلم‌اند.)

پیرزن با آهی شروع به قصه کرد. از ساعت 7 صبح تا ساعت 2 پس از ظهر کاملاً تنهایم. ترموز آب جوش را دخترانم پر می‌کنند و در کنارم می‌گذارند، اما از بس دلم شکسته است، میلی به نوشیدنش ندارم.

 پیرزن با سه دخترش تنها زنده‌گی می‌کند. دخترانش برای این‌که خرج خانه‌شان را تهیه کنند، کار می‌کنند. عکس دختر کوچکش را که به احتمال زیاد بیست سالش باشد، برایم نشان می‌دهد. می‌گوید، وقتی 3 ماه بیش‌تر نداشت، پدرش را طالبان بردند. دو پسرش که یکی 15 سال داشته و پسر دیگرش 5 سال، هر دو را طالبان تیرباران کرده‌اند. پسر بزرگ‌ترش نیز هم‌سرنوشت پدر شده است.

پیرزن در حالی که اشک‌هایش را پاک می‌کند، می‌گوید، شوهرش یک کارگر عادی بود، مصروف بنایی بود و از این طریق چرخ زنده‌گی را می‌چرخاند.

وقتی طالبان به کابل می‌آید، یکی از فامیل‌های پیرزن که منصب دولتی داشته است، از ترس کشور را ترک می‌کند و به شوهر پیرزن می‌گوید که می‌تواند تا زمانی که آنان دوباره به کشور برگردند، در خانه‌اش زنده‌گی کنند.

مرد، خوش‌حال خانواده‌اش را جابه‌جا می‌کند، اما از عواقب کارش اطلاعی ندارد. سه هفته پس از رفتن صاحب‌خانه، طالبان سراغ خانه می‌آیند. از مرد خانواده سراغ صاحب‌خانه‌اش را می‌گیرد، اما او می‌گوید که چیزی نمی‌داند. به گفته این مادر، طالبان آن‌قدر شکنجه‌اش می‌کنند که مرد از هوش می‌رود.

یکی از افراد طالبان، نعش مرد را بر دوش می‌کشد تا او را از حویلی بیرون کند. پسر بزرگش مانع می‌شود، با شلیک دو گلوله در پای پسر، او را نیز با خود می‌برند. چند روزی از آن حادثه می‌گذرد، خبری از پسر و پدر خانواده نمی‌رسد.

روزی باز هم دروازه به صدا در می‌آید. پسر دوم با شوق این‌که پدرش پشت دروازه است، می‌دود، اما همین که دروازه حویلی باز می‌شود، زیر رگ‌بار قرار م‌ گیرد. پسر کوچک زن نیز که در گوشه‌یی از حویلی بازی می‌کند، با شلیک سه مرمی نقشی بر زمین می‌شود.

زن می‌ماند و یک دنیا تنهایی و وحشت. از آن روزها 20 سال می‌گذرد، اما زن هنوز هم حجم بزرگ تنهایی را به دوش می‌کشد. می‌گوید، اگر پسر بزرگش می‌بود، حالا صاحب دو سه فرزند شده بود. پیرزن هنوز نمی‌داند شوهر و پسر بزرگش زنده‌اند یا نه؟ بیست سال می‌گذرد، اما هنوز هیچ نشانه‌یی از شوهر و فرزندش ندارد.

یک فرمانده پولیس محلی در قندهار که ۱۵ عضو خانواده‌اش را در جنگ با طالبان از دست داده است، می‌گوید در صورت پیوستن این گروه به روند صلح، حاضر است جنگ‌‌جویان طالبان را ببخشد.

شمس‌الله اچکزی که از ۱۰ سال بدین‌سو مسوولیت فرماندهی پولیس محلی در روستای سنگ‌سار ولسوای ژری را بر عهده دارد، می‌گوید در صورت پایان خشونت‌ها از سوی طالبان و پیوستن این گروه به روند صلح، حاضر است جنگ‌جویان این گروه را ببخشد و حتی امنیت‌شان را نیز تامین کند.

او که ۱۵ عضو خانواده‌اش را در سال‌های گذشته در جنگ با طالبان از دست داده است، افزود: «تنها به دلیل ظلم طالبان مجبور شدم سلاح بردارم و بر ضد این گروه بجنگم.»

شمس‌الله اچکزی می‌گوید هنوز به طور پیوسته هدف حملات طالبان قرار می‌گیرد، اما به گفته وی، هیچ‌گاهی از مبارزه‌اش عقب‌نشینی نمی‌کند و برای آرامش مردم تا پایان، ایستاد‌گی خواهد کرد.

وی در حالی از بخشیدن خون اعضای خانواده‌اش صحبت می‌کند که قرار است مذاکرات میان دولت و طالبان تا چند روز دیگر در قطر آغاز شود.

پیش از این، برخی دیگر از بازماند‌گان قربانیان جنگ نیز گفته‌اند برای برقراری صلح در کشور، حاضر اند گروه طالبان را ببخشند.

 

سیما سمر امروز چهارشنبه 25 اسد ضمن اشاره به نقش و مسئولیت دولت در قبال فراهم کردن و اعاده کردن حقوق قربانیان جنگ و بی‌جا شدگان داخلی گفت: «اگر دولت نخواهد یا توانایی نداشته باشد تا مجرمان جنگی را به محکمه بکشاند نیاز است که محکمه جزایی بین‌المللی مداخله بکند.»

افغانستان عضو محکمه بین المللی جزایی (ICC) است و در صورتی‌که دولت توانایی به دادگاه کشاندن مجرمین جنگی را نداشته باشد باید لابی و تلاش شود تا محکمه جزایی بین‌المللی در قضایایی مثل میرزاولنگ دخالت کند.

این تحقیق امروز رسما شروع به کار کرد و افتتاح شد. پس از آنکه تحقیق به انجام برسد نتایج و پیشنهادات آن نشر خواهد شد.

گفتنی است که گروه تروریستی طالبان حدود دو هفته پیش به روستای میرزاولنگ در ولسوالی صیاد ولایت سرپل حمله کردند و نزدیک به ۵۰ تن را تیرباران کرد.

کمیسیون حقوق بشر افغانستان و نماینده حقوق بشر سازمان ملل جنایت هایی که توسط گروه تروریستی طالبان در روستای میرزاولنگ سرپل رخ داده بود، نکوهش و تقبیح کرده اند.

رئیس کمیسیون حقوق بشر افغانستان تاکید می‌کند که به اساس قوانین، غیرنظامیان باید در جنگ محافظت شوند و هیچ یک از طرفین حق ندارند گروگان‌ها را توهین، تحقیر، لت و کوب و یا به قتل برسانند و یا برخورد تبعیض آمیزی با آنها به دلیل مذهب و قومیت داشته باشند.

خانم سمر می‌گوید نباید اجازه داده شود که این جرایم ادامه پیدا کند زیرا این‌ها جرایمی نیستند که قابل بخشش از سوی حکومت و افراد با نفوذ باشد.

او تاکید دارد که برای پایان دادن به فرهنگ معافیت، تامین عدالت برای قربانیان و پاسخگویی مرتکبین این جرایم، باید دادگاه بین‌المللی جزایی در افغانستان مداخله کند.

به گفته وی، افغانستان در سال ۲۰۰۳ عضویت این دادگاه را به دست آورده و از آنجا که نهادهای عدلی و قضایی افغانستان در تامین عدالت در جرایم جنگی و ضدبشری ناتوان هستند، آنها خواهان مداخله دیوان بین‌المللی کیفری در افغانستان هستند.

رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می‌گوید آنها می‌کوشند با انجام تحقیق ملی قربانیان جنگ و تروریسم در افغانستان، از میزان “دوباره قربانی شدن” قربانیان بکاهند و زمینه کمک‌رسانی و جبران خسارت به آنها را فراهم سازند.

قرار معلومات وی، اکنون خانواده کشته شدگان در افغانستان صدهزار افغانی و خانواده زخمیان پنجاه هزار افغانی از دولت به دست می‌آورند که برای گرفتن آن نیز با مشکلات زیادی رو به رو اند و سرگردان می‌شوند.

بخش حقوق بشر دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان، یوناما نیز در نشست خبری امروز از انجام تحقیق ملی کمیسیون مستقل حقوق بشر حمایت کرد و آن را مهم و به موقع خواند.

خانم دانیل بیل، مسئول حقوق بشر دفتر یوناما در افغانستان به تغییر شیوه‌های جنگی در افغانستان اشاره کرده و گفت: “ما نگرانی عمیق خود را نسبت به حملاتی که افراد گروه داعش یا کسانی که خود را داعش می‌خوانند و گروه‌های خاص مذهبی و قومی را هدف قرار می‌دهند، مانند حوادث اخیر در سرپل، هرات و کابل ابراز می‌کنیم.”

به گفته وی، آمار سازمان ملل نشان می‌دهد که در ۹ سال گذشته ۷۷ هزار غیرنظامی در افغانستان کشته و زخمی شدند و شمار این قربانیان تنها در شش ماه نخست سال جاری میلادی ۵۲۴۳ نفر کشته و زخمی شدند.

خانم بیل می‌گوید که آمار قربانیان در این کشور بالا است اما میزان پاسخگویی عاملین جنایات جنگی در افغانستان و میزان جبران خسارت به قربانیان جنگ در این کشور بسیار ناچیز است.

قرار معلومات مقامات کمیسیون مستقل حقوق بشر، تحقیق ملی قربانیان جنگ چهارمین تحقیق ملی این نهاد پس از تحقیق در مورد قتل‌های ناموسی، تحقیق ملی در مورد بچه بازی در افغانستان و تحقیق ملی در مورد دسترسی به خدمات بهداشتی است.