برچسب: قتل عام

جبهه مقاومت ملی از روند کوچ اجباری مردم پنجشیر خبر داد.

جبهه مقاومت ملی افغانستان در توییترش نگاشته است روند قتل عام و کوچ اجباری و دسته جمعی مردم پنجشیر از سوی گروه طالبان همچنان ادامه دارد.

این جبهه می افزاید مردم در حال ترک آشیانه خود هستند.

«روند قتل عام و کوچ اجباری و دسته جمعی مردم پنجشیر از سوی گروه تروریستان همچنان ادامه دارد.مردم در حال ترک آشیانه خود هستند. جبهه مقاومت‌ملی افغانستان همچنان در حال مقابله با متجاوزین است. آزادی‌خواهی و شرافت انسانی جانی دوباره خواهد گرفت و حق و حقیقت در مقابل طالبان پیروز شود.

جبهه مقاومت ملی افغانستان در ادامه نوشته است”جبهه مقاومت‌ملی افغانستان همچنان در حال مقابله با متجاوزین است. آزادی‌خواهی و شرافت انسانی جانی دوباره خواهد گرفت و حق و حقیقت در مقابل طالبان پیروز شود.

سازمان عفو بین الملل روز گذشته (پنجشنبه) گفت براساس اسناد و گزارش های رسیده به این سازمان، جنگجویان طالبان ماه گذشته و پس از تصرف ولایت غزنی، 9 مرد از قومیت هزاره را در ولسوالی مالستان شدیدا شکنجه داده و کشته اند.

براساس خبرنامه سازمان عفو بین الملل، این رویداد در روزهای 13 الی 15 سرطان در قریه «موندرخت» در ولسوالی مالستان ولایت غزنی اتفاق افتاد که در آن 9 مرد از قومیت هزاره به دست جنگجویان گروه طالبان کشته شدند.

عفو بین الملل می گوید شاهدان عینی به محققان این سازمان گفته اند در روز 12 سرطان و زمانی که درگیری ها در ولسوالی مالستان میان نیروهای دولتی و جنگجویان طالبان شدت گرفت، ساکنان قریه موندرخت به یکی از ایلاقات اطراف گریختند، اما از آنجایی که غذای کافی برای 30 خانواده وجود نداشت، صبح روز بعد، چندین تن به قریه بازگشتند و دیدند که جنگجویان طالبان در کمین آنها بوده اند.

براساس گزارش، جنگجویان طالبان 6 مرد از این قریه را کشته و 3 تن دیگر پس از شکنجه شدید کشته اند.

خبرنامه می افزاید این کشتار وحشیانه تنها بخش کوچکی از کشتارهای گروه طالبان را نشان می دهد؛ گروهی که حتی کنترل موبایل ها را در بیشتر مناطق تحت تصرف خود بدست می گیرند تا ببیند چه عکس ها و فیلم هایی از این مناطق به بیرون ارسال می گردد.

خانم «اگنس کالامارد» دبیرکل سازمان عفو بین الملل می گوید “این کشتار وحشیانه که در نهایت خونسردی انجام شده یادآور گذشته طالبان است و نشان می دهد که حکومت طالبان چه طور ترسناک می تواند باشد.”

وی می افزاید “این کشتار هدفمند مدرکی است که چه طور گروه های اقلیت مذهبی و قومی در زیر سایه حکومت طالبان با خطر مواجه اند.”

سازمان عفو بین الملل از شورای امنیت سازمان ملل خواسته تا با تصویت قطعنامه ای فوری از طالبان بخواهد ضمن احترام به حقوق بشر، امنیت تمامی شهروندان افغانستان را بدون درنظر داشت قومیت و باورهای مذهبی تامین کند.

جسد عبدالمنان نیازی روز گذشته به طرز باشکوهی توسط جمعی کثیری از هواداران تروریستش در هرات دفن شد.

در مراسم تشییع رهبر شاخه جدا شده طالبان جانشین او نیز معرفی شد.

خالد پسر عبدالمنان نیازی طی سخنانی رجز گونه از ادامه راه و مسیر پدرش آن هم با قوت بیشتر خبر داد.

این رویداد با واکنش های مختلفی از سوی شهروندان به ویژه در فضای مجازی روبرو شده است.

سید رضا سجادی، یکی از کاربران فیس بوک، می نویسد:«تروریستان نمی میرند بلکه بازتولید می شوند.»

مولوی عبدالمنان نیازی مرد. مرگ او واکنشهای بسیاری را در پی داشت. اندکی او را شهید خواندند. بسیاری در مرگ وی اظهار شادمانی کردند. او به طرز ذلت باری کشته شد. ولی مرگش شادمانی ندارد او باید به دار مجازات آویخته می شد.

او نه تنها جنایت می کرد بلکه اصرار بر جنایت و خلق فاجعه داشت. عبدالمنان نیازی باید مانند جنایت کاران جنگی محاکمه می شد. اگر جنایتکاری مانند ملا نیازی و… به پنجه قانون سپرده شود، پس از محاکمه و تعیین مجازات درخور و مناسب، آنگاه باید از اجرای قانون و مرگ یک جنایتکار شادمان بود. حکومت با محاکمه چنین جنایتکارانی از یکسو حساب خویش را از آنها جدا کرده و نشان می داد که در جرم آنها شریک نبوده و حامی آنان نیست و از سوی دیگرخانواده های داغدار شهداء و مردم افغانستان شاهد اجرای عدالت می بودند.

هرچند عبدالمنان نیازی مثل یک جنایتکار کشته نشد ولی خوشبختانه در سنگر جنگ هم نمرد تا از او قدیس و قهرمانی دیگری بسازند و بتراشند. شاید روی اختلاف در تقسیم دالرهای آمریکایی، یا چوروچپاول اموال مسافران غریب، یا سرکدام بچه بازی، بد مغز دیگری مغز خشک و متعصب او را نشانه رفت و خاطر ملتِ مظلوم را برای ابد«دستکم» از شرِ این شومِ شریر راحت ساخت. چه مرگ فجیع و ذلت باری.

اما؛ پرسش بنیادی این است که مرگ او، چه تأثیر بر حیات و زندگی انسان افغانی دارد؟ باتأسف باید گفت که هیج. در خاک تروریست پرور و تفکری که هر آن احتمال می رود مولوی دیگری مانند مجیب الرحمان فتوای قتل صادر کند، مرگ یک تروریست هیج تاثیری بر حیات دیگران ندارد. از این جهت می توان گفت که در این خاک، تروریست ها و جنایت کاران هیجگاه نمی میرند. در اندیشه طالب خیز و نیازی پرور هر روز تروریستها بازتولید می شوند.

تا زمانیکه همه روزه صدای ناله کابلستان بلند است، تا روزی که هرگوشه از این خاک شاهد شهادت دخترکان معصوم، اسیران بی گناه و مسافران غربت به دست تحجر و وحشت است، تا هنگامی که دولت فاسد و فاشیست قبیلوی بر اریکه قدرت حکم براند و تا نابودی تفکر تکفیری، تروریست ها زنده اند و عبدالمنان نیازی های بسیاری نفس می کشند و آدم می کشند.

در دامن همین خاک و از متن همین تفکر عبدالمنان نیازی ها، شاپور حسین زوی ها و مجیب الرحمن ها رشد و آزادانه و با کمال وقاحت اقوام دیگر را تهدید به نسل کشی می کنند؛ و با تاسف هیجگاه از سوی مراجع قضایی و حکومتی تحت تعقیب قانونی قرار نمی گیرند. در عوض جوان مظلومی به جرم مقاله نانوشته و سیاهه انتشار نیافته هفت سال تمام در گوشه زندان استخوان خورد می کند. تا این چنین است، تروریست ها بروز و باز تولید می شوند نمی میرند.

گفته می‌شود جنازه ملا عبدالمنان نیازی؛ معاون رهبر شاخه انشعابی گروه طالبان امروز در هرات به خاک سپرده می‌شود. نیازی چندی پیش با شلیک گلوله در هرات زخمی و به دلیل جراحات شدید جهت درمان بیشتر به کابل منتقل شد؛ اما در پایتخت جان داد.

مرگ ملا منان نیازی واکنش‌های گسترده‌ای را به همراه داشته است.

برخی از وی، به عنوان یک «تروریست و قاتل» نامبرده‌اند که سیتز آشکار با هزاره‌ها و شیعیان افغانستان داشته است.

نیازی متهم است که در کشتار مردم هزاره در زمان حاکمیت طالبان در مزار شریف دست داشته است.

بر اساس اطلاعات دیدبان حقوق بشر، طالبان بعد از تصرف مزار شریف در هفدهم اسد ۱۳۷۷ حدود دو هزار غیرنظامی و شاید هم بیشتر  را کشته‌اند.

به گفته دیده‌بان حقوق بشر ملا عبدالمنان نیازی؛ والی طالبان در ولایت بلخ در آن زمان پس از تصرف مزار شریف به مردم هزاره که شیعه مذهب بودند، دستور داده بود که سنی شوند یا افغانستان را ترک کنند یا کشته خواهند شد.

تروریست‌ها نیز تاریخ مصرف دارند

علی امیری استاد دانشگاه و نویسنده در واکنش به مرگ ملامنان نیازی در صفحه فیسبوکش نوشته است تروریست‌ها نیز تاریخ مصرف دارند و گفته که نیازی کشتن را به عنوان شغل انتخاب کرده بود.

امیری نوشته است: «ملا منان نیازی مرد؛ مرگش سرشار از نکبت و حقارت بود. سال‌ها شغلش مرگ و کشتن بود. کشتن را به عنوان شغل انتخاب کرده بود و به دلیل همین حرفه، به استخدام سازمان‌های استخباراتی و مافیای درآمده بود. بر مراد آنان زیست و به دستور آنان آدم‌کشت».

وی آورده است: «منان نیازی شرارت را با رذالت و نامردی درآمیخته بود. با پستی و رذالت زندگی کرد، جز خشونت و کشتار هنری نداشت و آخرالامر با حقارت و نفرت مرد. یک تروریست یائسه بود که تاریخ مصرفش گذشته بود. مرگش شادمانی ندارد، اما عبرت دارد».

عمر ظلم کوتاه است!

جنرال مراد علی مراد؛ از فرماندهان پیشین ارتش در واکنش خود نوشته است که هزاران نفر با فتوای منان نیازی قتل‌عام شده‌اند.

مراد در صفحه فیسبوکش نوشته است خبر اسارت شهید عبدالعلی مزار؛ رهبر فقید حزب وحدت به دست طالبان را نیازی اعلام کرده است.

وی افزوده است: «شامگاهی که این خبیث (نیازی) خبر اسارت رهبر شهید به دست دشمن را از طریق رادیوی بی بی سی اعلام کرد چه شامگاه سیاهی بود. و فتوای ننگین او در سال ۷۷ که جویی خون را جاری کرد. سرانجام خون هزاران انسان بی گناهی که به فتوای او قتل عام شدند، دامن گیرش شد.»

حکومت باید جوابگوی مردم به ویژه جامعه هزاره و شیعه باشد

مقام‌های حکومتی تاکنون در مورد مرگ ملامنان نیازی سکوت اختیار کرده‌اند.

گفته می‌شود، حکومت طی سال‌های اخیر از نیازی حمایت کرده و با او همکاری داشته است.

عارف رحمانی؛ نماینده غزنی گفته است که باید حکومت در این زمینه پاسخ‌گو باشد.

رحمانی در صفحه فیسبوک خود نوشته است: «من ماه ها پیش تمام مصاحبه این تروریست آدمی خوار را دیده بودم. اینک به بریده هایی از این مصاحبه دست یافته ام. رفتار و گفتار نیازی نشان گر شخصیت و تفکرات و رفتارهای مستبدانه و تروریستی و متعصبانه اوست. اگر ثابت شود که حکومت افغانستان در این سالها از این جانی و خاین ضد بشر حمایت کرده است علی القاعده در تمام جنایات او شریک بوده/ هست و باید جوابگوی مردم افغانستان به ویژه جامعه هزاره و شیعه باشد.»

نیازی اخیرا در یک نوار ویدیویی هزاره‌ها و شیعیان افغانستان را تهدید به مرگ می‌کند و می‌گوید، این گروه قومی افغانستان را به شکل مرموز از بین‌ می‌برد. او می‌‌گوید: «ما هزاره‌ها را پنجاه‌پنجاه و صدتاصدتا می‌کشیم و چنان مرموز هم می‌کشیم که این‌ها نمی‌دانند از کجا زده شدند».

کشتار دیپلمات‌های ایرانی

در زمان ولایت نیازی در ولایت بلخ و در پی سقوط شهر مزار شریف به دست طالبان، مقر کنسولگری ایران در این شهر هدف حمله قرار گرفت و دیپلمات‌های این کشور ناپدید شدند. بعداً گزارش شد که این دیپلمات‌ها کشته شده‌اند.

ایران گروه طالبان را مسئول کشتار این دیپلمات‌ها اعلام کرد ولی این گروه در آن زمان مدعی شد که این کشتار توسط «نیروهای خودسر» انجام شده ‌است؛ اما برخی از اعضای طالبان اخیرا پذیرفتند که دیپلمات‌های ایرانی را به عمد هدف قرار دادند.

پس از سقوط طالبان، نیازی طی سال‌های اخیر موضع تندی علیه ایران داشته است.

مقام‌های ایرانی تاکنون در مورد مرگ نیازی واکنش نشان نداده‌اند.

عمران خان، نخست وزیر پاکستان، می‌گوید پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان، گروه‌های شبه‌نظامی باقی‌مانده در منطقه خسارات زیادی به پاکستان وارد کردند.

نخست وزیر پاکستان در صحفه فیسبوکش نوشت: «پس از خروج قدرت‌های خارجی از افغانستان، گروه‌های شبه‌نظامی باقی‌مانده در منطقه خسارات زیادی به پاکستان وارد کردند، به‌ویژه با هدف قراردادن جامعه‌ی شیعه هزاره».

آقای خان گفت حمله به کارگران افغان در بلوچستان را داعش به‌عهده گرفت و اضافه کرد: «نظر همه‌ی ما و آژانس‌های امنیتی ما این است که هند از داعش حمایت می‌کند».

مردان مسلح، روز یک‌شنبه (۱۴ جدی، ۱۳۹۹)، ۱۰ کارگر معدن زغال‌سنگ را در منطقه‌ی «مچ»، در ۵۰ کیلومتری شهر کویته، ربودند و به کوه برده و سپس به قتل رساندند.

خانواده‌های قربانیان این کارگران در شش روز گذشته با راه‌اندازی اعتراضات گسترده شاه‌راه کراچی-چمن را به‌روی رفت‌وآمد بستند. آنان از دفن اجساد کشته‌شدگان خودداری کردند و خواستار دیدار با نخست‌وزیر پاکستان بودند.

عمران خان، روز شنبه (۹ جنوری ۲۰۲۱) در دیدار با خانواده‌های قربانیان، این رویداد را رویداد «تروریستی» خوانده بود.

حمله‌ افراد مسلح به منطقه‌ای مسکونی در غرب اتیوپی ده‌ها کشته به جا گذاشت و شمار زیادی از ساکنان این منطقه نیز بر اثر اصابت گلوله زخمی شدند.

به گزارش رویترز منطقه مورد حمله قرار گرفته «بنیشانگول-گوموز» نام دارد که با جمعیتی بیش از یک میلیون نفر در غرب کشور بحران زده اتیوپی واقع شده است.

این حمله که برخی منابع شمار قربانیان آنرا یکصد نفر اعلام کرده‌اند،‌ سحرگاه روز چهارشنبه بیست و سوم دسامبر توسط افراد مسلح ناشناس انجام شده و تازه‌ترین موج خشونت‌های مرگبار در غرب اتیوپی به شمار می‌رود.

کمیسیون حقوق بشر اتیوپی با تایید این خبر اعلام کرده که در جریان حمله مردان مسلح به منطقه «بنیشانگول-گوموز» بیش از ۱۰۰ نفر جان باخته‌اند.

این نهاد مستقلِ مرتبط با دولت اتیوپی در بیانیه‌ای تصریح کرده که حمله سحرگاه چهارشنبه، زمانی که ساکنان منطقه خواب بودند آغاز شده و تا عصر ادامه یافته است.

کمیسیون حقوق بشر اتیوپی در گزارش خود تاکید کرده که جدا از تلفات جانی و خساراتی که این حمله به زندگی ساکنان وارد کرده، زمین‌ها و محصولات کشاورزی نیز در جریان این حمله به آتش کشیده شده است.

در خانۀ یکی از دوستانم نشسته‌ام و عکس‌های دوران کودکی‌اش را می‌بینم. عکس‌های یک سالگی‌، دو سالگی و شاید سه سالگی. تصویرهای قشنگ از کودک معصومی که حالا برای خودش، خانواده و اطرافیانش جوانی شده پر انرژی و دارای درکت درست از وضعیت. لحظه‌یی خواستم دوران کودکی خودم را تصور کنم، اما هیچ چیزی به ذهنم نیامد، نه عکسی نه آلبومی و نه نشانه‌یی.

شب که پدرم خانه آمد، از او پرسیدم که چرا از کودکی‌ام هیچ عکسی وجود ندارد، در حالی که کودکی‌ام در بیرون از افغانستان سپری شده است. بدون شک خانواده‌ام امکانات بیش‎تری در دست داشتند برای ثبت کردن خاطرات کودکی فرزندان‌شان.

با پرسش‌ها و کنجکاوی من، قطره اشکی در گوشۀ چشمان پدرم نشست. دستی به سرم کشید و گفت تمام خاطرات کودکی‌تان را گرگ خورد.

می‌دانستم که گرگ گوشت‌خوار است نه کاغذخوار، اما منظور پدرم چه گرگی بود؟ تصمیم گرفتم حالا که در مورد خاطرات پرسیدم، باید جست‌وجویم را ادامه دهم. پدرم در مقابل اصرار من عاجز شد و تمام آن روزهای تلخ را تعریف کرد.

زمانی که طالبان به مزار شریف حمله کردند، خانواده‌ام آن‌جا زند‌گی می‌کرده‌اند. پیش از حملۀ طالبان، پدرم با یکی از افراد سرشناس که علیه طالبان قد علم کرده بود، کار می‌کرد. خانواده‌ام یک سال در میان دود و آتش و تهدیدها در مزار زند‌گی کردند تا این‌که روزی مجبور شدند برای حفظ جان‌شان آن‌جا را ترک کنند.

پدرم کارش را ترک می‌کند و با فروختن وسایل خانه، مقداری پول برای ترک کشور آماده می‌کند. تمام اسنادهای مهم از جمله عکس‌های خانواده‌گی که عکس‌های کودکی من نیز شامل آن‌ها بود را در سقف خانه پنهان می‌کند.

پدرم مسئولیت نگه‌داری حویلی‌مان را به دوش یکی از اقوام‌مان می‌گذارد. یک هفته پس از این‌که خانوادۀ ما کشور را ترک می‌کند، طالبان به خانۀ ما می‌آیند و تمام حویلی و اتاق را جست‌وجو می‌کنند تا سندی به‌دست بیاورند، اما موفق نمی‌شوند. آنان مردی که مسئولیت نگه‌داری خانۀ ما را به دوش گرفته بود را اشتباهی به زندان بردند و سپس خانۀ ما را به آتش کشیدند.

طالبان پس از یک سال بازجویی و شکنجۀ آن مرد، مطمئن می‌شوند که این مرد کسی نیست که دنبالش هستند و بالاخره او را رها می‌کنند.

از آن روزها سال‌ها می‌گذرد، اما پدرم هنوز مزار نرفته و حتا یک بار هم که شده سراغ خانه و کاشانه‌مان را در آن‌جا نگرفته است. او متنفر است از آن‌چه که طالبان بر او و دیگر مردمان این کشور روا داشته‌اند. ما نیز متنفریم از طالبان و حامیان آنان.

یانگی لی، گزارشگر سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر در میانمار می گوید که در طول ۱۰ روز گذشته ۸۷ هزار نفر از مسلمانان روهینگیا که خانه‌هایشان به آتش کشیده شده، از کشور گریخته و به بنگلادش فرار کرده‌اند.

خانم لی گفته که موقعیت دشوار خانم سوچی را درک می‌کند اما در عین حال تاکید کرده است که خانم سوچی خشونت‌ها علیه اقلیت روهینگیا را محکوم نکرده است.

خانم لی در عین حال گفت سخت است که بتوان ادعای نظامیان میانمار را مبنی بر اینکه مسلمانان روهینگیا خود خانه‌های خود را آتش زده‌اند، باور کرد.

در همین حال، اکثر کاربران شبکه های اجتماعی در افغانستان نیز با مسلمانان کشور میانمار ابراز همدردی کرده اند و ضمن نکوهش خواستار توجه نهادهای حقوق بشری شده اند.

این کاربران با تغییر پروفایل هایشان انزجارشان را از نسل کشی در میانمار به نمایش گذشته اند و برخی دیگر با نشر انگ سانگ سوچی خواستار برگرداندن جایزه صلح نوبل شده اند.

گفتنی است که پیشتر یک هیئت تحقیق بین‌المللی از دولت میانمار خواست محدودیت‌‌هایی را که علیه اقلیت مسلمان راخین در آن کشور وضع کرده است، لغو کند.

این هیئت، که سرپرستی آن را کوفی عنان، دبیرکل پیشین سازمان ملل برعهده دارد، گفته است که دولت میانمار باید به مسلمانان ایالت راخین یا روهینگا – آزادی جابجایی در داخل خاک کشور را بدهد و شرایطی را برای اعطای شهروندی به آنان فراهم آورد.

هیئت بین‌المللی گفته است که مسلمانان راخین بزرگ‌ترین گروه قومی فاقد شهروندی در جهان هستند.

ایالت راخین در غرب این کشور واقع شده و بخشی از جمعیت آن مانند اکثر مردم برمه بودایی و بخشی دیگر مسلمان هستند. مقامات برمه‌ای می‌گویند که مسلمانان راخین – موسوم به روهینگیا – از خارج از میانمار به این ایالت مهاجرت کرده‌اند و تابعیت این کشور را ندارند. هیچ کشور دیگری نیز آنان را شهروند خود نمی‌داند.

در سال ۲۰۱۲ بین راخین‌های بودایی و مسلمان درگیریهای خشونت‌آمیز روی داد که تلفاتی نیز برجای گذاشت. بعضی از تندروهای بودایی گفته بودند که به زودی مسلمانان به گروه اکثریت در این استان تبدیل خواهند شد و باید از برمه خارج شوند.

نحوه برخورد با مسلمانان راخین با انتقاد و اعتراض بین‌المللی از جمله از سوی بعضی کشورهای اسلامی مواجه بوده است.

قول اردوی 209 شاهین در شمال کشور گفت که گروه بزرگی از نیروهای دفاعی را به ولایت سرپل اعزام کرده است.

این در حالیست که شورشیان مسلح از زمانی که قریه میرزاولنگ در ولسوالی صیاد ولایت سرپل را تحت کنترل گرفته اند، دست کم 50 تن از ساکنین قریه را قتل عام کرده اند.

مقامات در سرپل همچنین شب گذشته تایید کردند که 235 تن از ساکنین قریه با وساطت بزرگان و مقامات محلی آزاد شدند.

قول اردوی شاهین اعلام کرده که عملیات این سربازان به زودی تحت فرماندهی قوماندان قول اردو آغاز می گردد.

لازم به ذکر است که قریه میرزاولنگ در ولسوالی صیاد ولایت سرپل چند روز پیش به دست جنگجویان مسلح گروه داعش و طالبان سقوط کرد.

ذبیح الله امانی سخنگوی والی سرپل گفت که جنگجویان دو گروه داعش و طالبان در یک همکاری نادر به این قریه حمله کرده و پس از 48 ساعت درگیری با نیروهای محلی توانستند این قریه را تحت کنترل خود بگیرند.

به گفته وی، جنگجویان مسلح پس از تصرف منطقه، دست کم 50 تن از غیرنظامیان منطقه به شمول زنان و کودکان را قتل عام کردند و شمار زیادی را نیز به گروگان گرفتند.

ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان اما این گفته ها را رد کرده و گفته که تصرف میرزاولنگ به تنهایی توسط طالبان صورت گرفته است.

این گروه با انتشار بیانیه ای ضمن رد قتل عام ساکنین قریه میرزاولنگ، این رویداد را یک «جنایت رسانه ای» از سوی رسانه ها اعلام کرده است.

ذبیح الله امانی سخنگوی والی سرپل روز شنبه به رسانه ها گفت که در یک همکاری نادر، جنگجویان داعش و طالبان به قریه میرزاولنگ در ولسوالی صیاد این ولایت حمله کردند و بیش از 50 تن به شمول  زنان و کودکان را به شهادت رساندند.

حمله زمانی اتفاق افتاد که جنگجویان مسلح طی درگیری 48 ساعته با نیروهای امنیتی، قریه نامبرده را به تصرف خود در آوردند. به دنبال آن و گفته های مقامات محلی، جنگجویان شماری از خانواده ها را به اسارت گرفتند و شماری دیگر که عمدتا از مذهب تشیع بودند را به شهادت رساندند.

گفته می شود برخی از قربانیان را سر بریدند.

آقای امانی می گوید که این یک حمله مشترک توسط داعش و طالبان بود. آنها نیروهای جدیدی از دیگر ولایات کشور آوردند و به قریه میرزاولنگ حمله کردند.

وی همچنین می گوید که این جنگجویان تحت فرماندهی یک قوماندان محلی طالبان به نام «شیرمحمد غضنفر» که با داعش نیز بیعت کرده به این منطقه حمله کردند.

ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان اما این همکاری را رد می کند و می گوید که این عملیات به طور مستقل توسط جنگجویان طالبان انجام شد و هیچ گونه همکاری با گروه داعش نداشته اند.

او همچنین قتل عام مردم را انکار می کند.

لازم به ذکر است که رویداد خونین یاد شده آخرین رویداد این چنینی بوده که به گفته مردمان افغانستان برای نابودی کشور صورت می گیرد.

آیا احتمال اتحاد میان گروه داعش و طالبان امکان پذیر است؟

طالبان یک جنبش سیاسی رادیکال است که کنترل افغانستان را در سال 1996 به دست گرفت و  نسخه خاص خود از اسلام را بر مردم افغانستان تحمیل کرد، بطوریکه هرکه با قوانین مخالفت می کرد، شکنجه و یا نهایتا کشته می شد. گرچه حکومت این گروه با تهاجم آمریکا در سال 2001 متوقف شد، اما هنوز بخش هایی از افغانستان تحت نفوذ و یا کنترل این گروه می باشد.

از سویی دیگر گروه داعش کنترل بخش هایی از عراق و سوریه را با کمک برخی متحدین محلی خود دارد.

اما از زمانی که داعش توانست پای خود را در افغانستان باز کند، تقابلی میان این گروه و طالبان بوجود آمد و گزارش هایی از درگیری میان جنگجویان دو گروه در برخی نقاط کشور منتشر گردید.

برای مثال داعش طی یک درگیری که به مدت یک هفته طول کشید توانست کنترل منطقه تورا بورا در ولایت ننگرهار را از شورشیان طالبان بگیرد. گرچه طالبان این ادعا را رد کرد.

«دیوید اتو» تحلیل گر مسایل تروریستی از انگلیس می گوید اگر گفته های مقامات محلی سرپل در افغانستان مبنی بر اتحاد داعش و طالبان ثابت شود، می تواند نشانی از تغییر در فعالیت های شورشیانه در افغانستان باشد؛ جایی که دو گروه می توانند علیه دشمن مشترک خود یعنی دولت افغانستان بجنگند.

اوتو می افزاید: “این همچنین می تواند نشانه ای دیگر نیز داشته باشد، و آن اینست که هر گاه گروه های تروریستی تحت فشار قرار بگیرند مجبور می شوند که با یکدیگر متحد شده تا در برابر دشمن مشترک شان گام بردارند.”

گروه داعش در سوریه و عراق به تدریج در حال شکست است زیرا نیروهای ائتلاف توانسته اند بسیاری از مناطق به شمول شهرهای رقه و موصل را از این گروه باز پس بگیرند؛ مناطقی که زمانی پایگاه های اصلی داعش در خاورمیانه محسوب می شدند.

به گفته ی اتو، “اتحاد داعش و طالبان در سرپل نه تنها مسئله نگران کننده برای دولت افغانستان بلکه برای تمامی کشورهای منطقه و بین الملل می باشد که در راستای مبارزه علیه تروریسم و جنگ در تلاش هستند. این بدان معناست که گروه های تروریستی با توجه به شرایط می توانند به راحتی در شکل های متفاوت دیگری ظاهر شوند.”

این تحلیل گر انگلیسی همچنین می افزاید: “هر چه قدر این گروه های تروریستی با یکدیگر همکاری بیشتری داشته باشند، به همان مقدار مقابله با آنان برای کشورهای منطقه و جامعه جهانی سخت تر خواهد شد، بخصوص زمانی که جامعه جهانی برای مقابله با آنان (گروه های تروریستی متحده شده) با یکدیگر متحد نباشند. اندیشه این موضوع که طالبان و داعش با هم بر سر یک میز بنشینند و برای مقابله با دشمن مشترک شان طرح و برنامه ریزی کنند، یک فاجعه است.”

 

 

آقای غنی امروز سه شنبه در این نشست گفت: من خود را مانند هر يك از شما در درد و ماتم يكايك خانواده های داغدار اين حادثه شريك می دانم، و وعده می دهم كه فرزندان دلير ما در نيروی دفاعی و امنيتی انتقام آنان را خواهند گرفت.

گروه تروریستی طالبان سه روز پیش روستای میرزاولنگ در ولسوالی صیاد ولایت سرپل را به تصرف خود درآورد و ضمن تیرباران بیش از 50 شهروند غیرنظامی، 150 خانواده را نیز به اسارت گرفته است.

محمدظاهر وحدت والی سرپل نیز روز گذشته گفته بود که تروریستان خانواده های اسیر شده را یکی یکی “گوسفند وار” سلاخی می کنند.

رحمت الله نبیل، رئیس پیشین امنیت ملی کشور اما اقدام های سران حکومت وحدت ملی را “عوام فریبی از نوع حکومت وحدت ملی” عنوان کرده است.

او در صفحه فیسبوک خود نوشته: مدت‌هاست كه مردم بي‌گناه ملكى، نيروى امنيتى و دفاعى ما در گوشه و كنار كشور از كابل تا قندهار، هلمند، پكتيا، فارياب، غور، هرات، ننگرهار، بدخشان و همین ديروز ميرزا اولنگِ سرپل از جانب تروريستان، بى‌رحمانه قتل عام و سلاخى می‌شوند.

آقای نبیل همچنان نوشته که مردم ما همه روزه یا به آتش كشيده مي‌شوند و یا گردن‌های‌شان با تیغ این جلادان تاریخ بريده مي‌شوند. تروريستان خون آشام، خون همه اقوام و مذاهبِ با هم برادر افغانستان را بدون تفكيك مي‌ريزند، جنايات نابخشودنى و ضد بشرى را انجام مي‌دهند. در مقابل روزانه مردم بى‌دفاع ما از گوشه و كنار كشور از اين درد و زجر كشيدن ها داد و فرياد مي‌كشند و به خود مي‌پيچند و دادخواهى مي‌كنند و از سران حكومت مي‌خواهند؛ تا حد اقل يكبار هم كه شده درد شان‌را به تمسخر نگيرند و از خون اولادهای‌شان انتقام گیری کنند اما سران “حکومت به اصطلاح وحدت ملی”، با بى احساسى و پررويى تمام از اين وضعيت بد امنيتى در كشور استفاده ابزاري، جهت طرح و تطبيق برنامه‌هاى تيمى، سمتى و تبارى شان مي‌کنند.

به نقل از نوشته آقای نبیل، این‌ها با عوام‌فريبی و با كمال پر رويى مي گويند كه كسانى داد و فرياد مي‌كنند؛ كه منافع‌شان از تطبيق برنامه هاى اصلاحى ما به خطر افتاده است و گويا اين بلند نمودن فريادها جهت متوقف ساختن اصلاحات است.

نبیل همچنین نوشته که اين در حالى است كه بيشتر از ٩٠٪‏ مردم ما از وضعيت جارى در كشور نگران و مايوس از آينده هستند. اين است نتيجۀ اصلاحات تان و اين است نتيجۀ طرح هاى تان كه سه سال قبل با ذكر شان گلو پاره مي‌كرديد.

او می گوید که مدت‌ها قبل گفته بودم كه: “از توطئه‌ها و معامله‌هاى درونى و بيرونى بگذريد و بيشتر از اين افكار مردم و خرد جمعى را به تمسخر نگيريد. بيشتر از اين با برنامه هاى گنگ و مبهم تان نظامي را كه به قيمّت خون ميليون‌ها انسان بدست آمده است، به باد هوا ندهيد. در عوض خطرات و بلاهاى كلانى را كه از اينسو و آنسو در آينده‌هاى نه‌چندان دور به كشور آمدنى است، درك كنيد و جهت دفع و طرد آن برنامه ريزى كنيد.”

رئیس پیشین امنیت ملی همچنین نوشته، چون ميدانستم كه دشمنان علنى نظام و مردم افغانستان و شما سران حكومت مصروف چى برنامه هايى هستيد؟! شما با حرف و عمل‌كرد هاى ناسنجش شده سياسي، ناشي از تعصب، بى‌عدالتى و انحصارطلبى‌تان، جامعۀ ما را به‌سوى متلاشى شدن و لبه پرتگاه كشانيده ايد و تعريف دشمن را از آنسوى مرز ها به داخل نهادهاى ملى و دولتى و حتى كوچه‌ها و خانه‌هاى مردم انتقال داده ايد.

وی ادامه داده: حال و یکبار دیگر مي‌گويم: به عوض اينكه منتظر رسيدن سه هزار نيروى خارجى جهت نجات «سى ميليون» انسان این سرزمین باشید و تا آن‌زمان نظاره گر ريختاندن خون سه هزار هم‌وطن ديگر ما باشيد، و يا هم اينكه در ديدارها و ملاقات‌هاى مخفى‌تان به نظاميان پاكستانى تضرع نموده و معامله‌هاى پيدا و پنهان را به قيمّت منفعت‌هاى ملى و تماميت ارضى كشور با آنها انجام بدهيد! بیایید به «سى ميليون» انسان با شرف و با عزت افغانستان رجوع كنيد و راه حل را از مردم جويا شويد و به عوض طرح و تطبيق برنامه‌هاى مردم را به‌جان همديگر انداختن، مردم را از خود ساخته و به عوض ايجاد فصل، باعث وصل مردم شويد.

نبیل اضافه کرده، مردم را به‌عوض بسيج نمودن عليه يكديگر عليه دشمنان وطن و تروريستان خون آشام بسيج سازيد! ولى اگر توان بسيج مردم را عليه دشمنان وطن هم از دست داده ايد، پس بدانيد كه شما بر علاوه مشروعيت قانونى، مشروعيت مردمى را نیز از دست داده ايد، پس بیایید شرافت‌مندانه از مردم معذرت بخواهید و صادقانه در پیشگاه مردم اعتراف نماييد كه هيچگونه طرحى براى نجات كشور از اين بحران ها را نداريد. در آن‌صورت نسل جوان و ظرفيت‌هاى وطن‌دوست كشور اصالت و رسالت دارند، تا در مورد آينده كشور تصميم اتخاذ نمایند و كشور را از ورطه هلاكت نجات دهند.

ع.الف

ذبیح الله امانی سخنگوی والی سرپل امروز (دوشنبه) گفت که این حمله بصورت مشترک توسط گروه تروریستی داعش و طالبان بر ولسوالی میرزاولنگ صورت گرفت. این دو گروه جنگجویانی را از ولایات مجاور اجیر کرده بودند و به این قریه حمله نمودند.

این حمله همکاری نادری از گروه های تروریستی در کشور را علیه نیروهای امنیتی نشان می دهد.

جنگجویان پس از اینکه وارد قریه میرزاولنگ در ولسوالی صیاد ولایت سرپل شدند، دست کم 50 تن از ساکنین این قریه را یکی یکی کشتند.

به گفته ی مقامات محلی، هم اکنون دست کم 150 خانواده در اسارت گروه طالبان قرار دارد که آنها را یکی یکی به قتل می رساند.

آقای امانی افزود که دو جنگجویان دو گروه داعش و طالبان به فرماندهی «شیر محمد غضنفر» روز پنجشنبه هفته گذشته حمله ای از پیش طراحی شده ای را بر قریه میرزاولنگ انجام دادند. به گفته ی آقای امانی، شیرمحمد غضنفر یک تن از فرماندهان محلی طالبان است که پیش تر با گروه داعش بیعت کرده بود.

وی تصریح کرد به دنبال تصرف قریه، قتل عام راه اندازی شد. بعضی از غیرنظامیان با شلیک گلوله به شهادت رسیدند و برخی دیگر را سر بریدند.

محمد نور رحمانی رئیس شورای ولایتی سرپل نیز می گوید که دست کم 44 تن از 50 فرد کشته شده غیرنظامیان هستند.

وی اما می گوید که این آمار ممکن است افزایش نیز یابد زیرا آمار فعلی آخرین آمار از تلفاتی بود که دریافت شده بود.

این رویداد در حالی رخ می دهد که پیش تر گزارش هایی از نبرد گروه داعش و طالبان در برخی نقاط کشور مخابره می شد. حتی این دو گروه چندین بار علیه یکدیگر اعلام جهاد نیز کردند.