برچسب: عبدالرحمان

  • مهاجم انتحاری فرودگاه کابل 11 روز قبل از حمله از زندان بگرام فرار کرده بود

    مهاجم انتحاری فرودگاه کابل 11 روز قبل از حمله از زندان بگرام فرار کرده بود

    حوالی ساعت 6 عصر روز پنجشنبه چهارم سنبله سال جاری یک مهاجم انتحاری وابسته به گروه تروریستی داعش واسکت انتحاری خود را در میان سیلی از جمعیت شهروندان که در تلاش برای رفتن به داخل میدان هوایی کابل بودند، در نزدیکی «دروازه اَبی» منفجر ساخت. در این حادثه بیش از 170 نفر جان خود را از دست دادند و بیش از یک هزار تن دیگر زخمی شدند.  

    گروه تروریستی داعش از طریق وبسایت ایماق ضمن بر عهده گرفتن مسئولیت این رویداد مرگبار، عکسی از مهاجم انتحاری منتشر کرد که هویت او را «عبدالرحمان» از ولایت لوگر عنوان می کرد.

    روزنامه «فرست پست» به نقل از مقام های اطلاعاتی هند نوشته است مهاجم انتحاری گروه تروریستی داعش به نام «عبدالرحمان» سکونت اصلی ولایت لوگر که حمله مرگبار بر میدان هوایی کابل را در تاریخ چهارم سنبله انجام داد، در تاریخ 24 اسد سال جاری (11 روز قبل از حمله) از زندان بگرام به دنبال سقوط دولت اشرف غنی آزاد شده بود.

    عبدالرحمان پیش از آن به مدت چهار سال در زندان بگرام تحت نظارت ماموران سازمان سیای آمریکا و نیروهای استخبارات افغانستان بود.

    مقام های استخباراتی هند می گویند که عبدالرحمان چهار سال پیش در سال 2017 پس از دستگیری در دهلی نو به مامورین سازمان سیای آمریکا در افغانستان تحویل داده شد که بازجویی های مامورین سیا در افغانستان و مامورین استخباراتی افغانستان از عبدالرحمان، بعدها منجر به کشته شدن شماری از اعضا و فرماندهان گروه تروریستی داعش توسط حملات هواپیماهای بی سرنشین گردید.

    عبدالرحمان در تاریخ 24 اسد سال جاری به همراه هزاران تن از زندانیان خطرناکی که در زندان بگرام حبس بودند از فرصت پیش آمده استفاده کرده و از آنجا فرار کردند.

    عبدالرحمان پیش از دستگیری دانشجوی انجینری در یکی از دانشگاه های دهلی نو در هند بود و پدرش نیز یک تاجر از ولایت لوگر است و اغلب مسافرت های کاری به هند داشت.  

    مامورین استخباراتی هند در سال 2017 عبدالرحمان را پیش از آنکه اقدام به یک حمله تروریستی در دهلی نو کند دستگیر و با اصرار مقام های سیا به مامورین این سازمان در افغانستان تحویل دادند.

    یکی از مامورین استخباراتی هند که روی دوسیه عبدالرحمان کار کرده بود می گوید: “خروج غیرمسئولانه آمریکا از افغانستان سبب شد تا صد ها تروریست ماهر آزاد شوند و به گروه های تروریستی شان مانند القاعده، داعش و یا دیگر گروه های ترویستی دوباره ملحق شوند.”

    او افزود: “در واقع یک دهه کار و تلاش در راستای مقابله با تروریسم به واسطه ناکامی آمریکا در حبس نگه داشتن زندانیان کلیدی در بگرام به هیچ تبدیل شد. عواقب این کار غیرقابل توصیف است.”

    مجله «صوت الهند» وابسته به گروه تروریستی داعش در جنوب آسیا نیز در چاپ هفته گذشته خویش تایید کرد که عبدالرحمان پیش تر توسط مامورین استخباراتی هند در دهلی نو دستگیر شده بود. او در آن زمان به دنبال انجام یک حمله تروریستی در دهلی نو بود که اما موفق نشده بود.  

    عبدالرحمان توسط رهبران گروه تروریستی داعش برای فرماندهی حمله تروریستی در دهلی نو انتخاب شده بود زیرا او به واسطه مسافرت های هر از گاهی که به دهلی بخاطر تجارت خانوادگی اش داشت با این شهر آشنا بود.

    منابع اطلاعاتی هند می گویند که عبدالرحمان ابتدا تحت عنوان دانشجوی انجینیری انستیتوت «نویدا» وارد دهلی نو شد. پس از چندین هفته اقامت در مهمانخانه انستیوت به آپارتمانی در محله «لاج پت نگر» نقل مکان کرد.

    اداره استخبارات خارجی هند (RAW) با مداخله اطلاعاتی موفق به اضافه ساختن یک مامور نفوذی در حلقه عبدالرحمان می شود که این مامور نفوذی در برابر عبدالرحمان مدعی می گردد می تواند عملیات تروریستی مورد نظر را با مهیا کردن مواد انفجاری و سربازگیری سرعت بدهد.  

    ماموریت این مامور نفوذی چندین هفته به طول انجامید و واحد مقابله با تروریسم اداره استخبارات هند نیز در تمام این مدت حرکات عبدالرحمان را زیر نظر داشتند تا اینکه او را دستگیر کردند.

    این مامور نفوذی، عبدالرحمان را قناعت داده بود که داوطلبان زیادی را برای انجام حملات انتحاری استخدام کرده و به آنها مواد منفجره کافی برای انجام حملات شان فراهم کرده است. این کار باعث شده بود تا عبدالرحمان در شبکه ارتباطی اش با فرماندهان ارشد داعش صحبت های زیادی در این خصوص کند که این خود راه را برای رهگیری فرماندهان داعش برای مامورین سیا هموار کرد.

    منابع هندی علاوه می کنند پس از دستگیری عبدالرحمان بجای آنکه روند محاکمه او در هند آغاز گردد تصمیم گرفته شد تا با پروازی ویژه او را به کابل بفرستند تا از این طریق، تحقیقات مامورین سیا تسهیل گردد.

    در زندان بگرام، مامورین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) و مامورین اداره امنیت ملی افغانستان از او بازجویی های زیادی کردند که این بازجویی ها منجر به نابودسازی شماری از رهبران گروه داعش توسط هواپیماهای بی سرنشین آمریکا تا سال 2019 گردید.

    یک مقام استخباراتی هند می گوید: “معلوم نیست که از زمان فرار عبدالرحمان از زندان بگرام تا زمان انجام آن حمله مرگبار چه اتفاقاتی افتاده است. شاید او می خواسته انتقام بگیرد و یا شاید دوستانش به او گفته اند که باید کفاره گناهانش را که به واسطه اعترافات او شماری از فرماندهان و اعضای داعش کشته شدند را با این حمله پس بدهد.”

  • امسال کوچی ها چه ساده و آسان بر کشتزارهای هزاره ها می تازند!

    امسال کوچی ها چه ساده و آسان بر کشتزارهای هزاره ها می تازند!

    مشکل کوچی ها و ورود به مناطق هزاره جات سال های سال است که به عنوان یک غده چرکین زندگی مردم مناطق مرکزی که عمدتا هزاره هستند را  از بین برده است.

    واکنش حکومت به این معضل امنیتی و اجتماعی و اقتصادی اما چنان قابل توجه نبوده است.

    حاج خداداد فقیهی از چهره های جهادی و کارشناس ارشد مسائل سیاسی طی مطلبی در فیس بوک خود در این مورد می نویسد:«عبدالرحمن سرزمین ما را گرفت چرا غنی این کار را نکند! نه هرکه چهره بر افروخت دلبری داند.»  

    این بحث در شرایطی که مرگ یک زندگی برای مردم کشور شده ممکن است دلچسب نباشد اما ناگزیریم چون پیامد آن هم کمتر از کرونا و انتحار نیست.

    بحث را با موضوع «سهم هزاره ها از اراضی کشور چیست؟» شروع می کنم.

    آیا هزاره ها غیر از سرزمین قفل شده ی موجود می تواند از زمینهای کشاورزی و غیر کشاورزی در کل کشور بهره مند شوند یا خیر؟

    آیا اگر حکومت حاتم گری کند و هزاره ها صاحب ملک و قلمرو در سرزمین غیر بومی شوند باشندگان و همسایه ها اجازه می دهند یا نه؟

    آیا زندان جغرافیایی هزاره ها می شکند یا هر روز تنگ تر می شود؟

    و در نهایت اینکه چگونه دولت و رئیس جمهور جلو یاغی گری کوچی ها را می گیرد؟

    با مقدمه بالا اراضی کشاورزی و غیر کشاورزی مناطق مرکزی هزاره ها را ارزیابی می کنیم: کل زمین های هزاره جات حاصل مثمر به اندازه یک ولایت را ندارد و پیداوار آن یک چهارم آن را هم احتوا نمی کند.  

    نسبت به جمعیت کل هزاره ها اگر زمین های هموار بر خانواده ها قسمت شود برای هر خانواده جای یک باب منزل رهایشی هم نمی رسد و اگر زمین بر صاحبان زمین یعنی کسانی که زمین دار محسوب می شوند محاسبه شود شاید صاحبان ملک از این کشور پهن آور دو نیم جریب زمین را داشته باشند در حالیکه در اکثر ولایات هر صاحب زمین صد ها هکتار زمین دارند.

    با شرح فوق آیا منطقی است کوچی ها با لشکر تا به دندان مسلح چون ملخ بر هزاره جات حمله ور شوند؟

    امسال چه ساکت کوچی ها از جاغوری تا دل هزاره جات مراتع، چراگاه‌ها، گندم زار و درختان مردم را با حیوانات شان می دروند و متاسفانه حکومت و دست اندر کاران، پاسداران و رهبران خاموش از آن می گذرند.

    داستان زندگی در این کشور خیلی تلخ است و زهر آلود

    زیرا در شهر به کشتار جمعی مواجه هستیم و در سرزمین بومی ما به مرگ تدریجی و از اراضی کشور محروم…

    تقاضای ما عدالت است و تطبیق منشوری که هزاره نوشتن و غنی قول تطبیق آنرا داد و گفت: «من قفل این زندان را می شکنم ولی امروزه قفل ها علاوه بر درها به پنجره ها هم زده می شود.»

    آقا! ما هم شهروند هستیم! ما هم رفاه و آسایش می خواهیم!

    اگر غضب نکنید کنار بند ها هم هوس زندگی داریم!

  • قاتل 14 غوری باید به کابل منتقل و علنی محاکمه شود

    قاتل 14 غوری باید به کابل منتقل و علنی محاکمه شود

    عبدالرحمان و گروه اش، حدود دو سال پیش 14 مسافری که از ولایت غور به سمت بامیان در حرکت بودند، به صورت فجیعی کشتند.

    نیروهای امنیتی، هفته گذشته فرد درجه اول این گروه، -عبدالرحمان- را بازداشت کردند و اکنون در ولایت غور زندانی است.

    سید بصیر مصباح، برادر زاده یکی از شهدای سال قبل، امروز (دوشنبه) در یک نشست خبری در کابل گفت: حکومت باید هر چه زود تر “عبدالرحمن” را از غور به کابل انتقال دهد، چون هیچ تضمینی وجود ندارد که وی از سوی حکومت محلی آزاد نشود.

    آقای مصباح افزود: بعد از اینکه “عبدالرحمن” به کابل انتقال داده شد، حکومت باید این قاتل و جانی را در یک دادگاه علنی و بی طرف محاکمه کند.

    سید برهان، دیگر عضو این خانواده ها ضمن تاکید بر انتقال به کابل و محاکمه علنی گفت که اگر این خواست های صورت نگیرد، یقین ما به حقیقت مبدل خواهد شد که حکومت از تروریستان حمایت می کند.

    کشتار غور

    در این نشست، فعالان مدنی نیز از حکومت خواستند که این فرد باید به صورت علنی محاکمه شود

    سید ناصر موسوی، فعال مدنی گفت: محاکمه باید به صورت جدی و علنی صورت بگیرد تا دیگر عاملان جنایت های بشری از خشونت دست بردارند.

    آقای موسوی خاطر نشان کرد که این چهارده فرد به هیچ گروه و حزب سیاسی وابسته نبودند و کشتار آنان بزرگترین جنایت بشری محسوب می شود.

    همچنین بازماندگان شهدا و فعالان مدنی از این ناحیه نگرانند که مبادا این فرد قاتل (عبدالرحمان) به گونه مرموز محاکمه و آزاد شود و از دولت خواستند که این فرد را به کابل منتقل کند.

    حسین انوش، دیگر فعال مدنی نیز علاوه کرد که برخی از حلقات در ولایت غور تلاش می کند که این قاتل را از زندان رها کنند که این کار مقام های محلی جفای بزرگ در حق مردم است و اعتراض های بزرگی را نیز در پی خواهد داشت.

    اعضای خانواده شهدا و فعالان مدنی هم چنان با صدور قطعنامه ای، تصریح کردند که مولوی عبدالرحمن در کنار کشتار دسته جمعی مسافران در ولایت غور، دست به کشتار شماری زیادی از هموطنان دیگر ما نیز زده است.

    سید شعیب که حدود 15 سال دارد، می گوید: “کسی درک نمی کند که من چه عقده ای دارم، کسی درک می کند که پدرش بی گناه کشته شده باشد.”

    او از حکومت برای این قاتل اشد مجازات را خواستار شد.

    گفتنی است که بعد از کشتن 14 مسافر غوری در مسیر راه بامیان-غور، اعتراض های در کابل نیز صورت گرفت و معترضان از حکومت خواستار بررسی و پیگیری جدی این رویداد شدند.

    اکنون بعد از حدود دو سال یک تن از اعضای این گروه تروریستی دستگیر شده است که فعالان مدنی و بازماندگان خواهان اشد مجازات و محاکمه علنی هستند.