برچسب: طالبان

جو بایدن چهارمین رییس جمهوری امریکا است که جنگ افغانستان را به ارث می‌برد. او یک گفت‌وگوی شکننده‌ برای صلح را نیز شاهد است که برخی از اعضای گروهش انتظار پیشرفت آن را داشتند.
در ماه فبروری ۲۰۲۰ اداره‌ی ترامپ با گروه طالبان توافق‌نامه‌‌ای را به امضا رساند که در آن به خروج تمام نظامیان امریکایی تا ماه می ۲۰۲۱ اشاره شده است.
در مقابل ایالات متحده‌ی امریکا از طالبان تضمین امنیتی گرفته و طالبان به آغاز گفت‌وگو با دولت افغانستان تعهد کردند.
پس از ۴۰ سال خون‌ریزی و ۲۰ سال مداخله‌ی مستقیم امریکا در جنگ افغانستان، جای پرسشی نیست که اداره‌ی بایدن فرصت پیش‌آمده برای تأمین صلح را از دست بدهد. ایجاد راه‌ حل سیاسی مسالمت‌آمیز که قناعت طالبان را فراهم کند، برای امریکا به‌مراتب مهم‌تر از یک راه‌حل نظامی است.
‌با این‌همه، تحرک آهسته در روند مذاکرات صلح، این پروسه را زمان‌گیر کرده است. هنوز طالبان و دولت افغانستان روی موضوعات کلیدی ازجمله نظام آینده افغانستان که جمهوری دموکراتیک یا غیر دموکراتیک باشد، به توافق نرسیده‌اند. هر دو طرف میز مذاکره، از موضع خود عقب‌نشینی نمی‌کنند.
به‌اساس توافق اداره‌ی ترامپ، اداره‌ بایدن تا بهار سال آینده زمان دارد که نیروهای خود را بیرون کند. برخی از تحلیل‌گران بر این عقیده‌اند که امریکا پیش‌ازاین به یکی از اهدافش در افغانستان که سرنگونی القاعده بود دست ‌یافته است.
برخی از اعضای حکومت پیشین باور دارند که حضور نیروهای امریکا و جلوگیری از به‌قدرت رسیدن طالبان می‌تواند به موفقیت صلح و ایجاد یک روند مسالمت‌آمیز کمک کند اما؛ دو گزینه وجود دارد؛ خروج مسئولانه یا حضور تعریف شده که راه میان‌بر در پالیسی امریکا «خروج مسئولانه» از افغانستان است؛ کانسپت-هدف پروژه- مؤثر برای پایان دادن به جنگ نا‌فرجام و مبازره با تروریزم همچنان ادامه می‌یابد.
به‌نظر می‌رسد که بایدن یکی از طرفداران خروج «مسئولانه» باشد که در جریان کارزارهای انتخاباتی‌اش پیش از توافق‌ اداره‌ی ترامپ در ماه فبروری سال گذشته به آن اشاره کرده بود.
‌ بایدن در مصاحبه‌ی ۲۳ فبروری (Face the Nation) گفت؛‌ ایالات متحده‌ی امریکا باید یک گروه‌ کوچک از نیروها را برای مبارزه با تروریزم و جلوگیری از جای پا باز کردن القاعده و داعش در افغانستان حفظ کند، اما؛ دیدگاه‌های متفاوتی در این مورد وجود دارد که پیش‌بینی در مورد نتیجه صلح را دشوار می‌سازد.
هرچند طالبان به حضور نیروهای امریکایی در امر مبارزه با تروریزم در افغانستان مخالفت می‌کنند؛ زیرا این بحث برای گروه تروریستی قابل‌هضم نیست؛ خواست طالبان خروج تمام نیروها از افغانستان است و این‌ حضور می‌تواند برای طالبان سنگین تمام شود.‌ اعضای ارشد طالبان به‌ زیردست‌شان وعده سپرده‌اند که به اساس توافق (امریکا – طالبان) تمام نظامیان امریکایی تا ماه می از افغانستان بیرون می‌‌شوند. احتمال این‌که طالبان در آینده همکار امریکا باشد وجود دارد، اما؛ واشنگتن از این همکاری مطمین نیست.
تنها طالبان به‌عنوان یک بن‌بست فرا راه مبارزه با تروریزم تلقی نمی‌شود، برای موفقیت در صلح، امریکا به حمایت بازیگران منطقه‌ا‌ی مانند چین، ایران، روسیه و پاکستان نیاز دارد که هیچ‌کدام از این کشورها طرفدار حضور نظامی امریکا در افغانستان نیستند.
این کشورها به این امید از روند صلح افغانستان حمایت می‌کنند که درنتیجه‌ی گفت‌وگوها نیروهای امریکایی افغانستان را ترک خواهند کرد. اگر امریکا به حضور دوام‌دار نیروهای خود در افغانستان تصمیم بگیرد، پاکستان به حمایت خود از طالبان ادامه می‌دهد.

حمایت از تروریستان برای مبارزه با تروریزم در افغانستان
احتمال این‌که روند صلح نتیجه‌ای در پی نداشته باشد وجود دارد. البته حمایت قدرت‌های منطقه قابل‌بحث است، اگر توافق روی مبارزه امریکا با تروریزم صورت نگیرد، امریکا توافق‌نامه و گزینه‌ی خروج را نادیده بگیرد؛ در آن صورت طالبان دوباره ممکن روی حضور نیروهای امریکا بهانه‌تراشی کنند.
در چنین شرایطی حمایت از نیروهای امنیتی در برابر طالبان برای امریکا الزامی است. اگر طالبان دوباره به جنگ در برابر امریکا برگردند، دلیلی به قطع رابطه‌ با القاعده نخواهند داشت و پایبند به توافق‌نامه‌ی ماه فبروری ۲۰۲۰ متعهد به قطع رابطه با گروه‌های تروریستی نخواهند بود.
نهایتاً امریکا ملزم می‌شود با متحدان در مراکز نظامی به حمایت از نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان بپردازد. امریکا نیاز خواهد داشت تا از نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان در برابر طالبان حمایت کند.
اگر دولت افغانستان ناکام شود، امکان حمله بر امریکا را افزایش می‌یابد، به‌عبارت‌دیگر ممکن نیست برای «مبارزه با تروریزم از تروریستان» کار بگیریم؛ دولت افغانستان خواهان حضور نظامیان امریکا در این کشور است.
در این صورت، خروج مسئولانه راه‌ میان‌بر برای اداره‌ی بایدن نیست. در کنار آن امریکا تلاش خواهد کرد تا با طالبان به یک توافق برسد – رسیدن به یک توافق کلی می‌تواند زمینه‌ی بهترین خروج را برای دولت امریکا فراهم کند- البته در این شرایط گزینه‌ی طالبان این است که مخالفان غنی را حمایت کنند و چراغ سبز حمایت امریکا را با خود داشته باشند.
این توافق نمی‌تواند نگرانی‌های امنیتی امریکا را کاهش دهد. در ابتدا پس از توافق و ایجاد راه‌حل سیاسی افغانستان، امریکا روی خروج کلی نیروهای خود تصمیم خواهد گرفت. در غیر این صورت امریکا تلاش می‌کند تا توافق خروج نیروهایش را تا اول ماه می دوباره به بازنگری بگیرد. اگر طالبان از روند مذاکرات بیرون شوند، احتمال برگشت تا شش ماه وجود ندارد.

گفت‌وگوها و خروج زودهنگام
اداره‌ی جو بایدن در شش ماه، تهدید‌ها و حملات را در افغانستان مورد بازبینی قرار می‌دهد.
بیشتر تهدید‌ها در افغانستان متوجه‌ افراد ملکی است و حملات تهاجمی نسبتاً کمتر بوده است. یکی از موضوعاتی که کمتر همگانی شده است، تلاش‌های داعش و القاعده علیه فعالیت‌ امریکا در افغانستان است. مبحث دیگر حملات گروه‌های تروریستی علیه امریکایی‌ها و اروپایی‌ها در عراق و سوریه تحت نام «گرگ تنها» است که توسط گروه‌های جهادی در رسانه‌ها منتشر شده است.
مبارزه با تروریزم، سال‌ها زمان خواهد برد و این تنها مرتبط به افغانستان نیست؛ اداره‌ی بایدن به یک راهبرد کلی مبارزه با تروریزم در منطقه‌ی آسیای مرکزی و جنوب آسیا، نیاز دارد.
پس در این‌صورت خروج مسئولانه یکی از گزینه‌های قابل پیش‌بینی به اداره‌ی بایدن نیست؛ اداره‌ی بایدن نیاز دارد در رابطه به خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، انتخاب متفاوتی داشته باشد.

فارین آفیریس

صبح کابل

محمداشرف غنی، رئیس‌جمهور و عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحۀ ملی شام روز گذشته (یک‌شنبه، پنجم دلو) در ارگ دیدار کردند.

در این دیدار که معاونان ریاست‌جمهوری و حمدالله محب، مشاور امنیت ملی نیز حضور داشت دو طرف دربارۀ انکشافات اخیر در روند صلح و مسایل منطقه‌یی گفت‌وگو کردند.

غنی و عبدالله از افزایش خشونت‌ها در کشور ابراز نگرانی و بر برقراری آتش‌بس دایمی تأکید کردند.

غنی و عبدالله در حالی دیدار کرده‌اند که دور دوم گفت‌وگوهای صلح بین‌الافغانی در قطر به کندی به پیش می‌رود. از چند روز به این‌سو هیأت‌های گفت‌وگوکنندۀ دولت و طالبان در مورد نشست‌های‌شان گزارش نداده‌اند. شماری از اعضای هیأت گفت‌وگو‌کنندۀ دولت گفته‌اند طالبان تمایلی به گفت‌وگو ندارند.

آقای عبدالله پیش از این اعلام کرده است هرچند گفت‌وگوهای بین‌الافغانی چنان‌که توقع می‌رفت، به پیش نرفته و توافقی دربارۀ کاهش خشونت‌ها و آتش‌بس حاصل نشده، اما از این گفت‌وگوها ناامید نشده است.

رییس‌جمهور غنی، گفته است که نیروهای امنیتی و دفاعی، جنگ را نباخته‌اند و مشروعیت کامل بین‌المللی نظام جمهوری اسلامی افغانستان پابرجا است.

آقای غنی، این سخنان را روز یک‌شنبه (۵ دلو)، در دیدار با اعضای شورای علمای اهل تشیع بیان کرد. او گفت جمهوریت، چتر و بستری است که مساوات تمام افغان‌ها در آن تامین می‌شود.

به گفته‌ی آقای غنی، انقطاع در جمهوریت، قیمت نهایت بالایی خواهد داشت. او افزود نیروهای امنیتی و دفاعی، جنگ را نباخته‌اند و ایالات متحده، شریک دولت افغانستان و نیروهای افغان است.

رییس‌جمهور گفت: «تعیین هدف ما برای صلح با دنیا و منطقه، این است که افغانستان مستقل، دارای اقتدار ملی، مردم‌سالاری و وحدت ملی باشد و طریقه‌ی ما برای مراحل دیگر گفت‌وگو، انجام با دقت، با تدبیر و اطمینان آن است.»

آقای غنی، تاکید کرد حکومت افغانستان به عذر و تسلیمی حاضر نیست و صلحی می‌خواهد که در آن بقا، رفاه و وحدت ملی باشد.

این در حالی است که در هفدهم جدی، دور دوم گفت‌وگوهای صلح در قطر آغاز شد.

تا اکنون جزییاتی از جریان این گفت‌وگوها منتشر نشده؛ اما محمدامین احمدی، عضو هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، به تازگی گفته است، گروه طالبان به این فکر می‌کند که بدون قطع جنگ و برقراری آتش‌بس، آزادی زندانیان خود را توسط امریکا عملی کند و همچنان بدون توجه به خواست عمومی به قطع جنگ، به جنگ و خشونت زیر نام جهاد تا تشکیل نظام «ناب اسلامی» ادامه دهد.

حمدالله محب، مشاور امنیت ملی، می‌گوید دولت افغانستان گام‌های بزرگی را برای تامین صلح برداشته؛ اما گروه طالبان هیچ اقدامی در این راستا نکرده و اراده‌ای برای برقراری صلح از خود نشان نداده است.

آقای محب که روز یک‌شنبه (۵ دلو)، با وزیر داخله و رییس عمومی امنیت ملی از قول اردوی قوای هوایی افغانستان دیدن می‌کرد، گفت که مسئولان امنیتی و دفاعی باید به هر هدف شوم گروه طالبان، پاسخ قاطعانه بدهند.

او افزود: «طالبان به خشونت و تخریب تاسیسات عام‌المنفعه ادامه داده و برای اخاذی و مردم آزاری، دست به چور و چپاول در مسیر شاه‌راه‌ها می‌زنند. طالبان حملات خود را دوام داده‌اند، بر شهرها و ولسوالی‌های ما حمله کرده‌اند. طالبان ثابت کردند که به صلح نیت ندارند. آنان یک گروه تروریستی استند. نمایندگان طالبان در مذاکرات صلح معلوم کرده‌اند که استقلالیت ندارند.»

آقای محب تاکید کرد: «بر ما فرض است که آمادگی بگیریم تا بتوانیم به هر یکی از اهداف شوم، با مشت محکم پاسخ دهیم. اگر طالبان فکر می‌کنند که تنها آن‌ها در این کشور حق دارند، اشتباه بزرگی می‌کنند.»

از سویی هم، مسعود اندرابی، وزیر داخله گفت که نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان برای تامین صلح متعهد اند؛ اما اگر طالبان راه جنگ را انتخاب کنند، آن‌ها نیز از خاک شان دفاع خواهند کرد.

احمدضیا سراج، رییس عمومی امنیت ملی نیز گفت که گروه طالبان مخالف صلح است و بیشتر تلاش دارد تا در گفت‌وگوهای صلح وقت‌کشی کند.

گفتنی است که چندی پیش، دور دوم گفت‌وگوهای صلح در قطر آغاز شد. تا اکنون جزییاتی از این گفت‌وگوها منتشر نشده است.

وزارت امور خارجه در واکنش به اظهارات وزیر خارجه پاکستان روز یکشنبه در اطللاعیه ای از اسلام آباد خواست طالبان را واردار به توقف خشونت و عمل به تعهداتش کند .

وزیر خارجه پاکستان چند روز پیش از جوبایدن رئیس جمهوری جدید آمریکا خواست با خروج نظامیان آمریکا از افغانستان به توافقنامه این کشور با طالبان پایبند باشد.

وزارت خارجه در ادامه این اطلاعیه از دولت پاکستان و  شرکای بین المللی خواست تا به طالبان برای عملی کردن تعهداتشان برای کاهش خشونت ها، برقراری آتش بس سراسری و قطع رابطه با گروه های تروریستی فشار وارد کنند تا زمینه گفت وگوی معنادار برای دستیابی به صلح و توافق سیاسی هموار شود.

در ادامه این اطلاعیه اضافه آمده است افغانستان از تلاش تمامی طرف هایی که برای برقراری صلح صادقانه تلاش می کنند قدردانی می کند.

وزارت امور خارجه در  ادامه از همه طرف های دخیل در روند صلح افغانستان خواسته است به تعهدات خود برای دستیابی به صلح عمل کنند.

در ادامه اطلاعیه وزارت امور خارجه آمده است: دولت با آزادی ۶ هزار زندانی طالبان، اعلام آمادگی برای آتش بس فوری و سراسری و شرکت صادقانه در گفت وگوهای صلح تمام تلاش خود را برای هموار کردن راه دستیابی به توافق جامع و عملی به کار گرفته است.

براساس گزارش وزارت امور خارجه، طالبان نه تنها به تعهدات خود برای آتش بس سراسری عمل نکرده، بلکه با دست زدن به ترورهای هدفمند و افزایش خشونت، چالش تازه ای برای دستیابی به صلح ایجاد کرده است.

رئیس جمهور غنی نیز چند روز پیش در سفری به استان هرات در دیدار با مردم این استان از طالبان خواست برای دستیابی به صلح با قطع رابطه خود با پاکستان، دست از تابعیت دوگانه بردارند.

عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه‌ی ملی، می‌گوید گفت‌وگوها با گروه طالبان برای کاهش خشونت و برقراری آتش‌بس در افغانستان، جریان دارد.

آقای عبدالله، روز شنبه (۴ دلو)، در مراسم گشایش کمیسیون جوانان شورای عالی مصالحه‌ی ملی در کابل، گفت برای رسیدن به صلح، باید طرح کاهش خشونت به گونه‌ی کامل تطبیق و آتش‌بس برقرار شود.

او افزود: «در حال حاضر، سطح خشونت‌ها غیرقابل قبول است. مردم افغانستان توقع داشتند دولت افغانستان و گروه طالبان در آغاز گفت‌وگوها روی کاهش خشونت توافق کنند؛ اما به دلیل اصرار طالبان به ادامه‌ی جنگ، تا اکنون این توافق صورت نگرفته است.»

به گفته‌ی آقای عبدالله، کاهش خشونت و برقراری آتش‌بس، سبب خواهد شد که مردم نسبت به آینده‌ی شان مطمین شوند و از روند صلح حمایت کنند.

این در حالی است که در هفدهم جدی، دور دوم گفت‌وگوهای صلح در قطر آغاز شد.

تا اکنون جزییاتی از جریان این گفت‌وگوها منتشر نشده؛ اما محمدامین احمدی، عضو هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، به تازگی گفته است، گروه طالبان به این فکر می‌کند که بدون قطع جنگ و برقراری آتش‌بس، آزادی زندانیان خود را توسط امریکا عملی کند و همچنان بدون توجه به خواست عمومی به قطع جنگ، به جنگ و خشونت زیر نام جهاد تا تشکیل نظام «ناب اسلامی» ادامه دهد.

معاون اول رییس ‌جمهوری، امروز شنبه، ۴ دلو در صفحه فیس‌بوک‌اش نوشت: «طالبان زیر نام تعلیم دین شماری از نوجوانان و اطفال را از خانواده‌های بی‌بضاعت تسلیم می‌گیرند و در عوض آن‌ها را شستشوی مغزی کرده و به انتحار تشویق می‌کنند.»

آقای صالح افزود گروه طالبان این آموزش را بیش‌تر در پاکستان و ساحات زیر کنترل این گروه انجام می‌دهند.

آقای صالح همچنین گفت: «برای طالب ارزان‌ترین پدیده، زندگی انسان‌هاست و با ارزش‌ترین پدیده کسب رضایت حامی اصلی‌شان در منطقه است. شما متوجه هستید که یگانه کشوری که به‌صورت سراسیمه خواستار امتیازگیری بیش‌تر از غرب برای طالب است پاکستان است.»

او افزود ریاست امنیت ملی کابل، فهرست کودکان و جوانانی را که در دام تبلیغات طالب افتاده و بعدا از آن‌ها برای انتحار و کشتار استفاده شده را نشر خواهد کرد.

آقای صالح چندی پیش نیز گفته‌بود که پولیس کابل از انتقال ده‌ها کودک و نوجوان به مدارس طالبان جلوگیری کرده و آن‌ها را به خانواده‌های شان برگردانده است.

به گفته حکمتیار، امنیت این هواپیماها از سوی نیروهای ویژه تأمین می‌شود و هنگام بارگیری از کارمندان امنیتی میدان هوایی کابل خواسته می‌شود که محل را ترک کنند.
حکمتیار از مجلس نمایندگان خواست این موضوع را بررسی کند. اداره هوا نوردی ملکی اما با نشر خبرنامه‌ای این ادعا را رد کرده است.
طبق این خبرنامه، تمام پروازهای غیرنظامی تابع اجازه قبلی از اداره هوانوردی ملکی است و بعد از مشخص شدن هدف پرواز، مسافر و کارگو مطابق مقررات بین‌المللی و قوانین داخلی مربوط اجازه پرواز داده می‌شود.
اداره هوانوردی ملکی گفته است هیچ هواپیمایی بدون نام و نشان و کال ساین مشخص، مطابق مقررات بین‌المللی اجازه نشست و برخاست در میدان‌های هوایی غیرنظامی کشور را به‌ دست آورده نمی‌تواند.
طبق اعلام این اداره، خدمات امنیت هوانوردی شامل بررسی مسافر و محموله‌ها و گروند هندلنگ از سوی شرکت قراردادی خارجی به پیش برده می‌شود که مطابق مراحل تعریف شده سازمان ایکاو و انجمن آیاتا صورت می‌گیرد.
اداره هوانوردی ملکی در ادامه افزوده است که همه ساله هزاران کیلوگرام طلا، مواد مخدر و اسعار خارجی در جریان تلاشی بررسی و از سوی بخش امنیت هوانوردی کشف و ضبط می‌‌شود.
در خبرنامه اداره هوانوردی ملکی آمده است:«میادین هوایی افغانستان سخت‌ترین تدابیر امنیتی و بررسی مسافر و کارگو را دارا بوده و تغییر شرکت قراردادی نیز به هدف تقویت سیستم‌های امنیتی، چک و تلاشی صورت گرفته است».
در خبرنامه تأکید شده است که ادعای گلبدین حکمتیار بر «شایعات و گمانه‌زنه‌های بی‌پایه» استوار است و حقیقت ندارد.

رئیس جمهور غنی در سفرش به هرات، با شماری از زنان آن ولایت دیدار کرد.

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان در سفرش به ولایت هرات، طی دیداری با زنان آن ولایت، خواست ها و پیشنهادات شان را در عرصه های مختلف استماع نمود.

در این دیدار ابتدا خانم سونیا کاکړ و سویتا شریف به نمایندگی از دیگران صحبت کردند و ضمن تشکر از حمایت رئیس جمهور از زنان، بر جایگاه موثر زنان در معادلات صلح و حفظ دستآوردها و نظام جمهوریت تاکید ورزیده، گفتند ما به عقب بر نمی گردیم و برای حمایت از جمهوریت در کنار شما قرار داریم.

آنان خواست ها و پیشنهادات شان را در خصوص توجه به امنیت، معارف و صحت، ایجاد شرایط کافی به زنان برای کار در بیرون از خانه، توجه به زنان تجارت پیشه، نمایشگاه دایمی برای تولیدات زنان، گماشته شدن زنان در رده های بلند، توجه به خانواده های شهدا و معلولین، اعطای بورسیه های تحصیلی به زنان و توجه به معلمین، با رئیس جمهور شریک ساختند.

سپس امرالله صالح معاون اول رئیس جمهور صحبت کرده، گفت:«ما نمی گذاریم ارزش های که در اثر قربانی های بزرگ بدست آمده اند، قربانی شوند. زنان افغانستان صدای مستقل دارند و در ظرفیت های مختلف مصروف خدمت اند و ما تلاش داریم که در محتوای اقتصادی و تمام بخش های نظام، نقش اساسی داشته باشند.»

رئیس جمهور غنی پس از استماع صحبت های متذکره، ضمن تشکر از سهمگیری فعال زنان هرات در بخش های مختلف جامعه، گفت:« طرز حکومتداری ما این است تا میراثی را به جا بگذاریم که تحول ما به عقب بر نگردد. زنان افغان حاضر نیستند که به عقب برگردند و قدرتی برای عقب زدن آنان وجود ندارد.»

رئیس جمهور از زنان هرات خواست تا شبکه ها و ارتباطات شان را وسیعتر بسازند، زیرا هر قدر آواز آنان رسا، منطقی و منسجم باشد، زودتر به هدف می رسند.

وی با تاکید بر اینکه آواز زنان در صلح بلند خواهد بود، گفت به امنیت هرات و تمام کشور توجه می شود، اما در این زمینه مسئله مهم، مدیریت، زعامت و استعمال بهتر منابع مهم می باشد.

رئیس جمهور کشور خطاب به زنان و دختران هرات گفت:« شما دختران گوهرشاد بیگم هستید. نقش تان را در تاریخ افغانستان نباید فراموش کنید و زنان افغان هیچگاه در حاشیه قرار نخواهند گرفت.»

رئیس جمهور گفت زنان، حکومت و سکتور خصوصی به دیدگاه واضح انکشافی برسند و بحث واضح اقتصادی را داشته باشند و زنان باید در قسمت اصلاحات در معارف، سهم ارزنده را ایفا نمایند.

رئیس جمهور تصریح کرد ثبات ما به اجماع اکثریت مردم افغانستان تعلق دارد، اجماع که آینده نگر بوده و بر تطبیق قانون اساسی تعهد داشته باشد.

رئیس جمهور کشور در اخیر سخنانش گفت که احترام و باورمندی من به زنان، از فرهنگ اصیل افغانی سرچشمه می گیرد. وی افزود که وحدت ملی در افغانستان بی سابقه بوده و آغوش جمهوریت بزرگ می باشد. در راه جمهوریت شهادت افتخار است و بدون جمهوریت زندگی ارزش ندارد.

نمایندگان مجلس می‌گویند با توجه به تشدید خشونت‌ها از سوی طالبان، این گروه به صلح باور ندارند و بناً نهادهای امنیتی نباید از مدافعه کشور غافل شوند.

بحث صلح و چگونگی ادامه مذاکرات صلح میان دولت و طالبان در آجندای نشست امروز چهارنشبه (1 دلو) گنجانیده شده بود؛ اما اکثریت نمایندگان بر این باوربودند که طالبان به صلح اعتقاد ندارند و هنوز هم بر گرفتن قدرت با زور میل تفنگ تاکید می‌کنند.

میر رحمان رحمانی رحمانی رییس مجلس نمایندگان گفت، روند مذاکرات صلح دوحه به گونه‌ای جریان دارد که مردم افغانستان به خصوص ولسی جرگه از بحث‌های جاری اطلاع دقیق ندارند؛ اما آنچه که از طریق رسانه‌ها، سخنگویان و برخی اعضای هیات شنیده می‌شود این است که جانب طالبان اراده‌ای برای ادامه مذاکرات و به نتیجه رسیدن مذاکرات ندارد.

آقای رحمانی افزود، جانب حکومت هم برای فراهم آوری زمینه صلح تلاش نمی‌کند؛ شعارهای دوطرف هنوز از آمادگی برای صلح واقعی فاصله دارد؛ اما آنچه بر مردم ما می‌گذرد، فراتر از پیام تسلیت گفتن‌هاست، هر روز ده‌ها خانواده بخاطر از دست دادن عزیزان خود اشک می‌ریزند و در انتظار صلح اند.

علی اکبر جمشیدی یک عضو مجلس نمایندگان گفت که دور دوم مذاکرات صلح در فضای سرد و مایوس کننده جریان دارد. هردوهیات منتظر است که حکومت جدید امریکا چه تصمیم می یگرد. با کمال تاسف جنگ و خشونت بیش از هر زمان دیگر افزایش پیدا کرده و تلفات از هر دو طرف و به خصوص مردم ملکی بی نهایت زیاد شده‌است.بناً مردم صلحی می‌خواهد که در آن امنیت جانی و روانی داشته باشند.

عبدالقیوم سجادی؛ عضو دیگر مجلس نمایندگان نیز گفت که با توجه به وضعیت کنونی، ایجاب می‌کند که حکومت دستگاه دیپلماسی خود را بیش از هر زمان دیگر فعال سازد و از سوی دیگر نهادهای امنیتی نیز از مدیریت درست جنگ، غافل نشوند.

این عضو مجلس نمایندگان افزود حکومت زمانی می‌تواند از موقف قوی در میز گفتگو وارد شود که بتواند از طریق تامین امنیت مردم مشروعیت سیاسی خود را تقویت کند.

نمایندگان مجلس تاکید داشتند که همزمان با جریان گفتگوهای صلح برقراری آتش‌بس به منظور پایان کشتار مردم حتمی است و طالبان باید به این خواست مردم افغانستان تمکین کند وگرنه ادامه اینچنینی گفتگوهای صلح به نفع مردم افغانستان نخواهد بود. 

با این وجود، سر انجام میر رحمان رحمانی گفت که بحث روی موضوع صلح به روز دوشنبه هفته آینده نیز ادامه می‌دهد و در انتهای آن نشست، نظریات نمایندگان در یک اعلامیه که بیانگر دیدگاه مجلس در مورد صلح خواهد بود، جمع بندی خواهد شد.

مشاور ریاست جمهوری در امور روابط عامه و استراتیژیک می‌گوید شماری از سیاسیونی که طرفدار حکومت موقت در جریان مذاکرات صلح بودند، زیر فشار افکار عمومی از این موقف ‌شان عقب ‌نشینی کرده‌اند.

وحید عمر مشاور ریاست جمهوری در امور روابط عامه و استراتیژیک می‌گوید شماری از سیاسیونی که طرفدار حکومت موقت در جریان مذاکرات صلح بودند، زیر فشار افکار عمومی از این موقف ‌شان عقب ‌نشینی کرده‌اند.

عمر، امروز چهارشنبه (1 دلو) در یک نشست خبری در کابل گفت سیاسیونی که خواستار ایجاد حکومت موقت بودند، تحت فشار افکار عامه به این نتیجه رسیده‌اند که حکومت موقت به معنی فروپاشی نظام است.

به گفته وی چند روز قبل یک بحث از طرف یک تعداد سیاسیون در فضای عامه بوجود آمده بود که داوم این حکومت به صلاح نیست و باید یک حکومت موقت تشکیل شود اما امروز این سیاسیون زیر فشار اذهان عامه، افکار نسل نو افغانستان به این نتیجه رسیده‌اند که بحث ایجاد حکومت موقت درست نیست و به معنی فروپاشی نظام است.

مرگ مادر، پدر، همسر، سه فرزند، هفت خواهر، یک برادر و چهار فرزند خواهر در یک آن چه بر سر آدم می‌آورد؟ نور علی، ۱۸ عضو خانواده‌اش را در بمباران نیروهای دولتی در ولسوالی خاشرود ولایت نیمروز به یکبارگی از دست داد. در میان جان‌باختگان، کودکان دو ماه تا ده ساله نیز بودند.

نیمه‌شب شنبه (۲۰ جدی) نیروهای امنیتی افغان با هدف حمله بر یکی از قرارگاه‌های طالبان در روستای منزری در این ولایت دو منزل مسکونی را بمباران کردند اما در نتیجه آن ۱۸ غیرنظامی که همه اعضای یک خانواده بودند، کشته شدند.

دولت پس از این رویداد گفت که در این حمله هوایی ۱۳ عضو “قطعه سرخ طالبان” کشته شدند، دو نفر زخمی و دو نفر از اعضای طالبان که از مردم اخاذی می‌کردند نیز بازداشت شده‌اند.

دو روز پس از آن رئیس جمهور اشرف غنی اما به خاطر کشته‌شدن غیرنظامیان در این رویداد با انتشار بیانیه‌ای ابراز تاسف کرد و گفت طالبان از مردم به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کنند.

و اما سرنوشت بازماندگان این حمله چگونه است؟

حمله هوایی نیمروز؛ اشرف غنی ابراز تاسف کرد و گفت ‘طالبان غیرنظامیان را سپر قرار می‌دهند’

حوالی ساعت دوازده (۲۰ جدی ۱۳۹۹) مردم روستا در خوابند. خانواده ۲۰ نفری نورعلی نیز سر به بالین گذاشته و به امید فردایی روشن به خواب رفته‌اند. چه کسی می‌داند کودکان در چه رویایی بودند وقتی کابوس بمباران آن‌ها را به خوابی ابدی فرود برد. آن‌ها هرگز دیگر بیدار نشدند.

نورعلی ۳۰ ساله و برادر ۲۰ ساله‌اش، مطیع‌الله تنها بازماندگان حمله بر خانه‌شان در ولسوالی خاشرود هستند.

نورعلی با همسر و فرزندانش در خانه کوچکی در روستای منزری ولسوالی خاش‌رود زندگی می‌کردند، مادر، پدر، پنج خواهر جوان و یک برادرش نیز در خانه همجوار آنان به سر می‌بردند.

شب رویداد دو خواهر متاهل نورعلی با فرزندان‌شان از جمله یک خواهرزاده دو ماهه او به خانه پدری به مهمانی آمده بودند. همه ۲۰ نفر شب را دورهم جمع شدند، بگو بخند کردند و لحظاتی قبل از بمباران به خواب رفتند.

نورعلی از آن شب سیاه صدای هواپیماهای بدون سرنشین (پهپاد) را به یاد دارد: “دو دفعه هواپیماها از آسمان خانه ما عبور و دفعه سوم شلیک کردند.”

””همه چیز از دست‌مان رفت، به کمک نیاز داریم ””

بمباران مجال نمی‌دهد. مجالی برای گریز، مهلتی برای نجات، زمانی برای داد و فریاد و فرصتی برای خداحافظی. خانه در یک چشم به‌هم زدن بر سر خانواده آوار شد.

پس از بمباران تاریکی و خاموشی مطلقی همه روستا را فرامی‌گیرد. وحشت حمله‌ بعدی و ویرانی خانه‌ای دیگر همسایه‌ها را ساکت و کرخت کرده: “از ترس اینکه دوباره بمباران نشود همه مردم در خانه‌های‌شان خاموش مانده بودند. حتا اریکین(چراغ نفتی)‌ها را خاموش کرده بودند.”

چهل دقیقه پس از بمباران خانه نورعلی، همسایه‌ها به نجات او و خانواده‌اش شتافتند اما با آنچه رو به رو شدند خانه نبود، آوار بود و اجساد. آواری که جان ۱۸ نفر را گرفته و نورعلی و برادرش را زخمی کرده بود.

به رغم زخم شدیدی که نورعلی و برادرش برداشته بودند از وحشت بمباران هیچ کسی قادر نبود آن دو را به بیمارستان انتقال دهد.

“یکی از همسایه‌ها من و برادرم را به خانه‌اش برد. هوا سرد بود و امکانات نبود. شب تا صبح منتظر ماندیم و صبح که شد ما را به شفاخانه/بیمارستان انتقال دادند.”

تا صبح دست و پای نورعلی از حرکت مانده و مطیع‌الله به سختی نفس می‌کشد.

چهره جان باختگان را به سختی می‌شد شناخت. نورعلی تن‌های نحیف فرزندانش؛ دو پسر و دختر کوچکش که زیر آوار از نفس ماندند را هنوز هم به خاطر دارد.

نورعلی کشاورزی معمولی است. او با سختی‌های فراوان توانسته بود خانه‌ای کوچک در روستایی دور افتاده برای خود و خانواده‌اش بسازد.

“به بسیار سختی خانه آباد کرده بودیم. بسیار طول کشید که توانستیم همین زندگی فقیرانه را بسازیم.”

غم از دست دادن خانواده یکسو، درد بی‌پناهی از سویی دیگر: “همه چیز از دست رفت، به کمک نیاز داریم.”

۱۸ کشته غیرنظامی در حمله هوایی نیمروز؛ وزارت دفاع افغانستان می‌گوید طالبان هدف بودند

جان باختگان را در گورستانی در فاصله ۵ کیلومتری روستا دفن کردند؛ سه کودک اما در یک گور.

نورعلی می‌گوید سه خواهرزاده‌اش به حدی آسیب دیده بودند که اعضای بدن‌شان بهم چسبیده و از هم قابل تفکیک نبودند: “ملا گفت یکجا دفن شوند.”

تصور اینکه تصویری از وحشت و ترس را قبل از مرگ در چشمان کودکانش ندیده دل نورعلی را آرام می‌سازد. مرگ آن‌ها به همین جریان خلاصه می‌شود که به خواب رفتند و دیگر بیدار نشدند.

واژه‌ها قادر نیستند غم نورعلی را به تصویر بکشند. “وقتی بمباران می‌شود و خانواده‌تان را از دست می‌دهید… بسیار سخت است…”

نورعلی می‌گوید این نخستین بار بود که روستای کوچک‌شان شاهد چنین حمله‌ای شد.

محمدعوض، پسر کاکای نورعلی هم ساکن ولسوالی خاشرود است و در فاصله ۴ کیلومتری از خانه نورعلی زندگی می‌کند.

او وحشت آن شب را به یاد دارد، صدای بمبارانی که خانه‌ کوچک‌شان را تکان داد.

می‌گوید هواپیماها برای ساعاتی در آسمان روستا در حال گردش بودند و مردم از ترس به خود می‌پیچیدند.

محمدعوض و خانواده‌اش تا سحر بیدار ماندند. او می‌گوید ترسی که آن شب در چشم‌های کودکانش دیده را هرگز فراموش نمی‌کند.

“صبح وقت نماز رفتم به خانه کاکایم. همه مرده بودند. نورعلی و مطیع‌الله زخمی شده بودند، آن‌ها را به شفاخانه/بیمارستان انتقال دادیم.”

بی بی سی

امرالله صالح، معاون نخست ریاست جمهوری، بامداد امروز (چهارشنبه،۱ دلو) در هشتاد و دومین جلسهٔ شش و نیم صبح گفت اگر طالبان به کشتار مردم بی‌گناه در افغانستان ادامه بدهند رهایی زندانیان آنان نه بلکه زندگی شان شامل آجندای مذاکرات صلح می‌گردد.

آقای صالح افزود: « روند مذاکره نیاز به اعتماد سازی دارد. اعتماد سازی با کشتار مردم ملکی و ربودن مردم از شاهراه ها ایجاد نمی‌گردد.»

او تأکید کرد دولت در برابر کشتار مردم بی تفاوت نبوده و نخواهد بود.

معاون نخست ریاست جمهوری گفت اکنون شاید در آجندای طالب رهایی زندانیان آنها از زندان های دولت جمهوری اسلامی افغانستان شامل باشد اما اگر آنها یعنی طالبان تروریست به کشتار مردم بیگناه ، اعضای جامعه مدنی و بمب گذاری های کورکوانه ادامه دهند در آن صورت رهایی زندانی ها نه بلکه زندگی آنها شامل اجندا خواهد گردید.

این در حالی‌ست که از مذاکرات صلح میان هیئت مذاکره کنندهٔ طالبان و دولت افغانستان تقریبا سه ماه می‌گذرد و در طی این چند ماه، فقط روی طرزالعمل و مقدمهٔ آن توافق کرده‌اند و از سویی‌هم در جریان این مذاکرات حملات گروه طالبان در ولایت‌ها مختلف کشور، افزایش یافته‌است.

چنانچه در طول این مدت، شماری از خبرنگاران، سارنوالان و فعالان جامعه مدنی در کابل و سایر ولایات کشور به قتل رسیدند.

آنتونی بلینکن، نامزد پیشنهادی جو یایدن برای پست وزارت خارجه آمریکا روز (سه‌شنبه، ۳۰ جدی) گفت توافق‌نامه این کشور با گروه طالبان را ارزیابی خواهد کرد.

وی علاوه کرد: «ما می‌خواهیم به این جنگ به اصطلاح ابدی پایان دهیم. می‌خواهیم نیروهای‌مان را برگردانیم. می‌خواهیم تا حدودی ظرفیت برخورد با هرگونه بازگشت تروریزم که اصلا برای آن به آنجا رفتیم را حفظ کنیم.»

آقای بلنکین خاطرنشان ساخت باید جزئیات و موارد توافق را به دقت بررسی کنیم، زیرا من تاکنون از این جزئیات باخبر نیستم.

او با اشاره به گفت‌وگوهای بین‌الافغانی گفت در صورت که دستاوردهای زنان و دختران در ۲۰ سال گذشته حفظ نشود دوام این روند به دور از انتظار است.

این در حال است که دولت دونالد ترامپ در پایان ماه فبروری سال گذشته به هدف پایان دادن به طولانی‌ترین جنگ آمریکا، توافق‌نامه‌ای با گروه طالبان امضا کرد.

دولت آقای ترامپ برخی از مواد این توافق‌نامه را محرمانه نگهداشت، اقدامی که واکنش‌های زیادی به همراه داشت.

بر بنیاد این توافق‌نامه تمامی نیروهای آمریکایی تا ماه می سال ۲۰۲۱ از افغانستان خارج می‌شود و در عوض گروه طالبان نیز به منافع واشنگتن حمله نکرده و روابط خود را با گروه‌های تروریستی قطع خواهد کرد.

در همین حال وزارت دفاع آمریکا اعلام کرد شمار نظامیان این کشور در افغانستان به ۲۵۰۰ سرباز کاهش یافته است.

پس از توافق آمریکا با طالبان میزان حملات و شدت خشونت‌های این گروه در برابر نیروهای امنیتی و غیرنظامیان به گونه‌ای چشم گیری افزایش یافته است.

این خشونت‌ها همزمان با آغاز گفت‌وگوهای بین‌الافغانی در قطر بالا گرفته است. امری که انتقاد جامعه جهانی و دولت افغانستان را برانگیخته است.

هرچند فشارها بر طالبان برای پذیرش آتش‌بس افزایش یافته، اما این گروه تاکنون زیر باز این فشارها نرفته از پذیرش آتش‌بس سر باز زده‌اند.

هفته گذشته اجیت دوول مشاور امنیت ملی هند سفر طولانی به کابل داشت. این سفر درست پس از آن صورت گرفت که «اس. جیشنکر» وزیر امور خارجه آن کشور به افغانستان پشتیبانی نظامی بیشتر وعده کرد. گرچه چند و چون چنین حمایتی هنوز مشخص نیست، اما هند هر چیزی که پیشنهاد دهد، توازن نظامی احتمالاً بعد از خروج ایالات متحده به نفع کابل نمی‌چرخد. پس، چرا هند باید پشتیبانی خود را از حکومت افغانستان تقویت کند، وقتی جهان شرط خود را بسته و با طالبان مشارکت می‌کند؟
با بن‌بست گفت‌وگوها بین کابل و طالبان در دوحه، تشدید جنگ در افغانستان، از جمله ترورهای هدفمند غیرنظامیان، ظهور جناح‌گرایی در کابل، عدم شفافیت نحوه اقدام جو بایدن رییس جمهور منتخب امریکا و پاکستان پرمدعا، سئوال اصلی که هند با آن مواجه است این است که رییس جمهور اشرف غنی چقدر می‌تواند در برابر این فشارها مقاومت کند و بعد چه می‌شود؟

محرک اصلی سیاست هند نسبت به افغانستان، تمایل این کشور برای اطمینان از توازن استراتژیک بین افغانستان و پاکستان است. با توجه به عدم تقارن قدرت بین این دو کشور، چنین توازنی از دید هند، قادر ساختن کابل برای تأثیر گذاشتن بر شرایط گفت‌وگوها با نیروهای تحت حمایت پاکستان (طالبان) است. برای همین منظور، در صورت درگیر شدن در جنگ، دهلی‌نو متحدان قاطعی را در غنی و معاونش امرالله صالح پیدا کرده است.
اما هیچ تضمینی وجود ندارد که رویکرد دهلی‌نو نتیجه دهد. در حقیقت، با توجه به افزایش چالش‌های امنیتی هند با پاکستان و چین، نگرانی‌های معتبری وجود دارد که هند در صورت سقوط کابل، کاملاً زمین خود را از دست بدهد. پس چرا حتی اگر هند تمایل ندارد به طور آشکار با طالبان وارد گفت‌وگو شود، پس تقویت پشتیبانی از کابل چرا؟ از این گذشته، دیگر نیازی به پیوند بیشتر با دولت غنی نیست. تاریخ سرنخ‌هایی برای درک بهتر تصمیم هند ارائه می‌دهد.
در فبروری ۱۹۸۹، راجیو گاندی نخست‌وزیر هند «ای‌کی ورما» رییس آژانس اطلاعات هند را برای ارزیابی عمر دولت نجیب که تحت فشار حملات مجاهدین بود، اعزام کرد. ورما خوشحال بازگشت و گفت نجیب‌الله با حمایت شوروی می‌تواند «برای مدت نامحدود» دوام بیاورد. به موازات سفر ورما، هند ارتباط با جناح‌های مختلف مجاهدین را آغاز کرد و یک همگرایی جالب توجه را پیدا کرد.
دسترسی موفقیت‌آمیز به مجاهدین که از دید عموم پنهان مانده بود و تا آن لحظه منفور بود، به هند کمک کرد تا واقعیت‌های جدید را پس از سرنگونی نجیب‌الله در سال ۱۹۹۲ هنگامی که حمایت اتحاد جماهیر شوروی پایان یافت، بپذیرد. در حال حاضر، هیچ مدرکی وجود ندارد که ارتباط غیررسمی هند با طالبان و بالعکس درک درستی از این نوع ایجاد کرده باشد. اما حتی اگر چنین درکی وجود داشته باشد، بعید است که توسط هر دو طرف علنی شود – شبیه آنچه در مورد مجاهدین رخ داد.
تعامل آشکار با هند، روابط طالبان با پاکستان را پیچیده خواهد کرد، وقتی این کشور حداقل توانایی پرداخت این هزینه را داشته باشد. برای هند، تنوع آشکار به جای اطمینان از تعادل داخلی در افغانستان، باعث تسریع سقوط سیاسی غنی می‌شود. دهلی‌نو و طالبان می‌دانند که نمی‌توانند برای همیشه از هم دوری کنند، خصوصاً اگر دومی به قدرت برسد. بنابراین، تصمیم هند در حمایت از رییس جمهور غنی نشانۀ این است که هیچ بازی پایانی برای هند در افغانستان وجود ندارد. از این رو، هند ترجیح می‌دهد در پی دستیابی به توازن بین کابل و اسلام‌آباد و حفظ دستاوردهای چند دهۀ گذشته باشد، تا فرصت طلبی.
جنبۀ دیگر تصمیم هند حاشیه تیزتری دارد. در ۱۵ اگست ۱۹۷۵، با ترور شدن شیخ مجیب‌الرحمن در بنگلادیش، هند شوک استراتژیک دید. ظهور ضیاالرحمان رییس طرفدار ارتش پاکستان به عنوان رییس جمهور در «داکا» اضطراب شدیدی در دهلی‌نو ایجاد کرد. در یک گزارش فوق محرمانه، اژانس اطلاعاتی هند (R&AW) ارزیابی کرد که پاکستان «نفوذ گسترده‌ای در وزارت‌خانه‌ها و ادارات مختلف دولت بنگلادش، به ویژه در دفتر امور خارجه اعمال می‌کند [و] … اختلافات هند و بنگلادیش را گسترش می‌دهد.
(نخستین شواهد بایگانی در نوع خود که نویسنده آن را مشاهده کرده است)، سازمان اطلاعاتی هند در واکنش پیشنهاد کرد رهبری سیاسی تمام اقدامات عملی را برای «نرم کردن مناطق نزدیک به قلمرو هند که ما از آن آسیب‌پذیر هستیم» روی دست گیرد و به دنبال ارزیابی مجدد روابط با پاکستان باشد. به عنوان اولین قدم، این سازمان خواست که ایندیرا گاندی به طور جدی «ایدۀ حمایت قوی از فعالیت‌های ضدپاکستانی را در مرزهای شمال غربی(NWFP) و بلوچستان مطرح کرد. R&AW برای از بین بردن فشارهای پاکستان بر هند از طریق بنگلادیش، «تشدید فشار بر پاکستان از طریق افغانستان» را ضروری دانست.

با توجه به چالش‌های امنیتی هند امروز، کاملاً ممکن است که سفر دوول سیگنالی برای پاکستان باشد که اگر این کشور همچنان به دنبال تجدیدنظرطلبی باشد، احتمالاً ناخواسته هرج و مرج پرهزینه، خشن و در نهایت تجاوزکارانه را در افغانستان به ارث می‌برد. این نشانه‌ها با این عقیدۀ هند محکم می‌شود که حتی اگر ایالات متحده افغانستان را ترک کند؟ نه ایران و نه روسیه، به رغم اتحاد با چین و مشارکت با طالبان، امارت اسلامی را در افغانستان ترجیح نخواهد داد؛ در نتیجه به هند فضا برای مانور می‌دهد و برایند جنگ افغانستان را تحت تأثیر قرار خواهند داد.
توییت دقیق صالح: «ملاقات دلپذیر با اجیت دوول مشاور امنیت ملی هند داشتم. ما در مورد دشمن صحبت کردیم. گفت‌وگوی عمیقی بود.» بنابر این، باید درک کنید که چیست، یعنی چالش دوامدار و واقعی برای پاکستان.

 محمد حنیف اتمر وزیر امور خارجه کشور عصر روز سه‌شنبه(۳۰ جدی) در چهارچوب یک بازدید سه روزه از عربستان سعودی، وارد این کشور شد.
وزارت امور خارجه در خبرنامه‌ای گفت هدف از بازدید آقای اتمر از عربستان سعودی، تقویت هرچه بیشتر روابط دوجانبه، قدردانی از حمایت و پشتیبانی ریاض از روند صلح افغانستان و گسترش روابط اقتصادی و تجارتی می‌باشد.
در خبرنامه آمده است که قرار است وزیر امورخارجۀ کشور در جریان سفرش به عربستان، با شهزاده فیصل بن فرحان آل سعود همتای عربستانی خود و شماری دیگر از مقامات بلندپایۀ آن‌کشور دیدار و در باره تقویت اجماع جهانی و منطقه‌‌ای وافزایش حمایت جهان اسلام از فرآیند صلح افغانستان بحث و مشورت کند.

گروه طالبان برای پیشبرد مذاکرات صلح، سه پیش شرط جدید را ارائه نموده می‌گویند تا زمان پذیرفته نشدن این شرط ها پیش برد مذاکرات دشوار است.

منابعی از دوحه به رسانه ها گفته اند هیات طالبان رهایی 7 هزار  زندانی دیگر این گروه از زندان های حکومت افغانستان، بیرون شدن نام های رهبران این گروه از لیست سیاه سازمان ملل و نظام اسلامی در افغانستان را به عنوان سه پیش شرط برای آغاز مذاکرات صلح مطرح کرده اند.

اما هیات مذاکره کننده حکومت افغانستان می گوید که از طالبان خواسته اند مشروعیت و عدم مشروعیت جنگ را روشن کنند که جنگ کنونی جایز است و یا خیر.

این درحالی است که پایان جنگ در افغانستان همواره از سوی حکومت افغانستان، سازمان ملل متحد و کشورهای دیگر جهان مطرح شده است، اما طالبان همیشه بر خواسته های این گروه تاکید کرده اند.

از سوی دیگر، طالبان، یک روز پیش از مراسم ادای سوگند جو بایدن، رئیس جمهور منتخب آمریکا، از او خواستند به توافقنامه‌ دوجانبه صلح احترام بگذارد و تمام نیروهای آمریکایی را تا ماه مه از افغانستان خارج کند. 

این توافقنامه، بعد از تقریبا دو سال مذاکره بین دیپلمات‌های آمریکایی و رهبران طالبان، در فوریه سال گذشته، در قطر امضاء شد.

محمد نعیم، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر می‌گوید حفظ و اجرایی‌شدن توافق‌نامه صلح قطر، برای موفقیت مذاکرات بین‌الافغانی و پایان دو دهه جنگ مهم است.

رئیس اجرایی حزب جمعیت اسلامی افغانستان گفت دولت افغانستان و جبهه مقاومت تحمیل منافع آمریکا در روند صلح افغانستان را نخواهند پذیرفت.

عطامحمد نور، رئیس اجرایی حزب جمعیت اسلامی افغانستان درباره توقف مذاکرات در قطر گفت دولت و طالبان پیش از مراسم تحلیف بایدن و مشخص شدن سیاست وی درباره افغانستان علاقه‌ای به پیشرفت گفت‌وگوها ندارند.

وی افزود: «بخشی از اعضای طالبان بر این باور هستند که نظامیان آمریکایی و ناتو افغانستان را ترک خواهند کردند و آن‌ها می‌توانند فاتحانه آمده و اعلام دولت کنند که این اشتباه است».

نور ادامه داد: مذاکرات قطر و امتیازات آمریکا به طالبان آن‌ها را توهم زده کرده است، «آن‌ها در محاسبات خود اشتباه می‌کنند با این حال اگر آمریکا و ناتو بر طالبان فشار بیاورند آن‌ها از دولت جایگزین و یا انتقالی موافقت خواهند کرد».

رئیس اجرایی حزب جمعیت اسلامی همچنین تصریح کرد: طالبان علاقه‌ای به کار کردن در زیر چتر جمهوری و یا دولت کنونی ندارد، آن‌ها نمی‌خواهند طوری دیده شود که در حال تسلیم شدن هستند.

نور درباره سیاست آمریکا در رابطه با افغانستان نیز گفت: چیزی که برای آمریکا مهم است منافع ملی این کشور است، سیاست آن‌ها درباره مذاکرات صلح در افغانستان هیچ تغییری نخواهد کرد، این در استراتژی آن‌ها تصریح شده که منافع ملی خویش را جلوتر از هر چیز دیگر قرار می‌دهند.

وی تاکید کرد: «افراد این سیاست‌ها را تغییر نخواهند داد، هیچ تغییر عمده‌ای در سیاست‌های آمریکا بوجود نخواهد آمد».

این فرمانده سابق جهادی ادامه داد: آمریکا می‌خواهد پس از 20 سال حضور در افغانستان میراثی را بجای گذاشته و حضورش را برای مالیات دهندگانش توجیه کند، آن‌ها می‌خواهند روند صلح را اجرایی کنند.

نور ادامه داد: آمریکا تلاش می‌کند تا بر دولت افغانستان و طالبان فشار وارد کند و اجماع ملی و منطقه‌ای ایجاد کند که مذاکرات موفقیت‌آمیز باشد؛  اگر آمریکا بخواهد روند صلح را برای منافع ملی خود اجرا کند، این نه برای دولت افغانستان و نه برای جهاد و جبهه مقاومت غیرقابل پذیرش است.

یکی از موضوعات اساسی که هنور در مذاکرات صلح در دوحه چه در دور اول و چه در دور دوم مورد بحث جدی قرار نگرفته، اتش بس و قطع خونریزی ست.

آتش بس و قطع خونریزی از خواست های اصلی هیات مذاکره کننده حکومت است اما طالبان تمایلی به گفت و گو در این مورد نداشته موضوعات دیگری چون خروج نام رهبران طالبان از لیست سیاه سازمان ملل و آزادی زندانیان بیشتر خود از زندان های حکومت را مطالبه می کنند.

این عدم تمایل طالبان به موضوعات اساسی نشان می دهد که این گروه فقط و فقط بر تحقق خواسته های خود تایید داشته به خواست مردم و حکومت افغانستان توجهی ندارد.

سالم حسنی، مشاور رئیس جمهور غنی، در فیس بوک خود در مورد رویه طالبان می نویسد:«طالبان با سه اجماع انسانی مخالف اند.»

به نوشته اقای حسنی سه اجماع انسانی مبتنی بر قطع خون‌ریزی در افغانستان شکل گرفته‌است:

خواست مردم افغانستان:

 مردم افغانستان، فارغ از قوم، زبان، منطقه و جریان سیاسی، از کشتار، انتحار، تخریب و ارعاب به ستوه آمده‌اند. همگی بر قطع هرچه عاجل‌تر سونامی بنیان‌کن جنگ تاکید دارند.

اجماع علمای جهان اسلام:

علاوه بر اعلام مکرر علمای افغانستان و اعلام موضع علمای سایر کشورها در اندونیزیا، عربستان و پاکستان در سال‌های گذشته، امسال موجی از مواضع علما مبنی بر حرمت جنگ در افغانستان از گوشه و کنار جهان اسلام برخاست. همگی بر این موضع اتفاق دارند که جنگ در افغانستان ناروا و قتل مسلمانان جرم و جنایت است.

اجماع جهانی:

علاوه بر علما و دولت‌مردان کشورهای اسلامی، همه کشورهای جهان بر ضرورت قطع جنگ و توقف خون‌ریزی در افغانستان تاکید دارند. این خواست را ضمن این‌که بسیاری از کشورها به صورت جداگانه مطرح کرده‌اند، بارها در مجمع عمومی سازمان ملل متحد و نیز جلسات شورای امنیت سازمان ملل مورد تاکید قرار گرفته‌است.

در مقابل، گروه طالبان نه تنها به این سه اجماع وقعی ننهاده که بر گستره و شدت قتل‌ها و تخریب‌ها افزوده‌است. این به خوبی نشان می‌دهد که طالبان، نه یک سازمان دینی یا سیاسی بلکه یک گروهک تروریستی تمام عیار است که به هیچ اصل دینی و انسانی پایبند نیست.

مشاور رئیس جمهور در ادامه می نویسد:«طالبان در میدان جنگ جانی، در میز صلح باغی و در جامعه انسانی یک گروهک وحشی است.»

آقای منصور که در دوحه حضور دارد، روز سه شنبه، ۳۰ جدی به رسانه ها گفت نمایندگان گروه طالبان حاضر به گفتگو درباره مشروعیت و یا عدم مشروعیت جنگ جاری در افغانستان نیستند.

آقای منصور افزود: «نمایندگان طالبان حاضر به ادامه گفتگوهای سازنده و مفید نیستند. آنان موضوع رهایی زندانیان باقی‌مانده‌شان را هم با امریکایی‌ها و هم با ما مطرح کردند؛ اما نکته مهم این است که هیأت مذاکراتی دولت اسلامی افغانستان یک‌بار دیگر از آنان خواسته که پیش از همه‌چیز در پیوند به جنگ جاری هم از منظر اسلام و هم از قران بحث کنند.»

به گفته او، گروه طالبان پیش از همه باید مشخص کند که چرا هر روز انسان‌های بی‌گناه را می‌کشد.
این در حالی است که ملا عبدالغنی برادر؛ رئیس دفتر سیاسی طالبان در قطر در دیدارش با زلمی خلیل‌زاد؛ نماینده ویژه امریکا برای صلح افغانستان، موضوع رهایی زندانیان این گروه و بیرون‌شدن نام رهبران آن از فهرست سیاه سازمان ملل را مطرح کرده‌است.

طالبان این خواسته را بخشی از توافقنامه صلح این گروه با امریکا می‌دانند.

در همین حال، شورای عالی مصالحه ملی می‌گوید که هیأت گفتگوکننده دولت حاضر است که درباره هر موضوعی که طالبان بخواهند، گفتگو کند.

فریدون خوزون؛ سخنگوی این شورا به رادیوی آزادی گفته‌است: «هیأت مذاکراتی دولت جمهوری اسلامی افغانستان با اراده قاطع و راسخ آمده‌است و روی هر موضوعی که طالبان بخواهد، بحث می‌کند. هیأت ما آماده گفتگو است. ما منتظر هستیم که طالبان مشخص کنند که می‌خواهند روی چه موضوعی گفتگو کنند.»

طالبان درباره این اظهارات تازه هیات مذاکراتی دولت چیزی نمی‌گویند؛ اما پیش از این گفته‌بودند که متعهد به گفتگوهای صلح هستند.

از سوی دیگر، نشریه بلومبورگ به نقل از محمد نعیم؛ سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر نوشته‌است که این گروه از جو بایدن؛ رئیس ‌جمهور منتخب امریکا می‌خواهد که به توافقنامه این گروه با امریکا احترام بگزارد.

آقای نعیم افزوده که این توافقنامه تاثیر مستقیم بر گفتگوهای صلح دارد.

دور دوم گفتگوهای صلح میان حکومت افغانستان و طالبان دو هفته پیش آغاز شد.