برچسب: سی آی ای

  • واکنش نبیل به استعفای خلیلزاد؛ این شیاد افغانستان را به فاجعه برگشت ناپذیر برد

    واکنش نبیل به استعفای خلیلزاد؛ این شیاد افغانستان را به فاجعه برگشت ناپذیر برد

     زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان سرانجام از این سمت استعفا داد.

    رحمت الله نبیل رئیس پیشین شورای امنیت ملی افغانستان در واکنش یه این رویداد در شبکه اجتماعی خود آن را خروج یک شیاد از صحنه توصیف نمود.

    اقای نبیل نوشت:«این شیاد افغانستان را به سمت یک فاجعه برگشت ناپذیر برد.»

    این اظهارات رحمت الله نبیل در حالی مطرح می شود که بسیاری ازکارشناسان و حتی شهروندان افغانستان معتقدند زلمی خلیلزاد بیش از آنکه در پروسه طولانی مدت مذاکرات صلح افغانستان به نفع منافع ملی مردم افغانستان عمل کند نگران کاهش سلطه یک قوم خاص در کشور بود.

    به باور این کارشناسان زلمی خلیلزاد با ارائه اطلاعات دسته بندی شده به دولت امریکا زمینه توافق صلح این گروه با امریکا را فراهم کرد اما هیچ گاه کسی متوجه نشد مفاد اصلی این توافق چه بوده است.

    بیشتر مولوی حسام یکی از شخصیت های دینی سرشناس افغانستان طی مصاحبه با یک رسانه خارجی گفته بود متن توافق نامه صلح امریکا با طالبان چهارصد صفحه است که تنها چهار صفحه از آن بیرون درز کرده است.

    به گفته مولوی حسام طالبان در ازای دریافت موافقت امریکا برای حکمرانی بر افغانستان به امریکا وعده سپرده تمام برنامه های سازمان سیا در منطقه را اجرا کند.

  • امریکا یک ارتش مخفی 60 هزار نفره دارد

    امریکا یک ارتش مخفی 60 هزار نفره دارد

    نویسندگان این تحقیقات می‌گویند ایالات متحده نه تنها برای مبارزه با ترویزم بلکه برای افزایش نفوذ و رقابت با روسیه و چین و به چنین ترکیبی نیاز دارد. نشریه “Newsweek” پس از دو سال تحقیقات گزارش می‌دهد در ده سال گذشته، پنتاگون یک ارتش مخفی عظیم را متشکل از 60 هزار نفر ایجاد کرده است.

    این نشریه همچنان تاکید دارد که شماری از این تشکیلات نظامی زیر دست سازمان استخباراتی امریکا ” ” کار می‌کنند.

    در تحقیقات آشکار شده است که این نظامیان به صورتی در داخل امریکا و بیرون از این کشور کار می‌کنند، بیشتر وظایف این سربازان با لباس های نظامی و غیر نظامی انجام می‌شود.

    هزینه این ارتش مخفی را حدود 130 شرکت خصوصی تمویل می‌کند، بودجه مصرفی سالانه آن بیش از 900 میلیون دالر است.

    نیروهای های ویژه ارتش امریکا که بیش از نیمی از قدرت کل نیروهای مخفی را تشکیل می‌دهند، وظیفه اصلی آنها تعقیب ترویست‌ها در مناطق جنگی و کشورهای دشمن است.

    گزارش شده است که جدیدترین و سریع ترین گروه ارتش جنگنده های سایبری اند، که با نام‌های جعلی، فعالیت و به صورت آنلاین اطلاعات جمع آوری می‌کنند، حتی ممکن آن‌ها در کمپین های که در شبکه های اجتماعی ایجاد می‌شود، شرکت کنند.

    نویسندگان این تحقیقات می‌گویند که ایالات متحده نه تنها برای مبارزه با ترویزم بلکه برای افزایش نفوذ و رقابت با روسیه و چین و به چنین ترکیبی نیاز دارد.

  • امریکا به دنبال رهبر بومی خارج از چارچوب حکومت افغانستان برای مبارزه با تروریزم است

    امریکا به دنبال رهبر بومی خارج از چارچوب حکومت افغانستان برای مبارزه با تروریزم است

    بر اساس اطلاعات تازه‌ی مسؤولان امریکایی، اروپایی و افغانستانی، سازمان استخباراتی امریکا در تلاش یافتن رهبری بومی بیرون از چارچوب حکومت افغانستان است که بتواند در رابطه‌ به تهدید درازمدت تروریزم پس از خروج نیروهای امریکایی در افغانستان، اطلاعات کافی را فراهم کند. این بخشی از پیش‌بینی‌ برای بازگشت جنگ است. در مکانی که ارتش چندملیتی آموزش دید، امروز به اطلاعات استخباراتی نیاز مبرم است. با این ‌که دیپلمات‌های غربی باور دارند که ارتش –نیروهای امنیتی و دفاعی– افغانستان توانایی دفاع از خود را دارند؛ اما سازمان استخباراتی امریکا در تلاش یافتن راه ‌بدیل در صورت سقوط حکومت مرکزی افغانستان و برگشت جنگ داخلی است.
    تجربه‌‌ی جنگ‌ سال‌های ۱۹۸۰-۱۹۹۰؛ زمانی که نیروهای اتحاد جمهوری‌های شوروی در این کشور حضور داشت و تنش‌ جدی‌ای میان رهبران بومی شکل گرفت. استخبارات غرب روابط خود را با فرماندهان ضدشوروی ـ تفنگ‌سالاران– نزدیک کرد و هم‌زمان به حمایت‌های مالی و تجهیزاتی آن پرداخت و روابط خود را با مردم نزدیک کرد. این حمایت‌ها سبب شد تا قوت‌های بلامنازعه‌ای ظهور کنند که متهم به نققض قوانین بشری هستند.
    در میان افراد مورد نظر، فرزند احمدشاه مسعود، فرمانده مشهور که در سال‌های ۱۹۸۰ در برابر اتحاد جماهیر شوروی جنگید و بعد در برابر طالبان فرماندهی‌ ایتلاف شمال –مقاومت- برای یک دهه به عهده داشت، جنگید، نیز شامل است.
    احمد مسعود ۳۲ساله، قسمت‌های از زندگی خود را برای سازماندهی دوباره‌ی نیروهای جهادی برای دفاع از جنگ در شمال کشور سپری کرده است.
    مسؤولان امریکایی، افغانستانی و اروپایی، گفته اند که هیچ هم‌کاری ساختارمند -رسمی- میان آقای مسعود و سازمان استخباراتی غربی وجود ندارد؛ اما برخی از نشست‌های مقدماتی صورت گرفته است.
    در حالی که بورد هم‌کاری استخباراتی و تحلیلی‌ای که میان سازمان استخباراتی امریکا – CIA- و فرانسه (D.G.S.E) وجود دارد، به این عقیده‌ است که احمد مسعود فرد قابل اعتماد است و تعهد قابل‌مکث برای کشورش دارد.
    در خواست ایجاد هم‌کاری با آقای مسعود و سایر فرماندهان محلی روشن است. کشورهای غربی به طالبان اعتماد ندارند تا این گروه‌ تررویستی را پیش از رسیدن به توافق سیاسی، بیرون از کشور نگه ‌دارد؛ چون در صورت نرسیدن به توافق سیاسی، احتمال سقوط حکومت نیز وجود دارد. نیروهای فرمانده جوان -احمد مسعود- که تازه قد علم کرده اند، مخالف طالبان، القاعده و سایر گروه‌هایی که در زیر سایه آن‌ها فعالیت دارند، استند.
    اعضای ارشد سازمان استخباراتی امریکا -CIA- ویلیام جمیز برونز، مدیر این نهاد، به این درک است که پس از خروج نیروهای امریکایی، آن‌ها به دنبال یک‌ متحد جدید اطلاعاتی در افغانستان استند تا در رابطه به فعالیت و دامنه‌ی تروریزم، متحدانه‌ٰ عمل کند.
    با این حال، مسعود هنوز در مرحله‌ی ابتدایی با فقدان حمایت و مشروعیت مواجه است. جریان او متشکل از هزاران تنی است که در گذشته در برابر شوروی و طالبان جنگیده اند و اکنون هزارها تن آن‌ها در شمال این کشور حضور دارند. احمد مسعود گفته است که دولت در میان جبهه‌ی او تفرقه‌افگنی می‌کند و رییس‌جمهور محمداشرف غنی اعتقادی به روند او -مجاهدان- ندارد.
    آقای مسعود در یک گفت‌وگو، گفته است: «ما آمادگی لازم داریم؛ حتا اگر به نقد جانم تمام شود.»
    نشان -سمبول- احمد مسعود، صدای دوره‌ی جنگ‌های داخلی است؛ پرچم و سرود ملی ایتلاف شمال–مقاومت. برخی از تحلیل‌گران می‌‌گویند که همه اقدامات احمد مسعود در آخرین محفل – محفل گرامی‌داشت از ۸ ثور، ۲۶مین سال‌روز پیروز مجاهدان- این تفکر را تقویت کرد که ایتلاف شمال –گروه مقاومت- دوباره بازسازی می‌شود، با آن که شماری از مسؤولان -ایتلاف شمال– در پست‌هایی چون سفارت، معاونت ریاست‌جمهوری و فرماندهی ارشد نظامی در حکومت افغانستان ایفای وظیفه کرده اند؛ آیا آن‌ها به دنبال کسی می‌روند که به انداز‌ه‌ی نیم عمرشان عمر دارد و تجربه‌ی کافی از جنگ واقعی ندارد.
    لیزا ماداکس، تحلیل‌گر پیشین در سازمان استخباراتی امریکا -CIA-که در افغانستان مأموریت کرده است، می‌گوید: «اکنون حمایت از جریان تروریستی و یا ایجاد ایتلاف‌های بومی-محلی هردو چالش‌زا است.»
    او گفت: «نگرانی این است که ایتلاف جدید برای چیست و هدف ما از این ایتلاف چیست؟ من هراس دارم که این روند منجر به جنگی دیگر در افغانستان شود.» او گفت: « به اساس چیزی که فکر می‌کنم و چیزی که آموخته‌ام، ما نمی‌توانیم برنده شویم.»
    تحلیل‌گران نظامی به این باور اند؛ فرض را بر این می‌گریم که پس از ترک نیروهای بین‌المللی، فرمانده‌ای برای مبارزه با تروریزم که در دهه‌ی اخیر برای دفاع از دولت، شکل گرفته، تفکر برگشت به جنگ داخلی را دوباره تقویت می‌کند. چنین وضعیتی، استثماری برای طالبان است.
    ایالات متحده‌‌ی امریکا رابطه‌ی تنگاتنگی با ایتلاف شمال دارد. این رابطه‌ی استخبارات امریکا با این جریان را مشکل‌تر می‌سازد. فرانسه و بریتانیا هردو از فرمانده ارشد مجاهدین در سال ۱۹۸۰ حمایت کردند، زمانی که امریکا در کنار سازمان استخبارات پاکستان روی گروه‌ها کار می‌کرد. تا سال ۱۹۹۶ ارتباط سازمان استخباراتی امریکا با مسعود و افرادش خیلی کم‌رنگ بود. در این زمان بود که این نهاد برای به‌دست‌آوردن اطلاعات در مورد القاعده، حمایت خود را سرعت داد.
    یکی از دلایلی که سیا با مسعود رابطه‌ی نظامی خود را حفظ کرده بود، بی‌‌اعتمادی از قاچاق مواد مخدر در جریان سال‌های ۱۹۹۰ بود؛ زمانی که نیروهای مسعود وارد کابل شدند و درگیری میان گروه‌ها [مجاهدان] اتفاق افتاد. در حال حاضر، افرادی از جریان‌ گذشته که در حکومت استند، دیدگاه‌های متفاوتی در مورد احمد مسعود و جریان او دارند. فرانسه که از حامیان پدر او بود، مسعود را یک چهر‌ه‌ی برجسته و متعهد در برابر طالبان می‌داند.
    دیوید مارتینون (David Martinon) سفیر فرانسه در کابل که از نزدیک با احمد مسعود دیدار داشته است، او را به پاریس دعوت کرده تا با رهبران فرانسه از جمله رییس‌جمهور این کشور دیدار کند. آقای مارتینون گفت: «او مرد زیرک است و کشورش را به قمیت جانش دوست دارد.»
    در واشنگتن دو دستگی وجود دارد؛ برخی از تحلیل‌گران در حکومت فکر نمی‌کنند که مسعود بتواند به عنوان متحدی جدی عمل کند.
    لیزا کورتیز، عضو شورای امنیت و زلمی خلیل‌زاد، فرستاده‌ی ویژه امریکا در امور مصالحه‌ی افغانستان، ۱۸ ماه قبل با احمد مسعود در رابطه به روند مذاکرات، صحبت کردند. خانم کورتیز گفت: «او یک فرد کاریزمای به تمام معنا است و به صورت روشن، روی نکات کلیدی و ارزش‌های دموکراسی بحث می‌کند.»
    او گفت: «او ذهن عالی دارد. به صورت واضح و روشن برای توسعه‌ی‌ ارزش‌هایی که در سال‌های اخیر به دست آمده، بحث می‌کرد.»
    برخی‌ها در داخل افغانستان به جریان و رهبری «احمد مسعود» به دید شک می‌نگرند. مرزامحمد یارمند، معاون پیشین وزارت داخله، گفت: «تجربه نشان می‌دهد که هیچ کسی جایگاه‌ پدر او را [احمد شاه مسعود] را گرفته نمی‌تواند.» او گفت: «پسرش در زمان و مکان متفاوت زندگی کرده است و تجربه‌ی پدرش را ندارد.»
    برخی‌ها در داخل نظام افغانستان، آقای مسعود را به عنوان مرد مزاحم می‌شناسند که می‌تواند در آینده برای رسیدن به منافع خود، چالش‌زا باشد.
    در رابطه به مسعود و نهادش دیدگاه‌های متفاوت وجود دارد؛ یک توافق بیرونی وجود دارد، چنان‌چه چشم‌وگوش غرب متوجه آن اند، احمد مسعود ظرفیت ایجاد ایتلاف را دارد؛ مانند پدرش که بیست سال پیش انجام داد.
    احمد مسعود پس از تحصیل در دانشگاه (Royal Military College at Sandhurst) در بریتانیا در سال ۲۰۱۶ به افغانستان برگشت. پیش از این‌ که به صورت عمومی در ۲۰۱۹ ظاهر شود، به کارهای حمایتی و ایجاد جریان‌هایی در شمال کشور پرداخت.
    آقای مسعود در آخرین محفل خود در ماه‌های اخیر در کابل، شعارهای ضد رویکردهای غنی را سر داد و تلاش‌های او را در امور بین‌المللی مداخله‌جویانه خواند. به اساس اطلاعات نزدیکانش، در کنار این‌ که مسعود با فرانسه، امریکا و انگلیس رابطه دارد، با هند، ایران و روسیه نیز رابطه دارد.
    مدارک استخباراتی افغانستان حاکی از آن است که مسعود از روسیه اسلحه می‌خرد؛ اما امریکا و اروپا او را فرد قابل اعتماد و سفت در برابر طالبان، القاعده و داعش می‌دانند. یک نسل پیش پدر آقای مسعود در خطر تررویزم هشدار داده بود. اگر پسرش همین جرأت را در برابر طالبان نداشته باشد، شک نیست، هشدار پدرش را تکرار کند.
    مارتینون به عنوان یک دیپلمات جوان، سخنان و هشدار احمدشاه مسعود را در اپریل ۲۰۰۱ به خاطر دارد. مارتینون گفت: «چیزی که او گفت حقیقت داشت؛ طالبان از القاعده میزبانی می‌کنند و برنامه‌‌ای در سر دارند.»
    یادداشت: جولیان برنیز از واشنگتن، نجیم رحیمی و فاطمه فیضی از کابل، در تهیه‌ی این گزارش هم‌کاری کرده ‌اند.

    منبع: نیویورک تایمز

    ترجمه: ابوبکر صدیق

  • تعداد نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان 1000 نفر بیشتر از تعداد اعلام شده می باشد

    تعداد نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان 1000 نفر بیشتر از تعداد اعلام شده می باشد

    شمار نظامیان امریکایی جا به جا شده در افغانستان، هزار نفر بیشتر از ۲۵۰۰ نفری است، که از سوی مقام های امریکایی اعلام شده است.

    در آستانه تصمیم‌گیری امریکا برای بیرون شدن کامل از خاک افغانستان، مشخص شده است شمار نیروهای امریکایی در کشور هزار نفر بیش از چیزی است که اعلام شده است.

    به نوشته روزنامه «نیویورک تایمز» به نقل از مقامات اروپایی، آمریکایی و افغانستانی، تعداد نیروهای آمریکایی اعلام شده خاک افغانستان ۲۵۰۰ نفر است اما شمار واقعی آن‌ها حدود ۳۵۰۰ نفر بوده و این مسئله بر پیچیدگی‌ توافق دولت قبلی آمریکا با طالبان درخصوص خروج کامل نیروهای آمریکایی از افغانستان می‌افزاید.

    اعضای کنگره آمریکا مکرراً از دولت درخواست کرده‌اند اگر قرار است نیروهای آمریکایی تا بعد از موعد مقرر نیز همچنان در افغانستان بمانند، شمار آن‌ها افزایش یابد.

    به گفته یک مقام ارشد آمریکایی، علت مبهم بودن تعداد نیروهای حاضر در افغانستان این است که برخی نیروهای عملیات ویژه در این کشور، به طور رسمی ثبت نشده‌اند و علاوه بر این، یگان‌های موقتی و انتقالی نیز در افغانستان حضور دارند.

    یک مقام دیگر آمریکایی گفت، این نیروها شامل «یگان‌های فرماندهی عملیات‌های ویژه مشترک» هستند که برخی از آن‌ها تکاورهای برجسته ارتش هستند که تحت نظارت سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سی‌آی‌اِی) و پنتاگون فعالیت می‌کنند.

    آمریکا از یمن تا سوریه و مالی، نیروهایی را مستقر کرده است که فقط نهاد‌هایی مانند سی‌آی‌اِی از جزئیات آن مطلع است و اطلاعات مربوط به آن‌ها «محرمانه» تلقی می‌شود.

    سال گذشته زمانی که «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا فشار برای خروج سریع نیروها از افغانستان را تشدید کرد، وزارت دفاع و دیگر آژانس‌های امنیت ملی آمریکا شمار این نیروها را طوری تغییر دادند که اینطور به نظر برسد تعداد سربازان حاضر در افعانستان با سرعت بیشتری در حال کاهش است.

    به نوشته نیویورک تایمز، این امر با اتفاقات سال ۲۰۱۹، هنگامی که ترامپ خروج نیروهای آمریکایی از سوریه را خواستار شد، قابل مقایسه است. «باراک اوباما» رئیس جمهور اسبق آمریکا نیز از روش مشابهی در مناطق جنگی استفاده کرده بود.

    به گفته «لورل ای. میلر»، از مقامات سابق وزارت امور خارجه آمریکا در دوره اوباما و ترامپ در این‌باره گفت: «سرهم‌بندی اعداد، تا حدی نشان‌گر خودسرانه بودن تغییر تعداد اعلام شده با اهداف سیاسی است».

    از ماه مارچ سال گذشته، تعداد نیروهای آمریکایی حاضر در افغانستان از ۱۲۰۰۰ به تعداد فعلی که به گفته پنتاگون ۲۵۰۰ نفر هستند، کاهش یافته است. این در حالی است که مقامات ارشد پنتاگون اصرار داشتند تعداد نیروهای حاضر در افغانستان باید دستکم ۸۶۰۰ نفر باشد تا بتوانند از نیروهای افغان پشتیبانی کرده و مأموریت‌های ضد تروریستی در این کشور انجام دهند.

    افزون بر ۳۵۰۰ نیروی آمریکایی حاضر در افغانستان، حدود هفت هزار نیروی ناتو نیز در این کشور حضور دارند که از نظر لجستیک و محافظت از نیروهایشان به آمریکایی‌ها متکی هستند. به گفته کارشناسان، اگر واقعاً آمریکا قصد داشته باشد تا یکم ماه می (حدود یک ماه و نیم آینده) از افغانستان خارج شود، به‌لحاظ لجستیکی خروج هردوی نیروهای آمریکا و متحدانش در زمان مقرر غیرممکن خواهد بود.

    شخص بایدن نیز در دوره‌ای که معاون اوباما بود، بر لزوم کاهش شمار نیروها تأکید داشت. اما او اکنون در مقام رئیس جمهور باید این خطر را در نظر داشته باشد که با انجام چنین کاری ممکن است طالبان دولت افغانستان را شکست داده و به شهرهای مهم تسلط یابد. بسیاری از فرماندهان نظامی آمریکایی همچنین مدعی هستند که خروج کامل از افغانستان خطر بازگشت گروه‌هایی مانند القاعده در این کشور را نیز به همراه خواهد داشت.

  • حضور «سی آی ای» در افغانستان کاهش می یابد

    حضور «سی آی ای» در افغانستان کاهش می یابد

    به دنبال توافق‌نامه صلح امریکا و طالبان، مقامات امریکایی می‌گویند واشنگتن در نظر دارد به عنوان بخشی از تلاش‌های حکومت جهت کاهش بیشتر خشونت‌ها در افغانستان، پرسنل سی آی ای را از خط مقدم نبرد فرا خواند.
    بحث در مورد حضور سی آی ای در افغانستان بخشی از مباحث بزرگتر در مورد روند خروج نیروهای بین‌المللی است تا برنامه صلح به پیش برده شود.
    فرماندهان ارشد طالبان خواستار کاهش حضور سی آی ای در کنار نیروهای امریکایی شده‌اند؛ چیزی که تاکنون مذاکره کنندگان امریکایی در برابر آن مقاومت کرده‌اند. تصور می‌شود که حدود چند صد هزار افسر و پیمان‌کار سی آی ای در افغانستان حضور داشته باشند، تعدادی که اغلب در نوسان است و به عنوان یکی از بزرگ‌ترین حضور‌های این آژانس خارج از منطقه واشنگتن تلقی می‌شود.
    با این حال، برنامه‌ای نیز توسط مقامات دولت ترامپ در ماه سپتمبر لابی شده است که در واقع شامل افزایش حضور C.I.A. به محض بیرون آمدن نیروهای امریکایی در این کشور می‌شود.
    اقدام دیگری که مورد بحث قرار می‌گیرد انتقال پرسونل سی آی ای به سفارت امریکا در کابل است تا توصیه‌ها به ملیشه‌های تحت نظارت سرویس اطلاعاتی افغانستان همچنان ادامه یابد. مقامات امریکایی می‌گویند که بحث‌ها ادامه دارد و برنامه‌های مختلفی در دست بررسی است.
    به گفته مقامات فعلی و سابق ایالات متحده، خارج ساختن مشاوران سی آی ای از خطوط مقدم جنگ خواست کلیدی رهبران طالبان و حقانی است. اما هر گونه خروج پرسنل این آژانس در کنار خروج مشاوران نظامی امریکایی انجام خواهد شد – نه فراتر از برنامه وسیع صلح.
    شامل کردن حضور سی آی ای در گفت‌وگوها با گروه طالبان، آخرین تلاش واشنگتن برای چانه‌زنی با این گروه است. نیروهای امریکایی در حال کاهش از حدود ۱۲ هزار تا ۸ هزار و ۶۰۰ تن است با جدول زمانی خروج کامل از این کشور طی یک سال.
    مقامات امریکایی بر این باورند تا برای نجات برنامه صلح، باید راهی پیدا کنند تا از کشته شدن نیروهای امنیتی افغانستان از سوی طالبان جلوگیری شود. مقامات امریکایی می‌گویند توقف حملات طالبان علیه نیروها و پولیس افغانستان، بهترین امید برای تسریع روند صلح بین حکومت افغانستان و رهبری طالبان است. اما حتی گفت‌وگوهای مقدماتی برای آزادی زندانیان دو طرف با پیچیدگی‌های رو به رو بوده است.
    طالبان، امریکایی‌ها را متهم به نقض توافق‌نامه کردند، وقتی پشتیبانی هوایی امریکا برای کمک به نیروهای امنیتی افغانستان علیه حملات طالبان فراخوانده شد. مقامات امریکایی اما این ادعاهای طالبان را رد کرده و گفته‌اند‌ که شرایط توافق‌نامه را به طور کامل رعایت کرده‌اند.
    با این همه، گروه طالبان گفته‌اند تا زمانی که ۵ هزار زندانی این گروه آزاد نشود، با برقراری آتش‌بس در افغانستان موافقت نمی‌کنند.

    نیویورک تایمز