برچسب: سیک ها

ذبیح‌الله مجاهد؛ سخنگوی طالبان می‌گوید، کسانی که در شهر کابل سبب آزار و اذیت اقلیت اهل هنود شده‌بودند، بازداشت شده‌اند.

او امروز (شنبه، ۱۷ میزان) در توییتی نوشت این افراد به «مراجع عدلی» معرفی شده‌اند.

مجاهد در مورد شمار و هویت افراد بازداشت‌شده و موارد آزار هندوها از سوی آنان چیزی نگفته‌است.

با این حال، اخیرا گزارش شده‌بود افرادی بر یک مکان مذهبی اهل هنود در کابل حمله کرده و مانع برگزاری مراسم عبادی سیک‌‌ها شده‌اند. ادعا می‌شد که این افراد «اعضای طالبان» بوده‌اند.

از اقلیت اهل هنود افغانستان در حال حاضر شمار اندکی در کابل حضور دارند. تعداد زیادی از آن‌ها در سال‌های اخیر کشور را ترک کردند.

رئیس جمهور محمد اشرف غنی قبل از ظهر روز گذشته در دیداری با هندوها و سیک های عودت کنندۀ افغان از کشور هند، خواست ها و پیشنهادات آنان را استماع نمود.

در این دیدار، ابتدا ریاست عمومی ادارۀ امور ریاست جمهوری در رابطه به کمک های مواد غذایی و البسه به ۴۰ خانوادۀ عودت کنندۀ هندوها و سیک های افغان و اقدامات و هماهنگی با ادارات و وزارت های مربوطه در راستای حل مشکل آنان، معلومات ارائه کرد.

سپس سندپال سینگ خالصه مشاور ارشد رئیس جمهور در امور هندوها و سیک ها، انارکلی هنریار عضو مشرانو جرگه و شماری از نمایندگان شورای سرتاسری هندوها و سیک های افغانستان از رئیس جمهور به خاطر کمک هایش به خانواده های عودت کنندۀ متذکره، تشکر نمودند و همچنان حمایت خویش را از جمهوریت، پروسۀ صلح و نیروهای امنیتی و دفاعی ابراز کردند.

آنان مشکلات شان را در زمینه های تعلیمی و تحصیلی، امتحان کانکور، امنیت، سرپناه، غصب و فروش جایدادهای شخصی و عام المنفعه هندوهای افغان، با رئیس جمهور شریک ساختند و پیشنهاد کردند که مرکز تحقیقاتی هندوها و سیک های افغان ایجاد و در تقویم کشور یک روز به نام فرهنگ آنان نامگذاری گردد.

رئیس جمهور غنی ضمن خوش آمدید به هندوها و سیک های عودت کنندۀ افغان گفت شما در تاریخ درخشان کشور، جای بلند دارید و آرزو دارم که یکبار دیگر باعث همدلی، رفاه و توسعۀ تجارت در کشور شوید. شما بخش جدا ناپذیر جامعه افغانی هستید.

رئیس جمهور به ادارۀ امور به خاطر قرارداد وسط مدت چشمۀ بابانانک و سرمایه گذاری روی بازسازی آن هدایت داد و گفت گوردواره سیک ها در شهر گردیز حفاظت و در چوکات پروژه های بازسازی شامل گردد.

رئیس جمهور کشور به وزیر عدلیه هدایت داد مشترکاً با وزارت ارشاد، حج و اوقاف تمام محلات عامۀ هندوها و سیک ها را تشخیص نماید تا از غصب و فروش آن جلوگیری شود.

رئیس جمهور به مسئولین وزارت معارف هدایت داد که مشکل مکاتب هموطنان اهل هنود و سیک در ولایات ننگرهار و کابل را در مدت دو هفته حل نموده و به زودترین فرصت آنها را بازگشایی نمایند و وزارت تحصیلات عالی مانند گذشته سنجش اوسط نمرات آنان را مدنظر بگیرد.

رئیس جمهور هدایت داد که در مرکز تحقیقاتی کوشانی در اکادمی علوم، یک بخشی تحت عنوان مرکز تحقیقاتی هندوها و سیک های افغان ایجاد شود و یک روز در تقویم کشور بنام روز فرهنگی هندوها و سیک های افغان درج گردد.

وزارت خارجۀ امریکا امروز (یک‌شنبه، ۲۶ ثور) همزمان با روز جهانی آزادی مذهبی، در گزارشی نوشت در سال‌های پسین خشونت‌های هدف‌مند بر این دو اقلیت مذهبی افزایش یافته است.

بر اساس یافته‌های این وزارت، در جریان سال ۲۰۲۰ میلادی دست‌کم نوزده حملۀ هدف‌مند تروریستی بر پیروان مذهب شیعه در افغانستان صورت گرفته است؛ در حالی که شمار این حمله‌ها در جریان سال ۲۰۱۹ میلادی ۲۰ مورد بوده است.

در این گزارش از حمله بر مرکزهای آموزشی موعود و کوثر دانش در غرب شهر کابل، زایشگاه برچی و چندین مسجد و تکیه‌خانه نام ‌برده شده است که شیعیان به گونۀ هدف‌مند مورد حمله قرار گرفته‌اند.

در بخشی از این گزارش همچنان از حمله‌های هدف‌مند بر عبادتگاه‌های سیک‌ها و اهل هنود افغانستان یادآوری شده که جان ده‌ها پیرو این اقلیت مذهبی را گرفته است. بر اساس این گزارش، بیشتر حمله‌های هدف‌مند بر جمعیت‌های مذهبی از جمله شیعیان و سیک‌ها را در افغانستان شاخۀ خراسان دولت اسلامی (داعش) انجام داده است.

در این گزارش همچنان آمده است که باوجود افزایش شمار حمله‌های هدف‌مند بر جمعیت‌های مذهبی در افغانستان، دولت هنوزهم تدابیر پیش‌گیرانه برای محافظت از اقلیت‌های مذهبی را تشدید نکرده است.

وزارت خارجۀ امریکا این حمله‌ها را زمینه‌ساز مهاجرت گروهی اقلیت‌های مذهبی از جمله سیک‌ها به بیرون از افغانستان عنوان کرده است. در این گزارش از دولت افغانستان خواسته شده که برای محافظت از اقلیت‌های مذهبی در این کشور تدابیر امنیتی جدی‌تری روی دست بگیرد.

این در حالی است که در ادامۀ حمله‌های هدف‌مند بر اقلیت‌های مذهبی در افغانستان، هفتۀ پیش یک حملۀ مرگ‌بار تروریستی دانش‌آموزان یک مکتب دخترانه را در غرب شهر کابل هدف قرار داد. در این حملۀ انفجاری دست‌کم ۸۵ نفر کشته شده و بیش از ۱۵۰ تن دیگری زخم برداشتند؛ بیشتر قربانیان این حمله را دانش‌آموزان شکل می‌دهند.

پس از این حملۀ تروریستی، کمیسیون حقوق بشر افغانستان اعلام کرد که جمعیت شیعه – هزارۀ افغانستان در معرض نسل‌کُشی قرار گرفته است.

سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، به سخنان اخیر انارکلی هنریار، عضو مجلس سنا در باره‌ی تبعیض علیه هندوها و سیک‌های افغانستان واکنش نشان داده است.

آقای دانش، دوشنبه شب (۱۶ حمل)، در برگه‌ی فیسبوکش نوشت: «چند روز پیش از طریق شبکه‌های اجتماعی، سخنان انارکلی هنریار در محفل اهدای جایزه ابن سینا را شنیدم. اشک و صدای بغض آلودتان را دیدم. همراه با شنیدن صدای لرزان و دیدن قطرات غلطان اشک شما، من و ما، همگی اشک ریختیم و از آنچه بر شما و همگنان شما رفته، بر خود لرزیدیم و شرمیدیم.»

به گفته‌ی او، روایت تلخ انارکلی هنریار از تبعیض، روایت اکثریت شهروندان افغانستان است.

او افزوده است: «بدون هیچ شک و تردیدی هر کسی که اندیشه تبعیض در سر دارد، از بندگی و رحمت خداوندی به دور است. افغانستان سرزمین مشترک همه شهروندان این کشور است، اعم از مسلمانان و هندوباوران ما. برای برپایی عدالت و صلح و محو تبعیض و ستم و خشونت به مبارزه مشترک و دوامدار نیاز داریم.»

آقای دانش، ابراز امیدواری کرده است که روزی فرا برسد که دیگر هیچ شهروندی در افغانستان طعم تلخ تبعیض را نچشد و از زجر تبعیض، اشکش جاری نشود.

اخیرا، ویدیویی از جریان سخنرانی انارکلی هنریار، سناتور هندوباور افغانستان در شبکه‌های مجازی دست‌به‌دست می‌شود که در آن، بانو هنریار از تبعیض نژادی و مذهبی علیه خودش، سخن می‌زند.

او می‌گوید: «به شیشه‌های خانه‌ی ما با سنگ می‌زنند و هندو و کافر خطاب می‌کنند. حتا اگر کسی از روی دل‌سوزی بخواهد با ما حرفی بزند، می‌گوید که ما هندوستان را بسیار دوست داریم، بی‌خبر از این که من و اقوام من اهل افغانستان استیم، نه هند! همسایه از مهمان ما پرسید که خانه‌ی آن‌ها چه می‌کردی؟ مهمان گفت که خانه‌ی خاله‌ام آمده‌ام، همسایه پرسید که خاله‌ی هندو؟»

سخنان بانو هنریار، واکنش کاربران شبکه‌های مجازی را در پی داشته است. بسیاری از کاربران، تبعیض علیه هندوباوران افغانستان را غیرانسانی خوانده و محکوم کرده‌اند.

جدای از این موارد، تبعیض و حملات تروریستی علیه هندوباوران و سیک‌های افغانستان، سبب شده تا بسیاری از آن‌ها، کشور را ترک کنند.

یک سال پیش، حدود ۷۰۰ شهروند سیک افغانستان، با فرستادن نامه‌ای به سفارت هند در کابل، خواستار ترک فوری این کشور شدند.

در این نامه که از سوی اندین‌اکسپرس منتشر شده بود، آمده است که گروه تروریستی داعش، همه روزه شهروندان سیک افغانستان را تهدید می‌کند تا به زودی از افغانستان خارج شوند؛ در غیر آن، برای‌شان مشکل‌ساز خواهد بود. شهروندان سیک، تأکید کردند که حاضر نیستند در افغانستان زندگی کنند و خواهان ترک فوری این کشور استند.

این در حالی است که در حمله‌ی یک سال پیش داعش بر درمسال شهروندان سیک افغانستان در کابل، ۲۶ نفر جان باختند و ۸ نفر دیگر زخمی شدند.

هرچند گروه داعش مسؤولیت این رویداد را به عهده گرفت و وزارت خارجه‌ی پاکستان نیز آن را محکوم کرد، اما یک منبع ارشد امنیتی، به روزنامه‌ی صبح کابل گفته بود که این حمله، از سوی شبکه‌ی حقانی و با حمایت سازمان استخباراتشی پاکستان انجام شد.

حرف‌های انارکلی هنریار، در برنامه‌ی دریافت جایزه از سوی دانشگاه ابن سینا، تلخ‌ترین قسمت تاریخ افغانستان است؛ تاریخی که در آن، آدم‌ها با سنجش‌های ذهنی قضاوت شده‌اند و هر که در گروه ذهنی کوچک‌تری بوده، تلخی بیشتری چشیده است.
حرف‌های انارکلی، بخشی از رنج گروه‌های کوچک در افغانستان است؛ گروه‌هایی که دین، مذهب، فرهنگ و غرورشان از سوی گروه‌ مسلط به تمسخر و نابودی گرفته شده. تلاش برای تسلط گروهی و حمله بر دیگری، بخشی از ناخودآگاه جمعی افغانستان است. آن‌چه در افغانستان می‌گذرد، همین میل شدید به سرکوب است و آن که مسلط است، باید از هر طریق ممکن، بر دیگری بتازد و آسیب بزند.
نیتجه‌ی همین تاختن، در بستر سیاسی، به تسلط قومی، مذهبی و فرهنگی انجامیده و در بستر اجتماعی، به برخوردهای فردی. این که چند کودک، تصمیم بگیرند به پنجره‌ی خانه‌ی کسی به دلیل تفاوت گروهی سنگ بزنند؛ تصمیمی نیست که آن کودکان می‌گیرند؛ چون در این سطح، توان تصمیم‌گیری ندارند. چنین کنشی، از ناخودآگاه جمعی کودک است که به تصوری از خودآگاه سرگرم‌کننده داده شده و سنگی که بزرگان به دلیل تفکیک زمان و وضعیت، آن را با چیز دیگری عوض کرده یا بر زمین گذاشته‌اند، او برمی‌دارد و به پنجره‌ای می‌کوبد؛ پنجره‌ای که پشت آن، کسی با باورهای دیگر زندگی می‌کند؛ تنها به همین دلیل.
تجربه‌ی تاریخی افغانستان، بومی-افسانه‌ای است؛ تجربه‌ای که در دایره‌ی باورهای بومی گیر کرده و گره‌های بازنشدنی‌ای را به نام دین، مذهب، قوم و یا شکل به وجود آورده است.
گره‌هایی که برای بازنشدن آن، هر روز خون ریخته می‌شود و هم‌چنان همه پا در یک کفش کرده‌اند تا نگذارند این گره‌ها اندکی سست شود. تنش‌های سیاسی، گروه‌های تروریستی و صف‌های قومی‌ای که بخشی از هویت افغانستان شده، برآمد تلاش تجربه‌ی تاریخی برای حفظ و تسلط افسانه‌های گروهی است؛ افسانه‌های قومی، دینی و مذهبی که معیار سنجش افراد در تجربه‌ی بومی است و انسان بومی، دفاع از افسانه‌اش را حمله بر افسانه‌ی دیگری می‌داند.
تلاش برای تسلط قومی، مذهبی و گروهی، از یک ذهن بومی می‌آید؛ ذهنی که در آن امکان حرکت موازی وجود ندارد و حرکت‌های مختلف ذهنی، به تقاطع و تصادم می‌رسند.
برای این که تصادم به حد اقل برسد؛ هر گروه بزرگ‌تری، به دنبال نفی گروه کوچک‌تر است و اگر این تفاوت، مذهبی باشد، تلاش برای رفع تصادم به از میان برداشتن آن می‌انجامد. مهاجرت بییش از ۹۹ درصد هندوها و سیک‌های افغانستان، نیتجه‌ی همین تلاش به حذف است که از سوی گروه‌های بزگ‌تر به کار بسته می‌شود.
صبح کابل در مطلبی می نویسد حذف دیگری به دلیل تفاوت قومی، مذهبی و یا گروهی، به مردم عام خلاصه نمی‌شود؛ این نوعی از کنش، بخشی از هویت افراد در سطوح مختلفی است که نه تحصیل، نه آگاهی از وضعیت جهان نداشته و نه آن طوری که خودش را می‌نمایاند، می‌تواند مانع بروز عمل‌کرد آن چه که هست، شود.
این که استاد دانشگاه به دلیل برادرخوادن سیک‌ها از سوی یک دانشجو، نمره‌ای او را کم می‌کند؛ بیان‌گر عمق این هویت است؛ هویتی که زاده‌ی تجربه‌ی تاریخی است و آگاهی‌اش را از افسانه‌های بومی می‌گیرد. تجربه‌ی دهه‌ی هفتاد و رویارویی گروه‌های قومی در افغانستان، موجی از این تجربه‌ی تاریخی بود که در زمانی مناسب، کلید خورد و آن‌چه که بود را به نمایش گذاشت. گروه‌هایی که برای حفظ اسلام از نظام سیاسی جمهوری می‌جنگند، صفحه‌های زنده‌ و خونینی از این تجربه‌ی تاریخی استند؛ تجربه‌ای که نه تنها مقابل آن‌چه او را بروز می‌کند، می‌ایستد؛ بلکه ناخودآگاهش را در آن تزیق می‌کند و از آن مدلی می‌سازد که بتواند با آن بازی کند. آن‌چه از مدل کمونیزم یا جمهوری در افغانستان به نمایش گذاشته شد، نتیجه‌ی تزیق ناخودآگاه تاریخی بود؛ ناخودآگاهی که صد سال پیش به امان‌الله خان گفته بود، اگر لباس بومی را از تن مردم در آورده و لباس مدرن بپوشاند، مردم مدرن شده و گره‌های ذهنی‌شان باز می‌شود.
زندگی شهری و ارتباط سایبری، در حدی تلاش کرده است برای سست‌شدن گره‌های ذهنی کار کند؛ اما هر ازگاهی که تصادمی به وجود می‌آید، چهره‌هایی را عوض می‌کند و همه سعی می‌کنند، در گروه مشخصی قرار بگیرند تا هم جان سالم از تصادم به در ببرند و هم به پیروزی گروهی برسند. موضع‌گیری‌هایی که این روزها در قبال نمایش بهسود در شبکه‌های اجتماعی بروز کرد، موج کوچکی از ناخودآگاه تاریخی بود؛ ناخودآگاهی که برای تقریبا همه هزاره‌ها آن را سرکوب گروهی تعبیر کرد.
نفس نمایشی که از سوی دولت به راه انداخته شد، نیز بخشی از این ناخودآگاه تاریخی بود. این ناخودآگاه، هر روز با آدم‌های افغانستانی راه می‌رود؛ سیاست می‌کند، واکنش نشان می‌دهد و با انواع مختلف می‌جنگد تا هم‌چنان بودنش را به نمایش بگذارد.
انارکلی، زبان از گروهی باز کرد که به دلیل کمبود کمیت، هر روز، در کنار رنج عمومی افغانستان، رنج جداگانه‌ای می‌کشند و به گونه‌های مختلف توسط افرادی متفاوت، قضاوت و به سخره گرفته می‌شوند.
این که صدها خانواده، فقط به دلیل تفاوت مذهبی، به شکل گروهی خانه و زادگاه‌شان را بگذارند و بروند، اتفاقی است که برای انسان مدرن، خاطراتی از تاریخ گذشته را ورق می‌زند؛ اما برای انسان افغانستانی که هنوز به لحاظ تجربه‌ی تاریخی به‌روز نشده، قسمتی از زندگی‌اش است که به چشم سر آن را می‌بیند؛ لمس می‌کند و اگر یکی از آن گروه کوچک باشد، مقابل تلویزیون‌های مدرن می‌نشیند و این رنج کهنه و بومی را با خودش مرور می‌کند؛ رنجی که ظاهرا ختمی برایش تصور نیست؛ چون اگر تصوری بود، صدها خانواده‌ی سیک و هندو، از جایی که انگار در آن تعلق داشتند، فرار نمی‌کردند.
این‌ها، تکه‌هایی از داستان غم‌انگیز افغانستان است؛ داستانی که در یک دایره‌ی ویژه می‌چرخد و راهی برای رفتن به بیرون از آن‌چه برای خود تنیده است، ندارد.

شهروندان سیک کشور پس از حملۀ مرگ‌بار انتحاری به عبادتگاه شان با فرستادن نامه‌یی به سفارت هند، خواستار ترک فوری افغانستان شده‎‌اند. 

مسئولیت حمله به عبادتگاه سیک ها در کابل که چند روز پیش اتفاق افتاد را دولت اسلامی (داعش) به عهده گرفت.

حدود 700 تن از شهروندان سیک کشور با ارسال این نامه، خواستار ترک فوری افغانستان شده‌ و گفته‌اند دیگر حاضر نیستند در این کشور زندگی کنند.

در حمله اخیر گروه دولت اسلامی (داعش) که شش ساعت دوام داشت دست‌کم ۲۶ نفر کشته و ۸ تن دیگر زخمی شدند. وزارت داخله کمی بعد گفت این حمله با کشته شدن یک مهاجم پایان یافته است.

در این نامه که از نشانی اندین‌اکسپرس نشر شده، آمده گروه داعش، تهدید بالقوه در مقابل شهروندان سیک افغانستان است و برای نابودی آنان تلاش می‌کند.

پارسال نیز وزارت امور مهاجرین کانادا اعلام کرد قرار است سیک‌ها و هندوهای افغانستان به این کشور بیایند. طرح انتقال سیک‌ها و هندوهای افغانستان به کانادا پس از حمله خونین انتحاری در ولایت ننگرهار گرفته شد. در این حمله مرگ‌بار که گروه داعش مسئولیت آن را به عهده گرفته بود، هفده شهروند سیک کشور کشته شدند.

پس از خبر انتقال کامل آنان به کانادا، شماری از شهروندان سیک کشور گفته بودند، در صورتی که دولت بتواند امنیت آنان را تأمین کند، هرگز افغانستان را ترک نخواهند کرد.

این حکم چهار ماده ای که امروز دوشنبه 6 سنبله به امضا رسید، تلاش برای مصون ماندن اماکن مذهبی سیک ها و هندوهای ولایت ننگرهار است.

مواد حکم

ماده ۱: اداره مستقل ارگان های محل و ادارات ذیربط مکلف اند تا ساحه تجارتی ملکیت شاروالی ننگرهار جوار درمسال اهل هنود و سک ها را به منظور تامین مصؤنیت ساحه مذهبی اهل هنود و سِک ها در بدل قیمت به نرخ بازار آزاد بعد از طی مراحل قانونی بفروش برسانند.

ماده۲: استفاده تجارتی از ساحه مذکور ممنوع دانسته می شود و به این منظور ادارات ذیربط مکلف اند تا مراحل قانونی تعدیل ساحه تجارتی را به ساحه مذهبی طی مراحل نمایند.

ماده۳: اداره اراضی افغانستان مکلف است تا قرارداد اجاره زمین تحت نام کوتی باغ واقع قریه سلطان پور ولسوالی سرخرود ولایت ننگرهار را مطابق مواد قرارداد اجاره فعلی با جانب اجاره گیرنده به دلیل واگذاری آن به جانب اهل هنود و سک ها جهت استفده مذهبی فسخ نماید.

ماده۴: ادراه اراضی افغانستان مکلف است تا حسابات قبلی باغ مذکور را با جانب اهل هنود و سک ها تصفیه و قرارداد اجره آرا جهت ادای مراسم مذهبی با اهل هنود وسک ها طی مراحل نمایند.

اواتار سینگ یک شهروند سیک کابلی و رییس شورای ملی هندوها و سیک ها می گوید که زمین‌های ما توسط اشخاص قدرتمند در حکومت به ویژه جنگ سالاران غصب شده است.

آقای سینگ با اظهار نگرانی علاوه کرده که ما با تهدیداتی مواجه هستیم، مجبور به ترک وطن می شویم و اقلیت ما هر روز کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شود.

به نقل از دویچوله، اواتار سینگ، گفته که شمار خانواده‌های این اقلیت در افغانستان حالا به ۲۲۰ فامیل می‌رسد، در حالی که پیش از سال ۱۹۹۲ شمار آن‌ها به ۲۲۰ هزار نفر می‌رسید.

این جماعت‌ها زمانی در بسیاری ولایت‌های افغانستان مسکن گزین بودند، اما اکنون صرفاً در ولایت‌های شرقی ننگرهار و غزنی و در کابل زندگی می‌کنند.

هر چند افغانستان کشوری با اکثریت مسلمان است، اما قانون اساسی کنونی این کشور از لحاظ نظری حقوق اقلیت‌های دینی را تضمین کرده و آن‌ها می‌توانند آزادانه عبادت کنند.

اما وضعیت سیک ها در عمل خیلی فرق می‌کند. اواتار سینگ حتی می‌گوید که وضعیت این اقلیت حالا بدتر از زمان طالبان است؛ زمانی که هندوها و سیک‌ها مجبور به پوشیدن یک شال زرد رنگ شده بودند تا از دیگر باشندگان کشور متمایز باشند.

اواتار سینگ در عبادتگاهی در کابل می‌گوید: «روزهای خوب سابق که با ما به حیث افغان برخورد می‌شد نه خارجی، حالا دیگر سپری شده است.»

اقلیت هندو و سیک افغانستان هرچند که حقوق شان در قانون اساسی تضمین شده است، اما از افزایش آزار و تبعیض شکایت دارند. به این دلیل، جمعیت این اقلیت دینی در افغانستان همواره کم‌تر می‌شود.

جگتار سینگ لغمانی در روز روشن در دکان سنتی عطاری خود در شهر کابل نشسته بود که مردی چاقو به دست وارد دکان شد و به او گفت «مسلمان می‌شوی یا گلویت را ببرم؟» تنها عابران و دکانداران همجوار بودند که به کمک او شتافتند و نجات‌اش دادند.

جگتار سینگ در دکان کوچک خود در مرکز مزدحم کابل می‌گوید: «روز ما این گونه شروع می‌شود، با ترس و انزوا. اگر مسلمان نباشی، از نظر آن‌ها انسان نیستی. نمی‌دانم چه کنم و کجا بروم.»

خصومت

تنش‌هایی در قلعچه در حومه کابل رونما شده است، جایی که هندوها و سیک‌ها مکانی با دیوارهای بلند برای مراسم شمشان یا مرده سوزان خود دارند. شهر کابل در سال‌های اخیر گسترش یافته است و این محله به شدت مزدحم شده است. باشندگان این محله مخالف قرار داشتن ساختمان آتش سپاری هندوها و سیک‌ها در اینجا است.

احمد تیمور، یک باشنده مسلمان قلعچه می‌گوید: «وقتی آن‌ها اجساد را می‌سوزاند، بوی آن خانواده ما را مریض می‌کند و ما خواستار چنین چیزی در اینجا نیستیم.»

سیک‌ها می‌گویند که مسلمان‌های متحجر خصومت علیه آن‌ها را افزایش داده اند و به این دلیل این جماعت حالا نیاز به محافظت پولیس برای انجام مراسم شان خود دارند.

اواتار سینگ با اشاره به خانه جدیداً ساخته شده در کنار ساختمان آتش سپاری می‌گوید: «هر زمانی که مراسم تشییع جنازه برگزار می‌شود، آن‌ها بر ما و بر جنازه‌ها سنگ و خشت پرتاپ می‌کنند.»

داعی الحق عابد، معین وزارت حج و اوقاف می‌گوید حکومت هر آنچه در توان داشته برای بهبودی وضعیت زندگی هندوها و سیک‌ها انجام داده است.

او افزود: «ما تایید می‌کنیم که منازعات آن‌ها را مجبور به ترک کشور کرده است، اما وضعیت آن‌ها آنقدر که خود شان می‌گویند بد نیست.»

عابد ادامه می‌دهد: «ما جایی برای برای مرده سوزان آن‌ها تعیین کردیم، چونکه در داخل شهر مردم از بوی (مرده سوزان) شکایت دارند، اما آن‌ها موافقت نکردند.»