برچسب: سرکوب

مقامات امارت اسلامی اعلام کردند حق دستگیری مخالفان و تظاهرات کنندگان علیه امارت اسلامی را دارند.

ذبیح الله مجاهد سخنگو و معاون اطلاعات و فرهنگ امارت اسلامی گفت:«طالبان حق سرکوب مخالفان امارت اسلامی و دستگیری تظاهرات کنندگان را دارد.»

وی به خبرگزاری فرانسه گفت تظاهرات کنندگان و مخالفان امارت اسلامی سبب هرج و مرج می شوند و کسی حق ندارد آرامش در شهرها را به هم بزند.

این در حالی ست که بر اساس گزارشات، طالبان دو فعال حقوق زنان به نام های «تمنا زریاب پریانی و پروانه ابراهیم خیل» را دستگیر کرده اند. طالبان اما دستگیری این زنان را انکار می کند.

یوناما با ابراز نگرانی نسبت به بازداشت این دو فعال حقوق زنان از طالبان خواسته اند در مورد محل نگهداری این زنان اطلاعات بدهد.

از سویی هم زنان روز یک شنبه در بلخ در اعتراض به بازداشت فعالین زن در سراسر افغانستان به سرک آمدند.

معترضین تاکید کردند طالبان وضعیت سختی بر زنان در افغانستان تحمیل کرده و سبب فرار بسیاری از زنان از کشور شده اند.

حرف‌های انارکلی هنریار، در برنامه‌ی دریافت جایزه از سوی دانشگاه ابن سینا، تلخ‌ترین قسمت تاریخ افغانستان است؛ تاریخی که در آن، آدم‌ها با سنجش‌های ذهنی قضاوت شده‌اند و هر که در گروه ذهنی کوچک‌تری بوده، تلخی بیشتری چشیده است.
حرف‌های انارکلی، بخشی از رنج گروه‌های کوچک در افغانستان است؛ گروه‌هایی که دین، مذهب، فرهنگ و غرورشان از سوی گروه‌ مسلط به تمسخر و نابودی گرفته شده. تلاش برای تسلط گروهی و حمله بر دیگری، بخشی از ناخودآگاه جمعی افغانستان است. آن‌چه در افغانستان می‌گذرد، همین میل شدید به سرکوب است و آن که مسلط است، باید از هر طریق ممکن، بر دیگری بتازد و آسیب بزند.
نیتجه‌ی همین تاختن، در بستر سیاسی، به تسلط قومی، مذهبی و فرهنگی انجامیده و در بستر اجتماعی، به برخوردهای فردی. این که چند کودک، تصمیم بگیرند به پنجره‌ی خانه‌ی کسی به دلیل تفاوت گروهی سنگ بزنند؛ تصمیمی نیست که آن کودکان می‌گیرند؛ چون در این سطح، توان تصمیم‌گیری ندارند. چنین کنشی، از ناخودآگاه جمعی کودک است که به تصوری از خودآگاه سرگرم‌کننده داده شده و سنگی که بزرگان به دلیل تفکیک زمان و وضعیت، آن را با چیز دیگری عوض کرده یا بر زمین گذاشته‌اند، او برمی‌دارد و به پنجره‌ای می‌کوبد؛ پنجره‌ای که پشت آن، کسی با باورهای دیگر زندگی می‌کند؛ تنها به همین دلیل.
تجربه‌ی تاریخی افغانستان، بومی-افسانه‌ای است؛ تجربه‌ای که در دایره‌ی باورهای بومی گیر کرده و گره‌های بازنشدنی‌ای را به نام دین، مذهب، قوم و یا شکل به وجود آورده است.
گره‌هایی که برای بازنشدن آن، هر روز خون ریخته می‌شود و هم‌چنان همه پا در یک کفش کرده‌اند تا نگذارند این گره‌ها اندکی سست شود. تنش‌های سیاسی، گروه‌های تروریستی و صف‌های قومی‌ای که بخشی از هویت افغانستان شده، برآمد تلاش تجربه‌ی تاریخی برای حفظ و تسلط افسانه‌های گروهی است؛ افسانه‌های قومی، دینی و مذهبی که معیار سنجش افراد در تجربه‌ی بومی است و انسان بومی، دفاع از افسانه‌اش را حمله بر افسانه‌ی دیگری می‌داند.
تلاش برای تسلط قومی، مذهبی و گروهی، از یک ذهن بومی می‌آید؛ ذهنی که در آن امکان حرکت موازی وجود ندارد و حرکت‌های مختلف ذهنی، به تقاطع و تصادم می‌رسند.
برای این که تصادم به حد اقل برسد؛ هر گروه بزرگ‌تری، به دنبال نفی گروه کوچک‌تر است و اگر این تفاوت، مذهبی باشد، تلاش برای رفع تصادم به از میان برداشتن آن می‌انجامد. مهاجرت بییش از ۹۹ درصد هندوها و سیک‌های افغانستان، نیتجه‌ی همین تلاش به حذف است که از سوی گروه‌های بزگ‌تر به کار بسته می‌شود.
صبح کابل در مطلبی می نویسد حذف دیگری به دلیل تفاوت قومی، مذهبی و یا گروهی، به مردم عام خلاصه نمی‌شود؛ این نوعی از کنش، بخشی از هویت افراد در سطوح مختلفی است که نه تحصیل، نه آگاهی از وضعیت جهان نداشته و نه آن طوری که خودش را می‌نمایاند، می‌تواند مانع بروز عمل‌کرد آن چه که هست، شود.
این که استاد دانشگاه به دلیل برادرخوادن سیک‌ها از سوی یک دانشجو، نمره‌ای او را کم می‌کند؛ بیان‌گر عمق این هویت است؛ هویتی که زاده‌ی تجربه‌ی تاریخی است و آگاهی‌اش را از افسانه‌های بومی می‌گیرد. تجربه‌ی دهه‌ی هفتاد و رویارویی گروه‌های قومی در افغانستان، موجی از این تجربه‌ی تاریخی بود که در زمانی مناسب، کلید خورد و آن‌چه که بود را به نمایش گذاشت. گروه‌هایی که برای حفظ اسلام از نظام سیاسی جمهوری می‌جنگند، صفحه‌های زنده‌ و خونینی از این تجربه‌ی تاریخی استند؛ تجربه‌ای که نه تنها مقابل آن‌چه او را بروز می‌کند، می‌ایستد؛ بلکه ناخودآگاهش را در آن تزیق می‌کند و از آن مدلی می‌سازد که بتواند با آن بازی کند. آن‌چه از مدل کمونیزم یا جمهوری در افغانستان به نمایش گذاشته شد، نتیجه‌ی تزیق ناخودآگاه تاریخی بود؛ ناخودآگاهی که صد سال پیش به امان‌الله خان گفته بود، اگر لباس بومی را از تن مردم در آورده و لباس مدرن بپوشاند، مردم مدرن شده و گره‌های ذهنی‌شان باز می‌شود.
زندگی شهری و ارتباط سایبری، در حدی تلاش کرده است برای سست‌شدن گره‌های ذهنی کار کند؛ اما هر ازگاهی که تصادمی به وجود می‌آید، چهره‌هایی را عوض می‌کند و همه سعی می‌کنند، در گروه مشخصی قرار بگیرند تا هم جان سالم از تصادم به در ببرند و هم به پیروزی گروهی برسند. موضع‌گیری‌هایی که این روزها در قبال نمایش بهسود در شبکه‌های اجتماعی بروز کرد، موج کوچکی از ناخودآگاه تاریخی بود؛ ناخودآگاهی که برای تقریبا همه هزاره‌ها آن را سرکوب گروهی تعبیر کرد.
نفس نمایشی که از سوی دولت به راه انداخته شد، نیز بخشی از این ناخودآگاه تاریخی بود. این ناخودآگاه، هر روز با آدم‌های افغانستانی راه می‌رود؛ سیاست می‌کند، واکنش نشان می‌دهد و با انواع مختلف می‌جنگد تا هم‌چنان بودنش را به نمایش بگذارد.
انارکلی، زبان از گروهی باز کرد که به دلیل کمبود کمیت، هر روز، در کنار رنج عمومی افغانستان، رنج جداگانه‌ای می‌کشند و به گونه‌های مختلف توسط افرادی متفاوت، قضاوت و به سخره گرفته می‌شوند.
این که صدها خانواده، فقط به دلیل تفاوت مذهبی، به شکل گروهی خانه و زادگاه‌شان را بگذارند و بروند، اتفاقی است که برای انسان مدرن، خاطراتی از تاریخ گذشته را ورق می‌زند؛ اما برای انسان افغانستانی که هنوز به لحاظ تجربه‌ی تاریخی به‌روز نشده، قسمتی از زندگی‌اش است که به چشم سر آن را می‌بیند؛ لمس می‌کند و اگر یکی از آن گروه کوچک باشد، مقابل تلویزیون‌های مدرن می‌نشیند و این رنج کهنه و بومی را با خودش مرور می‌کند؛ رنجی که ظاهرا ختمی برایش تصور نیست؛ چون اگر تصوری بود، صدها خانواده‌ی سیک و هندو، از جایی که انگار در آن تعلق داشتند، فرار نمی‌کردند.
این‌ها، تکه‌هایی از داستان غم‌انگیز افغانستان است؛ داستانی که در یک دایره‌ی ویژه می‌چرخد و راهی برای رفتن به بیرون از آن‌چه برای خود تنیده است، ندارد.

آقای عبدالله از نیروی نظامی کشور خواسته که پیش از فرارسیدن بهار دشمن را در اطراف لشکرگاه و ولسوالی‌های هلمند سرکوب کنند.

سپس، داکتر عبدالله در دیدار با فرماندهان نظامی و مقام‌های محلی ولایت هلمند ضمن تأکید بر هماهنگی و انسجام بیشتر میان آنها، از قربانی‌ها و مبارزات نیروی امنیتی قدردانی و ستایش کرد.

براساس خبرنامه منتشر شده از سوی ریاست اجرایی، آقای عبدالله در دیدار با مقامات ولایت هلمند به آنها اطمینان داده که دولت مرکزی به نیازمندی‌ها نیروهای امنیتی در آنجا توجه دارد.

گفتنی است که طی هفته های اخیر، شورشیان طالبان تحرکات زیادی علیه مواضع دولت انجام داده است و تاکنون ضربات سهمگینی دیده اند.

علی رضا احمدی

در خبرنامه ای که این نهاد دولتی منتشر کرده، امده است که در نتيجه اين عمليات نظامی كه قوت های هوایی در آن نقش اساسی داشت پانزده طالب كشته هفت تن زخمی و ١٦ تن دیگر آنان با سلاح های ثقيل و خفيف شان دستگير شدند.

مناطقی که روز گذشته مورد حمله قرار گرفته است از پايگاه های مخفی طالبان در شمال کشور به حساب مي رفت.

اين قرارگاه بزرگ كه در منطقه ی موسوم به المغول در كوهپايه های ولسوالی آقچه ولايت جوزجان قرار دارد، مربوط به قاری حفيظ الله ولسوال نام نهاد طالبان در آقچه بود كه با ديسانت شدن محافظان معاون اول رياست جمهوری تلفات سنگین بر طالبان وارد آمد.

همچنين قرارگاه تورن امرالله از فرماندهان ارشد طالبان در منطقه ی باينغور ولايت جوزجان توسط نيروهای امنيتی كشور از بين برده شد.

در این عمليات كه از ساعت چهار صبح تا چاشت روز دوشنبه به رهبری معاون اول رياست جمهوری آغاز گردیده بود، به نيروهاي امنيتی هيچ آسيبی نرسيده اما طالبان با ضربات سنگين نیرو های امنیتی کشور روبرو شدند.

در ميان طالبان دستگير شده افراد كليدی اين گروه نيز حضور دارند كه از چندين سال به اين طرف در مناطق مختلف شمال دست به حملات تخريبی و دهشت افگنی مي زدند.

همچنان در اين عمليات مقادیری سلاح سبك و سنگين گروه طالبان و اسناد و مدارك آنها نيز از اين پايگاه ها بدست نيرو های امنيتی كشور افتاده است.

معاون اول رياست جمهوری ضمن سپاسگزاری از كاركردهای نيروهای امنيتی و نیروهای خيزش مردمي تصريح كرد كه بقايای گروه طالبان در شمال و پايگاه هاي آنان به نوبت نابود خواهد شد.

معاون اول رياست جمهوری گفت كه طالبان در شمال كشور در مقابل نيروهای امنيتي و خيزش های مردمی با شكست جدی روبر شده اند، اما فراريان اين گروه با حمايت مستقيم سازمان استخبارات بیرونی تلاش دارند تا دوباره دست به فعاليت های تخريبی و دهشت افگنی بزنند.

معاون اول رياست جمهوری همچنان در ادامه سخنانش تصريح كرد كه طالبان تسليم شده در شمال افغانستان به گرمی از سوی مقامات دولتی استقبال شده اند اما طالبان فراري و جنگجويانی كه تا كنون تصميم تسليم شدن را نگرفته اند در پناه گاه های شان از سوی نيرو های امنيتی كشور سركوب خواهند شد.

همزمان با این عملیات، عملیات نظامی در بخش هایی از جوزجان، سرپل و ولایت فاریاب نیز جریان دارد و بر اساس اطلاعات پخش شده گروه طالبان در این عملیات با ضربات سنگین نیرو های امنیتی کشور مواجه شده اند.

 

صبح امروز سه شنبه یک فرد انتحاری بر ریاست محافظت از رجال برجسته موتر حامل بمب خود را منفجر کرد و حدود 20 تن را به شهادت رساند و بیش از 200 تن دیگر را زخمی کرد.

آقای عبدالله ضمن نکوهش این عمل، گفت که شورشیان از چندی قبل عملیات بهاری خود را آغاز کرده بود که با دلیری و جانفشانی سربازان وطن دفع شد و شورشیان خسارات و تلفات زیادی را متقبل شدند.

او در ادامه افزود که اکنون شورشیان برای انتقام گیری دست به چنین حرکات بزدلانه ای می زنند.

رئیس اجرایی حکومت از تمامی مقام های دولتی و سران احزاب سیاسی کشور خواست که در مقابل حرکت تروریستان “صدای” خود را بلند کنند.

وی علاوه کرد که ملت و دولت افغانستان صدای صلح خود را به صورت صادقانه بلند کرد ولی دشمنان این مرز و بوم با خشونت و دهشت و وحشت جواب دادند.

گفتنی است که شب گذشته نیز ریاست جمهوری در دیدار با اعضای شورای ملی نیز تاکید بر حمایت از اقدامات دولت کرده است.

آقای اکبری امروز دوشنبه به رسانه ها گفت که در این درگیری 4 تن دیگر از افراد گروه شورشی طالبان نیز زخمی شده اند.

به گفته وی، با کشته شدن حقیار جنگ تا صبح امروز در ولسوالی قلعه زال خاتمه یافته بود اما صبح امروز مخالفان بار دیگر تحرکات خود را بر قلعه زال شروع کردند و اکنون جنگ شدید ادامه دارد.

این اقدامات نیروهای امنیتی در حالی صورت می گیرد که روز گذشته نیز مخالفان مسلح به ولسوالی های درقد در تخار و فیض آباد جوزجان حمله کردند ولی با شکست سنگینی مواجه شدند.

همه ساله با گرم شدن هوا، تحرکات گروه های شورشی بیشتر می شود اما در سال جاری مقام های امنیتی به این گروه ها اخطارهای جدیی داده است.

 

وزارت امور داخله در خبرنامه ای نگاشته است که در این حمله ی شورشیان به ولسوالی درقد ولایت تخار، ۱۲ جنگجو وابسته به هراس افگنان طالب کشته شدند.

به نقل از خبرنامه این درگیری شب گذشته هنگامی به وقوع پیوست که گروهی از دهشت افگنان وابسته به طالبان بر پوسته های نیروهای امنیتی در مربوطات ولسوالی درقد ولایت تخار حمله کردند که با پاسخ جدی نیروهای امینتی مواجه شدند.

در این درگیری، ۱۲ هراس افگن کشته و ۳۶ تن دیگر زخمی شدند.

وزارت امور داخله می گوید که در این درگیری یک سرباز پولیس شهید و شش سرباز دیگر پولیس زخم برداشته اند.

هم چنان در یک ضد حمله نیروهای پولیس ملی در ولسوالی فیض آباد ولایت جوزجان، 5 هراس افگن کشته شدند.

این رویداد نیز شب گذشته هنگامی به وقوع پیوست که گروهی از هراس افگنان طالب بریک پوسته پولیس ملی در مربوطات ولسوالی فیض آباد ولایت جوزجان حمله کردند.

اجساد هراس افگنان طالب با شماری جنگ افزار نیز در محل نبرد باقی مانده است و به نیروهای پولیس ملی و غیر نظامیان در این رویداد آسیبی نرسیده است.

این اقدام در حالی صورت می گیرد که چندی پیش گروه شورشی طالبان گفته بود که با گرم شدن هوا عملیات “عمری” را اغاز خواهند کرد.

آقای غنی خطاب به طالبان گفت: اگر افغان هستید خود را از حلقه های تروریستی جدا کنید و به آغوش ملت برگردید و خاطر نشان کرد که صلح امر خداوند (ج) است، اما مسئولیت من و سایر اراکین دفاعی و امنیتی کشور این است که برای بدترین حالت آمادگی داشته و امید بهترین حالت را نیز داشته باشیم.

این نخستین باری نیست که مقام های دولتی از گروه های مخالف مسلح می خواهند که به پروسه صلح بپیوندند اما هر بار آنان -مخالفان مسلح- جواب رد می دهند. در اخرین مورد طالبان گفته اند که در گفتگوهای صلح شرکت نمی کنند. این گفتگوها دو هفته به تعویق افتاد.

رئیس جمهوری برخی از گروه ها را تروریست های منطقه خطاب کرد و گفت: القاعده خانه ات در اینجا خراب می شود، داعش در اینجا تباه می شوید و تروریستان منطقه در اینجا جای ندارید.

وی ادامه داد: به خاطر تقویت و تجهیز نیروهای امنیتی و دفاعی کشور هر دروازه ای را دق الباب می کنم.

آقای غنی در ادامه گفت: دق الباب کردن ما به خاطر تقویت نیروهای امنیتی و دفاعی کشور از ضعف ما نیست بلکه برای منافع مشترک ما با جامعه بین المللی می باشد زیرا جنگ ما بین حق و باطل است.

این درخواست کمک در حالی صورت می گیرد که چندی پیش روسیه ده هزار میل کلاشینکوف به نیروهای امنیتی کشور کمک کرد و کشور چین نیز وعده کمک داده است.

این سخنان امروز در مراسم هشتمین دور فراغت افسران نظامی اردوی ملی ایراد شد. در این مراسم 549 افسر گواهینامه فراغت دریافت کردند.

رئیس جمهوری در این مراسم گفت: من می خواهم از هر کدام شما به خاطر شجاعت، تعهد اسلامی و وطن دوستی تان ابراز امتنان نمایم.

او ادامه داد، امروز در حالیکه جوانان دیگر از این کشور فرار می کنند شما برای دفاع این مملکت سهم می گیرید، این علامه تعهد است زیرا وطن دوستی به حرف نبوده بلکه به عمل است و اردوی ملی نهاد و ممثل وطن دوستی می باشد.