برچسب: دولت

  • مقامات دولت غنی: امرالله صالح رهبری حکومت را برعهده دارد/محل فعالیت جمهوری اسلامی افغانستان به زودی اعلام می شود

    مقامات دولت غنی: امرالله صالح رهبری حکومت را برعهده دارد/محل فعالیت جمهوری اسلامی افغانستان به زودی اعلام می شود

     برخی از مقام‌ها دولت اشرف‌غنی که به خارج از افغانستان فرار کرده‌اند، در بیانیه‌ای گفته اند به حکومت خود در بیرون از کشور ادامه می‌دهند و محل فعالیت دولت «جمهوری اسلامی افغانستان به‌زودی اعلام خواهد شد».

    این بیانیه امروز (سه‌شنبه، ۶ میزان) از آدرس «رهبران حکومت جمهوری اسلامی افغانستان، رهبران سیاسی و شخصیت‌های سیاسی» در صفحه فیسبوک سفارت افغانستان در ایتالیا نشر شده‌است؛ اما نام هیچ چهره سیاسی افغان در آن ذکر نشده‌است.

    در این بیانیه‌ ۱۸ ماده‌ای گفته‌شده که دولت جمهوری اسلامی افغانستان «یگانه اداره مشروع افغانستان و برخاسته از انتخابات و رای مردم‌ است».

    مقام‌های دولت ساقط‌شده غنی افزوده «هیچ اداره دیگری نمی‌تواند برخلاف قانون اساسی افغانستان، جایگزین حکومت مشروع کشور شود.»

    با این حال، آنان گفته‌اند در حال حاضر امرالله صالح؛ معاون اول اشرف‌غنی مسئولیت رهبری حکومت را به عهده دارد.

    در این بیانیه آمده است: «با بیرون شدن رییس جمهور [غنی] و قطع رابطه وی با سیاست و اداره کشور، معاون نخست ریاست جمهوری، بر اساس مواد قانون اساسی، به صفت سرپرست حکومت ایفای وظیفه کرده و امور مملکت را رهبری می‌کند.»

    آقای صالح که خودش نیز مدعی سرپرستی دولت پیشین است‌ مشخص نیست تاکنون در داخل کشور است یا او هم فرار کرده‌است.

    در بیانیه نشرشده مقامات دولت غنی در عین حال گفته که محل فعالیت دولت جمهوری اسلامی افغانستان در بیرون به زودی اعلام خواهد شد. آنها مدعی شده که قوه سه گانه دولت – اجراییه، قضاییه و مقننه در حال فعال شدن است و در جلسات منظم برای از سرگیری فعالیت‌هایش در افغانستان آمادگی می‌گیرد.

    بیانیه همچنین از تشکیل «شورای عالی دولت» برای رهبری امور کشور و هماهنگی میان اعضای حکومت و شورای ملی خبر داده و گفته است که رهبران و چهره‌های سیاسی کشور عضویت این شورا را دارند؛ اما از هیچ شخصی نام برده نشده است.

    در بیانیه از کشورهای دوست افغانستان خواسته شده‌است تا روابط و همکاری خود را با جمهوری اسلامی افغانستان حفظ کرده و از «شناسایی طالبان که به گونه غیرقانونی و نامشروع از طریق خشونت، خودکامگی و کفالت از دیگران کشور را اشغال کرده‌اند» خوداری کنند.

    آنان از شورای امنیت سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و کشورهای منطقه خواسته تا بر طالبان و حامیان منطقه‌ای آن گروه فشار وارد کنند تا زمینه برای تامین صلح و ثبات پایدار در افغانستان فراهم شود.

    مقام‌های دولت پیشین در این بیانیه از اراکین ارشد حکومت و اعضای شورای ملی خواسته تا گرد هم جمع شده و وظایف اداری و سیاسی شان را به پیش ببرند. گفته نشده است که این گردهمایی‌ها در کجا انجام شود.

    همچنین این بیانیه حاکی است که نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان که اکنون در وضعیت سردرگم به سر می‌برند، به وظایف شان فراخوانده شده و به چالش‌های فراروی آنان در آینده نزدیک رسیدگی خواهد شد. با تسلط طالبان، نهادهای امنیتی فروپاشید و تمام تجهیزات جنگی به دست طالبان افتاده‌است.

    به همین ترتیب، در بیانیه گفته شده است که تمام سفارت‌خانه ها و قنسولگری‌های افغانستان به گونه عادی به کار شان ادامه خواهند داد.

    در نیمه ماه‌ اگوست با فرار غنی از کشور دولت او فروپاشید و طالبان به قدرت رسیدند.

    طالبان در حال حاضر یک کابینه سرپرست را تشکیل داده‌اند؛ اما تاکنون هیچ کشوری حاکمیت این گروه را به رسمیت نشناخته‌است.

  • طالبان: حضور زنان در دولت ضروری نیست!

    طالبان: حضور زنان در دولت ضروری نیست!

    یک سخنگوی طالبان حضور زنان در دولت جدید افغانستان را رد کرد و گفت زنان باید بر زاد و ولد و پرورش فرزند تمرکز کنند.

    سید ذکرالله هاشمی، یک سخنگوی طالبان، در مصاحبه با شبکه تلویزیونی طلوع‌نیوز افغانستان با تاکید بر اینکه زنان در دولت جدید سمتی نخواهند داشت، گفت سپردن وزارت به زنان «گذاشتن باری بیشتر از تحمل بر دوش آنان» است.

    فیلم این سخنان را که زیرنویس انگلیسی دارد، خبرنگاران انگلیسی‌زبان افغان در توییتر منتشر کرده‌اند.

    هاشمی گفت: «حضور زنان در دولت ضرورتی ندارد. ضروری است که زن در دولت داشته باشیم؟»

    تشکیل دولت موقت طالبان که تمام اعضای آن مرد هستند و زنان یا اقلیت‌های قومی در آن حضور ندارند با اعتراض زنان روبه‌رو شده است.

    طالبان پس از بازگشت دوباره به قدرت در ماه قبل همچنین اعلام کردند دختران و پسران و زنان و مردان نباید در مدارس و دانشگاه‌ها در یک کلاس درس بخوانند.

    این در حالی است که این گروه اصرار دارد که از مواضع افراطی خود در حکومت قبلی‌اش از سال ۱۹۹۶ تا سال ۲۰۰۱ فاصله گرفته است.

    اما گزارش‌های خبری بسیاری حاکی از ضرب‌وشتم معترضان و خبرنگاران به دست جنگجویان طالبان، اجرای تنبیهات بدنی در خیابان‌ها و ممنوعیت ورزش برای زنان و دختران است.

    پس از آنکه طالبان هزاران زندانی و از جمله تروریست‌ها و فعالان ارشد القاعده را به تازگی آزاد کرد، ایندیپندنت در گزارشی به کنشگران هشدار داد بیش از ۲۰۰ قاضی زن پنهان‌شده در افغانستان هم در خطر مرگ قرار دارند.

  • جلال آباد به طالبان تحویل داده شد

    جلال آباد به طالبان تحویل داده شد

    خبرگزاری ها از تصرف شهر جلال آباد در شرق افغانستان به وسیله شبه نظامیان طالبان در بامداد یکشنبه خبر می‌دهند. همچنین طالبان ادعا کرده ولایت دایکندی در مرکز افغانستان را نیز تصرف کرده‌اند.

    به گزارش خبرگزاری رویترز، طالبان بدون درگیری وارد شهر جلال آباد، مرکز ولایت ننگرهار شده اند.

    رویترز به نقل از یک مقام محلی نوشت والی جلال آباد شهر را تسلیم کرده است تا مانع از کشتار غیرنظامیان شود.

    خبرگزاری فرانسه هم به نقل از ساکنان جلال آباد سقوط این شهر را تایید کرده است.

    شبه نظامیان طالبان شنبه از تصرف شهر مزارشریف، مهم ترین شهر شمال افغانستان و سه ولایت پکتیا، پکتیکا و کنر خبر داده بودند.

    با این حال، کابل تنها شهر عمده افغانستان است که هنوز به دست طالبان نیفتاده است.

    جو بایدن، رییس جمهوری آمریکا شنبه از تصمیم خود برای خروج نظامیان ایالات متحده از افغانستان دفاع کرد و از افزایش تعداد سربازانی که برای خروج دیپلمات ها و کارمندان آمریکایی به کابل فرستاده می شوند، به ۵۰۰۰ نفر خبر داد.

    آقای بایدن در بیانیه خود تاکید کرد نمایندگان آمریکا به اعضای طالبان در قطر هشدار داده اند که اگر جان کارکنان آمریکایی در افغانستان به خطر بیفتد، آنها با “واکنش سریع و قدرتمند آمریکا” مواجه خواهند شد.

    به گفته خبرنگاران آمریکایی، واشنگتن از طالبان خواسته است تا پیش از تخلیه سفارت ایالات متحده وارد کابل نشود.

    از سوی دیگر، شبکه سی بی اس در آمریکا شنبه خبر داد بخش عمده ای از کارکنان سفارت آمریکا در کابل طی ۳۶ ساعت آینده از أفغانستان خارج خواهند شد و باقی مانده کارکنان هم تا ۳۱ اوت کابل را ترک خواهند کرد.

  • اعلام جنگ علیه طالبان از سوی دولت و حمایت شورای ملی

    اعلام جنگ علیه طالبان از سوی دولت و حمایت شورای ملی

    هم‌زمان با گسترش دامنه جنگ در شهرها و راکد بودن مذاکرات صلح در دوحه، محمد‌اشرف غنی، رییس جمهور‌، روز دوشنبه، یازدهم اسد، برای اولین بار نشست فوق‌العاده شورای ملی را برگزار کرد. صحبت‌های رییس جمهور غنی در این نشست بر چهار محور متمرکز بود. رییس جمهور غنی با استناد به آیه قرآن کریم، گروه طالبان را متجاوز خواند و از مردم خواست که علیه این گروه بسیج شوند. به همین ترتیب او از توافق‌نامه دوحه میان امریکا و طالبان به‌عنوان یک روند شتاب‌زده یاد کرد و گفت که این روند نه‌تنها منجر به صلح نشد، بلکه برای مشروعیت‌بخشی به یک «گروه متجاوز» و مشروعیت‌زدایی از صف واحد جمهوریت تلاش شد. رییس جمهور غنی در این نشست فوق‌العاده به وحدت و یک‌پارچه‌گی میان مردم تاکید کرد و از اعضای شورای ملی خواست که شانه دهند تا یک آینده روشن برای افغانستان ترسیم شود. او وضعیت کنونی را ناشی از ضعف مدیریت در سطوح مختلف ادارت عنوان کرد و گفت که برای مدیریت و بهبود اوضاع، پلان شش‌ماهه را تدوین کرده‌اند که براساس آن تا شش ماه آینده وضعیت تغییر می‌کند. هم‌چنان رییس جمهور خطاب به طالبان گفت که در مقابل قوت‌های ویرانگر زانو نمی‌زند. به گفته او، یا در میز مذاکره زانو به زانو با طالبان می‌نشیند یا در میدان جنگ زانوهای‌ اعضای این گروه را می‌شکند. با این حال این سخنرانی رییس جمهور با موجی از واکنش‌ها روبه‌رو شده است. اعضای شورای ملی با استقبال از این سخنرانی رییس جمهور گفته‌اند که از نظام جمهوریت و نیروهای امنیتی پشتی‌بانی می‌کنند. شهروندان نیز این موقف رییس جمهور را ستوده‌ و گفته‌اند که هرچند این موقف ناوقت گرفته شده، اما می‌تواند شرایط را به نفع حکومت تغییر دهد. طالبان اما در واکنشی این گفته‌های رییس جمهور را «یاوه‌‌سرایی» خوانده و گفته‌اند که غنی تلاش داشت وضعیت بد و حالت «وارخطایی» خود را کنترل کند.

    گروه طالبان پس از خروج نیروهای خارجی به ‌جای تمرکز بیش‌تر بر مذاکرات صلح، بر حملات و افزایش خشونت تمرکز کرد‌. هرچند حکومت و جامعه‌ جهانی از این گروه خواستند که به مذاکرات معنادار صلح برگردند، اما ظاهراً به این خواست‌ها وقعی گذاشته نشد. هم اکنون طالبان بر بیش‌تر ولایات حملات تهاجمی کرده‌اند و مراکز ولایات را در محاصره گرفتند. این وضعیت سبب شد که محمداشرف غنی، رییس جمهور کشور، نشست فوق‌العاده شورای ملی را برگزار کند. او در این نشست گفت، به‌ رغم این‌که دولت برای برقراری صلح عادلانه و پایدار گام‌های موثر برداشته، اما طالبان نه‌تنها گامی برنداشته، بلکه جنگ را بر مردم و دولت افغانستان تحمیل کرده‌اند. رییس جمهور با استناد به آیه قرآن کریم، طالبان را گروهی متجاوز خواند و از مردم و اعضای مجلس خواست که در برابر این گروه ایستاده‌گی کنند. به گفته او، براساس حکم صریح قرآن، گروهی که از تجاوز دست برندارد، مسوولیت دینی همه مردم است که علیه آن جنگ کنند. او استدلال کرد که هدف تجاوز ایجاد فتنه و ابزار آن «مکر و خدعه» است. غنی افزود که این جنگ و فتنه بر مردم و دولت افغانستان تحمیل شده و اکنون وجیبه دینی و ایمانی هر مرد و زن مسلمان افغان است تا در مقابل آن بجنگند.

    رییس جمهور غنی تأکید کرد که مردم او را با شعار برقراری صلح، آرامش و پیش‌رفت اقتصادی انتخاب کرده‌اند و اکنون او تلاش می‌کند تا از جنگ و تلفات غیرنظامیان جلوگیری کند. به گفته او، پیش از این نیز آرمانش صلح پایدار و عادلانه بود و اکنون هم همین آرمان را دارد. غنی اما افزود که طالبان اراده‌ای برای صلح ندارند و جنگ را بر مردم تحمیل کرده‌اند. به گفته رییس جمهور، در چنین وضعیتی که در کشور جنگ جریان دارد، دردآورترین قسمت کار او، خواندن گزارش‌های تلفات غیرنظامیان و نظامیان کشور است.

    از سوی دیگر آقای غنی به برقراری آتش‌بس سه روز عید در سال ۱۳۹۷ اشاره کرد و گفت که این آتش‌بس یک ابتکار ملی و بیانگر سینه فراخ ملت بود. به گفته او، طالبان با چشم خود دیدند که افق این ملت چه‌قدر گسترده است. به گفته غنی، در آن زمان جوانان، زنان و مردم ما با طالبان صحبت کردند و هیچ کسی به آنان به دیده دشمن نگاه نکرد. او تأکید کرد که این آتش‌بس سه‌روزه درس بزرگی به طالبان بود. همین‌طور او افزود که درس‌های صلح ملی و عملی را در دو صفحه خلاصه و به مردم و جهانیان ارایه کرده است. رییس جمهور گفت: «دست‌یابی به صلح واقعی و پایدار، طبیعت و تاریخ مردم این سرزمین است و به دنبال درک عمیق‌تری از بستر ایدیولوژیکی، فرهنگی و تاریخی این سرزمین است.»

    موافقت‌نامه صلح دوحه، به طالبان مشروعیت بخشید

    محمداشرف غنی در بخشی از سخنانش به‌نحو تلویحی به موافقت‌نامه دوحه اشاره کرد و گفت که برای رسیدن به صلح، اجماع ملی و نقشه راه وجود داشت، اما مشکل از جایی شروع شد که درس‌های افغانی و بین‌المللی صلح مراعات نشد. به باور غنی، در این امر مهم، جای یک روند ملی و واقع‌بینانه را یک روند وارداتی و شتاب‌زده گرفت؛ روندی که به گفته غنی بر فرضیه‌های خام استوار بود و اساسش را فشار بر جمهوریت و تخریب دموکراسی می‌ساخت. رییس جمهور کشور تصریح کرد که این روند نه‌تنها منجر به صلح نشد، بلکه کوشش‌هایی برای مشروعیت‌بخشی به یک گروه متجاوز و تلاش برای مشروعیت‌زدایی از صف واحد جمهوریت شد. هم‌چنان او تأکید کرد که این روند شک و ابهام زیادی ایجاد کرد که بازده آن وضعیت کنونی است‌.

    غنی تاکید کرد که در افکار طالبان کدام تغییری نیامده است. او اما در جواب کسانی‌ که معتقدند طالبان تغییر کرده‌اند و به گفته غنی طالبان را سفیدنمایی می‌کنند، گفت: «بلی طالبان تغییر کرده‌اند؛ در ظلم و خشونت شدیدتر شده‌اند و نسبت به گذشته مزدورتر شده‌اند.» به گفته او، همان‌گونه که طالبان در دوران حاکمیت‌شان تاریخ، جرافیه و وطن‌دوستی را از نصاب حذف کرده بودند، اکنون باور عمیق‌تر به حذف دارند. وی افزود که در حال حاضر طالبان بالای تاریخ و جغرافیه این وطن هجوم آورده و مردم و دولت به این نتیجه رسیده‌اند که در مافیه‌الضمیر طالبان اعتقادی به صلح پایدار و عادلانه وجود ندارد. رییس جمهور تصریح کرد تا زمانی ‌که میدان جنگ تغییر داده نشود، این محاسبه گمراه‌‌کننده‌شان تغییر نمی‌کند. با آن‌ هم او از طالبان خواست که دشمنی را کنار بگذارند و زنجیر دوستی را با مردم افغانستان محکم کنند.

    تأکید بر وحدت میان مردم

    با این حال رییس جمهور یادآور شد که در این برهه زمانی، وقت وحدت و هم‌بسته‌گی فرا رسیده است. او افزود که حالا فرصتی برای جدا ساختن ملامت و سلامت نیست و وجدان آگاه مردم در این مورد قضاوت خواهد کرد. غنی بیان کرد که اکنون تمرکزش بیش‌تر بر وحدت و یک‌پارچه‌گی مردم است. به گفته او، اتحاد و اتفاق شرط بقا و پیروزی کشور است. رییس جمهور کشور گفت که اکنون زمان آن فرا رسیده است که یک گفتمان ملی آغاز شود.

    به باور رییس جمهور غنی، کشور امروز در معرض آزمون کلان ملی قرار گرفته است. او گفت سوال‌های زیادی را باید از خود بپرسیم؛ از جمله این‌که چگونه با داشتن تمدن چند‌هزار‌ساله، در برابر فتنه یک «مشت اجیر» و خون‌خوار از پا می‌افتیم؟ به گفته او، مردم باید با این‌همه سرمایه دینی، تاریخی و فرهنگی‌، اجازه ندهند که «مدرسه منحرف اکوره ختک» از بیرون سرنوشت‌شان را رقم بزند. او گفت: «آیا ما در مقابل گروهی که هیچ تفاوتی با خوارج صدر اسلام ندارد، زانو می‌زنیم؟ نه! نه!»

    نماینده‌گان، نیروهای مردمی را علیه طالبان بسیج کنند

    رییس جمهور غنی در بخش دیگر از سخنانش به خروج نیروهای خارجی از افغانستان اشاره کرد و گفت پنج سال پیش پیش‌بینی کرده بود که شرکای بین‌المللی افغانستان را ترک می‌کنند. به گفته او، در این مدت هزاران سرباز خارجی از کشور بیرون شده‌، اما نیروهای امنیتی توانسته‌اند این خلا را پر کنند. علاوه بر این، غنی تأکید کرد که دو سال پیش به رییس جمهور امریکا نامه نوشته است تا در‌باره خروج سربازان باقی‌مانده آن کشور تصمیم بگیرد. به گفته او، هرچند برخی از شهروندان تحلیل می‌کردند که امریکا افغانستان را ترک نمی‌کند، اما امریکا این کار را کرد و به‌طور ناگهانی تصمیم به خروج نیروهایش گرفت. او اما تصریح کرد که با خروج سربازان خارجی از افغانستان، خطراتی به میان آمده و مسوولیت بر‌طرف کردنش با همه مردم است.

    به همین ترتیب غنی در ادامه صحبت‌هایش گفت که کشور در سه ماه گذشته با یک حالت غیر‌مترقبه روبه‌رو شده است. به باور غنی در حال حاضر کشور مورد هجوم تبلیغات داخلی و خارجی قرار گرفته و برخی شایعات وجود دارد که گویا وضعیت کنونی نتیجه معامله پنهانی است. غنی با اطمینان گفت که هیچ معامله‌ای در کار نیست، بلکه این وضعیت ناشی از عدم آماده‌گی دوجانبه و ضعف‌های خُرد و ریز در سطوح مختلف بوده است. به گفته او، همین دلیل‌ها سبب به وجود آمدن یک حالت مبهم شده بود. غنی به اعضای مجلس نماینده‌گان گفت نمی‌خواست در شرایطی که مسایل مبهم بود و مشخص نبود که نیروهای امنیتی توان تطبیق طرح‌ها را دارند یا نه، به مجلس چیزی بگوید که بعداً عملی نشود. او گفت: «نمی‌توانستم که یک حالت خیالی را ترسیم و براساس آن وعده‌های کاذب دهم. امروز این ابهام تا حدی زیادی رفع شده است. استقرار نسبی قوا به وجود آمده است. امروز در خدمت‌تان هستم تا در مورد آینده حرف بزنیم.»

    او از اعضای شورای ملی خواست که شانه دهند تا برای افغانستان یک آینده روشن ترسیم شود. غنی خاطر‌نشان کرد که هر نماینده ملت با هزاران نفر ارتباط دارند و می‌توانند از روابط قوی و شبکه‌‌ای‌شان برای بسیج ملی استفاده کنند تا یک جواب قاطع به دشمنان داده شود.

    تقسیم وظایف نیروهای امنیتی

    رییس جمهور غنی در ادامه خاطر‌نشان کرد که یک پلان واضح برای رسیدن به «استقرار» در شش ماه آینده تدوین کرده و تطبیق آن آغاز شده است. او افزود که پیش‌بین تمام خطرات و فرصت‌ها است و اکنون نیروهای امنیتی قابلیت استقرار را پیدا کرده‌اند و روزبه‌روز قوی‌تر شده‌اند. به گفته غنی تا شش ما آینده کشور به حالت استقرار و بعد از آن به حالت مطلوب می‌رسد. رییس جمهور تصریح کرد که تنها به همکاری مردم و نماینده‌گان‌شان این کشور می‌تواند با توان و قوت به پا ایستاد شود.

    رییس جمهور به نماینده‌گان مردم گفت که دولت با یورش بی‌سابقه تروریسیم روبه‌رو شده و طالب نیز آن طالب ۲۴ سال پیش نیست. به گفته رییس جمهور، طالبان نسبت به گذشته جابرتر، خون‌خوارتر و ظالم‌تر هجوم آورده‌اند. غنی افزود که طالبان خلاف تعهدات‌شان نه‌تنها روابط‌شان با تروریست‌های بین‌المللی را قطع نکرده، بلکه قوی‌تر نیز کرده‌اند. او گفت که خشونت گروه طالبان اکنون بیش از هر زمانی شده است. او افزود که طالبان نسبت به احکام و ارزش‌های دینی بیش از پیش بی‌اعتنا شده‌‌ و حملات‌شان بر زنان، خبرنگاران و جامعه مدنی را افزایش داده‌اند. رییس جمهور همین‌طور افزود که دولت این بار با یک حرکت پراکنده و بی‌تجربه روبه‌‎رو نیست، بلکه در برابر یک دستگاه منظم سوق و اداره قرار دارد. او تشریح داد که در عقب این ایتلاف نامقدس، تروریسم بین‌المللی قرار دارد. او گفت: «با یورش روبه‌رو هستیم که عقبه آن را مفکوره دون و تاریک‌اندیش پر می‌کند. با یورشی روبه‌رو هستیم که در عقب آن باج‌گیران بنادر و قاچاقبران مواد مخدر، کرومایت و طلا قرار دارند. این جنگ را در برابر ایتلاف نامقدس گروه‌های تروریستی ایدیولوژیک، قاچاقبران و باج‌گیران می‌نماییم.»

    با این‌همه غنی توضیح داد که پلان امنیتی حکومت واضح است و همه آماده‌گی برای دفع «موج فتنه» در شش ماه آینده گرفته شده است. به گفته او، محاسبه اشتباه پیروزی از راه نظامی طالبان را ذلیل خواهد کرد. هم‌چنان رییس جمهور غنی تقسیم وظایف بین قوا را نیز تشریح کرد. براساس گفته‌های او، اردو باید بر بر ساحات استراتژیک و دفاع متمرکز شود، پولیس امنیت شهرهای و ولسوالی استراتژیک را تأمین کند و ریاست امنیت ملی و شورای امنیت بسیج مردمی را در کنار نیروهای امنیتی هماهنگ کنند. او تأکید کرد که جامعه جهانی از تمامی پلان‌های دولت حمایت مالی و سیاسی می‌کند. به این ترتیب رییس جمهور در این نشست فوق‌العاده از اعضای شورای ملی خواست که با قاطعیت از نظام و نیروهای امنیتی حمایت کنند. هم‌چنان او از اعضای شورای ملی خواست که مردم را بسیج و بر ضد این فتنه طالبان صدا بلند کنند.

    طالبان تصیم بگیرند؛ صلح می‌‌خواهند یا جنگ؟

    محمداشرف غنی، در بخشی دیگر از سخنانش یادآور شد که ۷۲ سال دارد و هیچ چیزی جز آرامش و صلح برایش مهم نیست. او گفت هر اقدامی که برای صلح، آرامش و رفاه مردم می‌کند، از جانب مقابل (طالبان) چیزی جز کشتار و خشونت نمی‌بیند. غنی افزود که از او توقع اغماض نداشته باشند. به گفته رییس جمهور، مردم از او توقع دارند که کشور را قاطعانه از این آزمون بگذراند. او به طالبان خطاب کرد و گفت که انتخاب کنند، جنگ می‌خواهند یا صلح. او تأکید کرد که در مقابل هیچ قدرت ویرانگر زانو نمی‌زند؛ او یا در میز واقعی مذاکرات صلح با طالبان زانو به زانو می‌نشیند یا زانوی طالبان را در میدان جنگ می‌شکند. او افزود که ما انتخاب کرده‌ایم و اکنون این طالبان و حامیان‌شان هستند که باید انتخاب کنند.

    واکنش‌ها

    سخنرانی غنی با واکنش‌هایی روبه‌رو شده است. شورای ملی و شماری از شهروندان از این اقدام غنی استقبال کرده و حمایت‌شان را از نظام و نیروهای امنیتی اعلام کرده‌اند. اعضای شورای ملی پس از برگزاری نشست فوق‌العاده با حضور رییس جمهور، یک اعلامیه مشترک را به تصویب رساندند. در این اعلامیه مشترک از نظام جمهوریت، پروسه صلح و نیروهای امنیتی حمایت شده است. شورای ملی در این اعلامیه از طالبان خواسته است که باید ماشین «یتیم‌سازی و ویرانگری اقتصادی» را که به راه انداخته‌اند، متوقف کنند. شورای ملی گفته است که قربانی اصلی خشونت‌ها در کشور، مردم عادی و جامعه فقیر کشور‌ند، بنابر‌این گروه طالبان نباید بیش‌ از این تاریخ تمدن منطقه را ویران کند. شورای ملی از طالبان خواسته است به صلحی که خواست قرآن کریم نیز است، بپیوندند. در بخشی از اعلامیه مشترک مجلس نماینده‌گان و مجلس سنا، از سازمان ملل متحد، امریکا، کشورهای دخیل در مساله افغانستان، سازمان‌های جهانی و منطقه‌ای و نیز سازمان همکاری‌های اسلامی خواسته شده است تا مردم افغانستان را همانند دو دهه گذشته حمایت مادی و سیاسی کرده و در راه رسیدن به صلح دایمی و پایدار، همکاری همه‌جانبه کنند.

    سرور دانش، معاون دوم رییس جمهور، سخنان رییس جمهور را از هر جهت راه‌گشا و سازنده خوانده است. او در صفحه فیس‌بوکش نوشته است که به همه سوالات پاسخ روشن داده و به همه ابهامات و تردیدها نقطه پایان گذاشته شد. به گفته او، موضع رهبری حکومت از هر جهت و در همه موارد مهم و سرنوشت‌ساز ملی هم‌چون صلح، جنگ، چگونه‌گی پیش‌رفت مذاکرات و گفت‌وگوهای معنادار صلح، ماهیت دشمن و مسوولیت‌های ملی مردم افغانستان به‌صراحت و روشنی تمام بیان شد. دانش گفته است که از موقف سازنده رییس جمهور حمایت همه‌جانبه می‌کند. او تصریح کرده که اکنون وظیفه همه مردم افغانستان که با حرکت متحد در یک مسیر روشن و با صفوف فشرده، به دفاع از جمهوریت و نیروهای امنیتی به پا خیزند.

    کاوه جبران، نویسنده‌ و شاعر‌، گفته است که موقف رییس جمهور غنی هرچند دیر است، اما هنوز کار‌ساز است. او اما تأکید کرده است که این مهم در صورتی امکان‌پذیر است که کار عملی و صداقت آن را پشتی‌بانی کند. او از رییس جمهور خواسته است که زمینه مداخله شماری از چهر‌ه‌های حکومت در نهادهای امنیتی را بگیرد و تصامیم جنگی را به شورای عالی مدیران جنگ بسپارد. همین‌طور از حکومت خواسته است که نیروهای مقاومت مردمی را به رسمیت بشناسد و تجهیز و تمویل آن‌ها را به موازات سایر نیروهای امنیتی بدون سیاست‌بازی و تبعیض انجام دهد. این نویسنده کشور به حکومت پیشنهاد کرده است که خدمت سربازی را به‌طور موقت اجباری کند و افراد زیر چهل سال را به جنگ با طالبان فرا بخواند.

    طالبان اما در واکنشی این گفته‌های رییس جمهور غنی را «یاوه‌سرایی» توصیف کرده‌اند. ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی گروه طالبان، در توییتی گفته است که رییس جمهور غنی تلاش داشت وضعیت بد و حالت وارخطایی خود را کنترل کند. او گفته است که اعلان جنگ، وارد کردن اتهامات و ارایه معلومات «کاذب»، عمر حکومت غنی را دراز نمی‌تواند.

    رییس جمهور غنی در حالی نشست فوق‌العاده شورای ملی را دایر کرد که گفت‌وگوهای صلح دوحه نتیجه ملموسی در پی نداشته است. هرچند منابع در دوحه می‌گویند که گفت‌وگوهای صلح میان هیأت‌های مذاکره‌کننده دو طرف جریان دارد، اما تاکنون روی اصل اجندا که همانا برقراری آتش‌بس، تعیین میانجی و توافق سیاسی باشد، بحث آغاز نشده است.

  • مردم تاوان اشتباهات دولت را می دهند

    مردم تاوان اشتباهات دولت را می دهند

    ادراه‌ی بازرس ویژه‌ی امریکا در امور افغانستان، در گزارش تازه‌ اش، نسبت به سقوط دولت هشدار داده و وضعیت نظامی دولت را نگران‌کننده توصیف کرده است. در گزارشی که روز چهارشنبه -۸ اسد- از سوی این اداره نشر شده، آمده است: «روند کلی به وضوح برای دولت افغانستان نامساعد است و در صورتی که به این وضع، رسیدگی نشود و اوضاع به حال قبل بازنگردد، بیم آن می‌رود که دولت آن کشور با بحران موجودیت روبه‌رو شود.»

    از آغاز اعلام خروج سربازان ناتو تا اکنون، چندین مقام امریکایی از سقوط دولت هشدار داده و در آخرین مورد، سیگار که یک نهاد معتبر تحقیقاتی امریکا در افغانستان است، این هشدار را تکرار کرده است. این هشدارها، خبر از برداشت بدی می‌دهد که اگر بر اساس واقعیت‌های پشت پرده تحلیل شده باشد، قابل نگرانی است. مقامات و اداره‌های امریکایی، به اطلاعات دست اول دست‌رسی دارند و چنین هشدارهایی از این مرجع، بیش‌تر از هر مرجعی نگرانی مردم را افزایش می‌دهد؛ چون باور مردم به مؤثق‌بودن اطلاعات امریکایی، باعث می‌شود که بی‌باوری عمومی نسبت به دولت افزایش یافته و زمینه برای سقوط بیش‌تر فراهم شود.

    هرچند مشخص نیست که امریکا، در فصل جدید افغانستان، به دنبال چیست؛ اما نشر این اطلاعات از سوی منابع وابسته به امریکا، این را نشان می‌دهد که عملا سیاستی در امریکا، به دنبال خلق نگرانی در افغانستان است. افزایش کمک مالی به افغانستان در بخش نظامی و ملکی، هم‌زمان با چنین ابرازنظرهایی، در تضاد قرار دارد. اگر امریکا از توان دولت افغانستان و طالبان آگاه است و می‌داند که طالبان دولت را سقوط می‌دهند، پس کمک‌ها و وعد‌ه‌هایی که به مردم و دولت می‌دهد، چیست؟

    آن چه که شاید امریکا در پیش‌روی نظامی طالب و ضعف دولت نمی‌تواند ببیند، زمینه‌سازی دولت برای طالبان است. دولت، اگر طی دو ماه اخیر، به گونه‌ی عمدی میدان را برای طالبان خالی نمی‌کرد، طالبان توان و نیروی نظامی آن را نداشتند که در فاصله‌ی دو ماه، بیش‌تر از صد ولسوالی را سقوط داده و چندین شهر را به محاصره بکشانند. این سیاست دوگانه‌ی دولت بود که توانست از این مجرا، از یک سو توجه کشورهای کمک‌کننده را جلب کند و از سویی، امکان شکل‌گیری گروه‌های خودمختار قومی را خنثا کند که دولت دچار توهم شکل‌گیری آن شده بود.

    دولت، باید بداند که تا این حد استفاده‌ی ابزاری از ارزش‌ها و جلوه دادن به طالب، قاعده‌ی بازی را از دستش بیرون می‌کند. تا کنون نیز موقعیت طالبان به حد کافی برجسته شده است. اگر طالبان بتوانند در مناطقی که به دست آورده اند، هم‌چنان حاکمیت داشته باشند و بندرهای تجارتی به دست شان باشد، در صورت آتش‌بس و شکل‌گیری حکومت عبوری، پافشاری بیش‌تری بر خواست‌های شان خواهند کرد و به سهم بیش‌تری، خواهند رسید. وضعیت بی‌نتیجه‌ی نظامی طی هفته‌های اخیر، این احتمال را به وجود آورده که هر دو طرف؛ دولت از نبود اراده و طالب از نبود نیرو و امکانات، به بن‌بست نظامی خورده است. این بن‌بست، گزینه‌ی حکومت عبوری را افزایش داده و این احتمال را به وجود آورده است که هر دو سمت، باقی چانه‌زنی‌های شان را در زمان حکومت عبوری خواهند کرد.

    خطری که در صورت به‌واقعیت‌رسیدن این سناریو متوجه دولت می‌شود، تن‌دادن به خواست‌های طالبان است. اگر دولت جغرافیای طالبان را محدود نکند و این گروه بتواند با فشار، حکومت عبوری‌ای را به وجود بیاورد، به شیوه‌های ممکن، می‌توانند خواست‌های شان را بر دولت به وجود آمده اعمال کنند؛ چون دولتی که به اثر فشار این گروه مشروعیت یافته و به وجود آمده است، مبنای قانونی ندارد و نمی‌تواند برای دفاع از ارزش مشخصی، چانه‌زنی یا طرف‌داری کند. این سناریو، دولت عبوری را بی‌صلاحیت و بازی‌چه‌ی دست طالب خواهد کرد.

    دولت، در صورتی می‌تواند خودش را از این سناریو نجات بدهد که وضعیت نظامی را بر طالبان دشوار کند. طالبان، با حمله‌های بی‌باکانه‌ بر شهرها، تلفات سنگینی داده و به قدر کافی آسیب نظامی دیده اند. این، فرصتی است برای دولت تا نیروهای باقی‌مانده‌ی طالبان را سرکوب و موقعیت نظامی و سیاسی ‌اش را بازآفرینی کند.

  • طالبان: تا یک دولت جدید قابل قبول برای همه افغان ها سرکار نیاید آتش بس نمی کنیم

    طالبان: تا یک دولت جدید قابل قبول برای همه افغان ها سرکار نیاید آتش بس نمی کنیم

    شاهین این اظهارات را در مصاحبه با خبرگزاری اسوشیتدپرس مطرح کرده است. شاهین در این مصاحبه که امروز (جمعه، ۱ اسد) منتشر شده، گفته است طالبان سلاح‌های خود را زمانی به زمین خواهند گذاشت که یک دولت جدید قابل قبول برای همه از راه مذاکره به میان آید.

    او گفته است: «من می‌خواهم روشن کنم که ما به انحصار قدرت باور نداریم؛ زیرا هر دولتی که در گذشته در صدد انحصار قدرت در افغانستان بوده، دولتی موفق نبوده است. ما نمی‌خواهیم آن فرمول را تکرار کنیم.»

    سخن‌گوی طالبان با اشاره به مذاکرات سطح بلند چند روز پیش میان این گروه و نمایندگان جمهوری اسلامی افغانستان در دوحه، گفته است خواسته‌های مکرر دولت برای آتش‌بس درحالی که غنی در قدرت باقی است، برابر با تسلیمی طالبان است: «آنان سازش نمی‌خواهند، اما می‌خواهند تسلیم شویم.»

    سهیل شاهین تأکید کرده است قبل از هر گونه آتش‌بس، باید توافق نامه‌ای در مورد دولت جدید مورد قبول طالبان و سایر افغان‌ها وجود داشته باشد.

    شاهین افزوده است که در دولت جدید زنان اجازه‌ی کار، مکتب رفتن و مشارکت در سیاست را دارند، اما مجبورند حجاب یا روسری بپوشند.

    به‌گفته‌ی او، زنان برای ترک خانه ملزم به داشتن یک مرد محرم نخواهند بود و فرماندهان طالبان در مناطق تازه تصرف شده اجازه داده‌اند که دانشگاه‌ها، مکاتب و بازارها مانند گذشته با حضور زنان و دختران فعالیت کنند.

    این عضو هیأت مذاکره‌کننده‌ی گروه طالبان به اسوشیتدپرس گفته است هیچ برنامه‌ای برای اعمال فشار نظامی بر کابل ندارند و برای تصرف مراکز ولایات نیز تا کنون اقدام نکرده‌اند.

    با این حال، سهیل شاهین گفته است بیشتر ولسوالی‌ها در نتیجه‌ی جنگ نه، بلکه از راه مذاکره به تصرف طالبان درآمده است. او تأکید کرده است تصرف ۱۹۴ ولسوالی در مدت هشت هفته از راهی غیر از مذاکره برای‌شان بسیار سخت بود.

    در همین حال، وحید عمر، مشاور رییس‌جمهور و رییس اداره ارتباطات عامه و استراتژیک ریاست‌جمهوری به اظهارات سهیل شاهین پاسخ داده است.

    آقای عمر در تویتی، گفته است تأکید دولت افغانستان بر قطع کشتار افغان‌ها پیش از هر نوع بحث جدی است. به‌گفته‌ی عمر، اولین چیزی که مردم افغانستان می‌خواهند قطع وحشت کنونی است.

    او خطاب به گروه طالبان نوشته است: «شما جنگ را قطع کنید، به میز مذاکره برگردید تا تمام موارد را بحث کنیم. تغییر حکومت آسان‌ترین بخش کار است، مردم در یک روز رأی می‌دهند و حکومت نو را تعیین می‌کنند.»

    طالبان پیش از این نیز خواستار کناره‌گیری اشرف غنی از قدرت شده بودند، اما در مقابل، رییس‌جمهور غنی بر انتقال قدرت از راه انتخابات تأکید کرده و حتا انتخابات زودهنگام را نیز پیشنهاد کرده است.

  • بابر فرهمند: در توزیع امکانات تجهیزات دفاعی به نیروهای مردمی سلیقه ای عمل می شود

    بابر فرهمند: در توزیع امکانات تجهیزات دفاعی به نیروهای مردمی سلیقه ای عمل می شود

    آقای فرهمند امروز (شنبه، ۱۹ سرطان) در تویتی نوشته است که هر یکی از رهبران حکومت مشغول سوق امکانات و تجهیزات برای دفاع از ولایت خود است.

    به‌گفته‌ی او، اقوام و ولایاتی که در تصمیم‌گیری‌های سرقماندانی اعلی قوای مسلح کشور نماینده ندارند، «چوب سوخت جنگ‌ها برای دفاع از جمهوریت» اند.

    این درحالی است که به دنبال حملات طالبان برای تصرف ولسوالی‌ها، در شماری از ولایات مردم حمایت‌شان را از نیروهای امنیتی و دفاعی اعلام کردند.

    نیروهای مردمی در بازپس‌گیری شماری از ولسوالی‌ها در کنار نیروهای امنیتی و دفاعی نقش داشته‌اند.

    پیشتر حمدالله محب، مشاور امنیت ملی افغانستان اعلام کرده بود که حکومت از نیروهای مردمی حمایت می‌کند.

    او گفته بود که نیروهای بسیج مردمی علیه طالبان در صفوف ارتش، پولیس و امنیت ملی شامل خواهند شد.

  • دروغ است

    دروغ است

    حفیظ منصور، عضو هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت، در پاسخ به پرسشی مبنی بر این که، طالبان ادعا کرده طرح پیشنهادی برای سه سال گذار و تعدیل قانون اساسی ارایه می‌کند، گفت چنین چیزی «دروغ» است.

    این در حالی است که به تازگی اعضای ارشد طالبان، گفته اند که این گروه، تا ماه آینده‌، طرح کتبی صلح را به حکومت افغانستان ارایه خواهد کرد.

    ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی گروه طالبان، روز دوشنبه -۱۴ سرطان- به خبرگزاری رویترز گفته است: «گفت‌وگوها و روند صلح در روزهای آینده سرعت خواهد گرفت و انتظار می‌رود که وارد مرحله‌ی مهمی شود.»

    او، با اشاره به دور جدید گفت‌وگوهای صلح، گفته است: «احتمالا یک ماه طول خواهید کشید تا به مرحله‌ای برسیم که هر دو طرف برنامه‌های کتبی صلح را ارایه کنند. ما در گفت‌وگوهای صلح بسیار جدی استیم.»

    از سویی‌هم، اعضای هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، از سرگیری گفت‌وگوهای صلح را رد کرده و می‌گویند که طالبان بیش‌تر از صلح، بر جنگ تمرکز دارند.

    حفیظ منصور در این مورد، گفت:‌ «وقتی که در افغانستان جنگ باشد، گفت‌وگو چه می‌کند. وقتی که می‌خواهد کل چیز را به زور بگیرد، گفت‌وگو چه است. این نیاز به سوال ندارد. آن‌ها می‌خواهند کل افغانستان را بگیرند، گفت‌وگو چه است. اگر بگویم که بلی، تو باید قبول نکنی.»

    از سویی‌هم، داکتر امین احمدی، عضو دیگر هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت نیز می‌گوید تغییرات کوچکی در روند صلح به میان آمده است؛ اما به گفته‌ی او، چیزی که در این شرایط مهم تلقی می‌شود، دفاع مردم و نیروهای امنیتی از جغرافیای کشور است؛ زیرا دفاع از جغرافیا «ولو یک روستا، ولو یک سنگ باشد»، در روند گفت‌وگوها تأثیر مستقیم دارد.

    آقای احمدی، دلیل تأخیر در روند صلح را چنین بیان می‌کند: «مردم به این فکر نباشند که صلح، چیزی است که ساخته و بافته می‌شه و خارجی‌ها، غربی‌ها و امریکایی‌ها، چهار و دو با هم می‌‎نشینند، سر ما تحمیل می‌کنند. صلح این‌ طور نیست. صلح چیزی است که ساخته میشه، ما می‌سازیم. طالبان موجودی اند که حرف هیچ خارجی‌ای را هم در منطقه و جهان، گوش نمی‌کنند و قبول ندارند.»

    او تأکید کرد ما باید به اندازه‌ای توانایی پیدا کنیم تا بتوانیم بر یک نظام انسانی‌تر و معقول‌تر به توافق برسیم.

  • طالبان در حال پیشرفت و دولتمردان درگیر اختلافات داخلی

    طالبان در حال پیشرفت و دولتمردان درگیر اختلافات داخلی

    هم‌زمان با خروج نیروهای ناتو، حملات طالبان چند برابر افزایش یافته. طالبان، تلاش دارند با استفاده از جنگ روانی‌‌ای که به دلیل خروج ناتو به نفع این گروه به وجود آمده، حملات‌شان را نیز افزایش دهند تا از یک سو، افکار عامه را به پیروزی‌شان جلب کنند و از سویی، بتوانند با نوید پیروزی، سربازگیری بیش‌تری داشته باشند.
    خروج ناتو، برگ برنده‌ای بود که هم دولت و هم طالبان، می‌توانستند از آن استفاده کنند. دولت، می‌توانست با استفاده از فرصت، توان نظامی‌اش را به نمایش بگذارد و با راه‌اندازی تبلیغات علیه سربازان این گروه که دیگر به دلیل خروج ناتو، بهانه‌ی قانع‌کننده‌ای برای جهاد ندارند، وضعیت را به نفع خود و مردم رقم بزند. متأسفانه، دولت با آن که دارای ساختار اداری، سلسله مراتب و تشخیص وظایف است، در استفاده از جوِ به‌وجودآمده ناکام بود و طالبان با این که به لحاظ ساختاری و مدیریتی، مشکلاتی دارند، توانستند از فرصت به‌وجودآمده استفاده کرده و امتیاز لازم را به دست آورند. افزایش حملات و سقوط ولسوالی‌ها یکی پی دیگر، امتیازاتی است که این روزها طالبان با وجود تلفات جانی هنگفت، آن را به دست آورده اند. تأثیر سقوط این ولسوالی‌ها توسط طالبان، بیش‌تر از تصرف ساحاتی که به دست می‌آورند، امتیاز تبلیغاتی و روانی دارد.
    در شرایطی که نیروهای خارجی در حال برگشت به کشورهای‌شان استند و پایگاه‌های نظامی‌شان را به نیروهای امنیتی افغانستان تسلیم می‌دهند، عمل‌کرد واکنشی و دفاعی دولت، نه تنها نمی‌تواند وضع موجود را حفظ کند؛ بل که وضعیت را از اینی که هست، برای نیروهای امنیتی و دولت تنگ‌تر خواهد کرد. چیزی که دولت در این شرایط حساس به آن نیاز دارد، نمایش قدرت و نظامی‌گری است. دولت، هم به لحاظ امکانات استخباراتی و هم تجهیزات و انسجام در صفوف نظامی، موقعیتی بهتر از طالبان دارد. تنها چیزی که باعث شکست‌های پی‌هم دولت و سقوط چندین ولسوالی در ولایت‌های مختلف پس آغاز خروج نیروهای ناتو شده، عدم اراده‌ی دولت در مبارزه با طالبان است.
    دولت، به دلایل مختلف، نسبت به طالبان، امیتازهایی دارد که می‌تواند با استفاده از این امتیازها، جنگ را به نفع خودش تغییر بدهد. افزایش کمک‌های کشورهای خارجی در بخش نظام و ملکی در سال جاری، نشان می‌دهد که جهان پشت سر دولت و ارزش‌ها دموکرتیک ایستاد است و اگر سران دولت، اراده‌ی برای مبارزه با تروریزم و خصوصا طالبان داشته باشند، آن‌ها نه تنها کمک‌های‌شان را کم نمی‌کنند که افزایش هم خواهند داد. اگر دولت نتواند پالیسی جنگی مشخصی در مقابل طالبان تعریف کرده و سیاست دفاع را به سیاست تهاجم تغییر بدهد، شکی نیست که اعتبارش را نزد جهان از دست داده و با وجود مقاومت نسبی مقابل طالبان، تمایل کشورها به کمک برای افغانستان کاهش یافته و ممکن قطع شود.
    جنگ نامتعارف طالبان و نحوه‌ی حکم‌رانی آنان در مناطق زیر کنترل‌شان، به نارضایتی و ترس مردم انجامیده. این نارضایتی از طالبان، امتیازی است که به حساب دولت ریخته شده و اگر دولت بتواند آن را مدیریت کند، با وجود ناکارگی‌هایی که در کارنامه‌ی سیاسی‌اش دارد، می‌تواند اعتماد مردم را جلب کرده و پیروزی‌اش در مقابل طالبان را تعریف کند. آن‌چه مردم را نگران کرده، سیاست‌های چندگانه‌ی دولت است. دولت، به دلیل سیاست انحصاری و قوم‌محور، این شک را به وجود آورده که مقابل طالبان با صداقت کامل نمی‌جنگد و این عدم صداقت، به اعتماد مردم نسبت به دولت آسیب رسانده است. اگر دولت واقعا طالب را دشمن مردم و خودش می‌داند و سیاست پشت پرده‌ای با طالبان ندارد، باید موقف سیاسی و نظامی‌اش در مقابل این گروه را در عمل تعریف کند تا اعتماد شکسته‌ی مردم، ترمیم شود. عدم تعریف دقیق از سیاست راه‌بردی دولت در مقابل طالبان، نگرانی‌هایی را از سازش‌های احتمالی به وجود آورده که گویا دولت، اگر شرایط بحرانی‌تر شود، میدان را به طالب رها کرده و سران دولت کشور را ترک خواهند کرد. این‌ برداشت‌ها، بی‌دلیل شکل نگرفته؛ نبود صداقت و اراده از سوی دولت، باعث شده است که چنین گمانه‌زنی‌هایی به وجود بیاید.
    امکانات و انسجام نظامی‌ای که دولت در اختیار دارد، در اختیار طالبان نیست. دولت، مجهز با تجهیزات نظامی زمینی و هوایی و هم‌چنان ارتش منظم است. برای همین، اگر در سطح رهبری نهادهای امنیتی و دفاعی، انگیزه‌ای برای مبارزه با تروریزم وجود داشته باشد، می‌توان میدان جنگ را برای طالبان دشوار کرده و آنان را مجبور به حضور در میز مذاکره کرد. این که دولت با وجود داشتن تجهیزات و صفوف نظامی قوی و منظم، در مقابله با طالبان ناموفق عمل می‌کند، بیان‌گر مدیریت ضعیف و ناکارگی در میدان جنگ و جمع‌آوری اطلاعات استخباراتی است.
    قرار گزارش‌ها، زلمی خلیل‌زاد، فرستاده‌ی امریکا برای صلح افغانستان، به زودی سفرش را در افغانستان، قطر و منطقه آغاز خواهد کرد. در این گزارش‌ها، هم‌چنان گفته شده که عده‌ای از نهادهای مختلف استخباراتی و سیاسی امریکا، در این سفر، خلیل‌زاد را هم‌راهی می‌کنند. موجودیت نمایندگانی از بخش‌های مختلف امریکا در سفر خلیل‌زاد، بیان‌گر عدم اعتماد امریکا به او است. در این سفر، با توجه به خروج امریکا، فشارهای سیاسی بر طالبان بیش‌تر خواهد شد و این فشار سیاسی، فرصت خوبی است که دولت نیز بتواند در میدان نظامی، توانایی‌اش را به نمایش بگذارد.
    اگر طالبان هم‌چنان به سقوط ولسوالی‌ها بیش‌تر ادامه بدهند، گفت‌وگوهای صلح و آینده‌ی افغانستان را نیز به نفع خود تعریف خواهند کرد. بنا بر این، نیاز است که دولت در میز مذاکره و میدان جنگ، پالیسی‌ شفافی داشته باشد تا بتواند شرایط را به نفع خودش تغییر دهد.
    تنش‌های سیاسی داخلی، عدم باور غنی به هم‌کاران سیاسی‌‎اش، خبر از یک‌دندگی او در مناسبات سیاسی می‌دهد. این یک‌دندگی در سیاست، باعث دوری و ترس افراد بسیاری از غنی شده است؛ افرادی که اگر دچار این ترس نشده بودند، می‌توانستند منابع قوی و قدرت‌مندی در کنار دولت باشند و ضریب پیروزی دولت در مقابل طالبان را بالا ببرند. نیاز است که سران دولت و خصوصا آقای غنی که به یک‌دندگی سیاسی مشهور است، اندکی از از موقف دانای کل بودنش پایین بیاید و با کنش‌گران سیاسی، بر مبنای سلیقه‌ی شخصی، عمل نکند. در افغانستان امروز، دو صف وجود دارد؛ مردم و دشمنان مردم. غنی باید توان تشخیص مردم و دشمنان مردم را داشته باشد.

    صبح کابل

  • شورای امنیت ملی: طالبان با تشدید جنگ در پی بر هم زدن نظم عمومی می باشند

    شورای امنیت ملی: طالبان با تشدید جنگ در پی بر هم زدن نظم عمومی می باشند

    رحمت‌الله اندر سخنگوی شورای امنیت ملی در توییتی تازه نگاشته است گروه طالبان اهداف ملکی را زیر فشار قرار می‌دهند تا خود را مطرح کنند و دولت را به خاطر روزهای بد گذشته ملامت کنند.
    آقای اندر افزوده است که گروه طالبان بر جنگ تمرکز کرده و تمام تلاش خود را می‌کنند تا برخی از مناطق را زیر نام «تصرف» نابود کنند.

    سخنگوی شورای امنیت ملی علاوه کرده است که این گروه می‌خواهد با برهم زدن نظم عامه مردم را مجبور به فرار و زمینه چوروچپاول را فراهم کند.
    پیش از این نیز حمدالله محب مشاور امنیت ملی گفته بود که طالبان به صلح باور ندارند و می‌خواهند از راه نظامی به مقصد برسند. آقای محب اما هشدار داده بود که هرگز طالبان در برابر قوای مسلح ملی افغانستان پیروز نخواهند شد.
    با این حال، گروه طالبان آتش‌بس سه روزه عید را تمدید نکرده و تمام درخواست‌های داخلی و خارجی را برای تمدید آتش‌بس رد کرده‌اند.

  • یک کارمند دیگر دولت در کابل ترور شد

    یک کارمند دیگر دولت در کابل ترور شد

    فردوس فرامرز، سخنگوی فرماندهی پولیس کابل گفت این رویداد حوالی ساعت ۸:۰۰ شب گذشته (شنبه، ۴ ثور) در ساحه‌ی قلعه‌ی احمد ولسوالی پغمان رخ داده است.

    آقای فرامرز افزود فرد کشته‌ شده قاری فواد نام داشت و کارمند بخش غیرنظامی دولت بود.

    روز گذشته نیز چهار نظامی و یک استاد دانشگاه خصوصی در ولسوالی پغمان و شهر کابل توسط افراد مسلح ناشناس ترور شدند.

  • قوم برتر! دولت باید یک ملت واحد بسازد

    قوم برتر! دولت باید یک ملت واحد بسازد

    این روزها مشغول خواندن کتابی از اروین د. یالوم هستم. کتاب، روایت خیالی از زنده‌گی آلفرد روزنبرگ، یکی از نظریه‌پردازان حزب نازی است. قسمت عمده‌ای از کتاب به این موضوع می‌پردازد که چرا آلفرد روزنبرگ عمیقاً به برتری نژاد آریایی و پست بودن یهودیان باور دارد.

    هرکدام ما با نگاهی به اطراف‌مان، آلفردهای زیادی را می‌بینیم. همکار متعلق به قومی که باور دارد، سهم بیش‌تری باید می‌داشت، یا همکار متعلق به قوم دیگری که معتقد است، قبیله‌ای از یک قوم باید زمامداران اصلی افغانستان باشد و قبیله‌های دیگر متعلق به همین قوم محق و سزاوار رهبری نیستند، یا پولیسی سفید پوستی در امریکا که جان یک سیاه پوست را به آسانی می‌گیرد.

    برایم همیشه سوال بوده است که چه چیزی باعث می‌شود، این فرهنگ برتری‌طلبی و قربانی‌انگاری هر روز بیش‌تر شدت بگیرد. چرا با این‌که برابری انسان‌ها یکی از بدیهیات حقوق بشر است، هنوز انسان‌هایی هستند که باور دارند یک نژاد انسانی می‌تواند از یک نژاد دیگر برتر یا پست‌تر باشد.

    در کتاب مذکور، نویسنده به بررسی زنده‌گی شخصی آلفرد می‌پردازد و در کندوکاو دوران کودکی او به این نتیجه می‌رسد که این برتری‌طلبی نشأت گرفته از کودکی پر از رنج او است. او که در کودکی همیشه در حاشیه بوده و نادیده انگاشته شده است، در بزرگ‌سالی با برتر پنداشتن خود و نژادش سعی دارد توجه و احترام دیگران را جلب کند.

    این واقعیت در جامعه ما هم صدق می‌کند. بسیاری از افراد تحت تأثیر تربیت نادرست به درجاتی از عقده حقارت دچار می‌شوند که در بزرگ‌سالی به روش‌های مختلف سعی دارند بر این عقده غلبه کنند. عده‌ای خود و قوم‌شان را برتر می‌بینند و عده دیگر تمام شکست‌های‌شان را به دیگران نسبت می‌دهند و به این باور هستند که جایگاه حقیقی‌شان توسط عده‌ برتری‌جو از ایشان گرفته شده است.

    اما در بسیاری از موارد می‌بینیم که این پدیده (عقده حقارت) برای تعدادی از افراد صدق نمی‌کند. سوال این‌جا است که چه چیز دیگری به پدیده برتری‌طلبی قومی دامن می‌زند؟

    انسان‌های امروزی خود را هوشمندتر از انسان سده‌های پیشین می‌دانند؛ چرا که به طور گسترده‌تری به تکنولوژی و دانش دست‌رسی دارند. اما ما چقدر می‌توانیم بی‌طرفی دانش و معلوماتی را که در اختیار مان قرار می‌گیرد، تضمین کنیم؟ به طور مثال، چند نفر از ما می‌توانیم با اطمینان خاطر بگوییم که کتاب‌های درسی بی‌طرفانه طراحی شده است‌، یا خبرهایی که هر روز در رسانه‌ها انعکاس می‌یابد، بر مبنای واقعیت تهیه شده است.

    جریان‌های سیاسی هر روز در حال جهت دادن به افکار ما هستند. یک جریان از این‌که قربانی همیشه‌گی باشد، سود می‌برد و جریان دیگر از برتر بودن سود می‌برد. در حقیقت، تفکیک قومی به یکی از عوامل تعیین کننده کنش سیاسی افغانستان تبدیل شده است.

    اعتراف به این واقعیت که بخش عمده‌ای از آگاهی ما توسط افراد دیگر مدیریت می‌شود، دشوار است؛ اما اگر واقع‌بین باشیم، می‌بینیم که رسانه‌ها هر روز با ساخت غیرواقعی یا انعکاس گزینشی واقعیت، افکار ما را در  جهت منافع یک گروه یا یک جریان جهت می‌دهند. فضای مجازی با الگوهای خاص تعاملات ما را مدیریت می‌کند و ما ناخودآگاه از این الگوها پیروی می‌کنیم.

    روانشناسی جمعیت به این نکته اشاره می‌کند که عکس‌العمل یک گروه با عکس‌العمل یک فرد بسیار متفاوت است. به این معنا که گروه در مقابل یک پدیده، حادثه یا اتفاق، عکس‌العمل متفاوت از فرد نشان می‌دهد. گروپ بازخوردهای احساسی قوی‌تری دارد و براساس احساسات و عادات کار می‌کند. این واقعیت نشان می‌دهد که با دانستن عمل‌کرد ذهن جمعی می‌توان توده را بدون آگاهی‌شان کنترل کرد.

    همه ما تجربه پیوستن به بعضی هشتگ‌ها را داریم؛ اما چقدر از درستی واقعیت‌های ذکر شده در هشتگ‌ها و اهداف آن‌ها آگاه بوده‌ایم: وقتی یک فرد به یک هشتگ می‌پیوندد، هویت فردی‌اش در هویت مجموعه انتشار دهنده هشتگ ذوب می‌شود. همین امر باعث می‌شود که فرد به تحلیل عمیق و منطقی موضوع هشتگ نپردازد و براساس احساسات و شور حاکم بر فضای مجازی به انتشار هشتگ بپردازد. به همین دلیل است که ما بیش‌تر شاهد برخوردهای احساسی در فضای مجازی هستیم که البته این برخوردهای احساسی مجازی، در زنده‌گی واقعی ما هم تأثیرگذار است.

    اما برای پایان دادن به این برتری‌طلبی که شکاف عمیقی در بین ملت افغانستان ایجاد کرده است، چه باید بکنیم؟ وظیفه اصلی بر عهده دولت است. جریان حاکم باید این واقعیت را بپذیرد که یک ملت مشترک و واحد سبب رشد و شکوفایی جامعه می‌شود. پس جریان ملت‌سازی، وظیفه اصلی دولت است. این موضوع مستلزم پالیسی‌سازی و برنامه‌ریزی دقیق است. دولت باید به یکسان‌سازی فرهنگی بپردازد، مشارکت عامه را در سیاست افزایش دهد و بر مشترکاتی که سبب همبسته‌گی و اتحاد می‌شود، سرمایه‌گذاری کند.

    اما وظیفه اصلی بر دوش خود ما است. تفکیک واقعیت از شایعه و دروغ و بازبینی ایدیولوژی‌های مان، ما را از بند انقیاد دگم‌اندیشی خواهد رهاند.

    هایده فقیری

    هشت صبح

  • به صلح باید فرصتی دوباره داد

    به صلح باید فرصتی دوباره داد

    در میان معدود دستاوردهای رئیس جمهور ترامپ در سیاست خارجی این بود که واسطه‌ای برای آغاز مذاکرات رو در روی صلح بین طالبان و دولت افغانستان شد،‍ هدفی که از چشمِ دولت اوباما دور مانده بود. با این حال، بهای این موفقیت توافق ایالات متحده با یک جدول زمانی سریع برای خروج کامل نظامی بود که با نتیجه این گفتگوها پیوندی نداشت. در این توافقنامه که در تاریخ ۲۹ فبروری سال گذشته منعقد شد، ایالات متحده وعده داد که طی ۱۴ ماه،‍ یعنی در ماه مِی آینده، تمام نیروهای خود را از افغانستان خارج کند و البته در آن زمان، امید به عقد توافقنامه صلح میان دو طرف افغان وجود داشت.

    تاکنون، چنانچه قابل پیش بینی بود، این مذاکرات بسیار کند پیش رفته‌اند. مبادله مقدماتی زندانیان که قرار بود یک هفته طول بکشد،‍ چندین ماه به طول انجامید. در نتیجه، دو طرف تا ماه سپتمبر پشت میز مذاکره ننشستند. باقی سال ۲۰۲۰ صرف مذاکره درباره اصول و روش‌های مذاکرات شد. در ماه جنووری، دو طرف آجندای پیشنهادی را مبادله کردند. محتویات مشابه بودند،‍ اما ترتیب ارجحیت مشابه نبود. حکومت افغانستان می‌خواهد آتش بس عمومی اولین مورد توافق شده باشد. و طالبان می‌خواهند آتش بس آخرین اقدام باشد.

    با توجه به شکافی که دو طرف را از هم جدا می‌کند،‍ این سرعت پایین غیر معمول نیست. صلح در افغانستان به سادگی اختصاص ولایات و وزارتخانه‌ها در میان حزب‌های مختلف حکومتی و طالبان نیست. این امر مستلزم تطابق بین مدرنیته و بنیادگرایی، بین حکمرانی مبتنی بر حاکمیت مردمی و الهام الهی است و بیش از همه به ابزارهای توافق‌شده برای تبدیل دو ارتش رو به روی هم، به یک بنیاد امنیت ملیِ متحد نیاز دارد. توافق روی این موارد اساسی نیاز به پذیرش فاحش هر دو طرف دارد.

    جدول زمانی قید شده در توافقنامه طالبان – ایالات متحده به طور غیر واقعی بلندپروازانه بود. دو طرف افغان هنوز حتی در مورد یک آجندای مشترک به توافق نرسیده‌اند،‍ با این حال انتظار می‌رود ایالات متحده ظرف چهار ماه نیروهای خود را به طور کامل خارج کند. حضور نظامی آمریکا منبع اصلی نفوذ آمریکا در این مذاکرات و تنها امید به ایجاد یک حکومت پایدار با توانایی منع حضور القاعده و داعش است. این اهرم فشار تنها امید مردم افغانستان به صلحی است که دستاوردهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی ۲۰ سال گذشته آنها را حفظ کند.

    مقامات آمریکایی از عملکرد طالبان مبنی بر تعهداتشان در قطع ارتباط با القاعده و کاهش سطح کلی خشونت راضی نیستند. هیچ یک از مهلت‌های دیگر مندرج در توافق نامه طالبان و ایالات متحده آمریکا رعایت نشده‌است. چنانچه گروه مطالعاتی افغانستان که مأمور کنگره است توصیه کرده‌، باید تاریخ عقب‌نشینی نهایی ارتش ایالات متحده نیز لغو شود.

    همانطور که گفته شد،‍ دو طرف افغان در هیچ زمینه‌ای نزدیک به توافق نیستند. با توجه به مهلت ماه می که در حال نزدیک شدن است، این وسوسه وجود دارد که پرداختن به بسیاری از مواردی که دو طرف را از هم جدا می‌کند به تعویق انداخته شده و در عوض به تقسیم قدرت برای ایجاد یک دولت ائتلاف موقت که طرف‌های طالب را نیز شامل است، پرداخته شود. این امر مستلزم کنار گذاشتن قانون اساسی موجود بدون توافق بر سر یک قانون اساسی دیگر، لغو انتخابات بدون برگزاری انتخابات دیگر و سهیم شدن طالبان بر کنترل نیروهای مسلح ملی افغانستان و در عین حال حذف نیروهای طالبان به طور کامل،‍ است. چنین حکومت موقتی، تحت فشار این سطح از اختلافات لاینحل، به شدت مستعد سقوط است.

    وقتی چنین اتفاقی رخ بدهد،‍ طالبان به احتمال زیاد صحیح و سالم سر بیرون می‌آورند،‍ اما جناح‌های دیگر برای تأسیس مجدد حکومت ملی که پیشتر پیاده کرده بودند،‍ دوران سختی را خواهند داشت. اجزای اصلی ارتش ملی افغانستان، پلیس و سرویس‌های اطلاعاتی می‌توانند انتقال وفاداری خود را به فرماندهان جنگ منطقه‌ای و جناح‌های قومیتی آغاز کنند. و درگیری می‌تواند با تسلط در حال ظهور طالبان چند جانبه شود.

    اگر دولت بایدن با توصیه گروه مطالعاتی افغانستان برای به تعویق انداختن عقب نشینی در ایالات متحده موافقت کند،‍ دو طرف افغان فرصت بیشتری برای حل مسائل اساسی که باید حل و فصل شوند، خواهند داشت. این مسائل شامل اصلاحات در قانون اساسی فعلی، اقداماتی برای نظارت و اجرای آتش بس دائمی، روش‌های ادغام دو ارتش مخالف و مقرراتی برای بازگرداندن جنگجویان سابق به زندگی غیرنظامی است. و این امر به سرعت محقق نخواهد شد،‍ اما تجربه بسیاری از روندهای صلح دیگر نشان می‌دهد که تنها راه برای اطمینان از یک نتیجه پایا و ماندنی همین است.

    منبع: راند

    مترجم: خبرنامه

  • سرپرست وزارت مالیه: بودجه مالی سال 1400 هرچه زودتر باید تصویب شود

    سرپرست وزارت مالیه: بودجه مالی سال 1400 هرچه زودتر باید تصویب شود

    محمدخالد پاینده، سرپرست وزارت مالیه، گفت در پیش‌نویس سوم بودجه‌ی سال مالی ۱۴۰۰ خورشیدی، تغییرات لازم صورت گرفته و نگرانی مجلس نمایندگان حل شده است.

    آقای پاینده که روز پنج‌شنبه (۲۳ دلو)، در یک نشست خبری سخن می‌زد، گفت در سال مالی ۱۴۰۰ خورشیدی، حقوق آموزگاران و کارمندان پایین‌رتبه‌ی خدمات ملکی، به گونه‌ی قابل ملاحظه‌ای افزایش خواهد یافت.

    او افزود: «افزایش حقوق کارمندان و آموزگاران، به کار تخنیکی نیاز دارد، باید صرفه‌جویی شود و در قوانین تعدیلات وارد شود که تمام این موارد، چند ماه را در بر می‌گیرد. در بررسی‌های وسط سال بودجه، این موضوع حل خواهد شد و حقوق کارمندان و آموزگاران افزایش خواهد یافت.»

    به گفته‌ی آقای پاینده، سکتور خصوصی، حقوق آموزگاران، کارمندان خدمات ملکی و سربازان و عواید داخلی، وابسته به بودجه است و عدم تصویب آن، پیامدهای ناگواری در پی خواهد داشت.

    او گفت: «هر تاخیری در تصویب بودجه، می‌تواند به عواید ملی صدمه زده، سطح فقر و بیکاری را گسترش دهد. اگر بودجه تصویب نشود، نمی‌توانیم به عوایدی که تعیین کرده‌ایم برسیم. رشد اقتصادی ضربه می‌بیند. تطبیق بعضی از تعهداتی که با جامعه‌ی جهانی داشته‌ایم، به تاخیر می‌افتد و در سال‌های آینده کمک‌های جهانی را با چالش مواجه می‌سازد.»

    آقای پاینده علاوه کرد، اقتصاد افغانستان به دلیل بحران ناشی از کرونا آسیب دیده و در صورت عدم تصویب بودجه از سوی مجلس نمایندگان، جبران خسارت و بهبود وضعیت با مشکل مواجه خواهد شد.

    سرپرست وزارت مالیه، ابراز امیدواری کرد مجلس نمایندگان، در روزهای آینده پیش‌نویس سوم بودجه را تصویب کند.

    گفتنی است مجلس نمایندگان، تا اکنون دو بار پیش‌نویس بودجه‌ی سال مالی ۱۴۰۰ خورشیدی را رد کرده است.

    این پیش‌نویس، بار نخست، به دلیل ۱۷ مورد تخطی و بار دوم به دلیل ۱۹ مورد تخطی از سوی مجلس نمایندگان رد شده است. همچنان، مجلس نمایندگان طرح یک‌سان‌سازی حقوق کارمندان دولتی را خط سرخ دانسته و گفته است که این طرح باید در پیش‌نویس بودجه گنجانیده شود.

    پیش‌نویس سوم بودجه‌ی سال مالی ۱۴۰۰ خورشیدی نیز چند روز پیش به مجلس نمایندگان فرستاده شده و قرار است در هفته‌ی آینده، نمایندگان مجلس برای تصویب و یا رد آن، نشست برگزار کنند.

  • مجلس عوامل بن بست در مذاکرات را بررسی و طرح ارائه می دهد

    مجلس عوامل بن بست در مذاکرات را بررسی و طرح ارائه می دهد

    حدود پنج ماه پیش گفت‌‎وگوهای مستقیم میان نمایندگان حکومت افغانستان و گروه طالبان در دوحۀ قطر آغاز شد؛ اما تاکنون این گفت‌وگوها نتیجۀ قابل قبولی برای مردم افغانستان نداشته است.

    در ادامۀ این وضعیت، اعضای مجلس نمایندگان کمیسیونی را ایجاد کرده‌اند که در رأس آن میررحمان رحمانی، رئیس این مجلس قرار دارد.

    این کمیسیون که به تازگی ایجاد شده، ۲۱ عضو دارد و قرار است در مشوره با شورای عالی مصالحۀ ملی، وزارت دولت در امور صلح و هیأت‌های گفت‌وگو‌کننده در دوحه عوامل بن‌بست به میان آمده در گفت‌وگوهای صلح را ریشه‌یابی کرده و طرح جامعی را بسازند.

    میررحمان رحمانی، رئیس مجلس نمایند‌گان که ریاست این کمیسیون را نیز بر عهده دارد امروز (یک‌شنبه، ۱۲ دلو) در نخستین نشست این کمیسیون گفت گفت‌وگوهای صلح افغانستان بنابر دلایل ناروشنی با تأخیر روبه‌رو شده است. به گفتۀ آقای رحمانی، پس از این هیأت صلح مجلس نمایند‌گان و اعضای این مجلس باید از تمامی موارد مرتبط به صلح آگاه و به گونۀ مستقیم شامل این روند باشند.

    رئیس مجلس نمایندگان می‌گوید حکومت و گروه طالبان یکدیگر را به کندی و تعلل در روند صلح متهم می‌کنند.

    آقای رحمانی می‌افزاید رهبری حکومت و گروه طالبان به هدف رسیدن به قدرت خواست مردم را نادیده گرفته‌اند. به گفتۀ او، کمیسیون صلح مجلس نمایند‌گان تلاش می‌کند با طرح جامع برای رسیدن به صلح، به بن‌بست کنونی پایان دهد.

    این در حالی‌ست که نزدیک به سه هفته از آغاز دور دوم گفت‌وگوهای صلح میان هیأت‌های دولت و طالبان در دوحه، پایتخت قطر می‌گذرد، اما این گفت‌وگوها تاکنون پیش‌رفتی نداشته است.

    شماری از اعضای گفت‌وگوکنندۀ دولت در دوحه نیز می‌گویند بن‌بستی در گفت‌وگوهای صلح به وجود نیامده است، اما گفت‌وگوها دچار رکود و وقفه شده است. آنان، دلیل توقف گفت‌وگوها را عدم تمایل جدی طالبان برای ادامۀ این گفت‌وگوها عنوان می‌کنند.

  • حکومت برای انتقام رد بوجه مالی 1400، نزدیکان نمایندگان را از پست هایشان  برکنار می کند

    حکومت برای انتقام رد بوجه مالی 1400، نزدیکان نمایندگان را از پست هایشان برکنار می کند

    شماری از اعضای مجلس نمایندگان در نشست امروز مجلس گفتند حکومت به دلیل رد بودجهٔ مالی ۱۴۰۰ از سوی اعضای این مجلس، با برکناری شماری از نزدیکان شان از وظایف دولتی، ایشان را تحت فشار قرار داده‌اند.

    میررحمان رحمانی، رییس مجلس نمایندگان در نشست امروز مجلس، گفت حکومت به‌خاطر انتقام‌گیری در رد بودجه سال مالی ۱۴۰۰، شماری از اعضای خانواده‌های نمایندگان را از وظایف شان برکنار کرده‌است.

    اعضای مجلس نمایندگان می‌گویند حکومت نزدیکان کسانی‌را که در رد بودجهٔ ۱۴۰۰ کارت سرخ بلند کرده‌اند از وطایف شان برکنار کرده‌است.

    آقای رحمانی، رییس مجلس نمایند‌گان، این عمل حکومت را دور از اخلاق سیاسی و اداری می‌پندارد.

    حبیب‌الرحمان پدرام، نماینده مردم هرات در مجلس نمایندگان نیز گفت حکومت نزدیکان نمایندگان را به دلیل رد بودجه ۱۴۰۰ و بلند کردن کارت سرخ، از کار برکنار کرده‌است.

    تاکنون حکومت در این باره چیزی نگفته است.

    این در حالی‌ست که بودجه سال مالی ۱۴۰۰ در تاریخ ۱۰ جدی از سوی مجلس نمایندگان رد شد. در مسودهٔ بودجه‌ ملی، ۴۵۲ میلیارد و ۶۰۰ میلیون افغانی درنظر گرفته شده‌است که ۲۹۶.۳ میلیارد افغانی آن شامل بودجه عادی و ۱۵۶.۳میلیارد افغانی دیگر آن شامل بودجۀ توسعه‌ای می‌شود.

    مسودهٔ دوم بودجهٔ ۱۴۰۰ از سوی اعضای مجلس نماینده مطابق به بند ۲ ماده نودویکم و نودوهفتم قانون اساسی، مورد بحث و ارزیابی مجدد قرار گرفت که با تأیید گزارش کمیسیون اختصاصی، به دلیل عدم اصلاح نواقص موجود در مسوده بودجه، به اکثریت آرای حاضر در مجلس جهت اصلاح رد گردید.

    از سویی هم رییس مجلس نمایندگان طرح یک‌سان سازی معاشات کارمندان دولتی را خط سرخ این مجلس تعریف کرده می‌گوید در تطبیق این طرح عقب‌نشینی نخواهد کرد.

    رحمانی گفته است تنها یک سفر ولایتی هیأت ریاست جمهوری به اندازه ساخت ۱۰ مکتب هزینه دارد و حکومت بودجه را از ادارات سکتوری به واحدهای اداری و فرمایشی ارگ انتقال داده است.

    رییس مجلس نمایندگان می‌گوید حکومت به جای هدف قرار دادن مجلس نمایندگان و برکناری نزدیکان شان از کارهای دولتی، امنیت کشور را تأمین کند.

    در عین‌حال، هفته قبل وزارت مالیه از ولسی جرگه درخواست کرده بود تا هرچه زودتر بودجه ۱۴۰۰ را به تصویب برسانند.

    فرید نوخت، آمر بخش رسانه‌های این وزارت روز (شنبه،۴ دلو) به رسانه‌ها گفته بود اگر بودجهٔ ۱۴۰۰ تصویب نشود، مشکلات جدی در امور کاری دولت ایجاد می‌گردد.

    او گفته بود تاکنون در عدم تصویب این بودجه، مشکلات زیادی در کارهای انکشافی دولت رونما گردیده‌است.

  • جدال دولت و پارلمان بر سر بودجه سال 1400 چقدر جدی ست؟

    جدال دولت و پارلمان بر سر بودجه سال 1400 چقدر جدی ست؟

    بودجه سال آینده خورشیدی، این روزها به موضوع کشمکش دولت و پارلمان تبدیل شده است. پارلمان تا هنوز دوبار بودجه پیشنهادی دولت را رد کرده است. بار اول در دهم جدی سال جاری، پارلمان با رد بودجه پیشنهادی دولت، از دولت خواست که تغییراتی را در بودجه پیشنهادی اعمال کند. ظاهراً اشکالی که پارلمان بر این بودجه وارد کرده بود، نا عادلانه و نا متوازن بودن بودجه، بی توجهی به طرح یک‌سان سازی معاشات کارمندان دولت و اختصاص بودجه هنگفت در کدهای احتیاط و برخی از مسایل دیگر است. با پیشکش دومین لایحه بودجه سال آینده میلادی از سوی رئیس جمهور به پارلمان، به جای اینکه این موضوع فروکش کند، جنجال در این مورد بالا گرفت و این بار انتقادهای تندی هم از سوی دولت و هم از سوی پارلمان به نشانی یکدیگر حواله شدند. شورای ملی ادعا کرده است که دولت به جای اصلاح هژده مورد اشکال وارده بر لایحه بودجه، نه تنها آن موارد را اصلاح نکرده است بلکه دو فقره جدید غیر اصولی را به این لایحه اضافه کرده است. از این رو دومین لایحه بودجه بازهم از سوی پارلمان در بیست و هفتم جدی سال جاری رد شد.

    آنچه در ظاهر امر دیده می‌شود، مهم‌ترین خواست نمایندگان مجلس از دولت یکسان سازی معاشات کارمندان دولت است. مراد از یکسان‌سازی معاشات این است که دو کارمند دولتی در دو وزارت خانه با یک بست و رتبه مشخص باید حقوق و مزایای یک‌سانی را دریافت کنند. از این رو یکسان‌سازی به معنی در نظر گرفته‌نشدن رتبه‌ها و بست‌های دولتی و حقوق و مزایای مدیران ارشد دولت نیست بلکه کارمندان بر اساس بست و ارتقای رتبه معمول در ادارات دارای حقوق متفاوتی خواهند بود. از این رو بهتر است که به جای یکسان‌سازی معاشات،‌ اصطلاح «عادلانه سازی» معاش کارمندان دولت استفاده شود. مبحث یک‌سان سازی معاشات چندی قبل و با ایجاد یک کارزار اینترنتی از سوی کارمندان دولت و به‌خصوص معلمین شاغل در مکاتب مطرح و به‌میان آمد. اما با ورود مجلس به این موضوع و اصرار آنها بر گنجانده‌شدن درخواست‌های آنها در این مورد در بودجه سال آینده کشور، این بحث در بالاترین سطح به میان کشیده شده است.

     با شدت گرفتن اختلافات دولت و مجلس، آقای رحمانی رئیس مجلس موضوع یکسان‌سازی معاشات کارمندان دولت را خط سرخ مجلس نامیده و به شدت بر اجرای آن تاکید دارد. اما وحید عمر مشاور رئیس جمهور در واکنش به این خواسته‌های مجلس،‌ بدون اینکه به موضوع یکسان سازی معاشات اشاره کند، گفته است که دولت خود را ملزم به اجرای پیشنهادات مجلس نمی‌داند. از سوی دیگر، سخنان اشرف غنی در سفرش به ولایت ننگرهار و متهم کردن اعضای مجلس به درخواست‌های نامشروع و تقاضای آنان مبنی بر در نظر گرفتن منافع آنها در لایحه بودجه سال آینده، با واکنش خشم آلود نمایندگان مواجه شده و از سوی آنها به شدت تکذیب شده است.

    طبق ماده ۸۲ قانون اساسی کشور، نمایندگان مجلس به اضافه انجام وظایف پیش‌بینی شده برای آنها، صلاحیت تأیید و یا رد بودجه پیشنهادی از سوی دولت و هم چنین تعدیل و یا ایجاد واحدهای اداری را دارد. اقای اشرف غنی هم با اشاره به این نکته گفته است که مجلس فقط حق تأیید و یا رد لایحه بودجه را به صورت کلی دارد و صلاحیت گنجاندن پروژه‌های مورد نظر خود را در بودجه ملی ندارد.

    واقعیت این است که در این مورد نمی‌توان با قاطعیت در مورد خواست‌های مجلس نمایندگان و طرح‌های دولت قضاوت کرد. هردو نهاد نه تنها کارنامه درخشانی در بخش مصارف و هزینه‌ها، انجام درست وظایف و شفافیت کاری اعضای خود نداشته و بلکه در این زمینه اعتبار لرزانی دارند.

    نمایندگان مجلس بارها هم از سوی همکاران خودشان و هم از سوی رسانه‌ها به رفتارهای فراقانونی مبنی بر ترجیح منافع شخصی خودشان بر منافع علیای کشور متهم‌اند. تا هنوز چندین مرتبه زمزمه‌هایی در مورد توزیع پول نامزد وزیران به نمایندگان مجلس برای کسب رأی به میان آمده است. دعوت نمایندگان مجلس از سوی نامزد وزیران در روزهایی که آنها برای تأیید و یا رد از سوی رئیس جمهور به پارلمان معرفی می‌شوند، چند بار مطرح و در رسانه‌های کشور درز کرده است. چندی قبل رولا غنی بانوی اول کشور به صراحت این موضوع را در میان نهاده و اعتبار مجلس را زیر سؤال برد. همین کارنامه نه چندان درخشان پارلمان افغانستان در ارائه تصویر مثبت از عملکرد خود و زیر سؤال رفتن اعتبار و وجاهت قانونی آن نزد مردم، باعث تردید ملت در مورد جدی بودن پیگیری بحث «یکسان‌سازی معاشات» کارمندان دولتی شده است. کم نیستند کسانی که معتقدند که این موضوع فقط روپوشی است برای فشار بر دولت که نمایندگان فقط آن را بهانه ساخته و در پشت پرده به دنبال کسب منافع شخصی خودشان‌اند.

    دولت در زمینه مصارف بودجه ملی کارنامه سیاهی دارد. مشهورترین رسوایی دولت در این زمینه کود ۹۸ و مصارف بسیار عجیب و غریب آن از سوی اشرف غنی بود که توسط روزنامه اطلاعات روز افشا و برای این روزنامه دستاورد بین‌المللی به ارمغان آورد. دولت در قبال این افشاگری نه حرفی برای گفتن نداشت و نه اقدامی برای اعاده حیثیت برباد رفته‌اش انجام داد و بدتر اینکه با توجیه ناشیانه از عملکرد خود، رسوایی بیشتری آفرید. بناچار سران حکومت در این مورد سکوت مرگباری اختیار کردند. از این رو و با توجه به عملکرد سران دولت در زمینه حیف و میل بودجه ملی، مردم افغانستان به هیچ عنوان به عادلانه بودن بودجه ملی پیشنهاد شده برای سال ۱۴۰۰ از سوی دولت اعتمادی ندارد.

    ظاهراً هم پارلمان و هم دولت در زمینه بودجه سال آینده کوتاه نیامده اند. شکایت برخی از نمایندگان مبنی بر اخراج نزدیکان آنها از نهادهای امنیتی بلند شده است! نه دولت اشرف غنی عملاً به مجلس و مصوبات آن ارزشی قائل است و نه پارلمان توانایی زیرفشار قرار دادن دولت را دارد. نمونه این وضعیت را در تدویر لویه جرگه و مخالفت صریح نمایندگان مجلس با آن و در نهایت کوتاه آمدن آنها و شرکت در این لویه جرگه سفارشی دیدیم. مشخص است که جنگ زرگری دولت و پارلمان در مورد بودجه به زودی فروکش خواهد کرد. از هم اکنون نمایندگان مجلس همدیگر را به کارشکنی و همراهی نکردن با آنها در زمینه فشار بر دولت متهم کرده و توافق پنهانی گروهی از نمایندگان با دولت مبنی بر تأیید این بودجه بدون اصرار بر گنجانده شدن ملاحظات آنها مطرح شده است. خواهیم دید که این نمایندگان برای این کار خود توجیهی درست کرده و عملکرد خود را در راستای منافع علیای مردم قالب می‌کنند. در نهایت هم اعضای پارلمان و هم دستگاه‌های دولتی بالاخره با هم توافق کرده و این مساله را بین خود حل و فصل خواهند کرد. اما چیزی که مردم از محتوای این توافق آگاهی خواهند یافت، قرائت دعای خیر در آخر جلسه توسط یکی از روحانیون یا مجاهدین سابق است. اینکه آیا این کشمکش‌ها برای مردم و کارمندان ناراضی دولت دستاوردی خواهد داشت یا نه، معلوم نخواهد شد. اما دستاورد شخصی دولت و نمایندگان مجلس از این کشمکش حتمی است.

    خامه پرس

  • رئیس جمهور غنی: انقطاع جمهوریت هزینه سنگینی دارد

    رئیس جمهور غنی: انقطاع جمهوریت هزینه سنگینی دارد

    رییس‌جمهور غنی، گفته است که نیروهای امنیتی و دفاعی، جنگ را نباخته‌اند و مشروعیت کامل بین‌المللی نظام جمهوری اسلامی افغانستان پابرجا است.

    آقای غنی، این سخنان را روز یک‌شنبه (۵ دلو)، در دیدار با اعضای شورای علمای اهل تشیع بیان کرد. او گفت جمهوریت، چتر و بستری است که مساوات تمام افغان‌ها در آن تامین می‌شود.

    به گفته‌ی آقای غنی، انقطاع در جمهوریت، قیمت نهایت بالایی خواهد داشت. او افزود نیروهای امنیتی و دفاعی، جنگ را نباخته‌اند و ایالات متحده، شریک دولت افغانستان و نیروهای افغان است.

    رییس‌جمهور گفت: «تعیین هدف ما برای صلح با دنیا و منطقه، این است که افغانستان مستقل، دارای اقتدار ملی، مردم‌سالاری و وحدت ملی باشد و طریقه‌ی ما برای مراحل دیگر گفت‌وگو، انجام با دقت، با تدبیر و اطمینان آن است.»

    آقای غنی، تاکید کرد حکومت افغانستان به عذر و تسلیمی حاضر نیست و صلحی می‌خواهد که در آن بقا، رفاه و وحدت ملی باشد.

    این در حالی است که در هفدهم جدی، دور دوم گفت‌وگوهای صلح در قطر آغاز شد.

    تا اکنون جزییاتی از جریان این گفت‌وگوها منتشر نشده؛ اما محمدامین احمدی، عضو هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، به تازگی گفته است، گروه طالبان به این فکر می‌کند که بدون قطع جنگ و برقراری آتش‌بس، آزادی زندانیان خود را توسط امریکا عملی کند و همچنان بدون توجه به خواست عمومی به قطع جنگ، به جنگ و خشونت زیر نام جهاد تا تشکیل نظام «ناب اسلامی» ادامه دهد.

  • طالبان از شاهراه ها درآمدهای میلیاردی دارند

    طالبان از شاهراه ها درآمدهای میلیاردی دارند

    تمرکز طالبان بر شاهراه‌ها و بزرگ‌راه‌های کشور به عنوان یک منبع عایداتی پایدار در دو سال پسین شدت و قوت بیشتری گرفته است. این گروه با تأکید بر اهمیت اقتصادی شاهراه‌ها تلاش دارند تسلط بر شاهراه‌های بزرگ کشور را گسترش دهند و از این راه‌ها میلیون‌ها دالر پول دریافت کنند. طالبان اکنون تقریباً بر همۀ شاهراه‌های کشور تسلط نسبی دارند و فعالیت‌های خود را با گذشت هر روز گسترش می‌دهند.

    شاهراه کابل- شمال، کابل – غرب، کابل- شرق و کابل- جنوب همه در دست طالبان قرار دارد و یا به صورت نسبی می‌توانند در این شاهراه‌ها حضور داشته باشند. ناتو امسال اعلام کرده است که طالبان سالانه ۱۶۰ میلیون دالر از شاهراه‌های افغانستان مالیه- اخاذی می‌کنند که رقم بسیار بالایی است و هزینۀ بخشی از اقتصاد جنگی این گروه را تأمین می‌کند. رسانه‌ها گزارش می‌دهند که طالبان از هر موتر باربری بین سه تا ده هزار افغانی مالیه می‌گیرند و سپس به راننده‌گان اجازۀ می‌دهند از مسیرهایی زیر تسلط‌شان عبور کنند. شاهراه شمال – کابل بیشتر از هر شاهراه دیگری درآمد بیشتری دارد و همچنان طالبان تسلط بیشتری بالای این شاهراه‌ دارند. حضور طالبان در شاهراه شمال برخلاف شاهراه‌های دیگری همیشه‌گی است و آنان ایست‌های دایمی را برای گرفتن مالیه در این شاهراه افراز کرده‌اند.

    طالبان در همۀ این شاهراه‌ها از موترهای تجارتی و باربری مالیه می‌گیرند و هیچ تجارت‌پیشه‌یی نمی‌تواند از دستور این گروه سرپیچی کند. از سوی دیگر گروگان‌گیری، فشار نطامی بر دولت، ترور مسافران و عابران از مسیر این شاهراه‌ها تسلط طالبان بر شاهراه‌ها را نشان می‌دهد. سال گذشته رحمت‌الله نبیل، رییس پیشین امنیت ملی کشور در یک نوشتۀ فیس‌بوکی بیان کرد که طالبان در نظر دارند تا یک‌سال دیگر تمرکز بیشتری بر شاهراه‌ها داشته باشند و شهرهای بزرگ مانند کابل را به گونۀ نسبی محاصره کنند. این وضعیت اکنون اتفاق افتاده است. کارمندان دولتی حتا تا ولایت پروان که نزدیک‌ترین ولایتی به کابل است نمی‌توانند با خیال راحت سفر کنند. طالبان حضور نسبی بر این شاهراه‌ها دارند و به جز تأمین اقتصاد جنگی، فشار مضاعفی بر دولت وارد می‌کنند. به عنوان نمونه، والیان جوزجان، فاریاب، سرپل و تخار در شمال روزها انتظار می‌کشند تا با چرخ‌بال نظامی سفر کنند. کارمندان دولتی، نماینده‌گان مردم و نخبه‌گان سیاسی همه به این چرخ‌بال‌ها محتاج‌اند و از طریق زمینی اصلاً نمی‌توانند سفر کنند. این نشان می‌دهد که دایرۀ محاصرۀ شهرهای را طالبان تنگ‌‌تر ساخته و پیش‌بینی آقای نبیل به کرسی حقیقت نشسته است.

    شبکۀ مالی طالبان در بیشتری از مناطق افغانستان فعال است. طالبان در سال ۲۰۱۸ میلادی به همۀ تجارت‌پیشه‌گان نامه فرستادند که با عبور از مناطق زیر قلمرو آنان باید مالیه بپردازند. از همین‌رو، درگیر‌های مسلحانه همواره در مسیر شاهراه‌ها و تلاش طالبان برای حضور در مسیرهای رفت‌وآمد و حاصل‌خیز جریان دارد. در واقع ناامنی و کسب عواید از شاهراه‌ها دو روی یک ‌سکه‌ هستند و طالبان از این ناامنی برای سود اقتصادی – سیاسی استفاده می‌کنند.

    دولت باید جلو حضور گستردۀ طالبان در این شاهراه‌ها را بگیرد و زمینه‌های حاکمیت نیروهای امنیتی بر بزرگ‌راه‌های درآمدزا را فراهم بسازد. دولت اگر بتواند مانع حضور طالبان در شاهراه‌ها شود و عملیات‌های بزرگی را در این مسیر راه‌اندازی کند، از یک‌سو اقتصاد مبتنی بر جنگ و ناامنی طالبان را تضعیف می‌کند و از سوی دیگر می‌تواند محاصرۀ ولایت‌ها را بشکند و فشار نظامی طالبان بر کابل و کلان‌های شهرهای دیگر را کم‌رنگ بسازد. اما دولت و بخش امنیتی توجه چندانی به امنیت شهرها ندارد و هیچ برنامۀ مشخصی برای تأمین امنیت شاهراه‌های بزرگ و درآمدزای کشور ندارند. این وضعیت از یک‌سو تجارت‌پیشه‌گان را نسبت به دولت بی‌اعتماد می‌سازد و از سوی دیگر زمینه‌های درآمد هنگفتی را به طالبان مساعد می‌سازد. وضعیتی که اکنون پول زیادی را به خزانۀ طالبان وارد کرده و بخشی از هزینۀ جنگ را تأمین می‌کند.

    ابومسلم خراسانی

  • اسماعیل خان خواستار آتش بس فوری شد

    اسماعیل خان خواستار آتش بس فوری شد

    محمداسماعیل ‌خان، عضو رهبری جمعیت اسلامی و رهبر جهادی در غرب کشور، خواهان برقراری آتش‌بش فوری در کشور است.

    او روز سه‌شنبه، دوم جدی، در نشست مشورتی با مردم برای ایجاد صلح، از آنان خواست تا در کنار دولت بایستند و از پایداری نظام کنونی حمایت کنند.

    او هم‌چنان خواهان کاهش خشونت‌‌، برقراری صلح و حفظ ارزش‌ها و دست‌آوردهای دو دهه اخیر در کشور شد و برقراری صلح را به سود کشورهای همسایه نیز عنوان کرد. به باور این رهبر جهادی، آمدن صلح در افغانستان شرایط را برای صلح منطقه‌ای فراهم می‌کند که کشورهای همسایه نیز از آن بهره‌ می‌برند.

     به گفته او، در تداوم خشونت‌ها، کشور دچار مشکلات زیادی خواهد شد و برای مردم نیز مشکلات تازه‌ای را به میان خواهد آمد. وی باور دارد که اگر هیات‌های دولت و طالبان به آتش‌بس تن دهند، باید مکانیزم ورود طالبان در سطح شهرها مشخص شود.

    این سایت‌گر کشور پافشاری دارد که اراده‌ قوی برای صلح در طرف‌های مذاکرات دیده نمی‌شود، اما هیات‌های دو طرف باید به خواست مردم که برقراری صلح و آتش‌بس فوری است، تن دهند.

    محمداسماعیل‌ خان می‌گوید که اگر صلح تأمین نشود و طرف‌های مذاکره بر سر برقراری آن به توافق نرسند، دفاع از سرزمین و حفظ نظام کنونی مسوولت عموم مردم است و او «برای حفظ ارزش‌ها و آرامش کشور»، رهبری گروه‌های مردمی را به دوش می‌گیرد و در مقابل طالبان می‌ایستد.