برچسب: خلیلی

 اشرف‌غنی؛ رییس جمهوری با کریم خلیلی؛ رهبر حزب وحدت اسلامی دیدار کرد.

طبق خبرنامه ارگ ریاست جمهوری، در این دیدار در خصوص وضعیت عمومی امنیتی صحبت شده است.

خلیلی حمایت همه جانبه خود را از «نظام جمهوریت، نیروهای امنیتی و دفاعی، حفظ ارزش‌های دو دهه پسین و تقویت صدای واحد در برابر دشمن، ابراز کرده است».

وضعیت امنیتی کشور در پی خروج نیروهای خارجی و افزایش حملات طالبان وخیم شده است.

طالبان در حال حاضر افزون بر ده‌ها ولسوالی مرکز سه ولایت را نیز در کنترل دارند.

مطلق بن ماجد القحطانی نماینده خاص وزارت خارجه قطر با جلالت‌مآب محترم استاد خلیلی رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان دیدار نمود.

در این دیدار، روی مسائل جاری کشور، چالش‌های موجود در روند صلح، افزایش نا امنی‌های اخیر، راه‌های رسیدن به صلح دایمی و پایان‌یافتن جنگ و خشونت، صحبت شد.

نماینده خاص وزارت خارجه قطر از تلاش‌های دولت قطر برای ادامه گفتگوها و همکاری در راستای تحقق صلح دایمی در افغانستان، اطمینان داد.

محمدکریم خلیلی، رییس پیشین شورای عالی صلح کشور می‌گوید هزاره‌ها به گونۀ فاجعه‌باری در معرض کشتار و نسل‌کشی باندهای جنایت‌کار قرار دارند.

آقای خلیلی امروز (یک‌شنبه، ۲۳ جوزا) در یک نشست خبری در کابل گفت جنگ جاری در کشور از همۀ گروه‌های قومی قربانی‌ می‌گیرد، اما هزاره‌ها به دلیل هویت قومی‌شان به گونۀ هدف‌مند مورد نسل‌کشی قرار دارند.

رییس پیشین شورای عالی صلح علاوه می‌کند، رویدادهایی که نمونۀ عینی نسل‌کشی هزاره‌ها است در جریان بیست سال گذشته بارها مشاهده شده است. آقای خلیلی خاطرنشان می‌سازد هیچ قوم و گروهی متهم به نسل‌کشی هزاره‌ها نیست و باندهای جنایت‌کار پشت این برنامه قرار دارند.

محمد کریم خلیلی از حکومت به ویژۀ از شخص رییس‌جمهور غنی می‌خواهد نسل‌کشی هزاره‌ها را به رسمیت بشناسد و در کارزار منع نسل‌کشی این گروه قومی که به تازگی به راه افتاده است، مشارکت کند.

آقای خلیلی همچنان می‌گوید که تأمین امنیت شهروندان از مسوولیت‌های اصلی حکومت است و نهادهای امنیتی ضمن اتخاذ برنامه‌های موثری برای جلوگیری از تکرار حمله‌های هدف‌مند بر گروه قومی هزاره، مشخص کند که چه گروه‌ها و باندهای جنایت‌کاری پشت این حمله‌ها قرار دارند.

رییس پیشین شورای عالی صلح هشدار می‌دهد، اگر حکومت به تأمین امنیت هزاره‌ها بی‌توجهی کند، این گروه قومی از حق مشروع خود دفاع خواهد کرد.

این در حالی است که در ادامۀ کشتار هدف‌مند هزاره‌ها و پس از چندین حملۀ مرگ‌بار در غرب کابل که از هزاره‌ها به گونۀ هدف‌مند قربانی گرفت، کارزاری زیر نام «نسل‌کُشی هزاره‌ها را متوقف کنید» در شبکۀ اجتماعی تویتر به راه افتاده است. در ادامۀ این کارزار، اتحادیۀ اروپا و آلمان نیز از کشتار هدف‌مند هزاره‌ها در افغانستان یادآوری کرده خواستار توقف آن شده‌اند.

حامد کرزی رئیس جمهور پیشین، امروز، یک‌شنبه، ۹ جوزای ۱۴۰۰ با استاد محمد کریم خلیلی رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان و معاون پیشین ریاست جمهوری، دیدار نمود.

هدف از این دیدار، عیادت و احوال‌گیری از استاد محمد کریم خلیلی رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان و ضمناً بحث و تبادل نظر روی مسائل سیاسی جاری و روند صلح، بود.

در این دیدار که در اقامتگاه رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان انجام یافت، ضرار احمد مقبل عثمانی وزیر امور خارجه اسبق کشور، نیز حضور داشت.

هر دو طرف، «صلح» را یک ضرورت اساسی و بنیادی برای کشور دانسته تاکید نمودند هیچ چالشی نباید مانع دسترسی مردم به این اولویت گردد.

همچنین آنان اظهار امیدواری کردند نیروهای سیاسی کشور، صلح را به عنوان تنها راه حل مسائل جاری، مورد حمایت قرار دهند.

هر دو طرف در این دیدار اظهار داشتند تنها گزینهِ صلح می‌تواند منافع همه جوانب سیاسی و در کل منافع علیای کشور را تامین و تضمین نماید.

همچنین در این دیدار، روی راهکارهای تسهیل و تسریع پروسه صلح و چگونگی حل چالشها و مسائل سیاسی جاری، نیز بحث و تبادل نظر صورت گرفت.

در این دیدار، طاهریان ضمن محکوم کردن حمله تروریستی بالای دانش اموزان لیسه سیدالشهداء در غرب کابل و ابراز همدردی با خانواده های شهدا و مردم افغانستان، ازحمایت جمهوری اسلامی ایران از روند گفتگوهای صلح افغانستان در نشست استانبول اطمینان داده خواستار برقراری آتش بس دایمی و استقرار صلح سراسری و‌پایدار در افغانستان گردید.

وی تاکید کرد که یک افغانستان با ثبات به نفع ایران و کشورهای منطقه و جهان است و جمهوری اسلامی ایران قویا از مذاکرات صلح به عنوان راه حل اصلی، حمایت می‌نماید.

 استاد کریم خلیلی؛ رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان که به کرونا مبتلا شده، وضعیت صحی‌اش رو به بهبود است.

بستگان خلیلی اعلام کردند وضعیت وی رو به بهبودی است و  امروز از شفاخانه مرخص خواهد شد.

گفته می‌شود آقای خلیلی در شفاخانه نیروهای بین المللی در بگرام بستری است.

شماری در کابل به مناسبت کودتای کمونیست‌ها علیه حکومت داوودخان، ماکت برخی از رهبران جهادی را به دار آویختند.

در میان این افراد چهره کریم خلیلی؛ رهبر حزب وحدت، محمد محقق؛ مشاور ارشد ریاست جمهوری و گلبدین حکمتیار؛ رهبر حزب اسلامی دیده می‌شود.

گفته می‌شود این ماکت توسط فعالان مدنی آویخته شده و آنان مجاهدین را مسئول پیامد کودتای حزب کمونیست می‌دانند.

۴۳  سال پیش گروهی از نظامیان به رهبری حزب دموکراتیک خلق افغانستان در برابر دولت محمد داوود خان کودتا کردند.

صبحگاه روز پنجشنبه هفت ثور ۵۷، تانک‌ها از بیست کیلومتری شرق شهر کابل به سوی ارگ در مرکز شهر حرکت کردند. همزمان حملات هوایی کودتاگران چپ گرا کاخ ریاست جمهوری را نشانه گرفت.

محمدداوود خان که خود با کودتا قدرت را در دست گرفته بود، پس از پنج سال قدرت را از دست داد. او با دست کم هجده عضو خانواده‌اش کشته شد.

کودتای هفت ثور ناآرامی‌های دیگری را در پی داشت که سرانجام منجر به مداخله نظامی شوروی سابق در افغانستان شد که در نتیجه ده سال جنگ، انسان‌های زیادی که شمار دقیق شان مشخص نیست کشته شدند و ۵ میلیون افغان به کشورهای همسایه فرار کردند. این جنگ بیش از یک میلیون نفر معلول برجا گذاشت.

به دنبال خروج قشون سرخ شوروی و تضعیف حکومت داکتر نجیب، گروه‌های مجاهدین در سال ۱۹۹۲ مطابق با ۱۳۷۱ خورشیدی کابل را تصرف کردند و به این ترتیب حکومت حزب دموکراتیک خلق به پایان رسید. از هشتم ثور به عنوان سالروز پیروزی مجاهدین تجلیل می‌شود.

همزمان با تصرف شهر کابل توسط گروه‌های مجاهدین، افغان‌ها به پیروزی اسلام بر کمونیسم افتخار می‌کردند و به این باور بودند که چون گروه‌های مجاهدین متشکل از مردم افغانستان اند، بر سر یک حکومت اسلامی و سراسری و همه‌شمول به توافق می‌رسد.

اما خلاف انتظار، گروه‌های مجاهدین نه تنها موفق به تشکیل حکومت مورد توافق برای همه نشدند، بلکه جنگ‌های خونینی بین گروه‌های مختلف آغاز شد که نتیجه آن ویران شدن کابل پایتخت و کشته شدن تعداد زیادی شد که شمار شان هنوز مشخص نیست.

پس از چهار سال جنگ خونین و ویرانی‌های گسترده جنگ داخلی، گروه طالبان پس از تسلط بر ولایات جنوبی، کابل پایتخت را تصرف کردند و بر سلطه گروه‌های مجاهدین پایان دادند.

آقای خلیلی که روز جمعه (۲۰ حمل)، در همایشی در ولسوالی بهسود صحبت می‌کرد، تأکید کرد پس از نشر گزارش هیئت حقیقت‌یاب در بهسود، مشخص شد که مردم نه؛ بلکه نیروهای امنیتی مقصر بودند و مردم را به گلوله بستند.

او افزود در نتیجه‌ فاجعه‌ای که در ولسوالی بهسود رخ داد، ۱۱ نفر کشته شدند و نزدیک به ۴۰ نفر دیگر زخم برداشتند.

رهبر حزب وحدت اسلامی که بیشتر صحبت‌هایش در مورد حادثه‌های اخیر در ولسوالی بهسود بود، گفت که مسعود اندارابی، وزیر پیشین داخله نیز به حقیقت فاجعه در این ولسوالی اعتراف کرد و گفته بود که برای معذرت‌خواهی از مردم به بهسود می‌رود؛ اما پیش از رفتن برکنار شد.

آقای خلیلی در ادامه گفت: «اندرابی خودش گفت که میرم از مردم بهسود معذرخواهی می‌کنم و تمام شهدا را به عنوان شهدای جمهوری افغانستان قبول کرده، ثبت دفتر می‌کنیم؛ اما با واقعه صحنه‌سازی‌شده که سقوط هلیکوپتر بود، مواجه شدیم که او را برکنار کردند و حکومت نیروی سنگینی را به ولسوالی بهسود اعزام کرد.»

او با انتقاد از حکومت مبنی بر «لشکرکشی» در بهسود، گفت که در حالی که هر روز پاسگاه‌های امنیتی در ولسوالی‌های مختلف به دست طالبان می‌افتد و ده‌ها پاسگاه امنیتی به طالبان تسلیم‌داده می‌شود؛ اما دولت بدون کدام دلیل موجه، صدها سرباز را به ولسوالی بهسود می‌فرستد.

کریم خلیلی در این همایش تأکید کرد که جنگ با مردم، به هیچ‌وجه کمکی به روند صلح افغانستان نمی‌کند؛ زیرا باشندگان مردم خواستار براندازی نظام نیستند و برعکس برخی حلقاتی در اطراف رییس‌جمهور است که افکار منفی را در ذهن او تزریق می‌کنند و می‌خواهند فاصله میان مردم و حکومت بیشتر شود.

آقای خلیلی در بخش دیگری از صحبت‌هایش با اشاره به مشکل کوچی‌ها در مناطق مرکزی، گفت که باید مشکل کوچی‌ها به گونه‌ی بنیادی حل شود. او تأکید کرد که یگانه راه‌حل این است که یک جای مشخص بودوباش برای آن‌ها درنظر گرفته شود. «ما علاقه‌مند هستیم که دوستان کوچی ما از این‌گونه زندگی بیرون شوند، در دنیای امروز کوچی‌گری بی مفهوم است.»

محمدکریم خلیلی، رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان، می‌گوید برای انتخاب نوعیت ساختار نظام آینده، باید رفراندوم برگزار شود.

آقای خلیلی که روز سه‌شنبه (۱۷ حمل)، در همایشی در بامیان صحبت می‌کرد، گفت: «هر کسی ایده‌ای در باره‌ی نظام آینده دارد؛ اما من پیشنهاد می‌کنم که به رای مردم مراجعه شود و هر ساختاری که اکثریت آرا را با خود داشت، همان پذیرفته شود.»

به گفته‌ی او، در این رفراندوم، باید همه افراد و مجموعه‌های تاثیرگذار، سیستم‌هایی را که برای حل منازعه در افغانستان مناسب است، ارایه کنند.

آقای خلیلی اما گفت که رفراندوم زمانی باید برگزار شود که احصاییه‌ی دقیق از مردم افغانستان گرفته شود تا دیگر هرج‌ومرج ایجاد نشود.

رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان، هم‌چنان گفت: «فرصت خوبی برای برقراری صلح پیش آمده است. امروز برای برقراری صلح در افغانستان، اجماع ملی، منطقه‌ای و جهانی وجود دارد. حتا کشورهایی که طالبان را به رسمیت شناخته بودند نیز امروز می‌گویند که؛ نباید امارت طالبان تکرار شود.»

او با اشاره به سفر اخیرش به اسلام‌آباد، گفت که دیدگاه پاکستان در باره‌ی افغانستان تغییر کرده و مقام‌های این کشور به این باور اند که ادامه‌ی جنگ به نفع منطقه نیست.

آقای خلیلی، هم‌چنان گفت که در نشست مسکو نیز، همه علیه امارت طالبانی سخن گفتند و حمایت‌شان را از دست‌آوردهای ۲۰ سال گذشته‌ی افغانستان اعلام کردند.

او ابراز امیدواری کرد تا کاستی‌هایی که در سایر نشست‌هایی که برای صلح افغانستان برگزار شده بود، در نشست استانبول رفع شود.

آقای خلیلی، تصریح کرد: «ما صلح پایدار و عادلانه می‌خواهیم، صلحی که منازعات ریشه‌دار افغانستان را حل کند و ما شاهد منازعه‌ی دیگری در کشور نباشیم؛ اما اگر به نام صلح، کلوخ در آب گذاشتن باشد و آینده در نظر گرفته نشود، به هیچ وجه کارآیی ندارد. اگر عدالت در سایه‌ی صلح نباشد، صلح پایدار نیست.»

او هم‌چنان تاکید کرد که صلح نیازمند قربانی دادن است و دو طرف (دولت و طالبان)، باید قربانی بدهند.

آقای خلیلی افزود: «هیچ طرفی به خاطر منافع شخصی‌اش نباید صلح را قربانی کند. هر روز مردم به خاک و خون کشیده می‌شوند، این وضعیت تا چه وقت ادامه داشته باشد؟ مانع ایجاد کردن برای مردم افغانستان قابل قبول نیست. تلاش کنیم از فرصت پیش‌آمده استفاده شود.»

آقای خلیلی گفت که اگر روند صلح به بن بست برسد، جنگ شدت یافته و وضعیت بدتر خواهد شد.

این در حالی است که برخی از رسانه‌ها، به نقل از منابع‌شان گزارش داده‌اند که نشست استانبول، در شانزدهم اپریل برگزار خواهد شد. گفته می‌شود که این نشست، برای ۱۰ روزه بوده و در آن، در باره‌ی حکومت آینده‌ی افغانستان گفت‌وگو خواهد شد.

در پیام آقای خلیلی که به مناسبت سال جدید خورشیدی و حوادث بهسود میدان‌وردک منتشر شده، آمده است که حکومت خلاف انتظار، هیچ کسی را در پیوند به فاجعه‌ی بهسود مورد بازپرس قرار نداده است.

در این پیام همچنان آمده است: «کشور ما متأسفانه دچار مشکلات زیادی است که در خیلی موارد از سوی مسئولان حکومت چشم‌پوشی شده است. لذا این به معنای برخورد تبعیض‌‌آمیز و دوگانه با قضایا است.»

خلیلی تأکید کرده است که اقدامات تازه‌ی حکومت در بهسود نیز مسئولانه و طبق خواست مردم و مصالح کشور انجام نشده و در نتیجه مردم و خانه‌های مسکونی متضرر شده است. به گفته‌ی او، در حملات هوایی اخیر، زن و کودک نیز قربانی شده‌اند.

در پیام محمدکریم خلیلی آمده است: «موجودیت افرادی که مسلح غیرمسئول خوانده می‌شود معلول عدم احساس مسئولیت و بی‌توجهی از سوی حکومت نسبت به خواسته‌های مشروع و قانونی مردم و عدم تأمین امنیت آنان در شاه‌راه‌ها، منازل و محلات کارشان است.»

به گفته‌ی خلیلی، پرداختن به مسأله‌ی بهسود به معنای پرداختن به معلول قضایا است نه علت‌هایی که وضعیت کنونی را به وجود آورده است. او تأکید کرده است که مردم محل بارها خواهان تأمین امنیت‌شان از سوی حکومت شده‌اند، اما هیچگاه به این خواست حیاتی و قانونی آنان توجه صورت نگرفته است.

آقای خلیلی با طرح پرسشی، گفته است: «کسانی که هدف‌شان را پایان دادن به عمل‌کردهای غیرمسئولانه عنوان می‌کنند، چرا خودشان با هدف‌قراردادنِ زنان، کودکان و افراد ملکی، مرتکب عمل‌کردهای غیرمسئولانه می‌شوند؟!»

او اقدامات اخیر نیروهای امنیتی را «لشکرکَشی در میان خانه‌های مردم» عنوان کرده و گفته است که این اقدامات نه تنها راه حل نیست، بلکه بیشتر از گذشته به مشکلات و بحران‌های اجتماعی و سیاسی دامن می‌زند که به نفع حکومت و کشور نیست و فاصله میان حکومت و مردم را افزایش می‌دهد.

خلیلی افزوده است که «تاخت‌وتاز» بالای خانه‌های مردم بی‌دفاع هیچ نفعی برای هیچ کسی ندارد و به پیامدهای بسیار ناگوار خواهد انجامید. او گفته است که انتظار دارد به تمام مسایل کشور برخورد معقولانه صورت گیرد تا همه از این اوضاع آشفته‌ی کنونی موفق بیرون شوند.

این درحالی است که روز چهارشنبه هفته‌ی گذشته یک فروند چرخ‌بال ارتش در مربوطات ولسوالی بهسود میدان‌وردک سقوط کرد که به گفته‌ی وزارت دفاع، در این رویداد نُه نفر به‌شمول چهار عمله‌ی پرواز کشته شدند.

وزارت دفاع گفته است که این چرخ‌بال از سوی افراد علی‌پور ساقط شده است. نزدیکان علی‌پور نیز در صحبت با روزنامه اطلاعات روز تأیید کرده‌اند که چرخ‌بال ارتش از سوی آنان ساقط شده است.

یکی از نزدیکان علی‌پور می‌گوید که چرخ‌بال را زمانی هدف قرار داده‌اند که نیروهای امنیتی بر مواضع‌شان حمله کرده بودند. به گفته‌ی او، در نتیجه‌ی حملات نیروهای امنیتی پیش از سقوط چرخ‌بال، شش تن از افراد علی‌پور کشته و دو نفر دیگرشان زخمی شده‌اند.

وزارت دفاع شام روز گذشته اعلام کرد که در نتیجه‌ی حملات نیروهای امنیتی، ۱۲ نفر از افراد علی‌پور کشته و شش نفر دیگرشان زخمی شده‌اند.

رییس‌جمهور اشرف غنی و مسئولان ارشد امنیتی به انتقام‌گیری از عاملان سقوط این چرخ‌بال تأکید کرده‌اند.

جلسات این روزهای رهبران شیعه و هزاره برای ایجاد یک چتر کلان سیاسی جهت مطالبات مشترک با واکنش های متعدد مثبت و منفی مواجه شده است.

بسیاری از کارشناسان این اقدام را بخشی از مبارزات سیاسی طرفداران جمهوریت و حکومت موقت می دانند.

حمزه واعظی، چهره شناخته شده ادبی افغانستان، در واکنش به این جلسات در فییس بوک خود نوشته است:«در چند هفته ی اخیر، رهبران هزاره در خانه همدیگر جمع می شوند و گزارش ها و عکسهایی منتشر می کنند که گویا تصمیم دارند یک “چتر کلان سیاسی” ایجاد کنند. این نشست ها درآستانه ی تحولات جدید و خطیر و شکل گیری قطب بندی های نظامی ـ سیاسی در کشور، اگر با درک درست از تجربیات بازیگری های پریشان گذشته ودرس آموختن از رقابت های تنگ و ویرانگر شخصی و جناحی باشد، امر مبارکیست. نه تنها برای جامعه ی هزاره، بلکه برای کل افغانستان و تقویت نظام سیاسی موجود در برابر لشکر جرار و مغرور طالبان درعرصه ی تقابل سرنوشت ساز سیاسی ـ نظامی در حال وقوع، حرکت مفید و موثر خواهد بود.

به نوشته واعظی آنچه اما از سنخ شناسی رفتار درون قومی و الگوی تعامل سیاسی این سیاستگران و رهبران درعمل شناخته شده است، توافق برایجاد یک چتر سیاسی کلان را دچار پرسش ها و بی باوری های جدی می سازد و آنچه مبنای این بی باوری، بویژه نسبت به الگوی شخصیت و رفتار رهبران سیاسی می باشد، از درک و تجربه ی چند عامل اساسی ذیل ناشی می شود

1. سطوحِ بشدت متفاوت و متنازع منافع فردی در میان این رهبران

2. درک متناقض و تنگ از کیش شخصیت فردی

3.  فهم پریشان از میزان مشارکت در قدرت سیاسی

4. رقابت حریصانه در کسب منابع مشروعیت و امتیازات سیاسی از حلقه ی حکومت

5. گسست فکری ـ ذهنی با نسل جدید سیاستگران.

با این وجود، باید منتظر ماند که برآیند این نشست ها چه محصولی را درعرصه ی عمل نشان خواهد داد.

به نظر می رسد آنچه می تواند این نشست هارا با خوشبینی و نتیجه ی روشن بازتاب دهد، درنظر گرفتن چند فاکتور مهم می باشد:

1. داشتن یک طرح مدون و استراتژیک برای تعریف “چتر سیاسی”: مسأله ی اصلی این است که باید به این پرسش اساسی پاسخ داده شود که آیا این چتر سیاسی به مفهوم ایجاد یک ائتلاف سیاسی می باشد و یا تشکیل یک حزب فراگیر ؟ و یا درجستجوی یک توافق و زبان مشترک برای بیان خواسته های شان در مواجهه با نظام سیاسی، مذاکره با طالبان و نحوه تعامل باسایر نیروهای سیاسی و رهبران قومی افغانستان می باشند؟

2.  فراگیر بودن این چتر سیاسی، اساسی ترین ضمانت برای دوام و استحکام توافقات درون قومی و اتخاذ استراتژی کلان سیاسی می باشد. آنچه تا کنون دراین نشست ها دیده می شود غیبت چهره ها و نیروهای شناخته شده و نسبتن موثر سیاسی دراین نشست ها می باشد. از جمله می توان ازاین چهره هاو جریان ها نا برد: محمد اکبری، صادق مدبر، شفق سرپلی و در مجموع جریانی که سابقن زیر چتر کلان سیاسی “پاسداران جهاد” معروف و منسوب بودند و یا دسته های منسوب به جناح های مختلف حرکت اسلامی و همچنین فعالین سیاسی جوان و بویژه نیروهای معروف و منسوب به جنبش روشنایی.

3.  تعریف روشن از مفهوم و مصداق” جامعه هزاره” بسیار مهم است. مهمترین تعریفی که می تواند راهگشا، واقع بینانه و مبتنی برمنافع کلان سیاسی ـ فرهنگی باشد، تعریف قوم هزاره از منظر فرهنگی می باشد که علیرغم تلاش بخشی از سادات و قرلباش ها وبیات ها برای کسب هویت مستقل، شمولیت و جلب توافق آن ها در این تعریف هویتی می تواند با تکیه بر تجربه ی حیات مشترک جمعی و تاریخی و سرنوشت سیاسی و اجتماعی مرتبط، این چتر سیاسی را فراختر و با قدرت و اقتدار بیشتری متبلور سازد.

4.  حضور و مشارکت رهبران هزاره های اهل سنت و شیعیان اسماعیلیه دراین همایش ها، بسیار مهم و بنیادین می باشد. این حضور نباید سمبلیک و نمایشی تلقی گردد بلکه درچتر سیاسی جدید بعنوان مهمترین رکن رهبری و موثر ترین پایه ی تصمیم گیری به حساب آیند و در امتیازات سیاسی از سهم واقعی برخوردار باشند.

سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، گفته است در شرایط کنونی، هماهنگی مردم و نهادهای سیاسی جامعه‌ی هزاره و اهل تشیع زیر یک چتر کلان سیاسی، برای پیگیری مطالبات جمعی و مشترک آن‌ها در راستای حمایت از صلح عادلانه، ضروری ست.

دفتر مطبوعاتی معاون دوم ریاست‌جمهوری، روز دوشنبه (۲۹ جدی)، در اعلامیه‌ای گفت نشست بزرگ هماهنگی میان جریان‌ها و شخصیت‌های سیاسی (هزاره – شیعه) با میزبانی محمد محقق، رهبر حزب وحدت مردم افغانستان برگزار شده است.

محمد محقق، در این نشست، ضمن تاکید بر ایجاد یک چتر کلان سیاسی در راستای هماهنگی میان همه چهره‌های سیاسی جامعه‌ی هزاره – شیعه افغانستان، حمایت از روند صلح و حفاظت از جمهوریت نظام و صیانت از قانون اساسی را مکلفیت اساسی دولت و ملت و جریان‌های سیاسی عنوان کرده است.

آقای محقق، در باره‌ی نوعیت نظام آینده نیز سخن گفت و بر تحقق تامین عدالت اجتماعی و تقویت مردم‌سالاری تاکید کرد.

از سویی هم، سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، با اشاره به روند صلح، گفت: «امروز در شرایطی قرار داریم که نیازمند همدلی، همبستگی و اتحاد همه مردم افغانستان استیم. نظام جمهوری، قانون اساسی، حقوق اساسی شهروندان، حقوق زنان و مشارکت ملی، مطالبات جمعی تمام مردم و دولت افغانستان است و باید در راستای رسیدن به صلح پایدار به آن توجه اساسی شود.»

آقای دانش، هماهنگی مردم و نهادهای سیاسی جامعه‌ی هزاره – شیعه را زیر یک چتر کلان سیاسی در شرایط کنونی برای پی‌گیری مطالبات جمعی و مشترک آن‌ها در راستای حمایت از صلح عادلانه، به عنوان یک ضرورت اساسی مطرح کرده است.

همچنان، سیما سمر، رییس پیشین کمیسیون مستقل حقوق بشر نیز، در این نشست گفت نظام دموکراتیک، حفظ ارزش‌های حقوق بشری و حقوق مساوی زنان از خواست‌های اساسی مردم افغانستان در روند صلح است که به هیچ صورت نباید در جریان گفت‌وگوها و روند صلح نادیده گرفته شود.

محمدکریم خلیلی، رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان نیز، در این نشست گفت صلح و آرامش خواست تاریخی مردم افغانستان است.

او افزود: «مردم افغانستان، کشورهای منطقه و جهان، از روند صلح افغانستان حمایت می‌کنند و هیچ کس مخالف صلح نیست و ما نیز باید از روند کنونی صلح حمایت کنیم.»

غلام سخی، پارسایی رییس پیشین شورای سراسری هزاره‌های اهل سنت افغانستان نیز در این نشست گفت حق شهروندی عادلانه و برابر هزاره‌های اهل سنت، یک خواست جمعی و جدی است.

گفتنی است که از چندی به این طرف، چهره‌های سیاسی هزاره – شیعه نشست‌هایی را برگزار می‌کنند. به گفته‌ی آن‌ها، هدف برگزاری این نشست‌ها، بیشتر به خاطر حمایت از روند صلح و حفظ حقوق اقلیت‌های قومی – مذهبی در گفت‌وگوهای صلح است.

محمد کریم خلیلی، رهبر حزب وحدت اسلامی و از اعضای کمیتۀ رهبری شورای عالی صلح با شاه محمود قریشی وزیر خارجۀ پاکستان دیدار کرد.

کریم خلیلی در سفر سه روزه به اسلام‌آباد با عمران خان صدراعظم و دیگر مقامات بلندپایۀ پاکستان نیز دیدار و گفت‌وگو می‌کند.

وزارت خارجۀ پاکستان در خبرنامه‌یی گفت با کریم خلیلی در زمینۀ صلح و ثبات در افغانستان و گسترش روابط میان دو کشور بحث گفت‌وگو می‌شود.

پیش از این اسلام‌آباد از عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی، گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی، میر رحمن رحمانی، رییس مجلس نمایندگان و آقای غوریانی وزیر تجارت دعوت کرده بود.

دعوت اسلام آباد از سران افغانستان با انتقادهایی در کابل مواجه شده است.

محمدکریم خلیلی، رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان می‌گوید آن چه را که طالبان به عنوان نظام سیاسی پیشنهاد می‌کنند، برای نسل امروز قابل پذیرش نیست و آن‌ها باید واقعیت‌های امروز افغانستان را درک کنند.

آقای خلیلی این مطلب را در جلسه هماهنگی که توسط سرور دانش، معاون دوم رئیس‌جمهور و با حضور برخی چهره‌های سیاسی و جهادی روز (جمعه، ۱۹ جدی) در کابل برگزار شده بود، بیان کرد.

وی ضمن تاکید بر ضرورت تامین صلح و پایان‌دادن به جنگ کنونی در کشور، گفت مردم افغانستان، کشورهای منطقه و جهان از روند صلح حمایت می‌کنند و هیچ کس مخالف این روند نیست.

رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان خاطرنشان ساخت صلح نباید به معنای برگشت به گذشته باشد و چنین صلحی نه برای مردم افغانستان قابل قبول است و نه برای کشورهای منطقه و جهان.

همچنان آقای خلیلی وحدت و یک پارچگی مردم را در شرایط کنونی هم در سطح ملی و هم در سطح درون قومی، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر دانست و بر حرکت‌های وحدت‌طلبانه تاکید کرد.

از سوی هم سرور دانش، معاون دوم رئیس‌جمهور با اشاره به مذاکرات صلح با گروه طالبان گفت امروز در شرایط حساس و دشواری قرار داریم که نیازمند همدلی، همبستگی و اتحاد همه مردم افغانستان است.

وی علاوه کرد همه ما از روند صلح، هیئت مذاکره‌کننده دولت، نظام جمهوری، قانون اساسی و حقوق اساسی شهروندان کشور حمایت می‌کنیم.

آقای دانش بیان داشت، همانگونه که جنگ دشواری‌های خود را دارد، صلح نیز دشواری‌ها و نگرانی‌هایی را به همراه دارد، به ویژه صلح با گروهی که ۲۷ سال است با همه مردم افغانستان و در همه ولایت‌های کشور در جنگ بوده و هم‌اکنون نیز بر تشدید خشونت ها ادامه می‌دهد.

معاون دوم رئیس‌جمهور با اشاره به رویداد نزدهم جدی یکه‌ولنگ در سال ۱۳۷۹ مبنی بر قتل عام مردم این ولسوالی به دست گروه طالبان، گفت که ما برای حفظ نظام کنونی و تامین حقوق برابر شهروندی برای تمام مردم افغانستان قربانی‌های زیادی داده‌ایم.

وی افزود امروز مردم افغانستان یک صدا از صلح عادلانه حمایت می‌کنند، اما ضرورت است که از لحاظ فکری و سیاسی در راستای رسیدن به صلح عادلانه تلاش صورت گیرد.

آقای دانش گفت اهل فکر و اندیشه باید مسایل فکری، فقهی، حقوقی، سیاسی و ضرورت صلح‌سازی، حل منازعه و دولت‌سازی را تحلیل و ارزیابی کرده و پیشنهادات علمی خود را ارایه کنند.

معاون دوم رئیس‌جمهور علاوه کرد همچنان ضرورت است تا احزاب، گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی فعالیت‌های خود را فشرده سازند و هماهنگ و منسجم و در یک جبهه وسیع ملی صلح و عدالت، در راستای تامین صلح عادلانه و پایدار و حفظ ارزش‌های حقوق‌بشری و حقوق اساسی شهروندان فعالیت کنند.

در همین حال محمد محقق، رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان گفت ما باید از مطرح کردن خواست‌ها و مطالبات خود در روند صلح کوتاهی نکرده و باید با جدیت خواست‌ها و مطالبات خود را مطرح و از آن دفاع کنیم.

آقای محقق تاکید کرد گروه طالبان هنوزهم نگاه حذفی دارد و ما باید از حالا آماده باشیم که در جریان مذاکرات صلح، حقوق برابر شهروندی و هویت همه‌ای مردم افغانستان به رسمیت شناخته شود.

سیما سمر، رئیس پیشین کمیسیون مستقل حقوق بشر نیز گفت صلح یک ضرورت است و با اتحاد، همدلی و همبستگی می‌توانیم به صلح عادلانه و پایدار برسیم.

وی افزود نظام دموکراتیک، حفظ ارزش‌های حقوق‌بشری و حقوق برابر شهروندی از خواست‌های اساسی شهروندان افغانستان در روند صلح است که به هیچ صورت نباید نادیده گرفته شود.

این در حال است که دور دوم مذاکرات صلح پس از یک وقفه ۲۰ روزه، به روز (سه‌شنبه، ۱۶ جدی) در شهر دوحه، پایتخت قطر از سر گرفته شد و قرار است در این دور از گفت‌وگوها روی برقراری آتش‌بس بحث و تبادل نظر صورت گیرد.

محمد هاشم سلطانی

سرور دانش معاون دوم رئیس جمهور امروز با محمد کریم خلیلی و محمد محقق از رهبران سرشناس جهادی و  دو شاخه جداگانه حزب وحدت اسلامی دیدار و گفت و گو کرد.

این دیدار که در آن برخی دیگر از چهره های سیاسی نیز حضور داشت در یک مکان انجام شد.

محمد سالم حسنی، مشاور رئیس جمهور و از علمای دینی، با اشاره به این نشست در فیس بوک خود نوشت:«ثمر بخشی این نشست در گروه تحقق چند امر مهم است.»

به باور آقای حسنی نیت خیرخواهانه و دوراندیشانه جمعی که در این امر پیش‌گام شدند و قدم‌های نخست را با وجود موانع متعدد برداشتند، به خوبی درک شود و این خواست مبتنی بر واقعیت‌های موجود، در دیگر جمع‌ها نیز گسترش یابد.

مسئولیت پذیری در برابر منافع کلان کشور، مردم و میراث گرانسنگ رهبر شهید استاد مزاری(ره) در همه طرف‌ها، بر منافع جریانی، منطقه‌ای و خانوادگی چیره شود.

نکته سوم اینکه در کنار تداوم نشست‌های هدفمند بزرگان، همکاری و همیاری در سطوح میانی و حلقات توده‌ای نیز به وجود بیاید.

چنانچه، تلاش‌های انسجام‌گرایانه غلط تفسیر شود، منافع کوچک جریانی در راستای منافع جمعی قربانی نشود و این نشست‌ها در سطوح مختلف و به صورت هدفمند استمرار نیابد، این نشست نیز، دنباله سریال‌های ناتمام گذشته خواهد بود و امیدی بدان نمی‌توان بست.

این در حالی ست که هیات مذاکره کننده حکومت برای صلح قرار است فردا عازم دوحه شده دور دوم مذاکرات بین الافغانی را آغاز کند.

رهبران تیم ثبات و همگرایی مدعی هستند که این بار نود در صد هزاره ها به تیم ثبات و همگرایی رای داده اند. بر فرض صحت این سخن ( که درست نیست)، این ادعا وارونه کوبیدن نعل و به تعبیر عامیانه عریضه علیه خود است. معنای مدعای فوق این است که بالاترین رای را هزاره ها به تیم ثبات و همگرایی داده اند و حتی شاید بالاتر از تاجیک ها و یقینا گسترده تر از ازبک ها. حال اولین سوال این است که اگر چنین است و این نتیجه را پیشبینی هم کرده بودید، پس چرا به معاونت دومی قناعت کردید؛ هیچ دلیلی ندارد که با رای نود فیصدی و ایجاد انسجام حداکثری (طبق گفته خود شما) باز جایگاه سوم از آن ما هزاره ها باشد؛ با هیچ منطقی قابل قبول نیست که اکثریت رای از ما، ولی در مقابل کمترین امتیاز هم از ما.

استدلال حضرات در دوره های قبل این بود که ما به معاونت دوم قانع هستیم؛ چون اولا چوکی معاونت اولی از وطن داران تاجیک است که اکثریت هستند و ثانیا هزاره ها پراکنده اند و رای کم دارند و در معادلات سیاسی بیشتر از آن محاسبه نمی شوند. اما این بار طبق گفته خود شما هر دو صورت منتفی بود، پس چرا رای هزاره را ارزان فروختید و از آن پاسداری نکردید؟ اگرچه فعلا تشکیل کابینه از سوی تیم ثبات و همگرایی منتفی است، اما هیچ تضمین وجود نداشت که در حکومت داکتر عبدالله به هزاره ها جایگاه مناسب داده می شد. واقعیت این است که داکتر صاحب عبدالله و تیم فکری وی هیچ وقت پاسدار آرای هزاره ها و قدردان اعتماد مردم ما نبوده است.

قطع نظر از نحوه تعامل تیم فکری داکتر در حکومت مجاهدین و اجلاس بن با هزاره ها (کتاب فرستاده مطالعه شود) و کارکرد جناب داکتر در وزارت خارجه، کافی است که به دو دور انتخابات ریاست جمهوری(دور دوم کرزی و حکومت وحدت ملی) توجه شود که بیشترین رای هزاره ها مستقیما به آدرس داکتر عبدالله رفت، اما او برای هزاره ها چی کرد؟ می توان گفت هیچ. بار اول رای را در مقابل ایجاد ادارات خاص در وزارتخانه ها برای نزدیکان خود و گرفتن پول هنگفت از کرزی، فروخت (استاد خلیلی معاون دوم وقت ریاست جمهوری به خوبی آگاه است).

اما در حکومت وحدت ملی که سهم پنجاه در صدی نیز در حکومت داشت، باز همان مسیر پیموده شد. عبدالله می توانست بادادن یک وزارت خانه کلیدی چون وزارت داخله از سهم خود به مردم ما، اعتماد هزاره ها را جلب نماید و دیوار بلند و ضخیم بی اعتمادی تاریخی را بردارد. اما وی نه تنها این کار را نکرد، بلکه در برابر پروژه توتاپ مقاومت کرد، در ارتباط با قضیه دهمزنگ سکوت کرد، مانع وزیر شدن داکتر شاران شد، نهایت تلاش کرد که ظهیر والی بامیان نشود و در اواخر کمر بست تا ایشان را برکنار نماید، حتی از استاد محقق که به قول خودش هشتاد درصد رای هزاره را برایش جمع کرده بود، پس از عزلش حمایت لازم را نکرد و در انتخابات نیز صادقانه با ایشان بازی نکرد. پر واضح است که این بار نیز رای هزاره ها دود شده و به هوا می رود. چون طبق اعلام ابتدایی نتیجه انتخابات این رای به چوکی ریاست جمهوری مبدل نمی شود و بر فرض تبدیل شدن، طبق شواهد تاریخ، هیچ اثری در جهت بهبود وضعیت هزاره ها نخواهد داشت. لذا جلوداران این حرکت باید در برابر مردم پاسخگو باشند که چرا همواره با سرنوشت مردم بازی می کنند. از منظر دیگر، اگر رای نود فیصدی بیانگر جایگاه شخص شما در میان مردم است؛ معنای شان این است که مردم به شما امید بسته اند آن هم نود فیصد مردم؛ یعنی اوج محبوبیت.

حال سوال این است که پاسخ شما به وضعیت آشفته جامعه هزاره چیست؟ چرا کشتی به زمین نشسته هزاره را به ساحل نجات نمی رسانید. چرا از این قدرت خود، برای حل مشکلات هزاره بهره نمی جویید؟ کدام کار عام المنفعه از آدرس شما برای هزاره انجام شده است؟ چرا در پارلمان از ادرس شما وکیل نداریم؟ چرا خود را حداقل در رهبری حزب، به انتخاب مردم نمی گزاریم؟ وقتی نود فیصد مردم را با خود داریم چرا از یک نقد فیسبوکی میترسیم؟ چرا بجای تحمل و مدا از فحش و دشنام برای سرکوب منتقدان خود استفاده می کنیم؟ چرا جوانان تحصیل کرده شما دست به دامن افراد غیر هزاره می شوند تا کاری برای خود بیابند؟ این در حالی است که در موقعیت های بلند حکومتی بوده اید و هستید. پس اگر افتخار چهل سال رهبری جامعه هزاره را برای تثبیت موقعیت خود یدک می کشید، پس به من جوان هزاره هم حق دهید که از رنج های که در سال های متوالی بر این مردم تحمیل شده است، سوال کنم و علت آن را بدانم. رهبران جامعه بیش از هر کسی در این قسمت مسئولیت دارند و نمی توانند افتخارات را به خود و کاستی ها و کمبودها را به دیگران نسبت دهند و خود را از آن تبرئه نمایند. باید قبول کنیم که نتوانیستیم جامعه هزاره را بدرستی مدیریت کنیم و یا نکردیم. که هر دو صورت جای تاسف دارد. ما انتظار داشتیم که میراث رهبر شهید دچار انشقاق نمی شد تا اینکه به انسجام مقطعی آن افتخار کنیم، ما توقع داشتیم و داریم که میراث داران رهبر شهید با همدیگر متحد و در برابر خصم قوی ایستاد می شد، ولی حالا بر عکس شده است.

اگر این واقعیت ها را قبول نکنیم باز مسیر انحرافی را خواهیم پیمود. اما واقعیت این است که رای اکثریت هزارها به تیم ثبات و همگرایی نه بخاطر دلخوشی از رهبران تیم ثبات، بلکه به نحوه نگاه ما هزاره ها به تیم حاکم بر می گردد که مختص این دوره هم نیست. انتخابات های دور اول و دوم ریاست جمهوری، بخوبی این مدعا را اثبات می کند. در آن دوران نیز بیش از سیزده در صد مردم ما به تیم کرزی رای ندادند ( بارها شخصا این مطلب را از استاد خلیلی به عنوان یک گلایه شنیدم)؛ در حالیکه در ۱۳۸۸ اکثریت رهبران هزاره به شمول استاد محقق با حامد کرزی بودند، اما تغییر بنیادی در افزایش رای پیش نیامد.

شاید بتوان گفت جمعیت که استاد محقق در یک تظاهرات به خاطر پس گرفتن رای خود به میدان آورده بود، از میزان رای شان به کرزی بیشتر بود. مضاف بر آن انتخابات پارلمان نیز سنجه خوبی برای سنجش جایگاه واقعی افراد و جریان ها در میان مردم است که در این مجال نیازی به تشریح نیست. اما رای سی و پنج فیصدی هزاره ها در این دور به تیم حاکم بی سابقه و بیانگر یک تحول نگرشی است. رهبران تیم ثبات بجای ناراحت شدن از میزان رای هزاره ها به تیم دولت ساز و انکار واقعیت های عینی، بدنبال آن باشند که از رای ریخته شده در صندوق تیم ثبات و همگرایی به نفع مردم استفاده شوند و رای شهروندان مثل دفعات قبل دود هوا نشوند و امید مردم به یاس مبدل نشود. که در آن صورت پیش خلق و خالق مدیون هستید و هیچ جوابی نخواهید داشت.

داکتر امان فصیحی

هفته جاری دومین نشست کمیتۀ رهبری شورای عالی مصالحۀ ملی در کابل با حاشیه‌هایی برگزار شد. در دومین نشست این کمیته؛ امرالله صالح، معاون نخست رییس‌جمهور، حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین، محمد محقق، عبدالرب رسول سیاف، معصوم ستانکزی، رییس هیأت مذاکره کنندۀ جمهوری اسلامی افغانستان، محمد یونس قانونی و شماری دیگر از سیاسیون حضور داشتند.

اولین نکته‌ای که جلب توجه می‌کرد، جای خالی رئیس جمهور و آقای محمد کریم خلیلی یکی از رهبران احزاب و رئیس سابق شورای مصالحه ملی افغانستان بود. آقای غنی و خلیلی به طور رسمی از دلیل غیبت خود در این جلسات چیزی نگفته‌اند اما یونس قانونی گفته بود که آقای خلیلی در اعتراض به سانسور شدن سخنانش در نشست نخست کمیتۀ رهبری شورای مصالحه، در نشست امروز شرکت نکرده‌است: «در نشست افتتاحیه خلاف موازین اخلاقی صدای استاد خلیلی قطع شد.»

در زمان انتشار سخنان محمدکریم خلیلی در نشست قبلی؛ سخنان ایشان از سوی تلویزیون ملی افغانستان قطع شد. تلویزیون ملی افغانستان در این مورد توضیحی نداده است که آیا این مشکل فقط نقص فنی بوده است یا اینکه آنها به طور عمد دست به این کار زده اند. سایت اینترنتی این سازمان در حال بازسازی بوده و عملا از دسترس خارج است. صفحه رسمی فیس‌بوک تلویزیون ملی به این موضوع اشاره‌ای نکرده و حتی سخنان آقای قانونی در این مورد را هم بازتاب نداده و فقط به بخشی از گفته‌های ایشان در دومین جلسه اکتفا کرده است. همین عدم واکنش تلویزیون ملی، این گمان را تقویت می‌کند که این رسانه عمدا دست به این‌کار زده و به طور از پیش تعیین شده، به این عمل مبادرت کرده است. اما سوالی که پیش می‌آید این است که چه چیزی در سخنان آقای خلیلی بیان شده است که تلویزیون ملی آن را خلاف موازین نشراتی خود دانسته و یا آن را مطابق به روحیه وحدت ملی تلقی نکرده است؟

آنچه در شبکه‌های مجازی در مورد سخنان خلیلی به نشر رسیده است، موضوع سری و یا خاصی نیست که پخش آن خلاف مصالح عمومی کشور باشد. دلیل سانسور این سخنان از سوی رسانه ملی اصلا قابل توجیه نیست. اقای خلیلی در گفته‌های خود به مساله اهمیت صلح از نظر ایشان و لزوم منتهی شدن این مذاکرات نتیجه دلخواه طرفین اشاره شده است. خلیلی گفته است که در مورد صلح باید مکانیزم برد برد به پیش برویم. نه طالبان به باخت راضی اند و نه ما تن به این کار داده و ما حتما دستاوردهای نوزده ساله خود را حفظ می کنیم. اقای خلیلی در مورد احزاب سیاسی و  نقش آنها در مورد صلح و وحدت ملی و همدلی این احزاب بر حمایت از هیات صلح تاکید کرده است. ایشان در ادامه از رئیس جمهور به عنوان زعیم سیاسی کشور می خواهد که به نقش اصلی و موثر خود عمل کرده و نگذارد که موارد منفی برای از بین بردن همدلی و وحدت در جبهه دولت نفوذ کند. او ادامه می دهد که او «چه در این جلسات باشد و چه در این جلسات نباشد»، پشتیبان و همدل و همکار دولت در مورد صلح خواهد بود.

واضح است که این سخنان آقای محمد کریم خلیلی رئیس اسبق شورای مصالحه ملی، مطالبی نیست که از سوی رسانه ملی قابل سانسور باشد. در این سخنان نه از کسی انتقاد شده است و نه به مسایل سری دولتی اشاره‌ای شده است. از سوی دیگر خود آقای خلیلی به طور تلویحی اشاره می‌کند که ممکن است در این جلسات نتواند حضور پیدا کند و این غیبت او به معنی عدم پشتیبانی از اقدامات این کمیته نیست. اگر آقای قانونی به دلیل غیبت اقای خلیلی در اعتراض به سانسور سخنانش از تلویزیون ملی اشاره‌ نمی‌کرد؛ از سخنان آقای خلیلی در نشست قبلی می توان چنین استنباط کرد که ایشان به دلایل دیگری در این نشست حضور نداشته است. از طرفی، این سوال پیش می‌آید که آیا صرف پخش نشدن سخنان یک شخص از سوی رادیو تلویزیون ملی می تواند دلیلی بر رها کردن مساله خطیر صلح در کشور از سوی شخصیتی مثل خلیلی شود؟

به نظر می‌رسد که دلیل این مساله را باید جای دیگری جستجو کرد. غیبت هم‌زمان خلیلی و غنی در این جلسه مهم، شاید دلایل دیگری به غیر از این موضوع داشته باشد.

شورای مصالحه ملی تا همین چند مدت پیش فعالیتی نداشت، اما پس از بن‌بست در مذاکرات دوحه و فشارهای خارجی بر دولت افغانستان، این کمیته به ناگاه فعال شده و دومین جلسه خود را برگزار کرده است. در اینکه اشرف غنی از فعالیت شورای مصالحه ملی رضایت نداشته و آن را دور زدن نقش خودش در روند صلح می‌داند، تردیدی وجود ندارد. غنی خواسته‌های خودش را در مورد صلح دارد و بن‌بست قبلی به وجود آمده هم مرتبط با خواست‌های مشخص او در مورد صلح بود. دولت‌های غربی و خصوصا آمریکا- که بر این نکته واقف هستند- به همین خاطر بر ایجاد شورای مصالحه و فعالیت آن اصرار دارند.

از این رو، گویا در مورد صلح، با وجود تاکید ظاهری بر ادامه این پروسه از سوی سیاستمداران کشور، دیدگاه واحدی در اردوی دولت افغانستان وجود نداشته و اختلافات جدی‌ای را می توان در طرف دولت مشاهده کرد. مشخصا آقای غنی از این روند راضی به‌نظر نمی رسد و گویا رئیس اسبق شورای مصالحه هم با او هم‌نظر است. حداقل می توان شرکت نکردن این دو در جلسه دوم کمیته صلح را دلیلی بر این مدعا دانست. اما باید توجه کرد علنی شدن  این اختلافات و تاثیر آن بر روند صلح، میدان بازی برای تبلیغات علیه دولت به طالبان و حامیان آنها خواهد داد.

با این وضع، احتمال اینکه مذاکرات بعدی در موعد مقرر برگزار نشود، وجود دارد اما نباید فشار افکار عمومی و اصرار کشورهای غربی بر ادامه این روند را دست کم گرفت. موضوعی که به هیچ عنوان نه اشرف غنی و نه هیچ کس دیگری نمی تواند آن را نادیده بگیرد.

خامه پرس

به گزارش رها، دستگیری فرمانده علیپور با واکنش گسترده مردیم و شخصیتهای سیاسی رو برو شد.
در بامیان، کابل و دایکندی مردم دست به تجمعات اعتراضی زدند و خواهان آزادی وی گردیدند.
برخی شخصیتهای سیاسی هم به دستگیری علیپور واکنش نشان دادند. کریم خلیلی، رئیس شورای عالی صلح و رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان در پیوند به دست‌گیری فرمانده علی پور واکنش نشان داده است.
در یک اعلامیه این حزب گفته شده است، وضعیت کشور به گونه ای است که حتی یک حرکت ناسنجیده، بسان جرقه در جنگل، امنیت روانی و اجتماعی مردم ما را تهدید می کند.
وی در ادامه تاکید کرده است: “در میان این همه بحران سیاسی، امنیتی و اجتماعی اما حرکت هایی صورت می گیرد که به تشدید بحران کمک می نماید. دستگیری قوماندان علی پور توسط حکومت، با توجه به مشکلاتی که داریم، یک اقدام ناسنجیده و نادرست بود؛ زیرا این گونه اقدامات، بیش از پیش خطوط گسل اجتماعی را پررنگ تر و فاصله میان حکومت و توده های مردم را بیشتر می سازد”.
وی در ادامه تاکید کرده است، شکل گیری هسته های مسلح در مناطق، اگرچه کار درست نیست؛ اما واکنشی است که در برابر ناتوانی ها و کم توجهی های حکومت در مورد حفظ جان و مال مردم.
خلیلی در ادامه گفته است که مردم وقتی احساس می کنند در برابر تهدیدهای روز افزون امنیتی، چاره ای جز دفاع از خود ندارند، به صورت خودجوش از حرکت مسلحانه قوماندانان محلی حمایت می کنند.
محمد محقق، معاون دوم ریاست اجرایی حکومت افغانستان نیز دستگیری فرمانده علی پور مشهور به شمشیر را یک اشتباه خوانده و خواستار رهایی او شد.
آقای محقق گفته است، دستگیری علی پور مشکلی را حل نخواهد کرد، بلکه برعکس باعث افزایش فاصله بین مردم و حکومت خواهد شد.
وی خواستار رهایی فرمانده شمشیر ش این در حالی است که صبح امروز فرمانده علی پور توسط نیروهای امنیتی در حوزه ۱۳ امنیتی کابل دستگیر شده است.
سید محمد علی جاوید نیز نیز در صفحفه فیسبوکش بازداشت علیپور را کار نسنجیده و خلاف مصلحت خوانده و خواهان آزادی وی گردیده است.
آقای جاوید نوشته است: براى كسى پوشيده نيست كه قوماندان على پور در اثر حمايت از مردم خود، در ميان آنها از محبوبيت بالايى برخوردار است و نيز شكى نيست كه دولت با هزار و يك مشكل دست و پنجه نرم مى كند. در اين موقعيت حساس، دستگيرى على پور مى تواند موجب تنش هاى زيادى گردد كما اينكه امروز پس از دستگيرى وى شاهد تظاهرات مردمى بوديم كه تا كنون ادامه دارد كه ممكن است از كنترل خارج شده، فاجعه به بار بياورد. لذا به نفع دولت و آرامى مردم است كه على پور را آزاد كند.