برچسب: خروج نیروهای خارجی از افغانستان

روزنامه‌ی واشنگتن تایمز، به نقل از جو بایدن، رییس‌جمهور امریکا، گزارش داد نیروهای امریکایی در ماه می از افغانستان بیرون نخواهند شد.

در گزارش روزنامه‌ی واشنگتن تایمز، آمده است: «جو بایدن در نخستین دیدارش از پنتاگون، گفته است می‌تواند مهلت خروج نیروهای امریکایی از افغانستان در ماه می سال روان میلادی را کنار بگذارد.»

آقای بایدن، به دیپلماسی به عنوان اولین ابزار کشورداری امریکا تاکید کرد.

پیش از این، جنرال کنت مکنزی، فرمانده‌ی سنتکام (ستاد فرماندهی مرکزی امریکا)، گفته بود خروج سربازان امریکایی از افغانستان، باید مبتنی بر شرایط باشد.

همچنان، اخیرا، لیندزی گراهام، سناتور جمهوری‌‌خواه امریکایی نیز، گفته بود سربازان این کشور در ماه می سال جاری میلادی، از افغانستان بیرون نخواهند شد.

کمی پیشتر از آن، کانگرس امریکا، از جو بایدن خواسته بود تا سرعت خروج سربازان امریکایی از افغانستان را کاهش دهد تا وضعیت امنیتی این کشور، بهتر شود. کانگرس امریکا، هشدار داده بود که با توجه به شرایط، خروج سربازان امریکایی از افغانستان، می‌تواند سبب بی‌ثباتی در منطقه، قوی شدن شبکه‌ی القاعده و تشدید جنگ‌های داخلی در این کشور شود.

با این حال، گروه طالبان، با نشر بیانیه‌ای به زبان انگلیسی در وبسایت «صدای جهاد»، خواهان بازگشت نظام امارت اسلامی در افغانستان شده‌اند.

این گروه گفته است که توافق‌نامه‌ی قطر نمی‌تواند ماموریت رهبر این گروه را تغییر بدهد و رهبر این گروه، همچنان به عنوان امیر المومنین باقی خواهد ماند.

در بیانیه‌ی طالبان، آمده است که تنها راه حل برای پایان جنگ در افغانستان، جایگزین شدن امارت اسلامی به جای حکومت کنونی است که مشروعیت داخلی و جهانی خود را از دست داده است.

دبیرکل ناتو با تأکید بر همکاری مشترک این سازمان، آمریکا و اتحادیه اروپا برای حل مشکلات افغانستان ابراز داشت که خروج زودهنگام نیرو ها از افغانستان دستاورد های 20 سال گذشته را با خطر مواجه می‌سازد.

ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو در گفتگو با مولود چاووش‌ اغلو، وزیر خارجه ترکیه تاکید کرد که حل مشکلات و چالش‌های موجود در افغانستان نیازمند کار مشترک این سازمان، آمریکا و اتحادیه اروپا است.

دبیرکل ناتو گفت: «ما همزمان با چالش‌های زیادی روبرو هستیم؛ هیچیک از آن‌ها به تنهایی قابل غلبه نیست. ما باید کنار هم باشیم. من تنها به آمریکا اعتقاد ندارم، من تنها به اروپا اعتقاد ندارم؛ من به وحدت آمریکا و اروپا در ناتو معتقدم.»

استولتنبرگ همچنین بیان داشت: ناتو از روند صلح افغانستان حمایت می‌کند و به عنوان بخشی از این حمایت، حضور ناتو در افغانستان را تنظیم خواهد کرد.

دبیرکل ناتو پیش از این گفته بود که در مورد آینده حضور نیروهای این سازمان در ماه فبروری تصمیم‌ خواهد گرفت.

استولتنبرگ افزوده است: کشورهای عضو ناتو هر تصمیمی در مورد افغانستان را مشترکا می‌گیرند.

وی همچنین در یک مصاحبه تلویزیونی بیان داشت: خروج نیروها از افغانستان دستاوردها در مبارزه جهانی با تروریسم و توسعه اجتماعی را به خطر می‌‌اندازد.

ناتو از روز نخست تصمیم آمریکا برای خروج نیروهایش از افغانستان گفته بود که خروج سربازان خارجی از افغانستان دستآوردها در این کشور را به خطر مواجه می‌کند.

آمریکا در 29 ماه فبروری سال گذشته موافقتنامه را با طالبان امضا کرد که بر اساس آن ایالات متحده باید تا ماه می امسال همه قوای خود را از افغانستان خارج کند.

ایالات متحده، پس از توافق با طالبان بخشی از نیروهای خود را به تدریج از افغانستان خارج کرد.

آمریکا اعلان کرد که تا 15 ماه جنوری شماری سربازان خود در افغانستان را تا 2500 سرباز کاهش داده است.

در پی آغاز گفتگوهای صلح افغانستان شماری از رهبران جهادی افغانستان به دعوت رسمی کشورهای هند و پاکستان به این کشورها سفر کرده اند و با مقامات ارشد سیاسی و نظامی آن‌ها دیدار و گفتگوهایی داشته اند.

اخیرا عبدالله عبدالله رئیس شورای مصالحه به هر دو کشور پاکستان و هند رفت؛ و درچارچوب همین سفرها، پاکستان از گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی و هند از مارشال عبدالرشید دوستم، معاون اول سابق ریاست جمهوری افغانستان و عطا محمد نور از فرماندهان ارشد جبهه شمال و متحدین سابق دهلی دعوت رسمی کرد تا پیرامون وضعیت گفتگوهای صلح میان دولت و طالبان با مقامات ارشد سیاسی و نظایم این کشورها صحبت کنند.

با اعلام خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان هم هند و هم پاکستان نگران برگشت وضعیت افغانستان به شرایط مشابه دهه نود میلادی در این کشوراند.

عمران خان، نخست وزیر پاکستان، دو روز پیش در مصاحبه با مجله اشپیگل گفت که او اخیرا با گلبدین حکمتیار و با عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه ملی افغانستان دیدار کرده و به آنها گفته است که “ما در افغانستان هیچ ترجیحی نداریم، تنها منافع ما این است که دولت آینده در کابل به هند اجازه عملیات از آنجا علیه پاکستان را ندهد.”

رهبران حکومت هند هم دقیقا همین نگرانی را دارند. آنها در گفتگو با مقامات افغانستان تاکید کرده اند که با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان نگران فعالیت های گروه‌های افراطی مانند لشکر طیبه و جیش محمد در داخل خاک افغانستان اند. این گروه‌ها در منطقه کشمیر بر ضد نیروهای نظامی هند فعالیت می‌کنند.

از زمان سقوط حاکمیت طالبان در سال ۲۰۰۱ میلادی در افغانستان، هند حدود دو میلیارد دالر در پروژه های بازسازی افغانستان برای دفاع از همین استراتژ هزینه کرده است در حالیکه اسلام آباد به دلیل اختلافات بر سر کشمیر با دهلی، هر نوع حضور و نفوذ هند در افغانستان را تهدیدی به امنیت خود تلقی می‌کند.

اشرف غنی، رئیس جمهوری افغانستان پیشتر گفته است که جنبش طالبان پاکستان با گروه طالبان افغانستان نزدیکی فکری دارد، اما برنامه سیاسی آن به افغانستان ربطی ندارد.

با وجود این اختلافات هند و پاکستان کابل همواره تاکید کرده که هند هیچ نوع فعالیت ضد پاکستان از افغانستان نداشته و “حضور هند” در افغانستان نباید بهانه‌ای برای “توجیه حمایت” از طالبان باشد.

روزنامه هندوستان تایمز هند همچنین می افزاید که این دیدارها “بخشی از ارتباط دهلی نو با طیف وسیع تری از رهبری در کابل” در میان گفتگوهای درون افغانستان است.

رسانه های هندی گزارش داده اند که عبدالله عبدالله در گفتگو با نخست وزیر نارندرا مودی ، اس جی شانکار، وزیر خارجه، وآجیت دووال، مشاور امنیت ملی هند ، نقش “حیاتی” هند را در برقراری صلح پایدار در افغانستان تأیید کرده و خواستار “حمایت مستمر هند از دولت و مردم افغانستان ” شده است.

عطامحمد نور به قول رسانه های هندی گفته است که احساس می کند که هند ، به عنوان یک کشور مهم در روند توسعه افغانستان ، توانایی تبدیل شدن به “تسهیل کننده” مذاکرات صلح را دارد.

رسانه های هند گزارش داده اند که رهبران افغانستان از هند خواسته‌اند تا در گفتگوهای صلح با طالبان کمک کند.

گلبدین حکمتیار در سخنرانی اخیر خود در اسلام آباد گفت که او خود گفتگوهای جداگانه را با طالبان در پیش خواهد گرفت. او در بازگشت از سفر به اسلام آباد نیز در یک کنفرانس خبری گفت که دولت موقت تنها “راه‌حل” بحران در افغانستان است.

نگرانی ها چیست؟

با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان، هند و رهبران جبهه متحد سابق شمال افغانستان نگران آن هستند که پاکستان مجددا نقش بیشتری در سیاستگذاری های افغانستان خواهد یافت و برای ایجاد توازن آنها خواستار نقش بیشتر هردو کشور رقیب در تحولات افغانستان هستند.

به نوشته برخی از رسانه های هندی شماری از رهبران مخالف طالبان در افغانستان به مقامات هندی گفته‌اند در صورتیکه وضعیت این کشور به دهه نود میلادی برگردد آنها آماده اند که دوباره در برابر طالبان بجنگند.

کارشناسان می‌گویند در حالی که این اطمینان از کابل وجود دارد که خاک افغانستان در برابر هند استفاده نخواهد شد اما این پس از پایان مذاکرات بین طالبان و دولت افغانستان است که تصویر واقعی را روشنتر خواهد کرد.

زلمی خلیلزاد ، فرستاده ویژه ایالات متحده در امور صلح افغانستان ، در اوایل سال جاری ، پیشنهاد داده بود که اگر هند نگرانی‎‌هایی دارد باید مستقیماً با طالبان در مورد فعالیت های تروریستی وارد مذاکره شود.

با این حال روزنامه هندوستان تایمز نوشته است که هنوز دهلی در مورد انجام گفتگوهای مستقیم با گروه طالبان تصمیم نگرفته است.

برخی ناظران از تلاش‌های عمران خان نخست وزیر پاکستان برای ایجاد روند آلترناتیو صلح افغانستان از طریق تسهیل گفتگوهای مستقیم میان چهر‌ه‌های جهادی این کشور و طالبان سخن گفته اند.

عمران خان می‌گوید در حال حاضر هیچ کس نمی‌تواند پیش بینی کند که تحولات افغانستان به کدام سو خواهد رفت.

آقای خان مدعی شد که “چیزی که من می‌توانم بگویم کشوری که بعد از افغانستان بیشترین احتیاج را به صلح دارد، پاکستان است.”

او افزود که مناطق قبایلی ما در مجاورت مرز افغانستان در ۱۵ سال گذشته ویران شده است. نیمی از مردم این مناطق آواره داخلی شده اند و حدود ۱.۵ میلیون نفر از آنها -قربانیان درگیری بین طالبان پاکستان و ارتش هستند.

با این حال مذاکرات صلح افغانستان در دوحه از هفته ها به این سو روی مسائل فنی به بن بست رسیده است و هنوز مشخص نیست که آیا این مذاکرات به یک نتیجه ملموس و قابل پذیرش به همه طرفهای درگیر در داخل افغانستان و همچنان میان کشورهای منطقه خواهد رسید یا خیر؟

بسیاری باور دارند که کابل تا حالا نتوانسته خاطر پاکستان را از بابت حضور بزرگترین دشمن این کشور در افغانستان، جمع کند و این عملاً به معنای ادامه سیاست دوگانه پاکستان است.

بهتر از همه شاید آن پترسون، سفیر سابق آمریکا در اسلام آباد توضیح بدهد که در پیامی به واشنگتن نوشته تا زمانی‌که پاکستان از بابت هند مطمئن نشود، هرچقدر پول به این کشور پرداخته شود، دست از حمایت از گروه‌های اسلامگرای تندرو بر نمی‌دارد.

بی بی سی

حمدالله محب مشاور امنیت ملی گفت دولت افغانستان هم برای صلح و هم برای جنگ آماده می‌شود و همه تلاش خود را برای کاهش تهدید واقعی جنگ داخلی به کار می‌برد.
وی به بی بی سی گفت دولت افغانستان همه تلاش خود را می‌کند تا به مذاکرات صلح فرصت دهد و از طالبان هم خواست که با حسن نیت مذاکره کنند.
مشاور امنیت ملی طالبان را متهم کرد که انتظار دارد مردم افغانستان به حاکمیت این گروه تسلیم شوند.
او تصریح کرد پشتیبانی هوایی امریکا اکنون برای نیروهای امنیتی افغانستان در میدان نبرد علیه طالبان بسیار مهم است.
آقای محب این سخنان را در حالی مطرح کرده است که بیش از یک ماه از آغاز مذاکرات میان‌افغانی در قطر می‌گذرد اما دو طرف تاکنون نتوانسته‌اند روی طرزالعمل مذکرات به توافق برسند.

با آغاز مذاکرات صلح افغانستان گروه طالبان و دولت افغانستان در دوحه، روند صلح به مرحله‌ی حساسی رسیده است.
با وجود نگرانی‌ نمایندگان ایالات متحده‌ی امریکا، چین و پاکستان، هیئت مذاکره‌کننده‌ی دولت افغانستان و طالبان، در این نشست به مواردی چون خشونت، تروریسم و کثرت‌گرایی سیاسی که از عوامل چهار دهه جنگ در افغانستان شناخته می‌شوند، پرداختند.
این رویکرد اما، چقدر روند صلح افغانستان را به واقیعت نزدیک می‌سازد؟ سه گزینه‌ی پیشنهادی وزیر خارجه‌ی پاکستان چه کمکی به روند صلح افغانستان خواهد کرد؟ چرا طالبان هنوز به برقراری نوع نظام به اساس «شریعت» تاکید دارند و چرا دموکراسی و کثرت‌گرایی را نمی‌پذیرند؟
این و چندین پرسش دیگر در رابطه به صلح افغانستان وجود دارد. پاکستان در حالی گزینه‌هایی را برای موفقیت صلح در افغانستان – که از سال ۱۹۷۳ درگیر خشونت، تروریسم و چالش‌های سیاسی – اقتصادی است- پیشنهاد کرده است که توسعه‌ی اقتصاد، بازسازی و برگشت مهاجران در اولویت این طرح قرار دارد.
با این همه، طالبان به ایجاد نظام اسلامی‌ای که همه طرف‌ها در آن اشتراک داشته باشند، تاکید دارند و دولت افغانستان اصرار به نظامی دارد که در آن، دموکراسی، آزادی فردی، آزادی بیان، حقوق زنان و اقلیت‌ها رعایت شده، قانون‌مداری، حقوق مدنی و سیاسی در جامعه‌ نهادینه شود.
هم‌چنان امریکا به عنوان کشوری که نقش کلیدی در روند صلح دارد، تعهد کرده است که نیروهای نظامی خود را تا ماه اکتبر به مرز ۴۵۰۰ در افغانستان کاهش دهد؛ چنین کاهش شتاب‌زده‌‌ای، بی‌پیشنه خواهد بود.
امریکا در سال ۲۰۱۱ به صورت مجموعی ۱۰۰٫۰۰۰ نظامی در افغانستان داشت و برنامه‌ی راهبردی خروج را از این کشور روی دست گرفت؛ اما قسمی که پس از امضای توافق‌نامه‌ی ژینوا در اپریل ۱۹۸۸ ایالات متحده، افغانستان را فراموش کرد، در حال حاضر چنین قصدی را ندارد. {در ۱۴ اپریل سال ۱۹۸۸ در ژینوا بین افغانستان و پاکستان توافق راجع به زمان خروج نیروهای شوروی از افغانستان امضا شد. اتحاد شوروی و ایالات متحده امریکا تضمین‌کنندگان بین‌المللی « توافقات ژینوا » بودند.}
نشست دوحه در ماه مارچ به دلیل بن‌بست به‌ وجود ‌آمده میان دولت افغانستان و طالبان به ‌خاطر آزادسازی هزارها زندانی طالب، با تاخیر کوتاه مواجه شد و در ۱۲ سبتامبر آغاز شد.
پس از خروج اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ و آغاز جنگ‌های تنظیمی و به قدرت رسیدن طالبان در ۱۹۹۶، افغانستان تا هنوز در خشونت و خون‌ریزی به سر می‌برد که یکی از دلایل حضور نیروهای ناتو به رهبری امریکا در افغانستان نیز همین موضوع «دست نیافتن افغانستانی‌ها به یک صلح پایدار» بوده است.
نکته‌ی دیگر این که در جریان مذاکرات در دوحه، وزیر خارجه‌ی پاکستان گزینه‌های ذیل را برای رسیدن به صلح ، پیشنهاد داده است؛ نخست، فرض بگیریم که دولت افغانستان و طالبان به توافق برسند؛ اما هنوز بی‌اعتمادی میان آنان وجود خواهد داشت، طالبان در دسامبر ۲۰۰۱ نظام ایجاد‌شده به همکاری نیروهای امریکایی را در افغانستان به رسمیت نشناختند و پیشنهاد حامد کرزی -رییس جمهوری پیشین- را برای گفت‌وگوی صلح رد کردند. پس از آن زمان، این نخستین‌بار است که دولت افغانستان و طالبان به صورت مستقیم و رسمی، گفت‌وگو می‌کنند.
پس از توافق ماه فبروری «طالبان – امریکا»، طالبان با نمایندگان نظامی گفت‌وگو می‌کنند که از نظر آنان «مشروعیت» ندارد. این روند به اعتمادسازی بیش‌تر نیاز دارد تا منجر به نتیجه‌ی مطلوب شود.
دوم این که صلح افغانستان، هنوز یک رویا است؛ زیرا هنوز شمار زیادی از بازیگران داخلی افغانستان به نتیجه‌ی این روند خوش‌بین نیستند و باور ندارند که این گفت‌وگوها منجر به توقف چند دهه جنگ خانمان‌سوز، خشونت و تروریسم در افغانستان ‌شود، مگر در صورتی که افراد حاضر در دوحه و جاهای دیگر که به عنوان هیئت مذاکره‌کننده می‌روند، صلاحیت چانه‌زنی برای دوام آتش‌بس، غیر نظامی‌سازی و جمع‌آوری اسلحه، قانون‌پذیری، حکومت‌داری خوب و حمایت از روند دموکراسی را داشته باشند؛ زیرا احتمال دارد که یک طرف پیش‌شرط‌ها را قبول نکند.
برای طالبان این قابل درک نیست که افغانستان به گذشته بر نمی‌گردد و حکومت جدید باید حقوق زنان و اقلیت‌ها را به رسمیت بشناسد؛ تاکید طالبان بر ایجاد نظامی بر اساس «شریعت» از چالش‌های کلیدی‌ است.
روش خوب برای رسیدن به صلح اما، انگیزه‌ی تعامل، هم‌دیگرپذیری و کثرت‌گرایی سیاسی، قانون‌مداری، حکومت‌داری خوب و برابری است. اگر طالبان دموکراسی را به عنوان نحوه‌ی نظام حکومت‌داری رد کنند، احتمال توقف مذاکرات پیش‌‌بینی می‌شود؛ اما اگر طالبان طرف‌دار تامین صلح و ثبات استند، پس خشونت را کاهش داده و حمله به نیروهای امنیتی و دفاعی را متوقف کنند؛ زیرا توافق روی آتش‌بس میان دو طرف، نتیجه‌بخشی این روند را قابل ملموس‌تر می‌کند.
سوم: تازمانی که گروه‌های اجتماعی، احزاب و جریان‌های سیاسی و اقلیت‌های قومی وارد روند صلح نشوند، گفت‌وگوهای دوحه، نتیجه‌ای به دنبال نخواهد داشت؛ زیرا حرکت دسته‌‌جمعی به هدف برقراری صلح در افغانستان از اولویت‌ها است.
جایگاه پاکستان در سناریوی صلح افغانستان، روشن است؛ زیرا تا زمانی که افغانستان به صلح دست نیابد، مهاجران افغانستانی به کشور شان برگشت نمی‌کنند و امنیت مرز غربی پاکستان به عنوان یک مسأله باقی می‌ماند.
پاکستان؛ سه دهه پیش، نفوذ قابل ملاحظه‌‌ای بر طالبان داشت و هنوز متهم به خشونت‌گرایی و تررویسم در افغانستان است؛ برخی از گروه‌ها نیز در افغانستان از طالبان به عنوان ابزاری برای به دست آوردن قدرت استفاده می‌کنند.
هرج‌و‌مرج هنوز در افغانستان حاکم است و تنها راه بیرون‌رفت از این وضعیت توافق صلح میان طالبان و دولت افغانستان است تا بر اساس آن مردم این کشور بتوانند پس از دهه‌ها جنگ و خون‌ریزی در فضای صلح نفس راحت بکشند.

اکسپرس تریبون

صبح کابل

نماینده ملکی ناتو برای افغانستان می‌گوید امیدوار است گروه طالبان بدانند که دیگر راهی برای برگشت به گذشته وجود ندارد.

ستیفانو پونتیکورور نماینده ملکی ناتو برای افغانستان می‌گوید امیدوار است گروه طالبان بداند که راهی برای برگشت به 19 یا 20 سال گذشته وجود ندارد و افغان‌ها باید حکومتی را بسازند که مورد پذیرش دو طرف باشد.

نماینده ملکی ناتو با تاکید بر حفظ دستاورد‌های 19 سال گذشته در افغانستان گفته تمویل کنندگان توافق احتمالی صلح میان حکومت افغانستان و گروه طالبان را بررسی می‌کنند و اگر مطابق میل شان بود، به حمایت از افغانستان ادامه می‌دهند.  

آقای پونتیکوروو تاکید کرده: «صلحی ارزشمند خواهد بود که از دستاوردهای بیست سال گذشته حفاظت کند. حقوق زنان، حقوق اقلیت‌ها و به صورت عموم حقوق بشر و آزادی رسانه‌ها، این تنها راهی خواهد بود که می‌تواند منجر به روند صلح پایدار شود.»

نماینده ملکی ناتو گفته ناتو حامی آزادی بیان و رسانه‌ها در افغانستان است و به هیچ وجه حکومتی را حمایت نخواهد کرد که به محدود ساختن آزادی رسانه‌ها اقدام کند.

آقای پونتیکورو مذاکرات صلح را در قطر “واقعی” عنوان کرد، اما گفته است که سطح خشونت بسیار بلند است و پذیرفتنی نیست.

او همچنان گفت طالبان اگر مدعی اند که نگران مردم افغانستان هستند، باید برای پروسه صلح اعتمادسازی کنند و خشونت‌های شان را کاهش دهند.

نماینده ملکی ناتو افزود: «روند صلح دشوار خواهد بود اما اگر اعتماد نباشد به مراتب روند دشوارتر خواهد بود و کاهش خشونت به معنی اعتمادسازی میان دو طرف است.»

او در اشاره به خروج نیروهای آمریکا و ناتو از افغانستان گفت ایالات متحده و ناتو با هم وارد افغانستان شده و ماموریت را به پیش برده اند و با هم این کشور را ترک خواهند کرد.

عبدالله عبدالله، رئیس‌ شورای عالی مصالحۀ ملی در مراسم افتتاحیه گفت‌وگوهای بین الافغانی گفت او و هیأت همراهش با هدف ختم جنگ چهل ساله به دوحه آمده‌اند.

آقای عبدالله تأکید کرد افغانستان خواهان اعلان آتش‌بس بشردوستانه می‌باشد.

 او افزود صلح زمینۀ برگشت میلیون‌ها مهاجر را به کشور فراهم می‌سازد.

عبدالله گفت: «دوستان و جامعۀ بین‌المللی از ما توقع دارند که خشونت‌ها را کنار بگذاریم و بر سر یک آتش‌بس جامع به توافق برسیم.»

تاکید ملاغنی برادر بر نظام اسلامی

ملاعبدالغنی برادر  نیز گفت آنان می‌خواهند که افغانستان مستقل، پیشرفته و دارای یک نظام اسلامی باشد و مردم افغانستان در آن به گونۀ برادرانه زندگی کنند.

او افزود: «ما بربنیاد توافق‌نامۀ صلح با آمریکا عمل کرده‌ایم و از طرف مقابل نیز می‌خواهیم که بربنیاد این توافق‌نامه پیش برود تا به یک صلح برسیم.»

پمپئو: انتخابات بهترین راه برای تعیین نظام آینده

مایک پمپئو، وزیر خارجۀ آمریکا نشست امروز در دوحه را یک فرصت تاریخی برای مردم افغانستان خواند.

او گفت: «وقتی به سوی روشنایی می‌بینیم، تاریکی سال‌های جنگ و بدبختی را در افغانستان به یاد می‌آوریم.»

وزیر خارجۀ آمریکا در بارۀ نظام سیاسی آیندۀ افغانستان گفت: «شما خودتان (دولت و طالبان) تصمیم بگیرید و انتخاب نظام آینده به دست شماست. او در این نشست، انتخابات را بهترین شیوۀ انتقال مسالمت‌آمیز قدرت عنوان کرد.»

پمپئو افزود: «فصل بعدی افغانستان را شما (دولت افغانستان و طالبان) خواهید نوشت، شما تصامیمی را اتخاذ کنید که شما را از فساد و خشونت دور نگه‌دارد.»

 او تأکید کرد «تصمیم شما سطح و ادامۀ کمک‌های بین‌المللی را تعیین می‌کند.»

وزیر خارجۀ آمریکا از دو طرف خواست از این فرصت استفاده کنند و به یک‌دیگر احترام بگذارند.

او هم‌چنان از دو طرف خواست قربانیان جنگ را در روند صلح دخیل سازند.

وزیر خارجه ترکمنستان: آماده میزبانی مذاکرات بین الافغانی هستیم

وزیر خارجه ترکمنستان هم گفت کشورش آمادۀ میزبانی گفت‌وگوهای بین‌الافغانی صلح افغانستان است.

او تأکید کرد کشورش آماده است تا تمامی شرایط را برای برگزاری گفت‌وگوها فراهم کند.

وزیر خارجه ترکمنستان آغاز گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان و طالبان را گام مهمی در راستای امنیت و ثبات در افغانسان می‌داند.

وزیر خارجه چین: خروج نیروهای خارجی از افغانستان باید منظم باشد

وزیر خارجۀ چین در نشست افتتاحیۀ گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان و طالبان گفت روند بیرون‌کشیدن نیروهای خارجی از افغانستان باید به گونۀ منظم انجام شود.

 او افزود چین به حل اختلافات به گونۀ فوری و موثر در افغانستان امیدوار است.

ینس استولتنبرگ: اکنون افغانستان مکان امن برای هراس‌افگنان نیست

ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو، هم گفت قربانی‌ها در افغانستان بیهوده نبوده‌اند و اکنون افغانستان مکان امن برای هراس‌افگنان نیست.

او افزود در گفت‌وگوهای صلح دست‌آوردهای گذشتۀ افغانستان باید حفظ شوند.

قریشی: جهان نباید افغانستان را تنها بگذارد

شاه‌محمود قریشی، وزیر خارجه پاکستان، نیز از جمله سخنرانان روز افتتاحیه مذاکرات صلح در قطر بود.

وی گفت:« در این مقطع تاریخی مهم است که اشتباهات گذشته تکرار نشود و جهان نباید افغانستان را تنها بگذارد.»

 او افزود همه باید به صلح به مالکیت افغانان و نتیجۀ آن احترام بگذارند.

 قریشی تأکید کرد اکنون رهبران افغانستان باید از فرصت به دست آمده برای صلح استفاده کنند و به یک توافق جامع برسند.

او گفگ پاکستان از بی‌ثباتی در افغانستان قربانی های زیادی را متحمل شده است.

وزیر امور خارجه هند: خشونت ها در افغانستان باید متوقف شود

سوبراهمانیام جایشانکار، وزیر خارجۀ هند می‌گوید، نباید اجازه داده شود که خشونت‌ها در افغانستان ادامه یابد.

او تأکید می‌کند که هر گونه روند صلح باید به رهبری و مالکیت افغانان و متعلق به افغانستان باشد.

دبیرکل سازمان ملل: صلح زمینه بازگشت مهاجرین را فراهم می کند

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد در نشست افتتاحیۀ گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان و طالبان گفت روند صلح همه را امیدوار کرده است و با تأمین صلح، زمینۀ بازگشت هزاران مهاجر به افغانستان فراهم می‌شود.

او افزود زمینه برای برقراری صلح در افغانستان فراهم شده است و افغانان باید محتویات گفت‌وگوها را خودشان مشخص کنند.

وزیر خارجه آلمان: تنها افغانستان می تواند در مورد آینده خود تصمیم بگیرد

هایکو ماس، وزیر خارجۀ آلمان در مراسم افتتاحیۀ گفت‌وگوهای صلح دولت افغانستان و طالبان گفت گفت‌وگوهای پیش‌رو دشوار خواهد بود، اما توقعات از این گفت‌وگوها بسیار زیاد است.

او گفت تنها مردم افغانستان می‌توانند در بارۀ آیندۀ خود تصمیم بگیرند و کشورش آماده است تا برای پیروزی این گفت‌وگوها کمک کند.

دبیرکل سازمان همکاری اسلامی: این سازمان از روند صلح در افغانستان پشیبانی می‌کند

یوسف العثیمین، دبیرکل سازمان همکاری اسلامی، هم گفت این سازمان همواره از طرف‌های درگیر جنگ در افغانستان خواسته ‌است که برای حل مشکلات گفت‌وگو کنند.

او ابراز امیدواری کرد روند صلح افغانستان به موفقیت برسد.

استانکزی: آتش بس موضوع گفت و گوهای صلح است

شیرمحمدعباس استانکزی، معاون هیأت گفت‌وگوکنندۀ طالبان، گفت آتش‌بس موضوع مطرح بحث در گفت‌وگوهای صلح است.

رحمت الله نبیل، رییس پیشین امنیت ملی می‌گوید پاکستان به دنبال عملی کردن سیاست هایش در منطقه از هر راه ممکن است و هیچ‌گاهی برای افغانستان قابل اعتماد نبوده و نیست.

رییس پیشین امنیت ملی در توییتر خود نوشت پاکستان برای بیرون شدن نیرو های خارجی از افغانستان زمینه سازی می کند اما هیچ گاهی به برقراری صلح و امینت در منطقه کمک نخواهد کرد.

نبیل اظهار کرد پاکستان همیشه از گروه های تروریستی به عنوان ابزاری برای پیاده کردن سیاست های خود در منطقه استفاده خواهند کرد.

وی همچنان گفت پاکستان اکنون از گروه های داعش و القاعده به عنوان چتری برای سایر گروه های تروریستی استفاده می کند.

نیبل این اظهارات را به دنبال گفتگوی شاه محمود قریشی وزیر خارجه پاکستان و مایک پمپیو وزیر خارجه امریکا در رابطه با همکاری اسلام آباد در روند صلح افغانستان بیان کرده است.

آقای کری همچنین از کشورهای منطقه به شمول روسیه، ایران، چین، پاکستان و هند خواست تا نقش مهم خویش را برای حل چالش های فرا روی افغانستان به شمول صلح با طالبان ایفا کنند.

وی گفت “من از کشورهای روسیه، ایران، چین، هند و پاکستان می خواهم تا به آن نقش حیاتی خود که می توانند نه تنها برای زیرساخت های اقتصادی و اجتماعی افغانستان در آینده ایفا کنند، بلکه به نقش مهم خود در دستیابی افغانستان به صلح با طالبان نیز فکر کنند.”

وزیر امور خارجه آمریکا همچنین خطاب به شورشیان طالبان گفت که از معاهده صلح دولت افغانستان با حزب اسلامی گلبدین حکمتیار الگو بگیرند و به پروسه صلح بپیوندند.

وی گفت “راهی برای پایان با افتخار برای درگیری هایی که طالبان در افغانستان به آن دامن زده اند می باشد. این جنگی است که در میدان نبرد پایان برنده نخواهد داشت.”

او گفت “پیام به طالبان این است که از حزب اسلامی: «الگو بگیرند».”

آقای کری افزود پیوستن به پروسه صلح، در حقیقت می تواند به طالبان در رسیدن به هدفشان که همانا خروج نیروهای خارجی از افغانستان است، کمک کند.

او گفت “توافقنامه ای سیاسی با دولت افغانستان تنها راه برای پایان درگیری ها است. همچنین این توافقنامه صلحی دایم را در افغانستان تضمین می کند و طالبان را نیز به هدف اصلی شان که خروج نیروهای نظامی خارجی از افغانستان است میرساند.”

جان کری تصریح کرد “نیروهای نظامی خارجی تنها از راه صلح از افغانستان خارج می شوند، و از راه فعالیت های شورشیانه، آنها به هدفشان نمی رسند.”

لازم به ذکر است که در حال حاضر 9،800 سرباز آمریکایی در افغانستان حضور دارد که عمدتا به نیروهای امنیتی افغانستان، آموزش و مشاوره می دهند.

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور نیز در این خصوص و در اشاره به امضای توافقنامه صلح با حزب اسلامی حکمتیار در نشست بروکسل گفت “افغان ها می توانند صلح کنند. ما می توانیم صلح کنیم. ما متعهد به سیاستی سازنده هستیم، و نه سیاستی تخریب کننده.”

گفتنی است که گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی که پیش از این با لقب «قصاب کابل» یاد می شد، چند روز پیش با دولت افغانستان توافقنامه صلح را امضا کرد.

طالبان اما تاکنون از پیوستن به پروسه صلح خودداری کرده است و در عوض، حملات شان را طی چند روز اخیر افزایش داده اند.

این تعداد، تقریبا چیزی بیش از دو برابر تعداد سربازانی است که رئیس جمهوری آمریکا برای سال 2016 در افغانستان در نظر گرفته است.

گفتنی است باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا پیش تر اعلام کرده بود که تصمیم دارند 9،800 سرباز آمریکایی را برای طول سال 2016 میلادی در افغانستان نگه دارند و سپس این رقم را به 5،500 سرباز برای سال 2017 برسانند.

جنرال جان اف کمپبل فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان پیش از این 5 پیشنهاد در این خصوص در اختیار رئیس جمهور آمریکا قرار داده بود.

آقای مک کین گفت “پیشنهاد اولی که من اطلاع دارم حضور 20،000 سرباز برای طول سال 2016 بود. اما من می گویم که خروج سربازان آمریکایی باید مطابق با شرایط افغانستان باشد نه مطابق با یک جدول زمانبندی شده توسط جنتری/تقویم.”

وی انتقاد کرد که روند سریع خروج نیروهای خارجی از افغانستان زندگی بسیاری از کسانی که در افغانستان خدمت می کنند را به خطر می اندازد.

وی با اشاره به بمباران اخیر نیروهای آمریکایی بر شفاخانه داکتران بدون مرز در کندز به منظور کمک به نیروهای امنیتی افغانستان که با طالبان درگیر بودند گفت “این نشان می دهد که نیروهای امنیتی افغانستان همچنان به کمک نیاز دارند.”

سناتور مک کین گفت “آنها (نیروهای امنیتی افغانستان) نیروی هوایی ندارند، آنها شبکه استخباراتی قوی ندارند، آنها ظرفیت خروج بخش صحی از مناطق جنگی را ندارند، تمامی این ها مثال هایی هستند که ما می توانیم در حمایت از نیروهای امنیتی افغانستان به آنها کمک کنیم.”

وی یکی از علت هایی که نیروهای امنیتی کشور همچنان با طالبان درگیر هستند را خروج سریع نیروهای خارجی از افغانستان و وجود پناهگاه های تروریستان در پاکستان عنوان کرد.

او همچنین انتقاد کرد که ایالات متحده در بسیاری از کشورهای دنیا پس از جنگ نیرو گماشته است، اما به خروج سریع نیروهای خود از هیچ کدام از این کشورها فکر نمی کند، زیرا می داند در این کشورها سربازان آمریکایی کشته نمی شوند.

مک کین گفت “ما 38،000 سرباز در کوریا دارم، ما سرباز در آلمان داریم، ما همچنین نیرو در بوسنی داریم.”

این سناتور آمریکایی افزود “گزینه ای که برای افغانستان در نظر گرفته ایم بسیار خطیر می تواند باشد، زیرا تجربه ای مشابه در سال 2011 هنگامی که ما به همراه دیگر متحدانمان حملات هوایی در لیبیا راه اندازی کردیم، اما بدنبال تثبیت اوضاع در این کشور نشدیم، به خوبی از غلط بودن این تصمیم حکایت می کند.”

وی همچنین علاوه کرد “ما سرمایه های کلانی از آمریکا را مصرف کردیم تا بتوانیم در این کشورها ثبات بیاوریم، اما لیبیا مثال از کشوری است که بدنبال تثبیت اوضاع نشدیم.”

سناتور مک کین گفت “نباید اوضاع آنطوری که الان در لیبیا وجود دارد می بود، و این بخاطر این است که ما به سادگی خود را از لیبیا بیرون کشیدیم.”