برچسب: حضور آمریکا

«ند پرایس» سخنگوی وزارت خارجه آمریکا روز جمعه (23 میزان) در یک نشست خبری به خبرنگاران گفت که آمریکا از برگزاری یک نشست در مسکو با موضوع افغانستان آگاه است اما نمی تواند در حال حاضر تایید کند که آیا آمریکا هم در این نشست اشتراک می کند یا خیر.

وی در همین حال اما گفت که آمریکا نسبت به نقش سازنده روسیه، چین و پاکستان برای حل بحران افغانستان اذعان دارد و با این کشورها در این رابطه هماهنگ است.

وزارت خارجه روسیه روز گذشته اعلام کرد که مسکو هفته آینده میزبان نشستی درباره اوضاع افغانستان است و از نمایندگان چندین کشور به شمول طالبان برای اشتراک در این نشست دعوت کرده است.

«ما گاها در مورد فصل های جنگ در افغانستان صحبت می کنیم، اما در واقع این جنگ ها هیچ گاه پایان نمی یابند.»

جنرال «جوزف ووتل» فرمانده فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا این اظهارات را درست چند هفته قبل از وقوع حملات مرگبار کابل ابراز کرد.

از آنجایی که مداخله نظامی واشنگتن در افغانستان کم کم به 17 سالگی خود می رسد و از سویی آمارهای متفاوت که حاکی از کنترل و یا نفوذ طالبان در بیش تر از نیمی از کشور است، به نظر می رسد تنها چیزی که در افغانستان در حال حاضر مسلم دیده می شود، «بی پایانی» جنگ است.

چندین سال تصور بر این بود که پیشروی نظامی در میدان های نبرد علیه طالبان می تواند این گروه را مجبور سازد تا بر سر میز مذاکرات حاضر گردد.

«جیمز استاوردیس» یک فرمانده بازنشسته ارتش آمریکا می گوید که این جنگ همانطور که برای آمریکا 17 ساله است، برای آنان (طالبان) نیز 17 ساله است. «خستگی جنگ ممکن است طالبان را مجبور به استفاده از دیپلماسی کند.»

با این تفکر باید دو نکته را یادآور گردید که هر دوی این نکته ها از تجربه آمریکا در ویتنام بدست آمده است.

اولین نکته این است که برای گفتگوهایی واقعی، باید مکانی در نظر گرفته شود که از هر لحاظ در آن مکان مواضع طرفین واضح باشد و از سوی تمامی اشتراک کنندگان پذیرفته شود. زمانی که طالبان در سال 2013 برای اولین بار دفتر سیاسی شان را در قطر باز کردند، تلاش این گروه برای نشان دادن خودشان به عنوان یک دولت تبعید شده با مخالفت صریح و فوری حامد کرزی رئیس جمهوری وقت کشور مواجه گردید. مواضع سیاسی علیه این دفتر از زمان گشایش همواره با فراز و نشیب هایی همراه بوده، اما هیچ گاه نتوانسته جایگاهی واضح در امر تسهیل صلح ایفا کند.

دلیل دوم هم این است که خستگی میان نیروهای خارجی که بسیار دور از خانه در حال جنگ برای رسیدن به نتایجی سیاسی می باشند، و نیروهای بومی داخلی که در تلاش برای زنده ماندن در خاک خود هستند، بسیار متفاوت می باشد.

در این تنگناها، ناگهان سر و کله مرد مشهور غیر قابل پیش بینی یعنی دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا سر می رسد. ترامپ که خود مدت ها نسبت به فرستادن سیل سربازان و پول به افغانستان مخالفت می کرد، هم اکنون خود به عنوان رئیس جمهور آمریکا متعهد به افزایش تعداد سربازان شده است.

جیمز ماتیس وزیر دفاع آمریکا تقریبا شش ماه پیش به وضوح بیان کرد که هدف از افزایش حضور نظامی مجبور ساختن طالبان به حاضر شدن بر سر میز مذاکرات است. در حالیکه دونالد ترامپ به دنبال رویدادهای امنیتی مرگبار طی دو هفته گذشته در کابل، اعلام کرد که آمریکا دیگر با گروه طالبان مذاکره نخواهد کرد. ترامپ همچنین در شب سال نو میلادی در توییتی به پاکستان تاخت و از حمایت های این کشور از گروه های شورشی افغانستان به شدت انتقاد کرد.

دولت افغانستان که در کنار تمامی مشکلات دیگرش درگیر مسایل سیاسی داخلی نیز شده و پاکستان هم که خود را در قبال انتقادهای ترامپ جسورتر نشان می دهد؛ به نظر می رسد دستیابی به یک دیپلماسی معقول دور از ذهن باشد. همچنین هر گونه گفتگو نیازمند این است که دولت آمریکا دقیقا بداند که چه توقعی از گفتگوها دارد.

هفته گذشته زمانی که عامل انتحاری یک موتر آمبولانس مملو از مواد منفجره اش را در نزدیکی مقر سابق وزارت داخله کشور منفجر کرد و بیش از 103 تن را کشت، جنرال جوزف ووتل در جلسه ای در وزارت دفاع افغانستان حضور داشت؛ تنها چند کیلومتر کم با محل وقوع حادثه فاصله داشت. امید می رود که جنرال ووتل و دیگر افسران نظامی بتوانند به اربابانشان هزینه یک استراتژی تک بعدی نظامی را نشان دهند؛ قبل از آنکه سال های بسیاری بگذرد.

«بریزبین تایمز»

جنرال دیوید پترئوس فرمانده اسبق نیروهای آمریکایی در افغانستان در مصاحبه با یک رسانه آمریکایی گفته است که آنها به دلایلی وارد افغانستان شدند و هم اکنون نیز نیاز دارند که به طور طولانی مدت در افغانستان بمانند.

بخشی از مصاحبه وی با این رسانه به شرح زیر است:

مجری: گزارش هایی رسیده است که دولت آقای ترامپ قصد دارد به زودی چهار هزار سرباز دیگر به افغانستان اعزام کند. آیا این اقدامی هوشمندانه است؟

دیوید پترئوس: بله، به نظرم اقدامی هوشمندانه است. به نظر من با توجه به خون و ثروتی که به خاطر افغانستان تاکنون مصرف کرده ایم، باید یک استراتژی و حضوری دایم در افغانستان داشته باشیم. باید بخاطر داشته باشیم که ما به دلیلی وارد افغانستان شدیم و در آنجا به دلیلی ماندیم. باید مطمئن می شدیم که افغانستان یک بار دیگر به پناهگاهی برای گروه القاعده و یا دیگر گروه های افراطی تبدیل نمی شود. همچنین افغانستان فضای مناسبی برای دیگر تلاش های ما در راستای مبارزه علیه تروریزم در منطقه ایجاد کرده است. همانطور که توانستیم توانایی های رهبران ارشد گروه القاعده را در منطقه کاهش دهیم. اما این تلاش ما نسل ها طول می کشد. این چیزی نیست که ما توقع پیروزی طی چند سال داشته باشیم. ما قصد نداریم تپه ای را فتح کنیم، پرچم مان را به اهتزار درآوریم و با یک رژه پیروزی به خانه برگردیم. ما باید به طور دوامدار آنجا باشیم، اما به نحوی که قابل تحمل باشد.

به طور مثال ما در کوریای جنوبی به مدت بیش از 65 سال بوده ایم که البته به سود منافع ملی ما است. همچنین حضور ما در اروپا، با توجه به اینکه رفتارهای روسیه اخیرا خشونت آمیز شده است.

مجری: آیا شما منظورتان این است که ما شاید به مدت 60، 70 و یا هشتاد سال در افغانستان بمانیم؟

پترئوس: من نمی گویم که 60 سال بمانیم، اما منظورم این است که به افغانستان به عنوان ماموریتی که هر سال نیاز به تمدید داشته باشد نباید نگاه کنیم. این واقعا زیان بار است. برای مثال، آنهایی که در افغانستان سرمایه گذاری کرده اند، هر سال بازبینی می کنند که آیا سرمایه های خود را در افغانستان حفظ کنند و یا به دوبی انتقال دهند.

به نظرم این مسئله مهمی است که به نفع ماست و باید نسبت به آن تعهدی دوامدار داشته باشیم اما به نحوی که قابل تحمل باشد. به نظرم اضافه کردن 3 یا 4 هزار سرباز بسیار خوب است. اما باید محدودیت های دیگرمان در خصوص استفاده از نیروی هوایی برای حمایت از شرکای افغان مان را برداریم. زیرا شرکای افغان مان نشان داده اند که برای نابودی القاعده و دیگر گروه های افراطی بخاطر کشورشان حاضرند بجنگند و کشته شوند.

مجری: درست است، اما سوال من این است که با توجه به آن چیزی که شما می گویید که ما ممکن است دهه ها در افغانستان بمانیم، اما آمریکا طی 15 سال گذشته آن هم با بیش از یکصد هزار سرباز در افغانستان بوده است، اما طالبان شکست نخورد. این امر چگونه با 3 یا 4 هزار سرباز ممکن است؟

پترئوس: طالبان واقعا شکست داده شد.

مجری: اما نه به طور دایمی..

پترئوس: بله نه به طور دایمی. همانطور که گفتم قرار نیست که ما به طور دایمی برنده این موضوع باشیم. به خاطر داشته باشید، بین افغانستان و عراق تفاوت بسیار زیادی وجود دارد. شما نمی توانید به رهبران گروه طالبان، شبکه حقانی، و حتی برخی گروه های دیگر شورشی فشار وارد کنید، زیرا آنها قابل دسترس نیستند. آنها در پناهگاه هایشان در پاکستان هستند. از سوی دیگر باید تلاش های منطقه ای بزرگی در آنجا صورت بگیرد تا شرکای پاکستانی خود را متقاعد کنیم از دادن پناهگاه به این عناصر خود داری کنند. عناصری که زندگی را برای دولت و مردم افغانستان بسیار مشکل کرده اند.

مجری: صحبت دیگری که در این قسمت است بحث سیاست دولت آقای ترامپ در خصوص افغانستان است که تاکنون تصمیم مشخصی گرفته نشده است و فقط گفته شده که در حال کار بر روی این موضوع هستند.

پترئوس: بله، آنها در حال کار بر روی این موضوع هستند. من اطلاع دارم که تاکنون چندین جلسه در سطح مدیریتی در این خصوص برگزار شده است. تیم امنیت ملی نیز در حال کار است. می توانم بگویم که به زودی شاهد یک استراتژی منسجم در این خصوص خواهید بود، و اعزام سربازان تنها بخشی از این استراتژی است، البته بخشی بسیار مهم.