برچسب: حضرت مهدی

قراراست در یک صبح جمعه خورشیدعدالت طلوع کند کاشکی من زنده باشم و آن طلوع صبح سعادت را بیبینم.  

بقیتة لله خیرالکم ان کنتم تعلمون

 امید و هویت مستضعفان عالم مخصوصا شیعیان مظلوم و بی پناه افغانستان کجایی! در این صبح آدینه!

سلام آقا جان! به ما گفته بودند که شما روز جمعه می ایی، پرچم نصرت را بر می داری زمین را پرازعدل و داد می کنی!

سال های زیادی از عمرم گذشت نیامدی! می ترسم بمیرم تورا نبینم، هر روز جمعه منتظر ماندم که بیایی اما هنوز نیامده ای!

نکند از من ناراحتی! آخه من چکار کنم که تو از من راضی بشی، چه کار کنم، از من کاری ساخته نیست! آقا جان من درمشهد الرضا مهاجرم بیگانه ام به عبارت معروف «افغانی ام» اگر افغانستان برگردم، خوب می شود.

الان سلفی ها حاکم شده و به ما می گویند هزاره و شیعه رافضی به خاطر ثواب هم شده باید کشته شود. در راه ها کشتند ما را، درمسجد، در دانشگاه، دربیمارستان، در کوچه، در سرک کشتند و می کشند.

الان باید عشرحواله بپردازیم و مانند عبدالرحمان خان پول عشر حواله می شود بر ما، کوچی ها زمین های ما را تصاحب می کنند، ولایت مرکزی هیچی ندارد، در بهار، کمی علف سبزمی شود آن را هم کوچی  می خورد. کاشکی تنها علف بود بلکه مرتع ها را هم می چرانند. جو و گندم، ترکاری مردم را می خورد. الان کوچاندن مردم شیعه و هزاره شروع شده. در دایکندی مردم را از خانه و کاشانه شان کوچ می دهند. بعضی ها می گویند یک هفته یا بیست  روزمهلت داده که کوچ کنند و بعد از کوچ بروند در محکمه خودشان  شکایت کنند.

آقا جان! مهدی جان! بس است یا باز هم بگویم! توخود، بهتر از ما از گرفتاری های بی حد، و بی شمار ما آگاهی! می دانم دل شماهم خون است!

بیا تا کی رنج و توهین، تحقیر تبعیض و ظلم!  یابن الحسن کارد به اسخوان رسیده، تحمل درد شلاق ظلم برما سخته، اسخوان های ما را ارّابه تبعیض خرد کرده، اختلاف قومی و نژادی رگ های شیعیانت را پاره کرده!

به کدام طرف فرار کنیم پناه گاهی نمانده، ای پناه بی پناهان!

فهیمی بزرگمهر

در15 شعبان ما جشن می گیریم: باهم جمع می شویم دریک مکان نسبتا زیبا، مداحی وشعر خوانی می کنیم، شیرینی پخش می کنیم و احیانا غذا هم می دهیم. این همه تدارکات برای چی؟ با چه هدفی این همه برنامه را روی دست می گیریم؟

برای این که به مردم جهان بگویی که عدالت گستر جهان متولد شده،  به عبارت دیگر می خواهیم بگویم عدالت اجرایی خواهد شد لذا ما خوشحالیم یا به عبارت آخر با این جشن گرفتن ها، می خواهیم بگویم ما طرفدارعدالت هستیم.با این کار می خواهیم با زبان حال بگویم ما با ظلم و ستم مخالفیم.

این در حالی ست که خود گرفتار ظلم و ستم هستیم: امسال نیمه شعبان را جشن می گیریم و تا نیمه شعبان دیگر فراموش می کنیم که عدالت چه است! عادل را با عدالت به بوته فراموشی می سپاریم. ما عجب مردمی هستیم، خود را طرف دار عدالت می دانیم، برایش جشن می گریم، ولی معنای عدالت را نمی فهمیم.

این در حالی ست که باید درباره عدالت مطالعه کنیم تا بفهمیم. در زندگی  روزمره خود با عدالت هیج میانه ای نداریم، چه بسا نسبت به زیردستان خود ظالم هم باشیم.

بسیار مسخره است انسان خودش را از طرفداران دوآتشه عدالت اعلام می کند، اما زند گیش پر از ظلم ستم است، بسیار زشت است جامعه ای که در طرفداری از عدالت جشن می گیرد اما با بی حجابی حرامزادگی را ترویج کند و با غش در معامله و حق الناس خوری در بازار و مغازه( حرام خوری) را ترویج کند.

به عبارتی، به  ریش عدالت وعدالت گستر خندیده اند، به این گونه افراد می گویند   «قالتاقان عدالت نما»

طرف داران عدالت

طرفداران عدالت اول خود باید عادل باشند، با ظلم و اهل ظلم مخالف باشند، خود ظلم نکند حداقل با ظالم رابطه نداشته باشد، دختر ندهد، داماد ظالم نشود، نانش را نخورد، سر سفره حرام خور ننشیند.

بزرگ ترین ظلم اختلاف واختلاف  انداختن است، اختلاف قومی، نژادی، مذهبی و لسانی از بزرگترین مظاهر ظلم است.

 اینکه هم به طرفداری از عدالت جشن می گریم هم تعصب نژادی داریم، ظلم را می بینیم چون از قوم دیگر است سکوت می کنیم، این به تمسخر گرفتن عدالت و عدالت گستر است، هر روز صبح جمعه هم می خوانیم « یا بن الحسن روحی فداک متی ترانا و نراک عزیز علیه ان اری الخلق ولاتراک». متاسفانه محاسبه نفس از خود نداریم، با این اعمال نسنجیده توقع هم داریم جزء یاران امام زمان علیه السلام هم باشیم، درحالی که امام حسین علیه السلام در کربلا کسانی که قرضدار بود ازمردم را نپذرفت تا جزء یارانش باشند و شهادت نسیب شان شود.

حسین فهیمی بزرگمهر

موعود مستضعفان تو می آیی! این را نسیم، فریاد زده و شکوفه ها باور کرده اند. هر صبح قناری دل تنگی ام، بر شاخه ی نیاز می نشیند و برای استقبال از تو، سرود آماده می کند. هر غروب گُل های نرگس بر رشته های چادرِ مادرت بوسه می زنند تا فرزندش زودتر باز آید.

تو می آیی! از کنارِ برکه ی آرزوها، تنهای تنها و سوار بر اسبی به رنگ شکوفه ها. تو می آیی! و به همراهت سبزینه ی ایمان می آوری. بر منبرِ گل های امید می ایستی و خطبه ی طراوت می خوانی. آن طرف تر، خارهای ستم، از رعدِ فریادت آتش می گیرند. تو می ایی تا همه بدانند که در ستیز حق و باطل، حق ماندنی است.

تو می آیی! آخر تو از نسلِ آمدنی، از نسل بشارت، از نسل «جاء الحق و زهق الباطل».

اری، از آن سوی غبارها، مردی می آید؛ با قامتی به بلندی ابدیت که گوش های ما را با نغمه های افلاک، آشنا می کند و رجعت روزهای ارغوانی را به ما بشارت می دهد و از آن سوی ابرها، مردی می آید که باران نگاهش، دشت های مرده را به هیجان می آورد و از آن سوی آیینه ها، مردی می آید که با نامش، تمام کوچه های بن بست، چراغان می شود. به راستی که حکومت جهانی آن پیشوای پنهان، درخشش دوباره ی ایمان در پهنه ی جهان خواهد بود.

ای صاحب ذوالفقار! ای منتقم خون شهیدان و ای موعود مستضعفان بیا که عدالت تنها با دست های حیدری توست که در گستره ی هستی کمر راست خواهد کرد و اکنون، در جشن میلادت، آن روز را به انتظار می نشینیم.

نمیه شعبان، سالروز میلاد با سعاد منجی عالم بشریت حضرت مهدی(ع) فرصت خوبی ست که نگاهی به یک موضوع مهم بندازیم: ما مسلمانان ادعا داریم که سعادت دنیا و آخرت بشر را ما تامین می کنیم اگرمردم دنیا به حرف ما گوش دهد.

ما شیعیان نیز ادعای پایان تاریخ راداریم و می گویم پایان تاریخ را ما رقم می زنیم: یکی از دلایل ما هم این آیه مبارکه قرآن کریم است که می فرماید:« هوالذی ارسل رسوله بالهدی ودین الحق لیظهره علی الدین کله ولوکره المشرکون آیه 33 سوره توبه»

با توجه به معنای آیه مبارکه می توان گفت: «یک: دین ما برهمه ادیان جهان غالب است وخواهد بود. دو: این غلبه درهمین دنیاست نه در آخرت روز قیامت که غیر از اسلام هیج دینی نخواهدبود. سه: اگرچه دنیا قبول نکند حقیقت این است که ما دنیا وآخرت مردم جهان رامی سازیم.»

تا حالا که هیچ کاری نکرده ایم!

در راستای تحقق این هدف تا حالا که ما مسلمانان هیج کاری را از پیش نبرده ایم و صرف ادعا بوده است و بس. درحقیقت ما یک امت عقب مانده از دنیا هستیم که فعلا بدترین گناهان در بین ما رایج است، قتل، کشتار، ناامنی، دزدی، فقر فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، انواع تعصب، قوم گرای، نژادگرایی، تعصب مذهبی، تعصب منطقه گرایی، رنگ، پوست و قیافه.

قرآن کریم را فقط به خاطر ثوابش می خوانیم و هیج وقت به خود رنگ خدایی نگرفته ایم.

بیاید برای یک بار هم که شده همه رنگهای اختلافات را کنار بزنیم و فقط رنگ و صبغه خدایی راقبول کنیم و باور کنیم که رنگ خدایی صبغه للهی بالاتر از این رنگهای جاهلی است( صبغة لله ومن احسن من لله صبغة).  

همه رنگها درمقابل صبغة الهی رنگ می بازند. به ما گفته اند مولد 15 شعبان فقط رنگ خدایی دارد بقیه رنگها اعتبارندارد، به ما گفته اند مولود 15 شعبان تمام معادن زمین را استخراج می کند نه با معجزه بلکه باعلم ودانش. درسرتاسرکره زمین امنیت می آورد، دیگرفقری در کار نیست، کسی شب گرسنه نمی خوابد، به ماگفته اند کسی به خاطررنگ و پوست خود  توهین نمی شود، یعنی کسی به خاطرافغانستانی بودن تحقیرنمی شود و نیز کسی به خاطرشیعه بودن وهزاره بودن ازحق خود محروم نمی شود، به ما گفته بودند که  برادری دینی حقیقتا در زمان ظهور مولود شعبان المعظم است، ظلم و ستم و تبعیض برداشته می شود.

پس ای عزیز «علی ان اری الخلق ولاتری، لیت شعری این استقرت بک النوا»

حسین فهیمی بزرگمهر