برچسب: جنگ

نبردهای شدید میان نیروهای امنیتی و طالبان از یک‌هفته به‌این‌سو در ولایت‌های غزنی و بغلان ادامه دارند.

پس از سقوط ولسوالی برکۀ بغلان به دست طالبان، هم‌اکنون نبردها میان نیروهای دولتی و طالبان در ولسوالی‌های بغلان مرکزی، دهنه غوری، نهرین و حومه‌های شهر پلخمری،  ادامه دارند.

جنرال عباس توکلی، معاون قول‌اردوی ۲۰۹شاهین گفت: «به‌منظور پس‌گیری نقاط از دست رفته و هم‌چنین سرکوب و خنثی کردن پلان دشمن عملیاتی را زیرنام پامیر ۳۰۲ راه‌اندازی کردیم.»

در همین حال، مقام‌های محلی در بغلان می‌گویند که صدها تن از باشنده‌گان محل برای جنگ با طالبان در چارچوب خیزش‌های مردمی در این ولایت مسلح شده‌اند.

فریدون، فرمانده نیروهای خیزش مردمی در بغلان بیان داشت: «مردم آماده استند که در کنار نیروهای امنیتی شان بجنگند و جان بدهند.»

از غزنی نیز خبر می‌رسد که نبردها میان نیروهای دولتی و طالبان در روستای آرزو در مرکز شهرغزنی ادامه دارند.

به‌گفتۀ منابع محلی، در کنار سقوط چندین پاسگاۀ دولتی در شهر غزنی، در دو روز گذشته دست کم بیست و هفت تن از نیروهای دولتی جان باختند و شمار دیگر هم اسیر طالبان شدند.

عبدالمنان، باشنده روستای آرزوی شهر غزنی اظهار داشت: «جنگ‌ها بسیار شدید شده‌است. هم‌اکنون هم جنگ جریان دارد و بعضی فامیل‌ها از دو طرف در محاصره استند.»

در کنار مرکز غزنی، ولسوالی‌های خواجه عمری، جغتو، واغظ و خوگیانی نیز گواه حمله‌های طالبان اند.

عارف رحمانی، نمایندۀ مردم غزنی در مجلس تصریح کرد: «اگر تجهیزات و امکانات لازم به غزنی نرسد و حملات‌های هوایی و کماندویی صورت نگیرد، من فکر می‌کنم شهر غزنی سقوط خواهد کرد.»

اما وزارت دفاع ملی می‌گوید که عملیات تهاجمی برای پس‌گیری بخش‌های از دست رفته در بغلان و غزنی آغاز شده‌است.

محمد یاسین ضیا، سرپرست وزارت دفاع ملی گفت: «ما به حالت دفاعی نیستیم و در حالت تعرضی هستیم و از دیروز تا اکنون بسیار تحولاتی بزرگی در غزنی و بغلان بوجود آمده‌است.»

در جنگ‌های چند هفتۀ اخیر در بغلان و غزنی دو طرف ادعای وارد کردن تلفات سنگین  بر یکدیگر را می‌کنند، اما باشنده‌گان این دو ولایت می‌گویند که غیرنظامیان نیز در این درگیری‌ها تلفات داده‌اند.

احمد جاوید بشارت، سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت بغلان امروز (شنبه، هجدهم ثور) گفت صدها باشنده و فرمانده نیروهای خیزش مردمی آمادگی‌شان‌ را برای حمایت از نیروهای امنیتی در این ولایت اعلام کرده‌اند.

آقای بشارت می‌افزاید فرماندهان محلی خیزش‌های مردمی روند بسیج نیروهای مسلح را جهت عقب زدن حمله‌های تهاجمی طالبان و نبرد با جنگ‌جویان این گروه آغاز کرده‌اند تا بتوانند افزون بر پس زدن حمله‌های تهاجمی، مناطق زیر تصرف طالبان را نیز در این ولایت از تصرف جنگ‌جویان این گروه بیرون کنند.

فرماندهان خیزش‌های مردمی نیز می‌گویند آنان با همۀ توان آمادۀ مبارزه بر ضد طالبان و حمایت از نیروهای امنیتی در این ولایت هستند.

این در حالی است که جنگ‌جویان طالبان از یک هفته به این‌سو حمله‌های تهاجمی را بر بخش‌های مهم و مرکزی ولایت بغلان آغاز کرده‌اند. در این مدت افزون بر ولسوالی «برکه» بخش‌هایی از شهر کهنۀ بغلان نیز به تصرف طالبان درآمده است.

مقام‌های امنیتی کشور اما می‌گویند که نیروهای تازه‌نفس ارتش به محل رسیده و در عملیات پس‌گیری قسمتی از مناطق از دست‌رفته را دوباره تصرف کرده‌اند.

وزارت دفاع ملی امروز (شنبه، هجدهم ثور) با نشر خبرنامه‌یی نوشت این جنگ‌جویان گروه طالبان در حمله‌های متقابل نیروهای ارتش در ولایت‌های ننگرهار، لغمان، غزنی، قندهار، ارزگان، هرات، فراه، هلمند و بغلان کشته شده‌اند.

در خبرنامۀ این وزارت همچنان آمده است که ۱۰۶ جنگ‌جوی دیگر این گروه در این ولایت‌ها در درگیری با نظامیان ارتش زخمی شده‌اند.

بنابر معلومات این وزارت، درگیری‌های شدید میان نیروهای ارتش و طالبان در ولایت‌های بغلان و هلمند هنوزهم ادامه دارد. بر اساس معلومات این نهاد، ارتش سرگرم پاک‌سازی این دو ولایت از وجود طالبان است.

گروه طالبان تاکنون در این باره چیزی نگفته است.

آقای مسعود امروز (چهارشنبه، پانزدهم ثور) در یک گردهمایی بزرگ مردمی به مناسبت بیست‌و‌نهمین سالروز پیروزی مجاهدین در کابل گفت با آغاز روند خروج نیروهای خارجی از افغانستان دامنۀ خشونت‌ها باید کوتاه‌تر شود.

آقای مسعود دولت و طالبان را به آشتی دعوت می‌کند و می‌افزاید: «ما پیام صلح را پیشکش می‌کنیم و خواستار برقراری صلح هستیم.» او یادآور می‌شود که با خروج نیروهای خارجی از افغانستان طالبان باید راه صلح را در پیش گیرند و به ایجاد یک دولت مشترک در افغانستان تن دهند.

احمد مسعود خاطرنشان می‌سازد، اگر این گروه به جنگ ادامه دهد، او در مشورت با مجاهدین و مردم آماده‌گی نظامی خواهد گرفت و در برابر این گروه خواهد رزمید.

پیش از این زلمی خلیل‌زاد، نمایندۀ ویژۀ امریکا در امور صلح افغانستان نیز تأکید کرده که جهان مخالف تلاش طالبان برای کسب قدرت از راه نظامی است.

فرمانده پیشین نیروهای آمریکایی در افغانستان و عراق گفت خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان جنگ را در این کشور پایان نخواهد داد.

«دیوید پترائوس»، فرمانده پیشین نیروهای آمریکایی در افغانستان و عراق و نیز رییس پیشین سازمان اطلاعاتی آمریکا (سی‌آی‌ای) در گفت‌وگویی با شبکۀ تلویزیونی فرانس‌۲۴ گفته‌است خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان جنگ را در این کشور پایان نخواهد داد.

پتریوس گفت: ترس من از این است که دو یا سه سال بعد به عقب نگاه کنیم و از تصمیم خود مبنی بر خروج ۳۵۰۰ سرباز آمریکایی در افغانستان پشیمان شویم.

وی افزود: این تصمیم جنگِ ناپایان افغانستان را پایان نخواهد کرد، بلکه دخیل بودن نظامی آمریکا و ناتو در این جنگ را پایان خواهد بخشید.

وی در این گفت‌وگو با ابراز نگرانی از حاکم شدن طالبان بر افغانستان پس از خروج نیروهای آمریکایی، گفت که امکان برگشت گروه داعش در منطقه پس از خروج نیروها نیز وجود دارد.

وی تأکید کرد: من فکر می‌کنم که خطر تأسیس پناه‌گاه‌های گروه داعش در مناطق مشترک افغانستان-پاکستان وجود دارد، اراضی پُر پیج و خم کوهی در مناطق مرزی دو کشور. جایی که بسیاری از این گروه‌ها در آنجا، قرارگاه‌ها دارند.

پترائوس نیز گفت که یکی از چالش‌های واقعی افغانستان که همیشه در این کشور وجود داشته‌، این است که فشار وارد کردن بر رهبران گروه‌های تروریستی دشوار و حتی ناممکن است و دلیل آن هم این بوده‌است که رهبران این گروه‌ها در داخل این کشور نیستند.

گفته‌های این مقام ارشد پیشین آمریکا در حالی صورت می‌گیرد که جوبایدن، رییس‌جمهور امریکا ماه گذشته اعلام کرد که تمامی سربازان امریکایی را از افغانستان تا یازدهم سپتمبر سال روان میلادی از این کشور، خارج خواهد کرد.

بریتانیا پس از اطمینان از توان باندهای صهیونیستی در فلسطین و حمایت و پشتیبانی آمریکا و جهان غرب و شوروی از برپایی کشوری برای یهودیان، اعلام داشت که از فلسطین بیرون خواهد رفت و چنین نیز شد.

ارتش انگلیس در ۱۹۴۸ میلادی پس از واگذاری مراکز و تسلیحات نظامی خود به باندهای صهیونیستی و ابقای برخی از فرماندهان در خدمت اهداف یهودیان، خاک فلسطین را ترک کرد.

بن گوریون رهبر باندهای صهیونیستی، از این وضعیت سوء استفاده کرد و تأسیس کشور «اسرائیل» در سرزمین‌های اشغالی ۱۹۴۸ میلادی را اعلام نمود.

داوید بن گوریون (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۸۶ – درگذشته ۱ دسامبر ۱۹۷۳) بنیان‌گذار اصلی و اولین نخست وزیر اسرائیل بود. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۶۳، او هم‌چنین رهبری برجسته جامعهٔ یهودیان مقیم فلسطین تحت قیمومت انگلستان را بر عهده داشت.

مدتی بعد آمریکا، دولت صهیونیستی را به رسمیت شناخت و به دنبال آن اتحاد جماهیر شوروی هم چنین کرد. کشورهای اروپایی یکی پس از دیگری و بعد سازمان ملل متحد، این دولت غاصب را به رسمیت شناختند.

فلسطینیان این ستم و ناروایی را نپذیرفته، به نبرد با صهیونیست‌ها پرداختند.

در این نبردها، نیروهایی از ارتش کشورهای مصر، اردن، سوریه، لبنان، عراق و و نیروهای داوطلب اخوان المسلمین شرکت جستند لیکن به دلیل ضعف تدارکاتی و تسلیحاتی و حضور استعماری بریتانیا و فرانسه در اغلب کشورهای منطقه و خیانت برخی از رهبران، منجر به شکست این نیروها و آوارگی صدها هزار فلسطینی گشت.

به دنبال این جنگ، کرانه باختری، قدس و نوار غزه همچنان در دست فلسطینیان و به دور از اشغالگری صهیونیست‌ها باقی ماند لیکن کرانه باختری‌‏ و قدس تابع اردن و نوار غزه تابع مصر گشت.

پس از جنگ ۱۹۴۸ م. کشورهای آمریکا، فرانسه و انگلیس دولت غاصب صهیونیستی را به سلاح‌های پیشرفته (هسته‌ای، میکروبی و شیمیایی) مجهز ساختند.

به رغم ناکامی، فلسطینیان، آنان دست از مقاومت و پایداری برنداشته و گروه‌های چریکی تشکیل دادند. این نیروها حمله به شهرها و شهرک‌های صهیونیستی را در دستور کار خود قرار دادند.

داکتر سید علی موسوی چکاوک

ذبیح‌الله مجاهد، از سخن‌گویان گروه طالبان امروز (شنبه، ۱۱ ثور) در رشته‌تویتی گفت این سرپیچی «اصولا راه هر گونه اقدام مناسب» را برای جنگ‌جویان این گروه در برابر نیروهای خارجی باز کرده است.

این سخن‌گوی طالبان گفته است اکنون جنگ‌جویان این گروه منتظراند تا رهبری‌شان با درنظرداشت «استقلال کشور، ارزش‌ها و منافع علیای مردم»، تصمیم بگیرند.

مجاهد افزوده است در آینده براساس آنچه که از سوی رهبری طالبان فیصله می‌شود، اقدام خواهد شد.

توافق‌نامه‌ی دوحه در دهم حوت ۱۳۹۸ خورشیدی میان امریکا و طالبان امضا شد که براساس آن، اول می به‌عنوان آخرین مُهلت خروج نیروهای خارجی از افغانستان تعیین شده بود.

براساس برنامه‌ای‌ که از سوی ایالات متحده‌ی امریکا و سازمان پیمان اتلانتیک شمالی (ناتو) اعلام شده، خروج حدود ۹۶۰۰ نظامی خارجی از افغانستان با چند ماه تأخیر، در ۱۱ سپتامبر سال جاری میلادی تکمیل خواهد شد.

طبق گزارش خبرگزاری فرانسه، روند خروج نظامیان خارجی از افغانستان عملا آغاز شده است.

طالبان پیش از این نیز تأخیر در خروج نظامیان خارجی را نقض صریح توافق‌نامه‌ی دوحه عنوان کرده و هشدار داده بودند که نیروهای خارجی را پس از اول ماه می هدف قرار خواهند داد.

امریکا اما به‌خاطر این‌که خروج نیروهای خارجی از افغانستان به‌گونه‌ی مصون انجام شود، ۶۵۰ سرباز ویژه را به افغانستان اعزام و همچنان یک سیستم موشکی توپخانه‌ای با تحرک بالا (HIMRS) را در این کشور مستقر می‌کند.

عبدالجامع جامع؛ عضو شورای ولایتی غزنی به رسانه‌ها گفت این پاسگاه ارتش از یک ماه به این‌سو در محاصره طالبان قرار داشت اما شب جمعه، ۱۰ ثور در نتیجه حمله طالبان سقوط کرد و از میان ۲۵ نیروی مستقر در این پاسگاه ۲۱ تن اسیر شده و چهار نفر  دیگر کشته و زخمی شده‌اند.

این عضو شورای ولایتی افزوده که جنگجویان طالبان در این حمله ۳۰ میل اسلحه و یک تانک هاموی ارتش را با خود برده‌اند.

جامع نبود هماهنگی میان مسئولان امنیتی و ضعف مدیریت را از عوامل عمده سقوط این پاسگاه عنوان کرد و افزود که بی‌توجهی مسئولان محلی سبب شده‌است پاسگاه‌های دیگری نیز در خطر سقوط قرار گیرد.

آقای جامع همچنین گفت که دو روز پیش در نزدیکی شهر غزنی در روستای قیاق نیز دو پاسگاه نیروهای امنیتی به نام‌های پولاد ۱ و پولاد ۲ به دست طالبان سقوط کرده‌است.

به گفته او، اکنون جنگ عملا بر پاسگاه‌‌های امنیتی در چار دیوار،‌ شهباز و روستای آرزو میان دولت و جنگجویان طالبان جریان دارد.

این در حالی است که حمدالله محب؛ مشاور امنیت ملی اشرف‌غنی، حیات‌الله حیات؛ سرپرست وزارت امور داخله، یاسین ضیا؛ سرپرست وزارت دفاع ملی و احمدضیا سراج؛ رئیس عمومی امنیت ملی اخیرا به غزنی سفر کردند.

آقای محب در این سفر خطاب به مسئولان محلی گفت که «منابع عایداتی دشمن خشکانده شود».

محب همچنین گفت که «مخالفین مسلح در میان مردم هویت و حمایت ندارند و نیاز است که این گروه‌ها در جریان عملیات‌ نیروهای امنیتی بیشتر سرکوب گردند و منابع عایداتی آن‌ها نیز خشکانده شود».

او افزود که حکومت مرکزی به وضعیت امنیتی ولایت غزنی و توسعه‌ حکومت‌داری خوب توجه خاص دارد و به‌زودی در عرصه تجهیز و تمویل نیروها، پیش‌رفت‌های لازم به میان خواهد آمد.

وزارت امور خارجه‌ی امریکا در یک دستورالعمل تازه گفته است شمار زیادی از کارمندان سفارت خود در افغانستان را خارج می‌کند.

این دستورالعمل روز گذشته (سه‌شنبه، ۷ ثور) صادر شده است. در این دستورالعمل شمار دقیق کارمندانی که قرار است افغانستان را ترک کنند، مشخص نشده، اما گفته شده است که تنها کسانی در افغانستان باقی خواهند ماند که وظایف‌شان غیرحضوری قابل اجرا نیست.

وزارت خارجه‌ی امریکا در این دستورالعمل به شهروندانش توصیه کرده است به دلیل «شیوع کرونا، جنایت، تروریزم، ناآرامی‌های داخلی و درگیری‌های مسلحانه» به افغانستان سفر نکنند.

به امریکایی‌هایی که قصد ترک افغانستان را دارند، نیز توصیه شده است به‌زودترین فرصت با پروازهای غیرنظامی به امریکا عزیمت کنند.

از سوی هم، وزارت خارجه‌ی امریکا گفته است که سفر به تمام مناطق افغانستان به‌دلیل آدم‌ربایی، گروگان‌گیری، بمب‌گذاری‌های انتحاری، عملیات جنگی و حملات تروریستی، مصون نیست.

با این حال، راس ویلسن، سرپرست سفارت امریکا در کابل گفته است که تعداد کمی از کارمندان این سفارت افغانستان را ترک می‌کنند. او در رشته‌تویتی تأکید کرده است که این موضوع سبب تغییر در مأموریت سفارت امریکا در کابل نخواهد شد.

وزارت داخله، اعلام کرده است در جریان ۱۲ روز گذشته، در نتیجه‌ی حملات و انفجار ماین از سوی جنگ‌جویان طالب، ۶۳ غیرنظامی در افغانستان جان باخته‌ است.
در گزارشی که روز یک‌شنبه (۵ ثور)، از سوی وزارت داخله نشر شده، آمده است که از ۲۵ حمل تا ۵ ثور، جنگ‌جویان طالب، ۶ حمله‌ی انتحاری و ۶۲ انفجار ماین را انجام داده ‌اند.
بر اساس گزارش، در جریان این حمله‌ها، ۶۳ غیرنظامی به شمول زنان و کودکان جان باخته‌ و ۱۸۰ نفر دیگر زخمی شده‌ است.
وزارت داخله، گفته است که نیروهای دفاعی و امنیتی نیز، در پاسخ به این حملات، تعدادی از فرماندهان کلیدی و جنگ‌جویان طالب را کشته اند.
در خشونت‌های تازه در دو روز گذشته در افغانستان، بیش از ۲۰ تن در ولایت‌های مختلف کشته شده‌‎ است. ولایت‌های کابل، غزنی، لوگر، لغمان، ننگرهار و پروان شاهد خشونت و درگیری بوده ‌اند.
پولیس کابل گفته است که در دو روز گذشته، در دو رویداد جداگانه در پایتخت، دست‌کم ۵ تن کشته شده‌ است. ۴ کارمند امنیت ملی صبح روز شنبه – ۴ ثور- در منطقه‌ی پغمان کابل که سوار موتر بوده ‌اند، از سوی افراد مسلح ناشناس به گلوله بسته شدند.
پولیس کابل گفته است که استاد یک دانشگاه خصوصی نیز در ناحیه‌ی چهارم شهر کابل ترور شده است. فرماندهی پولیس کابل گفته است که بررسی‌ها را در مورد این رویدادها آغاز کرده است.
از سویی هم، در انفجار ماین روز شنبه‌ی این هفته در ولایت غزنی، ۳ غیرنظامی کشته و سه تن دیگر زخمی شده‌ است. مقام‌های محلی، گفته ‌اند این رویداد در مربوطات حوزه‌ی سوم امنیتی این شهر رخ داده که در آن یک موتر مسافربری با ماین برخورد کرده است.
در رویداد دیگر در ولایت لوگر، ۳ سرباز ارتش ملی بر اثر انفجار ماین کشته شده‌ است. منابع محلی در ولایت لوگر، گفته ‌اند که این حادثه در اثر برخورد یک موتر اردوی ملی با یک ماین کارگزاری‌شده پیش آمده است.
ظهر روز شنبه‌ی همین هفته، در ولایت ننگرهار نیز یک رنجر پلیس هدف انفجار ماین مقناتیسی قرار گرفته که در آن ۳ سرباز پلیس کشته و یک تن دیگر شان زخمی شده‌ است.
منابع محلی در ولایت لغمان نیز، از کشته‌شدن یک بزرگ قومی و یک غیرنظامی دیگر خبر داده که شب گذشته هنگام رفتن به مسجد، هدف تیراندازی قرار گرفته‌ است.
بر اساس گزارش‌ها از ولایت تخار در شمال‌شرق افغانستان، ۷ تن از نیروهای حاجی فتح خان‌آبادی، فرمانده‌ی محلی پشتیبان دولت در حمله‌ی طالبان کشته شده‌ است. گروه طالبان مسئولیت این حمله را به عهده گرفته است.
از سوی دیگر، افراد مسلح ناشناس، روز جمعه‌ی هفته‌ی گذشته، عبدالغنی مسلمیار، ولسوال پیشین شاه‌ولی‌کوت کندهار را در نزدیکی خانه اش ترور کرده ‌اند. در همین روز ولسوالی ارغنداب این ولایت نیز شاهد انفجار یک واسطه‌ی نوع «زرنج» بود که با مین کنار جاده برخورد کرده و در اثر آن، ۴ غیرنظامی کشته و سه غیرنظامی زخمی شده است.
در خشونت‌های دو روز گذشته، بر علاوه کشته‌شدن بیش از۲۰ تن، ۷ تن دیگر هم زخمی شده‌ است.
شماری از فعالان جامعه‌ی مدنی افغانستان، با راه‌پیمایی و آغاز کارزار سراسری در کشور، تأکید دارند که دیگر بهانه‌ای برای جنگ در افغانستان وجود ندارد. آن‌ها، از طرف‌های درگیر جنگ می‌خواهند که هرچه زودتر آتش‌بس کنند و بیشتر از این از مردم قربانی نگیرند.
«خارجی‌ها افغانستان را ترک می‌کنند؛ پس چرا به جنگ ادامه داد؟» این سؤال مهم فعالان «حرکت مردمی صلح» در افغانستان است که حرکت‌ شان را دیروز -یک‌شنبه، ۵ ثور- در ۲۵ ولایت افغانستان آغاز کردند.
اقبال خیبر، رییس «حرکت مردمی صلح»، به روزنامه‌ی صبح کابل می‌گوید که آن‌ها در ۲۵ ولایت این کشور، کنفرانس‌های مطبوعاتی را برگزار کرده اند. افزون بر این، این گروه کارزاری را برای صلح خواهی در شبکه‌های اجتماعی نیز به راه انداخته است.
او به روزنامه‌ی صبح کابل تأکید می‌کند: «دیگر هیچ بهانه و دلیلی برای ادامه‌ی جنگ وجود ندارد.»
این گروه هم‌چنان در یک قطع‌نامه‌ای هم‌زمان از ایالات متحده امریکا و جامعه‌ی جهانی خواسته است که بر حکومت افغانستان و رهبری جنگ‌جویان طالبان فشار وارد کنند که در نشست استانبول با موضوع صلح افغانستان، شرکت کنند و روی یک آتش‌بس و راه حل سیاسی، توافق کنند.
به تازگی ژنرل اسکات میلر، فرمانده‌ی نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان، اعلام کرده است که روند تخلیه‌ی پایگاه‌های نظامی در افغانستان آغاز شده است و این پایگاه‌ها در اختیار نیروهای امنیتی افغانستان قرار می‌گیرد.
میلر افزود که نیروهای امریکایی دستور دارند که پیش از بیستمین سالگرد ۱۱ سپتمبر خاک افغانستان را ترک کنند. او با ابراز نگرانی از تشدید خشونت‌ها توسط طالبان نیز، ادامه داد که این گروه هم‌چنان با القاعده در ارتباط است.
فرمانده ارشد نظامی امریکا در افغانستان، تاکید کرد: سطح خشونت‌ها توسط طالبان هم‌چنان بلند است و این در روند صلح تاثیر نامناسبی می‌گذارد؛ اگر خشونت‌ها پس از خروج بیشتر شود، برای تمام منطقه خطرناک خواهد شد.
چندی پیش، جو بایدن، رییس‌جمهور امریکا، اعلام کرد که تا ۱۱ سپتمبر سال روان میلادی، نیروهایش بدون هیچ تردیدی افغانستان را ترک خواهند کرد. هم‌زمان با مشخص‌شدن زمان خروج نیروهای خارجی، شهروندان افغانستان انتظار داشتند که خشونت‌ها کاهش پیدا کند؛ اما آمارها نشان می‌دهد که خشونت‌ها هم‌چنان به قوت خودش باقی است. پیش از این، طالبان دلیل اصلی جنگ شان را حضور نیروهای خارجی و «اشغال‌شدن» افغانستان اعلام کرده بودند و گفته ‌بودند در صورت خروج آن‌ها، این گروه به جنگ شان پایان خواهد داد.

بمب‌ها و مواد انفجاری؛ سوغات پاکستان
محمد صادق، نماینده‌ی ویژه‌ی پاکستان برای افغانستان، امروز (یک‌شنبه، ۵ ثور) در رأس هیئتی به کابل آمده است. همز‌مان، امرالله صالح، معاون نخست ریاست‌جمهوری، گفته است؛ طالبان از مواد انفجاری‌ای که توسط پاکستان تأمین می‌شود، برای تهیه‌ی بمب‌های دست‌ساز استفاده می‌کنند.
منصور احمد خان، سفیر پاکستان در کابل، در تویتی گفته است که محمد صادق پس از ورود به کابل، با میرویس ناب، معین سیاسی وزارت خارجه‌ی افغانستان دیدار کرده است.
سفیر پاکستان هم‌چنان گفته است که دو طرف در این دیدار در مورد روند صلح افغانستان و روابط دوجانبه میان کابل و اسلام‌آباد بحث‌های سازنده داشته ‌اند.
منصور احمد خان پیشتر در یک تویت دیگر، گفته بود که محمد صادق قرار است با مقام‌های افغانستانی درباره‌ی صلح، امنیت و موضوعات مورد علاقه‌ی دو کشور صحبت کند.
حمدالله محب، مشاور امنیت ملی افغانستان، قبلا گفته بود که سفر این هیئت در ادامه‌ی نشست‌هایی انجام می‌شود که چند ماه پیش در بحرین شروع شده بود.
او هدف این دیدار را بحث بر سر مسایل فنی و بهبود روابط دوجانبه اعلام کرده و گفته بود که امیدوار است این نشست‌ها نتیجه داشته باشد.
آقای محب گفت: «ما همیشه گفته ‌ایم که باید مشکل با پاکستان حل شود.»
افغانستان معتقد است که اسلام‌آباد با طالبان ارتباط نزدیک دارد و می‌تواند بر این گروه اثر بگذارد و این گروه را به حضور در نشست صلح ترغیب کند.
در تازه‌ترین مورد، آقای صالح در تویترش نوشته که طالبان از مواد انفجاری نیترات‌آمونیوم و مواد انفجاری نظامی که توسط پاکستان تأمین می‌شود، استفاده می‌کنند و به تولید انبوه بمب‌های دست‌ساز می‌پردازند. او افزوده که تلفات غیرنظامیان در نتیجه‌ی انفجار این بمب‌های مرگ‌بار، جنایتی علیه بشریت است.
آقای صالح از سازمان ملل خواسته که در این مورد به طور علنی واکنش نشان دهد.
این در حالی است که در روزهای گذشته، وزیران خارجه‌ی افغانستان، پاکستان و ترکیه نیز در استانبول نشست سه‌جانبه داشتند که در این نشست از طالبان خواستند تا به میز مذاکره برگردند.
محمد حنیف اتمر، وزیر خارجه‌ی افغانستان، از نقش فعال پاکستان در زمینه‌سازی برای گفت‌وگوهای صلح قدردانی کرده بود و نشست سه‌جانبه را بستری مناسب برای گسترش روابط و همکاری‌ها با پاکستان دانسته بود.
شاه‌محمود قریشی، وزیر خارجه‌ی پاکستان نیز در این نشست گفته بود که؛ هرچند طالبان تمایل‌شان را برای شرکت در نشست صلح استانبول نشان ندادند؛ اما به باور او، این تأخیر یک امر موقتی است.

علی شیرشهیر

آمارها نشان می‌دهد که خشونت‌ها در کشور، به‌ ویژه در حوزه جنوب، افزایش یافته است. در جریان ۱۰۰ روز اول سال ۲۰۲۱ میلادی، بیش‌ از سه هزار و ۵۰۰ تن که غیرنظامیان، نیروهای امنیتی و جنگ‌جویان طالب را شامل می‌شوند، تنها در جنوب کشور کشته شده‌اند. در میان ولایت‌ها، قندهار خونین‌ترین روزها را سپری می‌کند. مبتنی بر آمارها، دو هزار و ۲۱۶ تن از طرف‌های درگیر و غیرنظامیان در جریان ۳۴۵ رویداد کشته شده‌اند. این آمار در سراسر کشور به هفت هزار و ۵۲۲ تن می‌رسد. بدین ترتیب میانگین روزانه کشته‌‌‌گان جنگ افغانستان در سال روان میلادی ۷۵ نفر است. هم‌زمان با این آمار، یافته‌های پروژه هزینه‌های جنگ نشان می‌دهد که بیش از ۲۴۱ هزار نفر در جریان خشونت‌های دو دهه اخیر در کشور کشته شده‌اند. ۷۱ هزار غیرنظامی، ۷۸ هزار نیروی امنیتی، ۸۴ هزار جنگ‌جوی طالب و حدود دو هزار و ۵۰۰ نیروی امریکایی در این آمار شامل‌اند. آمار مجموعی کشته‌‌گان جنگ افغانستان را نهاد دیگری اما تنها در جریان پنج سال اخیر بیش‌تر از ۱۱۰ هزار تن گزارش داده است. افزون بر این، از زمان حضور امریکا در افغانستان تا حال ۲٫۲۶ تریلیون دالر برای پیش‌برد جنگ هزینه شده است. این آمارها در حالی نشر می‌شود که قرار است تا چهار ماه دیگر نیروهای امریکایی از افغانستان خارج شوند. مقام‌های امریکایی هرچند پیش‌تر به ادامه همکاری‌ها تعهد کرده‌اند، اما احتمال داده‌اند که در صورت خروج نیروهای امریکایی پیش از توافق صلح، وضعیت افغانستان بدتر خواهد شد.

آمار پروژه داده‌های رویدادها و نقاط درگیری مسلحانه یا «ACLED» نشان می‌دهد که در جریان ۱۰۰ روز اول سال میلادی، دست‌کم هفت هزار و ۵۲۲ تن در سراسر کشور کشته شده‌اند. کشته‌‌گان نیروهای امنیتی، جنگ‌جویان طالبان و غیرنظامیان را شامل هستند. براساس آمارها، تلفات در نتیجه دو هزار و ۷۹۰ رویداد به طرف‌های درگیر و غیرنظامیان وارد شده است. بدین ترتیب دست‌کم یک هزار و ۸۴۳ درگیری، ۷۴۹ انفجار و ۱۹۴ مورد از خشونت مستقیم علیه غیرنظامیان در جریان اول جنوری ۲۰۲۱ تا دهم اپریل همین سال در ۳۳ ولایت کشور رخ داده است. میانگین روزانه کشته‌‌گان جنگ افغانستان در ۲۰۲۱ نیز به ۷۵ نفر می‌رسد که بیش‌ترین میانگین روزانه تلفات در جهان به شمار می‌آید و حدود ۵۰ درصد نسبت به سال ۲۰۲۰ افزایش داشته است. بیش‌ترین رویدادها در قندهار، ننگرهار، هلمند، بلخ، کندز، هرات و کابل ثبت شده است. در میان کشته‌گان نیز ولایت‌های قندهار، هلمند، ننگرها، بلخ، کندز، هرات و فاریاب در صدر فهرست قرار دارند.

شماره	ولایت	رویداد	درگیری	انفجار	خشونت علیه غیرنظامیان	کشته
۱	ارزگان	۶۸	۵۰	۱۵	۳	۲۸۲
۲	بادغیس	۶۴	۵۰	۸	۴	۱۶۴
۳	بامیان	۳	۳			۲
۴	بدخشان	۵۵	۴۱	۱۲	۲	۲۲۰
۵	بغلان	۹۸	۷۳	۱۹	۶	۲۳۲
۶	بلخ	۱۷۷	۱۲۴	۴۲	۱۱	۴۲۹
۷	پروان	۱۴	۲	۹	۳	۷
۸	پکتیا	۷۷	۵۷	۱۰	۱۰	۲۳
۹	پکتیکا	۲۵	۱۹	۴	۲	۱۰
۱۰	پنجشیر
۱۱	تخار	۵۲	۳۳	۱۱	۸	۱۴۲
۱۲	جوزجان	۳۱	۲۰	۷	۴	۳۶
۱۳	خوست	۷۹	۴۶	۲۱	۱۲	۴۷
۱۴	دایکندی	۱۲	۹	۳		۴۷
۱۵	زابل	۸۱	۵۴	۲۵	۲	۲۶۱
۱۶	سرپل	۲۲	۱۵	۶	۱	۲۴
۱۷	سمنگان	۷	۵	۲		۳
۱۸	غزنی	۱۴۰	۱۰۱	۲۸	۱۱	۱۴۵
۱۹	غور	۳۳	۱۹	۹	۵	۶۰
۲۰	فاریاب	۱۰۴	۶۴	۳۱	۹	۴۰۰
۲۱	فراه	۳۷	۱۵	۱۵	۷	۱۳۷
۲۲	قندهار	۳۴۵	۲۵۱	۷۹	۱۵	۲۲۱۶
۲۳	کابل	۱۲۳	۳۹	۶۲	۲۲	۱۷۲
۲۴	کاپیسا	۶۶	۴۹	۱۵	۲	۱۰۶
۲۵	کندز	۱۲۹	۱۰۸	۱۷	۴	۴۱۳
۲۶	کنر	۶۴	۴۴	۱۶	۴	۵۸
۲۷	لغمان	۵۱	۳۲	۱۷	۲	۴۵
۲۸	لوگر	۱۰۵	۷۰	۳۰	۵	۸۹
۲۹	ننگرهار	۲۶۰	۱۴۹	۹۳	۱۸	۵۱۴
۳۰	نورستان	۸	۶	۱	۱	۲
۳۱	نیمروز	۱۹	۱۳	۵	۱	۵۸
۳۲	میدان‌‌وردک	۱۰۲	۷۹	۲۱	۲	۵۹
۳۳	هرات	۱۲۴	۸۳	۲۷	۱۴	۳۶۰
۳۴	هلمند	۲۱۵	۱۲۰	۸۹	۶	۷۵۹
مجموع	۲۷۹۰	۱۸۴۳	۷۴۹	۱۹۶	۷۵۵۲

حوزه جنوب در آشوب

مبتنی بر آمارهای اکلد، ولایت‌های حوزه جنوب کشور بیش‌ترین میزان درگیری‌ها و تلفات را داشته است. در جریان ۱۰۰ روز اول سال ۲۰۲۱ میلادی، ۷۲۷ رویداد امنیتی در این ولایت‌ها رخ داده است که ۴۸۷ درگیری، ۲۱۳ انفجار و ۲۷ مورد از خشونت مستقیم علیه غیرنظامیان را شامل است. در نتیجه این رویدادها، دست‌کم سه هزار و ۵۲۵ تن، به شمول نیروهای امنیتی، جنگ‌جویان طالب و غیرنظامیان کشته شده‌اند. این آمار در مقایسه با ۱۰۰ روز اول سال گذشته بیش از دو برابر افزایش یافته است. مجموع آمار کشته‌‌گان درگیری‌های قندهار در مجموع سال ۲۰۲۰ میلادی حدود شش هزار و ۵۰۰ نفر گزارش شده بود. این وضعیت نشان می‌دهد که جنگ در ولایت‌های حوزه جنوب در جریان سال روان میلادی شدت گرفته است.

ولایت قندهار در جریان همین مدت شاهد ۳۴۵ رویداد بوده است. از این میان ۲۵۱ درگیری در این ولایت رخ داده است که در مقایسه با ۳۳ ولایت دیگر، بیش‌ترین آمار درگیری در سال ۲۰۲۱ میلادی در کشور شمرده می‌شود. ۲۵۱ درگیری نیز این ولایت را بار دیگر در صدر ولایت‌های آسیب‌پذیر قرار می‌دهد. این در حالی است که تنها در قندهار، دو هزار و ۲۱۶ تن در جریان خشونت‌ها کشته‌ شده‌اند که در واقع حدود ۳۰ درصد مجموع تلفات کشور را تشکیل می‌دهد.

در ولایت جنوبی هلمند نیز خشونت‌ها به شکل چشم‌گیری افزایش داشته است. در این مدت ۲۱۵ رویداد در این ولایت رخ داده است که ۸۹ انفجار را نیز شامل است. در آمار کشته‌‌گان، هلمند با ۷۵۹ کشته در ۱۰۰ روز اول سال پس از قندهار در رده دوم‌ خونین‌ترین ولایت‌های کشور قرار دارد. در ولایت ارزگان نیز ۶۸ رویداد اتفاق افتاده که ۱۵ انفجار ماین کنار جاده‌ای را نیز شامل است. در نتیجه این رویدادها دست‌کم ۲۸۲ تن کشته شده‌اند. هرچند آمار تلفات در این ولایت در مقایسه با سال گذشته اندکی کاهش داشته است، اما خشونت‌‌ها و تهدیدهای برخاسته از آن هم‌چنان پابرجا مانده است.

زابل نیز یکی از ولایت‌ها در حوزه جنوب کشور  است. در جریان سال روان میلادی دست‌کم ۲۶۱ تن در نتیجه ۸۱ رویداد در این ولایت کشته شده‌اند که در مقایسه با سال گذشته افزایش داشته است. با توجه به تقسیمات هشت حوزه‌ای، نیمروز نیز بخشی از حوزه جنوب شمرده شده است. با این حساب در این ولایت ۱۹ رویداد اتفاق افتاده است که در نتیجه آن ۵۸ غیرنظامی کشته شده‌اند. گفتنی است که پیش از این نیز گزارش‌های متعددی از افزایش خشونت‌ها در ولایت‌های جنوب کشور نشر شده بود. در این جریان حمله گروه طالبان بر برخی از نقاط در قندهار و هلمند، نگرانی‌ها از وضعیت امنیتی این حوزه را بیش‌تر ساخت.

شماره	حوزه	رویداد	درگیری	انفجار	خشونت علیه غیرنظامیان	کشته
۱	پایتخت	۳۴۴	۱۶۹	۱۰۷	۲۹	۳۴۴
۲	شمال	۳۴۰	۲۲۸	۸۷	۲۵	۸۳۶
۳	شمال‌شرق	۳۳۴	۲۵۵	۵۹	۲۰	۱۰۰۷
۴	جنوب	۷۲۷	۴۸۷	۲۱۳	۲۷	۳۵۲۵
۵	جنوب‌شرق	۴۲۶	۲۹۳	۹۳	۴۰	۳۱۴
۶	شرق	۳۸۳	۲۳۱	۱۲۷	۲۵	۶۱۹
۷	غرب	۲۲۲	۱۴۷	۵۰	۲۵	۶۱۱
۸	مرکز	۴۸	۳۱	۱۲	۵	۱۰۹

پس‌لرزه‌های جنگ  ۲۰ ساله افغانستان؛ ۲۴۱ هزار کشته و ۲٫۲۶ تریلیون دالر هزینه

هم‌زمان با اکلد، یافته‌های پروژه هزینه‌های جنگ (Cost of War) نشان می‌دهد که در نتیجه دو دهه جنگ اخیر در افغانستان، بیش از ۲۴۱ هزار نفر کشته شده‌اند. این آمار تخمینی ۷۱ هزار و ۳۴۴ غیرنظامی، ۷۸ هزار و ۳۱۴ نیروی امنیتی، ۸۴ هزار و ۱۹۱ جنگ‌جوی طالب و دو هزار و ۴۴۲ نیروی امریکایی را شامل است. این پروژه که زیر نظر انستیتوت واتسون در دانشگاه بوستون امریکا فعالیت می‌کند، گفته است که در این جریان ۲٫۲۶ تریلیون دالر امریکایی نیز در جنگ افغانستان مصرف شده است. این در حالی است که براساس آمارهای اکلد، تنها در جریان کم‌تر از پنج سال اخیر دست‌کم ۴۰ هزار و ۱۸۸ رویداد جنگی اتفاق افتاده است که در نتیجه آن ۱۱۳ هزار و ۴۲۵ تن کشته شده‌اند.

این آمارها در حالی نشر می‌شود که قرار است نیروهای بین‌المللی تا یازدهم سپتامبر سال روان میلادی کشور را ترک‌ کنند. هم‌زمان با مشخص شدن زمان خروج این نیروها، مقام‌های امریکایی در مورد وضعیت افغانستان پس از خروج این نیروهای ابراز نگرانی کرده‌اند. کنت مک‌کنزی، فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده امریکا موسوم به «سنتکام» روز پنج‌شنبه در کنگره این کشور گفته است که در صورت خروج نیروهای امریکایی و بدون حمایت امریکا، ممکن است ارتش افغانستان دچار فروپاشی شود. او هم‌چنان در مورد توانایی‌های نیروهای امنیتی افغان پس از قطع حمایت هوایی امریکا ابراز نگرانی کرده است. مک‌کنزی تصریح کرده است که احتمال دارد نیروهای امنیتی افغان کنترلی بر عرصه عملیاتی داشته باشند و نیروهای هوایی افغان بدون کمک مالی و فنی امریکا فعالیت کنند.

گفتنی است که در حال حاضر جنگ در بیش‌تر ولایت‌های کشور به شدت ادامه دارد. هم‌زمان با ادامه درگیری‌ها، روند مذاکرات صلح متوقف شده است و حتا طرف‌ها نتوانسته‌اند نشست استانبول را در زمان معین آن برگزار کنند. قرار بود این نشست امروز برگزار شود، اما بنا بر آن‌چه مخالفت گروه طالبان خوانده شد، تا پس از ماه رمضان به ‌تاخیر افتاده است.

هشت صبح

در اعلامیه‌ای که روز دوشنبه (۳۰ حمل)، از سوی کمیسیون مستقل حقوق بشر نشر شد، آمده است از (۲۱ تا ۲۶ حمل) سال روان، در نتیجه‌ی انفجار ماین مقناطیسی، ماین کنارجاده‌ای و حمله‌ی مسلحانه در افغانستان، ۳۹ غیرنظامی به شمول ۴ زن و ۸ کودک کشته شده‌اند و ۴۰ غیرنظامی دیگر به شمول ۴ زن و ۱۷ کودک زخم برداشته‌اند.

بر اساس اعلامیه، این رویدادها، در ولایت‌های فراه، پروان، ننگرهار و کندهار رخ داده است.

کمیسیون مستقل حقوق بشر، گفته است عاملان این رویدادها نیز جنگ‌جویان طالب و تفنگ‌داران ناشناس بوده‌اند.

این کمیسیون، خواستار برقراری آتش‌بس و رسیدگی به امور مورد نزاع از طریق گفت‌وگو به هدف دست‌یابی به صلح عادلانه و پایدار شده است.

در اعلامیه آمده است که جنگ به کشتار و ویرانی می‌انجامد و برنده‌ای ندارد.

این در حالی است که چند روز پیش، نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)، گزارش داده بود، در سه ماه اول سال ۲۰۲۱ میلادی، ۵۷۳ غیرنظامی در افغانستان کشته شده‌اند و ۱۲۱۰ نفر دیگر زخم برداشته‌اند که افزایش ۲۹ درصدی تلفات غیرنظامیان را نشان می‌دهد.

یوناما نیز از طرف‌های درگیر خواسته بود تا هرچه زودتر آتش‌بس کنند و از طریق گفت‌وگوهای صلح، به توافق سیاسی دست یابند.

ایالات متحده آمریکا ۲۰ سال قبل به بهانه مبارزه با تروریزم وارد افغانستان شد و در مدت کوتاهd گروه طالبان را در سراسر کشور مورد حملات هوایی و زمینی قرار داد.

می رفت نشانی از طالبان باقی نماند که دیری نگذشت و طالبان بار دیگر و این بار قوی تر از گذشته از لحاظ نظامی باز گشتند و به جز مراکز شهرها بیشتر مناطق افغانستان را تصرف کردند.

امریکا سرانجام طالبان را در توافق نامه صلحی که در دوحه با این گروه امضا کرد طالبان را یک گروه سیاسی خواند و با این اقدام به این گروه مشروعیت بیشتر بخشید.

 اکنون بر اساس اعلام رسمی جو بایدن رئیس جمهور امریکا قرار است نیروهای آمریکایی تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ یعنی تا ۵ ماه دیگر افغانستان را دقیقا پس از ۲۰ سال ترک کنند.

جوبایدن رئیس جمهور آمریکا روز ۲۵ حمل ۱۴۰۰ رسما اعلام کرد آمریکا دیگر در عملیات های نظامی در افغانستان شرکت نخواهد کرد اما به ارایه کمک به ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان ادامه می‌دهد.

وی افزود، وقت آن است که طولانی‌ترین جنگ امریکا در افغانستان را به اتمام برسانیم.

خروج کامل نیروهای آمریکایی و رهایی ۷ هزار زندانی طالبان از زندان های کشور از خواست های اصلی گروه طالبان برای شرکت در کنفرانس استانبول و ادامه مذاکرات صلح است.

با این حال حضور ۲۰ ساله آمریکایی ها در افغانستان جز اینکه باعث کشتار هزاران تن از نیروهای امنیتی و افراد ملکی شد دیگر دستاوردی در راستای تامین امنیت در این کشور نداشت و این حضور از لحاظ سیاسی کاملا ناکام پنداشته می شود.

حمدالله محب مشاور امنیت ملی افغانستان امروز سه شنبه(۲۴حمل) در پیامی به مناسبت به ماه رمضان گفت مردم مسلمان افغانستان قرن‌ها است که ارزش‌های اسلامی را پاسداری می‌کنند و در طول تاریخ این ارزش‌ها را به دیگران هم رسانده‌اند.
امروز هم نیروهای امنیتی و دفاعی، که وارثان تاریخ این خاک‌ هستند، به خاطر حفاظت از مردم و خاک خودشان مبارزه می‌کنند و به هم‌وطنان اطمینان می‌دهند که در ماه مبارک رمضان برای تأمین امنیت مردم، تلاش‌های پی‌گیر می‌نمایند.
در پیام مشاور امنیت ملی آمده «سال‌ها می‌گذرد که به نام این و آن، جنگ بر افغان‌ها تحمیل شده و این جنگ ناروا، در این مدت از جان و مال افغان‌ها قربانی گرفته است».
مشاور امنیت ملی از طالبان خواسته است که از کشتار مردم مسلمان افغانستان و ویرانی کشور دست بردارند و بگذارند تا افغان‌ها فرایض اسلامی و عبادات‌شان را با آرامی سپری کنند.

وزارت امور خارجه با نشر خبرنامه‌یی نوشت که این اعلامیۀ مشترک عالمان دین در اندونیزیا امروز (دوشنبه، ۲۳ حمل) منتشر شده است. به نقل از خبرنامۀ وزارت خارجه، عالمان دین در اندونیزیا در این اعلامیۀ مشترک خواهان پایان فوری خشونت‌ها در افغانستان شده‌اند.

به باور این عالمان دین، جنگ جاری در افغانستان مشروعیت دینی ندارد و طرف‌های درگیر به ویژه گروه طالبان باید هرچه زودتر با دولت افغانستان وارد صلح شوند و به خشونت‌های جاری پایان دهند.

این در حالی است که کمتر از یک هفتۀ دیگری به نشست بزرگ استانبول باقی مانده است. این نشست در مورد صلح افغانستان برگزار می‌شود و امیدواری‌ها برای برقراری صلح در کشور بیش از هر زمان دیگری شدت گرفته است.

گفته می‌شود در این نشست که قرار است در ۲۸ حمل دایر شود، سنگ‌بنای نظام سیاسی آیندۀ افغانستان گذاشته شود.

معاون نخست پیشین رئیس جمهور اسبق هشدار داد اگر نشست استانبول نتیجه ندهد، می‌جنگیم.

 مارشال عبدالرشید دوستم، رهبر حزب جنبش ملی اسلامی افغانستان در دیدار با برخی اعضای پارلمان ترکیه و شماری از دانش‌جویان افغان در انقره گفت: «از رهبران آمده از اروپا و امریکا نیستیم، اگر نشست استانبول نتیجه ندهد و بار دیگر جنگ تحمیل شود، در برابر جنگجویان اعلام جنگ و ایستادگی خواهیم کرد.»

وی افزود: «طرفدار صلح هستیم، امیدواریم نشست استانبول نتیجه دهد، مردم از این نشست امیدهای بزرگی دارند».

مارشال افغانستان همچنان در مورد پیشرفت های گفتگوهای صلح و نقش ترکیه در این روند معلومات ارایه نموده افزود کشور دوست و برادر ترکیه به‌عنوان یکی از کشورهای مقتدر نقش کلیدی را در روند صلح افغانستان دارد.

سال‌ها پیش، اواخر دهه ۹۰ و در روزهای مکتب، تابلویی را در یک خوراکه فروشی محلی در راولپندی پاکستان دیدم که می‌گفت: «تا آزادی کشمیر هیچ‌کس نمی‌تواند چیزی نسیه بگیرد». معنای این جمله گیجم کرده بود، اما در مورد استدلال آن سئوال نکردم، زیرا فکر کردم شاید یک گفته هوشیارانه باشد و نمی‌خواستم خودم را شرمنده کنم. با این وجود، این تابلو آزارم می‌داد و یک روز از استاد مکتب‌ام در مورد آن پرسیدم. وی به جای این که به من پاسخ بگوید، از من پرسید این تابلو را کجا دیده‌ام. گفتم، در «خوراکه فروشی» محله.
استادم رفت به آن دکان و به صاحبش گفت: «فقط به خاطر شما مردم است که کشمیری‌ها به آزادی نمی‌رسند»؛ عمل وی ناراحتم کرد. چند سال بعد، فهمیدم که استادم اهل کشمیر است و بعداً معنای آن تابلو را هم فهمیدم که حدس می‌زنم اگر آن دکان هنوز وجود داشته باشد، تابلو هم است.
این داستان نمونه‌ای از طرز فکر یک مغازه‌دار محلی تقریباً ۲۵ سال پیش است و متأسفانه، تغییرات فقط حاکی از بدترین وضعیت است. از زمان لغو وضعیت ویژه کشمیر در ماه اگست سال ۲۰۱۹، تعداد بیشتری از سربازان هندی در دره اشغالی مستقر شده‌اند در حالی که اطلاعات جمعیتی جامو و کشمیر در حال تغییر است. از آن زمان، کشمیری‌ها در قرنطین زندگی می‌کنند و خطوط تیلفون و خدمات انترنت نیز قطع است. اتصال تیلفون‌های ساده ماه‌ها طول کشید و ممنوعیت انترنت پرسرعت تا به امروز ادامه دارد. با وجود اعتراضات زیاد در سطح بین‌المللی، هیچ تغییری به وجود نیامده است. بسیاری از شخصیت‌های برجسته وعده‌های دروغین دادند و ادعاهای اغراق‌آمیز خود را اعلام کردند، اما همه بی‌فایده بود. رهبران پاکستان و کشمیر از سازمان‌ها و رهبران جهان خواستند یکی از قدیمی‌ترین نزاع‌های حل ناشده بین‌المللی را که صلح و ثبات منطقه را متأثر می‌سازد، حل و فصل کنند. در حالی که با وجود تهدید جنگ هسته‌ای بین هند و پاکستان، کل جهان ممکن از آن متأثر شود.
اکنون، یک چیز قطعی این است که هند هرگز حق تعیین سرنوشت را به کشمیری‌ها نخواهد داد، زیرا هند این منطقه را به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیرش می‌داند. از سویی دیگر، کشمیری‌ها نیز هرگز از مبارزه برای آزادی دست برنخواهند داشت. سئوال این است که «آیا پلان بی وجود دارد؟»
همین وضعیت را در افغانستان شاهد هستیم. رهبران جهان و تحلیل‌گران می‌گویند که بی‌ثباتی افغانستان تهدید به کل منطقه است، اما راه‌حل چیست. آیا تضمینی وجود دارد که خروج نیروهای غربی از افغانستان می‌تواند صلح را به این کشور آورد؟
از زمان ۱۱/۹ سپتمبر بدینسو، طالبان با نیروهای غربی مبارزه می‌کنند و قوانین «اسلامی» خود را در مناطق تحت کنترول شان تطبیق می‌کنند. انتظار این که طالبان با دولت مدرن کابل کنار بیاید، یک خوشحالی موهوم است. بنابر این، باز هم سئوال این است، «آیا پلان بی وجود دارد؟».
این دو مسئله بین‌المللی به تلاش‌های واقعی و صادقانه نیاز دارد. باید درک کرد که این موضوع به منافع کشورهای همسایه یا هر کشور دیگر مربوط نمی‌شود، بلکه در مورد افرادی است که در این مناطق جنگی زندگی می‌کنند و دهه‌هاست رنج می‌کشند. نسل‌ها از دست رفت، اما کسی به جز بی‌گناهان درد را احساس نمی‌کنند. رویاهای شان از بین رفت. زنان، مردان، کودکان و موسفیدان هر روز برای ادامه زندگی جان می‌کنند. هیچ اعتمادی به رهبران نیست. آن‌ها نه تنها درمانده، بلکه ناامید نیز هستند. در چنین وضعیتی، ایمان به خدا نیز از دست می‌رود. مردم به دنبال رهبران و دینی هستند که بتواند آن‌ها را از این بدبختی بیرون کند.
پاکستان، روسیه، ترکیه، عربستان سعودی، ایالات متحده، هند، ناتو و بسیاری کشورهای دیگر و گروه‌ها تلاش کردند تا صلح آورند، اما فایده‌ای نداشت. طرح صلح رییس جمهور بایدن هیچ تضمینی برای صلح در افغانستان ندارد، همان‌طور که طرح به اصطلاح صلح هند هیچ تضمینی برای عملی شدن در کشمیر ندارد.
یک شعار است که می‌گوید «خداوند فقط به کسانی کمک می‌کند که به خود‌شان کمک می‌کنند». اگر این واقعیت داشته باشد، یک چیز قطعی است، کشمیری‌ها و مردم افغانستان اکنون باید به خودشان کمک کنند. رهبران و میانجی‌گران جهان نباید به دنبال منافع خود باشند، بلکه باید به کشمیری‌ها و افغانستانی‌ها بگویند که صلح در مناطق جنگی برای آینده مردم حیاتی است. مردم افغانستان باید با هم بنشینند و به این جنگ طولانی‌مدت علیه یکدیگر خاتمه دهند و کشمیری‌ها برای گفت‌وگو در مورد راه‌حل‌های بالقوه این مشکل باید با دولت هند بنشینند. رهبران کشمیر باید با دیدگاه دیگری به این مسئله بپردازند و مقامات هندی نیز همین کار را انجام دهند.
این تحلیل شاید برخی را عصبانی کند، اما حقیقت همیشه تلخ است. ما باید واقعیت این دو منطقه درگیر را واقع‌بینانه بپذیریم، فرقی نمی‌کند چقدر سخت باشد. متأسفانه، اگر این اتفاق نیفتد، کشمیری‌ها و مردم افغانستان مانند مردم فلسطین خواهند شد؛ پرتاب سنگ به طرف نیروهای مجهز با تجهیزات پیشرفته نظامی.
مردم افغانستان و کشمیری‌ها باید بدانند که رهبران جهان و قدرت‌ها به خاطر منافع خود میانجی‌گری می‌کنند و هیچ «پلان بی» ندارند. زمان آن فرا رسیده که هر دو منطقه، مشکلات را خود از طریق گفت‌وگو، مشورت و انعطاف‌پذیری در آجندای شان حل و فصل کنند.

منبع: نیادور

مترجم: دید

دولت جدید امریکا به رهبری جو بایدن، تحریم‌هایی را که دونالد ترمپ، رییس جمهور سابق امریکا علیه فاتو بنسوده، سارنوال ارشد دیوان کیفری بین‌المللی وضع کرده بود، لغو کرد. فاتو بنسوده پس از آن از سوی دولت ترمپ تحریم شد که تحقیقات درباره احتمال ارتکاب جنایت جنگی از سوی نیروهای امریکایی در افغانستان را روی دست گرفت.

 آنتونی بلینکن، وزیر خارجه امریکا روز جمعه، سیزدهم حمل با نشر اعلامیه‌ای گفت محدودیت صدور ویزا برای برخی از کارکنان دیوان کیفری بین‌المللی نیز لغو شده است.

وزیر امور خارجه امریکا از جانب دیگر تأکید کرده است با اقدامات دیوان کیفری بین‌المللی در مورد افغانستان و فلسطین مخالف است و همین طور نسبت به تلاش‌های این نهاد برای اعمال صلاحیت درباره کشورهای غیر عضو مانند امریکا و اسرائیل اعتراض دارد.

آنتونی بلینکن تحریم‌های دولت ترمپ علیه دیوان کیفری بین‌المللی را «اشتباه» و غیرموثر خوانده است.

در اعلامیه وزیر خارجه امریکا آمده است که نگرانی‌های کشورش درباره اقدامات دیوان کیفری بین‌المللی بهتر است از طریق تعامل و گفت‌وگو با همه ذی‌نفعان در این پرونده حل شود تا از طریق اعمال تحریم.

قضات دیوان کیفری بین‌المللی در پانزدهم حوت سال ۱۳۹۸ خورشیدی، موافقت کردند که تحقیقات در مورد ابعاد جرمی جنگ افغانستان آغاز شود.

گزارش‌ها نشان می‌دهد که تاکنون صدها شکایت‌نامه به نماینده‌گی از یک میلیون و ۷۰۰ هزار قربانی جرایم جنگی و جنایت علیه بشریت از طرف بازمانده‌گان جنایات رخ‌داده در طی نزدیک به دو دهه جنگ در افغانستان به دیوان بین‌المللی کیفری لاهه ارسال شده است. دیوان کیفری اولین دادگاه بین‌المللی است که به مسوولیت کیفری افراد در زمان بروز جنایاتی نظیر نسل‌کشی، جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی رسیده‌گی می‌کند.

نشست های مهم بین المللی در مورد صلح افغانستان در حالی یکی پس از دیگری برگزار می شود که نتایج ملموسی از آنها به دست نیامده است. نشست مسکو که چند روز پیش در مورد صلح افغانستان برگزار شد اگرچه بازگشت امارت اسلامی به افغانستان را غیرممکن دانست اما موجب نارضایتی طالبان به عنوان یک طرف اصلی جنگ در افغانستان شد.

در همین راستا قرار است در آینده ای نزدیک نشست استانبول در مورد صلح افغانستان در ترکیه برگزار شود.

نظرات و ایده های مختلفی در مورد نشست استانبول و دیگر نشست های مشابه از سوی کارشناسان مطرح شده است.

گل محمد مختاری، کارشناس برتر مسائل سیاسی، طی مطلبی در فیس بوک خود می نویسد:«نشستهای دوره ای صلح افغانستان، دردوحه، مسکو، دوشنبه، ترکیه و… در صورتی می تواند منتج به نتیجه گردد که تمامی مؤلفه های تأثیرگزار در روند جنگ و صلح افغانستان، حضور داشته باشند، هم اکنون چند مانع عمده و اساسی در مسیر تحقق آن خودنمائی می کند، که اساسی ترین آن تمامیت خواهی و عدم تمکین تیم ارگ، فقدان اجماع ملی و منطقه ای می باشد؛ هنوز جناب رئیس جمهور، خواب انتخابات بعدی را می بیند و انتظار یک پیروزی دیگر همچون پیروزی های دو انتخابات قبلی را درسر می پروراند.

آقای مختاری در ادامه تاکید می کند:«غنی براین باوراست که اکثریت مردم کشور، عاشق و شیدای جمال و کمال نابغه دوم جهان بوده تشنه حاکمیت عدالت گسترجنابشان می باشند! عدالتی که درادارات دولتی و عزل و نصب های سیاسی و اداری و نیزجدالهای پیدا و پنهان نقاط مختلف کشور همچون بهسود، فاریاب و بدخشان متجلی می باشد!»

ازسوی دیگرکشورهای اثرگزار همسایه افغانستان همچون جمهوری اسلامی ایران با اشتراکات مهم فرهنگی و دینی و مرزهای مشترک طولانی، دراین نشست ها حضور قابڶ قبول ندارد، این درحالی است که کشور پاکستان با تمام جنایاتش، از تمویل، تجهیز و حمایت همه جانبه طالبان گرفته تا موشک باران شهرهای مرزی افغانستان در همه نشستهای به اصطلاح صلح افغانستان حضور پررنگ داشته هیچگونه توبیخ، تنبیه وملامتی برای جنایاتش لحاظ نگردیده است!