برچسب: توافق صلح

ینس استولتنبرگ دبیرکل ناتو پس از نشست وزیران دفاع این سازمان گفت در حال رایزنی برای ساخگو ساختن طالبان در قبال تعهداتشان در قبال جامعه جهانی هستند.

وی روز گذشته افزود ناتو و شرکایش تلاش می کنند طالبان را پاسخگو بسازند.

دبیر کل ناتو با اشاره به تعهدات طالبان با امریکا در توافق‌نامه دوحه گفت: «اکنون ما با متحدان و شرکای ناتو رایزنی می‌کنیم که چگونه طالبان را به حساب‌دهی به انجام تعهدات‌شان وادار سازیم تا اجازه ندهند افغانستان یک‌بار دیگر به لانه تروریستان بین‌المللی مبدل شود، حقوق بشر را رعایت کنند و به کسانی که زندگی‌شان در خطر است، اجازه خروج از افغانستان بدهند.»

دبیر کل ناتو همچنین افزود این سازمان روی خروج افغان‌هایی که زندگی‌شان در خطر است و نیز جابه‌جایی افغان‌هایی که به خارج انتقال یافته‌اند، کار می‌کند.

لوید آستین؛ وزیر دفاع امریکا نیز در سخنان خود به خبرنگاران از خروج سریع افغان‌های همکار نیروهای خارجی از افغانستان اطمینان داد.

او تصریح کرد: «ما به کار خود ادامه می‌دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که افغان‌هایی که با ما همکاری کرده‌اند، فرصت خروج را بیابند؛ ما در گام نخست در ۱۷روز ۱۲۴ هزار افغان را از افغانستان بیرون کشیدیم. ما به خاطری موفق به این کار شدیم که در این ارتباط، شرکا و متحدان شامل در این روند ما را کمک کردند.»

نیروهای امریکایی و ناتو در ۳۱ آگست و ۱۶ روز پس از سقوط افغانستان به دست طالبان به طور کامل افغانستان را ترک کردند؛ اما هزاران تن از شهروندان خارجی و همکاران افغان این نیروها هنوز در افغانستان باقی مانده‌اند. هرچند پس از تسلط کامل افغانستان به دست طالبان و خروج نیروهای خارجی هم دست‌کم هفت پرواز تخلیه از کابل به مقصد دوحه انجام گرفت؛ اما مقام‌های امریکایی گفته‌اند که هنوز همکاران نیروهای خارجی با خانواده‌های‌شان در این کشور باقی مانده‌اند.

احمدضیا سراج، رییس عمومی امنیت ملی کشور می‌گوید شبکۀ القاعده از مدت‌ها به این‌سو در حالت غیرفعال قرار داشت، اما اکنون سرگرم بازسازی ظرفیت خود برای تهدید کشورهای غربی است.

آقای سراج امروز (شنبه، هشتم جوزا) در یک نشست خبری در کابل افزود شماری از رهبران این گروه در مناطق مختلف افغانستان به ویژه در مناطق زیر حاکمیت طالبان جابه‌جا شده‌اند.

آقای سراج می‌افزاید این شبکه در حال حاضر سرگرم بازسازی ظرفیت خود برای ایجاد تهدیدهای تازه علیه کشورهای غربی است. به بیان او، در سال‌های گذشته شبکۀ القاعده در حالت غیرفعال قرار داشت و اهدافش را از طریق سایر گروه‌های تروریستی دنبال می‌کرد.

رییس عمومی امنیت ملی کشور با اشاره به روابط طالبان و القاعده یادآور می‌شود این دو گروه افزون بر روابط ایدولوژیک، روابط خانوادگی نیز دارند و قطع روابط بین طالبان و القاعده امکان ندارد.

احمدضیا سراج خاطرنشان می‌سازد، اگر شبکۀ القاعده توانایی گذشتۀ خود را باز یابد، تهدیدهای تازه‌یی را متوجه کشورهای غربی خواهد ساخت.

این در حالی است که گروه طالبان در توافق صلح با ایالات متحدۀ امریکا متعهد شده‌اند که روابط خود را با القاعده قطع خواهند کرد. بر اساس اطلاعات نهادهای استخباراتی افغانستان، طالبان تاکنون این تعهد خود را عملی نکرده‌اند.

 لطیف محمود معاون سخنگوی ریاست جمهوری در یک کلیپ ویدئویی گفت: « دولت افغانستان با دولت امریکا در خصوص خروج نیروهای امریکایی از کشور در گذشته نیز بحث‌هایی داشته است».
معاون سخنگوی ریاست جمهوری افزوده است که ارگ ریاست جمهوری به این تصمیم دولت ایالات متحده امریکا احترام گذاشته و قرار است که روسای جمهور هر دو کشور در مورد جزئیات باهم گفت‌وگو کنند.
آقای محمود همچنان گفته است که نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان با شجاعت از افغانستان دفاع کرده و خواهند کرد.

این درحالی است که به ‌تازگی روزنامه‌ واشنگتن‌پُست نیز به نقل از منابع آگاه از برنامه‌های جو بایدن، رییس‌ جمهور ایالات متحده‌ امریکا گزارش کرده که بایدن تصمیم دارد تمامی نیروهایش را تا ۱۱ سپتمبر سال جاری میلادی از افغانستان خارج کند.
واشنگتن‌پُست گفته است که خروج کامل نظامیان امریکایی از افغانستان در بیستمین سالگرد حملات ۱۱ سپتمبر ۲۰۰۱ میلادی انجام می‌شود. براساس گزارش این روزنامه، برنامه‌ بایدن برای خروج سربازان امریکایی از افغانستان قرار است امروز چهارشنبه(‌ ۲۵ حمل) اعلام شود.
پیشتر سازمان پیمان اتلانتیک شمالی (ناتو) نیز اعلام کرده بود که ناتو همزمان با امریکا در ماه سپتمبر سال روان میلادی افغانستان را ترک می‌کند.

 محمد نعیم سخنگوی گروه طالبان ساعاتی پس از آن که دولت بایدن اعلان کرد خروج نیروها را تا ماه سپتمبر ۲۰۲۱ به تعویق می‌اندازد، گفت تا وقتی که همه نیروهای خارجی از کشور خارج نشوند، این گروه در هیچ کنفرانسی در باره افغانستان شرکت نخواهد کرد.
سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر گفت این گروه «در هیچ کنفرانسی که درباره افغانستان در آن تصمیم‌گیری می‌شود، شرکت نخواهد کرد».
وی افزود طالبان امور خود را مطابق ارشادات دین اسلام انجام می‌دهند و در نتیجه مشوره هر فیصله‌ای که صورت گرفت بر اساس آن تصمیم‌گیری می‌شود.
واشنگتن‌پست سه‌شنبه شب در گزارشی به نقل از برخی منابع آگاه گفت که دولت بایدن تا ۱۱ سپتمبر سال جاری میلادی تمام نیروهای خود را از افغانستان خارج می‌کند.
از سویی هم، امریکا، ترکیه و سازمان ملل متحد در بیانیه‌ای مشترک اعلان کردند که نشست صلح استانبول در باره افغانستان به تاریخ ۲۴ اپریل برگزار خواهد شد.

روزنامه آمریکایی “پست اند کوریر” روز سه شنبه در تحلیلی مربوط به ادامه حضور مسئله دار نیروهای آمریکایی در افغانستان نوشت: میراث رهبران پیشین آمریکا جو بایدن را به سمت طولانی کردن جنگ در افغانستان سوق می دهد.

در این نشریه آمده است: “ماموریت آمریکا در افغانستان که از سال ۲۰۰۱ آغاز شده است با وجود سپری شدن دوران ریاست جمهوری دو رئیس جمهوری قبلی آمریکا، باراک اوباما و دونالد ترامپ که هر دو درباره پایان آن در زمان ریاست جمهوری خود وعده داده بودند پایان نیافته است.

دولت دونالد ترامپ مذاکرات با طالبان را شروع کرد که در آن متعهد به خروج نیروهای نظامی آمریکا تا اول ماه مه برابر با ۱۱ اردیبهشت شده است. ترامپ به خوبی می دانست  عمل به این تعهد بعد از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ خواهد بود و آن را به مشکلی برای جو بایدن تبدیل خواهد کرد.

بایدن در کنفرانس مطبوعاتی اخیرش اعلام کرد:”بسیار دشوار است تا به ضرب العجل اول ماه مه برای خروج سربازان از افغانستان عمل کرد.”

هنگامی که از او سوال شد، آیا نیروهای آمریکایی در افغانستان باقی خواهند ماند پاسخ داد: “چنین  چیزی را نمی توانم تصور کنم.”

البته باید در نظر گرفت در سال ۲۰۱۲ و در دولت اوباما هم جو بایدن به عنوان معاون رئیس جمهوری قول داده بود تا ۱۶ ماه بعد از افغانستان خارج شوند. این رویه در مورد دونالد ترامپ هم صادق بود اما واقعیت این است که هر دو رئیس جمهوری به یک اندازه در عمل به وعده شان برای خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان ناکام ماندند. 

اگر بایدن تصور نمی کند که نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۲۱ در افغانستان باقی بمانند، اما دلایل محکمی وجود دارد که نشان می دهد نیروهای آمریکایی نه تنها تا سال ۲۰۲۲ بلکه تا بیش از این و شاید تا ۲۰۲۴ هم از افغانستان خارج نشوند. 

نخستین دلیل این است که خطرهای سیاسی ترک کردن افغانستان از ماندن در آن بسیار بیشتر است. خروج آمریکا از افغانستان می تواند منجر به جنگی گسترده میان طالبان و دولت افغانستان شود و شکست ارتش افغان در برابر طالبان، منجر به بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان خواهد شد.

چون هیچ رئیس جمهوری نمی خواهد پاسخگوی عواقب شوم این خروج باشد. بایدن افتضاحی را که در سال ۱۹۷۵ با خروج نیروهای آمریکایی از ویتنام اتفاق افتاد را به یاد می آورد. در حال حاضر آسان ترین راه برای اجتناب از نتیجه ای شرم آور ماندن در خاک افغانستان است. 

دلیل دیگری که نشان می دهد بایدن با ماندن در افغانستان کنار می آید کابینه اش است چون این کابینه از افرادی تشکیل شده که همیشه از حضور آمریکا در عراق و افغانستان حمایت کردند و همواره حتی از مداخلات منجر به شکست به دلیل نقش آمریکا در جهان پشتیبانی می کنند. مثلا آنتونی بلینکن، جیک سالیوان و لوید آستین در تمام این سال ها با  حضور آمریکا در عراق، لیبی، افغانستان موافق بودند. 

تا زمانی که وضع موجود در افغانستان برقرار باشد بایدن به این روند ادامه می دهد، با این فرض که دولت افغانستان و ارتش بتوانند مانع شکست آمریکا در این کشور شوند، پس تاخیر در خروج نیروهای نظامی آمریکا از افغانستان از نظر سیاسی منطقی است .

اما این موضوع شانس موفقیت آمریکا را افزایش نمی دهد، وقتی در یک امتحان پاسخ را نمی دانید زمان مطرح نیست بلکه فقط لحظه رویارویی با حقیقت به تعویق می افتد. جرج بوش (پسر) آن لحظه را به باراک اوباما سپرد و اوباما آن را به ترامپ واگذار کرد و او نیز آن را برای جانشینش به جای گذاشت. بایدن به این نتیجه خواهد رسید که هر کس افغانستان را ترک کند به خاطر عواقب آن مورد سرزنش واقع خواهد شد و او نمی خواهد آن شخص باشد.”

اعلام شده است نشست استانبول برای صلح افغانستان در ۲۷ حمل برابر با ۱۶ ماه اپریل در کشور ترکیه برگزار می‌شود؛ اما براساس معلوماتی که به برخی رسانه ها رسیده است، احتمال می‌رود نشست استانبول در این تاریخ برگزار نشود.

براساس معلومات، طالبان هنوز به گونه قطع سخن از اشتراک در این نشست در این تاریخ نزده‌اند. گفته می‌شود طالبان از چندی به این‌سو رای‌زنی‌های ‌شان را درباره چگونه‌گی برخورد با مرحله دوم گفت‌وگوهای صلح آغاز کرده‌اند.

در تازه‌ترین مورد، طالبان از میزبانان این نشست خواسته‌اند که برای آن‌ها فرصت داده شود تا درباره شرکت در نشست استانبول با رهبری‌شان گفت‌وگو و رای‌زنی کنند.

با توجه به این‌که تا اول ماه می کم‌تر از یک ماه زمان باقی مانده است، طالبان باید درباره مهم‌ترین بند توافق‌نامه دوحه با امریکا که براساس آن نیروهای خارجی تا اول ماه می باید افغانستان را ترک کنند، تصمیم بگیرند.

به نوشته هشت صبح، امریکایی‌ها تلاش دارند تا پیش از رسیدن زمان خروج نیروهای خارجی، نشست استانبول آغاز شود و نقشه راه صلح را ترسیم کند. به این ترتیب، امریکایی‌ها می‌توانند فشار عدم رعایت توافق‌نامه دوحه را کم کنند و در روشنی فیصله‌های نشست استانبول زیر نظارت سازمان ملل متحد درباره خروج یا ماندن یا تغییر ماهیت ماموریت نیروهای امریکایی و ناتو تصمیم بگیرند.

اداره بایدن این خروج را در جدول زمانی تعیین شده دشوار عنوان کرده است. از سوی دیگر، بندهای توافق‌نامه دوحه به هم وابسته است. امریکایی‌ها و ناتو بار بار گفته‌اند که بدون کاهش خشونت‌ها و به سرانجام رسیدن مذاکرات صلح آن‌ها افغانستان را به گونه عجولانه ترک نخواهند کرد.

واقعیت امر این است که مسأله خروج نیروهای خارجی، به معضل بزرگی برای طالبان و امریکایی‌ها مبدل شده است.

منابعی به ۸صبح گفته‌اند که امریکایی‌ها تلاش دارند تا زمان خروج را تمدید کنند و در این باره نظریات‌شان را با طالبان نیز در میان گذاشته‌اند. طالبان اما شرط تمدید حضور نیروهای خارجی را رهایی ۷ هزار زندانی باقی‌مانده این گروه عنوان کرده‌اند.

کاملاً روشن است که حکومت افغانستان زندانیان طالبان را به ساده‌گی رها نخواهد کرد و برای حکومت بایدن نیز چنین مطالبه‌ای از دولت افغانستان بسیار دشوار خواهد بود.

به نظر می‌رسد که امریکایی‌ها برای شروع نشست استانبول عجله دارند؛ اما هم حوزه جمهوریت و هم طالبان هنوز آماده‌گی کافی برای شرکت در این نشست ندارند.

در حوزه جمهوریت دیدگاه‌های متفاوتی درباره مسأله صلح و نوعیت نظام آینده و ماهیت حکومت انتقالی صلح مطرح شده است. شورای مصالحه ملی می‌گوید که تاکنون ۳۰ طرح از آدرس احزاب سیاسی و شخصیت‌های مستقل سیاسی به این نهاد رسیده است. گفته می‌شود که شورای مصالحه ملی تلاش دارد تا از مجموع این طرح‌ها، طرح واحدی بسازد تا در نشست استانبول از آدرس حوزه جمهوریت مطرح شود.

در میان این ۳۰ طرح، اشتراکات بیش‌تر از افتراقات است. این طرح‌ها درباره حکومت انتقالی صلح و نوعیت نظام پسا صلح وجوه مشترک دارد. طرح حکومت اما با تأکید بر انتخابات زودهنگام چالشی است که رسیدن به یک طرح واحد از آدرس جمهوریت را دشوار ساخته است. هرچند منابع در شورای مصالحه ملی می‌گویند که این شورا با حکومت درباره توحید طرح‌های گوناگون به شمول طرح حکومت در حال گفت‌وگو است؛ اما این منابع هنوز برای رسیدن به اشتراک نظر در این باره خوشبین نیستند.

قدر مسلم این است که اگر حکومت نتواند طرحش را شامل طرح شورای عالی مصالحه ملی سازد و از آدرس طرح جمهوری اسلامی افغانستان ارایه کند، حکومت و طرحش در نشست استانبول به احتمال زیاد از جانب سایر اشتراک کننده‌گان رد خواهد شد.

حکومت گفته است که به روز سه‌شنبه طرحش را علنی خواهد کرد. هرچند رئوس مطالب طرح سه مرحله‌ای حکومت روشن شده است؛ اما با روشن شدن جزئیات بیش‌تر آن، نقاط افتراق و اشتراک آن با سایر طرح‌ها روشن‌تر خواهد شد.

محمد ابراهیم عاصم، رییس شورای مردمی مرکز روز دوشنبه، 9 حمل طی در یک گردهمایی در کابل که به خاطر پروسه صلح برگزار شده بود گفت: پروسه صلح پشت دروازه‌های بسته، پذیرفتنی نیست.
آقای عاصم همچنین افزود: مردم افغانستان صلح فرمایشی و دستوری نمی‌خواهند و امریکا و جامعه جهانی نباید به خاطر ۲ هزار نیروی خارجی سرنوشت ۳۵ میلیون جمعیت افغانستان را به نام پروسه صلح و توافق با گروه طالبان معامله کنند.
او ادامه داد که تعدادی معامله گر که از کرسی‌های بلند حکومتی پایین آمده‌اند و مورد اعتماد مردم افغانستان نیستند، خواهان حکومت موقت در حالیکه حکومت موقت، به نفع مردم نیست.
شمس الوطن استاد دانشگاه که یکی از سخنران این مجلس بود نیز گفت: هرگز به جهانیان اجازه نمی دهیم پشت پرده با سرنوشت مردم افغانستان معامله صورت بگیرد.
او گفت، نظام کنونی، دستاورد، چهل سال، قربانی مردم افغانستان است.
این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد که نظام کنونی توسط خون میلیون ها شهید تشکیل شده است.
او گفت که صلح با عزت و صلحی که متضمن تامین حقوق اقلیت قومی و صلحی که مردم را به همدیگر وصل کند، خواست مردم افغانستان است.
ظهیر سعادت، نماینده پیشین مردم پنجشیر در ولسی جرگه نیز گفت: عدم توجه به پروسه صلح، منجر به اشتباهات خواهد شد که قابل جبران نخواهد بود.
ظهیر علاوه کرد: نسخه ای پروسه صلح را که خلیل زاد، آمریکا و شرکای بین اللمللی به ملت افغانستان، ارایه کردند، قابل قبول نیست.
او گفت: کسانیکه خواهان حکومت انتقالی هستند کسانی اند که به وعده های چرب و نرم خلیلزاد، وابسته شده اند.
ظهیرعلاوه کرد: طرح حکومت انتقالی، در حقیقت فروپاشی نظام کنونی است. تقسیم قدرت 50 درصد به طالبان و 50 درصد مطلق به جمهوریت، پذیرفتنی نیست واحزاب و گروه های مختلف باید از طرح های متفرقه، اجتناب کنند.
سمیه قادری فعال جامعه مدنی نیز گفت: مردم افغانستان خواهان صلح با عزت هستند و پروسه صلح پشت دروازه های بسته برای مردم افغانستان، پذیرفتنی نیست.
این نشست در حالی برگزار می‌شود که قرار است حدود یک ماه دیگر، نشست استانبول برگزار شود و نمایندگانی از حکومت، گروه طالبان، ایالات متحده امریکا و برخی از کشورهای منطقه حضور خواهند داشت.

جو بایدن رییس جمهور ایالات متحده برای اولین بار روز گذشته در کنفرانس مطبوعاتی در کاخ سفید گفت قصد ندارد نیروهای امریکایی برای مدت طولانی در افغانستان باقی بماند.
بایدن با تأکید بر این که بنا بر مشکلات تاکتیکی خروج نظامیان امریکایی تا اول ماه می دشوار است، افزود: «ما (افغانستان را) ترک خواهیم کرد، پرسش در اینجا است که چه زمانی.»
رییس جمهور بایدن با اشاره به رایزنی‌ها با متحدین ایالات متحده در مورد افغانستان گفت: «اگر از آنجا بیرون شویم به گونه مصئون و منظم بیرون خواهیم شد.»
او همچنان گفت مشوره‌ها در مورد توافق امریکا و طالبان که سال گذشته در دوحه امضا شد، جریان دارد.
از سویی هم، شماری از قانون‌گذاران امریکایی گفته‌اند تا زمانی که طالبان به تعهدات خود طبق توافق‌نامه دوحه عمل نکنند، امریکا از افغانستان خارج نخواهد شد.
این در حالی است که گروه طالبان هشدار داده‌اند اگر نیروهای امریکایی تا اول ماه می بیرون نشوند، مسئول عواقب آن خواهند بود.

به تازگی وزیر خارجه امریکا با فرستادن نامه ای به رییس جمهور غنی طرحی را برای به موفقیت رساندن روند صلح افغانستان پیشنهاد کرده است. بر بنیاد این طرح به زودی جلسه ای مانند جلسه بن در کشور ترکیه برگزار و در آن از تمامی جناح ها دعوت می شود تا در قدرت در آینده شریک شوند.

این طرح با مخالفت چهره های سیاسی در کشور روبرو شده است و آن را «صلح آمرانه» یاد کرده اند.

این طرح درحالی مطرح می شود که گفته می شود مذاکرات میان افغانان در دوحه بی نتیجه بوده و دو طرف به گونه کامل از رسیدن به موفقیت در این گفتگوها ناامید شده اند. حال باید دیده شود نسخه جدید امریکا برای صلح افغانستان چه پایانی را در پی خواهد  داشت.

از محتوای طرح جدید امریکا و نامه عتاب‌آمیز این کشور به رهبران افغانستان به خوبی پیداست که در هر صورت اداره بایدن تصمیم گرفته است وضعیت افغانستان را یکسره کند. حکومت افغانستان دو راه بیشتر ندارد؛ یا با طرح جدید امریکا همراه می‌شود که در این صورت برپایی حکومت انتقالی صلح، اعلام و اجرای آتش‌بس، تدوین و تصویب قانون اساسی جدید و سرانجام برگزاری انتخابات برای انتخاب یک رییس دولت منتخب تحقق پیدا می‌کند و وضعیت سیاسی و آینده افغانستان کاملا در مسیر جدید قرار می‌گیرد. یا هم با طرح مخالفت می‌کند. پیامد مخالفت با طرح تازه امریکا از محتوای نامه به خوبی پیداست: این‌که بسیار محتمل است امریکا حکومت فعلی افغانستان را به حال خودش بگذارد. در نامه به رییس‌جمهور غنی هشدار داده می‌شود که در صورت امتناع از همکاری نزدیک، با خروج نیروهای امریکایی، طالبان قلمرو بیشتری را تصرف خواهند کرد.

وضعیت از آنچه پیش‌بینی می‌شد، آشفته‌تر است. از روزی که طرح جدید امریکا و نامه وزارت خارجه این کشور به رهبران حکومت افغانستان رسانه‌ای شده، اختلاف میان نیروهای سیاسی درون و بیرون‌حکومتی بیشتر دهن باز کرده و مواضع‌شان متشتت و پراکنده است. شاخه ارگ و برخی از سیاست‌مداران همسو با رییس‌جمهور غنی با موضع تازه امریکا به‌طور روشن به مخالفت برخاسته‌اند، اما شورای عالی مصالحه از این طرح استقبال و بسیاری از چهره‌های مطرح سیاسی هم سکوت کرده‌اند. مخالفت ارگ، استقبال شورای عالی مصالحه‌ی ملی و سکوت جناح‌های دیگر نشانه‌های پررنگ اختلاف در صف جمهوریت است. ممکن است در روزهای آینده اختلاف‌ها بیشتر شود.

فراموش نکنیم که اختلاف در صف حوزه جمهوریت از آغاز بر سر روند صلح وجود داشته است. از روز اول نیروهای سیاسی افغانستان، ارگ و سپیدار اجماع و وحدت نظر در مورد صلح با طالبان نداشته‌اند. طالبان از نبود انسجام سیاسی در جمهوری اسلامی افغانستان تا کنون نفعی زیادی برده است. با استفاده از همین ضعف طالبان دو سال پیش و قبل از شروع مذاکرات دوبار با نیروهای سیاسی افغانستان وارد مذاکره شد، فرایندی که افغانستان به‌عنوان یک دولت به کلی کنار زده شد. طالبان به‌دنبال این است که در افغانستان با نیروهای سیاسی پراکنده و متشتت روبه‌رو شوند. چنددستگی در حوزه جمهوریت، سقوط جمهوری اسلامی به کام امارت اسلامی یا دست‌کم نافذشدن طالبان بر جمهوریت در مذاکرات و توافق صلح را به دنبال دارد.

اگر امریکا در هر حال تصمیم گرفته که از افغانستان خارج شود، با یا بدون صلح، فقط یک چیز می‌تواند از سقوط جمهوری اسلامی در کام امارت طالبان جلوگیری کند؛ عبور از خودخواهی و قدرت‌طلبی. صلح یک مسأله‌ی ملی و مربوط به سرنوشت‌جمعی مردم افغانستان است. برخورد ناسنجیده و احساساتی فقط آشفتگی، پراکندگی و بی‌اعتمادی را بیشتر می‌کند. اگر منافع جمعی و سرنوشت مردم افغانستان برای نیروهای سیاسی مهم است، عقل حکم می‌کند که به‌دور از هیاهوی سیاسی بنشینند و طرح تازه امریکا را موشکافی و هر آنچه به نفع مردم افغانستان و آینده کشور است، روی آن توافق یا موارد اصلاحی‌شان را آرائه کنند. نه نیروهای موافق طرح امریکا و نه هم اردوگاه مخالف به تنهایی قادر است که از پس این وضعیت پیچیده و دشوار بیرون شود. اگر جمهوری اسلامی افغانستان موضع یکدست بگیرند، امریکا نمی‌تواند واقعا آن را نادیده بگیرند.

سه دهه پیش رفتار ناسنجیده و قدرت‌طلبی برخی جناح‌های سیاسی باعث شد افغانستان سال‌ها شناور در خون باشند. امروز بار ملامتی آن رفتار ناسنجیده را بر دوش می‌کشند. وضعیت امروز بسیار شبیه به همان دوران است. در نامه وزارت خارجه از افتادن یک بار دیگر افغانستان در دامن هرج‌ومرج سیاسی به روشنی هشدار داده شده است. موضع سیاه و سفید ارگ، شورای عالی مصالحه‌ ملی و نیروهای سیاسی دیگر تنها به جنگ، التهاب سیاسی و سراشیبی سقوط شتاب بیشتر می‌دهد.

فرمول دوحه متأسفانه فراگیر نبود. امریکا تنها کشوری بود که محوریت این فرمول را به دست داشت. بعدتر کشور میزبان، قطر، تنها نقش میانجی را بین طرف‌های مذاکره‌کننده به دست آورد. این فرمول در غیاب حضور و نظارت سایر کشورها و سازمان ملل متحد سرانجام با بن‌بست روبه‌رو شد و شکست خورد.

طبق فرمول تازه، سازمان ملل متحد اواخر ماه مارچ نشستی را با میزبانی ترکیه برای تسریع و موفقیت روند صلح افغانستان برگزار می‌کند. در این نشست از تمام جناح‌ها و طرف‌های افغانی دعوت شده است که درباره وضعیت موجود و آینده افغانستان با هم گفت‌وگو کنند. از قدرت‌های بزرگ جهانی و منطقه‌ای که با هم تضاد منافع دارند، نیز دعوت شده است تا در این نشست شرکت کنند. این نشست، شبیه نشست بن اول است که در آن اساس دولت پساطالبان گذاشته شد.

زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه وزارت امور خارجه امریکا برای صلح افغانستان، در سفرش به کابل، طرحی را به حکومت و سیاسیون سپرد که در آن نقشه راه ایجاد یک حکومت انتقالی پیش‌بینی شده است. در این طرح ده صفحه‌ای چندین سناریوی احتمالی برای ایجاد دولتی زیر نام «دولت انتقالی صلح» در آن پیش‌بینی شده است. در این طرح، ساختار جدید سیاسی دارای سه قوه مستقل و مساوی اجراییه، شورای ملی و مقننه و دادگاه عالی و محلی در نظر گرفته شده است. افزون بر این، یک شورای عالی فقه اسلامی و یک کمیسیون تعدیل قانون اساسی نیز در طرح شامل است. تاکنون گروه طالبان دیدگاه‌شان در مورد این طرح را همگانی نکرده‌اند. گفتنی است که پیش از برگزاری نشست استانبول، یک نشستی در پیوند به روند صلح افغانستان در هژدهم مارچ در مسکو نیز برگزار می‌شود و روسیه از رهبران حکومت، برخی از چهره‌های سیاسی و گروه طالبان برای حضور دراین نشست دعوت کرده است.

بخدی

گلبدین حکمتیار چند روز پیش با لحن تندی بر دولت غنی حمله و از اجرایی نشدن بندهای قرارداد صلح او با دولت به شدت انتقاد کرد. او در سخنان تهدیدآمیز اظهار کرد در صورت عملی نشدن تعهدات دولت در قبال حزب اسلامی، او ارگ را محاصره و حکومت را سرنگون خواهد کرد. اقای حکمتیار ادعا می کند تا هنوز برخلاف تعهدات دولت نسبت به حزب اسلامی؛ تعداد زیادی از افراد این حزب در زندان مانده و دولت جدیدا نیز اعضای حزب اسلامی را دستگیر و به زندان انداخته است. این سخنان او با واکنش تند سیاسیون کشور مواجه شده و حقوقدانان تهدید حکمتیار را از مصادیق اعمال مجرمانه و تهدید برای سرنگونی یک حکومت قانونی بر شمردند. بعد از این واکنش‌ها؛ همایون جریر از مقامات حزب اسلامی، سعی کرد تا سخنان آقای حکمتیار را تعدیل کند. اقای جریر گفت حزب اسلامی به اعتراضات مدنی پابند بوده و خواهان خشونت نیست. او مخالفان او را به «سیاه‌نمایی» متهم و اضافه کرد منظور حکمتیار تلاش قانونی و عاری از خشونت برای به چالش کشیدن حکومت بوده است.

 معاون اول رئیس جمهور با کم اهمیت دادن سخنان حکمتیار، بدون آنکه بر ادعاهای او انگشت بنهد، گفته‌های حکمتیار را «شوخی سیاسی» نامید.

اما واکنش مارشال دوستم به عنوانی یکی از مخالفان اشرف غنی و یکی از رهبران پرنفوذ کشور؛ در مقابل سخنان آقای حکمتیار بسیار مورد توجه رسانه‌ها و کاربران صفحات اجتماعی قرار گرفت. آقای دوستم خطاب به حکمتیار گفته است او اجازه نخواهد داد تا کسی اصل نظام را تهدید کند. مارشال دوستم اضافه کرده است حکمتیار باید مواظب سخن گفتنش باشد.

این سخنان اقای دوستم به این جهت حایز اهمیت است که در این روزها سروصداهای زیادی در مورد صلح و چگونگی به وجود آمدن آن وجود دارد. یکی از گزینه‌ها که هر از چندگاهی مطرح شده و مخالفان جدی هم دارد، بحث حکومت موقت و تغییرات اساسی نظام است. دوستم با این سخنان خود، با وجودی که از مخالفان اشرف غنی است،‌ اما به طور صریح از نظام حمایت کرده و از مخالفت خود با طرح حکومت موقت را بیان داشته است.

دوستم و حکمتیار دو رهبر با صفات ویژگی‌های شخصیتی خاص خود در همه ابعاد زندگی شان هستند. هردو اغلب از مخالفان سرسخت همدیگر و گاهی به خاطر شرایط پیش‌آمده، متحدان نه‌چندان نزدیک هم بوده اند. یکی از دلایلی که حکمتیار بعد از سقوط حکومت نجیب حاضر به همکاری با دولت آقای ربانی نمی‌شد، حضور نیروهای ژنرال دوستم در بدنه دولت بود که آقای حکمتیار آن‌ها را کمونیست و دشمن مجاهدین می‌دانست. جالب اینجاست که همزمان با این مخالفت، او با کمونیست‌های دیگر دستش در یک کاسه بود و طرح کودتا علیه نجیب را به رهبری شهنواز تنی به اجرا گذاشت که ناکام شد. اما طولی نکشید که آقای حکمتیار برای سرنگونی حکومت مجاهدین مجبور شد در کنار دشمن سابقش جنرال دوستم، قرار گیرد.

گلبدین حکمتیار تاریخ پرفراز و نشیبی در زندگی سیاسی خود داشته است. یکی از خصوصیات عمده او مخالفت و ستیز با تمامی حکومت‌هایی است که او در طول حیات سیاسی خود تجربه کرده است. در زمان حکومت داوودخان، دانشکده مهندسی کابل را نیمه‌تمام رها کرده و از ترس دستگیری به پاکستان گریخت. بعد از کودتای کمونیست‌ها حکمتیار به جنگ مسلحانه علیه حکومت روی آورد. در زمان حمله شوروی به افغانستان، اقای حکمتیار رهبر یکی از قدرت‌مند ترین احزاب سیاسی افغانستان بوده و حمایت بی‌دریغ سازمان استخبارات نظامی پاکستان را با خود داشت. این حمایت باعث شده بود که حجم بسیار بزرگی از کمک‌هایی که غربی ها برای مجاهدین ارسال می‌کردند، به حزب اسلامی تحت رهبری او اختصاص یابد. همین قدرت نظامی و حمایت پاکستانی‌ها از او؛ این ذهنیت را در او خلق کرده بود که باید حرف اول و آخر را در افغانستان بزند و به چیزی جر قبضه قدرت به صورت صددرصد در افغانستان راضی نباشد. به همین خاطر به بهانه های مختلف از همکاری با حکومت تحت حمایت سازمان ملل متحد در افغانستان سر باز زده و شروع به راکت‌باران کابل کرد. این دمدمی مزاج بودن حکمتیار، پاکستان را تقریبا از او نا امید کرد. هم‌زمان با روی‌کار آمدن طالبان و حمایت تمام قد پاکستان از این گروه، حزب او به سرعت از هم پاشید و اغلب نیروهای او به طالبان پیوستند. او به ناچار از کشور گریخت و سالها در ایران پناهنده بود. بعد از روی کار آمدن حکومت جدید پسا طالبان؛ او به کوه‌ها پناه برد و همراه با طالبان به جنگ علیه حکومت کرزی  ادامه داد. اما از آنجا که حزب او دیگر قدرت گذشته را نداشت و طالبان کاملا این حزب را به حاشیه رانده بود، او مجبور شد با حکومت آقای غنی سازش کند و ساکن کابل شود. حکمتیار با حکومت غنی هم سر سازش ندارد و سخنان اخیر او حاکی از همین روحیه او است. یکی دیگر از خصوصیات گلبدین حکمتیار، توسل به به هر شیوه‌ای برای کسب حمایت و حمله بر مخالفانش است. برای او فرقی نمی‌کند که از چه وسیله‌ای برای رسیدن به اهدافش استفاده کند. گاهی مذهب و دین را بهانه قرار می‌دهد و گاهی هم قومیت و زبان را. با وجودی که صنف اول انجنیری را نیمه‌تمام رها کرده و تمام زندگی اش در جنگ و گریز سپری شده، با وجود این، خودش را در شکل یک عالم دین ظاهر ساخته و برای این منظور چند جلد تفسیر قرآن هم نوشته است. این موضوع مشخص می‌کند که او به خوبی اهمیت دین و استفاده از آن را در جامعه به شدت سنتی افغانستان را درک می‌کند. اما او به این مساله بسنده نمی کند و هر از چندگاهی مسایل قومی و زبان را پیش کشیده و در هیئت پرچمدار دفاع از قومیت و کارشناس ادبیات و زبان قد علم می‌کند. با وجود کم شدن وزنه حکمتیار در معادلات سیاسی افغانستان، بازهم نباید فراموش کرد که اقای حکمتیار هم اکنون هم طرفداران خود را در افغانستان دارد.

مارشال دوستم هم از رهبرانی است که بسته به شرایط گاهی در سلک مخالفان و گاهی در لباس حامیان دولت مرکزی افغانستان در آمده است. در اواخر دوره نجیب، دوستم با پشت کردن به او و پیوستن به صف مجاهدین، سقوط نجیب را تسریع کرد. بعد از روی‌کار آمدن حکومت مجاهدین، دوستم گاهی در صف مخالفین و گاهی در کنار حکومت مرکزی قرار داشت. با ظهور طالبان، زمزمه‌هایی از حمایت او از طالبان وجود داشت؛ اما با قدرت گیری بیشتر طالبان و تصرف کابل، طولی نکشید که نیروهای او در خط مقدم نبرد علیه طالبان قرار گرفتند. بعد از مدتی با خیانت فرماندهان حزب تحت رهبری او، قدرت نظامی دوستم دچار فرسایش شد و طالبان مناطق تحت کنترل دوستم از جمله شمال افغانستان را به سرعت تسخیر کردند. دوستم با ائتلاف با حزب جمعیت و حزب وحدت جبهه مشترکی علیه طالبان گشود. با حمله آمریکا به افغانستان، بخت با او یار شد و نیروهای تحت امر او دوباره نقش مهمی در شکست طالبان ایفا کردند. اما دوستم بازهم از سوی رهبران حکومت مرکزی قابل تحمل نبود. هم آقای کرزی با حمایت و علم کردن اکبربای و هم اقای غنی با پررنگ کردن نقش احمد ایشچی تلاش کردند که دوستم را از صحنه سیاسی کشور حذف کنند. شاید حضور داعش در شمال افغانستان و نفوذ طالبان در میان ازبک ها هم ریشه در همین سیاست داشته باشد. اما گویا حمایت مردمی از دوستم بیشتر از آنی بود که این دو رئیس جمهور فکر می کردند. غنی از دوستم برای رسیدن به قدرت به خوبی استفاده کرد ولی به دنبال رفتار خشن دوستم با احمد ایشچی و محکومت گسترده بین‌المللی این واقعه، دوستم شدیدا منزوی شده و به ناچار با تبعید خود خواسته، به کشور ترکیه پناه برد. اما این بار، باز هم بخت با دوستم یار شد؛ اشتباه فاحش غنی در دستگیری قیصاری و رفتار بسیار خشن سربازان دولتی با او و مخافظانش، به یکباره باعث اعتراضات گسترده در میان ازبک‌ها گردیده و فرصت مناسبی برای دوستم به وجود آورد تا با قدرت بیشتری به کشور بازگردد. اکنون نه از اکبر بای خبری است و نه از احمد ایشچی؛ ولی دوستم با کسب عنوان مارشالی؛ همانند گذشته قدرتمند و صاحب نفوذ است.

حالا، با وجودی که حکمتیار ظاهرا چتر حمایت دولت را با خود دارد و دوستم از مخالفان جدی حکومت اقای غنی به شمار می‌رود، اما رویارویی این دو سیاستمدار کشور در مقابله و حمایت از نظام کنونی، صحنه جالبی را خلق کرده است. حکمتیار با همان ذهنیت سی سال پیش، تلاش دارد که خودنمایی کند و به چیزی کمتر از قدرت صد درصد راضی نیست. او همانند گذشته به هیچ نظامی جز دولت زیر فرمان خودش سر سازش ندارد. اما دوستم با توجه به وضعیت جدید و با وجودی که از مخالفان جدی غنی است؛ مصلحت خود را در بقای نظام کنونی می داند و بعید است که به حکومت موقت و به دنبال آن قدرت گرفتن طالبان و حامیان آنها تن در دهد.

خط و نشان کشیدن دوستم و حکمتیار علیه هم حکایت‌گر فراز و فرود روابط عموما سرد دیرینه این دو نیز است که اکنون در جای دیگر دهن باز کرده است.

اهمیت سخنان دوستم در دفاع از نظام کنونی در این است که جبهه موافقان حکومت موقت با این موضع‌گیری ضعیف‌تر شده و حامیان نظام کنونی بسیار قوی‌تر گردیده است. قبلاً کسانی چون عطا محمد نور به‌طور صریح و میر رحمان رحمانی به‌طور تلویحی سخن از حکومت موقت گفته بودند. اما با روی کار آمدن بایدن طرفداران این نظریه به انزوا رفته و به نظر می‌رسد که شرایط برای طرفداران حکومت موقت هرروز بدتر می‌شود. جلسه اخیر وزرای دفاع ناتو و افزایش خشونت‌ها در کشور از سوی طالبان دولت مرکزی افغانستان و نظام جمهوری کشور را در موضع برتر قرار داده است. بسیار محتمل است که این حمایت آقای دوستم از نظام کنونی، پیامی به اشرف غنی هم باشد و یخ روابط سرد این دو را آب کند. به هر صورت، رفتار رهبران سیاسی افغانستان عموماً قابل پیش‌بینی نیستند. باید منتظر بود که در آینده چه اتفاقاتی رقم خواهد خورد.

خامه پرس

ینس استولتنبرگ دبیر کل سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) روز دوشنبه با درخواست از گروه طالبان برای کاهش خشونت در افغانستان، گفت هرگونه عقب‌نشینی احتمالی نیروهای این نهاد نظامی از افغانستان، به شرایط این کشور بستگی خواهد داشت.

استولتنبرگ در نشست خبری خود افزود هدف مشترک و آشکار ما جلوگیری از استفاده دوباره از افغانستان به عنوان پایگاه تروریستی برای حمله به سرزمین مادری ماست. با اینکه هیچ یک از کشورهای متحد ناتو، مایل به باقی ماندن نیروهایش در افغانستان بیشتر از مدت ضروری نیست، اما پیش از فرارسیدن زمان مناسب، این کشور را ترک نخواهیم کرد.

دولت آمریکا سال گذشته پس از ۱۸ ماه مذاکره، توافق‌نامه صلحی با گروه طالبان در دوحه قطر امضا کرد که بر اساس آن تمامی نیروهای آمریکایی ظرف ۱۴ ماه افغانستان را ترک خواهند کرد.

اما با نزدیک شدن به آخرین مهلت خروج تمام نیروهای نظامی، دولت جو بایدن رئیس جمهوری آمریکا گزینه های زیادی در افغانستان ندارد و تنها چند هفته تا تصمیم گیری در مورد پایان دادن به استقرار نظامی نزدیک به ۲۰ سال حضور نظامیان آمریکا در افغانستان که منجر به کشته شدن جان دو هزار و ۴۰۰ آمریکایی شده است، فاصله دارد.

به گزارش سی ان ان، با توجه به اینکه آخرین مهلت خروج کامل نیروهای آمریکا در افغانستان طبق توافقنامه صلح با طالبان در ماه می نزدیک است، متحدان ناتو در انتظار آن هستند از تصمیم آتی ایالات متحده آگاه شوند، در همین مورد شورای امنیت ملی آمریکا روز جمعه نشستی برگزار کرد تا آخرین تصمیم در مورد حضور نیروهای نظامی آمریکا در افغانستان گرفته شود.

آنچه روز گذشته (شنبه ۲۵ دلو) داکتر حمدالله محب مشاور امنیت ملی مطرح کرد، واقعیت عینی وضعیت افغانستان و طالبان و روند صلح و جنگ بود. واضح‌تر و عریان‌تر از آنچه آقای محب بیان کرد، نمی‌توان چیزی گفت که اتمام حجت باشد و بازگویی حقایق میدانی کشور.
غیر از این هم از مقامات عالی‌رتبه دولتی انتظار نمی‌رود. آنان باید همه‌چیز را آنچنان که هست به مردم بگویند، اما همه‌چیز در بیان و بازگویی حقایق خلاصه نمی‌شود. نه مسئولیت مقامات با بیان مسئولانه واقعیت‌ها به پایان می‌رسد و نه مردم می‌توانند همه‌چیز را در سکوت و بی‌تفاوت نسبت به سرنوشت سیاسی خود و نظام سیاسی خویش برگزار کنند.
وظیفه مسئولان گزارش دادن به مردم نیست. آنان در کنار اطلاع‌رسانی صادقانه و منطبق با واقع از تحولات جاری میدانی، باید راهی برای نجات مردم هم پیدا کنند. در مقابل مردم هم مسئولیت دارند از کشور خود، نظام سیاسی خود، از دستاوردهای خود، از آزادی‌های خود، از آرمان‌های خود، از خطوط سرخ خود، از حقوق مشروع خود، از قانون اساسی خود و از اردو و پولیس ملی خود با تمام توان دفاع کنند؛ زیرا ما وقتی از جمهوریت حرف می‌زنیم، از مردم حرف می‌زنیم. جمهوریت، چیزی ورا و فرا و جدای از مردم نیست و در وجود اقلیت حاکم خلاصه نمی‌شود.
سخنان مشاور امنیت ملی نیز معطوف به بازگویی همین حقیقت بود که نیاز به تأمل جدی دارد. او با بیان این‌که اعضای طالبان در افغانستان برای قبر خود جای ندارند و تسلط بر بخشی از خاک کشور نیز صحت ندارد، دست رد بر سینه کسانی زد که مدعی تسلط طالبان بر بخش عظیمی از خاک کشور هستند.
واقعیت این است که برخی رسانه‌های همگانی و چهره‌های شبه کارشناس یا شبه سیاستمدار، از تسلط طالبان بر بیش از پنجاه درصد خاک افغانستان سخن می‌گویند و نادانسته در خدمت برنامه‌های تبلیغاتی دشمن درآمده و آب در آسیاب دشمنی می‌ریزند که به چیزی کمتر از تصرف خاک افغانستان و براندازی نظام سیاسی آن رضایت نمی‌دهد.
موضوع دیگری که در سخنان آقای محب برجسته بود، آماده شدن طالبان برای یک جنگ خونین و فراگیر در بهار آینده بود. به گزارش خبرگزاری دید، مشاور امنیت ملی کشور گفت: فرماندهان طالبان، در حال برنامه‌ریزی برای جنگ در بهار سال آینده هستند.
این فراز از سخنان آقای محب، به همان میزان که مبین صداقت او با مردم خود است، هشداری جدی نسبت به آینده و بُن‌بست مذاکرات صلح نیز هست؛ چرا که به گفته مشاور امنیت ملی، «طالبان در سیاست باخته است» و نخستین نشانه باخت طالبان در سیاست، شکست مذاکرات صلح است. مذاکرات صلح، تنها میدان مشق سیاسی طالبان بعد از بیست سال جنگ جنون‌آمیز و جنایت‌بار است، اما وقتی این گروه نمی‌تواند با منطق دیپلماسی و سیاست‌ورزی خردمندانه به مذاکرات صلح ورود کند و در دوحه هم با همان زبانی سخن می‌کند که در میدان جنگ قندهار و غزنی و ننگرهار و بلخ و بدخشان، معنایش این است که بازنده اصلی صحنه سیاست، طالبان است نه مردم و دولت افغانستان.
اما روی دیگر سکه باخت سیاسی طالبان، مهم‌تر و خطرناک‌تر است و همین روی سکه است که مسئولیت دولت و ملت افغانستان را سنگین می‌کند. طالبان وقتی در میدان سیاست ببازد، به پیروزی در میدان جنگ چشم می‌دوزد؛ چیزی که هم‌اکنون نشانگان آن آشکار شده است و آقای محب هم به درستی به آن اشاره کرد: آمادگی برای جنگی تمام‌عیار در بهار آینده.
طالبان، صلح‌پذیر نیست و جز جنگ، به هیچ راهکار دیگری باور ندارد. مشاور امنیت ملی هم روی این مورد به خوبی انگشت گذاشت که «طالب قدرت مطلق می‌خواهد و هیچ نوع مشارکت را نمی‌پذیرد، خواستن قدرت مطلق، صلح‌خواهی نیست».
به باور این قلم، جان سخن حمدالله محب همین است که «طالب قدرت مطلق می‌خواهد و هیچ مشارکتی را نمی‌پذیرد» این حقیقت باید شبه سیاستمدارانی را که خواب مشارکت در قدرت سیاسی از مجرای طالبان می‌بینند، عمیقا تکان دهد و به خود آورد و به بازنگری در خودخواهی‌ها و خودپرستی‌های خود وادار کند. اینان همان کسانی هستند که به طمع دست یافتن به مقام و منصب دولتی، تمام افغانستان را قربانی می‌کنند و راه را برای ورود طالبان باز و هموار می‌سازند، وگرنه مردم به عنوان مالکان اصلی این سرزمین که طعم تلخ حکومت طالبانی را چشیده‌اند، به هیچ قیمتی حاضر نیستند پشت نظام جمهوری را خالی کنند و افغانستان را دودستی به گروهی تقدیم کنند که جز سیاهی و تباهی، در کارنامه خود ندارد. بنابراین انتظار می‌رود آمادگی‌ها برای مواجهه با طالبان در دو جبهه جنگ رویارو از یک سو و مهار مزدوران سیاسی طالبان از سوی دیگر در دستور کار دولت قرار داده شود. در غیر آن سم‌پاشی‌ها و سیاه‌نمایی‌های این جماعت، یأس و ناامیدی همگانی را بر فضای سیاسی کشور مستولی خواهد کرد.

راحل موسوی

به نقل از ان‌بی‌سی، در پی گزارش‌ها مبنی بر اینکه دولت بایدن قصد ندارد نیروهای امریکایی را تا ماه می از افغانستان خارج کند، سه فرمانده طالبان گفته است جنگجویان این گروه را از رخصتی زمستانی به خط مقدم نبرد دعوت کرده‌اند.
یکی از این فرماندهان در ولایت هلمند گفت: به فرماندهان ارشد و والیان هدایت داده شده تا به مواضع خود برگردند و در جلسات و بحث‌ها برای تهیه استراتژی آینده شرکت کنند.
وی افزود مسائل زیادی است تا این گروه باید به آن رسیدگی کند، از جمله بن‌بست مذاکرات صلح با حکومت افغانستان و تردیدها در مورد آینده حضور نیروهای خارجی.
یکی از رهبران سیاسی گروه طالبان در قطر نیز گفته است، در صورتی که مذاکرات با حکومت افغانستان به شکست مواجه شود و دولت بایدن نیروها را فراتر از مهلت تعیین‌شده در افغانستان حفظ کند، برنامه این گروه تسخیر ولایت‌های مهم و استراتژیک است.
ذبیح‌الله مجاهد سخنگوی گروه طالبان نیز گفته است: تاریخ ثابت کرده است که ملت مجاهد افغانستان می‌توانند شجاعانه از ارزش‌ها، خاک، میهن و حقوق خود دفاع کند.
از سویی هم، وزارت دفاع کشور می‌گوید از زمان کاهش نیروهای امریکایی، نیروهای افغانستان مسئولیت تمام عملیات‌های زمینی و بیش از ۹۵ درصد حملات هایی را بر عهده گرفته‌اند.
این در حالی است که گروه مطالعات افغانستان به تازگی در گزارشی هشدار داده بود که اگر نیروهای خارجی از افغانستان خارج شود، زمینه جنگ داخلی در افغانستان فراهم خواهد شد.

«ناصرخان جنجوعه» مشاور امنیت ملی پاکستان روز گذشته (سه شنبه) در یک میزگرد به خبرنگاران گفت که آمریکا باید به رنج مردم افغانستان پایان بخشد و امید پیروزی در میدان نبرد را فراموش کند.

وی گفت: «بیایید به دنبال خاتمه نزاع ها بجای پیروزی در آن ها باشیم.»

آقای جنجوعه علاوه کرد که این برای آمریکا غیرممکن است که 44 فیصد از اراضی تحت کنترل شورشیان را باز پس بگیرد.

مشاور امنیت ملی پاکستان تصریح کرد که آمریکا باید امید پیروزی در میدان نبرد را فراموش کند و بجای آن باید به دنبال توافقی صلح با گروه طالبان باشد.

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا تابستان سال جاری از راهبرد جدیدش برای افغانستان پرده برداشت، که در آن از افزایش فشارهای نظامی نیروهای آمریکایی بر طالبان سخن گفته شده بود، تا بدین رو طالبان را مجبور به حضور بر سر میز مذاکرات کند.

در همین حال، ترامپ پس از چندین رشته حملات تروریستی در شهر کابل که توسط طالبان و داعش به عهده گرفته شد، اعلام کرد که دیگر با گروه طالبان وارد مذاکرات نخواهد شد.

رهبران گروه “فجر لیبی” که در طرابلس دولت تشکیل داده‌اند این توافق را “خیانت” توصیف کرده‌اند.

گفتگوهای صلح میان گروه‌های مختلف لیبی از چند هفته قبل در شهر الصخیرات مغرب و با پشتیبانی سازمان ملل متحد در حال برگزاری بود.

نمایندگان دولت “فجر لیبی” در تمامی این گفتگوها حضور داشتند، اما روز شنبه حاضر نشدند تا متن توافق صلح را امضا کنند و تعهداتی در زمینه تشکیل دولت وحدت ملی بپذیرند.

این توافق صلح اولیه، با پشتیبانی برناردینو لئون نماینده ویژه سازمان ملل در امور لیبی، به امضای نمایندگان دولت در تبعید و رهبران گروه‌های محلی این کشور رسید.

از یک سال قبل که گروه “فجر لیبی” شهر طرابلس را در دست دارند، پارلمان منتخب این کشور که از حمایت بین‌المللی برخوردار است در شهر طبرق واقع در شرق لیبی دولت در تبعید تشکیل داده است.

جامعه جهانی، گروه (دولت) “فجر لیبی” در طرابلس را به رسمیت نمی‌شناسد.

با این حال، نماینده ویژه سازمان ملل در امور لیبی گفته است که امضای توافق اولیه صلح میان گروه‌های این کشور به معنای بیرون ماندن “فجر لیبی” نیست، و این گروه می‌تواند در هر زمانی که مایل بود به دولت وحدت ملی بپیوندد.

وزارت خارجه مغرب که میزبان برگزاری این مذاکرات صلح بود با صدور بیانیه‌ای گفته است، که عمده مسایل مورد اختلاف طرفین این بود که چه گروه‌هایی کنترل کدام موسسات دولتی را در دست داشته باشند.

از زمان تشکیل دو دولت جداگانه در شرق و غرب لیبی و جدال آنها بر سر حاکمیت، گروه‌های افراطی مانند گروه موسوم به “دولت اسلامی” (داعش) در این کشور رشد یافته‌اند.

به گفته آقای لئون، مطابق این توافق صلح، اعضای گروه‌های مسلح در لیبی می‌توانند با پیوستن به موسسات نظامی و غیرنظامی در دولت وحدت ملی، در یک جدول زمانی مشخص از مزایای شغلی مناسب بهره‌ مند شوند.

بر اساس این توافق صلح، دولت وحدت ملی به مدت یک سال در لیبی شکل می‌گیرد تا زمینه را برای برگزاری انتخابات سراسری فراهم کند.

مخالفان این توافق در دولت طرابلس با تجمع در برابر پارلمان عکس‌های نماینده سازمان ملل را به آتش کشیدند.

پیشتر شورای امنیت سازمان ملل با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که “بحران لیبی راه حل نظامی ندارد” و همه طرف‌های درگیر را به همکاری با یکدیگر زیر نظر سازمان ملل متحد فراخواند.