برچسب: توافق امریکا با طالبان

یک سرباز انگلیسی که در جریان عملیات تخلیه شهروندان خارجی و افغان های آسیب پذیر در میدان هوایی کابل حضور داشته، به یک نشریه انگلیسی می گوید که در آن زمان با وجود توافق آمریکا و بریتانیا با طالبان برای انتقال مصون افراد به داخل فرودگاه، اما طالبان هر گاه که خسته می شدند افراد را لت و کوب می کرده و به سوی آنها تیراندازی می کردند.  

این سرباز انگلیسی در صحبت با نشریه «مترو» گفته است که در تاریخ 17 اگست (26 اسد) در هرج و مرجی گسترده به میدان هوایی کابل برای کمک به روند تخلیه شهروندان بریتانیایی و افغان های آسیب پذیر اعزام شد.

وی گفت طبق یک توافق سری، طالبان با آمریکا و بریتانیا برای انتقال مصون شهروندان خارجی و افغان های آسیب پذیر دارای اسناد مسافرتی معتبر مانند پاسپورت و ویزا به داخل میدان هوایی کابل همکاری می کرد.

این سرباز انگلیسی علاوه می کند: «اما در حین انجام کار، طالبان از هجوم جمعیت و کندی روند انتقال به داخل میدان هوایی، خسته و عصبانی می شدند و شروع به لت و کوب افراد و حتی تیراندازی به سوی آنها می کردند.»

لازم به ذکر است که در روزهای نخست سقوط دولت پیشین، هزاران تن از شهروندان خارجی و افغان هایی که ترس از انتقام جویی افراد طالبان داشتند به میدان هوایی کابل به امید سوار شدن بر هواپیماهایی که وجود نداشتند، هجوم بردند.

آمریکا و چندین کشور دیگر با اعزام پروازهای نظامی سعی در تخلیه این افراد داشتند که اما به علت ازدحام و هرج و مرج در میدان هوایی کابل، شماری از افغان ها یا به علت تیراندازی های نامعلوم و یا بخاطر زیر دست و پا شدن جان خود را از دست دادند.

با ادامه اختلافات میان هیئت مذاکره کننده حکومت و طالبان مبنی بر نهایی سازی طرزالعمل آغاز مذاکرات رییس جمهور غنی که در سفر رسمی به قطر در شهر دوحه به سر می برد می گوید جنگ ۲۰ ساله در ۲۰ روز پایان نمی‌یابد.

آقای غنی ناوقت روز گذشته سه‌شنبه (۱۵میزان) در سخنرانی اش‌ در مرکز مطالعات منازعات و مسایل بشری دوحه گفت جنگ افغانستان جنگ داخلی نیست. او گفت این جنگ منطقه‌ای با ابعاد بین‌المللی و موج پنجم تروریسم است و باید از طریق مذاکرات حل شود.

او افزود جنگ ۲۰ ساله در ۲۰ روز پایان نمی‌یابد اما هیئت مذاکره کننده حکومت اعتماد دارد و هیچ کسی در کار این هیئت مداخله نمی‌کند.

رییس جمهور با بیان این که هر گونه توافق میان دولت و طالبان باید از سوی شورای ملی افغانستان و لویه جرگه تایید شود گفت در هیچ جای افغانستان قدرت میراثی نیست.

او تاکید کرد: «بدون دموکراسی مدیریت افغانستان ناممکن است.»

غنی با اشاره به رهایی زندانیان طالبان گفت تصمیمی که لویه جرگه افغانستان برای آزادی صدها زندانی طالبان گرفت، تصمیم آسانی نبود و لویه جرگه تصمیمی گرفت که از راه قانون ناممکن بود.

رییس جمهور با اشاره به نقش زنان در روند صلح اضافه کرد که زنان افغانستان نیاز ندارند که از آنها کسان دیگری نمایندگی کنند، آنها از خودشان نمایندگی می‌کنند و همچنین از نسل آینده شان.

او همچنان تاکید کرد: «تیم مذاکره‌کننده ما از خود توانایی، ظرفیت و حوصله بی‌نظیر نشان داده‌اند. به هیچ کسی اجازه نمی‌دهیم که در امور این تیم دخالت کند و این تیم خودشان مستقلانه تصمیم می‌گیرند.»

ادامه اختلافات در روند مذاکرات

هرچند مذاکرات صلح از سه هفته به این سو در دوحه، پایتخت قطر میان نمایندگان دولت افغانستان و طالبان جریان دارد اما تا کنون پیشرفتی بدست نیامده و نمایندگان دو طرف نتوانسته اند روی موارد اختلافی نهایی سازی طرزالعمل به توافق برسند.

گفته می شود تیم مذاکره کننده حکومت و طالبان بر دو ماده از طرزالعمل که یکی آن مسله مذهب و دیگر مبنای مذاکره است توافق نظر ندارند و این باعث شده که روند نهایی سازی طرزالعمل آغاز مذاکرات به درازا بکشد.

به تازگی ذبیح الله مجاهد سخنگوی گروه طالبان با تاکید بر موقف هیئت مذاکره کننده این گروه بر اصل مذاکرات بر مبنی توافقنامه امریکا و طالبان در توییتی نگاشته است: «توافقنامه ما با امریکایی ها به اساس قرآن و سنت امضاء شده است و مراحل بعدی نیز از همین جاده عبور خواهد کرد.»

تاکید بر حل فوری اختلافات در مذاکرات

از سوی هم محمدحنیف اتمر، سرپرست وزارت خارجه، عصر روز گذشته در نشست خبری در دوحه محورهای دیدارهای رییس جمهور غنی در جریان سفر دو روزه به این کشور و اهداف دولت از مذاکرات صلح را اعلام کرده گفت پیش‌تر تعهد شده بود که با شروع مذاکرات بین‌الافغانی، خشونت‌ها کاهش می‌یابد و مکانیزمی برای نظارت کاهش خشونت‌ها ایجاد می‌شود.

اتمر تأکید کرد که با توجه به افزایش خشونت‌ها دولت خواستار توافق فوری روی کاهش خشونت‌ها و ایجاد مکانیزم آن و نیز منتظر عملی‌ شدن این تعهد است.

او افزود که دولت سه هدف مشخص را در روند صلح و مذاکرات آن دنبال می‌کند که فرا راه توافق روی طرزالعمل مذاکرات، قرار گرفته است.

سرپرست وزارت خارجه اضافه کرد که این معضل باید هرچه زودتر حل گردد تا مذاکرات وارد مباحث اصلی خود به ‌ویژه بحث و سرانجام توافق روی آتش‌بس شود.

چرا دولت ترامپ بخش‌هایی از توافق خود با طالبان را از عموم مردم مخفی نگه می‌دارد؟ هیچ دلیلی وجود ندارد که آن‌ها را از طالبان پنهان کند، چون آن‌ها ضمیمه‌های این توافق را دارند. وزارت امور خارجه می‌گوید دلیل مخفی نگه‌داشتن جزئیات تحرکات نظامی از، «مثلاً داعش است». اما اعضای مشکوک کانگرس که این اسناد را دیده‌اند، معتقدند دلیل واقعی آن این است که توافق‌نامه در مورد چگونگی اطمینان از اینکه طالبان تا آخر به تعهدات خود پایبند بمانند، بسیار مبهم است.
طبق توافقی که در ۲۹ فبروری با طالبان امضا شد، ایالات متحده با خروج تمام نیروهای امریکایی و متحدان از افغانستان طی ۱۴ ماه، موافقت کرده است. در مقابل، رهبران طالبان وعده داده‌اند که با سازمان‌های تروریستی که امریکا را هدف قرار می‌دهند، همکاری نمی‌کنند یا به آن‌ها اجازه استفاده از خاک افغانستان را نمی‌دهند و با حکومت افغانستان (که بخشی از این توافقنامه نیست) و دیگر مردم این کشور در مورد آتش‌بس دایمی و تقسیم قدرت، گفت‌وگو می‌کنند.
گفته می‌شود دو ضمیمه که مخفی نگاه داشته شده است؛ معیارهایی را بررسی می‌کند که ایالات متحده تعیین خواهد کرد آیا طالبان وعده‌های خود را حفظ می‌کنند یا خیر. علاوه بر این، فرار از شک و تردیدها در مورد اینکه آن‌ها از مردم امریکا مخفی نگه داشته می‌شوند، چون این ضمیمه‌ها به رییس جمهور ترامپ «وسعت عمل زیاد می‌دهد تا به سادگی جنگ را خاتمه اعلان کند و خارج شود»، سخت است.
این امر احساس و باور بسیاری از اعضای کانگرس، به شمول جمهوری‌خواهان که در طرف آقای ترامپ قرار دارند، است؛ کسانی که بخش‌های پنهان این توافق‌نامه را در مکان امن کاخ سفید مشاهده کردند. لیز چینی یکی از اعضای کانگرس از حزب جمهوری‌خواه بعد از دیدن این اسناد گفت که وی هنوز نسبت به میکانیزم‌های کافی برای تضمین اینکه طالبان از شرایط پیروی خواهند کرد، اطمینان ندارد.
اگر به همین دلیل اسناد از عموم پنهان نگه داشته شده، دیگر محرمانه نیست. جنگ در افغانستان برای ایالات متحده، از لحاظ جانی و مالی، هزینه زیادی داشته تا مورد سوءاستفاده سیاسی ارزان قرار گیرد. ۲ هزار و ۴۰۰ نظامی امریکایی کشته و ۲ تریلیون دالر مصرف شده است.
این معامله اگر به طور حیرت انگیز نباشد، به گونه گسترده مورد استقبال طیف وسیع سیاسی در خانه (امریکا)، به شمول این صفحه قرار گرفته است. نخیر، این توافقنامه صلح نیست – طالبان برای به رسمیت شناختن حکومت فعلی افغانستان که در گفت‌وگوها نقشی نداشت، موافقت نکردند و نه هم بالای قابلیت‌های نظامی خود محدودیت گذاشتند. هیچ چیزی در مورد حقوق زنان، انتخابات، قانون اساسی یا نقش دین در این توافق گنجانیده نشده است. به طور کلی، این توافق میکانیزمی است برای اجازه دادن به نیروهای امریکایی و متفقین تا تلفات خود را در جنگی که بیش از حد طول کشید، کاهش دهند و هیچ دورنمای پیروزی نظامی ارائه نمی‌کند.
اما اگر امریکایی‌ها آماده خروج از این جنگ هستند، آن‌ها می‌خواهند بدانند که حکومت شان دست‌کم به متحدان افغان خود چانس مبارزه علیه یک سازمان اسلامی بی‌رحم را می‌دهد. آن‌ها اطمینان می‌خواهند که دولت ترامپ به سادگی مجوز شکستن تعهدات را به طالبان نمی‌دهد تا آن‌ها دیکتاتوری وحشیانه خود را احیا کنند.
این توافقنامه در حال نابود شدن است. مذاکرات صلح به تعویق افتاد و کابل در هرج و مرج است؛ چنانچه دو مدعی برای ریاست جمهوری، اشرف غنی و رقیبش عبدالله عبدالله هر یک ادعا می‌کنند در انتخابات پیروز شدند و مراسم تحلیف رقابتی به روز دوشنبه برگزار کردند. بر اساس گزارش الجزیره، حدود ۸۰ حمله در افغانستان بعد از امضای توافق‌نامه انجام شده‌ است. توقف تمام آن‌ها ممکن فراتر از توان امریکا باشد و بیشتر حکمت خارج شدن را ثابت می‌کند.
اما این وظیفه ایالات متحده است تا اطمینان حاصل کند طالبان به تعهدات خود در این توافق عمل می‌کنند، از جمله آنچه وزارت امور خارجه (امریکا) در بیانیه‌ای عنوان کرد: «تعهدات خاص از سوی همه طرف‌ها در تلاش برای ادامه کاهش خشونت‌ها تا توافق روی آتش‌بس جامع و دایمی در گفت‌وگوهای میان‌افغانی با حفظ حق همه طرف‌ها برای دفاع از خود.» برای این امر، بیانیه می‌گوید که ایالات متحده میکانیزم نظارتی و تصدیق قوی دارد.
این همان چیزی است که ضمیمه‌های محرمانه قرار است با محوریت کمیته مشترک برای تسهیل ارتباطات بین ایالات متحده و طالبان و توصیف وضعیت‌هایی که در آن استفاده از زور مناسب است یا خیر، بیان کند. به طور مثال، طالبان باید از حملات انتحاری خودداری کنند و ایالات متحده از حملات هوایی.

با این حال، قانون‌گذارانی که ضمیمه‌ها را مشاهده کردند، معیارهای لازم برای تطبیق را چنان مبهم می‌دانند که این روند را بی‌معنی جلوه می‌دهد. در هر صورت، این چیزی است که تمام امریکایی‌ها باید اجازه قضاوت برای خود شان را داشته باشند. آن‌ها نباید به سادگی لبخند‌های خوب مایک پمپئو وزیر خارجه را در مورد «یک فرصت تاریخی» برای «پیشرفت و موفقیت» را بپذیرند. امریکایی‌ها از تجربه تلخ می‌دانند که خروج از یک جنگ طولانی و بیهوده، کثیف و دردناک است و حق دارند بدانند که دولت آن‌ها چگونه قصد دارد این کار را انجام دهد.

خبرگزاری دید

توافق نامه صلح امریکا با طالبان که چند روز پیش از سوی زلمی خلیل زاد، نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان، به نمایندگی از دولت امریکا و ملاغنی برادر، رئیس دفتر سیاسی طالبان در دوحه قطر و فرد شماره دو طالبان در زمان امارت اسلامی این گروه در افغانستان، به نمایندگی از طالبان در پایتخت قطر امضا شد با واکنش های مختلف داخلی و بین المللی روبرو بوده است.

بسیاری از کارشناسان این توافق را صلح بین امریکا و طالبان دانستند و تاکید کردند کمکی به ختم جنگ در افغانستان نمی کند: توجیه این دسته از کارشناسان هم حضور گروه های تروریستی متعدد از جمله داعش و شبکه حقانی در افغانستان است.

البته نوع برخورد طالبان تنها یک روز پس از امضای توافق  نامه صلح با امریکا هم سبب تشدید بدگمانی ها به توافق نامه صلح این گروه با امریکا شد: طالبان با حمله نیروهای دفاعی و امنیتی افغان در ولایات مختلف اعلام کردند زین پس کاری به امریکایی ها ندارند و تنها نیروهای امنیتی افغان را هدف قرا ر می دهند.

رئیس جمهور غنی در واکنش به این اعلام طالبان گفت:«وقتی طالبان با خارجی ها صلح می کند، آیا کشتار افغان ها جهاد به حساب می آید؟»

حکومت افغانستان در دل اما از توافق طالبان با امریکا خرسند به نظر نمی رسید و رئیس جمهور غنی طی اظهاراتی جنجالی تاکید کرد امریکا حق ندارد در مورد آزادی 5 هزار زندانی طالبان از زندانی های افغانستان تصمیم بگیرد و این صلاحیت در اختیار حکومت افغانستان قرار دارد.

از سویی هم زلمی خلیل زاد بار دیگر به کابل آمد تا در مورد تشکیل هیات مذاکره کننده برای شرکت در گفت و گوهای بین الافغانی با رهبران حکومت و دیگر سیاسیون و رهبران احزاب گفت و گو نماید.

به هر صورت در چنین حال و هوایی بررسی دقیق تر کنش ها و واکنش ها در مورد توافق صلح امریکا با طالبان نشان می دهد بیش از اینکه امریکا و متحدینش از این پیمان خشنود باشند طالبان و رفقایش بیشتر خوشحال به نظر می رسند و بازار تبریکی های ارسالی به طالبان گرم گرم است.

یکی از گروه های تروریستی که امضای توافق نامه صلح طالبان-امریکا را به طالبان تبریک گفت رهبر گروه تروریستی جیش محمد مستقر در خاک پاکستان بود.

رسانه «ایندیا تودی» ششم مارچ در مطلبی نوشت مولانا مسعود اظهر در روز امضای توافق نامه صلح طالبان و امریکا این توافق را به رهبری گذشته و کنونی و همچنین جنگجویان طالبان تبریک گفته است.  

مسعود اظهر که سال گذشته به لیست تحریم های سازمان ملل علیه القاعده و داعش اضافه شد سیاست امریکا در افغانستان را به تمسخر گرفت و تاکید کرد:«روزی خواهد رسید که امریکا مانند یک گرگ سرگردان در افغانستان راه برود وامروز همان روز در قطر است، جائیکه ایمان بالاست، جهاد بالاست و امیدها لبخند می زند و دم گرگ بریده شده و دندانهایش ریخته!»

رهبر گروه تروریستی جماعت امام البخاری به رهبر کتیبه امام البخاری که در افغانستان و سوریه فعالیت دارد نیز امضای توافق نامه صلح امریکا و طالبان را به دوستان طالب خود تبریک گفت.

رسانه «دی لانگ وار جورنال» در پنجم مارچ طی مطلبی نوشت امام البخاری این توافق را یک پیروزی برای طالبان خوانده است.

در این پیام که توسط ابو یوسف المهاجری، رهبر شاخه سوریه گروه تروریستی جماعت البخاری ازبکستان برای طالبان ارسال شد آمده:« امریکا و ناتو که ادعای انسان های مقدس و پاک در کره زمین را دارند اینک درمانده شده به شکست خود اعتراف کرده اند.»

یوسف المهاجری در بخش دیگری از پیام تبریکی خود به طالبان افزود امریکایی ها فکر می کردند طالبان تنها و بیچاره شده اند در حالیکه به وعده خدا طالبان قوی هستند. وی در ادامه به ستایش از ملا عمر رهبر درگذشته طالبان پرداخت و افزود زمانیکه ملاعمر خبر تجاوز امریکا به افغانستان را شنید لحظه ای درنگ نکرد.

المهاجری جمله معروف ملاعمر که گفته بود «خداوند به طالبان وعده پیروزی و امریکا به این گروه وعده شکست داده است و باید منتظر بود که کدام وعده محقق می شود» اشاره کرد و افزود حملات امریکا هرگز مانع اجرای شریعت نشده طالبان را به تعظیم در برابر امریکایی ها وادار نخواهد کرد.

باید گفت گروه تروریستی جنبش امام البخاری ازبکستان در سال 2014 همبستگی خود با طالبان را اعلام کرد و از سال 2018 تاکنون خود را بخشی از امارت اسلامی طالبان می داند.

رهبری شعبه این گروه تروریستی در سوریه قبل از المهاجری برعهده صلاح الدین الازبک بود تا اینکه وی در سال 2017 کشته شد.

براساس گزارشات منتشر شده ازبک ها که در زمان جهاد به  عنوان جنگجویان داوطلب به افغانستان آمدند توسط طالبان و سراج الدین حقانی رهبر شبکه تروریستی حقانی به سوریه اعزام شدند.