برچسب: اقلیت ها

امیرتقی خان متقی سرپرست وزارت خارجه طالبان در نامه‌ای به دستیار دبیر کل سازمان ملل، از جامعه جهانی خواست پول وعده داده شده به افغانستان در دوران حکومت اشرف غنی به این گروه تحویل داده شود.

متقی دولت اشرف غنی را به فساد در هزینه کمک های دریافت شده متهم کرد و افزود: اکنون پول‌های تعهد شده باید به طالبان داده شود تا دولت جدید بتواند حقوق کارمندان دولتی را پرداخت کند.

در این نامه، طالبان به رفع موانع موجود برای کمک موسسات تحت نظر سازمان ملل به مردم افغانستان متعهد شد.

متقی با اشاره به چالش های پیش روی افغانستان در زمینه بهداشت و درمان، آموزش و بیکاری تاکید کرد، افغانستان در شرایط کنونی به کمک های فوری نیازمند است.

سرپرست وزارت خارجه افغانستان در بخش دیگری از این نامه بر ضرورت رعایت حقوق زنان و اقلیت ها منطبق با شریعت تاکید کرد.

روز گذشته جلسه پرسش و پاسخ با آنتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا در کمیته روابط خارجی مجلس سنا برگزار شد. این جلسه خروج و مدیریت خروج از افغانستان را بررسی می‌کرد. آقای بلینکن گفت که در نظر دارد نماینده ویژه در امور زنان و اقلیت‌ها برای افغانستان معرفی کند.

روشن نیست چه کسی و چه زمانی به این سمت گماشته خواهد شد.

سناتور دموکرات جین شهین، در جلسه پرسش و پاسخ آقای بلینکن، با اظهار ناراحتی از وضعیت زنان در افغانستان گفت که چندین بار به مایک پومپئو، وزیر خارجه پیشین آمریکا، گفته بودند که باید برای زن‌های افغان در میز مذاکرات جایی در نظر گرفت اما دولت آقای ترامپ در این زمینه کاری نکرد.

در گذشته آمریکا، در کنار سفیر این کشور در افغانستان، زلمی خلیل‌زاد را به عنوان نماینده ویژه در امور صلح فرستاده بود.

گروه طالبان گفته‌اند که آنها حقوق زنان را در قالب شریعت اسلام رعایت خواهند کرد. ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان و معاون وزارت اطلاعات و فرهنگ این گروه در نخستین نشست‌اش با رسانه‌ها گفت که زنان نیمی از جامعه هستند و حق تحصیل و اشتغال خواهند داشت.

اما زمانی که گروه طالبان کابینه موقت خود را به رهبری محمد حسن آخوند اعلام کردند، وزارت امور زنان حذف و وزارت امر به معروف و نهی از منکر احیا شده بود. همچنین در روزهای گذشته، گروه طالبان کلاس‌های درسی دختران و پسران را از هم جدا کردند.

با آنکه شبکه‌های خصوصی رسانه‌ها هنوز مجریان زن دارند، ولی به زنان کارمند در ادارات دولتی گفته شده که تا امر ثانی به اداره نیایند.

وضعیت حقوقی و مدنی زنان از نگرانی‌های عمده جامعه جهانی است. کشورهایی مانند بریتانیا و شماری در اتحادیه اروپا رعایت حقوق زنان را پیش‌شرط روابط احتمالی خود با گروه طالبان اعلام کرده‌اند.

از زمان به قدرت رسیدن گروه طالبان یک ماه می‌گذرد. طالبان در یک ماه گذشته شاهد اعتراض‌های مدنی متعددی بوده‌اند. زنان در کابل، هرات، مزار شریف و شماری دیگری از شهرها پیگیر حقوق ابتدایی مانند حق تحصیل، حق کار و حق فعالیت‌های مدنی شدند.

با افزایش جنگ در پنجشیر، شمار زیادی در کابل در اعتراض به محاصره اقتصادی پنجشیر و کشته شدن غیر نظامیان در این ولایت به خیابان‌ها آمدند.

در همین حال، شماری از زنان که لباس‌های سیاه به تن داشتند و چهره‌هایشان پوشیده بود، در حمایت از گروه طالبان و قوانین آن راه‌پیمایی کرده‌اند.

 سخنگوی طالبان گزارش‌ها درباره ارتکاب جنایات جنگی علیه بشریت توسط نیروهای طالبان در افغانستان را رد کرد.

«ذبیح الله مجاهد»، سخنگوی طالبان اظهارات دیده‌بان حقوق بشر (HRW) مبنی بر ارتکاب جنایات جنگی علیه بشریت توسط نیروهای این گروه را رد کرد.

مجاهد از نهاد بین المللی حقوق بشر خواست تا در دام تبلیغات دشمنان قرار نگیرد و قبل از انتشار این گزارش از واقعیت‌های میدانی آگاه باشد.

دیده‌بان حقوق بشر نیروهای طالبان را متهم به انتقام جویی از ارتش، روزنامه نگاران و فعالان اجتماعی دولت قبلی افغانستان کرده است.

کریم خان، دادستان دیوان کیفری بین المللی نیز گفت که طالبان جنایاتی علیه بشریت در افغانستان مرتکب شده و آن را خلاف هنجارهای بین المللی خواند.

با این حال، ذبیح الله مجاهد این اتهامات را رد کرد و گفت که این گزارش بر اساس ادعاهای بی‌اساس مطرح شده است.

این در حالی است که طالبان در بیانیه‌های رسمی و مکرر خود برای همه مقامات نظامی، اطلاعاتی و غیرنظامی دولت قبل عفو صادر کرده است و ادعا کرده که به مقامات دولت قبلی آسیبی نخواهد رسید.

جنگ به عنوان یک پدیده شوم علاوه بر نابودی زیرساخت های یک کشور ضررهای اجتماعی و روحی و روانی کلانی به نیروهای انسانی آن کشور وارد می سازد. در این میان اما بیشترین قربانیان جنگ را زنان و کودکان تشکیل می دهند. افغانستان نیز از این قاعده مستثنی نبوده و در زمان امارت اسلامی طالبان شدیدترین ظلم و جنایت را تجربه کرده اند.

داستان تلخ زن بودن در افغانستان انگار یک بار دیگر قرار است تکرار شود. طالبان امروز درصد بالایی از مناطق افغانستان را تحت کنترل دارند و به مراکز شهرهای کلان نزدیک شده اند. این پیشروی طالبان با ایجاد یک هراس عمومی در بین مردم افغانستان سبب شکل گیری بسیج مردمی علیه طالبان شده است. زنان نیز دوشادوش مردان در خیزش علیه طالبان حضور دارند.

در بین تمام خبرهای تکان دهنده جنگ اما یک خبر برای زنان بسیار شوکه کننده بود، اینکه طالبان در مناطق تحت کنترل خود زنان بیوه جوان و دختران را به اجبار به نکاح جنگجویان و فرماندهان خود در می آورند.

پوهنیار خانم سیده مژگان مصطفوی در گفت و گو با خبرگزاری رها به وضعیت زنان در این کشور اشاره کرده می گوید زنان امروز افغانستان دیگر آن زنان دیروز نیستند: امروز در مقایسه با بیست سال پیش زنان حضوری فعال در عرصه های سیاسی، اجتماعی و آموزشی دارند و نمی توانند رفتارهای خشونت آمیز طالبان را تحمل کنند.

خانم مصطفوی تاکید می کند در نظام سیاسی آینده افغانستان از هر نوعی که باشد حضور زنان الزامی ست.

حامیان خارجی طالبان تغییر کرده اند

در روزهای گذشته شاهد ترافیک در رفت و آمدهای دیپلماتیک طالبان بوده ایم. به گفته کارشناسان امر، طالبان با سفر به کشورهای مختلف از جمله چین، روسیه و ایران تلاش دارند نشان دهند نسبت به گذشته تغییر کرده اند و به حقوق بشر، حقوق زنان و اقلیت ها احترام می گذارند.

معین پیشین نشرات وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان در این مورد می گوید طالبان نیز دیگر آن طالبان بیست سال پیش نیست و شاید بتوان ادعای طالبان در مورد احترام به حقوق انسانی، تحصیلی، اجتماعی و اشتغال زنان را باور کرد. یکی از دلایلی که بروز تغییر در طالبان را تقویت می کند تغییردر نگرش و رویکرد حامیان خارجی طالبان نسبت به زنان است.

استاد ژورنالیزم دانشگاه کابل می افزاید عربستان سعودی به عنوان یکی از حامیان طالبان امروز شاهد تغییراتی در قوانین خود نسبت به زنان بوده است.

زنان عربستان سعودی امروز حق رأی دارند، می توانند رانندگی کنند، حق اشتغال و کار تا حدودی به زنان داده شده و زنان اختیار حجاب و ازدواج خود را دارند.

این تغییر در عربستان به عنوان یکی از حامیان طالبان احتمالا تغییراتی در تفکر طالبان نیز در پی داشته است. طالب امروز شاید پذیرفته باشد که اگر دکتر زن نبود، نسبت به مراجعه زنان به دکتر مرد و حتی زنان و فرزندان خودشان خیلی سخت گیر نباشند.

انعطاف پذیری ما را به صلح می رساند

صلح سال های سال است که گمشده مردم افغانستان است. مذاکرات صلح دوحه با تمام افت و خیزهایش اکنون در یک بن بست گیر کرده است.

خانم سیده مژگان مصطفوی در این مورد می گوید هر دو طرف در مذاکرات صلح دوحه می بایست انعطاف پذیر باشند. پافشاری طالبان به پیش شرط هایش برای آتش بس و تاکید حکومت افغانستان به رعایت «آزادی بیان، حقوق بشر، حقوق زنان و قانون اساسی» اگر با توافق روی اصول اساسی همراه نباشد همه چیز را به اول خط باز می گرداند.

معین مسلکی و پالسی پیشین وزارت امور زنان افغانستان می افزاید پیش بینی اوضاع آینده افغانستان بسیار پیچیده و سخت است. اما نباید فراموش کرد که بیشترین قربانیان جنگ را زنان تشکیل می دهند و کمتر خانواده ای را می توان یافت که زنان قربانی جنگ در آن وجود نداشته باشد.

خانم مصطفوی در بخش دیگری از سخنان خود به حمایت کامل حکومت از خیزش های مردمی اشاره می کند و می گوید دولت تمام امکانات لازم را در اختیار مجاهدین و نیروهای خیزش مردمی قرار داده است.

این در حالی ست که برخی گزارشات از افغانستان به عدم حمایت حکومت از خیزش های مردمی برای مقابله با طالبان و پایین بودن روحیه نیروهای امنیتی و دفاعی در جنگ با طالبان اشاره داشته اند. بر پایه این گزارشات بسیاری از مناطق قبل از حضور طالبان پیشاپیش از سوی مقامات محلی تخلیه می شوند.  

از زمان آغاز گفت‌وگوهای صلح صداهای زیادی مبنی بر تغییر طالبان شنیده شد. تلاش‌های گسترده در داخل و خارج به هدف قباحت‌زدایی از طالبان صورت گرفت. رسانه‌های مطرح کشورهای همسایه در وصف طالبان مدیحه‌سرایی کردند. طالبان نکتایی‌دار در کابل نیز در تلاش قباحت‌زدایی آستین برزدند. در خارج از کشور نیز فرش‌های سرخ برای رهبران طالبان پهن شد. مقامات برجسته برخی کشورها شانه به شانه رهبران طالبان ایستاده عکس گرفتند.

با این همه، طالبان با تسلط در میدان جنگ نقاب از چهره خود برداشتند. آنان نشان دادند که به ارزش‌های شهروندی، مدنیت، حقوق اساسی، کرامت انسانی و شریعت اسلامی باور ندارند. رفتار طالبان در همه‌جا خشن، ظالمانه و با محکمه‌های صحرایی همراه بود. سیاست زمین سوخته، تخریب، تاراج، ویرانی و غارت در راس برنامه‌های این گروه قرار دارد.

وضع محدودیت شدید علیه زنان، رسانه‌ها و اقلیت‌ها در همه‌جا به صورت هدفمند اعمال شده است. طالبان با ائتلاف نامقدس و عقبه مغلق پابه‌پای قاچاقبران مواد مخدر، اقتصاد جرمی و شبکه‌های مختلف تروریستی در حرکت‌اند. رفتار طالبان سبب بسیج ملی در سراسر کشور و هم‌صدایی همه اقشار سیاسی شده است. افغانستان در ۲۱ سال در پرتو قانون اساسی تجربه‌های مهمی از هم‌زیستی مسالمت‌آمیز، چندصدایی، تنوع و تکثر سیاسی را تجربه کرده است. هم‌پذیری سیاسی و مذهبی در افغانستان در سطح جهان اسلام بی‌نظیر و در عرصه آزادی بیان، آزادی سیاسی و مذهبی نیز مثال‌زدنی است. جایگاه زنان در افغانستان برجسته است و هر روز توسعه پیدا می‌کند. با این وصف، هیچ‌کسی حاضر نیست به گذشته برگردد. مردم افغانستان نخستین انتخابات‌‌های آزاد را تجربه کردند. زنان و مردان کاندیدا شدند و با صف بزرگ رای‌دهی مشق دموکراسی را تمثیل کردند.

سید شاه حسین مرتضوی

با خروج نیروهای ائتلاف بین المللی به رهبری امریکا و نیز خروج کامل نیروهای امریکایی تا سپتمبر سال جاری میلادی اما و اگر ها در مورد به قدرت رسیدن دوباره طالبان بیش از پیش بر سر زبان ها افتاده است.

بسیاری از کارشناسان می گویند نشست استبانبول زمینه تقسیم قدرت بین حکومت و طالبان را فراهم می کند و این خود یعنی به قبضه کامل قدرت توسط پشتون ها چون هم حکومت در دست پشتون هاست و هم طالان از قوم پشتون می باشند.

یکی از کاربران فیس بوک به نام «محمد انور محقق» با نشر مقاله ای از «احمدی رشاد» می نویسد:خلیل زاد در کتاب فرستاده اش در مورد ظاهرشا می نویسد: «ارزیابی من این بود که سرمایه استثنایی ظاهرشا آن بود که او یک رهبر پشتون غیر قابل سوال بود». (خلیل زاد، ص 87)

حامد کرزی که طالبان را برادر می خواند، گفته است: «طالبان هرچند الان آشفته اند، ولی سرانجام تکنوکراتهای آنها حکومت خواهند کرد». (همان، ص 86.)

خلیل زاد که الان نماینده ویژه آمریکا در صلح افغانستان است، زمانی سخنگوی طالبان بود، او در مورد جبهه از هم پاشیده شمال می نویسد: «من نگران بودم که تمایل عمده ایالات متحده به جانب ائتلاف شمال، تلاشها برای بسیج پشتون ها در قدرت را تحلیل ببرد». او در جایی دیگر طالبان را اپوزیسیون حیاتی پشتون می خواند و برای بسیج آن تاکید میکند. زیرا به نوشته ای او «طالبان اصولاً به حمایت پشتون ها به قدرت رسیده بودند». (فرستاده، ص 88.)

الان با خروج نیروهای آمریکایی، آرزوی کرزی و تلاش خلیل زاد و سرمایه استثنایی ظاهرشاه مبنی بر بسیج اپوزیسیون طالب محقق شده و با برکناری دولت غنی که نقش مقدمه الجیش پشتونی را داشت، طالبان رسماً حکومت را قبضه نموده و به قول کرزی حکومت خواهند کرد. این اظهارات که قوی ترین و قدرتمندترین فرد در تحولات 20 سال پس از 11 سبتامبر 2001 یعنی خلیل زاد نوشته، واقعیات پشت پرده افغانستان بوده است. بر مبنای این نوشته 20 سال «بازی شطرنج» افغانستان به منظور بسیج طالبان بوده است. دولت کرزی و اشرف غنی احمد زی هر دو تطبیق دهنده سناریویی بوده اند، که از قبل توسط رهبران پشتون نوشته شده بود، و در این 20 سال از امکانات ایالات متحده و کشوهای غربی و عربی بهره گرفتند، تا پشتون ها را دوباره به قدرت برسانند و مناسبات گذشته را احیا نمایند.

این فرضیه را اظهارات «آرنولد» نماینده سابق سازمان ملل نیز تایید می کند که گفته بود خلیل زاد، کرزی و لخضر ابراهیمی به ما گفته بود پشتونها بیش از صد سال این کشور را با آرامش اداره کرده بود، اما جهاد افغانستان باعث شد که اقلیتها قدرت را بگیرند و افغانستان را نا امن نمایند. لذا راهش آن است که اقلیت ها بابرنامه دی دی آر خلع سلاح شوند و با برنامه پی آر آر از ادارات دولتی بیرون انداخته شوند». (محی الدین مهدی، مقاله حل مناسبات تباری افغانستان.)

اقوام افغانستان باید متوجه باشند، که در مدت 20 سال کرزی و اشرف غنی احمد زی چطور حساب شده و به تدریج برای به قدرت رساندن گروه طالبان در افغانستان کار کردند و برای شما شگفتی ساز نیست، که کرزی و احمدزی هیچگاه نگذاشتند، تا طالبان مورد حمله جدی قرار گیرند، یکی برادرش خواندند و دیگری مخالف سیاسی. برای شما سوال برانگیز نیست که چرا برنامه دی.دی.آر در مناطق جنوب و جنوب شرق و جنوب غرب تطبیق نشد ولی در شمال، مرکز و غرب که اقوام تاجیک، هزاره و ازبک بودند، برنامه خلع سلاح مو به مو به اجرا درآمد؟

آیا برای شما سوال برانگیز نیست، که چرا در جریانی به نام «خیزشهای مردمی» در مناطق پشتون سلاح توزیع گردید و دولت در میان پشتونها به شکل گسترده سلاح توزیع کرد ولی در مناطق تاجیکها، هزاره ها و ازبیک ها یک میل اسلحه به مردم که داده نشد، هیچ که قومندانان ضد طالب هدف قرار گرفتند و کشته شدند؟

آیا برای شما پرسش برانگیز نیست، که در جریان سه روز اشغال شهر غزنی توسط طالبان در سال 1396، چرا دولت کمک به عزنی روان نکرد، طالبان در سه روز مخالفان را کشتند، بانهای دولتی را غارت کردند، و هرچه اسلحه در دیپوهای ارتش و پلیس در این شهر بود، را همه طالبان با خود برند و همینه آنها از شهر خارج شدند، اشرف غنی آنگاه اجازه اعزام به غزنی را به نیروهای ارتش دادند.

همه اینها یک نکته را اثبات میکند، که به قدرت رساندن دوباره طالبان برنامه ای از قبل طراحی شده بوده است. خروج نیروهای آمریکایی نیز با اطمنان از عدم حمله طالبان به منافع آمریکا انجام گرفته است و آنها تنها سربازان خود را بیرون می برند، ولی حضور سیاسی و لجستیکی خود را همچنان ادامه خواهند داد.

پیمان امنیتی دریای اتلانتیک شمالی یا ناتو می‌گوید زنان افغانستان نقش محوری در ایجاد صلح پایدار در این کشور دارند.

این سازمان در یک ریشته توییتی روز (دوشنبه، ۳ قوس) گفت نقش زنان افغان در ترکیب هیئت مذاکره‌کننده دولت به عنوان اعضای فعال جامعه مدنی، به نمایندگی از همه اقشار جامعه گفت‌وگو می‌کنند.

به گفته این پیمان، برای پایداری روند صلح، ضمن حمایت از حاکمیت قانون، باید از حقوق زنان و اقلیت‌های مذهبی نیز حفاظت شود.

سازمان ناتو تاکید کرد نباید صدای زنان افغان را ناشنیده گرفت، زیرا آنان بخشی بزرگی از جامعه را تشکیل می‌دهند.

این پیمان علاوه کرد ناتو برای تامین و رسیدن به صلح پایدار، زنان افغانستان را حمایت می‌کند.

این گفته‌ها در حالی مطرح می‌شود که گزارش‌های تایید ناشده خبر از شکست بن‌بست در مذاکرات قطر می‌دهند.

به گفته برخی منابع، هیئت‌های مذاکره‌کننده دولت و گروه طالبان روی چهارچوب گفت‌وگوهای صلح در دوحه به توافق رسیده‌اند.

این منابع افزوده اند هیئت‌های گفت‌وگو کننده دولت و طالبان توافق کرده‌اند تا در چهارچوب مذاکرات دوحه، توافق‌نامه صلح آمریکا با طالبان، رضایت سازمان ملل متحد و خواسته‌های شهروندان افغانستان اصل قرار گیرند.

همچنان گفته‌شده معصوم استانکزی، رئیس هیئت گفت‌وگو کننده دولت و سلام رحیمی، مشاور رئیس‌جمهور در یک سفر اعلام‌نشده به کابل آمده‌اند تا رضایت رئیس‌جمهور غنی را به دست آورند.

گزارش‌هایی که هنوز از سوی هیچ یک از طرف‌های گفت‌وگو کننده، تایید یا رد نشده‌اند.