برچسب: افغانستان

رییس‌جمهور غنی، گفت افغانستان، یکی از آسیب‌پذیرترین کشورهای جهان از نقطه نظر تغییرات اقلیمی است.

آقای غنی که شب گذشته (شنبه، ۲۲ قوس)، در نشست آنلاین «تغییر اقلیم» سخن می‌زد، گفته است که چرخه‌‌ی خشک‌سالی در افغانستان، به گونه‌ی قابل‌ملاحظه‌ای کوتاه‌تر شده و از ۳۳ سال یک‌ بار، به پنج سال یک‌ بار کاهش یافته است.

به گفته‌ی او، در حال حاضر باران‌های فصلی در افغانستان، به جای زمستان، در فصل بهار صورت می‌گیرد که پیامد آن سیلاب‌های مرگ‌بار و فرسایش شدید خاک است.

آقای غنی افزود باور بر این است که در جریان چهل سال پسین، ساحات جنوب شرقی افغانستان، یک‌و‌نیم درجه گرم‌تر شده است و از بین بردن بی‌رویه‌ی جنگلات نیز یکی دیگر از عواقب جنگ چهار دهه‌‎ی گذشته بوده است.

او گفت: «افغانستان دارای ظرفیت عظیمی برای تولید انرژی پاک و ایجاد صنعت سبز است و دارای منابع وافر آفتاب، آب و باد است که در صورت مدیریت درست، ظرفیت مجموعی تولید سه‌صد هزار میگاوات برق را دارا است.»

رییس‌جمهور، تاکید کرد انرژی سبز می‎تواند منجر به تحرک صنعت سبز در افغانستان شود و کار در این راستا جریان دارد.

او گفت پروژه‌های منطقه‌ای انرژی مانند پایپ لاین گاز تاپی و لین انتقال انرژی کاسا یک‌هزار در حال تطبیق اند.

آقای غنی گفت: «ما در حال ساخت ایستگاه‌های برق آبی در سراسر کشور بوده و ظرفیت های کشور در عرصه منابع آفتابی و بادی را مورد سنجش و بررسی قرار می‎دهیم. علاوه بر آن، امضا موافقت‌نامه‌ی اخیر با شرکت زیمنس انرژی، به ما امکان می‌دهد که به مرکز تولید انرژی قابل‌اتکا و پایدار با قیمت مناسب در منطقه مبدل شویم.»

او تاکید کرد تغییر اقلیم نه تنها یک مشکل در سطح ملی، بلکه در سطح جهانی است و رفع آن نیازمند تلاش‌های جمعی منطقه‌ای و جهانی می‌باشد.

من تمایل داشتم که مک‌کریستال، مولن و پتروس اعتراف کنند که برنامه‌ی همه‌جانبه برای خروج نیروها نداشته‌اند. در حالی که بخشی از راهبرد مک‌کریستال، به دست وود وارد، در واشنگتن‌پست افتاده بود ارزیابی من این بود که این سه فرد، در مسیر مطمین و درستی قرار دارند. ارزیابی مک‌کریستال، بخشی از یک تعهد – راهبرد نظامی‌ بود که بدون در نظرداشت عواقب سیاسی، نتیجه‌ی آن را با مردم شریک ساخته بود.
گیتس می‌گفت، برخی اوقات صحبت‌های مولن در اداره‌ی پیشین سبب خشم بوش نیز می‌شد. برخی از مقامات در کاخ سفید متهم به پنهان‌کاری می‌شدند، اما من به انس گرفتن با نظامیان پیشین در سال‌های حاکمیت بوش فکر می‌کردم، هم‌چنان در مورد میزان توافق دیدگاه‌های سیاسی در رابطه به جنگ‌و‌صلح؛ و نیز در مورد هزینه‌ی جنگ، اهداف دیپلوماتیک، امنیت و سایر برنامه‌هایی که بیرون از سازمان سیا (CIA)و پنتاگون – وزارت دفاع – امریکا طرح می‌شد.
به‌سادگی می‌توان اعتراف کرد؛ فکتورهای -پسا ۱۱ سپتامبر – که کاخ سفید برای مبارزه و توقف تروریزم روی دست گرفته بود را مطالعه کرده بودم؛ اما پرسش‌های وارد شدن امریکا به عراق این‌که چه اهدافی در آن نهفته است و به چه دلیلی نیروهای این کشور وارد عراق شدند؟ و پرسش‌هایی از این‌دست برای کاخ سفید اعصاب خرد کن بود.
به‌صورت عموم؛ نیروهای غیرنظامی در پی‌ ایجاد یک پالیسی در آن وضعیت بودند، اما کنگره از تصویب یک پالیسی خارجی نظامی مشکل‌آفرین شانه خالی می‌کرد.
تمرکز مولن، پتروس، مک‌کریستال و گیتس، همه روی خلا‌هایی بود که در گذشته به آن مواجه بودند. امریکا شاید یکی از کشورهای موفق بود که افرادی با چنین تجربه‌ی نظامی را در نظام داشت. این گروه، در فرصتی اندک در رابطه به جنگ عراق، تصمیم‌ قابل ملاحظه‌ و درستی گرفتند. نخسین برنامه‌ی پتروس در عراق، قابل تحسین بود و یک رییس جمهور می‌توانست در این مورد بیش‌تر فکر کند؛ یک نگاه همه جانبه در رابطه به هزینه و قدرت کشور نخست جهان. تفاوت‌های زیادی در رابطه به تاکتیک‌های نظامی و موضوعات کلیدی، میان پالیسی‌‌سازان ملکی و چشم‌انداز ریاست جمهوری و مشاوران نظامی وجود داشت. تمام موضوعات با درنظرداشت، قاعده‌‌ی تعریف شده و مرتبط به افغانستان بود.
یکی از موضوعات کلیدی که اختلاف میان من و گیتس را افزایش داده بود، بحث محدودیت هزینه مالی اپراتیفی از طرف کنگره بود. گیتس آن را به‌خوبی درک کرده بود؛ اما این بیش‌تر به یک چالش می‌ماند تا یک گزینه‌ی مشروع که منجر به توسعه اطلاعاتی شود.
راهام و بایدن برای تأیید طرح مک‌کریستال، در رابطه به افغانستان که ۳۰ – ۴۰ میلیارد دالر امریکایی هزینه‌بر می‌شد، نیاز به تأیید کنگره داشتند؛ در غیر آن، پس از دهه‌ها جنگ، ملت از چنین راهبرد سیاسی‌ای بیزاری می‌کرد.
گیتس برخی اوقات در رابطه به راهبرد ماه مارچ و راه‌کار سیاسی من در رابطه به جنگ می‌پرسید. موضوعی که پیش از آن هیچ‌گاه در موردش پرس‌وپال نمی‌کرد. اما اکنون این برایش مهم بود که در رابطه به هزینه‌ی مالی، سیاست و دموکراسی، اطلاعات داشته باشد و راهبردی را روی دست بگیرد که از شکست دشمن مطمین شود.
پرسش‌ها در مورد صدها میلیون دالر هزینه‌ی موشک‌هایی بود که در جنگ استفاده شده‌اند ولی با این وجود، هنوز هم مکاتب و مراکز صحی امنیت نداشتند. او نیاز داشت تا در مورد پیشرفت اعزام نیروها برنامه‌‌ریزی کند. تصورش موفقانه بود؛ زیرا انگیزه‌ی میهن‌دوستی میان نیروهای جوان امریکایی در خط جنگ، اعتمادش را افزایش داده بود. این چیزی نبود که گیتس در موردش فکر کند، ولی ذهن‌اش کنجاو بود. بحث ما در رابطه به «افغانستان» از میانه‌ی ماه سپتامبر تا نوامبر ادامه یافت که این، رکورد بلندترین بحث را در واشنگتن گرفته بود. ما در «اتاق وضعیت» در رابطه به راهبرد مک‌کریستال از ۲ -۹ ساعت بحث می‌کردیم. گاهی صحبت‌ها، تنها با گیتس و مولن – دو جنرال ارشد نظامی، تا ساعت‌ها به درازا می‌کشید.
حدس و گمان‌ها در رسانه‌ها، در رابطه به راهبرد مک‌کریستال هم‌چنان ادامه داشت، اما ما تلاش داشتیم حدس و گمان‌ها را نادیده بگیریم. بیش‌تر منتقدان ما، از مخالفان حمله امریکا به عراق بودند و راهبرد مک‌کریستال (CION) که قرار بود در عراق عملی شود نیز مورد نقد آنان قرار داشت.
در طرح اصلی پتروس؛ تمرکز روی آموزش نیروهای امنیتی – دفاعی و حمایت از مردم محلی در ساحاتی بود که طالبان نفوذ داشتند؛ این طرح در اولویت قرار داشت، اما افغانستان ۲۰۰۹، عراق سال ۲۰۰۶ نبود. دو کشور، با چالش‌ها و راه ‌حل‌های متفاوتی قرار پیش رو ما قرار داشت.
در گفتمان «اتاق وضعیت» بُعدهای تاریک راهبرد مک‌کریستال در مورد افغانستان، هر روز روشن‌تر می‌شد. تطبیق این راهبرد نه‌تنها منجر به نابودی القاعده می‌شد، بل؛ در به‌دست‌آوردن اهداف طرح شده در زمان ریاست جمهوری من نیز قابل پیش‌بینی بود.
تأکید جان بارنین، این بود که القاعده در عراق و گروه طالبان در جامعه‌ی افغانستان، دوباره ریشه دوانده‌اند. طالبان رابطه‌ی نزدیکی با القاعده دارند، اما طوری وانمود می‌کنند که منافع امریکا و متحدانش را در بیرون از افغانستان هدف قرار نمی‌دهند.
کارل آیکن‌بیری، سفیر ما در کابل، تأکید بر اصلاحات در حکومت کرزی داشت. اما با این‌وجود، نگران افزایش انگیزه‌های ضد امریکایی بود.
مک‌کریستال، طرح دوگانه‌‌ی «افزایش و خروج» نیروها را از عراق ارایه کرد. جو بایدن روی طرح هدف قرار دادن رهبران القاعده در پاکستان با هواپیماهای بدون سرنشین تمرکز داشت و آن را بهتر از اعزام ۱۰۰ هزار نیرو، برای مبارزه در کشور دومی (افغانستان) می‌دانست.
مک‌کریستال و برخی از جنرالان ارشد نظامی، در مورد نگرانی‌های موجود تا حد امکان پاسخ ارایه کردند، ولی این پاسخ‌ها قناعت‌بخش نبود. با توجه به تجربه و درایت نظامی آنان، برخی موضوعات گنگ بود و پای استدلال‌ شان در بخش‌هایی از این راهبرد می‌لنگید.
مک‌کریستال هنوز نگران به‌نظر می‌رسید. جو بایدن برای چند مرتبه نیاز وجود یک راهبرد موفق برای مبارزه با تروریزم را شرح داد، ولی هنوز چالش‌های بسیاری در این راه وجود داشت.
افزایش تنش‌ها میان کاخ سفید و پنتاگون نگران کننده بود. گروه «NSC» – دفتر شورای امنیت ایالات متحده‌ی امریکا – فکر می‌کرد که در رابطه به راهبرد موجود، کارشکنی صورت گرفته است.
شورای امنیت تلاش داشت که در این مورد اطلاعات جمع آوری کند، اما گیتس، برخورد جدی‌تری با دفتر شورای امنیت (NSC)داشت.
او آنان را به بی‌کار‌گی متهم می‌کرد و به‌همین دلیل، در برخی اوقات رابطه‌ی کاخ سفید باشورای امنیت به سردی می‌گرایید.

مترجم: ابوبکر صدیق

راه آهن خواف- هرات به طول ۱۴۰ کیلومتر به شکل ویدیو کنفرانس با حضور روسای جمهوری ایران و افغانستان به بهره‌برداری رسید.

صبح امروز پنجشنبه در سی و ششمین برنامه افتتاح جهش تولید، راه آهن خواف – هرات تا ایستگاه روزنک به طول ۱۴۰ کیلومتر با اعتباری بالغ بر ۴۳۰ میلیارد تومان که ارزش روز آن ۱۸۰۰ میلیارد تومان است به طور رسمی به دستور حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی و محمد اشرف غنی روسای جمهوری ایران و افغانستان به بهره برداری رسید.

روحانی در مراسم بهره برداری از راه آهن خواف – هرات، خطاب به رییس جمهوری و مردم افغانستان، گفت:  «امروز روز سلام، روز رحمت، روز گشایش برای دو ملت بزرگ افغانستان و ایران است. دو ملتی که از یک ریشه از یک تاریخ از یک فرهنگ و از یک منطقه در طول تاریخ برادری و همسایگی خود را به عنوان بهترین یاران یکدیگر حفظ کردند.»

وی افزود: «امروز به عنوان یکی از روزهای تاریخی در روابط دو ملت بزرگ ایران و افغانستان است. روابط ما همیشه از طریق دلها و اندیشه‌ها و فرهنگها،‌رفتارها و تلاش‌ها بوده است. امروز ریل راه آهن این پیوند را مستحکم‌تر می‌کند. »

رییس جمهور ایران یادآور شد: «روزی توام با شادمانی برای دو ملت افغانستان و ایران است که به سهم خودم جناب آقای رییس جمهور [غنی] بسیار خوشحالم که گرچه نشد به دلیل شرایط بهداشتی و کرونایی در کنار همدیگر با حضور فیزیکی این افتتاح را انجام دهیم اما از طریق فضای مجازی این افتتاح بزرگ را با فرمان دو رییس جمهوری شاهد خواهیم بود. به عنوان یک روز تاریخی برای ما فراموش نشدنی است.»

همچنین محمداشرف غنی رییس جمهوری افغانستان در مراسم افتتاحیه این خط آهن، گفت: «خوشحالم که امروز شاهد بهره‌برداری پروژه تاریخی و حیاتی راه آهن هرات – خواف هستیم.»

وی افزود: «افتتاح این مسیر مهم نتیجه تلاش‌های خستگی ناپذیر هر دو کشور در بخش اتصال منطقه ای و رسیدن به رفاه اقتصادی آینده است.»

اشرف غنی در ادامه از کمک‌های جمهوری اسلامی ایران برای مبارزه با موج اول کرونا به مردم و دولت افغانستان قدردانی کرد و همچنین از رئیس جمهوری ایران برای مداوای مهاجرین مبتلا به بیماری کرونا در ایران سپاسگزاری نمود.

رییس جمهور افغانستان گفت تکمیل پروژه هرات- خواف با وجود محدویت های کرونایی نشانه بارز اراده ملی هر دو کشور و محصول زحمات مسئولان دو کشور بود و افتتاح این پروژه تاریخی در راستای احیا توسعه و جهش اقتصادی در هر دو کشور است و آن را به فال نیک گرفته و از آن استقبال می کنیم.

عملیات احداث راه آهن خواف – هرات بطول  ۲۲۵ کیلومتر شامل چهار قطعه است که قطعات ۱ و ۲ واقع در ایران به طول ۷۸ کیلومتر – از خواف تا مرز شمتیغ در استان خراسان رضوی – قطعه سوم نیز از شمتیغ تا ایستگاه روزنک در کشور افغانستان به طول ۶۲ کیلومتر به همراه ساختمان ایستگاه روزنک با هزینه ایران و با هدف کمک به توسعه کشور افغانستان احداث شده است.  

به گفته سعید محمد فرمانده قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء (ص) راه‌آهن خواف – هرات به صورت یک خطه، بـا سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت برای قطارهای مسافری و ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت برای قطارهای باری طراحی شده است که با هزینه جمهوری اسلامی ایران و با همکاری وزارت راه و شهرسازی و قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء(ص) اجرا شد و قطعه چهارم در تعهد کشور افغانستان است.

به گفته محمد اسلامی وزیر راه و شهرسازی در خصوص تکمیل بخش تعهد افغانستان، مذاکرات مقدماتی انجام شده تا توسط شرکت‌های ایرانی مسیر در تعهد دولت افغانستان را در قالب تهاتر با اقلام معدنی افغانستان، تکمیل کنیم. شرکت‌های ایرانی این پیشنهاد را ارایه کرده اند، مذاکرات مقدماتی انجام شده است تا راه آهن را از ایستگاه روزنک به هرات و از هرات به مزار شریف متصل کنیم تا خط ریلی ابریشم نیز از این مسیر احداث شود تا هم نقش رونق اقتصادی – اجتماعی افغانستان را دنبال کند و هم ایران از آن بهره مند شود.

همچنین وزیر راه و شهرسازی درباره اجرای این طرح نیز گفت: اجرای این طرح در اجلاس کمک به افغانستان در سال ۸۵ بین روسای جمهوری دو کشور امضا و عملیات اجرایی این پروژه از سال ۸۶ آغاز شد. در بازه زمانی ۶- ۷ ساله به دلیل مسائل امنیتی و شرایطی که در منطقه پیش آمد، این پروژه با وقفه مواجه شد اما از ۲ سال گذشته به صورت کاملا جدی و قاطع موضوع را پیگیری کردیم تا این پروژه را تکمیل و به بهره برداری برسانیم.

توسعه و تقویت روابط اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی دو کشور با تسهیل صادرات و واردات کالا و مسافرت بین دو کشور، دسترسی مناسب ریلی افغانستان از طریق ایران به دیگر مناطق بین‌المللی اعم از آب‌های آزاد جنوب، منطقه قفقاز، ترکیه، عراق و اروپا، ‌ پوشش خدمات ترابری ریلی برای حدود ۱ میلیون نفر از مردم افغانستان در منطقه هرات، جابجایی و ترانزیت بیش از ۶ میلیون تن بار در سال از جمله ابعاد اقتصادی این طرح است.

– شکوفایی فعالیت های عمرانی و اقتصادی منطقه شمال‌غرب افغانستان، امکان توسعه و ایجاد کریدور ریلی از هرات به مزارشریف در شمال شرق افغانستان، خروج از انزوای جغرافیایی منطقه سنگان در خاک ایران و شهر هرات افغانستان، کاهش هزینه نسبی حمل و نقل و رفع انحصار حمل کالا از حمل و نقل جاده ای، افزایش ایمنی در ترابری منطقه کاهش مصرف سوخت در مقایسه با حمل و نقل جاده‌ای  از دیگر ابعاد اقتصادی طرح راه آهن خواف – هرات است.

اتصال کشور افغانستان به شبکه ریلی ایران (از طریق راه آهن مشهد-بافق)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به کریدور بین المللی شمال – جنوب (حوزه خزر، روسیه و شمال اروپا)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به کریدور بین المللی شرقی – غربی اکو و تراسیکا (کشور ترکیه و جنوب اروپا)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به آبهای آزاد (بندرعباس و بندر چابهار در جنوب ایران) و  کمک به رشد و توسعه سواحل مکران و افزایش مبادلات از طریق بندر جابهار به عنوان قطب حمل و نقل بین المللی  از جمله ابعاد بین المللی طرح راه آهن خواف – هرات است.

ایرنا

در اعلامیه پیمان نظامی ناتو، که روز چهارشنبه (۹ دسمبر ۲۰۲۰) به نشر رسیده، آمده است از طرفین درگیر اکیداً تقاضا می‌شود تا برای پایان فوری خشونت و همچنان مذاکرات پیرامون آتش بس و توافق روی یک پلان سیاسی، از فرصت استفاده کنند.

در اعلامیه ناتو گفته شده است یگانه امید دست یافتن به صلح پایدار در این کشور، حل و فصل منازعه و رنج چهار دهه این کشور از طریق گفتگو و مذاکره است.

کشورهای عضو ناتو در مورد بحث پیرامون پایان احتمالی مأموریت این پیمان برای آموزش نیروهای امنیتی افغانستان به طور مشخص چیزی نگفته اند. اما آنها تأکید کرده اند که افغانستان را تنها در صورت ایجاب شرایط ترک می‌کنند.

پس منظر بحث بر سر بیرون کشیدن قطعات ناتو از افغانستان، توافقنامه ای است که حکومت ایالات متحده امریکا با گروه تندرو طالبان عقد کرده است. در این توافقنامه بیرون کشیدن همه نیروهای خارجی از افغانستان تا پایان اپریل ۲۰۲۱ به طالبان وعده داده شده است. گروه طالبان در عوض به مذاکرات بین الافغانی با حکومت افغانستان تعهد کرده و وعده داده است که خشونت در افغانستان را به گونه قابل توجهی کاهش می‌دهد.

اما به باور بسیاری از متحدان ایالات متحده امریکا در پیمان ناتو، طالبان تا هنوز به قدر کافی به تعهدات خود عمل نکرده و به همین دلیل خروج کامل نیروهای بین المللی از افغانستان تا کنون برنامه ریزی نشده است. به قول ینس استولتنبرگ، دبیر کل ناتو، تصمیم نهایی در این زمینه در ماه فبروری ۲۰۲۱ اتخاذ خواهد شد.

در حال حاضر جمعاً حدود ۱۲ هزار سرباز بین المللی در مأموریت موسوم به «حمایت قاطع» نیروهای امنیتی افغانستان را آموزش می‌دهند.

از اولین پیشرفت‌های بزرگ در مذاکرات صلح بین الافغانی در پایان ماه نوامبر امسال گزارش شد. نمایندگان طالبان و حکومت افغانستان در این مذاکرات روی طرزالعمل برای پیشبرد این مذاکرات با هم به توافق رسیدند. در پایان هفته گذشته میلادی شورای مصالحه ملی افغانستان اولین جلسه خود را برگزار کرد.

وزارت تحصیلات عالی گفت تصمیم جدید وزارت خزانه‌داری آمریکا در مورد تحریم سازمان آموزشی جامعه المصطفی العالمیه را بررسی می‌کند و در مورد شاخه‌ این سازمان در افغانستان تصمیم خواهد گرفت.

وزارت خزانه‌داری آمریکا دیروز اعلام کرد حسن ایرلو، سفیر ایران در یمن و سازمان آموزشی جامعة المصطفی را شامل تحریم کرده است.

حامد عبیدی، سخنگوی وزارت تحصیلات عالی افغانستان به بی‌بی‌سی گفت شاخه دانشگاه جامعة المصطفی در کابل مطابق قانون افغانستان ایجاد و براساس قوانین، مقرره، طرزالعملها و لوایح وزارت تحصیلات عالی فعالیت می‌کند و این وزارت تصمیم جدید وزارت خزانه داری آمریکا را بررسی و تصمیم خود را با رسانه‌ها شریک خواهد ساخت.

جامعه المصطفی العالمیه در افغانستان در چارچوب یک دانشگاه شاخه دارد و صدها دانشجو اکنون در آن مشغول تحصیل هستند.

وزارت خزانه‌داری آمریکا جامعه المصطفی را به این دلیل شامل تحریم کرده که مدعی است این نهاد آموزشی زمینه استخدام افراد را برای سپاه قدس ایران فراهم کرده است.

این نهاد آمریکایی افزود جامعه المصطفی در سراسر جهان شعبه دارد و به عنوان منبع جمع‌آوری اطلاعات برای سپاه پاسداران و زمینه جذب نیروی شبه‌نظامی تحت فرماندهی سپاه قدس را که در سوریه کنار نیروهای بشار الاسد، رئیس جمهوری این کشور می‌جنگند، فراهم می‌کند.

این نهاد افزوده که سپاه قدس سازمان جامعه المصطفی را به عنوان پوشش برای استخدام نیرو در افغانستان به کار می‌برد.

سید عبدالحمید ثابت، رئیس جامعه المصطفی چندی قبل در دیدار با عباس بصیر وزیر آموزش عالی افغانستان گفته بود که شاخه کابل این سازمان “سهولت‌های زیادی را برای جوانان افغانستان فراهم نموده تا نیازمندی‌های جامعه و بازار کار این کشور را مرفوع سازند.”

او افزوده بود که هیأت رهبری جامعه المصطفی تعهد کرده که “فعالیت‌هایش را مطابق به قوانین و مقررات وزارت آموزش عالی افغانستان عیار و از هیأت رهبری جدید این وزارت می‌خواهد تا نهاد یاد شده را در روند تضمین کیفیت و اعتباردهی این وزارت شامل کند.”

چند روز قبل وزارت خارجه آمریکا اعلام کرده بود که سپاه پاسداران جنگجویان بیگانه را برای افزایش نفوذ خود در خارج از ایران استخدام می‌کند.

این نهاد در یک رشته توییت‌ گفته بود سپاه لشکر فاطمیون متشکل از “شیعیان افغانستان و تیپ زینبیون متشکل از شیعیان پاکستانی” را برای مبارزه در درگیری‌های منطقه‌ای به ویژه در سوریه به وجود آورد.

درباره جامعه‌ا‌لمصطفی

به نوشته سایت رسمی جامعه المصطفی العالمیه این نهاد، یک نهاد علمی و بین‌المللی با هویت حوزه‌ای است که با هدف گسترش علوم اسلامی، انسانی و اجتماعی، با رویکرد آموزشی، پژوهشی و تربیتی، اهتمام دارد که انبوهی از داوطلبان را از سراسر جهان تحت پوشش قرار دهد.

این نهاد افزود بیش از ۵۰ هزار دانش‌پژوه مرد و زن را از ۱۲۲ ملیت، تحت تعلیم و تربیت خود داشته که تاکنون، بیش از ۲۵ هزار نفر از آنان دانش‌آموخته شده‌اند.

در جامعه المصطفی العالمیه رشته‌های اسلامی فقه، اصول فقه، قرآن، حدیث، فلسفه، عرفان، اخلاق، کلام و تاریخ اسلام و در حوزه علوم انسانی نیز رشته‌ها و گرایش هایی همچون علوم تربیتی، حقوق، روان شناسی، اقتصاد، جامعه شناسی، علوم سیاسی، بانکداری، ارتباطات، مدیریت و زبان و ادبیات زبان‌های فارسی، عربی، انگلیسی، فرانسوی و روسی، با “رویکرد اسلامی” تدریس می‌شود.

وزارت صحت عامه اعلام کرد نخستین محمولۀ واکسن ویروس کرونا تا هفت ماه دیگر وارد کشور خواهد شد.

اکمل سمسور، سخنگوی وزارت صحت عامه امروز (چهارشنبه، نوزدهم قوس) در یک نشست خبری در کابل گفت این وزارت در نظر دارد تا واکسن کرونا را برای شهروندان کشور فراهم بسازد. آقای سمسور می‌افزاید که بر اساس برنامۀ مشترک دولت افغانستان و جامعۀ جهانی، نخستین محمولۀ واکسن کرونا تا حدود هفت ماه دیگر وارد کشور خواهد شد.

سخنگوی وزارت صحت عامه خاطرنشان ساخت بانک جهانی و ایتلاف جهانی واکسن در حال حاضر دو منبع اساسی برای تمویل روند فراهم‌سازی واکسن کرونا برای شهروندان کشور هستند و این دو نهاد در جریان دو سال آینده برای ۴۰ درصد از شهروندان کشور در شش مرحله واکسن فراهم خواهند کرد. آقای سمسور اضافه می‌کند که با احتمال افزایش تولید واکسن کرونا در سطح جهان، ممکن است درصدی بیشتر شهروندان افغانستان نیز واکسن کرونا دریافت کنند.

سخنگوی وزارت صحت عامه همچنان با اشاره به وضعیت کنونی شیوع ویروس کرونا در کشور بیان کرد موج دوم این ویروس در حال همه‌گیری است. به گفتۀ او، در هفتۀ ۴۹ شیوع این ویروس در کشور، یک‌هزار و ۶۸۷ مورد مثبت این ویروس در سطح کشور ثبت شده است. آقای سمسور می‌گوید که میزان ثبت موارد مثبت کرونا در مقایسه به هفتۀ پیش حدود ده درصد افزایش یافته است. آن چنانی که مسوولان وزارت صحت عامه می‌گویند، شیوع این ویروس در حالی رو به افزایش است که تنها ۳۳ درصد از شهروندان کشور از ماسک استفاده می‌کنند.

مسوولان وزارت صحت عامه استفادۀ گسترده از ماسک را یکی از مهم‌ترین راهکارهای جلوگیری از همه‌گیری این ویروس می‌خوانند و از شهروندان کشور خواست به گونۀ گسترده از ماسک استفاده کنند.

سخنگوی وزارت صحت عامه با اشاره به تدابیر این وزارت اظهار داشت مرکز واحد سوق ادارۀ مبارزه با ویروس کرونا در مربوطات این وزارت ایجاد شده و همه‌روزه تدابیر منظم و یکسانی برای مهار کرونا روی دست گرفته می‌شود. او افزایش ظرفیت نمونه‌گیری از واقعه‌های مشکوک ویروس کرونا را بخشی از این تدابیر می‌خواند.

گفتنی است موج دوم ویروس کرونا حدود یک ماه پیش در افغانستان آغاز شد. حکومت برای مهار این ویروس سالن‌های عروسی، مکتب‌ها و دانشگاه‌ها را تعطیل اعلام کرد. همچنان به تازه‌گی برنامۀ توزیع موادغذایی در چوکات «دسترخوان ملی» برای مقابله با پیامدهای اقتصادی همه‌گیری این ویروس بر خانواده‌ها آغاز خواهد شد.

نمی‌شود نامش را تصمیم برای ازدواج گذاشت، بل باید گفت که همه‌ حرف‌ها برای معامله نیلاب (اسم مستعار) ۱۴ ساله در بدل دو لک افغانی نهایی شده است. التماس‌های نیلاب فایده‌ای ندارد. کسی نه صدای او را می‌شنود و نه دلش به حال آن‌همه کودکی‌های خاکستر شده در میان ازدواج اجباری می‌سوزد. زخمی که به قلب او وارد شده، عمیق‌تر از تمام زخم‌هایی ‌است که در جان او خودنمایی می‌کند.

 آستینش را بالا می‌کشد، دستان ظریف و گندم‌گونش پر است از آثار جراحت‌های قدیمی. فقط جای زخم‌ها نیست، استخوان دستش نیز کج شده است، گویا قبلاً دچار شکسته‌گی شده و در همان حالت استخوان‌ها به هم جوش خورده باشد. می‌گوید: «یادآور همو روزهایی اس که به جای صبحانه و نان چاشت، فقط لت می‌خوردم. معلوم‌دار اس که تا آخر عمر یادم نمی‌ره، چون هر ثانیه پیش چشمم اس و مره زجر می‌ته.»

دو سال از آن روزها گذشته و حالا نیلاب ۱۶ ساله شده است؛ دختری که از کودکی آرزوی مکتب داشت و حالا پس از دو سال اقامت در خانه امن در کابل، به تازه‌گی مکتب را آغاز کرده است. خشونت‌ در خانه نیلاب داستان یک روز و دو روز نبوده، بلکه خاطرات دوران کودکی‌‌اش گره خورده با نزاع‌های خانواده‌گی در خانه پدری، صدای گریه‌های مادر بعد از لت‌وکوب و صورت کبود و خونین او. شاید برای همین، ترس در میان آن‌ها نهادینه شد، تا آن‌جا که مادرش در مقابل ازدواج اجباری نیلاب نتوانست دم بزند، چه رسد به حمایت از دخترش.

یک روز خزانی است در کابل، در خانه‌ای محقر و البته سرد. پدر در حالی به خانه می‌آید که حامل خبری است. خوب یا بد را هنوز کسی نمی‌داند و جرأت پرسیدن هم ندارد. وقت نان شب است، دسترخوان پهن می‌شود. پدر بدون هیچ مقدمه‌ای، به مادر می‌گوید: «کمی لباس برای نیلاب آماده کن، خواستگار دارد. نیاز به کش‌و‌فش نیست، هر‌چه عاجل‌تر باید خانه شوهر برود.»

نان می‌خشکد در دهان همه اعضای خانواده و بیش‌تر نیلاب. او فقط ۱۴ سال سن دارد.

خواستگار نیلاب پیرمردی است که زنی بیمار به همراه شش فرزند کلان دارد. آن‌چنان هم در بساطش پول نیست، فقط دو لک افغانی به مرد خانواده داده تا به همین راحتی کودکش را به همسری بگیرد. نیمی از رویاهای نیلاب از همان کودکی به دلیل ممانعت پدرش با رفتن به مکتب، بر‌باد رفته، حالا اما انگار چیزی تا نابودی کامل نمانده است.

نیلاب با همان ادبیات خود تلاش می‌کند پدرش را متقاعد کند، هر‌چند اصرار بیش از حد او نتیجه کم‌تری دارد. مراسم خواستگاری برگزار می‌شود. پیرمردی معیوب همراه همسر و دو پسر کلانش آمده‌اند. همسر پیرمرد همان اول اتمام حجت می‌کند که به خدمت‌کار نیاز دارد، نیلاب که آمد، باید خوب خدمت کند.

چند روز به برگزاری مراسم نامزدی مانده، نه طلاها برای او جذابیتی دارد و نه لباس‌‌های رنگارنگی که باید در محفل بپوشد. تمام جانش آزرده است از لت‌وکوب‌هایی که در چند روز اخیر شده است. همان شب دوباره اعتراض کرد، حتا گفت: «پدر! مه آرزوی مکتب رفتن داشتم، مره نماندی. مه گپ نزدم. حداقل حالی گپم ره گوش کن، مه نمی‌تانم.» پاسخ پدر اما آب سردی است روی تمام التماس‌های او. پدرش می‌گوید: «ازدواج نمی‌کنی، خی ما گرسنه می‌مانیم. ضمن آن، شرایط خراب است. مه دختر نمی‌توانم نگاه کنم. معلوم نیست اگر کمی کلان‌تر شوی، چه کارهایی کنی. دختر باید تا کمی جوان شد، برود سر خانه و زندگی تا دو روز دیگر آوازه فاحشه‌گی‌اش در جامعه نبرآید. نه درس به ‌درد می‌خوره و نه کورس رفتن.»

تقلای نیلاب بیش‌تر می‌شود. به مادر پناه می‌برد. او هم مادر است و دلش می‌سوزد و هم نمی‌تواند دم بزند. پاسخ همان است که بود: «قبول کن که آغایت هم مره می‌کشه و هم تو ره.»

چاشت است، می‌رود خانه همسایه قدیمی. با دختر همسایه صمیمی است و گاهی گپ‌وگفت‌های دوستانه دارد. آن‌ها از موضوع ازدواج نیلاب خبر دارند. بارها با مادرش گپ زده‌اند، اما سودی نداشته است. نیلاب می‌گرید، همان‌قدر معصوم و کودکانه و مستأصل. آن‌ها به او کمک می‌کنند. کسی را در وزارت امور زنان می‌شناسند و قرار است خبر بدهند که چطور می‌شود مانع ازدواج اجباری شد. نیلاب ناامیدانه به خانه برمی‌گردد. فردای آن روز به نیلاب خبر می‌دهند که وزارت زنان می‌تواند کمک کند، اما نیلاب نمی‌داند چگونه. با این حال، نمی‌خواهد برای همیشه از خانواده جدا شود. وقتی به بهانه خانه همسایه، با آن‌ها به وزارت زنان می‌رود،‌ مسوولان مربوطه بلافاصله نیلاب را به یکی از خانه‌های امن کابل منتقل می‌کنند.

رفتن نیلاب به خانه امن، جنجال‌های جدیدی را خلق می‌کند؛ جنجال‌های خانواده آن پیرمرد و جنجال و نزاع‌های خانه‌گی میان پدر و مادر نیلاب. دو سال می‌گذرد و هیچ‌گاهی پدر نیلاب حاضر نمی‌شود دخترش به خانه برگردد.

در جلسات رسیده‌گی به قضیه نیلاب، بارها مسوولان کمیسیون به خانه او زنگ می‌زنند، اما سودی ندارد. پدر نیلاب می‌گوید: «این لکه ننگ همان‌جا بماند و بمیرد بهتر است از این‌که به خانه برگردد.» یک ‌بار مادرش به وزارت امور زنان می‌آید و می‌گوید تلاش نکنید نیلاب به خانه برگردد، که اگر برگردد، از او فقط یک جنازه می‌ماند و خلاص. این حرف‌ها و پس‌زدن‌ها، آواری از ناامیدی است که بر سر نیلاب فرو می‌ریزد.

نیلاب از طریق محکمه فسخ نامزدی می‌کند، اما هیچ‌گاه نمی‌تواند به آغوش خانواده‌اش برگردد. دو سال گذشته و به قول خودش نه راه پس دارد نه پیش. این حق او از جامعه‌ای است که زن صدای خود را نمی‌تواند بلند کند و اگر بلند کند، آخر و عاقبتش می‌شود طرد از خانه، تهدید به قتل و تمام خشونت‌های پیدا و  پنهانی که روح و جسم او را شکنجه می‌دهد.

نیلاب فقط نفس می‌کشد، اما زندگی نمی‌کند…

هشت صبح

 پاکستان طی روزهای اخیر از افزایش مبادلات کالای تجاری بین ایران و افغانستان ابراز نگرانی، آنرا جایگزین کالای خود خوانده و تلاش ها برای جبران آن را آغاز کرده است.

شماری از رسانه‌های پاکستان طی روزهای اخیر نوشته اند ۵۰ درصد بازار سیمان افغانستان در اختیار صادرکنندگان ایران قرار گرفته است

بطور مثال روزنامه  «پاکستان تودی» در مطلبی نوشته است چالش‌های دنباله‌دار پاکستان و افغانستان در بحث تجارت، سوء مدیریت در ساماندهی ترانزیت بار، ضعف در مرز و کارشکنی ناظران باعث شده تا سیمان تولیدی ایران جای پای خود را در افغانستان محکم کند.

براساس این گزارش، بانک توسعه آسیایی هم در گذشته در گزارشی از مزیت تجارت ایران و افغانستان نوشته و گفته بود که طی سال‌های اخیر ۷۰ درصد تجارت ترانزیت افغانستان از طریق ایران انجام شده است.

هیأت دولت پاکستان در همین راستا پیش از سفر عمران خان نخست وزیر آن کشور به کابل در هفدهم نوامبر وارد کابل شده و با مقامات بلند پایه افغانستان دیدار و گفت وگو کردند، گسترش روابط اسلام اباد و کابل را مورد بررسی مجدد قرار دادند.

در این دیدار دو طرف خواهان گسترش همکاری تجاری و ترانزیتی بر اساس تفاهم‌نامه «اپتا» شدند و رئیس جمهور گفته بود با اینکه تاجران افغان در گمرکات و بنادر پاکستان با مشکلات زیادی مواجه اند اما کابل خواهان گسترش همکاری تجاری و ترانزیتی با اسلام آباد می‌باشد.

عبدالرزاق داوود مشاور نخست وزیر پاکستان که هیأت را رهبری می کرد گفته است ما با نیتی که چالش‌ها و مشکلات گذشته برطرف گردد به کابل آمده ایم.

وی در این سفر خود از مذاکرات سازنده با تمامی سهام‌داران در افغانستان به ویژه اشرف غنی و عبدالله عبدالله خبر داد و تاکید کرد: جامعه تجار و بازرگانان دو کشور باید از وضعیت کنونی استفاده کنند.

اکنون که خط آهن خواف- هرات به مرحله بهره برداری رسیده و بازرگانان افغانستان و ایران آنرا گام مهمی در توسعه تجارت و قیمت کالا عنوان می کنند، پاکستان نیز تلاش‌های خود را برای وصل شدن به افغانستان از طریق خط آهن را آغاز کرده است.

ایران سال گذشته جایگاه نخست از نگاه صادارت کالای بازرگانی به افغانستان را از آن خود کرد و برای نخستین بار سال گذشته پاکستان در جایگاه دوم قرار گرفت و این موضوع بازرگانان پاکستان را به تامل بیشتر واداشت.

روز دوشنبه گذشته منابعی خبری افغانستان اعلام کردند دولت پاکستان می خواهد از شهرک مرزی «چمن» با «اسپین بولدک» در استان قندهار خط آهن ایجاد کند.

«یونس مومند» معاون اتاق تجارت افغانستان ساخت راه آهن برای تجارت با پاکستان را مهم ارزیابی کرده و گفته است این طرح برای انتقال کالای تجاری گام مهم است.

رسانه ها به نقل از «شیخ رشید احمد»، وزیر خط آهن پاکستان نوشته اند که به رسانه های پاکستانی نیز گفته شد، در قدم نخست ۱۱ کیلومتر خط آهن از چمن تا اسپین بولدک احداث می ‌شود و در گام بعدی این مسیر تا شهر قندهار ادامه خواهد یافت.

افغانستان و پاکستان برای روابط تجاری و ترانزیتی تفاهم‌نامه «اپتا» را در سال ۱۳۹۱ امضا کرده بودند اما با موجودیت این تفاهم‌نامه در سال‌های اخیر مبادلات تجارتی و ترانزیتی میان دو کشور با مشکلات زیادی مواجه بوده است.
دولت پاکستان که طی ماه‌های اخیر با هدف بهبود روابط با افغانستان اقدام به بازگشایی تمام گذرگاه‌های مشترک مرزی میان دو کشور مطابق پروتکل‌های صحی کرده است، اواخر تابستان امسال درخواست کابل برای ازسرگیری تجارت ترانزیت و صادرات افغانستان به هند از طریق مسیر زمینی پاکستان را نیز پذیرفت.

افغانستان همواره از کارشکنی در امر ترانزیت کالا از پاکستان و پیامدهای ناشی از اختلافات سیاسی- نظامی اسلام‌آباد با دهلی‌نو شکایت داشته و در گذشته موانع بسیاری از سوی پاکستان در تجارت مانند تعرفه‌های سنگین و قوانین سخت در ترخیص و یا حمل بار را به ضرر خود تلقی کرد.

تنش‌های سیاسی، دیپلماتیک، مرزی و درگیری‌های مرزی افزون بر تجارت افغانستان و پاکستان حتی روند ترانزیت کالا از افغانستان به کشورهای دیگر از جمله هند را نیز تحت تاثیر قرار داده است.

وزارت معارف گفت این طرح برای بخش‌هایی از افغانستان است که دانش آموزان در آن به مکتب دسترسی ندارند.

در همین حال، صدیق صدیقی سخن‌گوی رییس‌جمهوری گفت ارگ در جریان این موضوع قرار دارد و از این برنامه وزارت معارف، درک نادرست شده‌است.

او افزود: «آنان برنامه‌هایی که روی دست دارند فقط به منظور تقویت نصاب درسی است.»

وزارت معارف دو روز پیش با نشر اعلامیه‌ای نوشت، مساجد را در چرخۀ آموزشی شامل کرده که براساس آن تمام دانش‌آموزان صنوف اول تا سوم تعلیمات خود را در مساجد محل سکونت شان فرا خواهند گرفت.

در این اعلامیه آمده، در سه سال نخست تعلیم وتربیه، رفتن به مسجد یک هویت قوی اسلامی را در دانش‌آموزان ایجاد و پرورش خواهد داد و محوریت اسلام را برای آنها برجسته خواهد کرد.

در این اعلامیه ذکر شده: «وزارت معارف ساختار خویش را تغییر داده تا اسلام جایگاه محوری را در سیستم تعلیم وتربیه داشته باشد. قبلاً تعلیمات عمومی مسؤلیت تمام تعلیمات ابتدایی و ثانوی را به عهده داشت ولی تعلیمات اسلامی تنها در قبال مدیریت دارالحفاظ و مدارس مسؤلیت داشت. این تفکیک، جایگاه اسلام را در حاشیه قرارداده بود».

به گفته وزارت معارف: «این یک تغییر مهم و بزرگ بوده و ایجاب یک پلان عاقلانه و تطبیق تدریجی و گام به گام را می‌نماید. وزارت تعلیمات عمومی، دارلحفاظ‌ها و مدارس را تحت ریاست عمومی تعلیمات اسلامی جاگزین نموده است. قبلاً معینیت تعلیمات اسلامی صرف از لحاظ ساختاری یک معینیت بود ولی از لحاظ محتوا (صلاحیت‌ها و مسئولیت‌ها) یک اداره کوچک بود که تنها روی دارالحفاظ‌ها و مدارس تمرکز داشت».

این وزارت علاوه کرد: «اکنون در تغییرات جدید ریاست عمومی جدید تعلیمات اسلامی از لحاظ صلاحیت‌ها و مسؤلیت‌ها غنی‌مندتر گردیده و ریاست تعلیمات عمومی و ریاست مدارس و دارالحفاظ‌ها را در زیر چتر خویش احتوا می‌کند و در قبال تمام سیستم خدمات تعلیمی از صنف 1 – 12 مسؤلیت و صلاحیت خواهد داشت».

این اعلامیه با واکنش‌های زیادی روبه رو شد اما اکنون گفته شده که این طرح تنها برای بخش‌هایی است که در آنجا مکاتب وجود ندارد.

نتیجه یک تحقیق که توسط دانشگاه براون آمریکا در مورد تلفات غیرنظامیان در حملات هوایی در افغانستان انجام شده، نشان می‌دهد در سه سال گذشته تلفات غیرنظامیان در پی این حملات در مقایسه به سال‌های قبل بیش از سه برابر افزایش یافته است.

این گزارش که به تازگی منتشر شده نشان می‌دهد تنها در سال گذشته میلادی (۲۰۱۹) در نتیجه حملات هوایی نیروهای آمریکایی و نظامیان افغان، ۷۰۰ غیرنظامی کشته شده‌اند. گفته شده این رقم بیشترین تعداد تلفات غیرنظامیان از زمان حمله آمریکا به افغانستان است.

گزارش انستیتوت مطالعات بین‌المللی واتسون دانشگاه براون آمریکا نشانگر آنست که در دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ، تلفات غیرنظامیان افغان در حملات هوایی در افغانستان افزایش چشمگیری داشته است.

بر اساس این گزارش، شمار تلفات غیرنظامیان بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ میلادی حدود ۳۳۰ درصد افزایش داشته است.

نتا سی کرافورد، نویسنده این تحقیق گفته است از آنجایی که ایالات متحده آمریکا نیروهای زمینی‌اش را در افغانستان کاهش داد اما در مقابل حملات هوایی‌ این نیروها افزایش یافت. هدف فشار این بوده که طالبان را به میز مذاکره بکشانند.

اما پس از توافق آمریکا با طالبان در ماه فبروری سال جاری میلادی، به گفته گروه تحقیقاتی “هزینه‌های جنگ” آمریکا قوانین تعامل خود در خصوص انجام حملات هوایی بر طالبان را نرم‌تر کرده‌اند و حملات شان را کاهش داده است.

اما در مقابل بر اساس این تحقیق ارتش افغانستان حملات هوایی خود را چندین برابر کرده و در نتیجه در این حملات بیش از هر زمان دیگری به غیرنظامیان آسیب رسیده است.

در این پژوهش آمده که در شش ماه نخست سال جاری میلادی(۲۰۲۰) دست‌کم ۸۶ غیرنظامی در حملات هوایی نیروی هوایی افغانستان کشته و ۱۰۳ تن دیگر زخمی شده‌اند، اما در ربع سوم همین سال همزمان با ادامه گفتگوهای صلح، ۷۰ غیرنظامی در حملات هوایی کشته و ۹۰ تن دیگر زخمی شده‌اند.

اما شورای امنیت ملی افغانستان این گزارش را رد می‌کند.رحمت الله اندر، سخنگوی این شورا به بی‌بی‌سی گفت نیروهای امنیتی افغان در یک سال گذشته در حالت دفاعی قرار داشتند و در این حالت عامل تلفات غیرنظامیان نمی‌توانند باشند.

فواد امان، معاون سخنگوی وزارت دفاع افغانستان نیز در واکنش به این گزارش گفته که عامل اصلی تلفات غیرنظامیان گروه طالبان هستند. به گفته وی، این گروه از غیرنظامیان در حملات به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کنند.

به گفته وی، حفظ جان غیرنظامیان در صدر اولویت‌های این وزارت قرار دارد.

او گفت حملات هوایی نیروهای افغان با دقت کامل انجام می‌شود و هدف‌ها مورد ارزیابی همه جانبه قرار می‌گیرد.

او افزود در صورتی که آسیب رسیدن به غیرنظامیان در این اهداف متصور باشد، نظامیان از انجام حمله خودداری می‌کنند.

اما پیش از این از وارد شدن تلفات به غیرنظامیان افغان در حملات هوایی در ولایت ننگرهار، هلمند و برخی دیگر از ولایت‌ها خبرساز شده بود.

گروه طالبان تا کنون در این مورد ابراز نظری نکرده‌اند.

سروی جدید اداره‌ی ملی احصاییه و معلومات، نشان می‌دهد بیش از ۴۷ درصد شهروندان افغانستان زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

بر اساس سروی این اداره که روز دوشنبه (۱۷ قوس)، نشر شد، از مجموع نفوس افغانستان، ۴۷٫۳ درصد مردم زیر خط فقر قرار دارند.

در این سروی آمده است که میزان فقر نسبت به سال پیش خورشیدی، حدود ۱۰ درصد کاهش یافته است. این در حالی است که میزان فقر در سال گذشته‌ی خورشیدی، به ۵۴٫۵ درصد می‌رسید.

اداره‌ی ملی احصاییه و معلومات در این سروی، با ۲۱ هزار خانوار صحبت کرده که شامل کوچی‌های افغانستان نیز می‌شود.

در همین حال، حسیب‌الله موحد، معاون این اداره، گفت که بر اساس سروی جدید، سطح ملی بیکاری، ۱۸٫۶ درصد است و از مجموع نیروهای کار در کشور، ۱۵٫۲ درصد مردان و ۳۲ درصد زنان هنگام مصاحبه، بیکار بوده اند.

 این سروی نشان می‌دهد که از مجموع نیروی کار در افغانستان، ۳۴٫۹ درصد شان در شهرها و ۴۳٫۹ درصد آن در روستاها استند. میزان نیروی کار کوچی‌ها نیز به ۵۳٫۶ درصد می‌رسد.

اداره ملی احصاییه و معلومات گفته است: «یافته‌های این سروی، نشان می‌دهد که سهم جوانان (سنین ۱۵ – ۲۴ سال) که بی‌کار بوده و مشغول آموزش و تحصیل نبوده به ۳۴,۴ فیصد می‌رسد. از مجموع جوانان بی‌کار و به‌دور از آموزش و تحصیل ۱۴,۰ فیصد آنان را مردها و ۵۳,۴ فیصد شان را زن‌ها تشکیل می‌دهند. در سطح ملی، ۳۶,۱ فیصد بزرگ‌سالان و ۵۴,۰ فیصد جوانان از نعمت سواد برخوردار اند.»

هم‌چنان بر اساس این سروی، شاخص فقر چند بعدی در افغانستان از ۵۱٫۷ درصد به ۴۹٫۴ درصد کاهش یافته است.

این درحالی است که در ماه حوت سال گذشته‌ی خورشیدی، وزارت مهاجرین و عودت‌کنندگان، گزارش داده بود که بیش از ۱۷ میلیون نفر در افغانستان، زیر خط فقر قرار دارند.

سیدحسین عالمی بلخی، وزیر پیشین مهاجرین، آن‌ زمان گفته بود که آن‌ها تنها توان رسیدگی به یک میلیون نفر در افغانستان را دارد؛ در حالی که ۵۰ درصد مردم زیر خط فقر قرار دارند و بیست درصد دیگر شان هم فقیر به شمار می‌روند.

کشورهایی که میلیاردها دالر به افغانستان کمک می‌کنند اغلباً از فساد گسترده‌ای که مانع انکشاف می‌شود شکایت دارند.
اما اخیراً یک تعداد از افغان‌ها اصرار دارند و انگشت انتقاد خود را به سمت یک مقام مشخص ناتو در کابل بلند کرده‌اند که فعالیت شرکت سابق وی به دلیل سوی مدیریت متوقف شده بود.

شرکتی به نام اکتیس استراتیژی( Aktis Strategy ) که توسط دو دیپلمات پیشین انگلیسی تاسیس و اداره می‌شود بر پروژه‌های انکشافی در عراق، ترکیه، تونس، سومالی و جاهای دیگر نظارت داشت.
اما طبق گفته پیمانکاران سابق اکتیس و تحقیقاتی که سال گذشته توسط دیلی میل انگلیس انجام شد، وقتی در اوایل سال ۲۰۱۹ به طور ناگهانی وجه نقدی آن تمام شد، پیمانکاران و کارمندان خود را همراه با طلبکاران خشمگین که خواهان پرداخت بودند و هیچگاه به آنها پرداخت نگردید با سرگردانی رها کرد.
به گفته دو منبع که به شرط ناشناس ماندن با فارین پالیسی صحبت کردند، اکنون اندری راتمل یکی از مدیران این شرکت دوباره به کاروبار توسعه و انکشاف برگشته است و به عنوان رییس دفتر نماینده ارشد غیرنظامی ناتو در کابل کار می‌کند و این خشم بسیاری از افغان‌ها را برانگیخته و جامعه بین‌المللی را به خاطر كاهش بودجه كمک به افغانستان به دلیل فساد مالی و تحمل فساد در صفوف خود، به دو رویی متهم می‌كنند.
هنگامی که ماه گذشته حساب توییتر رسمی ناتو در افغانستان خواستش را در مورد توقف «فساد» توییت کرد، با واکنش تند رسمی دفتر امرالله صالح معاون رییس جمهور افغانستان مواجه شد.
اعجاز ملکزاده در توییتی نوشت «در مورد افراد فاسدی که با ناتو در کابل کار می‌کنند چطور؟؟؟ راتمل با چه کس قدرتمندی ارتباط دارد که هیچ کس علیه او صحبت نمی‌کند؟»
به نظر می‌رسید که خشم در خیابان‌های کابل بازتاب یافته است، جایی که یک تاجر در تلاش برای نجات شرکت خود، به فارین پالیسی گفت: «این اوج ریا است. جامعه جهانی به ما می‌گوید كه عمل خود را شفاف سازید و اگر نه كمک‌هایی را كه ما برای زنده ماندن به آنها احتیاج داریم، كاهش می‌دهیم، با وجودی که آنها خود مقصر فسادی هستند كه ما را به آن متهم می‌كنند. چطور جرئت می‌کنند.
راتمل و الکس مارتین دیپلمات پیشین دیگر انگلیسی، آکتیس را در سال ۲۰۱۳ تأسیس کردند و به سرعت برنده قراردادهای امنیتی و انکشافی در کشورهای در حال توسعه و همچنین در اروپا شدند.
این شرکت به سرعت رشد کرد: طبق گفته (دیویکس) یک نهاد رسانه‌ای استخدام و بخش توسعه، تا سال ۲۰۱۸ دارای ۱۵۰ پرسونل و درآمد مالی سالانه حدود ۲۴ میلیون پوند که معادل حدود ۳۲ میلیون دالر در آن زمان می‌شد، بود که بیشتر آن مربوط دولت انگلیس می‌شود.
شرکت راتمل از موقعیت خود به عنوان «پرایم» – یا شرکتی «نخست» تایید شده برای دریافت وجوه ادارات دولتی و نهادهایی مانند سازمان ملل استفاده کرد تا قراردادهای انکشافی را به دست بیاورد.
سپس شرکت های دیگر و پیمانکاران را برای انجام کار، پرداخت حقوق و هزینه‌های خارج از دخل استخدام کرد اما نه قبل از پرداخت هزینه قابل توجه مدیریت برای خود.
آکتیس با وجود داشتن میلیون‌ها دالر درامد از بابت قراردادهای دولتی، تا مارچ ۲۰۱۹ بی پول بود.
دیویکس گزارش داد: «از ده‌ها پرسونل و تعدادی از پیمانکاران فرعی اکتیس چندین ماه حقوق عقب افتاده، هزینه‌ها و حقوق بازنشستگی بدهکار هستند».
دیویکس به ایمیلی از راتمل استناد کرد که در آن وی «علت نابودی اکتیس را مدیریت مالی ضعیف دانسته که باعث شد این شرکت نتواند مقیاس سریع و رشد کار پروژه‌های کم حاشیه خود را در کشورهای شکننده و درگیر جنگ» مدیریت کند.
اما پیمانکاران سابق گفتند که مشکلات مدیریتی از بالا به وجود آمده است.
یک پیمانکار انگلیسی که اکتیس بدهکار وی است گفت «مدیران خیلی خوب پول خود را پرداخت کردند. راتمل رییس بود. این مدیریت سوء مالی او بود «که منجر به نابودی این شرکت شد».
او و منابع دیگر این داستان برای جلوگیری از جلب توجه به پیوند قبلی شان با این شرکت، به شرطی که نامشان ذکر نشود با فارین پالیسی صحبت کردند.
او عضو گروپ واتس‌اپ متشکل از پیمانکاران و کارمندان سابق با شکایت مالی است.
این پیمانکار گفت که وی برای اکتیس از سال۲۰۱ تا ۲۰۲۰ نظارت روی پروژه ضد تروریزم را که توسط کمیسیون اروپا تمویل می‌شد مدیریت کرد .
وی گفت وقتی آكتیس در سال ۲۰۱۸ پرداخت حقوق و مصارف را متوقف كرد، ۱۵۰۰۰ پوند (۲۰ هزار دالر) بدهكار بود و پیمانكاران را برای پرداخت هزینه‌های خود به حال خود گذاشت.

پیمانکار گفت که کمیسیونی را به دولت انگلیس که به اکتیس پرداخت کرده بود، پرداخت کرده است بنابراین هیچ کس نمی‌تواند درک کند که چرا پول پرداخت برای پیمانکاران وجود ندارد. «این به آبروی انگلیس بسیار لطمه زد».
بر اساس گزارش رسانه‌های انگلیس، دولت انگلیس در حال بررسی ایجاد مشاوریت داخلی برای مدیریت پروژه‌های کمک، قطع مشاوره‌هایی مانند اکتیس برای کاهش ضایعات و فساد است.
پیمانکاران پیشین به فارین پالیسی گفتند، هنگامی که کار شرکت اکتیس متوقف شد، برخی از پیمانکاران مشغول کار در پروژه هایی در مکان‌های دور مجبور به تأمین مصارف سفر خود به خانه شدند.
یکی از منابع که عضو گروه واتس‌اپ می‌باشد گفت، اکتیس پرداخت مصارف امنیتی محل پروژه در عراق را متوقف کرد و زندگی افراد حاضر در این پروژه را به خطر انداخت.
به اساس اظهارات مدیر یک شرکت تحت قرار داد اکتیس کارگران پروژه توسعه عدلی از سوی طلبکاران اکتیس تهدید به مرگ شده‌اند.
وی گفت كه شركت وی این پول را پرداخت كرد تا بدهی‌های اكتیس را بپوشاند و پیمانكاران را به خانه خود برساند. وی به فارین پالیسی گفت: «کسی مجبور بود این کار را انجام دهد، این کار درستی بود.
راتمل به چندین درخواست برای اظهار نظر یا مصاحبه پاسخ نداد.
طبق شرح کاری وی که از سوی ناتو پست شده، راتمل ماهانه بیش از ۱۰ هزار دالر درآمد و ۷ کارکن زیر دست دارد .
یک مقام ناتو که برای اظهار نظر از وی پرسیده شد، گفت: «ما در مورد پرسونل خویش اظهار نظر نمی‌کنیم».
حکایت دیلی میل در مورد رفتارهای نادرست راتمل که سال گذشته نوشته شده بود طی هفته‌های اخیر به طور گسترده در رسانه‌های اجتماعی افغانستان پخش شده است.
طوریکه بودجه پروژه‌های بزرگ توسعه‌ای – با «پرایم» تمویل می‌شود سپس برای پیمانکاران خود به قطعات کوچک تقسیم می‌کنند – این غالباً بدین معنی است که بخش قابل توجهی از آن هرگز به پروژه‌ها راه پیدا نمی‌کند. کاهش ۱۰ درصدی غیر معمول نیست، اما برخی از شرکت‌ها بسیار بالاتر می‌روند.
بازرس ویژه بازسازی افغانستان در گزارشی در ماه اکتوبر گفت که بررسی ۶۳ میلیارد دالر کمک ایالات متحده به این کشور نشان می‌دهد که در مجموع تقریباً ۱۹ میلیارد دالر یا ۳۰ درصد از مبلغ بررسی شده به دلیل ضایعات، کلاهبرداری و سوی استفاده از دست رفته است.
مقامات در افغانستان و سایر کشورها می‌گویند که سیستم توسعه به فساد و فقر دامن می‌زند و کابل مدت هاست شکایت دارد که میلیاردها دالر کمک‌های توسعه بین‌المللی توسط دولت‌ها و سازمان‌های اهدا کننده اداره می‌شود و پاسخگویی آنها در برابر مقامات افغانستان کم است یا هیچ پاسخگو نیستند.
دونرهای بین‌المللی به دلیل نگرانی در مورد فساد و اختلاس، بودجه چهار ساله خود را از ۱۵ میلیارد دالر به ۱۲ میلیارد دالر در کنفرانس جنوا کاهش دادند.
به گفته یک مشاور ارشد دولت، کابل سال‌ها است که پیشنهاد کرده کمک‌های جهانی شامل بودجه دولت شود تا مصارف بتواند بهتر هماهنگ و پیگیری شود. وی که خواست نامش افشا نشود، گفت: «مسئولیت پذیری باید متقابل باشد».
یادداشت: لین اودنیل روزنامه نگار، نویسنده و تحلیلگر استرالیایی است. وی بین سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۷ رییس دفتر خبرگزاری فرانسه و آسوشیتدپرس در افغانستان بود.

فارین پالسی

سید طاهر مجاب

بر اساس گزارش هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) و دفتر کمیشنری سازمان ملل برای حقوق بشر، نظام عدلی افغانستان در تأمین عدالت برای زنان و دختران افغان در جرایم خشونت علیه زنان، موفق نبوده است.

در این گزارش که امروز( دوشنبه،۱۷ قوس) به نشر رسیده، کارکردهای نظام عدلی افغانستان در ارتباط با رسیدگی به قضایای خشنونت علیه زنان افغانستان از سال ۲۰۱۸ تا سال ۲۰۲۰ به بررسی گرفته شده است.

گفته می‌شود پیشرفت‌ در پاسخ‌های نظام عدلی به قربانیان خشنونت علیه زنان محدود بوده است و از صد در صد قضایای ثبت شده، تاکنون در حدود ۴۰ درصد از عاملان تمامی قضایا محکوم شده‌اند.

دیبرا لاینز، نماینده خاص دبیرکل سازمان ملل متحد برای افغانستان گفت اغلب زنانی که قربانی خشونت اند، به عدالت دست نیافته‌اند و مجازات عاملان خشونت علیه زنان در این کشور اندک بوده است.

از سویی‌هم یوناما گفته است بسیاری از زنان در افغانستان به دلیل خشونت‌ها دست به خود کشی و خود سوزی می‌زنند این نشان می‌دهد که سیستم عدلی این کشور پاسخ‌گوی عدالت نبوده است.

فیونا فریزر، رییس بخش حقوق بشر یوناما و نماینده‌ی کمیشنر عالی سازمان ملل برای حقوق بشر در افغانستان گفته است که نظام عدلی این کشور برای زنان خشونت دیده، کار درخوری انجام نداده است.

وی می‌افزاید باید تلاش‌ صورت بگیرد تا زنان و دختران به عدالت دسترسی پیدا کنند و نظام عدلی به کرامت ایشان ارج قایل شود.

مداخله‌ی پاکستان در سیاست‌های داخلی افغانستان، کاری نیست که آن‌ را پنهان بنامیم؛ نظمی آشکار که ساختار حکومت‌های افغانستان را همواره به چالش کشیده است.

ریخته‌شدن هسته‌ی دولت ربانی در پیشاور، پشتیبانی مجاهدان از سوی پاکستان و پشتیبانی طالبان از سوی این حکومت، نه حرف استخباراتی است، نه راز پنهان. بر عکس پاکستان آشکارا از حلقات ضد نظام در افغانستان حمایت کرده و تا هنوز این حمایت پایدار است. سفرهای مجاهدان -حکمتیار و عبدالله-، برگشت حکمتیار با طرح دولت موقت با استناد به حرف‌های‌ اسد درانی، رییس پیشین آی اس آی پاکستان، این فرضیه را تایید می‌کند.

سهم پاکستان در نظام افغانستان 

یونس قانونی، معاون اول ریاست‌جمهوری پیشین افغانستان، در مصاحبه‌ای بیان کرده است که در بن، نقش پاکستان را کشورهای شرکت‌کننده و افغانستان فراموش کرده بودند که در گفت‌وگوهای صلح، نقش پاکستان را نباید فراموش کنیم.

سخنان یونس قانونی آشکار می‌کند که پاکستان پیوسته در امور افغانستان دخالت می‌کند و بدون رضایت پاکستان آوردن ثبات در افغانستان ناممکن است. کنش‌ها و دعوت‌کردن‌های مستمر پاکستان از مجاهدان، نشان می‌دهد که حکومت پاکستان در افغانستان خواهان دولت ادغامی؛ طالبان و مجاهدین است.

 پاکستان در گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نقش طالبان و مجاهدان را برجسته‌تر می‌خواهد، تا بتواند سهم بیش‌تری را در دولت پساصلح افغانستان بگیرد. مجاهدان با طالبان -دشمنان قبلی و دوستان میز صلح- در زمان گفت‌وگوهای صلح افغانستان با پیش‌برد سیاست پاکستانی، مهر تایید بر این فرضیه می‌زنند. مجاهدان و طالبان به نحوی سلاح پاکستان برای شکستن نظام در افغانستان استند و با چانه‌زنی می‌خواهند سهم بیش‌تری برای پاکستان به دست بیاورند و افراطیت سوبه‌سرحد پاکستان را در افغانستان تخلیه کنند.

سوبه‌سرحد؛ افراطیت در افغانستان و استمرار قدرت پنجاب

حاکمیت و برتری‌طلبی پنجابی‌ها در پاکستان، دلیل محرومیت پشتون‌های آن‌طرف مرز شده است. پنجاب پاکستان در مقابل پشتون‌ها از سیاست برادر بزرگ استفاده می‌کند و هراس پنجاب از این است که قدرت دست پشتون‌ها بیفتد. بنا بر این با سیاست مشخص؛ عقده‌ی محرومیت را با ابریشم مذهب پیچانده و در افغانستان تخلیه می‌کنند و با این روش جلو فروپاشی و جنگ داخلی را در پاکستان می‌گیرند.

 پاکستان با رشد افراطیت مذهبی در سوبه‌سرحد و چاق‌کردن مدارس دیوبند، سلطه‌ی خود را روی پشتون‌ها اعمال می‌کند و از اشتراکات قومی-زبانی دو طرف سرحد استفاده کرده، انژی مخرب جنگی پشتون‌های پاکستان را داخل افغانستان تخلیه می‌کند. این استراتیژی تا هنوز هژمونی پنجابی‌ها را در پاکستان برقرار کرده است. جهاد افغانستان و قدرت‌مندشدن طالبان در افغانستان، حمایت قاطع پاکستان را در عقب خود داشت.

هنگامی که مجاهدان در مقابل روس‌ها می‌جنگیدند، پاکستان از تکتیک «اسلام مرز نمی‌شناسد» انرژی مخرب مرز را در داخل افغانستان ریخت؛ سپس از عدم مدیریت مجاهدان استفاده کرده، طالبان و القاعده را در افغانستان بزرگ کرد. پاکستان از پشتون‌های آن‌طرف مرز و مردم افغانستان به عنوان چوب سوخت و استمرار جنگ استفاده کرد.

 پاکستان پس از بن، جای خالی خود را در افغانستان دید و احساس خطر کرده، دوباره با همان روش -اسلام مرز نمی‌شناسد- طالبان را علیه حکومت افغانستان به دلیل حضور کشورهای حامی رشد داد، تا افغانستان را «از دست کفار» آزاد کند. این ادعا را می‌شود از سخنان اسد درانی آشکارا دریافت.

حمایت پاکستان از گروه‌های تندرو مذهبی

 رییس پیشین (آی‌اس‌آی)، جنرال اسد درانی در مورد روند جاری صلح افغانستان گفته است: «پاکستان می‌تواند از نفوذ خود بر مجاهدین و طالبان استفاده کند و به آنان بگوید که با یگ‌دیگر گفت‌وگو کنند و هر تصمیمی که شما می‌گیرید، برای پاکستان قابل قبول است؛ ولی پاکستان بیش‌تر از این کاری را نمی‌تواند انجام دهد.» او افزود که پاکستان پیوسته با طالبان و مجاهدان در ارتباط بوده و به آن‌ها کمک کرده است؛ زیرا آن‌ها در مقابل نیروهای خارجی می‌جنگیدند. از سخنان درانی معلوم می‌شود که پاکستان مجاهدان و طالبان را با یک چشم می‌بیند؛ «اسلحه‌ای ضد نظام» و با وجود همه فشارهای بین‌المللی پاکستان نفوذ و رابطه‌ی خو را با آن‌ها حفظ کرده است.

آقای درانی قبل از این، گفته بود که گروه طالبان با اشخاصی؛ مانند عبدالله عبدالله و محمد محقق مذاکره خواهد کرد و نه اشرف غنی. او از عبدالله و محقق به عنوان «فرزندان خاک» یاد کرده بود.

بخش دوم سخنان اسد درانی واضح می‌کند که پاکستان با چناق دل‌خواه در امور افغانستان تصمیم می‌گیرد و نظام برای پاکستانی‌ها مفهوم ندارد، فقط اشخاصی که می‌توانند سیاست پاکستانی را پیاده کنند، فرزندان واقعی افغانستان استند.

در روزهای اخیر سفرهای سران حکومت افغانستان و مجاهدان به پاکستان به بهانه‌ی صلح، تاکید بر این دارد که پاکستان نقش محوری در صلح افغانستان دارد؛ اما روی‌کرد پاکستان نسبت به افغانستان نیت شوم این کشور را هویدا می‌کند.

دیدار سران مجاهدان در روزهای اخیر با هم‌دیگر و جلسات پی‌هم شان با حامد کرزی و دیدار عبدالله و حکتمیار در کابل، نشان می‌دهد که پاکستان با همان مهره‌ها -طالبان و مجاهدان- افغانستان را با سرنوشت دولت نجیب دچار می‌کند. اگر چه این بحث در روزهای اخیر به بحث کلیشه‌ای روزنامه‌ها تبدیل شده است؛ اما واقعی به نظر می‌رسد. قدرت‌گرفتن دوباره‌ی مجاهدان، برگشت طالبان و تلاش پاکستان برای آشتی دو دشمن دیرینه -طالبان و مجاهدان- و  پایه‌گذاری حکومت موقت، می‌تواند مهر تایید به این بحث بزند.

در نخسین روزهای شکل‌گیری طالبان، دولت ربانی بنا بر وجوه مشترک فکری از طالبان حمایت کرد؛ اما با قدرت‌گرفتن طالبان، دشمنی میان دولت ربانی و طالبان شکل گرفت و تا مداخله‌ی ناتو، این دشمنی برای چندین سال ادامه یافت. حالا پاکستان از همان هم‌فکری استفاده کرده، این دو جناح را آشتی می‌دهد و می‌خواهد دولت دل‌خواه خود را در افغانستان شکل بدهد. از این رو مفهوم حضور نظام برای پاکستان در داخل افغانستان فاقد ارزش است؛ زیرا نظام علیه هژمونی پاکستان عمل می‌کند.

پاکستان با نظام دل‌خواه چند معضل را حل می‌کند

− مناقشه‌ی دو کشور -افغانستان و پاکستان- روی مرز دیورند و حل این مناقشه برای پاکستان امری بسیار حیاتی است. برای براندازی نظام کنونی و جاگزینی آن با نظام دل‌خواه اش، می‌تواند قضیه‌ی دیورند را یک‌طرفه کند و پاکستان را به نتیجه‌ی مطلوب برساند.

پاکستان اگر بتواند یک دولت ادغامی از طالبان و مجاهدان بسازد، اولین اقدام شان برای زمینه‌سازی حل معمای دیورند خواهد بود. به همین دلیل تلاش اش را خواهد کرد که دولت دل‌خواه خود را در افغانستان بنیان بگذارد.

− جنگ نیابتی هند و پاکستان: پاکستان در مناقشه‌ی مرزی خود با هند شکست خورده و جامو و کشمیر را به هند واگذار کرده است و نمی‌خواهد با نفوذ هند در مرزهای دیگر خود روبه‌رو شود. اگر پاکستان بتواند در افغانستان دولت دل‌خواه خود را جاگزین نظام فعلی بکند، نفوذ هند را در افغانستان قطع کرده است.

اقتصاد و آب: ضعیف‌بودن بنیادهای اقتصادی افغانستان، نداشتن مدیریت روی آب‌های خویش، مزایای بسیاری را برای پاکستان هدیه می‌کند. اگر افغانستان بتواند زیربنای اقتصادی خود را محکم کند، دیگر واردات از پاکستان امر منتفی است. سالانه درآمدی را که پاکستان از افغانستان دارد، رقم بالایی است که در رشد اقتصادی پاکستان کمک می‌کند.

آب مساله‌ی حیاتی برای پاکستان است که از افغانستان وارد خاک َآن کشور می‌شود.

با قدرت‌مندشدن نظام در داخل افغانستان، پاکستان دیگر نمی‌تواند از آب رایگان افغانستان استفاده کند و افغانستان با بندسازی می‌تواند پاکستان را دچار معضل کم‌آبی بکند. این برای پاکستانی که دچار هزاران معضل دخالی و اقتصاد شکننده است، خطرناک خواهد بود.

 وجود نظام قدرت‌مند در افغانستان، پاکستان را دچار تنش‌های بی‌شماری می‌کند که حل آن برای دولت پاکستان چالشی است بزرگ. از همین رو پاکستان در لابی‌گری‌های جهانی اش، پیوسته تلاش دارد دولت افغانستان را ضعیف نشان بدهد و جهان نیز به پاکستان با دید غول اتمی گرسنه می‌بیند و هم‌واره افغانستان را قربانی این غول اتمی می‌کند.

مداخله‌ی پاکستان در سیاست‌های داخلی افغانستان، کاری نیست که آن‌ را پنهان بنامیم؛ نظمی آشکار که ساختار حکومت‌های افغانستان را هم‌واره به چالش کشیده است.

ریخته‌شدن هسته‌ی دولت ربانی در پیشاور، پشتیبانی مجاهدان از سوی پاکستان و پشتیبانی طالبان از سوی این حکومت، نه حرف استخباراتی است، نه راز پنهان. بر عکس پاکستان آشکارا از حلقات ضد نظام در افغانستان حمایت کرده و تا هنوز این حمایت پایدار است. سفرهای مجاهدان -حکمتیار و عبدالله-، برگشت حکمتیار با طرح دولت موقت با استناد به حرف‌های‌ اسد درانی، رییس پیشین آی اس آی پاکستان، این فرضیه را تایید می‌کند.

سهم پاکستان در نظام افغانستان 

یونس قانونی، معاون اول ریاست‌جمهوری پیشین افغانستان، در مصاحبه‌ای بیان کرده است که در بن، نقش پاکستان را کشورهای شرکت‌کننده و افغانستان فراموش کرده بودند که در گفت‌وگوهای صلح، نقش پاکستان را نباید فراموش کنیم.

سخنان یونس قانونی آشکار می‌کند که پاکستان پیوسته در امور افغانستان دخالت می‌کند و بدون رضایت پاکستان آوردن ثبات در افغانستان ناممکن است. کنش‌ها و دعوت‌کردن‌های مستمر پاکستان از مجاهدان، نشان می‌دهد که حکومت پاکستان در افغانستان خواهان دولت ادغامی؛ طالبان و مجاهدین است.

 پاکستان در گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نقش طالبان و مجاهدان را برجسته‌تر می‌خواهد، تا بتواند سهم بیش‌تری را در دولت پساصلح افغانستان بگیرد. مجاهدان با طالبان -دشمنان قبلی و دوستان میز صلح- در زمان گفت‌وگوهای صلح افغانستان با پیش‌برد سیاست پاکستانی، مهر تایید بر این فرضیه می‌زنند. مجاهدان و طالبان به نحوی سلاح پاکستان برای شکستن نظام در افغانستان استند و با چانه‌زنی می‌خواهند سهم بیش‌تری برای پاکستان به دست بیاورند و افراطیت سوبه‌سرحد پاکستان را در افغانستان تخلیه کنند.

صبح کابل

وزارت امور خارجه عراق شنبه 5 دسامبر با نشر اعلامیه‌ای نوشت، کشورش می‌خواهد سفارت خود را در کابل پایتخت افغانستان بازگشایی کند.

در این اعلامیه آمده، فواد حسین وزیر امور خارجه عراق در دیدار با حمدالله محب مشاور امنیت ملی افغانستان در مورد گسترش روابط دو جانبه، توسعه گردشگری دینی، همکاری امنیتی و مبارزه با «تروریسم» گفت‌وگو کرد. این دیدار در حاشیه کنفرانس منامه در بحرین انجام شد.

در این اعلامیه ذکر شده: «دو طرف همچنین در مورد موضوع فعال سازی خط هوایی بین بغداد و کابل برای تشویق گردشگری دینی و بازگشایی سفارت عراق برای تقویت روابط دو جانبه و دستیابی به آرمان‌های مردم هر دو کشور گفت‌وگو کردند».

از سوی دیگر، دفتر شورای امنیت ملی افغانستان نیز در صفحه رسمی فیسبوک خود نوشت: «در این دیدار دو طرف روی روابط دوجانبه گفت‌وگو نموده، همچنان در مورد گسترش روابط دیپلماتیک، فرهنگی و امنیتی میان دو کشور توافق نمودند».

شایان ذکر است سفارت عراق در کابل در سال 2017 آماج حملات مهاجمان مسلح قرار گرفت که درگیری میان مهاجمان مسلح و نیروهای امنیتی افغان حدود چهار ساعت دوام کرد.

در این درگیری دو محافظ سفارت عراق در کابل کشته شدند و سه نفر دیگر زخم برداشتند. گروه داعش مسئولیت این حمله را به عهده گرفت. پس از آن سفارت عراق در کابل بسته شد.

به نقل از رسانه‌های امریکایی، قانونگذاران امریکایی در لایحه مجوز دفاع ملی، برای سال ۲۰۲۱ اعلام کردند که رییس‌ جمهور این کشور نمی‌تواند شمار نیروهای امریکایی را در افغانستان به کمتر از چهار هزار تن کاهش دهد.
در این لایحه تأکید شده‌ که رییس‌ جمهور ترامپ، باید روند خروج سربازان امریکایی از افغانستان را مشروط به وضعیت افغانستان کند.
یکی از این قانونگذاران امریکا گفته‌اند: «اعضای کنگره تذکر می‌دهند که هر تصمیمی برای کاهش نیروهای مسلح ایالات متحده در افغانستان باید به روشی منظم و با هماهنگی با هم پیمانان و شرکای ایالات متحده و دولت افغانستان انجام شود».
این در حالی‌ست که وزارت دفاع امریکا پیش از این اعلام کرده بود که طرح کاهش نظامیان این کشور در پنتاگون تصویب شده و قرار است تا اواسط جنوری آینده، تعداد سربازان امریکایی به ۲۵۰۰ تن کاهش یابند.

در همین حال، نمایندگان هیئت مذاکره کننده دولت و طالبان، هفته گذشته اعلام کردند که طرفین بروی طرزالعمل مذاکرات توافق کردند و قرار است بحث بر روی آجندا را آغاز کنند.

وزارت دفاع ایالات متحده (پنتاگون) اخیرا اعلام کرد دونالد ترامپ، رئیس جمهور کنونی این کشور در راستای اجرای طرح خروج نیروهای نظامی آمریکا از نقاط مختلف جهان به شمول افغانستان و عراق فرمان خروج بخش اعظمی از نیروهای نظامی آمریکا از خاک سومالی را نیز صادر کرده است.

در حال حاضر، ایالات متحده حدود 700 نظامی آمریکایی در خاک سومالی حضور دارند که بنا به ادعای مقامات پنتاگون، محور اصلی فعالیت این نیروها، کمک به نیروهای محلی برای شکست گروه تروریستی «الشباب» وابسته به القاعده است.

یک مقام نظامی وزارت دفاع آمریکا تأکید کرد ترامپ از پنتاگون خواست همزمان با عقب نشینی بیشتر نیروهای آمریکایی از سومالی، تشکیلات محدودی را در موگادیشو حفظ کند.

با این که مدت کوتاهی از زمامداری ترامپ در کاخ سفید باقی مانده، رئیس جمهور ایالات متحده تصمیم گرفته است نیروهای این کشور را از سومالی خارج کند. او پیش از این به خروج نیروهای آمریکایی از عراق و افغانستان دستور داده بود.

ترامپ در نیمه نوامبر به خروج بخشی از سربازان آمریکایی از افغانستان و عراق دستور داد. شمار افراد این واحدها تا نیمه جنوری 2021 به حدود 2500 نفر کاهش می‌یابد.

بوی صلح به مشام می رسد و آرزو دارم تا نمردیم و چند صباحی درین مملکتِ جنگ‌زده، صلح را احساس کنیم. با توجه به پیش‌رفت‌های که در «دوحه» صورت گرفته، امیدواری‌ها را به وجود آورده تا این کشور پس از ۴ دهه انسان‌کشی، به صلح گذار نماید.

آتش‌بس دایمی، توافق بر تشکیل یک اداره ملی مؤقت که فرایند گذار به یک نطام غیرمتمرکز و همه‌شمول را که در آینه‌ای آن همه مردم خودرا ببیند، به ارمغان بیاید. تعدیل قانون اساسی، برگزاری انتخابات عادلانه و شفاف وتاسیس یک دولت مشروع و مردمی پس از اداره موقت یکی از آرمان‌های مردم ستم‌دیده مان است.

گذاشتن مرحم بر زخم‌های اجتماعی و حذف فاصله‌ها و افتراق از میان اقوم ساکنِ کشور و پایان بخشیدن به استبداد قومی و سیاست‌های انحصارگرایانه از آرزوهای است که در روند صلح و مذاکرات بین‌المیهنی توقع می‌رود.

رژیم کابل دست از تخریب روند صلح بردارد و نگذارد این شانسِ تاریخی از کف مردم به هدر برود. نسل جوان مان دیگر تاب و تحمل انقراض را در قوای مسلح ندارند و این همه داغ فرزند بر دل مادران و پدران بس است.

تراژیدی از دست دادن شوهران زنان جوان بس است و آه یتیمان مظلوم بس است. اگر مومن هستیم، پس به حرف خالق مان کنیم و«صلح» را «خیر» بپنداریم.

هارون معترف

«انسانیت مرز ندارد»، شاید با این جمله بارها و بارها مواجه شده ایم و در لابه لای کتاب ها خوانده و از پشت تریبون ها آن را با حرارت تمام شنیده باشیم.اما به ندرت تعبیر این گونه جملات معجزه گر را در زندگی روزمره خود مشاهده کرده ایم.

یکی از مفاهیم اساسی که موجب رواج فلاکت و‌بدبختی مان شده است از خودبیگانگی ست. ما با ادعای تمامی که برای آبادی و آبادانی سرزمین خود، شهر خود و حتی خانه خود داریم ولی باورمان متفاوت از شعاری ست که سر می دهیم.

برای ما همه چیز در خط کشی های منفور جاه طلبی های فردی و خودخواهی های اندرونی مان شکل گرفته است برای همین است که «کاکا مراد» برای نجات مان از منجلاب سخیف اخلاقی و انسانی آستین بالا میزند و قربانی می شود تا شاید ما هم کمی به خود بیاییم.

به راستی در مقابل کاکامراد حرفی برای گفتن داریم!

باقر واعظی

رییس ستاد مشترک ارتش آمریکا می‌افزاید که این کشور می‌خواهد تعداد نیرو‌هایش را درافغانستان به ۲۵۰۰ تن کاهش دهد.

وی می‌گوید که آمریکا در جریان ۲۰ سال گذشته در افغانستان موفقیت‌های چشمگیری نداشته است و در چند سال اخیر به بن‌بست در افغانستان مواجه شده است.

آقای میلی علاوه کرده است که گفتگو‌های ما با طالبان ممکن برای برخی‌ها قابل تأمل باشد اما این یگانه‌ راه پایان دادن به جنگ در افغانستان است.

این جنرال آمریکایی می‌گوید که در این مدت دولت افغانستان هم برای شکست طالبان کار موجه انجام نداده است.

وی تأکید کرده که آمریکا به مشوره‌دهی و آموزش نیرو‌های امنیتی افغانستان ادامه خواهد داد.