برچسب: افغانستان

با خروج نظامیان امریکایی از پایگاه بگرام، مقامات امریکایی تأیید کرده‌اند این کشور برنامه‌ریزی برای تخلیه اضطراری سفارتش را در کابل تسریع کرده است.
این آمادگی‌ها بخشی از روند خروج ایالات متحده از افغانستان است که به گفته پنتاگون در آخر ماه اگست خاتمه خواهد یافت.
تسریع برنامه‌ریزی برای تخلیه سفارت در کابل، شدت نگرانی‌ها از حملات تهاجمی طالبان را منعکس می‌کند.
روند تخلیه نه تنها شامل خروج صدها پرسونل سفارت امریکا، بلکه شامل هزاران امریکایی که در افغانستان زندگی می‌کنند، نیز می‌شود.

مولوی سردار ځدران، سرپرست ریاست شورای سراسری علما، روز شنبه -۱۲ سرطان- در یک نشست خبری، قطع‌نامه‌ی شورای سراسری علما را به خوانش گرفت و گفت جنگ جاری در افغانستان، برادرکشی، مسلمان‌کشی و از بین‌بردن تأسیسات عامه و خصوصی است.

در قطع‌نامه‌ی شورای سراسری علما، آمده است جنگ روان در افغانستان، به ضرر اسلام و مسلمان‌ها است و سبب کشته‌شدن جوانان، تخریب تأسیسات عامه و مزارع شده و نفرت و دشمنی را میان مردم بیش‌تر می‌سازد.

بر اساس قطع‌نامه، فتوای نامشروع بودن ادامه‌ی جنگ در افغانستان، پیش از این نیز در سطح جهانی از سوی علمای اندونیزیا، بنگله‌دیش، مصر، عربستان سعودی و اخیرا در نشستی در مکه، از سوی علمای افغانستان و پاکستان، صادر شده است.

سرپرست ریاست شورای سراسری علما، از گروه طالبان خواست تا از جنگ دست برداشته و به میز گفت‌وگوها برگردد.

خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان بیش از آن‌که اهمیت استراتژیک داشته باشد، اهمیت “نمادین” دارد.

دولت افغانستان و حامیان بین‌المللی‌اش از مدت‌ها قبل، جنگ تبلیغاتی و رسانه‌ای را به طالبان واگذار کرده‌اند. طالبان بسیار مؤثرتر و قدرت‌مندتر از ابزار روایت‌سازی و جنگ رسانه‌ای بهره‌ برده‌اند.

روایت طالبان همان روایتی است که در ناخودآگاه اجتماعی جامعه‌ی افغانی حضور دارد و محصول انباشت تجربیات تاریخی است: “افغانستان سرزمینی است که ابرقدرت‌ها در آن شکست می‌خورند.” روایتی که همزمان ناسیونالیسم افغانی و جهادیسم را تداعی و تقویت می‌کند. اما در مقابل، دولت افغانستان و حامیان بین‌المللی‌اش هیچ پشتوانه‌ی “روایی” طی این سال‌ها نداشته‌اند و نساخته‌اند.

بعد از خروج نیروهای شوروی، حکومت نجیب الله سه سال در برابر گروه‌های پراکنده و نامنسجم مجاهدین دوام کرد. این‌بار در برابر یک گروه منسجم و قدرت‌مند بعید است کار به سه سال بکشد.

داکتر ابوالفضل فصیحی

جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، می‌گوید رهبری دولت افغانستان ظرفیت ادامه کار حکومت را دارد.

جو بایدن، عصر جمعه پس از سوالات پی در پی خبرنگاران در مورد افغانستان خواست به‌جای سوالات “منفی” در مورد خبرهای “شاد” از او سوال کنند.

روز گذشته بگرام، بزرگترین پایگاه نیروهای آمریکایی به نیروهای امنیتی افغانستان تحویل داده شد. با این اقدام روند خروج نیروهای نظامی خارجی از کشور در حال تکمیل شدن است.

آقای بایدن گفت روند خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان براساس برنامه‌ در حال اجراست.

از رئیس جمهور آمریکا در مورد آینده حکومت افغانستان نیز سوال شد؛ این‌که آیا این حکومت می‌تواند در برابر چالش‌های پیش رو مقابله کند، آقای بایدن گفت حکومت افغانستان توانایی ادامه کارش را دارد، اما او بر ضرورت حمایت داخلی از حکومت افغانستان نیز تاکید کرد.

بایدن گفت:«ما بیست سال آنجا بودیم. من در قصر سفید با رهبران افغان صحبت کردم. فکر می‌کنم آنها توانایی این را دارند که از حکومت محافظت کنند. من فکر می‌کنم در آینده مذاکرات بیشتری انجام خواهد شد، اما نگرانی من این است که آنها مسایل داخلی میان خودشان دارند، و به خاطر بقای حکومت به حمایت داخلی نیاز دارند.»

با آغاز روند خروج نیروهای آمریکایی گروه طالبان شماری از ولسوالی‌های را تحت کنترل خود درآوردند.

رئیس جمهور آمریکا در پاسخ به سوالی درباره حمایت از نیروهای هوایی افغانستان پس از خروج نیروهای خارجی از این کشور گفت آمادگی برای حمایت از نیروهای هوایی از بیرون کشور گرفته شده است.

وی تاکید کرد:«ما امکانات حمایت و کمک هوایی از بیرون کشور را فراهم ساخته‌ایم، ولی افغان‌ها می‌توانند این کار را با حمایت نیروهای هوایی خودشان انجام دهند. ما در زمینه حفظ و مراقبت این نیروها کمک می‌کنیم.»

قرار است تا یازدهم سپتامبر سربازان آمریکایی و کشورهای عضو ناتو به طور کامل از افغانستان خارج شوند.

آقای مجروح که روز شنبه -۱۲ سرطان- در یک نشست خبری صحبت می‌کرد، گفت: «دو مورد بیماری قارچ سیاه، در کابل شناسایی شده است. مورد اول آن، در یکی از باشندگان کابل و مورد دوم آن، در یکی از باشندگان بغلان که به کابل سفر کرده، شناسایی شده است. مورد سوم هم امروز در سمنگان شناسایی شده است.»

به گفته‌ی او، در دو مورد، افرادی به قارچ سیاه مبتلا شده اند که بیماری شکر داشته اند؛ اما هر سه مورد، شدید و نگران‌کننده نیست.

آقای مجروح، توضیح داد: «بیماری قارچ سیاه، از جمله بیماری‌های نادر است و در چند سال گذشته، موارد آن در افغانستان ثبت نشده بود. این بیماری، افرادی را مبتلا می‌کند که سیستم ایمنی شان آسیب دیده باشد. کرونا زمینه‌ساز ابتلا به قارچ سیاه است و امکان مرگ ناشی از آن، ۵۰ درصد است. این بیماری از فرد به فرد منتقل نمی‌شود.»

سرپرست وزارت صحت، تأکید کرد اگر شهروندان افغانستان در برابر ویروس کرونا بی‌اعتنا باشند، با چالش بزرگ‌تری به نام قارچ سیاه مواجه خواهند شد.

او، هم‌چنان گفت سرعت انتشار کرونا در افغانستان، به ویژه در ولایت‌های غربی و مرکزی، افزایش یافته و مردم باید برای جلوگیری از آن، نکات صحی را رعایت کنند.

آقای مجروح، هم‌چنان گفت قرار است تا هفته‌ی آن، سه میلیون دوز واکسین کرونای جانسون-جانسون امریکایی، در دو مرحله به افغانستان برسد.

وزارت صحت عامه امروز پنج شنبه( ۱۰سرطان) اعلام کرد در شبانه‌ روز گذشته از مجموع ۵۵۰۶ نمونه آزمایش شده در سراسر کشور، ۱۹۴۰ واقعه تازه شناسایی شده است.
وزارت صحت عامه افزود با اضافه شدن این تعداد بیمار جدید، شمار مجموعی مبتلایان به بیماری‌ کرونا در سراسر کشور، به ۱۲۲ هزار و ۱۵۶ تن رسیده است.
طبق آمار وزارت صحت، در ۲۴ ساعت گذشته ۸۶ بیمار مبتلا به کرونا فوت کرده و اکنون شمار جان باختگان ناشی از این بیماری در کشور، به پنج هزار و ۴۸ تن رسیده است.
این وزارت اضافه کرده که در شبانه روز گذشته، ۹۱۲ بیمار مبتلا به کرونا در کشور بهبود یافته است.

«جنگ ابدی» امریکا در افغانستان از آغازش در اول ‏این قرن تا حال، با مرگ سه فرمانده رو به پایان است. این ‏هفته اما؛ جو بایدن، قرار است رییس‌جمهوری باشد که ‏نقش ایالات متحده در این درگیری خونین و غیر قابل ‏گشایش را به پایان می‌رساند.‏

بیست سال پس از حمله‌های یازده‌ی سپتمبر -که توسط ‏القاعده از خاک افغانستان نقشه کشیده شده بود و ‏ایالات متحده را به گورستانی از امپراتوری‌های شکست‌خورده کشاند- چندین منبع نظامی، به سی‌ان‌ان، گفتند ‏که خروج امریکا طی چند روز به پایان خواهد رسید. حدود ‏‏۱۰۰۰ سرباز، می‌توانند برای محافظت از سفارت امریکا ‏در کابل و  فرودگاه، باقی بمانند. این نقطه‌ی عطفی‌ست برای حکومت شکننده و نیروهای مسلحش که بر آنند ‏تا جنگ دایمی -که قبل از ورود امریکا آغاز شد و بعد ‏از خروجش هم ادامه خواهد داشت- را پیش ببرند.‏

عملیات امریکایی اما که توسط رییس‌جمهور جورج ‏دبلیو بوش هنگام ویران‌شدن برج‌های دوگانه‌ی نیویورک ‏و پنتاگون آغاز شد، عملا به پایان رسیده است.‏

از دید فراخ‌تر استراتژیک، خروج نیروها بیان‌‏کننده‌ی کم‌رنگ‌شدن پدیده‌ی جنگ در برابر تروریزم به عنوان ‏یک اولویت غالب است که به باور ایالات متحده و ‏رهبران متحدش، قرار بود اصل سازمان‌دهنده‌ی روابط بین‌‏الملل در دهه‌های آینده باشد. سال‌ها جنگ در خارج از ‏کشور، سلطه‌ی امریکا را کاهش داد و به شعله‌ورشدن ‏اختلافات داخلی دامن زد که باعث شد جای پای ‏جهانی ایالات متحده به لرزه بیفتد. دوره‌ی جدیدی که از رقابت ‏قدرت‌های بزرگ، با ظهور چین و خصومت روسیه قابل ‏تشخیص است، اکنون بیش‌تر از همه چیز واشنگتن را نگران ‏می‌کند.‏

همه‌گیری کوید-۱۹، صدها هزار امریکایی را بیش‌تر ‏از تروریزم کشته است.‏

پس از سال‌ها در تنگناقراردادن کامل هراس‌افگنان، ‏نبردهای تلخ زمینی، اعمار ملت، بی‌توجهی ایالات متحده و ‏سپس عزم راسخش، حملات ضدشورشی، مذاکره با طالبان و ‏سهل‌گرفتن [مذاکرات]، ایالات متحده بیرون خواهد شد ‏و بسیاری از شهرواندان، تعجب می‌کنند که چرا ‏امریکایی‌ها هنوز در افغانستان بوده ‌اند.‏

تا زمانی که اوضاع در کابل واقعا بدتر نشود، هیچ ‏صحنه‌ای شبیه به آن چه در سایگون پس از جنگ ویتنام ‏-که چرخ‌بال‌هایی از سقف سفارت امریکا بلند شدند-، دیده ‏نخواهد شد. این درگیری به حدی ادامه یافت که ‏تعدادی از سربازان امریکایی، فرزندان خود را به ‏همان میدان نبردی اعزام کردند که خودشان رفته ‏بودند. از دید بیش‌تر شهروندان امریکا، این جنگ عمدتا پایان ‏می‌یابد؛ اما درست مثل جنگ درازمدت قبلی، هیچ ‏رژه‌ی پیروزی دیده نمی‌شود، فقط فرسودگی است، ‏مجموعه‌ای از تهاجم‌ها و برنامه‌های شکست‌خورده‌ی ایالات ‏متحده و میلی شدید سیاسی برای تسلیم‌شدن. ‏

بوش در اکتبر ۲۰۰۱ گفت: «این مأموریت خواست ما ‏نبود؛ اما ما آن را به سر خواهیم رساند.»‏

بعد از دو دهه، بسیاری با این پرسش رو‌به‌رو اند ‏که؛ آیا ایالات متحده به قولش عمل کرد؟ این که پاسخ‌دادن به این پرسش چرا این اندازه دشوار است، نشان می‌دهد ‏که جنگ برای آن‌ها که می‌جنگیدند و جنگ را رهبری ‏می‌کردند تا چه میزان تجربه‌ی دلهره‌آوری بوده.‏

این عزیمت بدون سروصدا، فاقد آن نمایش مهیجی‌ است که ‏بوش را به حمله علیه طالبان و القاعده واداشت. با ‏این وجود اما، اکنون لحظه‌ی مهمی در تاریخ امریکا ‏است. بیش‌تر از ۳۵۰۰ کشته از جنگ امریکا و متحدانش، ‏بسیاری دیگر که از نظر جسمی و روحی معلول اند و ‏ده‌ها هزار نیروی امنیتی افغانستان و غیرنظامی که از ‏بین رفتند، مستحق پس‌گرفتن حساب ‌اند‎.‎

فصل جدید ایالات متحده

خروج امریکا پس از حملات ۱۱ سپتمبر، آخرین پیوندها ‏با سال‌های پرفرازونشیب جنگ‌های امریکا در خارج ‏از کشور را قطع خواهد کرد؛ دوره‌ای که احساس امنیت ‏کشور در قاره‌ی خود را فروپاشاند، اعتبار جهانی آن ‏را متزلزل کرده و قانون اساسی را به چالش کشید‎.‎

بایدن به عنوان رییس‌جمهوری که «طولانی‌ترین جنگ» ‏امریکا را پایان می‌دهد، برای این پاسخ‌ها و ‏اتفاقات بعدی مسؤول خواهد بود. جنگ افغانستان به ‏حدی از اذهان عمومی محو شده است که تقاضاهای زیادی ‏برای ترک وجود ندارد؛ اما پایان جنگ‌های خارجی از ‏اعتقاداتی بوده است که ترقی‌خواهان و رأی‌دهندگان ‏دونالد ترامپ را، به هم پیوند داده است.‏

رییس‌جمهوری که به این‌ها پایان خواهد داد، سزاوار ‏ستایش خواهد بود. این امتیاز اما این پرسش را با ‏خود به هم‌راه می‌آورد که بایدن با اهداف سیاسی پیش ‏خواهد رفت، یا اهداف استراتژیک. سپس این پرسش نیز سبز می‌شود که؛ آیا ایالات ‏متحده در قبال میلیون‌ها افغانستانی تحت حمایت که در ‏آرمان دموکراسی خود پروراند و اکنون در آستانه‌ی ‏روبه‌روشدن با دوره‌ی تاریکی تازه‌ای زیر سلطه‌ی طالبان ‏فیودال روبه‌رو استند، مسئولیت دارد؛ طالبانی که در ‏میان مصیب‌های دیگر، دختران را از رفتن به مکتب باز می‌‏دارند. در واقع، حالا واشنگتن در تلاش شتاب‌زده‌ای ‏برای خروج مترجم‌ها و افغانستانی‌های دیگری که به نیروهای ‏امریکایی کمک کردنده اند، قرار دارد. ‏

‏ در داخل افغانستان، طالبان در حال پیش‌روی و به‌دست‌گرفتن مناطق در سراسر کشور استند. ترس محسوسی ‏از شکست دولت وجود دارد که می‌تواند ضربه‌ی مهلکی به ‏حیثیت امریکا بزند. در حالی که انتظار می‌رود ‏نیروهای امریکایی عملیات ضدهراس‌افگنانه‌ی خود را از ‏پایگاه‌های خارج از کشور، ادامه بدهند، برخی از ‏کارشناسان نظامی، نگران استند که چنین حملاتی به ‏اندازه‌ی حضور در میدان، مؤثر نباشد. عملیات ‏استخبارتی ایالات متحده نیاز به بازسازی خواهد ‏داشت.‏

با این وجود، همه جنگ‌های خارجی، به رضایت افراد در ‏داخل کشور بستگی دارد. برداشت منطقی از دخالت ‏ایالات متحده –در اصطلاح معروف دوران بوش «مبارزه با ‏تروریست‌ها در آن سو به ‌جای این سو»- برای نسل جدید ‏سخت است‎.‎

بایدن، که در مقام معاون رییس‌جمهور یکی از ‏مبارزان کم‌اشتیاق در جنگ علیه تروریزم در خارج از ‏کشور بود، او این قطع ارتباط را هنگام اعلام خروج ‏نیروهای امریکا در اپریل مجراسازی کرد. ‏

بایدن، در اتاق معاهده‌ی کاخ سفید، جایی که بوش ۲۰ سال ‏قبل عملیات جنگی را از همان نقطه آغاز کرد، به ملت ‏گفت: «ما به دلیل حمله‌ی وحشت‌ناکی که ۲۰ سال پیش رخ ‏داده بود، به افغانستان رفتیم. این اما نمی‌تواند ‏توضیحی برای باقی‌ماندن در سال ۲۰۲۱ داشته باشد.»‏

آیا ارزشش را داشت؟

‏ ‏این پرسش که آیا جنگ ارزشش را داشت، از نمای بخش ‏شصتم قبرستان ملی آرلینگتون -که صفوف کشته‌شدگان ‏جنگ‌های پس از یازدهم سپتامبر را در سینه خود جا ‏داده-، با آن چه در اتاق فکر بال غربی -ویست وینگ- ‏یا واشنگتن استريال تفاوت دارد.‏

آن امریکایی‌های شجاعی که در اوایل جنگ از بین ‏رفتند، بیهوده نمردند.‏

برای شروع، جنگ موفقیت‌آمیز بود. طی چند هفته، ‏القاعده به درک واصل شد. رویاهای دموکراسی پس از ‏نابودی طالبان توسط نیروهای ایالات متحده و اتحاد ‏شمالی برانگیخته شد. هرچند اسامه بن لادن یک دهه‌ی ‏دیگر هم زنده ماند تا این که آخرسر ایالات متحده ‏انتقام خود را از او در مخفی‌گاه پاکستان گرفت و ‏حملات هراس‌افگنانه‌ی گسترده‌ای که ترس رهبران ایالات ‏متحده را بر انگیخت، هرگز عملی نشد.‏

اما هنگامی که دولت بوش توجه خود را به عراق متمرکز کرد، مبارزه کم‌رنگ شد و طالبان دوباره مجال تشکیل ‏گروه را یافتند. از آن به بعد، حملات و برنامه‌های ‏جدید امریکا برای ساختن نیروهای افغانستانی آشکار شد که ‏هیچ‌کدام موفقیت چشم‌گیری به دست نیاورد.‏

اسناد محرمانه‌ی منتشرشده توسط واشنگتن‌پست در سال ،‏‏۲۰۱۹ نشان می‌دهد که مقامات ارشد امریکایی، ‏نتوانسته ‌اند در مورد جنگ با خود امریکایی‌ها واضح ‏باشند. آن‌ها دست به ارزیابی‌های خوش‌بینانه‌ای می‌زدند که ‏خود می‌دانستند نادرست است.‏

به گزارش این روزنامه: «مقامات امریکایی تصدیق ‏کردند که استراتژی‌های جنگی آن‌ها بسیار ناقص است و ‏واشنگتن مبالغ هنگفتی روی تلاش برای بازسازی ‏افغانستان به یک کشور مدرن هدر داد.”»

برای سال‌ها، افغانستان جنگی بود که ایالات متحده ‏توانایی پرداخت مالی آن را نداشت؛ اما آن چه فکر می ‌کرد این بود که توانایی مالی ترک آن را ندارد. ‏بایدن اما تصمیم برگشت‌ناپذیر خود برای پیش‌برد ‏مسؤولیت ترک‌کردن کشور که ترامپ آغازش کرده بود را ‏ادامه داد.‏

بایدن در اپریل پرسیده بود: «زمان مناسب ترک‌کردن ‏کی خواهد؟ یک سال بعد؟ دو سال بعد؟ ده سال بعد؟ ده، ‏بیست، سی میلیارد دالر بیش‌تر بر میلیاردها دالری ‏که تا همین حالا مصرف شده، بیفزاییم؟”»

بیشترین تردید‌هایی که رییس‌جمهورها با آن روبه‌رو ‏می‌شوند، تصامیم بد استند.‏

اگر دولت کابل سقوط کند و مردم سلاخی شوند، این‌ها ‏همه زیر انظار بایدن خواهد بود. اگر دیپلمات‌های ‏ایالات متحده در یک قتل سیاسی که پلیس‌های تضعیف‌شده ‏مقصر آن دانسته می‌شوند، بمیرند، او با فاجعه‌ای ‏انسانی و سیاسی روبه‌رو خواهد شد.‏

خطر لانه‌کرده در افغانستان پساایالات متحده، خطر ‏جدی‌ای است. جنرال آستین میلر، فرمانده ارشد امریکا ‏در افغانستان، روز سه‌شنبه به نیویورک‌تایمز، گفت ‏که جنگ داخلی می‌تواند [محتمل] باشد و این «باید ‏برای جهانیان نگران‌ننده باشد.» ‏

پس از دهه‌ی ۱۹۸۰، هنگامی که ایالات متحده به ‏افغانستان پشت کرد و پس از مسلح‌کردن نیروهای ‏مجاهدین برای شکست‌دادن نیروهای شوروی، زمینه‌ی ظهور ‏پناه‌گاه هراس‌افگنانه‌ی هرج‌ومرج طلب را فراهم کرد، ‏کارشناسان خطر غافل‌شدن از کشور را هشدار می‌دهند. ‏نیروهای شاهین –هاوک- امنیت ملی به عقب‌نشینی بارک ‏اوباما از عراق و متعاقبا ظهور داعش به عنوان یکی ‏از داستان‌های هشداردهنده، اشاره می‌کند.‏

جنرال متقاعد، دیوید پتریوس، رییس سابق سی‌آی‌ای ‏که فرماندهی نیروهای امریکایی در افغانستان و عراق ‏را به عهده داشت، گفت که او اکنون تهدیدی برای وطن ‏نمی‌بیند. هرچند، او در روز دوشنبه در به واشنگتن‌پست گفت که این گروه «هیچ نشانه‌ای از قطع رابطه با ‏القاعده» را بروز نداده ‌است.‏

آنتونی بلینکن، وزیر خارجه‌ی امریکا، روز سه‌شنبه در ‏مصاحبه‌ای با ‏RAI TG1‎‏ گفت: «القاعده در افغانستان ‏در حال حاضر تهدیدی واقعی برای ایالات متحده، ‏ایتالیا، یا هیچ کشوری دیگری حساب نمی‌شود.»‏

این استدلال که ایالات متحده برای جلوگیری از ظهور  ‏یک پناه‌گاه تروریستی جدید باید در کشور بماند، این ‏واقعیت را زیر سایه‌ی خود قرار می‌دهد که افراط‌گرایان از بسیاری از کشورهای شکست‌خورده در سراسر ‏جهان فعالیت می کنند و بدون پادگان‌های عظیم نظامی ‏از ایالات متحده هدف قرار می‌گیرند.‏

چنین منطقی به بایدن کمک کرد تا در سخن‌رانی اپریل ‏خود، نتیجه بگیرد که پامریکا از زمان مرگ بن لادن و ‏انحطاط القاعده، به اهداف مشخص خود رسیده است، قبل ‏از این که اضافه کند: «حالا زمان پایان‌دادن به جنگ ‏ابدی است.»‏

سی ان ان

ترجمه: صبح کابل

آقای ویلسن، روز پنج‌شنبه -۱۰ سرطان- با بازنشر اعلامیه‌ی سفارت امریکا در کابل در مورد افزایش ‏خشونت‌ها و شمار تلفات غیرنظامیان در ۱۲ سال گذشته، گفته است که ما خواستار پایان ‏خشونت‌ها، احترام به حقوق بشر و جدی‌شدن گفت‌وگوها استیم؛ تا این روند به صلح عادلانه و ‏پایدار در افغانستان منجر شود.‌‎ ‎

در اعلامیه‌ای که روز چهارشنبه -۹ سرطان- از سوی سفارت امریکا در کابل به نشر رسیده، آمده ‏است که تنها در ۱۲ سال گذشته، ۳۸ هزار غیرنظامی در افغانستان جان باخته است.‌‎ ‎

این سفارت، با ابراز نگرانی از افزایش حملات طالبان، گفته است که در نتیجه‌ی حملات این گروه، ‏غیرنظامیان و زیرساخت‌ها آسیب می‌بینند.‌‎ ‎

در اعلامیه‌، آمده است که امریکا و جهان، شکل‌گرفتن نظام تحمیلی در افغانستان را نمی‌پذیرند؛ ‏زیرا در این‌گونه نظام، به حقوق بشر احترام گذاشته نشده و مشروعیت مردمی نیز ندارد.‌‎ ‎

به نقل از این اعلامیه، در جریان ۱۲ سال گذشته، افزون بر کشته‌شدن ۳۸ هزار غیرنظامی، بیش‌تر ‏از ۷۰ هزار غیرنظامی نیز زخمی شده اند.‌‎ ‎

سفارت امریکا، تأکید کرده است که شهروندان افغانستان به اندازه‌ی کافی در ۲۰ سال گذشته، رنج ‏و درد کشیده و اکنون زمان آن رسیده که این مردم بدون هراس و ترس به زندگی عادی‌شان ادامه ‏دهند.‌‎ ‎

این در حالی است که در ماه‌های اخیر، خشونت‌ها در افغانستان به شدت افزایش یافته است؛ تا ‏جایی که به ادعای طالبان، بیش‌تر از ۷۰ ولسوالی به دست جنگ‌جویان این گروه سقوط کرده ‏است. آمار رسمی و تأییدشده، سقوط بیش‌تر از ۳۰ ولسوالی را نشان می‌دهد.‏

‏ به دنبال افزایش حملات طالبان، هزاران خانواده‌ در ولایت‌های مختلف، خانه‌‌‌های‌شان را ترک و ‏به مرکز ولایت‌های‌شان، یا سایر ولایت‌ها آواره شده اند‎.‎

آقای خان، روز چهارشنبه -۹ سرطان-، در بیانیه‌ای به پارلمان پاکستان، ‏گفت: «ما می‌توانیم در صلح با امریکا هم‌کار باشیم و همیشه خواهیم ماند؛ اما، ما دیگر هرگز ‏نمی‌توانیم در درگیری شریک باشیم.»‏

او، بار دیگر احتمال ایجاد پایگاه‌های نظامی امریکا پس از خروج از افغانستان در پاکستان را رد ‏کرد‎.‎

نخست‌وزیر پاکستان، گفت که تصمیم این کشور برای پیوستن به جنگ ایالات متحده، باعث ‏واکنش نظامی در کشورش شد که در نتیجه‌ی آن ۷۰۰۰۰ پاکستانی در بمب‌گذاری‌های انتحاری و ‏حملات هراس‌افگنانه کشته شد و حدود ۱۵۰ میلیارد دالر به اقتصاد شکننده‌ی ملی این کشور، ‏خسارت وارد شد‎.‎

عمران‌خان، گفت که به جای قدردانی از فداکاری‌ها، واشنگتن اسلام‌آباد را «منافق» خوانده و ‏صداقت پاکستان را زیر سوال برده است‎.‎

از زمان آغاز روابط تاریخی پاکستان با ایالات متحده که با ورود نیروهای خارجی به رهبری امریکا ‏به افغانستان، آغاز شد، ۲۰ سال می‌گذرد‎

عمران خان دیروز (چهارشنبه، نهم سرطان) در نشست عمومی شورای ملی پاکستان این موضوع را مطرح کرد.

آقای خان گفت باوجود این که خانواده‌های شماری از رهبران طالبان در پاکستان زندگی می‌کنند، اما اسلام‌آباد روی طالبان هیچ فشاری وارد نمی‌کند.

به نقل از روزنامۀ «دان»، نخست وزیر پاکستان می‌افزاید با نزدیک شدن موقع خروج کامل نیروهای خارجی از افغانستان، واشنگتن از اسلام‌آباد می‌خواهد که طالبان را به میز مذاکره حاضر کند.

عمران خان خاطرنشان می‌سازد این یک واقعیت است که خانواده‌های طالبان در پاکستان زنده‌گی می‌کنند، اما اسلام‌آباد نمی‌خواهد با زندانی ساختن این خانواده‌ها رهبران طالبان را به زور روی میز مذاکره حاضر کند.

او ادامه می‌دهد اسلام‌آباد در حال حاضر سیاست عمق استراتژیک را در افغانستان دنبال نمی‌کند و بین احزاب و گروه‌های سیاسی در این کشور هیچ یکی را حمایت نمی‌کند.

نخست وزیر پاکستان علاوه می‌کند پاکستان در پی تأمین صلح در افغانستان است.

این در حالی است که پیش از این، وزیر داخلۀ پاکستان نیز یادآوری کرده است که اسلام‌آباد از طالبان حمایت می‌کند. به گفتۀ او، خانواده‌های طالبان در پاکستان زنده‌گی می‌کنند و زخمیان این گروه نیز در شفاخانه‌های پاکستان درمان می‌شوند.

حمدالله محب، مشاور شورای امنیت ملی افغانستان از وزیر داخلۀ پاکستان برای این افشاگری ستایش کرده است.

از این پیش مقام‌های دولت افغانستان بارها صدا بلند کرده‌اند که پاکستان لانۀ تروریسم و حامی طالبان است. اسلام‌آباد اما همواره این موضوع را رد می‌کرد. در این اواخر روشن نیست که مقام‌های پاکستانی روی چه علتی از حمایت‌شان از طالبان پرده بر می‌دارند.

 میر رحمان رحمانی رییس مجلس نمایندگان شورای ملی کشور در حاشیه نشست سازمان پیمان امنیت جمعی با امامعلی رحمان رییس جمهور تاجیکستان ملاقات کرد.
در این دیدار، دو طرف پیرامون موضوعات مورد علاقه و اوضاع دو کشور بحث و تبادل نظر کردند.
تا کنون جزئیات بیشتری از این دیدار منتشر نشده است.
رحمانی در رأس هیئتی پارلمانی به تاجیکستان سفر کرده است.

دولت آلمان، اعلام کرد بر اساس تعهد جدید این کشور، مبلغ ۱۸۲٫۶ میلیون یورو به افغانستان کمک خواهد کرد.

در نشستی که روز سه‌شنبه -۸ سرطان- میان نذیر کبیری، معین پالیسی وزارت مالیه و کلودیا وارننگ، رییس عمومی بخش شرق میانه، آسیا، امریکای لاتین، اروپای جنوب شرقی و اروپای شرقی وزارت هم‌کاری اقتصادی دولت فدرال آلمان، به گونه‌ی آنلاین برگزار شد، دولت آلمان این مقدار پول را تعهد کرد.

بانو وارننگ، گفته است: «ما آماده استیم تا با دولت افغانستان و افغانستانی‌های متعهد در راستای توسعه‌ی پایدار در افغانستان هم‌کاری کنیم. تلاش‌های مشترک ما برای دست‌یابی به یک افغانستان صلح‌آمیز با عدالت اجتماعی و اقتصاد قوی، تنها در صورتی نتیجه خواهد داد که تمام بازی‌گران، راه حل سیاسی را یگانه راه بیرون‌رفت از بحران کنونی در افغانستان بدانند.»

بر اساس تعهد جدید دولت آلمان، ۱۲۰ میلیون یورو برای پروژه‌های هم‌کاری مالی، ۴۷٫۶ میلیون یورو برای هم‌کاری‌های تخنیکی و مبلغ ۱۵ میلیون یورو برای رسیدگی به مشکلات بی‌جا شدگان داخلی اختصاص خواهد یافت.

جرمنی با خارج ساختن آخرین سربازان خود از افغانستان ماموریت بیست ساله خود در کشور را خاتمه دادند.

آناگریت کرمپ کارنباور ، وزیر دفاع جرمنی در تویت خود گفت آخرین دستۀ سربازان این کشور در راه برگشت به جرمنی اند.

آژانس خبررسانی جرمنی گزارش می‌دهد آخرین دستۀ سربازان این کشور دیروز از میدان هوایی مزارشریف رهسپار جرمنی شدند.

جرمنی در ماه‌های اخیر یک هزار و صد سرباز در افغانستان داشت.

رم نیز اعلان کرد خروج سربازان خود از افغانستان را تکمیل کرده است.

وزیر دفاع ایتالیا لورینزو گورینی گفت ماموریت این کشور شب گذشته رسماً پایان یافت اما همکاری ایتالیا با افغانستان ادامه خواهد داشت.

آقای اتمر تاکید کرده که این موضوع را به شاه محمود قریشی، وزیر امور خارجه پاکستان نیز یادآور شده است.

وی در ادامه افزود، بازگشت رژیمی به شکل پیکارجویان طالب همراه با دهشت‌افگنان منطقه‌ای و بین‌المللی است و نه تنها به نفع افغانستان و پاکستان و همسایگان آن نیست بلکه برای هیچ کشوری در جهان مناسب نخواهد بود.

او از آقای قریشی خواسته است تا در همکاری با دولت افغانستان پیکارجویان طالب را به میز مذاکره آورده و از تجهیز تسلیحاتی این گروه جلوگیری کند.

وزیر خارجه پاکستان نیز در گفته‌های تازه خود اطمینان داد که اسلام‌آباد تلاش خواهد کرد در مذاکرات صلح افغانستان نقش موثری داشته باشد.

شایان ذکر است، آقای قریشی پذیرفته که پاکستان تماس مستقیم با پیکارجویان طالب دارد اما گفته این تماس‌ها برای سهولت در مذاکرات صورت می گیرد.

رییس پیشین پنتاگون همچنان در این کتاب نوشته آقای کرزی در یک نشست محرمانه در ارگ کابل، از من خواست تا در از بین بردن سران جبهۀ شمال و تضعیف آنها، با او همکاری نمایم.

در این کتاب آمده است: کرزی به من گفت: بزرگ‌ترین تهدید در برابر حکومت من، جبهه شمال است نه طالبان.

براساس نوشتۀ گیتس، کرزی افزود حد اقل دست مرا در تقویه طالبان باز بگذارید تا بتوانم از آن طریق، تفنگ‌سالاران را از بین ببرم.

کرزی جابه‌جایی افراد مسلح طالبان را با فامیلهای‌شان به کمک کشور انگلیس و همکاری سازمان مواد خوراکی ملل متحد از پاکستان به نام عودت‌کنندگان و بیجا شدگان آغاز کرد.

اولین جابه‌جای آن‌ها در منطقه کیله‌گی، دندغوری، چشمۀ شیر و خواجه الوان ولایت بغلان بود.

مردم پلخمری به یاد دارند درگیری‌های شدیدی در همان روزها بین افراد جدید الورود (عودت‌کنند‌گان طالبان) و مردم پلخمری صورت گرفته بود. حتی کرزی هیأتی را از مرکز فرستاد و آنها را جابه‌جا کرد.

بعداً این پروژه را در ولسوالی‌های چهاردره و دشت ارچی ولایت کندز نیز عملی کرد و الی اخیر دورۀ حاکمیت خود آنها را تمویل و تجهیز نمود. این کار در زمان وزارت داخله اتمر و پتنگ صورت گرفت.

شاید همه به یاد داشته باشند که از شمال کشور صداهایی بلند شد که شبانه هلیکوترهای ناشناس در مناطق طالبان نشست و برخاست دارند و این هلیکوپترها مربوط نیروهای ویژه انگلیس‌ها بود که سلاح و تجهیزات آنها را اکمال می‌نمود و امریکایی‌ها هم نظاره می‌کردند.

یکی از کاربران فیس بوکی به نام رضا میثم طی متنی می نویسد:«اگر این حرف درست باشد که البته شواهدی دال بر درستی آن نیز وجود دارد، در این خیانت و جنایت علاوه بر جناب کرزی صاحب و حکومت پاکستان، دولت انگلیس و امریکایی ها هم دخیل اند.»

چه بسا تحرکات جدید این روزهای طالبان نیز به ادامه همین داستان و بخشی از سناریویی که سالها قبل طراحی شده، می باشد.

 چندین مقام امریکایی گفته‌اند ایالات متحده روند خروج نیروهایش را از افغانستان تا چند روز دیگر تکمیل می‌کند.
یک مقام از وزارت دفاع امریکا گفته است: این هفته می‌تواند هفته حیاتی برای خروج و ختم روند کاهش باشد.
جو بایدن رییس جمهور امریکا اعلان کرده بود که این کشور تا ۱۱ سپتمبر سال جاری میلادی از افغانستان بیرون می‌شود.

میدان هوایی بگرام یکی از بزرگ‌ترین پایگاه‌های نظامی امریکا در افغانستان است.
واشنگتن پس از ۲۰ سال حضور در حالی افغانستان را ترک می‌کند که خشونت‌ها در این کشور روند صعودی دارد و جنرالان امریکایی از احتمال بروز جنگ داخلی در این کشور هشدار می‌دهند.

خبرگزاری رویترز به نقل از مقام‌های امریکایی گزارش کرد نیروهای امریکایی تنها چند روز تا تکمیل روند خروج از افغانستان فاصله دارند.

هرچند زمان مشخصی در این گزارش ذکر نشده، اما گفته شده است که خروج این نیروها شامل نیروهایی نمی‌شود که برای حفاظت از سفارت و دیپلمات‌ها و کمک بالقوه به امنیت میدان هوایی کابل، باقی خواهند ماند.

در چهارم سرطان، مقام‌های امریکایی به خبرگزاری اسوشیتدپرس گفته بودند خروج بیشتر نظامیان امریکایی از افغانستان تا دو هفته‌ی دیگر تکمیل می‌شود و  ۶۵۰ سرباز امریکایی برای حفاظت از سفارت و دپلمات‌های امریکایی در کابل می‌مانند.

چند روز پس از آن، یک دیپلمات ارشد امریکایی نیز تأیید کرد حضور حدود ۶۰۰ سرباز برای حفاظت از سفارت و کارمندان در کابل مطرح است.

ارتش امریکا از اول ماه می سال جاری که روند خروج نیروهای این کشور از افغانستان عملا آغاز شد، هر چند مدتی یک بار از پیشرفت روند خروج گزارش می‌داد. آخرین گزارش از پیشرفت ۵۰ درصدی در این روند حکایت داشت.

در گزارش رویترز آمده است وزارت دفاع امریکا روز گذشته گفته است خروج نیروهای امریکایی لزوما به معنای پایان مأموریت این کشور در افغانستان نیست.

مقام‌های امریکایی درحالی از سرعت در روند خروج نیروهای امریکایی از افغانستان خبر داده‌اند که براساس معلومات وزارت دفاع امریکا (پنتاگون)، طالبان کنترل ۸۱ ولسوالی از مجموع ۴۱۹ ولسوالی را در اختیار گرفته‌اند.

از سوی هم، خبرگزاری رویترز گفته است که روند خروج نیروهای آلمانی از افغانستان نیز به پایان رسیده است. آلمان پس از امریکا، بیشترین نظامی را در افغانستان داشت.

بعد از اینکه جوبایدن، رئیس جمهوری آمریکا اعلام کرد تا ۱۱ سپتامبر امسال تمام نیروهای آمریکا از افغانستان خارج می‌شوند، آلمان نیز اعلام کرد نیروهای خود را از افغانستان خارج می‌کند.

این تصمیم بعد از آن گرفته شد که پارلمان فدرال آلمان ماموریت نیروهای این کشور را قبل از تصمیم آمریکا، تا اول جنوری سال ۲۰۲۲ تمدید کرده بود.

خبرگزاری فرانسه نوشت روز گذشته، سه‌شنبه ( هشتم سرطان) آنگرت کرمپ کارن‌بائر، وزیر دفاع آلمان گفت بعد از نزدیک به ۲۰ سال از اعزام سربازان آلمانی به افغانستان، آخرین سرباز این کشور دیروز افغانستان را ترک و در راه بازگشت به آلمان است.

او افزود با خروج این سربازان یک فصل تاریخی به پایان می‌رسد.

او همچنین در صفحه توییترش از ۱۵۰ هزار زن و مرد آلمانی که از سال ۲۰۰۱ تاکنون در افغانستان خدمت کردند، قدردانی کرد و گفت به کار آنان افتخار می‌کند.

او همچنین به کسانی که در این مدت در افغانستان کشته شده‌اند نیز ادای احترام کرد و افزود” شما فراموش نخواهید شد.”

ارتش آلمان اعلام کرد از سال ۲۰۱ تاکنون ۵۹ سرباز آلمانی در افغانستان کشته شده‌اند.

روز گذشته آخرین سربازان آلمان با دو هواپیمای A-۴۰۰ آلمانی و C-۱۷ آمریکایی از افغانستان به آلمان منتقل شدند.

به گفته ارتش آلمان، ۵۹ سرباز آلمانی از سال ۲۰۰۱ در طی خدمت خود در افغانستان کشته شده‌اند.

قبل از آغاز خروج نیروهای آلمانی از افغانستان، این کشور هزار و ۱۰۰ سرباز در افغانستان داشت که در قالب ۹۶۰۰ سرباز ناتو در افغانستان ماموریت انجام می داد.

بریتانیا، ایتالیا و ترکیه نیز نیروهای زیادی در افغانستان داشتند که در قابل نیروهای حمایت قاطع در این کشور خدمت می کردند.