برچسب: اسیای میانه

  • کشورهای آسیای مرکزی از اویغورها برای مقابله با طالبان استفاده می کنند

    کشورهای آسیای مرکزی از اویغورها برای مقابله با طالبان استفاده می کنند

    پایگاه خبری آسیانیوز در گزارشی نوشت کشورهای آسیای مرکزی از شبه نظامیان اویغورِ چین برای مبارزه با طالبان استفاده می کنند.

     چندین کشور آسیای مرکزی آماده استفاده از گروه های مزدور برای حفاظت از مرزهای خود در جریان درگیری های دولت افغانستان با طالبان هستند. 

    در گزارش آمده است بیشتر این افراد،  شبه نظامیان آموزش دیده  توسط دولت های منطقه  و از پناهندگانِ « اویغور » های چین می باشند. اویغورهای چین توسط تاجیکستان و دیگر کشورهای مشترک المنافع که با سقوط شوروی در دهه ۱۹۹۰ شکل گرفتند  برای مقابله با طالبان استفاده می شدند.

    براساس توافقنامه کشورهای مشترک المنافع ( CIS) پایگاه ارتش ۲۰۱ روسیه در خاک تاجیکستان فغال است اما کرملین اکنون تنها ناظر اتفاقات است. 

    برپایه این گزارش ارتش روسیه مانورهای پیشگیرانه متعددی را با سربازان تاجیک شروع کرده است. این عملیات در مناطق کوهستانی « لاهور » و « سامبولی » انجام شده است. نیروهای ویژه روس از منظقه  مرکزی که مسئول آماده سازی نیروهای ارتش ازبکستان نیز هستند، این فغالیت ها را رهبری می کنند. انتظار می رود این نیروهای مختلط به زودی به مناطق مرزی با افغانستان اعزام شوند. 

    از طرفی ازبکستان مرددترین کشور در مقابله با طالبانی است که با آن قراردادی در زمان ریاست جمهوری تاریخی «اسلام کریموف » رئیس جمهور پیشین ازبکستان  امضا کرده بود.حتی جانشین وی « شوکت میرضیایف » مخالفِ نزدیک شدن به طالبان نبود. با وجود قانونِ اخیر درباره آزادی مذهبی ، میرضیایف به مسلمانان ازبکستان اجازه داد تا مدل های افراطی تر اسلام را تقویت کنند.با این وجود ازبکستان هم به گروه های فراری افغان از دست شبه نظامیان طالبان پناه داده است. 

    گزارش ها حاکی است شرایط در مرزهای ترکمنستان که در کنترل طالبان است نامشخص تر است. « قربان‌قلی بردی‌محمدف » رئیس جمهور ترکمنستان تصمیم گرفت برای تقویت حضور ارتش در نواحی مرزی ارتشِ خصوصی استخدام کند که  بسیاری از این گروه های ارتشی از پناهجویانِ اویغور می باشند. 

    برنامه دفاعی مشترک در برابر طالبان توسط  « سازمانِ پیمانِ امنیتِ جمعی » به بحث و گفت و گو گذاشته شده است. « آناتولی سیدوروف »  رئیس این سازمان موقتا در « دوشنبه » برای رصد کردن مرزهای مشترک با افغانستان حضور دارد و برنامه های پاسخِ مشترک را ارزیابی و تهیه می کند. اکنون، به نظر می رسد تنها اقدام در منطقه استفاده از شبه نظامیان اویغور است. 

    از سوی دیگر  روسیه در تلاش است تا با طالبان به شکل مستقیم مذاکره کند. چندی پیش مسکو  به رغم ممنوعیتِ  حضور سازمان های افراطی در این کشور میزبان هیئتی از طالبان بود. بسیاری از مخالفان دولت روسیه خواهان بیرون گذاشته شدن « سرگئی لاوروف »  وزیر امور خارجه دولت « ولادیمیر پوتین » از فهرست های  انتخاباتی شدند. مذاکره با گروه های تروریستی دلیل کنار گذاشته شدن تمامی نفرات نیروی دریایی از انتخابات است. 

    براساس گزارش برخی رسانه های کرد، ترکیه نیز آماده می شود تا به عنوان میانجی در مسئله افغانستان ورود کند. آنکارا مایل است از نیروهای «  ارتش ملی سوریه » که شامل اعضای متفاوتی از گروه سابق داعش است استفاده کند. 

    در پایان این گزارش آمده است گروه های مزدور، اویغورها و یا دیگران کلیدی برای مدیریت شرایط بسیار پیچیده درگیری ها می شوند که مرزهای افغانستان را در می نوردد و تمام منطقه آسیای میانه را درگیر خواهد کرد. 

  • سازمان شانگهای کمک های اقتصادی و اجتماعی به افغانستان را بررسی می کند

    سازمان شانگهای کمک های اقتصادی و اجتماعی به افغانستان را بررسی می کند

    در این نشست در مورد امکان بازسازی و توسعه تأسیسات ساخته شده توسط روسیه افغانستان نیز مذاکره خواهد شد.

    نشست‌ وزیران خارجه کشورهای عضو سازمان همکاری‌های شانگهای قرار است در سیزدهم و چهاردهم ماه جاری میلادی در دوشنبه، پایتخت تاجیکستان، برگزار شود. تاجیکستان ریاست این اجلاس را بر عهده دارد و محمدحنیف اتمر، وزیر امور خارجه، به نماینده‌گی از افغانستان شرکت می‌کند.

    بختیار خاکیموف، نماینده ویژه رییس جمهور روسیه در امور سازمان همکاری‌های شانگهای، به خبرگزاری تاس روسی گفته است که کشورهای عضو  شانگهای پروژه‌های اقتصادی مشترک برای همکاری با افغانستان روی دست دارند.

    نماینده ویژه روسیه برای سازمان همکاری‌‌های شانگهای خاطرنشان کرده است که پروژه‌های دو جانبه مختلف توسط روسیه، چین، هند، ازوبیکستان و سایر کشورهای عضو این سازمان در حال اجرا است.

    خاکیموف گفته است: «در قالب سازمان همکاری‌های شانگهای، ما قصد داریم در مورد یک طرح ابتکاری دیگر از سوی اوزبیکستان بحث کنیم که پیش‌نویس همکاری مشترک برای کمک به بازسازی اجتماعی و اقتصادی افغانستان است».

    در همین حال، خاکمیوف با اشاره به ۱۶۰ تأسیسات قدیمی ساخته شده توسط این کشور در افغانستان گفته است که ایده بازسازی و توسعه این تأسیسات در میان کشورهای عضو شانگهای وجود دارد.

    خاکیموف تذکر داده است که از ایده همکاری‌های اقتصادی و اجتماعی با افغانستان و نیز بازسازی تأسیسات قدیمی ساخت روسیه در این کشور باید حمایت شود.

    قرار است نشست سران کشورهای عضو سازمان همکاری‌های شانگهای در شانزدهم و هفدهم سپتامبر برگزار شود.

    سازمان همکاری‌ شانگهای یا Shanghai Cooperation Organization در سال ۱۹۹۶ ابتدا به منظور خلع سلاح‌ سازی مرزها – به خصوص مرزهای آسیای میانه و چین- به میان آمد. در آن زمان روسیه، چین، تاجیکستان، قزاقستان و قرقزیستان پنج عضو اصلی این سازمان بودند.

    اهداف اصلی ایجاد سازمان همکاری‌های شانگهای اعتماد متقابل میان دولت‌های عضو، همکاری‌های مؤثر، صلح، ثبات و امنیت منطقوی و به میان آوردن یک نظام جدید اقتصادی و سیاسی در جهان می‌باشد. بازیگران اصلی این سازمان روسیه و چین استند و نقش آنان در تشکیل این سازمان کاملا بارز و حیاتی بوده است.

  • صالح:  افغانستان سبد خیرات نیست!

    صالح: افغانستان سبد خیرات نیست!

    معاون اول ریاست جمهوری امروز یکشنبه(۶سرطان) در فیسبوکش نوشت در سفر اعضای هیئت دولت افغانستان به امریکا، چند هدف اساسی، مورد بحث قرار گرفت.
    او نوشت یکی از این موضوعات مورد بحث، توضیح نقش منطقه در افغانستان پسا خروج بود که گفتمان اقتصادمحور در ارتباط به افغانستان در منطقه شکل گرفته است.
    صالح نوشت کشورهای منطقه به جز یک کشور همه خواستار تحکیم روابط و مناسبات در حرف و عمل با جمهوری اسلامی افغانستان هستند. گسترش روابط تجارتی افغانستان با آسیای میانه و ایران ثابت ساخت افغانستان سبد خیرات نیست، بلکه می‌تواند منبع درآمد برای همسایه‌ها باشد.
    او افزود نظر ما در ارتباط به نقش جمهوری اسلامی پاکستان نیز وضاحت داشت. اسلام آباد به عنوان میزبان طالبان از روز زایش تا امروز می‌تواند نقش قابل لمس در صلح بازی کند و بدین سان به دوست قابل باور ملت افغانستان تبدیل گردد. گزینه دیگر که برای ابد در دور صفر و هیچ خواهد چرخید این است که آن‌ها به سیاست کنونی خویش ادامه دهند و ادامه سیاست کنونی، یعنی در حرف با جمهوریت در عمل با طالبان هم برای ما و هم برای خودشان چیزی به جز از دست و پا زدن در لجن زار بی‌اعتمادی نخواهد بود.
    وی گفت سیاست انکار و بازی با الفاظ قناعت‌بخش نیست.
    صالح تاکید کرد: گروه طالبان هیچ امکان ندارد بر افغانستان چیره گردد. قمیت همسویی با طالبان بسیار سنگین خواهد بود. وضعیت فرق کرده است. امروز نه تنها ما، بلکه وجدان های بیدار در پارلمان پاکستان سیاست کشتار در افغانستان را توسط گروه آلت دست صفت طالبان محکوم می‌نمایند.
    گفتنی است هیئت افغانستان به رهبری رییس جمهور غنی در یک سفر دو روزه به ایالات متحده امریکا رفت و با مقامات آن کشور دیدار داشت.

  • چین و چالش افغانستان و دو راهی آسیای مرکزی

    چین و چالش افغانستان و دو راهی آسیای مرکزی

    عقب‌نشینی نیروهای امریکایی از افغانستان جریان دارد و قرار است تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ تکمیل شود. در نخستین روزهای جنگ علیه تروریسم، پایگاه‌های نظامی امریکا در آسیای میانه برای اجرای عملیات در افغانستان مهم بود؛ اما فشار منطقه‌ای منجر به بسته شدن این پایگاه‌ها شد.

    در حالی که روایتی در مطبوعات مبنی بر خواست امریکا برای حضور چشم‌گیر در منطقه پس از عقب‌نشینی در جریان است؛ اما مشخص نیست که در این مورد با کدام کشور در آسیای میانه مشورت شده است.

    بعید به نظر می‌رسد که روسیه برای پرکردن خلای عقب‌نشینی امریکا اقدام کند. این کشور در عوض ترجیح می‌دهد در جایی که منافعش تأمین شود، به نقش حمایتی خود ادامه دهد.

    به نظر می‌رسد که ایالات متحده می‌خواهد در کنار سمت‌وسو دهی برخی از توانایی‌های ضد تروریسم خود، هم‌چنان در منطقه درگیر باشد و روی برنامه جدید جاده ابریشم یا ابتکار «یک کمربند و یک راه» چین که آسیای میانه را از طریق افغانستان به آسیای جنوبی وصل می‌کند، تمرکز داشته باشد. معلوم نیست که آیا چین سرانجام پا پیش می‌گذارد تا در قبال افغانستان مسوولیت بگیرد و وعده‌های امنیتی مکرر خود را دنبال کند یا نه.

    از زمان تخلیه پایگاه هوایی ماناس در قرقیزستان توسط ایالات متحده در سال ۲۰۱۴، سیاست‌های آسیای میانه تغییر کرده است. در آن زمان بحث اصلی این بود که چگونه مسکو می‌خواهد خلای امنیتی بعدی را پرکند. با این وجود، «روایت هفت سال مداخله‌گری»، تسلط روسیه نبود؛ بلکه گسترش چین بود. از سیاست تا امنیت تا زبان و اقتصاد، چین در حال افزایش قدرت خود در آسیای میانه است.

    به تاریخ ۱۲ ماه می، چین میزبان دومین دور گفت‌وگوهای وزیران خارجه گروه(C5 + 1)  در «ژیان» بود. پنج وزیر امور خارجه آسیای میانه، اولین گروه از مقاماتی بودند که از آغاز همه‌گیری کووید-۱۹ به چین دعوت شدند.

    روابط سیاسی چین و کشورهای آسیای میانه در دهه گذشته، رشد چشم‌گیری داشته است. موضوع بحث این نشست، افغانستان بود. کشورهای آسیای میانه از گسترش احتمالی درگیری‌ها به قلمروشان هراس دارند و به دنبال تضمین امنیتی از داخل افغانستان و هم‌چنین دیگر قدرت‌های بزرگ منطقه هستند.

    چین مانند روسیه ضمن تأکید بر عقب‌نشینی مسوولانه و منظم نیروهای امریکایی از افغانستان که سبب تجدید قوای گروه‌های تروریستی در آینده نشود، تمایلی به بازگشت ایالات متحده در آسیای میانه ندارد.

    در عین حال، پکن موفق به ارایه برنامه‌های امنیتی برای حمایت از همسایه‌گان غربی خود در صورت تشدید بی‌ثباتی در افغانستان، نشده است. در پایان نشست، چین و کشورهای آسیای میانه، اعلامیه مشترکی را درباره افغانستان با جزئیات منتشر کرد. در چند سال گذشته، چین به عنوان یک بازیگر فعال در افغانستان فعالیت داشته است. این کشور چندین مجرای دیپلماسی را در افغانستان افتتاح کرده است. هم‌چنان چین در گفت‌وگوهای منطقه‌ای شرکت و با ایالات متحده و پاکستان همکاری کرده است تا طالبان را روی میز مذاکره بیاورد. پکن بارها فشار آورد تا سازمان همکاری شانگهای کارهای بیش‌تری را در افغانستان انجام دهد؛ هرچند این فشارها نتیجه‌ای نداشت. چین برای نیروهای مرزی افغانستان، تاجیکستان و پاکستان، پشتی‌بانی محدود ارایه کرده است و گفته می‌شود که در تاجیکستان پایگاهی را راه‌اندازی کرده است. این تلاش‌ها اما فقط روی نگرانی‌های مرزی چین متمرکز است. از نظر اقتصادی نیز داستان به همین شکل بوده است. چین اقدامات خود برای صلح افغانستان را با انگیزه فعالیت اقتصادی گسترش داده است؛ چیزی که سیاست‌گذاران چینی به عنوان مناسب‌ترین سهم کشورشان می‌توانند ارایه دهند. یک کمیته اقتصادی و تجاری دوجانبه در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد. پروازهای مستقیم تجارتی بین افغانستان و چین در اواخر سال ۲۰۱۸ آغاز شد. پس از ساخت خط قطار مزار شریف – حیرتان از طریق اوزبیکستان و قزاقستان، یک خط قطار تجارتی بین چین و افغانستان نیز در تابستان ۲۰۱۹ افتتاح شد.

    براساس اطلاعات گمرک چین، تجارت دوجانبه بین چین و افغانستان از ۳۳۸ میلیون دالر در سال ۲۰۱۳ به ۶۲۹ میلیون دالر در سال ۲۰۱۹ رسیده است که دو برابر افزایش را نشان می‌دهد. پکن بارها در مورد آوردن افغانستان به طرح یک کمربند و یک راه خود و وصل کردن این کشور با آسیای میانه، چین و پاکستان، صحبت کرده است. در واقع پکن در این زمینه به دستاوردهای اندک نایل شده است. جدیدترین وعده چین، کمک‌های امنیتی ضد تروریسم است؛ اما مشخص نیست که این کمک‌ها چگونه در امر مبارزه با تروریسم موثر واقع خواهد شد. از نظر اقتصادی، سهم چین در افغانستان افزایش یافته؛ اما نتوانسته است پروژه استخراج مس عینک را که شرکت‌های این کشور در سال ۲۰۰۷ امضا کردند، به ثمر برساند. پروژه شرکت ملی نفت چین (CNPC) در شمال افغانستان نیز به حالت تعلیق درآمده است. پکن هنوز نتوانسته است برنامه‌های اقتصادی خود را در افغانستان عملی کند. پس از خروج ایالات متحده، موفقیت چین در این راستا خیلی دشوار خواهد بود؛ زیرا طالبان احتمالاً کنترل قسمت‌های زیاد افغانستان را به دست خواهند گرفت و ممکن است حاکمیت ایدئولوژی اسلامی به یک امر اجتناب‌ناپذیر مبدل شود که عواقب بدی برای چین خواهد داشت.

    در حالی که پکن به صورت واضح روابط خود را با جناح‌های موجود در دولت افغانستان تقویت می‌کند، تحلیل‌گران به همان اندازه مطمئن هستند که احتمال بازگشت طالبان به قدرت وجود دارد.

    این سردرگمی نشان‌دهنده پیچیده‌گی وضعیت میدان جنگ افغانستان است و اختلاف نظر در برنامه‌ریزی فعلی را برجسته می‌کند. این مسأله هم‌چنین نشان می‌دهد که استراتژی افغانستان پساامریکای چین، چگونه از بین می‌رود. با اصرار واشنگتن برای حضور، پکن می‌تواند امریکا را برای هر اتفاقی که رخ می‌دهد، مقصر بداند. پس از رفتن امریکا، ممکن است این بهانه خریدار داشته باشد؛ اما در عمل کاربرد ملموس نخواهد داشت.

    در حالی که چین تلاش دارد تا نگرانی‌های امنیتی خود را برطرف کند، همسایه‌های آن در آسیای میانه انتظار دارند تا این کشور از وزن و قدرت خود استفاده کند و نقش اساسی‌تر در تثبیت اوضاع داشته باشد.

    هیچ‌کس انتظار ندارد که چین از نظر نظامی جایگزین ایالات متحده شود؛ اما آسیای میانه امیدوار است که پکن نقش پررنگ‌تر و قابل توجه‌تری در افغانستان بازی کند؛ نقشی که در واقع به بهبود اوضاع کمک کند، به جای این‌که بنشیند و فروپاشی را تماشا کند.

    منبع: دیپلمات

  • روسیه: کشورهای آسیای میانه بدون امریکا می توانند امنیت خود را تامین کنند

    روسیه: کشورهای آسیای میانه بدون امریکا می توانند امنیت خود را تامین کنند

    وزارت خارجه روسیه درباره احتمال انتقال نیروهای امریکایی از افغانستان به آسیای میانه واکنش نشان داد.

    آندری رودنکو، معاون وزیر امور خارجه روسیه در امور آسیای مرکزی و قفقاز درباره احتمال انتقال نیروهای امریکایی از افغانستان به آسیای میانه گفت کشورهای این ناحیه توان تامین امنیت خود، بدون امریکایی ها را دارند.

    وی در این مورد در حاشیه کنفرانس کشورهای آسیای مرکزی «والدای» گفت: «به نظر می رسد، کشور های آسیای مرکزی می‌توانند چه امنیت مرزی و چه امنیت داخلی خود را بدون حضور نیروهای آمریکا در خاک خود تامین کنند».

    قابل ذکر است که جو بایدن رئیس‌جمهور امریکا روز 14 اپریل رسما از تصمیم واشنگتن برای خروج نیروهای خود از افغانستان تا یازدهم ماه سپتمبر یعنی تا بیستمین سالروز حادثه یازده سپتمبر (2001) خبر داد. این در حالی است که طبق توافق با طالبان، خروج نیروهای خارجی بایستی زودتر از این موعد انجام می گرفت.

    در پایان ماه فبروری سال 2020 هیئت دولت امریکا و طالبان در قطر طی یک مراسم رسمی نخستین توافقنامه صلح پس از 18 سال جنگ در افغانستان را به امضا رسانیدند. در این توافقنامه آمده بود که نیروهای خارجی باید در ظرف 14 ماه از افغانستان خارج شوند و پس از ختم روند تبادله زندانیان، مذاکرات صلح بین‌الافغانی آغاز شود. در چارچوب این توافقنامه، نیروهای امریکایی پنج پایگاه نظامی در افغانستان را ترک کردند.

  • مطالعات احداث راه آهن هرات-تورغندی آغاز شد

    مطالعات احداث راه آهن هرات-تورغندی آغاز شد

    خط آهن هرات-تورغندی از ولسوالی‌های کشک کهنه، کشک رباط سنگی، گلران، انجیل و گذره عبور می‌کند. این خط آهن ۱۲۴ کیلومتر طول دارد و تا میدان هوایی ولایت هرات ادامه خواهد یافت.

    جیلانی فرهاد، سخنگوی والی هرات می‌گوید که این خط در نهایت با خط آهن هرات-خواف وصل و زمینه وصل شدن ایران و هرات را به کشورهای آسیای میانه مساعد می‌سازد.

    خط آهن هرات-تورغندی، بخشی از خط آهن ملی کشور است که قرار است در سال های آینده ولایت‌های مختلف را با بازارهای جهانی وصل کند.

    طی سال های اخیر، مقام های حکومتی توجه ویژه ای به بخش ترانسپورتی و حمل و نقل داشته اند و همواره تلاش کرده اند که کشورهای همسایه را در این راستا تشویق کنند.

    گفتنی است که هزینه مطالعه این خط اهن حدود 600 هزار دالر تخمین زده شده است.

    کشور ایتالیا اوایل سال جاری خورشیدی، 92 میلیون یورو برای احداث راه در ولایت هرات کمک کرد. این پول قرار است در ساختن بخشی از راه آهن هرات- خواف و اسفالت جاده هرات–چشت هزینه شود.