برچسب: لیبی

نجلاء المنقوش»، وزیر امور خارجه لیبی خواستار بهره گیری از تجربیات افغانستان پس از عقب نشینی نیروهای بیگانه از این کشور شد.
به نقل از آرتی، المنقوش گفت:« احتمال دارد خروج فوری بدون برنامه و بدون ایجاد توازن در لیبی به پیامدهای منفی منجر شود».
وزیر امور خارجه لیبی افزود:« پافشاری برای خروج تمام دست نشانده های خارجی مانعی در برابر انتخابات خواهد بود، زیرا پرونده خروج آنها پرونده ای پیچیده است و در یک روز اتفاق نخواهد افتاد. دولت به دنبال خروج تدریجی دست نشانده ها و نیروهای بیگانه از کشور است».
وی ادامه داد خروج ۲۰ درصد از دست نشانده های خارجی پیش از انتخابات ، عامل اعتماد میان جناحهای مختلف خواهد بود و دولت منتخب آتی بنا بر آورده های کمیته مشترک نظامی(۵+۵) به روند خروج دست نشانده ها و نیروهای بیگانه ادامه خواهد داد.

با پیروزی‌های ارتش سوریه با حمایت ایران و روسیه و بازیابی کنترل تقریباٌ دو سوم قلمرو این کشور، ترکیه در هدف خود مبنی بر سرنگونی بشار اسد از قدرت تجدید نظر کرده و در عوض گفتمان عملی و محتاطانه‌تری را متناسب با شرایط و تحولات جدید اتخاذ کرد و بنابراین تحولات میدانی سوریه در سال ۹۹ وضعیت آرام‌تری یافت. در سال ۹۹ اولویت ترکیه جلوگیری از موج احتمالی پناهندگان از ادلب و خنثی کردن اقدامات گروه‌های کردی در جهت ایجاد یک دولت مستقل بود. با این حال، فضای مانور برای ترکیه به تدریج محدود شده است. از این‌رو احتمال یک عملیات نظامی در ادلب، احتمال اختلافات بیشتر بین ترکیه روسیه و ایران را به عنوان حافظان مناطق عدم ‌تنش در بر دارد. به طور کلی نارضایتی برخی گروه‌ها ازجمله حراس‌الدین از ترکیه و تلاش انقره در بازتعریف گروه تروریستی تحریرالشام در قالبی جدید که البته به نظر می‌رسد همراهی غربی‌ها را نیز در این مسیر داشته باشد، بخشی از روندهای میدانی تحولات سوریه به شمار می رود.

در خصوص عراق، ترکیه در سال ۹۹ بارها برای مبارزه با عناصر حزب کارگران کردستان(پ.ک.ک)، تمامیت ارضی این کشور را نقص و به خاک عراق حمله کرد. ازجمله این حملات عملیات پنجه عقاب ۲ در ماه دلو بود که بنا به اظهارات وزیر دفاع ترکیه ۵۰ مقر پ.ک.ک هدف حمله قرار گرفت و البته سه تن از نیروهای ترکیه نیز کشته شدند.همچنین شایعات و تحلیل‌هایی در مورد احتمال حمله گسترده ترکیه در شمال عراق وجود داشته است. این حملات ترکیه نگرانی‌ها از حضور بلندمدت نظامیان ترکیه در خاک عراق و احتمال تکرار تجربه ترکیه در شمال سوریه را در پی داشته است.

اما در تحولات لیبی سال گذشته شدیدترین درگیری‌های نظامی در غرب لیبی از زمان سقوط قذافی رقم خورد و نیروهای دولت وفاق ملی که سال‌ها برابر ارتش ملی به رهبری خلیفه حفتر در موضع دفاعی بوده و تا آستانه از دست دادن پایتخت این کشور نیز پیش رفتند، سرانجام با ورود نظامی سنگین ارتش ترکیه موفق به تغییر وضعیت میدانی و موازنه قوا در این کشور شدند. در نبردهای بهار و تابستان ۹۹ قوای دولت وفاق به مدد ورود تجهیزات نظامی ارتش ترکیه نظیر پهپادهای بیرقدار و ادوات توپخانه‌ای این کشور و همچنین مزدوران سوری تحت حمایت ترکیه که به این کشور اعزام شده بودند در مدت کوتاهی موفق به تصرف مناطق راهبردی زیادی شدند. اقدامات ترکیه در لیبی به گونه‌ای بود که نگرانی شدید مصر را در پیش داشت و دو کشور تا آستانه رویارویی مستقیم در لیبی پیش رفتند.

قوای مشترک وفاق و ترکیه به سمت غرب و شهر راهبردی سرت پیشروی کردند اما ورود پرتعداد جنگنده‌های روسی و تهدید ارتش مصر به دخالت مستقیم در صورت ورود رقیب به منطقه موسوم به هلال نفتی لیبی این پیشروی‌ها متوقف شد.

یکی از مهم‌ترین اقدامات ترکیه در سال ۹۹ حمایت از آذربایجان در جنگ قره باغ بود؛ جنگی که در آن آذربایجان توانست بخش زیادی از سرزمین‌های اشغال شده قره‌باغ توسط ارمنستان را پس بگیرد و نهایتاً بعد از ۴۵ روز با وساطت روسیه پایان یافت. جنگ قره‌باغ برای ترکیه، نمایشی از نقش فزاینده انقره در منطقه قفقاز جنوبی بود؛ این کشور با حمایت از باکو تا حدودی به آن‌چه که می‌خواست رسید. در پایان این جنگ ارمنستان مجبور به پذیرش شروط زیادی از سوی آذربایجان شد که یکی از آن‌ها ایجاد گذرگاه زمینی میان جمهوری آذربایجان و نخجوان از دورن خاک ارمنستان بود. با ایجاد این گذرگاه ارتباط زمینی ترکیه با جمهوری آذربایجان و همچنین آسیای مرکزی برقرار می‌شود. ترکیه امیدوار است این تغییر ژئوپلتیک بتواند مقدمه‌ای برای پروژه‌های بزرگ جهت ارتباط شرق و غرب باشد و جایگاه این کشور را به عنوان گذرگاه انرژی تقویت کند.

ترکیه که با توافقات عادی‌سازی روابط امارات، بحرین و سودان با اسراییل انتقادات تندی علیه این کشورها مطرح کرده بود با عادی‌سازی روابط مراکش که دولتی اخوانی دارد با اسراییل ادبیات خود را در خصوص روند عادی‌سازی تغییر داد که در کنار گزارش‌ها در مورد وساطت رئیس‌جمهور آذربایجان و موضوع تعیین سفیر جدید ترکیه برای حضور در تل آویو و همچنین اظهارات علنی اردوغان نشانه‌ای از تمایل این کشور به بهبود روابط خود با اسراییل ارزیابی شده است. این چرخش در سیاست خارجی ترکیه در قبال اسراییل را می‌توان به عوامل متعددی مانند دولت جدید در آمریکا، تحریم‌های ایالات متحده و اروپا علیه این کشور و روند عادی‌سازی روابط کشورهای عربی با اسراییل و چشم‌انداز بازیگری ترکیه در مسئله فلسطین نسبت داد.

خلاصه این که این کشور طی سال های اخیر، مداخلات خارجی خود را در سوریه، لیبی و عراق ادامه داده است؛ در سوریه اولویت این کشور جلوگیری از موج احتمالی پناهندگان از ادلب و خنثی کردن اقدامات گروه‌های کردی بوده و در عراق نیز رویکرد جسورانه‌تری در مبارزه با کردها اتخاذ کرده است. در لیبی تا کنون به حمایت از دولت وفاق پرداخته و سال گذشته در جنگ قره‌باغ تغییر ژئوپلیتک مهمی را به نفع خود رقم زد. روابط ترکیه با کشورهای اروپایی به دلیل اقدامات در شرق دریای مدیترانه پرتنش می باشد و روابط با آمریکا نیز در اواخر دوران ترامپ بر سر خرید سامانه موشکی اس ۴۰۰ روسی دچار تنش شد. با استقرار بایدن و با توجه به نگاه وی به سیاست داخلی ترکیه و همچنین اختلافات در قبال برخی مسائل منطقه‌ای، انتظار می‌رود ترکیه در روابط خود با آمریکا شرایط سختی پیش رو داشته باشد. از این‌رو می‌توان انتظار داشت که این کشور به بازتعریف رفتار منطقه‌ای و سیاست خارجی خود در خاورمیانه متناسب با تغییرات در سیاست خارجی آمریکا بپردازد.

داکتر عبدالطیف نظری

پزشکان بدون مرز، روز جمعه ۱۳ نوامبر (۲۳ عقرب) اعلام کرد در اثر غرق شدن یک کشتی در سواحل نزدیک به لیبی ۲۰ نفر کشته شدند، این در حالی است که چند ساعت پیش از این حادثه، ۷۴ مهاجر دیگر در حادثه‌ای مشابه جان باخته بودند.

این سازمان غیر دولتی در حساب توییتر خود گفت: «تیم‌های پزشکان بدون مرز در نزدیکی شهر صرمان (شمال شرقی لیبی) سه زن را نجات دادند که تنها بازماندگان غرق شدن کشتی‌ای بودند که ۲۰ نفر قربانی داشت.»

 این سازمان غیر دولتی تصریح کرد افراد نجات یافته در شوک و وحشت هستند چراکه شاهد بودند عزیزانشان در زیر امواج دریا ناپدید شده و در مقابل چشمانشان جان باختند.

اندکی قبل از این حادثه، سازمان بین‌المللی مهاجرت تعداد قربانیان یک کشتی در نزدیکی سواحل شهر خمس که در فاصله ۱۸۰ کیلومتری شهر صرمان است دست کم ۷۴ نفر اعلام کرد. گارد ساحلی لیبی و ماهیگیران توانستند ۴۷ نفر را نجات دهند و به ساحل منتقل کنند.

با وجود ناامنی، لیبی از سال ۲۰۱۱ همچنان به‌عنوان یک نقطه مهم ترانزیتی برای مهاجران که به دنبال رسیدن به اروپا هستند، تبدیل شده است.

پزشکان بدون مرز یک سازمان مردم نهاد برای کمک های انسان دوستانه است که برای پروژه هایش در مناطق جنگ زده و کشورهای درحال توسعه ای که با خطر بیماری های بومی مواجه هستند، مشهور است.

مقامات عراقی پس از تهدید جدی آمریکا مبنی بر خروج نظامی و دیپلماتیک از این کشور می‌گویند از این تصمیم «خوشحال» نیستند.

فواد حسین، وزیر امور خارجه عراق روز چهارشنبه در این خصوص گفت: «بغداد از اینکه واشنگتن تهدید به بستن سفارتخانه و خروج سربازان و دیپلمات‌های خود از کشور کرده خوشحال نیست زیرا چنین تصمیمی می‌تواند خطرناک باشد.»

این نگرانی در حالی از زبان وزیر امور خارجه عراق مطرح می‌شود که چندین منبع سیاسی و دیپلماتیک در گفتکو با خبرگزاری فرانسه تعیین ضرب الاجل از سوی مایک پمپئو، وزیر خارجه آمریکا برای مقامات عراقی را مورد تایید قرار داده‌اند.

بر پایه این اطلاعات، آقای پمپئو تهدید کرده در صورت متوقف نشدن حملات راکتی به سفارتخانه کشورش، واشنگتن جدا از تعطیل کردن دفتر نمایندگی دیپلماتیک خود حدود ۳ هزار نظامی و دیپلمات را از این کشور خارج می‌کند.

برخی منابع همچنن تصریح کرده‌اند که ایالات متحده در عملی کردن تهدید خود جدی است و بنا دارد پس از خروج نظامیان و دیپلمات‌ها، شبه نظامیانی که به گفته واشنگتن پشت این حملات هستند را در اقدامی تلافی جویانه هدف حملات ویرانگر خود قرار دهد.

وزیر امور خارجه عراق که به تازگی از سفر به تهران بازگشته در خصوص احتمال خروج نظامیان آمریکایی از خاک کشورش تصریح کرد: «خروج نظامی آمریکا می‌تواند با خروج نظامیان دیگر کشورهایی که متعهده به مبارزه با داعش شده‌اند، همراه شود و این بسیار خطرناک است زیرا گروه خلافت اسلامی همچنان عراق و دیگر کشورهای منطقه را تهدید می‌کند.»

مسئول دستگاه دیپلماسی عراق در ادامه یادآور شد: «امیدواریم ایالات متحده آمریکا از تصمیم خود که در حال حاضر در مرحله مقدماتی است، صرف نظر کند.»

وی با اشاره به کشته شدن چهار آمریکایی از جمله سفیر آمریکا در جریان حمله سال ۲۰۱۲ به دفتر نمایندگی ایالات متحده در لیبی افزود: «برخی در واشنگتن شرایط را با بنغازی مقایسه می‌کنند، در حالی که این تحلیل همانند تصمیم اتخاذ شده،‌ اشتباه است.»

وزیر امور خارجه عراق تاکید کرد که حمله به سفارت‌خانه‌ها به معنای حمله به دولت کشورش است زیرا این دولت است که مسئولیت حفاظت و تامین امنیت دفاتر نمایندگی دیپلماتیک کشورها را بر عهده دارد.

این سخنان در حالی ایراد می‌شود که سفارت آمریکا در بغداد و پایگاه‌های عراقی که نظامیان آمریکایی را در خود جای داده‌اند،‌ طی اکتبر سال گذشته تا ژوئیه سال جاری میلادی هدف ۴۰ حمله راکتی و موشکی قرار گرفته است.

گروه‌هایی ناشناس از چند ماه پیش تا کنون مسئولیت حمله به منافع آمریکا را بر عهده گرفته و تاکید کرده‌‌اند که این اقدامات با هدف بیرون راندن نظامیان آمریکایی یا به تعبیر آنها «پایان اشغال» خاک کشورشان توسط آمریکا انجام می‌شود.

این گروه‌ها هم اکنون با مصطفی کاظمی، نخست وزیر جدید عراق که تمایل بیشتری نسبت به دولت‌های قبلی برای نزدیکی به ایالات متحده دارد،‌ در چالشی جدی به سر می‌برند.

«کتائب حزب الله» و «عصائب اهل حق» از جمله این گروه‌هایی هستند که واشنگتن آنها را تهدید کرده در صورت تداوم حملات به منافعش در خاک عراق آنها را هدف قرار خواهد داد.

مذاکرات سازمان ملل متحد با طرف‌های متخاصم در لیبی برای تحکیم آتش‌بس موقت در داخل و اطراف طرابلس، پایتخت که از سوم فوریه در ژنو آغاز شده بود روز شنبه بدون نتیجه پایان یافت.

بیانیه سازمان ملل متحد که روز شنبه منتشر شد تاکید می کند که گفتگوهای دیگری برای اواخر ماه جاری میلادی پیشنهاد شده است زیرا هر دو طرف با لزوم ادامه مذاکرات موافق‌اند.

آتش‌بس کنونی میان دولت فائز السراج که پایتخت لیبی را در کنترل دارد و ژنرال خلیقه حفتر که منطقه نفت‌خیز شرق لیبی را کنترل می کند در ۱۲ ژانویه و بواسطه تلاش روسیه و ترکیه بدست آمد با این حال دو طرف در چندین نوبت این آتش‌بس شکننده را نقص کرده‌اند.

کشور نفت‌خیز لیبی اکنون بین دو دولت رقیب تقسیم شده است و هر دو طرف از حمایت چندین کشور خاریج برخوردارند که ظاهرا در پی گسترش نفوذ خود در لیبی برای دسترسی به منابع نفتی این کشور‌اند.

دولت فائز از سراج که مورد حمایت سازمان ملل متحد است تنها منطقه کوچکی در غرب لیبی از جمله طرابلس را در اخیتار دارد.

از ماه آوریل گذشته نیروهای ژنرال حفتر که بخش بزرگی از شرق و جنوب لیبی را کنترل می کنند با حمله به پایتخت تلاش دارند طرابلس را از دست نیروهای فائز السراج خارج کنند.

گزارش شده است طرح قطع‌نامه این آتش‌بس از سوی بریتانیا آماده شده است. بخشی از این قطع‌نامه توسط بعضی از خبرگزاری‌ها همگانی شده است.

بر اساس گزارش‌ها، بریتانیا از اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد خواسته است تا این قطع‌نامه را تصویب کنند. در طرح قطع‌نامه از طرف‌های جنگ در لیبیا خواسته شده است تا هر چه زودتر آتش‌بس کنند و به نبردهای جاری خاتمه بدهند. تا هنوز تاریخ دقیقی برای تصویب این قطع‌نامه تعیین نشده است.

در طرح این قطع‌نامه، از حملات «ارتش ملی لیبیا» به رهبری خلیفه حفتر عامل مؤثر بی‌ثباتی سیاسی در لیبیا یاد شده است. خلیفه حفتر که بر شرق لیبیا حاکم است، متهم است که با حمله به طرابلس فرصت دست‌یابی به راه حل سیاسی برای بحران لیبیا را به مخاطره انداخته است.

آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل، از اقدامات هماهنگ اعضای شورای امنیت در قبال جنگ لیبیا استقبال کرده است.

هم‌چنان فدریکا موگرینی، مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، گفته است که کشورهای عضو این اتحادیه موظف هستند تا مانع قاچاق جنگ‌افزار به لیبیا شوند. به باور او، انتقال غیرقانونی سلاح به لیبیا باعث تداوم جنگ در این کشور می‌شود.

نیروهای تحت امر خلیفه حفتر در پانزدهم حمل پیش‌روی خود به سوی طرابلس را آغاز کردند. هدف از حمله این نیروها به طرابلس، پاک‌سازی غرب لیبیا از نیروهای «مزدور و تروریست» عنوان شده است. از زمان حمله نیروهای وابسته به خلیفه حفتر به طرابلس تا کنون ۱۴۷ نفر کشته شده‌اند و بیش از ۷۵۰ نفر دیگر زخم برداشته‌اند.

لیبیا پس از سقوط دولت معمر القذافی در سال ۲۰۱۱ وارد جنگ داخلی شد. گفته شده است که دولت مرکزی لیبیا به رهبری فائز السراج قادر به کنترول تمامی بخش‌های این کشور نیست. بخش‌های شرقی لیبیا اکنون تحت اداره خلیفه حفتر قرار دارد. این در حالی است که دولت مرکزی به رهبری فائز السراج از حمایت جامعه بین‌المللی برخوردار است.

چند پناهجوی نجات یافته شهادت داده‌اند که خرید و فروش شده و در اسارت به کار گرفته می‌شدند. آنها می‌گویند اسیرکنندگان در تماس با خانواده‌هایشان از آنها برای آزادی اسیرانشان باج می‌خواستند.

سواحل شمال لیبی نقاط کانونی برای پناهجویان و مهاجرانی هستند که می‌خواهند خود را از آفریقا به اروپا برسانند. پیش از این گزارش‌های متعدد از اخاذی و خشونت مهاجران در لیبی منتشر شده است، اما به گفته سازمان مهاجرت اکنون “طی روندی جدید و نگران‌کننده” در لیبی بازارهای علنی بردگان به راه افتاده است.

به شهادت پناهجویان نجات یافته خرید و فروش بردگان در پارکینگ‌ها یا میدان‌ها انجام می‌شود و کسانی که به بردگی گرفته شده‌اند در کارگاه‌ها یا خانه‌های متروکه به کار وادار می‌شوند.

برخی از آنان گفته‌اند که اسیرکنندگان پیوسته آنها را کتک می‌زدند.

بنابر این گزارش قاچاقچیان برای رها کردن کسانی که به اسارت می‌برند از خانواده‌های آنها چند صد دالر باج می‌گیرند.

سازمان بین‌المللی مهاجرت برخی از اسارتگاه‌های بردگان را بازرسی کرده و می‌گوید شواهد حاکی از آن است که سوءتغذیه، آزار جنسی و حتی قتل اسیران را تهدید می‌کند.

این سازمان همچنین می‌گوید گزارش‌های موثقی موجود است که قاچاقچیان انسان از موج خبری و حساسیت نسبت به بحران پناهجویان سوءاستفاده کرده و با جا زدن خود به عنوان امدادگران داوطلب، کسانی را که از اسارت گریخته‌اند فریب می‌دهند.

اغلب کسانی که سازمان بین‌المللی مهاجرت در گزارش خود به شهادت آنها استناد کرده مردان اهل کشورهای غرب آفریقا یا آفریقای سیاه هستند.

محمد عبدالکبیر، مدیر عملیات اضطراری سازمان بین‌المللی مهاجرت می‌گوید: “وضعیت بسیار وخیمی است. هرچه بیشتر در لیبی فعالیت می‌کنیم بیشتر پی می‌بریم که اینجا برای مهاجران سرزمین اشک است.”

#BBC

مبنای سنجش “بخشندگی” در این تحقیق ۱) کمک به غریبه ۲) اهدای پول به خیریه‌ها و ۳) کار داوطلبانه است – که بین شهروندان بالای ۱۵ سال بررسی می‌شود.

طبق گزارش سال ۲۰۱۶ سی.ای.اف (که هر سال گزارشی در همین رابطه منتشر می‌کند) در یک ماه گذشته که این تحقیق انجام شده، در عراق و لیبی از هر ۱۰ نفر ۸ نفرشان به یک غریبه کمک کرده‌اند. و در میانمار ۹۱ درصد مردم به خیریه‌ای پول داده‌اند.

این در حالی است که در آمریکا – که در مجموع در رده دوم گشاده‌دست‌ترین‌های دنیا قرار گرفته‌ – از هر ۱۰۰ نفر ۷۳ نفر به غریبه کمک کرده‌اند و ۶۳ نفر به خیریه پول داده‌اند.

در رده‌بندی نهایی میانمار برای سومین سال پیاپی اول شده. بیش از نیمی از جمعیت بالای ۱۵ سال این کشور دست‌کم یک بار در ماهی که تحقیق انجام شده، کار داوطلبانه کرده‌اند، و ۶۳ درصد به کسی که نمی‌شناخته‌اند کمک کرده‌اند.

نویسندگان گزارش سی.ای.اف می‌گویند بخشندگی میانماری‌ها برآمده از سنت “سانگها دانا” است، که طبق آن اکثریت بودایی کشور به کسانی که زندگی ریاضت‌مندانه دارند کمک می‌کنند.

طبق این گزارش، بریتانیایی‌ها بخشنده‌ترین مردم اروپا هستند، اماراتی‌ها بخشنده‌ترین در خاورمیانه، کنیایی‌ها بخشنده‌ترین در آفریقا، و گواتمالایی‌ها بخشنده‌ترین در آمریکای جنوبی.

بین ۱۴۰ کشوری که در این تحقیق بین‌المللی بررسی شده‌اند، چین مقام آخر را کسب کرده است.

البته باید به یاد داشت که جمعیت نمونه در هر کشور میانگین ۱۰۰۰ نفر بوده. بنیاد کمک خیریه‌ها هم معترف است که تحقیقش جای خطا دارد./BBC

این درگیری ها روز جمعه میان دوقبیله عمده و پرنفوذ این شهر به نام های “تابو” و “توریج” رخ داد که در نتیجه آن پانزده نفر کشته شدند.

این گزارش همچنین افزود که در درگیری مشابهی که در روز چهارشنبه میان اعضای این دو گروه رخ داده بود نیز سه نفر کشته شدند.

بر اساس گزارش های رسمی دولت لیبی، درگیری های قبیله ای در شهر “سبها” تنها در یک ماه گذشته جان شصت نفر را گرفته است.

این درحالیست که اخیرا مقامات دولتی و بزرگان قبایل لیبی در تلاش برای اوردن صلح بوده اند، اما خشونت ها بطور چشمگیری افزایش یافته است.

“سبها” یکی از شهرهای بزرگ و جنوبی لیبی است.

رهبران گروه “فجر لیبی” که در طرابلس دولت تشکیل داده‌اند این توافق را “خیانت” توصیف کرده‌اند.

گفتگوهای صلح میان گروه‌های مختلف لیبی از چند هفته قبل در شهر الصخیرات مغرب و با پشتیبانی سازمان ملل متحد در حال برگزاری بود.

نمایندگان دولت “فجر لیبی” در تمامی این گفتگوها حضور داشتند، اما روز شنبه حاضر نشدند تا متن توافق صلح را امضا کنند و تعهداتی در زمینه تشکیل دولت وحدت ملی بپذیرند.

این توافق صلح اولیه، با پشتیبانی برناردینو لئون نماینده ویژه سازمان ملل در امور لیبی، به امضای نمایندگان دولت در تبعید و رهبران گروه‌های محلی این کشور رسید.

از یک سال قبل که گروه “فجر لیبی” شهر طرابلس را در دست دارند، پارلمان منتخب این کشور که از حمایت بین‌المللی برخوردار است در شهر طبرق واقع در شرق لیبی دولت در تبعید تشکیل داده است.

جامعه جهانی، گروه (دولت) “فجر لیبی” در طرابلس را به رسمیت نمی‌شناسد.

با این حال، نماینده ویژه سازمان ملل در امور لیبی گفته است که امضای توافق اولیه صلح میان گروه‌های این کشور به معنای بیرون ماندن “فجر لیبی” نیست، و این گروه می‌تواند در هر زمانی که مایل بود به دولت وحدت ملی بپیوندد.

وزارت خارجه مغرب که میزبان برگزاری این مذاکرات صلح بود با صدور بیانیه‌ای گفته است، که عمده مسایل مورد اختلاف طرفین این بود که چه گروه‌هایی کنترل کدام موسسات دولتی را در دست داشته باشند.

از زمان تشکیل دو دولت جداگانه در شرق و غرب لیبی و جدال آنها بر سر حاکمیت، گروه‌های افراطی مانند گروه موسوم به “دولت اسلامی” (داعش) در این کشور رشد یافته‌اند.

به گفته آقای لئون، مطابق این توافق صلح، اعضای گروه‌های مسلح در لیبی می‌توانند با پیوستن به موسسات نظامی و غیرنظامی در دولت وحدت ملی، در یک جدول زمانی مشخص از مزایای شغلی مناسب بهره‌ مند شوند.

بر اساس این توافق صلح، دولت وحدت ملی به مدت یک سال در لیبی شکل می‌گیرد تا زمینه را برای برگزاری انتخابات سراسری فراهم کند.

مخالفان این توافق در دولت طرابلس با تجمع در برابر پارلمان عکس‌های نماینده سازمان ملل را به آتش کشیدند.

پیشتر شورای امنیت سازمان ملل با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که “بحران لیبی راه حل نظامی ندارد” و همه طرف‌های درگیر را به همکاری با یکدیگر زیر نظر سازمان ملل متحد فراخواند.