برچسب: فقر

ادارۀ بازرس ویژۀ ایالات متحدۀ امریکا برای بازسازی افغانستان (سیگار) در گزارش‌ تازه‌اش از افزایش قابل توجه میزان فقر در افغانستان خبر می‌دهد.

در گزارش این نهاد که امروز (چهارشنبه، پانزدهم دلو) منتشر شد آمده است میزان فقر در افغانستان به ۶۱ تا ۷۲ درصد افزایش یافته است. این اداره، همه‌گیری ویروس کرونا را عامل اصلی افزایش میزان فقر در افغانستان عنوان کرده و بخش‌ عمدۀ جمعیت کشور را نیازمند کمک‌های ضروری توصیف کرده است.

پیش از این ادارۀ کمک‌های بشردوستانۀ سازمان ملل ۱۸ میلیون تن را در افغانستان نیازمند کمک‌های فوری دانسته بود. این در حالی است که پیش از آغاز شیوع ویروس کرونا در افغانستان میزان فقر در کشور بین ۴۵ تا ۵۰ درصد تخمین می‌شد.

معاون اول رییس ‌جمهوری، امروز شنبه، ۴ دلو در صفحه فیس‌بوک‌اش نوشت: «طالبان زیر نام تعلیم دین شماری از نوجوانان و اطفال را از خانواده‌های بی‌بضاعت تسلیم می‌گیرند و در عوض آن‌ها را شستشوی مغزی کرده و به انتحار تشویق می‌کنند.»

آقای صالح افزود گروه طالبان این آموزش را بیش‌تر در پاکستان و ساحات زیر کنترل این گروه انجام می‌دهند.

آقای صالح همچنین گفت: «برای طالب ارزان‌ترین پدیده، زندگی انسان‌هاست و با ارزش‌ترین پدیده کسب رضایت حامی اصلی‌شان در منطقه است. شما متوجه هستید که یگانه کشوری که به‌صورت سراسیمه خواستار امتیازگیری بیش‌تر از غرب برای طالب است پاکستان است.»

او افزود ریاست امنیت ملی کابل، فهرست کودکان و جوانانی را که در دام تبلیغات طالب افتاده و بعدا از آن‌ها برای انتحار و کشتار استفاده شده را نشر خواهد کرد.

آقای صالح چندی پیش نیز گفته‌بود که پولیس کابل از انتقال ده‌ها کودک و نوجوان به مدارس طالبان جلوگیری کرده و آن‌ها را به خانواده‌های شان برگردانده است.

سروی جدید اداره‌ی ملی احصاییه و معلومات، نشان می‌دهد بیش از ۴۷ درصد شهروندان افغانستان زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

بر اساس سروی این اداره که روز دوشنبه (۱۷ قوس)، نشر شد، از مجموع نفوس افغانستان، ۴۷٫۳ درصد مردم زیر خط فقر قرار دارند.

در این سروی آمده است که میزان فقر نسبت به سال پیش خورشیدی، حدود ۱۰ درصد کاهش یافته است. این در حالی است که میزان فقر در سال گذشته‌ی خورشیدی، به ۵۴٫۵ درصد می‌رسید.

اداره‌ی ملی احصاییه و معلومات در این سروی، با ۲۱ هزار خانوار صحبت کرده که شامل کوچی‌های افغانستان نیز می‌شود.

در همین حال، حسیب‌الله موحد، معاون این اداره، گفت که بر اساس سروی جدید، سطح ملی بیکاری، ۱۸٫۶ درصد است و از مجموع نیروهای کار در کشور، ۱۵٫۲ درصد مردان و ۳۲ درصد زنان هنگام مصاحبه، بیکار بوده اند.

 این سروی نشان می‌دهد که از مجموع نیروی کار در افغانستان، ۳۴٫۹ درصد شان در شهرها و ۴۳٫۹ درصد آن در روستاها استند. میزان نیروی کار کوچی‌ها نیز به ۵۳٫۶ درصد می‌رسد.

اداره ملی احصاییه و معلومات گفته است: «یافته‌های این سروی، نشان می‌دهد که سهم جوانان (سنین ۱۵ – ۲۴ سال) که بی‌کار بوده و مشغول آموزش و تحصیل نبوده به ۳۴,۴ فیصد می‌رسد. از مجموع جوانان بی‌کار و به‌دور از آموزش و تحصیل ۱۴,۰ فیصد آنان را مردها و ۵۳,۴ فیصد شان را زن‌ها تشکیل می‌دهند. در سطح ملی، ۳۶,۱ فیصد بزرگ‌سالان و ۵۴,۰ فیصد جوانان از نعمت سواد برخوردار اند.»

هم‌چنان بر اساس این سروی، شاخص فقر چند بعدی در افغانستان از ۵۱٫۷ درصد به ۴۹٫۴ درصد کاهش یافته است.

این درحالی است که در ماه حوت سال گذشته‌ی خورشیدی، وزارت مهاجرین و عودت‌کنندگان، گزارش داده بود که بیش از ۱۷ میلیون نفر در افغانستان، زیر خط فقر قرار دارند.

سیدحسین عالمی بلخی، وزیر پیشین مهاجرین، آن‌ زمان گفته بود که آن‌ها تنها توان رسیدگی به یک میلیون نفر در افغانستان را دارد؛ در حالی که ۵۰ درصد مردم زیر خط فقر قرار دارند و بیست درصد دیگر شان هم فقیر به شمار می‌روند.

در بیشتر گزارش هایی که در مورد عوامل جنگ منتشر شده، فقر یکی از دلایل اصلی جنگ برشمرده است. به صورت مکرر شنیده می‌شود که انحرافات و اسیب‌های اجتماعی با بی‌کاری و فقر پیوند داده می‌شود. معنای این سخن این است که ثروت‌مندان نه جنگ می‌کنند و نه مرتکب کجروی می‌شوند. همه بدبختی‌ها زیر پای فقرا است. اما تحقیقات متاخر بطلان نظریه‌های اثباتی قرن ۱۸ و ۱۹ را برملا ساخته است. واقعیت‌های عینی نشان می‌دهد که کجروی ثروت‌مندان از نظر کمی و کیفی کمتر از فقرا نیست، اگر بیشتر نباشد. منتها تفاوت در این است که از آنان دیده نمی‌شود.

تحقیقات در جوامع پیشرفته نشان داد که ثروت‌مندان به منظور تحقیر طبقات فرودست و دور ساختن آن‌ها از مناطق اعیان نشین، آنان را متهم به ارتکاب جرائم اجتماعی می‌نمودند و آن‌ها را سپر بلای خود می‌ساختند. حتی تحقیقات دانشگاهی را به منظور خود مدیریت می‌کردند.

به گزارش‌ وزارت داخله و جلسات شش و نیم صبح، هم اگر دقت کنیم، این ادعا تایید می‌شود. اکثر متهمین افرادی نیستند که به نان شب و روز خود محتاج باشند. بسیاری دارای کار هستند. از زیر غرفه ان‌ها مخفیگاهای مواد مخدر پیدا شد. دارای موتر سایکل و تفنگچه هستند.

گیرم که فقرا و بی‌کاران لشکر جنگ و انحرافات اجتماعی را تشکیل می‌دهند، باز هم جای تامل باقی است. علت را باید در تغییر نظام ارزشی جستجو نمود نه نفس فقر.

چنانکه در پی ورود معیارهای اقتصادی در عرصه فرهنگ و اندیشه، تولیدات فرهنگی، هنر و تاملات نظری بی‌ارزش گردید، روابط اخلاقی و اجتماعی نیز دگرگون شد. برخلاف تصور رایج و سطحی، مشکل عمده ناشی از ارزشمند بودن ثروت نیست؛ چون همواره ارزش بوده و است. تحول ارزشی که ما تجربه کردیم دو چیز است: از یک‌سو ثروت مبنایی شد برای دریافت امتیازات اجتماعی و حقوق شهروندی و از سوی دیگر محرومیت نسبی که از فاصله میان داشته‌ها و توقعات بوجود میاید، بین شهروندان افزایش یافت. برای مثال کسی که موتر لوکس سوار است، انتظار دارد که دیگران سرک را برای او باز کنند. با پول می‌تواند به پارلمان برسد. محکمه را به نفع خود فیصله کند. بلندمنزل بسازد. اسناد تحصیلی بدست بیاورد. مثال‌های بی‌شمار. این وضعیت روابط اجتماعی و اخلاقی را دگرگونه ساخت. گرفتن منصب بخاطر پول و پوزدادن نه خدمت به مردم. تحصیل بخاطر سند تحصلی و دست‌یابی به پول؛ اینجاست که تامل نظری و کسب دانش ناب بی‌ارزش می‌شود، تحقیقات علمی چون پول ندارد، به حاشیه رانده می‌ماند. هنر ارزش ندارد و تولید نمی‌گردد. کمک به شهروندان بخاطر خود نمایی ثروت. حتی دستورات دینی چون حج بخاطر دست‌یابی به منزلت اجتماعی انجام می‌شود. معلمی و استادی در حد حرفه‌ برای ممر زندگی تنزیل می‌یابد. و.‌‌.‌‌..

این وضعیت است که انحراف را ایجاد می‌کند. دیگر بین فقیر و ثروت‌مند فرقی نیست، بلکه تفاوت رفتاری را در نظام ارزشی ادم‌ها باید جستجو نمود.

داکتر امان فصیحی

سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، می‌گوید که ۱۳ میلیون نفر در سراسر افغانستان، امنیت غذایی ندارند و ۸ میلیون آن‌ها در وضعیت حاد عدم امنیت غذایی به سر می‌برند.

آقای دانش که روز پنج‌شنبه (۱۵ عقرب)، در مراسم «سومین سال‌گرد راه‌اندازی آجندای ملی امنیت غذایی و تغذیه‌ی افغانستان» سخن می‌زد، گفت که افراد ساکن در روستاها، بیشتر از شهرنشین‌ها در معرض عدم امنیت غذایی قرار دارند.

به گفته‌ی او، برای دسترسی تمام شهروندان به غذای کافی و تامین امنیت غذایی، بودجه‌ی ملی باید معطوف به کاهش فقر و محو گرسنگی ترتیب شود.

او افزود: «علاوه بر این، تمام سیاست‌گذاری‌های کلان اقتصادی کشور باید با توجه به کاهش فقر و محو گرسنگی تعیین شود تا ما بتوانیم به اهداف خود در راستای تامین امنیت غذایی شهروندان دست یابیم.»

آقای دانش، جنگ، فقر، عدم عدالت در توزیع منابع، گران‌شدن قیمت مواد غذایی، کمبود آب، تخریب محیط زیست و بروز قحطی به دلیل موضوعات سیاسی را از عوامل اصلی عدم تامین امنیت غذایی شهروندان افغانستان دانست.

معاون دوم ریاست‌جمهوری، با اشاره به جنگ جاری در افغانستان، گفت: «جنگ تمام منابع ما را تبدیل به خاکستر کرده و مانع راه‌اندازی برنامه‌های اقتصادی، انکشافی و توسعه‌ای شده است. تخریب صدها کیلومتر سرک، پل‌ها و پل‌چک و آسیب رساندن به برنامه‌های زیربنایی از سوی طالبان در سال‌های گذشته، نشان می‌دهد که جنگ نه تنها مانع پیشرفت و توسعه افغانستان شده، بلکه باعث ویرانی بیشتر شده است.»

او افزود که به همین دلیل، ضرورت به ختم جنگ و تامین صلح است که امیدواریم بتوانیم به صلح دست یابیم و جنگ پایان یابد.

از سویی هم، عبدالکریم طوطاخیل، معاون انسجام امور اداره‌ی امور ریاست‌جمهوری، در این مراسم گفت که جنگ، خشک‌سالی و نبود سیستم، از جمله عوامل مهم نبود امنیت غذایی در افغانستان استند و با شیوع ویروس کرونا، وضعیت امنیت غذایی در کشور، بدتر از قبل شده است.

هم‌چنان، انورالحق احدی، سرپرست وزارت زراعت، آبیاری و مالداری، در این مراسم گفت که این وزارت، برنامه‌های مهمی را برای بهبود زراعت و توسعه زراعت در سراسر افغانستان روی دست دارد که با اجرایی شدن آن‌ها، دسترسی شهروندان به غذای کافی و امنیت غذایی نیز افزایش خواهد یافت.

به گزارش رها، سازمان ملل متحد اعلام کرده است که ۱۳.۵ میلیون نفر در افغانستان با عدم مصئونیت جدی غذایی مواجه اند. به گفته معاون یوناما، زندگی برای بسیاری از این افغانستانی‌ها چیزی جز تلاش برای زنده ماندن نیست.

توبی لنزر، معاون هیئت نمایندگی ملل متحد در افغانستان (یوناما) روز چهارشنبه گفت که از میان این ۱۳.۵ میلیون افغانستانی‌،‌ بسیاری آن‌ها مجبورند که با یک وعده غذایی در شبانه روز قناعت کنند.

لنزر گفت که درجه بندی ملل متحد نشان می‌دهد که ۱۰ میلیون افغانستانی در کته‌گوری سوم عدم مصئونیت غذایی به سر می‌برند و ۳.۶ میلیون تن دیگر در رده چهارم عدم مصونیت غذایی قرار دارند که یک گام از قحطی فاصله دارد. به صورت تقریبی حدود ۳۴ میلیون نفر در افغانستان زندگی می‌کنند.

ملل متحد عدم مصئونیت غذایی یا کمبود به مواد غذایی را به پنج کته‌گوری بخش‌بندی کرده است که درجه پنجم آن به مفهوم شروع قحطی است.

سازمان جهانی غذا سال گذشته حدود ۵.۵ میلیون افغانستانی نیازمند را مورد حمایت قرار داد و امسال در نظر دارد به ۴.۵ میلیون نفر دیگر کمک رسانی کند.

سازمان ملل متحد برای رسیدن به این هدف خواستار کمک ۶۱۲ میلیون دالری شده است. لنزر از کشورهای کمک دهنده خواست که به زودی کمک کنند. به گفته لنزر، اختصاص دادن دیر وقت کمک‌ها رسیدگی به نیازمندان را مشکل‌تر می‌سازد و در بدترین صورت، ممکن است باعث جان دادن مردم نیازمند گردد.

معاون یوناما هشدار داد که حتی اگر منازعه افغانستان در سال جاری به پایان برسد، چالش‌هایی که این کشور با آن مواجه است، به زودی رفع نخواهند شد.

او با اشاره به مشکل فقر گفت: «وقتی صلح حاکم گردد، بحران حقیقی شروع می شود.»

به گفته لنزر، حدود ۵۴ درصد جمعیت افغانستان در زیر خط فقر زندگی می‌کنند. او گفت: «افغان‌ها زندگی نمی‌کنند، [بلکه] در تقلای نجات و زنده ماندن اند.»

گرچه وضعیت تحصیلی و اشتراک دختران افغان در مکاتب نسبت به دوران حاکمیت طالبان هم اکنون بهتر می باشد، اما دیده بان حقوق بشر هشدار می دهد که این روند فزاینده طی سال های اخیر با توقف روبرو بوده و در برخی ولایات کاهش نیز داشته است.

دیده بان حقوق بشر در گزارش تازه خود بر اساس تحقیقات در چهار ولایت و اطلاعات دولت افغانستان می گوید که در حدود 85 فیصد از 3.5 میلیون کودک افغان که از مکاتب بازمانده اند، دختران می باشند.

گزارش می نویسد: “16 سال از زمانی که آمریکا رژیم طالبان را سرنگون کرد می گذرد، اما همچنان دوسوم دختران افغان از اشتراک در مکتب بازمانده اند.”

نهاد مذکور در همین حال اما هشدار بیشتر می دهد که ممکن وضعیت بسیار بدتر از آن چیزی باشد که هم اکنون گزارش شده است؛ زیرا افغانستان تا زمانی که کودکان سه سال پشت سر هم از مکتب باز نمانده اند، به عنوان «کودکان بازمانده از مکتب» ثبت نمی کند.

گزارش دیده بان حقوق بشر علاوه می کند: “اعلام رقم های بالا از اشتراک دختران افغان در مکاتب تصوری مثبت از اشتراک دختران در مکاتب نشان می دهد، در حالیکه ارقام واقعی کاهش تعداد دختران در مکاتب را نشان می دهد.”

این نهاد می گوید که حتی خوش بینانه ترین آمارها نیز حاکی از حضور تنها کمی بیش از نیمی از دختران افغان در مکاتب است.

اوایل سال جاری شمسی یک تن از مقامات وزارت معارف در گفتگو با دیده بان حقوق بشر گفته بود که 39 فیصد از 9.3 میلیون متعلم افغان، دختران هستند، اما این نهاد خاطر نشان می کند که اطلاعات دولت افغانستان به هیچ عنوان قابل اعتبار نیستند.

این نهاد با توصیف دستاوردهای بدست آمده تاکنون به عنوان «ناقص و شکننده» می افزاید که میلیون ها دختر افغان تاکنون هرگز به مکتب نرفته اند و یا به مدت کوتاهی در مکاتب اشتراک کرده اند.

«لیزل گیرن تولتز» رئیس اداره حقوق زنان دیده بان حقوق بشر می گوید: “دولت افغانستان و کشورهای کمک کننده در سال 2001 وعده های کلان سپردند که تمامی دختران را شامل مکاتب کنند، اما هم اکنون ناامنی، فقر و بیجایی بسیاری از دختران را از مکتب محروم کرده است.”

آمارهای دولت افغانستان نیز نشان می دهد که در برخی ولایات تنها کمتر از 15 فیصد متعلمین را دختران تشکیل می دهند.

از میان مشکلات بسیار که فرا روی دختران برای رفتن به مکاتب می باشد، می توان کمبود مکاتب دخترانه، استادان زن و یا سهولت های ابتدایی مانند تشناب/توالت را نام برد.

اما در راس تمامی این مشکلات، درگیری ها و ناامنی بسیاری از خانواده ها را مجبور ساخته تا خانه هایشان را ترک کنند و دختران بسیاری مجبور به ترک تحصیل شده اند.

در مناطق تحت کنترل طالبان، دختران یا به صورت محدود به مکتب دسترسی دارند و یا هیچ گونه دسترسی ندارند. در مناطق تحت درگیری نیز دخترانی که تلاش می کنند از تحصیل باز نمانند، با تهدیدهای امنیتی بسیاری روبرو هستند.

سازمان ملل متحد در سال روان میلادی ۴۵۰ هزار آواره بیشتر جنگ در افغانستان را تخمین می‌زند. این در حالیست که در سال ۲۰۱۶ حدود ۶۳۰ هزار آواره و بیجاشده داخلی در این کشور ثبت گردیده بود. این مطلب را خبرگزاری آلمانی “دی. پی. ای” گزارش داده است.

برنامۀ عمل سالانۀ آژانس هماهنگی ملل متحد برای کمک های بشردوستانه، یکی از جامع‌ترین اسناد در رابطه با وضعیت زندگی افغان‌ها است. به اساس ارقام تازۀ ارایه شده، در سال روان میلادی ۹،۳ میلیون انسان در افغانستان به کمک های عاجل بشردوستانه نیاز خواهند داشت. این رقم، افزایش ۱۳ درصدی را در مقایسه با سال گذشته نشان می‌دهد. به این ترتیب حدود یک سوم جمعیت تقریباً ۳۰ میلیونی افغانستان با فقر روبرو خواهد بود.

در گزارش سازمان ملل متحد گفته شده است که افغانستان به عنوان یکی از خطرناک‌ترین کشور‌های درگیر خشونت در جهان باقی می‌ماند. به قول این سازمان منازعات در افغانستان افزایش خواهد یافت، که در این میان تقریباً در سراسر این کشور گسترش یافته است.

سازمان ملل در گزارش خود همچنان یادآور شده است که فقر در افغانستان در سال ۲۰۱۶ بیشتر شده بود و در سال روان میلادی هنوز هم شدت خواهد یافت.

به اساس این گزارش، ۴۰ درصد افغان‌ها به صورت منظم غذای کافی ندارند (تخمین قبلی ۳۳ درصد)، و بیشتر از یک میلیون کودک افغان به خاطر سوءتغذی به معالجۀ طبی نیاز دارند. افزون بر آن نشانه های از افزایش مرگ و میر مادران نیز وجود دارد. این در حالیست که کاهش این ارقام در سال های اخیر، که آنهم در سطح بسیار پایین بود، یک موفقیت خوانده شده بود.

#ِDW

محمد حسن وفایی، عضو این نهاد، امروز یکشنبه هنگام نشر این گزارش گفت که از سال 2014 بدین سو بعد از انتخابات کسانی که از دموکراسی در کشور راضی بودند، به نصف کاهش یافته است.

آقای وفایی افزود که در سال 2014 میزان اعتماد به روند دموکراسی در کشور حدود 54 درصد بود که این مقدار در سال 2015 به 37 درصد کاهش یافته است.

به گفته وی، بیشترین نارضایتی از حوزه های غرب، مرکزی و شمال شرق است.

این نهاد در تحقیق خود ولایت های هرات، بادغیس، غور و فراه در حوزه غرب؛ ولایت های کابل، پروان، لوگر و وردک را در حوزه مرکزی و ولایت های بدخشان، تخار، کندز، بغلان، پنجشیر و کاپیسا را در حوزه شمال شرق قرار داده است.

همچنین در این تحقیق آمده است که اکثریت مطلق جوانان؛ 90 درصد به این عقیده اند که سیاستمداران بیشتر به خاطر منافع خود و اقوام شان کار می کنند، صرف به رأی مردم  نیازمند اند و زمانی که رای گرفتند ارتباطشان را با مردم قطع می کنند.

بر اساس یافته های این تحقیق، تعداد قابل توجه از جوانان نیز اظهار کرده اند که نسبت به شورای ملی 38 درصد، دولت وحدت ملی  39 درصد، رئیس جمهور 43 درصد و رئیس اجراییه 44 درصد اعتماد ندارند.

از سوی دیگر 66 درصد مصاحبه شوندگان از خدمات دفاتر دولتی ناراضی و از فساد اداری خسته اند و حداقل یکبار در این عرصه با مشکل برخورده اند.

جوانان به این عقیده اند که پارلمان می تواند در مبارزه با فساد اداری نقش عمده را ایفاء نماید، هرچند، 72 فیصد شان فکرمی کنند که پارلمان می تواند حکومت را حسابده قرار دهد.

آنان، 65 درصدشان بر این باورند که باید برای مبارزه با فساد اداری مجازات سخت و جدی در نظر گرفته شود و معتقدند که تا زمانی رهبران قانون را رعایت نکنند، حکومت در مبارزه با فساد ناکام خواهد ماند.

فقر و بیکاری دغدغه اصلی جوانان

موسسه دموکراسی انترنشنال در تحقیق خود یافته است که بزرگترین مشکلی که جوانان با مواجه اند، بیکاری و فقر است؛ بر اساس تحقیق این نهاد 82 درصد جوانان بیکاری و فقر را بزرگترین مشکل فرا روی خود عنوان کرده است.

محمد حسن وفایی می گوید که بعد از مشکل بیکاری و فقر، دسترسی به آموزش و نبود امنیت از دیگر مشکلاتی است که جوانان با آن مواجه اند.

بر اساس گزارش های این نهاد، بیش از نصف اشتراک کننده در انتخابات سال گذشته جوانان بوده است ولی گفته اند در انتخابات مجلس نمایندگان در صورت شرکت به نامزد غیر سیاسی رای خواهند، داد.

لازم به ذکر است که جمعیت آماری این تحقیق 4020 نفر است شرکت کرده اند.

بر اساس اطلاعات منتشر شده این نهاد، بیش از 6.8 میلیون تن از جمعیت کشور را جوانان بین سنین 18 تا 35 سال تشکیل می دهند.

 

بر اساس این تحقیق، ناامنی، فساد، ضعف اقتصادی و ناتوانی حکومت از نگرانی‌های اصلی مردم عنوان شده است و مردم فکر می کنند که حکومت در مسیر نادرستی در حرکت است.

تحقیق بنیاد آسیا نشان می‌دهد که بیش از نیم مصاحبه شوندگان (57.5 درصد) گفته اند که کشور به جهت غلطی در حرکت است. در سال گذشته شمار کسانی که این گونه فکر می‌کردند 40.4 درصد بود.

این سروی که میان یازدهم تا بیست و هشتم ماه جون انجام یافته است، خاطرنشان می‌سازد که بدتر شدن وضعیت امنیتی، بیکاری و فساد اداری دلایل اصلی افزایش بدبینی است.

به گونه مثال شمار افغان‌هایی که گفته اند نگران امنیت شخصی خود هستند به 67.4 درصد رسیده است که بالاترین رقم از شروع این سروی در 11 سال قبل است.

کمک خارجی ها

این تحقیق همچنان نشان می دهد که مردم بر این باروند، نیروهای امنیتی کشور برای عملیات بدون کمک نیروهای خارجی قادر به عملیات نیست.

83 درصد مصاحبه شوندگان گفته اند که اردوی ملی نیاز به حمایت بین المللی دارد و 80 درصد چنین کمکی به پولیس ملی را ضروری دانسته اند. همچنین 70.4 درصد گفته اند پولیس محلی نیز نیاز به حمایت بین المللی دارد.

براساس یافته‌های بنیاد آسیا، گروه داعش نیز که مسئولیت چند حمله خونبار را در افغانستان به عهده گرفته است، بر مشاهده افغان‌ها از مصونیت شان تاثیر گذاشته است. سه چهار مصاحبه شوندگان گفته اند که در مورد داعش شنیده اند و 4.03 درصد این گروه را یک تهدید عنوان کرده اند.

نتایج این تحقیقات نشان می‌دهد که مردم کم‌تر به نهادهای عامه اطمینان دارند.

به گونه مثال، میزان کسانی که می‌گویند حکومت وظیفه‌اش را خوب انجام می‌دهد از 75.3 درصد در سال 2014 میلادی به 58 درصد در سال جاری کاهش یافته است.

همچنین شمار کسانی که از پروسه‌های دموکراتیک در کشور راضی اند به پایین‌ترین سطح خود رسیده و از 73 درصد در سال گذشته به 57 درصد کاهش یافته است.

فساد

دیگر نتیجه نظرسنجی بنیاد آسیا این است که شمار افغان‌هایی که می‌گویند می‌توانند بر تصامیم حکومت‌های محلی تاثیرگذار باشند از 56 درصد در سال گذشته به 44.5 درصد پایین آمده است. با وجود تلاش‌های حکومت برای کاهش فساد، 90 درصد افغان‌ها آن را بزرگ‌ترین مشکل روزمره خود عنوان کرده اند که بالاترین رقم بعد از 2004 است.

هرچند افغانستان در فراهم کردن خدمات ابتدایی حکومتی پیشرفت داشته است، اما رضایت از این خدمات پایین آمده است و حدود نیمی از مردم نبود برق، جاده‌های مناسب، آب آشامیدنی، امکانات آموزشی، خدمات صحی و آب مورد نیاز آبیاری را از مشکلات عمده خواهند اند.

بیکاری جوانان و حقوق زنان

با توجه به این که نیم جمعیت کشور زیر هجده سال عمر دارد و یکی از جوان‌ترین جمعیت‌های جهان را می‌سازد، در نظرسنجی بنیاد، دیدگاه‌های این جوانان نیز شریک ساخته شده است. 71.4 درصد مصاحبه شوندگان گفته اند که بیکاری و 26.5 درصد گفته اند که بی‌سوادی بزرگ‌ترین مشکلاتی است که جوانان با آن مواجه اند.

در بخش حقوق زنان، افغانستان در 2015 شاهد پیشرفت بوده است. حالا کابینه حکومت چهار وزیر زن دارد و دو زن به عنوان والی تعیین شده اند.

بنیاد آسیا گفته است: «زنان افغان به صورت فزاینده از حقوق خود آگاهی می‌یابند می‌دانند که در منازعات داخلی با کدام نهادها تماس بگیرند.»

برعلاوه این نظرسنجی دریافته است که تقریباً همه افغان‌ها (93.6 درصد) از دسترسی مساوی دختران به مدرسه‌های اسلامی حمایت می‌کنند و نصف مصاحبه شوندگان از دسترسی مساوی دختران به مکتب‌های ابتدایی و لیسه و همچنین دانشگاه پشتیبانی کرده اند.

با وجود این، سکتور رو به توسعه رسانه‌ها و دسترسی به منابع معلوماتی از سراسر جهان مایه خوش‌بینی است. دو سوم (64.3 درصد) مصاحبه شندگان گفته اند که رسانه‌ها در کنار رهبران دینی بسیار مورد اعتبار اند که جلوتر از نهادهای حکومتی و سازمان‌های غیردولتی قرار دارند. در سال 2015 میلادی 62.1 درصد از خانواده‌های افغان تلویزیون داشته اند که افزایش دو برابر را در هشت سال گذشته نشان می‌دهد.

اکثریت افغان‌ها (82.3 درصد) گفته اند که دست کم یک تیلفون موبایل در خانواده دارند که این شمار در سال 2007 به 41.5 درصد می‌رسید. همچنین 21 درصد گزارش داده اند که دست کم کسی در خانواده دارند که به انترنت دسترسی دارد.

 

فیروزالدین فیروز وزیر صحت عامه روز شنبه در مراسم به مناسبت روز جهانی صحت روانی در کابل گفت: خشونت های خانوادگی، فقر، بیکاری و مواد مخدر از جمله عوامل مبتلا شدن افراد به مشکلات و تکالیف روانی می باشد.

آقای فیروز همچنان گفت: امکانات تداوی در مقایسه به میزان افراد مبتلا به مشکلات و تکالیف روانی در افغانستان اندک است، “اما باز هم چون امکانات ما محدود است فرهنگ که هنوز هم بتوانیم افراد را بشکل بهتر تداوی نمایم وجود ندارد ما در صدد این هستیم که این حالت را تغییر دهیم مریضان را با حرات تداوی کنیم مشوره دهیم و به خاطر از بین بردن این مشکل با وجودیکه از بین برده نخواهد شد، اما می توانیم که شیوع اش را کاهش دهیم.”

آقای فیروز همچنان افزود، بیش از ۱۵۰۰ مرکز تداوی تکالیف و مشکلات روانی در سرتاسر کشور فعالیت می کنند که برای مریضان ادویه به صورت رایگان توزیع می شود.

اما وی می گوید: تنها در ۳۰۰ مرکز برای مشاوره دهی به بیماران روانی کفایت نمی کند.

به اساس معلومات وزارت صحت عامه، در افغانستان بیشتر زنان در مقایسه با مردان به مشکلات و بیماری روانی مبتلا می شوند.

به گفته آقای فیروز شماری زیادی از بیماران روانی که در میان آنها خانم ها هم شامل می باشند از خانواده های شان رانده شده و در مرستون ها زندگی می کنند.

در همین حال برخی از خانم های که به مشکلات روانی مبتلا هستند می گویند که به دلیل خشونت های خانوادگی و ناامنی ها به این مشکلات مصاب گردیده اند.

مقامات وزارت صحت عامه می گویند، خانواده ها، رسانه ها، ملا امامان مساجد و روسا و بزرگان قومی نقش عمده در کاهش مشکلات و بیماری روانی افراد دارند.