برچسب: برابری جنسیتی

  • راس ویلسن: امریکا حمایت خود از زنان افغان را ادامه می دهد

    راس ویلسن: امریکا حمایت خود از زنان افغان را ادامه می دهد

    راس ویلسن، سرپرست سفارت امریکا در کابل، گفت حمایت ایالات متحده از زنان افغانستان، ادامه خواهد یافت.

    آقای ویلسن، روز دوشنبه (۱۱ حوت)، در برگه‌ی تویترش نوشت: «مارچ یکی از ماه‌های تاریخی برای زنان است. در دو دهه‌ی گذشته، یکی  از برنامه‌های مهم امریکا در افغانستان، برابری زنان و مردان بوده است.»

    به گفته‌ی او، زنان افغان نقش پر رنگی در بخش‌های امنیت، آموزش و پرورش، صحت و غیره بازی کرده‌اند.

    آقای ویلسن، گفته است که ایالات متحده در حمایت از برابری جنسیتی و حقوق زنان و دختران در سراسر جهان، پیشتاز است.

    او افزوده است: «در حالی که در این ماه موفقیت‌های خارق‌العاده‌ی زنان را جشن می‌گیریم، باید یادآور شویم که راه طولانی برای تحقق رویای زنان وجود دارد.»

    گفتنی است که از هشتم مارچ، روز هم‌بستگی زنان، همه‌ساله در کشور‌های مختلف جهان، گرامی‌داشت می‌شود. در چند سال اخیر، در افغانستان نیز از این روز، از سوی اداره‌های دولتی و نهاد‌های مدنی، به ویژه نهادهای مدافع حقوق زنان، در قالب برنامه‌های متنوع و مراسم‌های متعدد، گرامی‌داشت می‌شود.

    در سال ۱۹۱۰ میلادی، هشتم مارچ از سوی فعالان جنبش چپ آلمان، به عنوان روز «هم‌بستگی زنان جهان»، پیش‌نهاد و اعلان شد. از آن زمان بدین‌سو،  از این روز به عنوان نماد تاریخی، جهت مبارزه با خشونت، نابرابری‌ها و تبعیضی که در برابر زنان است، به گونه‌های مختلف، گرامی‌داشت می‌شود.

  • صلح ناعادلانه زمینه ساز جنگی دیگر است

    صلح ناعادلانه زمینه ساز جنگی دیگر است

    آگاهان به این باورند که در حوزه‌ی سیاست و حکومت‌داری در جوامع دموکراتیک تنها معیار، مردم‌اند و برای دست‌یابی به صلح عادلانه باید آزادی‌های اساسی آنان در نظر گرفته شود؛ در غیر این صورت تلاش‌ها به صلح ناعادلانه منجر خواهد شد.

    سید جواد سجادی حسینی، پژوهشگر و استاد دانشگاه در گفت‌وگویی با شبکه‌ جامعه‌ مدنی و حقوق بشر می‌گوید چنان‌که تجربه‌ی جنگ‌های جهانی اول و دوم نشان می‌دهد، پایان جنگ و خشونت الزاما باید منجر به برقراری عدالت و برابری شود، در غیر این صورت صلح محقق نخواهد شد: «اگر در گفت‌وگوهای صلح، عدالت و آزادی‌های اساسی مردم را در نظر بگیریم صلح خودبه‌خود محقق خواهد شد، در غیر این صورت هر نوع تلاشی ممکن است تنها منجر به قطع جنگ شود و به هیچ‌وجه به صلح عادلانه دست نیابیم که در این صورت بستر یک جنگ دیگر در قالبی دیگر فراهم خواهد شد.»

    متن دقیق گفت و گوی سید جواد سجادی حسینی با شبکه جامعه مدنی و حقوق بشر به صورت زیر است:

    شبکه: ارزیابی شما از جریان مذاکرات صلح تا کنون چیست؟ به‌نظر شما این مذاکرات تا چه اندازه موفق خواهد بود؟

    سجادی حسینی: برای این ارزیابی باید عملکرد هردو طرف را در نظر بگیریم. حکومت افغانستان با این‌که برای آغاز گفت‌وگوهای صلح بهای گزافی را که همان آزادی پنج‌هزار زندانی بود پرداخت، اما در قبال این حسن نیت، پاسخ شایسته و مناسبی دریافت نکرد و طالبان نه‌تنها خشونت‌ها را کاهش ندادند، بلکه به آن افزودند. این گروه در مذاکرات موضوعاتی را مطرح می‌کند که با واقعیت‌های عینی جامعه‌ی افغانستان سازگار نیست. وقتی ساختمان صلح طراحی و مهندسی می‌شود، نباید هیچ‌گونه عیب و نقصی در آن وجود داشته باشد؛ زیرا هر عیبی باعث می‌شود که این ساختمان فرو بریزد و شمار زیادی زیر آوار شوند؛ بنابراین وقتی طالب به دموکراسی، حقوق بشر و حقوق زنان بی‌توجه است و تنها باورهای ابتدایی و قرون وسطایی خود را مطرح و برای برآورده‌شدن آن پافشاری می‌کند یعنی در پی صلح نیست. با در نظر داشت این موارد و مباحث مطرح‌شده در میز مذاکرات، برای موفقیت گفت‌وگوهای صلح زیاد جای خوش‌بینی نیست. برای کامیابی این مذاکرات هردو طرف گفت‌وگو، به‌ویژه طالبان باید به واقعیت‌های عینی جامعه‌ی افغانستان تن بدهند و موضوعاتی را که در تاریخ بشر آزمایش شده و نتیجه‌ی مناسب داده در نظر بگیرند. در حوزه‌های سیاست، حکومت و مردم‌سالاری، نمی‌توان بر مردم حکومت کرد و آنان را نادیده گرفت، ما نمی‌توانیم در پی پیشرفت جامعه باشیم، اما نیمی از جمعیت جامعه یعنی زنان را نادیده بگیریم.

    شبکه: برای موفقیت گفت‌وگوهای صلح چه کارهایی باید صورت گیرد؟

    سجادی حسینی: اگر در این میان منافع ملی افغانستان مطرح است و صلح برای مصالح مردم صورت می‌گیرد، آتش‌بس باید به‌عنوان نخستین گام در نظر گرفته شود. نمی‌توان به گفت‌وگوهای صلح پرداخت، اما آتش‌بس نکرد و بر حجم خشونت‌ها افزود. هردو طرف باید از خواسته‌های صد درصدی‌شان صرف نظر کنند و انعطاف به خرج دهند و معیار آنان مردم باشد. همان‌طور که پیش‌تر هم گفتم در عرصه‌ی حکومت و سیاست نمی‌توان به مردم، خواسته‌ها، حقوق و سرنوشت آنان بی‌توجه بود، با توجه به این موضوع بهترین اقدام که ملاک اعتبار آن نیز مردم‌اند، برگزاری یک همه‌پرسی پس از توافق صلح است؛ ما باید در کوتاه‌مدت یا بلندمدت به صلح دست پیدا کنیم و به پای صندوق‌های رای برویم؛ یعنی طالبی که ادعا دارد امارت اسلامی بهترین حکومت برای مردم افغانستان است و جمهوری‌خواهانی که مدعی‌اند جمهوری و مردم‌سالاری بهترین حکومت است، این باورها را در معرض قضاوت مردم قرار دهند. من فکر می‌کنم دلیل ناتوانی ما در غلبه بر مشکلات، این است که ما معیار را گم کرده و مردم را فراموش کرده‌ایم؛ پس باید به سراغ مردم رفت.

    شبکه: با توجه به رویکرد طالبان نسبت به زنان، تا چه اندازه فکر می‌کنید پس از توافق صلح مشارکت زنان در حوزه‌های گوناگون برای طالبان پذیرفتنی باشد؟

    سجادی حسینی: ممکن است این موضوع برای طالبان قابل قبول نباشد که به معنای بی‌توجهی این گروه به واقعیت‌های جامعه‌ی افغانستان، امور حکومت‌داری، مسائل علمی و تجارب تاریخی است و این بیگانگی طالبان با واقعیت مشکل‌ساز خواهد بود. به‌نظر من ما نباید در پی این باشیم که طالبان چه‌چیز را می‌پذیرد و چه‌چیز را نمی‌پذیرد، اگر به دنبال این موضوع باشیم، بدیهی است که این گروه چیزی جز امارت اسلامی را نمی‌پذیرد، ما باید به این فکر کنیم که چه‌چیز به صلح عادلانه منجر می‌شود و ساختمان صلح را استحکام می‌بخشد.

    شبکه: با توجه به آنچه گفتید، فکر می‌کنید شرایط زنان پس از توافق صلح چگونه باشد؟ آیا امکان تکرارشدن دوره‌ی حاکمیت طالبان وجود دارد؟

    سجادی حسینی: فکر نمی‌کنم چنین باشد؛ ما 19 سال تجربه‌ی مردم‌سالاری، حقوق بشر و دموکراسی را داریم، هرچند این‌ها در حوزه‌های مختلف مشکلاتی داشته و زیاد موفق نبوده‌ایم، اما همین هم خوبی‌های فراوان و نتیجه‌های مثبت داشته است؛ به همین دلیل بازگشت به گذشته و ایده‌های صددرصدی طالبان ناممکن است. اگرچه با ادغام طالبان در جمهوری اسلامی، ممکن است برخی محدودیت‌های کوتاه‌مدت ایجاد شود، اما گذشته عملا تکرار نخواهد شد و زنانی که در عرصه‌های مختلف موفقیت‌های بزرگی داشته‌اند خانه‌نشین نخواهند شد.

    شبکه: منظور از محدودیت‌هایی که گفتید چیست؟

    سجادی حسینی: برای مثال در حال حاضر براساس قانون هیچ‌گونه مانعی برای قاضی یا پولیس‌شدن زنان و فعالیت‌های مدنی آنان وجود ندارد، اما در صورت مشارکت طالبان در حکومت ممکن است محدودیت‌هایی در مورد حضور زنان در بخش‌های امنیتی و قضا اعمال شود و پس‌روی‌هایی وجود داشته باشد که البته به‌نظر می‌رسد موقتی باشد.

    شبکه: نظرتان در رابطه با ترکیب جنسیتی تیم مذاکره‌کننده چیست؟ چرا در جایی که می‌توان گفت نشستی برای تعیین سرنوشت زنان است و حضور آنان تعیین‌کننده است، تعداد نمایندگان زن کم است؟

    سجادی حسینی: به‌نظر من باید به این بیندیشیم که چه فکر و ایده‌ای می‌تواند از حقوق زنان به‌صورت مطلوب پشتیبانی کند. ممکن است مردی که حقوق بشر را درک می‌کند و از حقوق زنان، توانایی‌های‌شان و ستمی که به آنان شده آگاه باشد، به مراتب بهتر از زنی که آگاهی چندانی از حقوق بشر و حقوق زنان ندارد، بتواند از این موضوعات دفاع کند. به همین دلیل چیزی که مهم است ترکیب هیأت از نظر فکر و ایده است و به‌نظر من به جز تعداد اندکی از اعضای تیم، باقی‌مانده شاید حتی یک مقاله هم در مورد حقوق بشر نخوانده باشند و چیزی در مورد اسناد حقوق بشر ندانند.

    شبکه: در این صورت به باور شما هیأت دولت از نظر کیفی قوی نیست؟

    سجادی حسینی: هیأت دولت از لحاظ کیفی بسیار ضعیف است. یکی از مشکلاتی که ما داریم این است که در نظام جمهوری سهم‌خواهی زیاد است، کسی که متعلق به یک جریان است به این فکر می‌کند که به هر قیمتی باید در بخشی از حکومت سهم داشته باشد. در مورد گفت‌وگوهای صلح نیز همین‌گونه است. در این مذاکرات تنها به حضور بعضی افراد مشخص توجه شده، درحالی‌که برخی از آنان از لحاظ فکری توانایی لازم برای نمایندگی از جمهوری را ندارند؛ به باور من وقتی پای سرنوشت به میان می‌آید باید اندیشید که چه کسی می‌تواند از مردم نمایندگی کند.

    به باور این پژوهشگر، یکی از مشکلات موجود در میان برخی شهروندان، از جمله مردم عام، نخبگان، کنش‌گران سیاسی و سیاست‌مداران منفعل‌بودن آنان است و با چنین رویکردی زمینه برای تلاش‌های موثر با هدف دست‌یابی به صلح فراهم نخواهد شد.

  • سیما سمر: زنان باید در سیاست و قدرت سهیم باشند تا به صلح برسیم

    سیما سمر: زنان باید در سیاست و قدرت سهیم باشند تا به صلح برسیم

    تساوی جنسیتی پنجمین هدف اهداف توسعه پایدار است و سازمان تلاش دارد تا تمام کشورهای عضو این سازمان، اهداف توسعه پایدار را تطبیق کنند. افغانستان نیز متعهد به تطبیق اهداف توسعه پایدار است. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در این کنفرانس تاکید کرد که حکومت نباید جنگ و فقر را بهانه بگیرد و زنان را از برابری جنسیتی محروم کند.

    داکتر سیما سمر رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان روز سه شنبه در این کنفرانس که در کابل برگزار شده بود، بر حقوق برابر زنان در تمام عرصه‌ها تاکید کرد و گفت که یکی از شعارهای انکشاف پایدار این است که هیچ کس نباید از حقوق خود محروم شود. در حالی که رنگ، جلد، جغرافیا مطرح نیست و همه باید از این اهداف برخوردار شوند.

    رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر تاکید کرد هنگامی که حکومت افغانستان مقرره‌ها و پالیسی‌ها را در رابطه به تطبیق اهداف انکشاف پایدار تدوین می‌کند، نهادهای مختلف را در آن شریک سازد و نظرات همه را در این مورد جویا شود.

    خانم سمر افزود: «یکی از اهداف، ازبین بردن هرگونه تبعیض است. هرگونه تبعیضی که به خاطر جنسیت به وجود آید، باید از بین برده شود. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که حتا غذای خوب به طفل پسر داده می‌شود.»

    دومین هدف توسعه پایدار، از بین بردن هرگونه خشونت علیه زنان و دختران است و کشورها موظف شده‌اند هرگونه خشونتی که علیه زنان وجود دارد، باید اقداماتی را برای ازبین بردن آن انجام دهد.

    به باور رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، تا زمانی که خشونت علیه زنان وجود داشته باشد، این کشور نمی‌تواند ادعا کند که اهداف توسعه پایدار را تطبیق کرده است: «هرنوع خشونت علیه زن باید برداشته شود، درغیر آن ما به هدف نمی‌رسیم و افغانستان به صلح نمی‌رسد. حضور زنان در یک جامعه نشان دهنده صلح و مدنیت است.»

    مبارزه با عنعنات ناپسند

    مبارزه با عنعنات، رسم و رواج‌های ناپسند نیز برای برابری جنسیتی مهم است. بسیاری این رسم و رواج‌ها موانع جدی و اساسی در برابر حضور زنان و دسترسی به حق برابر است. به باور رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان تا زمانی که تمام مردم افغانستان در برابر رسم و رواج‌های ناپسند مبارزه نکنند، مبارزه با این پدیده ممکن نیست.

    خانم سمر گفت: «این عنعنات ناپسند را ما می‌بینیم. دختران را به بدل می‌دهند، دختران را به ازدواج اجباری می‌دهند و دختران را به اقاربش به بدل می‌دهند. با دختران به عنوان یک جنس و یک شی برخورد می‌شود.»

    در نتیجه همین رسم و رواج‌های ناپسند، نیمی از جمعیت یک جامعه را بر نیمی دیگر ترجیح می‌دهد و زمینه نابرابری‌های جنسیتی را فراهم می‌نماید.

    احترام به کار و زحمت زنان

    در این کنفرانس تاکید شد که به کار و زحمت زنان باید احترام شود و به آن اهمیت داده شود. بیشتر زنان در افغانستان در خانه‌ها کار می‌کنند در حالی که فکر می‌شود کار آن‌ها در خانه ارزش اقتصادی ندارد. اما اهداف توسعه پایدار تاکید می‌کند که به کار بدون مزد زنان اهمیت داده شود.

    داکتر سیما سمر در این مورد گفت: «چون کار زنان در خانه پول نمی‌آورد، به آن اهمیت داده نمی‌شود در حالی زنان در خانه از مریضان پرستاری می‌کنند و در حفاظت از اعضای خانواده نقش مهمی بازی می‌نمایند ولی به این کار زنان اهمیت داده نمی‌شود.»

    رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر تاکید کرد که کار بدون مزد زنان باید در پالیسی‌ها به رسمیت شناخته شود: «سیستم‌ها و پلان‌های انکشافی قسمی ساخته شود که کار زنان به رسمیت شناخته شود.» رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر، با اشاره به کار و زحمت فراوان زنان در خانه گفت که هنوز این کار به رسمیت شناخته نمی‌شود.

    اشتراک معنادار زنان در سیاست

    در حالی که در دوره جدید، تعدادی از زنان در پست‌های حکومتی راه یافتند اما کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان تاکید کرد که حضور زنان در عرصه سیاست و اجتماع باید «معنادار» باشد. باوجودی که حق رای زنان در قوانین به رسمیت شناخته شده اما داکتر سیما سمر گفت آگاهی سیاسی زنان باید به حدی بلند برده شود تا آنان بتوانند آگاهانه رای دهند نه براساس فرمایش مردان خانواده.

    دسترسی زنان به خدمات صحی به خصوص خدمات باروری نیز در سند اهداف توسعه پایدار بر آن تاکید شده است. کمیسیون مستقل حقوق بشر تاکید کرد که زنان باید از خدمات صحی آگاهی داشته باشند و زمینه دسترسی به این خدمات برای زنان فراهم شود.

    براساس اهداف توسعه پایدار، زنان و دختران باید به تکنالوژی معلوماتی آشنایی و دسترسی داشته باشند. هدف اصلی از دسترسی زنان به تکنالوژی معلوماتی، حضور موثر و معنادار زنان در عرصه‌های مختلف اجتماعی و اقتصادی است.

    دلبر نظری وزیر امور زنان نیز در این کنفرانس سخنرانی کرد و گفت که این وزارت برنامه‌های مشخصی برای برابری جنسیتی دارد. وزیر امور زنان تاکید کرد که عدالت در جامعه تا زمانی ممکن نیست که زنان به برابری دست یابند. وزیر امور زنان گفت که واحدهای جندر در تمام ادارات دولتی تشکیل شده و برای دسترسی زنان به حقوق شان تلاش می‌کنند.

    خانم نظری افزود که این وزارت دستاوردهای زیادی در عرصه دسترسی زنان به برابری جنسیتی دارد، چنانچه استراتژی‌ها و پالیسی‌های تساوی جنسیتی، تصویب قوانین حمایتی از زنان، ایجاد کمیته امور زنان و جندر کابینه، افزایش چهار میلیون متعلم و محصل، افزایش حضور زنان در ارایه خدمات، ازدیاد بودجه به منظور حمایت از تساوی جنسیتی و ارتقای سطح آگاهی زنان و دختران دست آوردهایی بوده که در نتیجه فعالیت‌های وزارت امور زنان به دست آمده است.

    عبدالستار مراد وزیر اقتصاد افغانستان نیز در این کنفرانس سخنرانی کرد. آقای مراد گفت که این وزارت از یک سال به این سو مصروف تهیه سند اهداف توسعه پایدار است و تا زمانی که همه نهادهای مدنی و دولتی در این راستا همکاری نکنند، تهیه یک سند موثر در این عرصه ممکن نیست.

    آقای مراد گفت که این وزارت در ساختن این سند با مشکلات فراوانی روبرو است زیرا آمار و ارقام مشخصی در رابطه به وضعیت موجود زنان وجود ندارد. وزیر اقتصاد تاکید کرد که مبنای اصلی انکشاف در افغانستان، تا پانزده سال آینده، اهداف توسعه پایدار است و حکومت مکلف است بعد از پانزده سال، در رابطه به مسایل انکشافی به مردم و سازمان ملل متحد پاسخ بدهد.

     

  • ولایت کنر حتی یک بازداشت گاه برای زنان ندارد

    ولایت کنر حتی یک بازداشت گاه برای زنان ندارد

    سهیلا بهار رئیس امور زنان در ولایت کنر گفت “واقعیت این موضوع که حتی یک بازداشت گاه زنان در ولایت کنر نداریم مشکلات اساسی بسیاری برای زندانیان زن در این ولایت بوجود آورده است.”

    نور رحمان نور رئیس تنها بازداشت گاه مردان ولایت کنر نیز می گوید هنگامی که یک خانم در این ولایت محکوم شناخته می شود، همگان متعجب می شوند که هم اکنون با خانم محکوم چه باید کرد. از همین رو، هیچ گزینه دیگری جز فرستادن این خانم ها به ولایت ننگرهار وجود ندارد.

    وی افزود “دور بودن از خانواده و خویشان و در نتیجه محدود شدن ملاقات ها، از مشکلات اساسی زندانیان زن است که به ننگرهار فرستاده می شوند.”

    غلام حسین نماینده کمیسیون حقوق بشر افغانستان در زون شرقی کشور می گوید ساخت یک بازداشت گاه برای زنان در ولایت کنر بسیار ضروری است.

    حاجی شیرزمان معاون شورای ولایت کنر نیز با تایید حرف های غلام حسین گفت که ساخت این بازداشتگاه باید از اولویت ها برای دولت قرار بگیرد و دیگر اعضای شورای ولایتی نیز این درخواست را از دولت کردند.

    نور رحمان نور در همین حال افزود که نبود بازداشت گاهی برای زنان در این ولایت در واقع نشان دهنده نابرابری حقوق جنسیتی در این ولایت است.

    او علاوه کرد ما تنها یک پولیس زن و یک خانم زن ملکی دراداره پولیس ولایت کنر داریم. وقتی که مردم هنوز آماده نیستند که زنان و یا دخترانشان را اجازه دهند به صفوف پولیس بپیوندند، چطور می توان انتظار داشت که یک بازداشت گاه زنان ساخته شود.