برچسب: امریکا

طالبان می گویند اگر توافق نامه دوحه عملی نشود، این گروه جنگ را ادامه داده، از خاک و کشور خویش دفاع خواهد کرد.

اخبار منتشره در رویترز در باره حضور نیروهای خارجی در افغانستان بیشتر از زمان تعیین شده در توافق نامه دوحه با واکنش هایی رو به رو شده است.

گروه  طالبان در واکنش به اعلامیه مشترک اخیر اتحادیه اروپا و برخی از کشورهای دیگر، به عملی شدن توافق نامه دوحه اشاره می کنند و می گویند اگر این توافق نامه نادیده گرفته شود و برای ادامه جنگ و حضور نیروهای خارجی بهانه جویی شود، این گروه از ارزش ها، خاک، کشور و حقوق شان دفاع خواهند کرد.

ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان، گفت: «اگر کسی توافق نامه دوحه را نادیده بگیرد و برای دوام جنگ و تمدید اشغال بهانه جویی کند، پس ملت مجاهد افغانستان چنانکه در تاریخ ثابت کرده است از ارزش‌ها، خاک، کشور و حقوق خود دلیرانه دفاع می‌تواند.»

مولوی عبدالسلام ضعیف، سفیر رژیم طالبان در اسلام آباد، گفت: «فکر می کنم که حضور شان باعث جنگ و دوام جنگ می شود و نه به سود امریکا است و نه هم به سود هیچ کسی دیگر، اکنون صلح یک نیاز است.»

این در حالی است که  ناتو این گزارش را گمراه کننده خوانده و می گوید که تا کنون در باره ادامه حضور نیروهای خارجی در افغانستان تصمیمی گرفته نشده است؛ اما این سازمان ادامه خشونت ها را از سوی طالبان، تضعیف کننده روند صلح می داند و از این گروه می خواهد که به تعهداتش در توافقنامه دوحه عمل کند. 

اوآنا لونگسکو، سخنگوی ناتو، گفت: «هیچ تصمیمی در این باره گرفته نشده است. وزیران دفاع ناتو در نشست روز هفدهم و هژدهم ماه فبروری در باره افغانستان بحث خواهند کرد.»

مایکل کوگلمن، معاون بخش آسیا در مرکز پژوهشی ویلسن آمریکا، گفت: «من فکر می کنم که این موضع گیری های ناتو احتمالاً به هدف وارد کردن فشار بر طالبان بوده است و خواسته است که این پیام را به طالبان برساند که ناتو در مسیر مشخصی در حرکت است و میخواهد که پس از ماه “می” نیز نیروهایش را در افغانستان نگه دارد.

 دوم این که ناتو می خواهد بر حکومت جوبایدن که اکنون در حال بررسی توافق نامه دوحه است نیز فشار بیاورد که این یک گزینه مناسب است که پس از ماه می نیز نیروها را در افغانستان نگه دارد. اما در آخر روز آنچی که مهم است این است که حکومت ایالات متحده امریکا چگونه موضع گیری خواهد کرد.”

سخنگوی ناتو از طالبان می خواهد که خشونت ها را متوقف بسازند؛ زیرا به باور او افزایش این خشونت ها روند صلح را تضعیف می کند.

 دفتر شورای امنیت ملی کشور در خبرنامه‌ای گفته است که حمدالله محب مشاور امنیت ملی با محمد ابراهیم طاهریان نماینده خاص وزارت خارجه ایران برای افغانستان دیدار کرده است.
در این دیدار روی پیش‌رفت‌های اخیر در مذاکرات صلح افغانستان بحث و مشورت صورت گرفته است.
همچنین دفتر شورای امنیت ملی علاوه کرده است که دوطرف بر پایان خشونت‌ها و تداوم مذاکرات صلح افغانستان تأکید کرده و در باره تلاش‌های مشترک در این خصوص بحث کرده‌اند.

ایران از کشورهای تأثیرگذار در روند صلح افغانستان به شمار می‌رود. چندروز پیش هیئتی از گروه طالبان به رهبری ملا عبدالغنی برادر به تهران سفر کرده و با مقام‌های آن کشور دیدار کرده است.
روز گذشته، وزارت امور خارجه ایران اعلام کرد که این سفر در هماهنگی با دولت افغانستان صورت گرفته است و ایران از دستاوردهای دولت افغانستان و گفت‌وگوهای میان‌افغانی حمایت می‌کند.

با روی‌کارآمدن اداره بایدن در ایالات متحده و تغییر در سیاست خارجی و امنیتی این کشور گمانه‌های فراوان در مورد تعلق، تعدیل و تغییر خیلی از پالیسی‌های اداره ترمپ مطرح شد. بازگشت به کنفرانس زیست محیطی پاریس، موافقت‌نامه‌ هسته‌ای برجام با ایران و بازبینی مواد تفاهم‌نامه صلح ایالات متحده و طالبان از مواردی بود که جو بایدن در جریان کارزارهای انتخاباتی خود وعده بازبینی و برگشت به آن‌ها را داده بود.

در فردای پیروزی جو بایدن فرمان بازگشت به کنفرانس پاریس را داد و در مورد بازگشت به برجام نیز چراغ سبز نشان داد. در مورد مواد موافقت‌نامه صلح ایالات متحده و طالبان، جیک سالیوان مشاور امنیت ملی بایدن و تونی بلینکن اذهان داشتند که مواد توافق‌نامه صلح را بازبینی مجدد می‌کنند تا دیده شود که چه موارد در آن گنجانیده شده است. طالبان تا چه اندازه به تعهدات‌شان عمل کرده‌اند و چه موارد آن نقض شده است.

تفاهم‌نامه‌ی صلح ایالات متحده و طالبان در فبروری ۲۰۲۰م بعد از چندین ماه مذاکرات نفس‌گیر طالبان با زلمی خلیل‌زاد نماینده ویژه ایالات متحده برای صلح افغانستان به امضا رسید. از موارد درشت این تفاهم‌نامه می‌توان به خروج تمام سربازان ایالات متحده از خاک افغانستان تا تاریخ اول می سال ۲۰۲۱م، پایان حملات طالبان بر نیروهای امریکایی، آزادسازی پنج‌هزار زندانی طالبان (که یکی از پیش‌شرط‌های گفت‌وگوهای بین‌الافغانی بود)، عدم بازگشت جنگ‌جویان طالب به میادین جنگ و قطع ارتباطات طالبان با دیگر گروه‌های تروریستی بود.

بعد از این‌که جیک سالیوان مشاور امنیت ملی و تونی بلینکن وزیر خارجه از بازبینی مواد تفاهم‌نامه صلح ایالات متحده و طالبان صحبت کردند نگرانی جدی در میان طالبان به وجود آمده است. به عقیده نگارنده سفرهای اخیر طالبان به تهران – ایران و مسکو – روسیه نیز در همین جهت صورت گرفته است. هدف طالبان از این سفرها می‌تواند موازنه‌سازی و فشار آوردن روی اداره بایدن باشد تا مواد تفاهم‌نامه را به همان شکل که است بپذیرند.

طالبان در تهران به دنبال چه هستند؟

گفت‌وگوهای صلح افغانستان از زمان پیروزی بایدن در انتخابات ایالات متحده تا اکنون متوقف است و پیشرفت چندان در آن دیده نمی‌شود و طرفین انتظار تصمیم کاخ سفید را می‌کشند. در بحبوحه روی کارآمدن اداره بایدن تهران اولین مقصد هیأت بلندپایه‌ای طالبان به رهبری ملا برادر آخوند بود. دکتر محمدنعیم وردک، سخن‌گوی طالبان در رشته‌تویتی گفته است هیأتی طالبان به‌منظور گفت‌وگو در مورد امنیت افغانستان و منطقه، وضعیت مهاجران افغان و صلح به تهران سفر کرده‌اند و قرار است با نماینده ویژه ایران در امور افغانستان و جواد ظریف وزیر امور خارجه ایران گفت‌وگو کند.وزارت خارجه افغانستان با پخش اعلامیه از با خبر بودن سفر هیأت طالبان به تهران اطلاع داده است و از سویی سخن‌گوی وزارت خارجه ایران گفته است که دولت ایران در مورد پروسه صلح با طالبان گفت‌وگو کرده اند. این در حالی است که چندی پیش جواد ظریف وزیر خارجه ایران در مصاحبه ویژه‌ای که شبکه طلوع نیوز داشت، گفته بود که طالبان هنوز در لیست سیاه ایران قرار دارد.

سفر طالبان حاوی دو پیام عمده برای ایالات متحده بود. نخست، این‌که طالبان به ایالات متحده خاطرنشان ساخت که در صورت هر گونه تغییر در مواد موافقت‌نامه صلح، آن‌ها ظرفیت و توانایی دیپلماتیک دارند تا روابط‌شان را کشورهای منطقه و پیرامون افغانستان برقرار کنند. این عمل طالبان یک نوع موازنه‌گری و فشار وارد کردن روی اداره بایدن برای ادامه روند قبلی است. دومین، پیام این سفر از جانب تهران به واشنگتن است. تهران می‌خواهد به واشنگتن نشان بدهد که ایران آماده همکاری در روندهای دیپلماتیکی منطقه‌ای است. اداره بایدن چراغ سبز به بازگشت به برجام نشان داده است.

طالبان در مسکو

بعد از تهران، دومین مقصد طالبان مسکو بود. روز پنج‌شنبه هیأت دیگر از طالبان به سرپرستی شیرمحمدعباس ستانکزی، مولوی دین‌محمد حنیف و عمار یاسر به مسکو سفر کردند. در این سفر هیأت طالبان با ضمیر کابلوف نماینده ویژه‌ی روسیه برای افغانستان دیدار کرده اند و گفته شده است که این هیأت به سرگی لاوروف وزیر خارجه روسیه نیز دیدار خواهند کرد. محمدنعیم وردک سخن‌گوی طالبان گفته است که در این سفر در مورد وضعیت سیاسی افغانستان و مسایل امنیت منطقه بحث و گفت‌وگو صورت گرفته است. این سفر طالبان گوشزد دیگر به اداره بایدن است. به عبارت دیگر این سفرهای اخیر طالبان به تهران و مسکو یک نوع واکنش به تصمیم اداره بایدن در مورد بازبینی موافقت‌نامه است.

چرا طالبان نگران بازبینی هستند؟

سوالی که مطرح می‌شود این است که چرا واقعا طالبان نگران بازبینی و بررسی مواد موافقت‌نامه صلح طالبان و ایالات متحده، توسط اداره بایدن هستند؟ گزارش فراوان مبنی بر نقض مواد تفاهم‌نامه صلح وجود دارد. در جریان سال گذشته میلادی شورای امنیت سازمان ملل متحد در گزارشی بیان داشت که طالبان تا هنوز به صورت بسیار نزدیک با القاعده در ارتباط هستند. در این اواخر وزارت خزانه‌داری و پنتاگون (وزارت دفاع) امریکا نیز گزارش در مورد نقض مواد این تفاهم‌نامه نشر کرده اند. از سویی دیگر گزارش فراوان دیگر نیز در مورد بازگشت زندانیان آزاد شده‌ی طالبان به میادین جنگ وجود دارد که این مورد نیز نقض دیگر مواد تفاهم‌نامه صلح است.

بایدن با مسأله خروج سربازان چه خواهد کرد؟

جو بایدن در نظر دارد که یک تعداد کمی از نیروهای ضد تروریسم خودش را در افغانستان پس از اول می ۲۰۲۱ نگه‌ دارد. پاکستان و طالبان در این مورد واکنش‌های جدی نشان داده اند. اگر جو بایدن بخواهد تعدادی از عساکر خود نگه‌ دارد و با طالبان روی این مورد به توافق نرسند باعث خواهد تا تفاهم‌نامه عملا ارزشش را از دست بدهد. محتمل‌ترین و معقول‌ترین گزینه برای بایدن خریدن زمان بیشتر است که این امر مستلزم گفت‌وگوی مجدد با طالبان است.

جمع بندی:

سفرهای اخیر طالبان می‌تواند بر ایالات متحده فشار وارد کند. از سوی دیگر این سناریو نیز محتمل است که ایالات متحده در صورت دیدن نقض جدی مواد توافق‌نامه به‌صورت کلی از آن خارج شوند. خروج عجولانه و پیش از وقت (پیش از رسیدن به توافق میان طرفین) ایالات متحده از افغانستان، تبعات سنگین برای افغانستان خواهد داشت. خروج ایالات متحده موازنه را در منطقه به نفع چین، روسیه، پاکستان و ایران تغییر خواهد داد.

اطلاعات روز

به نقل از آسوشیتدپرس، سیگار در گزارشی که امروز دوشنبه(۱۳ دلو) منتشر کرده می‌گوید که حملات طالبان در پایتخت افغانستان نسبت به سال گذشته رو به افزایش است.
گزارش این سازمان به نقل از نیروهای امریکایی در افغانستان گفته است که حملات طالبان در ربع آخر سال ۲۰۲۰ در سراسر این کشور نسبت به سال گذشته افزایش داشته است.
در گزارش آمده است: حملات دشمن در کابل نسبت به ربع سال گذشته بلندتر بود. این حملات نسبت به سال گذشته بسیار افزایش داشته است.
افزایش حملات طالبان در حالی صورت می‌گیرد که دولت بایدن قصد دارد توافق‌نامه امریکا-طالبان را دقیق بازنگری کند.
جان اف. ساپکو بازرس ویژه امریکا برای بازسازی افغانستان گفته است: با ادامه کاهش حضور نهادهای امریکایی، مهم‌تر خواهد بود که ایالات متحده و سایر کمک‌کنندگان نظارت بیشتر و موثرتر از برنامه‌ها و دالرهای خود داشته باشد.

گفت‌وگوهای صلح افغانستان، با آن‌که زیر نام «صلح به رهبری افغان‌ها» جریان دارد؛ اما در حقیقت کشورهای دیگری، از جمله ایالات‌متحده‌ی امریکا و امارات متحده‌ عربی، نقش پررنگ‌تری در این روند بازی می‌کنند.
گزافه‌گویی نیست اگر بگوییم که نقش کشورهای همسایه در روند گفت‌وگوها میان طالبان و دولت افغانستان بسیار اثرگذار است.
در این روند، هیئت طالبان و دولت افغانستان باهم گفت‌وگو می‌کنند. اگر این روند کامیاب نشود و افغانستان درگیر فاجعه‌ی جنگ‌ها درون‌کشوری شود، همسایه‌های افغانستان، براساس منافع خودشان از این پیش‌آمد شکار خواهند کرد؛ کاری که می‌تواند به بی‌ثباتی بیشتر افغانستان و گذرگاه‌های مرزی کشورهای همسایه منجر شود.
از این‌رو، روند گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نیازمند همکاری کشورهای منطقه‌ای است. در سال‌های پسین، پاکستان، ایران، روسیه و چین، به‌صورت غیررسمی میزبان گروه طالبان، نماینده‌های حکومت افغانستان و سیاست‌مداران این کشور بوده‌اند تا روی آغاز گفت‌وگوها و آینده افغانستان، بحث کنند. در برخی از این دیدارها کارگزارانی از واشنگتن نیز فراخوانده شده بود.
روسیه به‌عنوان رقیب امریکا، میزبان چندین دور از گفت‌وگوها میان نماینده‌هایی از دولت افغانستان و طالبان بود. امریکا اما نگران بود که این کنش‌ها در تقابل با تلاش‌هایش در روند صلح قرار بگیرد.
در سوی دیگر، پاکستان از پشتیبانان بی‌قیدوشرط طالبان که نقش برجسته‌ای در تمویل طالبان دارد و یکی بازیگران اصلی روند مذاکرات صلح افغانستان است، نمی‌تواند از نفوذ خود در میان طالبان انکار کند. اسلام‌آباد زیر فشار قرار دارد تا طالبان را وادار به کاهش خشونت‌ها کند و نقش‌ بارزی برای بهبود گفت‌وگوهای صلح داشته باشد.
تنها همسایه افغانستان که نقش چندان بارزی در روند مذاکرات صلح افغانستان ندارد، هند است. کشوری که پیوند نزدیکی با حکومت کابل دارد.
رویکرد دهلی، در رابطه به گفت‌وگوهای صلح افغانستان ابعاد گوناگونی دارد؛ از یک‌طرف پاکستان به‌عنوان رقیب هند، در روند مذاکرات دست بالایی دارد و در کنار آن، هند ترس آن را دارد که در صورت پیروزی روند صلح، زمینه‌ ایجاد شده برای دهلی معقول نباشد.
در یک نظام پساجنگ که اگر طالبان-به‌عنوان مخالفان هند-به قدرت برسند، باب دندان پاکستان خواهد بود. با این‌حال اما به‌نظر می‌رسد که این روزها هند وارد بازی جدیدی شده است. در ماه‌های اخیر مشاور شورای امنیت هند از کابل دیدار کرد و وزیر خارجه هند ابراز کرده که نیروهای هند به آموزش و پشتیبانی نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان می‌پردازند. هدف هند توان‌بخشی قدرت حکومت افغانستان است؛ نظامی که در گفت‌وگو با طالبان از موضع بسیار ضعیفی وارد عمل شده‌ است.
طالبان در روند مذاکرات، به برون‌رفت نیروهای امریکایی دست یافته‌اند و این خروج می‌تواند به ازسرگیری قدرت طالبان در میدان‌های نبرد منجر شود.
این در حالی است که جانب‌داری قدرت‌های منطقه‌ای از روند گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نمی‌تواند یک اشتباه باشد. همسایه‌های افغانستان می‌توانند طالبان را به مذاکرات با دولت افغانستان ترغیب کنند؛ اما آنان این توانایی و ظرفیت را ندارند تا طالبان وادار کنند که در روند مذاکرات به یک نتیجه برسد. طالبان، در این روند دست بالای دارند. فشار وارد کردن بالای طالبان که بی‌گمان باید یک موضوع را بپذیرند، به معنای حمایت نیست؛ زیرا طالبان، گزینه دومی را نیز زیر نظر دارند. آن‌ها در صورت شکست گفت‌وگوها، به میدان‌های نبرد برخواهند گشت.
طالبان باورمند به برنده شدن از راه جنگ هستند. این احتمال وجود دارد که پس از خروج نیروهای امریکایی، میدان‌های نبرد گرم‌تر خواهد شد؛ اما کشورهای همسایه-مانند پاکستان- می‌تواند روی طالبان فشار وارد کند تا به روند مذاکرات پایبندی نشان دهند.
نگاه‌ها به برآیند مذاکرات صلح متفاوت است و این می‌تواند گمانه‌زنی‌های زیادی را برای کشورهای همسایه ایجاد کند. اگر روند گفت‌وگوها، منجر به نقطه‌ پایان گذاشتن به جنگ شود، به سود کشورهای منطقه تمام خواهد شد.
یک افغانستان باثبات به نفع کشورهای منطقه است. برگشت مهاجران و کاهش تجارت مواد مخدر، کاهش عبور و مرور دهشت‌افکنان از گذرگاه‌های مرزی و زمینه‌های بیشتر برای سرمایه‌گذاری، به‌ویژه پروژه‌های زیربنایی فراهم خواهد شد.
اسلام‌آباد، همکار نزدیک گروه طالبان از شکست صلح نگران است؛ زیرا قدرت گرفتن طالبان را در کابل به معنای تقویت گروه‌های تروریستی‌ای که در حال حاضر در این کشورند، می‌داند. صلح می‌تواند منافع امنیتی و اقتصادی کشورهای منطقه را نیز برآورده کند. گرچه طالبان تعهد کرده‌اند که از پرو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ژ‌ه‌های بازسازی هند در افغانستان حمایت خواهند کرد؛ اما دهلی نگران است که اگر طالبان به قدرت سیاسی دست یابند، زمینه برای قدرت گرفتن پاکستان بیشتر فراهم می‌شود و در آن صورت، دست هند از افغانستان کوتاه‌تر خواهد شد.
اگر روند مذاکرات ناکام شود و افغانستان یک‌بار دیگر در برزخ جنگ‌های داخلی فرو برود، بازیگران منطقه‌ای، هرکدام بر مبنای منافع خود در آن شرایط عمل خواهند کرد. برخی از بازیگران بنا بر ‌ضرورت امنیتی، کنش‌های حمایتی مداخله‌جویانه‌ای برای ایجاد دیوار امنیتی در گذرگاه‌های مرزی خود روی دست خواهند گرفت.
هم‌چنان، پاکستان بنا بر اقتضای منافع و بی‌هیچ چون‌وچرایی از طالبان و متحدان‌شان جانب‌داری خواهد کرد. هند از طرف‌های ضد طالبانی حمایت می‌کند و ایران پشتیبان گروه‌های مذهبی شیعه خواهد بود. چین و روسیه به‌نسبت نداشتن گروهی مشخص در افغانستان، از دوستان و حامیان خود حمایت خواهند کرد.
در چنین شرایطی، افغانستان میان بازیگران بیرونی تقسیم خواهد شد و سرانجام این حمایت‌ها، نتیجه‌ای جز بی‌ثباتی بیشتر افغانستان در پی نخواهد داشت. با چنین حالتی، نقش بازیگران منطقه‌ای در افغانستان غیرقابل‌انکار است.
از این‌رو، موفقیت یک صلح شکننده به دست خود افغانستانی‌ها و به‌صورت ویژه طالبان است. با این‌همه، بی‌گمان این روند بیشتر به حکومت افغانستان و همسایه‌های این کشور وابسته است.

منبع: آی اس پی آی

مترجم: ابوبکر صدیق

سخنگوی دفتر سیاسی گروه طالبان یکشنبه شب در گفت‌ و گو با شبکه الجزیره قطر گفت نقض توافق میان این گروه و آمریکا به نفع هیچ طرفی نیست.

به نقل از الجزیره، «محمد نعیم وردک» گفت: ما انتظار نداریم که طرف دیگر توافق انجام شده در زمینه عقب نشینی نظامیان خارجی از افغانستان را نقض کند.

وی افزود: باقی ماندن نظامیان خارجی بیش از زمان از پیش تعیین شده، برخلاف توافقات انجام شده است.

سخنگوی دفتر سیاسی طالبان اضافه کرد: ما خواهان اجرای توافق های دوجانبه به طور کامل هستیم و در صورت اجرای این توافقات همه مشکلات حل خواهد شد.

پیش تر نیز “شیر محمد عباس استانکزی” سخنگوی گروه طالبان اعلام کرده بود خواهان خروج همه نیروهای خارجی تا اواخر ماه اپریل سال ۲۰۲۱ از افغانستان هستیم.

این درحالی است که وزارت دفاع امریکا (پنتاگون) تحت ریاست دولت جدید جو بایدن اعلام کرده، به دلیل امتناع طالبان از تحقق شرایط توافق شده در توافقنامه صلح ، ایالات متحده ممکن است نتواند حضور نیروهای خود را در افغانستان کاهش دهد.

ایالات متحده در ماه فوریه (بهمن) گذشته با طالبان توافق نامه‌ای را امضاء کرد که براساس آن شمار نیروهای آمریکا از ۱۳ هزار نفر به کمتر از دو هزار و ۵۰۰ نفر کاهش یافته است.

همچنین طبق توافق انجام شده با طالبان، تمام نیروهای خارجی باید افغانستان را تا ما مه (خرداد) ۲۰۲۱ میلادی ترک کنند.

به دنبال تصمیم دونالد ترامپ رییس جمهوری پیشین آمریکا برای خروج نیروهای نظامی در افغانستان، “ینس استولتنبرگ” دبیرکل ناتو هشدار داد که ترک زودهنگام افغانستان می‌تواند عواقب ناخواسته‌ای را برای بزرگترین سازمان نظامی جهان (ناتو) به همراه داشته باشد.

حدود ۴۸ ساعت پس از تحلیف رییس‌ جمهور جو بایدن، مشاور امنیت ملی وی -جیک سالیوان- اعلام کرد که دولت جدید قصد دارد «توافق‌نامه ماه فبروری ۲۰۲۰ ایالات متحده با طالبان را بازنگری کند». او گفت که در این بازنگری دولت جدید ایالات متحده پابندی طالبان را به تعهدات این گروه طبق توافق‌نامه ماه فبروری ارزیابی می‌کند. براساس این توافق‌نامه طالبان باید روابط‌شان را با گروه‌های تروریستی قطع کنند، خشونت را در افغانستان کاهش دهند و با حکومت افغانستان و سایر ذینفعان به‌صورت جدی وارد مذاکره شوند. هم طالبان و هم پاکستان از رییس‌ جمهور بایدن خواسته‌اند که به جدول زمانی خروج نیروهای امریکایی از افغانستان که مهلت آن اول ماه مِی سال جاری تعیین شده است، پابند بماند.

نیروهای امریکایی در معرض خطرند و تعجبی ندارد که اعلام این تصمیم یکی از اولین اعلامیه‌های سیاست خارجی دولت جدید ایالات متحده است. از حدود ۲۵۰۰ سرباز امریکایی که در افغانستان حضور دارند، بیشترشان نیروهای کمکی هستند؛ همچنین گروه کوچکی از نیروهای ویژه با تعدادی بالگرد تهاجمی و جنگنده‌ نیز باقی مانده‌اند. پنتاگون حتماً مطمئن است که این نیروها می‌توانند از خود دفاع کنند و در صورت وخیم‌شدن ناگهانی وضعیت به سرعت از میدان خارج شوند. این ارزیابی شاید اطمینان‌بخش به‌ نظر برسد، اما این‌که رییس ‌جمهور سابق نیرویی به این کوچکی را در کشوری ذاتاً خطرناک جا گذاشته، تصمیمی نیست که بتوان از آن تمجید کرد. بخشی از دلیلی که دولت پیشین ایالات متحده براساس آن این تصمیم خطرناک را گرفت، شاید این بوده که طالبان قصد حمله به نیروهای امریکایی را ندارند. قصد طالبان این است که بگذارند نیروهای امریکایی تا اول ماه می سال جاری افغانستان را ترک کنند. تا زمانی که ایالات متحده قصد خروج از افغانستان را داشته باشد (همان‌طور که ترامپ مصمم به انجام آن صرف‌نظر از تحقق شرایط مندرج در توافق‌نامه ماه فبروری ۲۰۲۰ بود) تهدید برای امریکایی‌ها در افغانستان نسبتاً خفیف است.
اظهارات سالیوان احتمالاً هیچ‌یک از طرف‌ها را به اندازه‌ اعضای شورای کویته طالبان درگیر خود نکرده است. حتا تصور این‌که ایالات متحده قصد دارد در افغانستان فراتر از ماه می باقی بماند، می‌تواند طالبان را به سمت حمله مستقیم بر نیروهای امریکایی و سایر نیروهای بین‌المللی، برای تأثیرگذاری بر سیاست واشنگتن، سوق دهد.
طی نشست‌های استماعیه‌ مقامات جدید در واشنگتن، سخنان «آنتونی بلینکن»، نامزد بایدن برای وزارت خارجه و «لوید آستین» وزیر دفاع، عمداً محتاطانه و حساب‌‌شده بود و معلوم نشد که ایالات متحده در دو راهیِ ادامه خروج تا ماه می ۲۰۲۱ و ماندن برای مدت طولانی‌تر در افغانستان، کدام مسیر را در پیش خواهد گرفت. اظهارات سالیوان اما خیلی خنثا نبود. او نه‌ تنها اعلام کرد که دولتش قصد بازنگری توافق‌نامه ماه فبروری را دارد، بلکه سه پرسش اساسی را نیز مطرح کرد که در دو مورد آن، خودش حتماً می‌داند که پاسخ، یک «نه» واضح است.
آقای سالیوان پرسید که آیا گروه طالبان به تعهدش به قطع رابطه با گروه‌های تروریستی عمل می‌کند یا خیر؟
برپایه گزارش تیم سازمان ملل متحد در ماه جون ۲۰۲۰ روابط طالبان و القاعده و به ویژه رابطه شبکه حقانی و القاعده همچنان ادامه دارد. این گزارش به نقش طالبان در برابر ولایت خراسان دولت اسلامی(داعش) نیز اشاره می‌کند.
آقای سالیوان پرسید که آیا طالبان خشونت را در افغانستان کاهش داده‌اند یا خیر؟
پاسخ این پرسش منفی است. خشونت در افغانستان با شدت هرچه تمام ادامه دارد و به‌ نظر می‌رسد موجی از ترورهای هدف‌مند (برای مثال قتل دو قاضی زن در هفته‌های اخیر) به منظور تضعیف اعتماد مردم به حکومت افغانستان به راه افتاده است. هرچند که طالبان تأکید می‌کنند که مسئول اکثر این خشونت‌ها دولت اسلامی است، اما گزارش سیگار به وضوح می‌گوید که خشونت طالبان در واقع پس از امضای توافق‌نامه ماه فبروری سال گذشته افزایش یافته است.
همچنین آقای سالیوان پرسید که آیا مذاکرات طالبان با حکومت افغانستان و سایر ذینفعان جدی است یا خیر؟
پاسخ این پرسش به اندازه قضاوت درباره برآورده‌شدن این شرط از توافق‌نامه ماه فبروری ۲۰۲۰، دشوار است زیرا مسئله، انجام مذاکرات و انجام توافق، نه بلکه نتایج و اجرای آن است. تمام طرف‌ها به نداشتن حسن نیت در مذاکرات متهم‌اند.

ارزیابی و احیای شرایط توافق‌نامه ۲۹ فبروری به مراتب فراتر از مهلت ماه می ۲۰۲۱ به طول خواهد انجامید و طالبان احتمالاً آن‌را به چالش می‌کشند. همچنین احیای این شرایط مستلزم نظارت بین‌المللی است و دشوار می‌نماید که تصور کنیم یک کشور بی‌طرف یا حتا یک نهاد بین‌المللی برای انجام این نقش داوطلب شود. بنابراین احتمال این‌که انجام این کار مستلزم ماندن سربازان باقی‌مانده امریکا در افغانستان برای چند ماه دیگر باشد، بالاست. این‌که آیا زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه ایالات متحده برای مصالحه افغانستان در سمّت خود باقی خواهد ماند یا خیر، جای بحث دارد(خلیلزاد بعداً در سمت خود ابقا شد- این مطلب پیش از آن نوشته شده است). ماندن خلیلزاد شاید باعث اطمینان طالبان و پاکستان شود، اما اعتبار او در کابل عمیقاً زیرسوال رفته است.
اگر نیروهای امریکایی در افغانستان بمانند، ۲۵۰۰ سرباز رقم بسیار اندکی است. در داخل ایالات متحده حمایتی نه‌ چندان قابل‌ ملاحظه از افزایش تعداد این نیروها وجود دارد. همچنین امکان دارد که دولت بایدن برای تقویت این نیروها پیمان‌کاران بیشتری را به‌عنوان نیروهای کمک‌کننده به‌کار گیرد، یا برخی از ظرفیت‌های ارتش امریکا را که در کشور ثالث یا در کشتی‌های امریکایی در خلیج فارس مستقر است، وارد صحنه کند و یا واشنگتن به بهبود هماهنگی با سایر نیروهای غربی مستقر در این کشور اقدام کند. همچنین شکی نیست که نیروهای شبه‌نظامی اضافی «مبارزه با تروریزم» و سازمان «سیا» نیز به ‌صورت مخفیانه در افغانستان مستقر شوند.
دیدگاه پاکستان مثل همیشه بسیار مهم است. پاکستان دوست دارد حکومت فعلی افغانستان که به‌نظر می‌رسد با هند نزدیک است، از قدرت کنار گذاشته شود. اسلام‌آباد همیشه نسبت به خطرات نصب طالبان در کابل و افتادن کنترول افغانستان به دست یک حزب اسلامی و کاملاً پشتونی چشم‌پوشی کرده است. یک حکومت فراگیر در کابل حتا اگر پاکستان روابط دیپلماتیک عادی خود را با دهلی نو حفظ کند، برای امنیت پاکستان در بلندمدت بهتر خواهد بود. اما واشنگتن برای وادار کردن پاکستان به متوقف‌کردن حمایت دیرینه‌اش از طالبان، به دیپلماسی جدی و پایدار نیاز دارد.
بسیاری در پاکستان از جمله درون ارتش این کشور، نگران از دست‌دادن دوستی ایالات متحده و اتحاد تمام و کمال واشنگتن با دهلی نو و سقوط اسلام‌آباد به دام وابستگی بیش از حد به پکن/ بیجنگ هستند. چین به طور فزاینده‌ای نسبت به متحد «تمام فصول» خود جسور شده است. تمام این موارد می‌تواند بارقه‌ امیدی برای مذاکره‌کنندگان امریکا به منظور اعمال فشار بر اسلام‌آباد باشد.
خود افغان‌ها اخبار واشنگتن را با جزئیات زیر نظر دارند و اظهارات سالیوان آن‌ها را دل‌گرم خواهد کرد. اخیراً اکثر بحث‌ها در کابل در مورد زمان خروج و انتخاب مسیر خروج بوده است. برخی از افغان‌های ثروت‌مند از هم‌اکنون پول خود را به دبی و فرزندان‌شان را به دانشگاه‌های خارجی می‌فرستند. برخی حتا در ایالات متحده و انگلیس و آلمان گذرنامه و ملک و املاک دارند. اما میان آن‌هایی که اقبال کم‌تری دارند، بحث بر سر این است که کدام مسیر را برای خروج در پیش بگیرند. مرز ازبیکستان به گذرگاه موردعلاقه این افغان ها بدل شده است زیرا هزینه ویزای این کشور فقط ۳۰ دالر است و از آن‌جا مسیرهای متعددی از طریق ترکیه و یا روسیه به سمت غرب وجود دارد، درحالی‌که مسیرهایی که از ایران یا پاکستان می‌گذرد محدودتر است و احتمال ممنوعیت عبور از آن وجود دارد.
اظهارات سالیوان نشان می‌دهد که بایدن قصد ندارد مسیر آسان را برای خروج از افغانستان انتخاب کند و به خروج نیروهای امریکایی ادامه دهد و قبل از ماه می افغانستان را ترک کند و بعد ترامپ را مقصر بکشد. حتا اگر هلیکوپتری مجبور به فرار از روی بام سفارت امریکا در کابل نشود، تصاویر تلویزیونی ورود طالبان به کابل و سیل پناهجویان افغان که دستاوردها خود را ترک و از کشور فرار می‌کنند، می‌تواند یادآور خاطرات سایگون سال ۱۹۷۵ برای واشنگتن باشد. روی کارآمدن طالبان و اعمال محدودیت‌های طالبانی بر زنان افغان باعث رسوایی بین‌المللی خواهد شد. و به تعقیب آن گزارش‌ها از برپایی مجدد اردوگاه های آموزشی القاعده در افغانستان خاطرات دردناک ایالات متحده را زنده خواهد کرد. این سناریو، بعد از آن همه خون و ثروتی که در افغانستان خرج شد، نتیجه‌ای فاجعه‌بار برای ایالات متحده خواهد بود.

دی دیپلمات

محمدجواد ظریف، وزیر خارجه‌ی ایران، می‌گوید این کشور، از حکومت فراگیر اسلامی در افغانستان که همه اقوام، مذاهب و طرف‌ها در آن حضور داشته باشند، حمایت می‌کند.

آقای ظریف، در دیداری که روز یک‌شنبه (۱۲ دلو) با ملا عبدالغنی برادر، معاون سیاسی گروه طالبان در تهران داشت، گفت از تشکیل یک حکومت «فراگیر اسلامی»  حمایت می‌کند و آن را برای افغانستان یک ضرورت می‌داند.

وزیر خارجه‌ی ایران، با اشاره به قانون اساسی و نظام افغانستان، گفته است: «ما نمی‌توانیم شرایط را در خلا در نظر بگیریم و باید شرایط برای رسیدن به حکومت آینده در افغانستان مشارکتی شود.»

آقای ظریف، همچنان به ملا برادر گفته است: «مردم افغانستان از شما استند و نباید در جریان عملیات هدف قرار بگیرند.»

از سویی هم، محمد نعیم، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر، در برگه‌ی تویترش نوشته است که ملا عبدالغنی برادر و محمدجواد ظریف، در دیداری در تهران، در باره‌ی وضعیت افغانستان، گفت‌وگوهای صلح، عملی شدن کامل توافق‌نامه‌ی دوحه و ضرورت صلح و امنیت در افغانستان و منطقه بحث کرده‌اند.

آقای ظریف، در حالی از تشکیل حکومت فراگیر اسلامی در افغانستان حمایت کرده که پیش از این، در گفت‌وگوی اختصاصی با طلوع نیوز، گفته بود، ایران هنوز هم گروه طالبان را به عنوان یک گروه تروریستی می‌شناسد.

هیئت گروه طالبان به رهبری ملا عبدالغنی برادر، از چند روز به این طرف در تهران به سر می‌برد. این هیئت، چند روز پیش نیز با علی شمخانی، دبیر شورای امنیت ملی ایران دیدار کرده بود.

آقای شمخانی پس از دیدار با هیئت طالبان، در برگه‌ی تویترش نوشت: «در ملاقات با هیئت سیاسی طالبان، رهبران این گروه را در مبارزه با امریکا مصمم دیدم. کسی که ۱۳ سال در گوانتانامو زیر شکنجه‌های امریکا بوده، مبارزه با امریکا در منطقه را کنار نگذاشته است.»

او همچنان گفته بود که امریکا به دنبال صلح و امنیت در افغانستان نیست؛ بلکه راهبرد امریکا تدوام جنگ و خون‌ریزی میان طیف‌های مختلف افغانستانی است. دبیر شورای امنیت ملی ایران، افزوده بود که امریکا نمایش گفت‌وگوهای صلح را با هدف ایجاد بن‌بست در گفت‌وگوها میان طرف‌های مختلف افغانستان دنبال می‌کند تا آن‌ها را مقصر ناامنی و بی‌ثباتی نشان بدهد.

هیئت طالبان، در حالی در تهران به سر می‌برد که دولت ایران متهم به حمایت مالی و تسلیحاتی از این گروه است. اخیرا، هیئت مجلس نمایندگان که به خاطر بررسی ناامنی‌ها به ولایت هرات رفته بود، اعلام کرد که اجیران ایران، در بخشی از ناامنی‌ها در این ولایت دست دارند.

چند منبع آگاه می‌گویند نیروهای خارجی پس از ضرب‌الاجل تعیین شده نیز در خاک افغانستان باقی می‌مانند.

4 منبع آگاه در ناتو گفته‌اند نیروهای خارجی پس از ضرب‌الاجل ماه می آینده، همچنان در خاک افغانستان حضور خواهند داشت. این ضرب‌الاجل در مذاکرات صلح میان امریکا و طالبان تعیین شده و تصمیم جدید برای باقی ماندن نیروهای خارجی در خاک افغانستان پس از ماه می احتمالاً بر شدت درگیری‌ها در این کشور خواهد افزود.

به گفته‌ی مقام‌ها «طالبان شرایط را بر آورده نکرده است».

یکی از این منابع آگاه گفته نیروهای خارجی در پایان ماه اپریل، به طور کامل از افغانستان خارج نخواهند شد، شرایط خروج کامل هنوز محقق نشده است، دولت جدید امریکا درحال ارزیابی سیاست‌ها است و تغییراتی در آنها حاصل شده است، حساسیت و تبعات خروج عجولانه از خاک افغانستان باید در استراتژی جدید مورد بررسی و بازنگری قرار گیرد.

براساس توافق دولت ترامپ با طالبان، امریکا تا اواسط جنوری تعداد نیروهای خود در افغانستان را به 2500 نفر کاهش داد که کمترین میزان از زمان حمله امریکا به این کشور در سال 2001 بود. طبق این توافق، امریکا باید تا ماه می نیز همه نیروهای خود را از خاک افغانستان خارج کند. این درحالی است که خشونت‌ها در افغانستان کاهش نیافته و طالبان همچنان به نیروهای نظامی و غیرنظامی افغان حمله می‌کند. ناتو در ماه فبروری جلسه سران دارد و انتظار می‌رود موضوع خروج یا باقی ماندن نیروهای خارجی در افغانستان بعد از ماه اپریل، در این نشست مورد بحث قرار گیرد.

گفتگوهای صلح میان دولت افغانستان و طالبان از ماه سپتمبر در دوحه آغاز شد، اما خشونت‌ها همچنان افزایش یافته است.

گفته شده است که حدود 10 هزار نیروی خارجی از جمله امریکایی‌ها در افغانستان حضور دارند. انتظار می‌رود که این تعداد تا بعد از ماه می همچنان باقی بماند، اما برنامه بعدی روشن نیست.

کابل و برخی کشورها و آژانس‌های خارجی می‌گویند که طالبان به دلیل افزایش خشونت‌ و عدم قطع ارتباط با القاعده (گروه تروریستی ممنوع در روسیه)، که طالبان آن را انکار می‌کنند، شرایط را برآورده نتوانسته اند.

سخنگوی ناتو هم گفته هیچ یک از اعضای پیمان آتلانتیک شمالی دوست ندارد بیش از زمان مقرر در خاک افغانستان باقی بماند، اما همه استراتژی‌های ما به شرایط موجود بستگی دارد.

عمران خان نخست‌وزیر پاکستان گفت پاکستان در ازای دریافت پول به بخشی از جنگ‌های خارجی تبدیل شده است و باید از اشتباهات این رویکردهای نادرست درس بگیرد.
عمران خان تصریح کرد: «ما قبلاً اشتباهاتی مرتکب شده بودیم و در جنگ‌های دیگران درگیر شده بودیم. این جنگ ما نبود، ما به دلیل فشار آنان در جنگ دخیل شدیم که به کشور (پاکستان) آسیب زیاد رسانیده است.»
خان از حکومت و مقام‌های پیشین کشورش به دلیل دخالت در جنگ علیه تروریزم به رهبری امریکا در افغانستان انتقاد کرد و آن را اشتباه بزرگ خواند.
دولت افغانستان بارها مدعی شده پاکستان برای گروه‌های هراس‌افگن از جمله طالبان، شبکه حقانی و القاعده در خاک این کشور پناهگاه داده است، اما این ادعاها پیوسته از دولت پاکستان رد شده است.

وزارت خزانه‌داری ایالات‌متحده‌ی امریکا که منابع تمویل غیرقانونی تروریستان را زیر نظارت دارد، در آغاز ماه روان میلادی اعلام کرده که القاعده در تلاش ازسرگیری قدرت، زیر سایه گروه طالبان در افغانستان است.
این بررسی که از سوی وزارت خزانه‌داری امریکا انتشار یافته، خواهان روشنی و چگونگی مبارزه از طریق وزارت دفاع امریکا-پنتاگون- با این منابع شده است.
در فشرده‌ی این سند که در چهارم جنوری منتشر شده؛ وزارت خزانه‌داری امریکا هم‌چنان روی روند مبارزه با منابع مالی شبکه‌ی القاعده و داعش تمرکز کرده اما؛ بخشی از این سندها که در پیوند به منابع تمویل کننده‌ی گروه‌های تروریستی است تا هنوز به‌صورت همگانی افشا نشده است.

توان‌بخشی القاعده از طریق طالبان در افغانستان
اداره‌ی ترامپ در ماه فبروری توافق‌نامه‌ا‌ی را جهت دست‌یابی به صلح، با طالبان امضا کرده است. با این‌ فرض که گروه طالبان رابطه خود را با القاعده و دیگر گروه‌های تروریستی قطع می‌کند، این توافق‌نامه‌ برای اداره‌ی ترامپ یک امتیاز در مبارزه با تروریزم به‌شمار می‌رود.
با این‌حال اما دیوان خزانه‌داری امریکا گزارش داده که رابطه القاعده و طالبان بسیار باهم نزدیک است. بر بنیاد این گزارش؛ تحلیل‌گران وزارت خزانه‌داری ایالات‌متحده‌ امریکا بر این باورند که در سال ۲۰۲۰، القاعده با به‌کارگیری فرصت‌های به میان آمده، فعالیت خود را در افغانستان زیر پشتیبانی طالبان ازسر گرفته است.
القاعده، با استفاده از تأمین منابع مالی برای طالبان، تلاش می‌کند تا با مشورت‌دهی به رهبری گروه طالبان، اهداف خود را در این زمینه پیاده کند؛ زیرا بخشی از منابع مالی طالبان هنوز از طریق افراد برجسته القاعده تأمین می‌شود.
در این گزارش آمده است که بلندپایگان شبکه تروریستی حقانی نیز با القاعده رابطه‌ی تازه حمایتی و یکی شدن را امضا کرده‌اند. این بخش دیگری از ادعایی است که در این سند توسط یکی از اعضای شورای امنیت امریکا صورت گرفته است.
[در گزارش سازمان ملل متحده آمده است «طالبان به‌صورت عادی از رهبران شبکه‌ القاعده مشورت می‌گیرند» این در حالی است که طالبان مصروف گفت‌وگو با ایالات‌متحده‌ی امریکا نیز هستند.]القاعده با همیاری‌ مالی و مشورت دهی و رهنمایی با رهبری طالبان، توانسته است رابطه‌ی نزدیکی با گروه طالبان ایجاد کند.
این سند نشان می‌دهد که طالبان در ماه می ۲۰۲۰، تنها چند ماه پس از آن‌که با ایالات متحده‌ امریکا در ماه فبروری همان سال توافق‌نامه‌ی را در دوحه‌‌ امضا کردند، به‌صورت عادی با القاعده دیدار و مشورت داشته‌اند. این سندها به شواهدی درباره رابطه‌ی القاعده و طالبان اشاره می‌کند که در گزارش شورای امنیت سازمان ملل نیز ذکر شد است.
برخی از گروه‌های تندرو، هنوز وابسته به منابع مالی القاعده هستند. این پول از طرف افراد مشخص در اختیار شبکه‌‌ القاعده قرار می‌گیرد. در سال ۲۰۱۴ گزارشی از طرف ایمن‌الظواهری، رهبری القاعده منتشر شد که در آن از ایجاد شاخه‌ی نو القاعده در شبه‌قاره‌ هند (AQIS) اشاره شده است. این شاخه در-کشمیر زیر قلمرو هند-کنش‌وری دارند. بیشتر منابع مالی گروه طالبان به امارات اسلامی طالبان از طریق القاعده در جنوب آسیا تأمین می‌شود.
شاخه‌ی القاعده در جنوب آسیا – شبه‌قاره‌ هند، از ساحات گذرگاه مرزی افغانستان –پاکستان به‌عنوان پناهگاه امن استفاده می‌کند.
اهداف شاخه‌ی القاعده در جنوب آسیا، آماج قرار دادن نیروهای امنیتی پاکستان است و همکاری نزدیکی با تحریک طالبان پاکستان (TTP) دارد.
تأمین منابع مالی داعش در ترکیه
برآوردهای دیوان خزانه‌داری ایالات‌متحده‌ امریکا نشان می‌دهد که داعش، نزدیک به ۱۰۰ میلیون دالر منابع از کشورهای منطقه به دست می‌آورد؛ اما امریکا به بخش اندکی از این منابع دسترسی دارد. دیوان خزانه‌‌داری امریکا گفته است که این بخش از منابع داعش زیر نام‌ همکاری با خلافت داعش در نیمی از سال گذشته گردآوری شده است.
گزارش وزارت خزانه‌داری امریکا هم‌چنان نشان می‌دهد که یک بخش از پشتیبانی‌های لوژستیکی داعش از ترکیه تأمین شده و از آن‌جا به کشورهای عراق و سوریه انتقال داده می‌شود. مسئولان حکومت ترکیه همواره از مبارزه جدی در برابر داعش خبر داده‌اند؛ اما داعش در درون این کشور تار دوانی سودمندی به نفع خود داشته است.
ایجاد زمینه‌های به‌کار گماشتن و هم‌چنان جابه‌جایی پول از راه حواله به دیگر کشورها، از درون این کشور صورت گرفته که یک بخش بزرگ آن از داخل اردوگاه بیجاشدگان سوری در «الحاول» انجام شده است.
خدمات اجرای تاوسول حواله (Tawasul hawal) به‌دست اعضای داعش بنیان گذاشته که انتقال پول را از بیرون سوریه اجرا می‌کند.
تحلیل‌گران حکومت امریکا برخی مراکز جابه‌جایی پول را ردیابی کرده‌اند که توسط رهبران ارشد داعش به شاخه‌ی خراسان در سال ۲۰۲۰ پول انتقال داده است.
داعش، بر بنیاد حوزه‌بندی خودش، افغانستان را ولایت خراسان می‌نامد. شاخه‌ی خراسان داعش بخشی از درآمدش را از راه باج‌گیری-مالیات- و اخاذی تأمین می‌کند و تنها بخشی از این درآمد از طریق هسته‌ی مرکزی داعش در سوریه تأمین می‌شود.
با آن‌که در سال ۲۰۱۹ در حملات نیروهای امنیتی – دفاعی و طالبان در جنوب شرق افغانستان – ننگرهار داعش به‌شدت عقب رانده شد و پولی که از حلقه‌ی مرکزی داعش به دست می‌آمد، نسبتاً از دست داد؛ اما انتقال پول برای این گروه از ولایت‌های کابل و جلال‌آباد نیز صورت گرفته است.
پس از ۲۰۱۴ دولت ایالات‌متحده‌ امریکا ۹۲ پایگاه حمایتی این گروه را شناسایی و از بین برده است.

منبع: لانگ وار ژورنال

برگردان: ابوبکر صدیق

امرالله صالح، معاون نخست رئیس‌جمهور می‌گوید که نبود دیدگاه واحد در زمان حکومت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، سبب شده بود که اعتماد به نفس کاذب تروریستان تقویت شود.

آقای صالح این مطلب امروز (پنج‌شنبه، ۹ دلو) در برگه فیس‌بوک خود نوشت در دوره ترامپ خشونت‌ها و کشتارهای هدفمند نیز به اوج خود رسیده بود.

معاون نخست رئیس‌جمهور بیان داشت ستیفانو پونتیکورو، نماینده ملکی ناتو در افغانستان نیز از برگشت روحیه همکاری و مشوره میان ملت‌های عضو این پیمان در حمایت قاطع از افغانستان خرسند است.

او گفت آقای پونتیکورو در دیدار روز گذشته‌اش با وی گفته است، با روی کار آمدن اداره جدید در آمریکا، سطح مشوره و تبادل اطلاعات و نیز رایزنی روی وضعیت افغانستان به صورت ملموس و بی‌سابقه‌ای در مقایسه با دوره دونالد ترامپ افزایش یافته است.

آقای صالح اظهار داشت: «نبود دیدگاه واحد در دوره پرزیدنت ترامپ، نه تنها برای تروریستان اعتماد به نفس کاذب ایجاد کرده بود، بلکه باعث اوج گرفتن خشونت و کشتارهای هدفمند گردیده بود.»

به گفته معاون نخست رئیس‌جمهور، طالبان در تبلیغات خود روی سه نکته تمرکز دارند؛ اول مایوس‌سازی متحدان خارجی افغانستان از طریق کشتارهای بی‌هدف و ایجاد وحشت، دوم تاکید بر منزوی ساختن افغانستان پس از خروج نیروهای خارجی از بدنه جهان و بازگشت به گذشته و سوم ساختن هژمونی طالبانی زیر نام دین.

به باور وی، فعالیت‌های تبلیغاتی طالبان نشان می‌دهد که این گروه به غیر از کشتار و منزوی ساختن افغانستان، هیچ پیامی برای مردم ندارد.

آقای صالح خاطرنشان ساخته است که طالبان در چند هفته گذشته تلاش‌های زیادی به خرج دادند تا دست داشتن در ترورهای هدفمند و کشتار غیرنظامیان را تکذیب کنند، اما کار متمرکز نیروهای امنیتی این استراتیژی طالبان را خنثی کرده است.

او علاوه کرده است که هرچند هیچ نشانه‌ای از تغییر در رفتار طالبان دیده نمی‌شود، اما گمان می‌رود که در نهایت این گروه تن به سازش و صلح دهد.

گفتنی است که آقای صالح پیش از این خواستار اعدام زندانی‌های طالبان شده بود، زیرا به باور او تا زمان که جنگ‌جویان گروه طالبان احساس کنند که روزی به بدون مجازات از زندان‌های کشور رها می‌شوند، هیچگاهی دست از جنایت برنمی‌دارند.

 عبدالله عبدالله رییس شورای عالی مصالحه ملی که امروز چهارشنبه(۸ دلو) در یک نشست خبری صحبت می‌کرد، گفت: مسئله حقوق زنان در میز مذاکره قابل معامله نیست.
او آتش‌‎بس را رهنمود اساسی هیئت مذاکره‌کننده دولت خوانده و گفت: یکی از رهنمودهایی که به هیئت مذاکره‌کننده دولت داده شده است، تاکید بر آتش‌بس است؛ اولویت ما و خواست مردم افغانستان صلح و برقراری آتش‌بس است، ما باید به یک صلح باعزت دست یابیم.
عبدالله تصریح کرد: هیئت مذاکره‌کننده دولت در برابر موضع زنان یک صدا هستند، تعهد ما به حفظ ارزش های مردم افغانستان که یکی از آن حفظ حقوق زنان است، قاطع است، مسئله حقوق زنان به هیچ روی قابل معامله نیست.
از سویی هم، او گفت که گروه طالبان بارها ادعا کرده که دیدگاه شان در باره زنان نسبت به گذشته تغییر کرده است، ولی این تغییر را در عمل و روی میز مذاکره باید نشان دهند.
همچنان رییس شورای عالی مصالحه ملی خاطرنشان کرد: با آمدن صلح تمام مردم افغانستان توافق نظر دارند که هیچ نیروی خارجی نباید در افغانستان بماند، ولی گروه های تروریستی هم نباید در افغانستان بمانند.
نزدیک به بیست روز از دور دوم مذاکرات صلح افغانستان میان هیئت مذاکره‌کننده دولت و طالبان در دوحه می‌گذرد، اما تاکنون دو طرف روی آجندای مذاکرات به نتیجه نرسیده‌اند.
در همین حال، هیئت مذاکره‌کننده طالبان به رهبری ملابرادر به تهران سفر کرده است و با مقام‌های آن کشور روی موضوعات مرتبط به صلح گفت‌وگو می‌کند.

گروه طالبان، در واکنش به گزارش اخیر وزارت مالیه‌ی امریکا، گفت شبکه‌ی القاعده در افغانستان حضور ندارد.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی گروه طالبان، روز چهارشنبه (۸ دلو)، در اعلامیه‌ای گفت، پس از سال ۲۰۰۱ میلادی، شبکه‌ی القاعده و شهروندان سایر کشورها که از پیش از آن در افغانستان زندگی می‌کردند، به کشورهای شان برگشتند.

به گفته‌ی او، در حال حاضر هیچ عضو شبکه‌ی القاعده در افغانستان حضور ندارد.

سخنگوی طالبان گفت این گروه، به تمام محتویات توافق‌نامه‌ی قطر متعهد می‌ماند و به هیچ کسی اجازه نمی‌دهد از خاک افغانستان برای امریکا و متحدان آن تهدید ایجاد کند.

وزارت مالیه‌ی امریکا، اخیرا گزارش داده است گروه طالبان پس از امضای توافق‌نامه‌ با این کشور، رابطه‌‌ی خود را با گروه القاعده قطع نکرده و القاعده با حمایت طالبان در افغانستان در حال قوت گرفتن است.

در این گزارش، آمده است: « طالبان همچنان متحد القاعده است. القاعده در افغانستان در حال قوت گرفتن است و این گروه روابط اش را با طالبان از طریق شبکه‌ی مربیان و مشاوران که برای ارائه‌ی مشاوره، راهنمایی و حمایت مالی موظف شده‌اند، برجسته می‌سازد.»

بر اساس این گزارش، مقام‌های ارشد شبکه‌ی حقانی در باره‌ی تشکیل یک واحد مشترک از جنگ‌جویان مسلح با همکاری و تامین مالی القاعده بحث کرده‌اند.

پس از امضای توافق امریکا با طالبان در ماه فبروی سال ۲۰۲۰، این نخستین‌بار نیست که گزارشی در مورد رابطه و مشوره گرفتن این گروه با القاعده به نشر می‌رسد. پیش از این در ماه جون ۲۰۲۰، سازمان ملل متحد نیز از مشوره و ارتباط گروه طالبان با شبکه‌ی القاعده سخن گفته بود.

دبیر کل سازمان، در نشست افتتاحیه‌ی مجمع اقتصادی داووس که به گونه‌ی مجازی برگزار شد گفت جهان نمی‌خواهد بحران ۲۰۲۰ را تکرار کند و باید در سال ۲۰۲۱ دنیا به روال سابق برگردد.

دبیر کل سازمان ملل همچنان از خطر افزایش و گسترش سلاح‌های شیمیایی و هسته‌ای هشدار داد.

او، در ادامه‌ی سخنانش، به پیامدهای بیماری کرونا اشاره کرد و گفت کشورهای ثروت‌مند و پیشرفته، در اشتباه سخت قرار دارند که گمان می‌کنند با واکسین کردن از شر این بیماری در امان خواهند بود.

او، در مورد واکسین کرونا گفت باید واکسین به عنوان یک کالای عمومی در سراسر جهان مدنظر گرفته شود و تولید آن باید با قیمت پایین و گسترده صورت بگیرد.

در همین حال، شی‌جین‌پینگ، رییس‌جمهور چین نیز در این نشست، گفت وقوع جنگ سرد به بن‌بست ختم می‌شود و رفاه مردم آسیب خواهد دید.

آنتونیو گوترش، همچنان در باره‌ی تغییرات اقلیمی در جهان هشدار داد و گفت در سال ۲۰۲۱ هدف این ائتلاف جهانی متوقف کردن سوخت‌های فسیلی است.

او از همه کشورها خواست آلایندگی را تا سال ۲۰۵۰ میلادی به صفر برسانند.

تغییرات اقلیمی و گرم شدن هوای جهان، سبب خشک‌سالی، آتش‌سوزی و سیل می‌شود و عدم مقابله با این پدیده، سبب گسترش فقر، کمبود آب، خسارات در کشاورزی و شتاب مهاجرت‌ها خواهد شد.

در همین حال، یک پژوهش تازه که  از سوی پژوهش‌کده‌ی «جرمن واچ» انجام شده، نشان می‌دهد که به دلیل گرمایش زمین، در ۲۰ سال گذشته، نزدیک به نیم میلیون نفر در اثر حوادث طبیعی جان باخته‌اند.

بر اساس این پژوهش، بخش بزرگی از حوادث طبیعی مانند طوفان، سیلاب و خشک‌سالی در کشورهای در حال توسعه و فقیر رخ می‌دهد.

وزار خزانه‌داری امریکا نسبت به فعالیت جنگجویان شبکه القاعده و تحریک طالبان پاکستان در بخش‌های مرزی افغانستان ابراز نگرانی کرده و گفته‌است القاعده در افغانستان در حال قدرت‌گرفتن است و این گروه تلاش دارد تا روابط‌اش با طالبان را از طریق شبکه مربیان و مشاورانی که برای ارائه مشورت،‌ راهنمایی و حمایت مالی موظف شده‌اند، برجسته سازد.

این وزارت همچنین گفته است: «تا سال ۲۰۲۰ القاعده در حال قوت‌گرفتن در افغانستان بوده، در حالی که زیر محافظت طالبان به همکاری با این گروه ادامه می‌دهد. القاعده به طور گسترده‌ای هنوز هم به کمک‌های مالی طرفداران همفکرش، و افرادی که معتقد اند پول کمک‌شده آنان در حمایت از اهداف بشردوستانه یا خیریه هزینه می‌شود، وابسته است.»

در بخش دیگری از این گزارش آمده‌است که گروه داعش نیز از طریق حواله به داخل و بیرون از افغانستان پول را انتقال می‌دهد.

پیش از این، در ماه میزان سال جاری یک مقام بلندپایه سازمان ملل متحد گفته‌بود که رهبران برجسته القاعده هنوز هم در افغانستان حضور دارند و ایمن‌الظواهری؛ رهبر القاعده با طالبان روابط نزدیکی دارد.

ایموند فیتون برون؛ هماهنگ‌‌کننده گروه نظارتی سازمان ملل متحد بر داعش، القاعده و طالبان نیز گفته‌است که طالبان در جریان مذاکرات با امریکا بارها با القاعده مشورت کرده‌ و ضمانت‌های غیررسمی داده‌اند که روابط تاریخی‌شان را با القاعده حفظ می‌کنند.

این در حالی است که روند گفتگوهای صلح میان نمایندگان دولت و گروه طالبان در دوحه جریان دارد.

هرچند برخی از نمایندگان گفتگوکننده جانب دولت گفته‌اند که گروه طالبان اراده‌ای برای ادامه گفتگوهای سازنده با این هیات را ندارد؛ ولی حکومت افغانستان و امریکا تاکید بر ادامه گفتگوهای صلح دارند.

از سوی دیگر، نهادهای امنیتی اعلام کرده‌اند که در صورت انتخاب جنگ از سوی گروه طالبان، نیروهای دولتی آماده سرکوب این گروه هستند.

سنای آمریکا جانت یلن را که از سوی رئیس جمهور بایدن برای تصدی پست وزیر خزانه‌داری این کشور معرفی شده بود، را تایید کرد.

جانت یلن، گزینه جو بایدن برای وزارت خزانه‌داری ایالات متحده توانست رای اعتماد مجلس سنای امریکا را در روز دوشنبه 6 دلو کسب کند و به عنوان اولین زنی شناخته شود که تا اکنون به این پست دست یافته است.

سنای امریکا با 84 رای موافق در برابر 15 رای مخالف که همه آنها از میان جمهوری‌خواهان بودند، صلاحیت خانم یلن را تایید کرد.

مخالفان گزینه آقای بایدن برای وزارت خزانه‌داری ایالات متحده دلیل خود را بسته کمکی 1.9 تریلیون دالری رییس جمهور امریکا برای مقابله با تاثیرات شیوع ویروس کرونا در کشور و طرح‌های او در رابطه با مالیات و هزینه‌ کرد دولت عنوان کرده‌اند.

چاک شومر، رهبر اکثریت دمکرات در سنا، گفت که جانت یلن برای دومین بار تاریخ ‌ساز شده است چرا که هفت سال قبل نیز او به عنوان نخستین زن توانست مدیریت بانک مرکزی ایالات متحده، را در دست بگیرد.

یلن برای اجرای طرح‌های مالی جو بایدن در ارتباط با شیوع بیماری کرونا و سرمایه‌گذاری دو تریلیون دالری برای زیرساخت‌ها، تعلیم، پژوهش و پروژه‌های زیست محیطی نقشی کلیدی ایفا می‌کند.

گفتنی است که جانت یلن، در سال 1967، با درجه ممتاز از گروه اقتصاد دانشگاه براون فارغ التحصیل شد و در سال 1971 دکترای خود را از دانشگاه ییل دریافت کرد.

جو بایدن، رئیس ‌جمهور آمریکا و آنگلا مرکل، نخست وزیرآلمان اخیرا در یک تماسی تلفنی با یکدیگر اعلام کردند مقابله با شیوع کرونا تنها از طریق همکاری‌های نزدیک بین‌المللی ممکن است.

نخست وزیر آلمان در این گفت‌وگوی تلفنی اظهار داشت کشورش برای همکاری با شرکای خود و رسیدگی به مسایل بین‌المللی آماده است.

در همین ارتباط، کاخ سفید در بیانیه‌ای اعلام کرد بایدن در تماس تلفنی روز دوشنبه خود با انگلا مرکل، نخست وزیر آلمان بر عزم و اراده خود برای تقویت ائتلاف با ناتو و اتحادیه اروپا تأکید کرد.

از سوی دیگر، دفتر آنگلا مرکل در بیانیه‌ای اعلام کرد دو طرف آلمانی و آمریکایی درباره مسایل مربوط به افغانستان و ایران نیز بحث و گفت‌وگو کردند.

در ادامه این بیانیه آمده مرکل و بایدن بر امکان مقابله با شیوع کرونا تنها از طریق همکاری‌های نزدیک بین‌المللی تأکید کردند.

جو بایدن چهارمین رییس جمهوری امریکا است که جنگ افغانستان را به ارث می‌برد. او یک گفت‌وگوی شکننده‌ برای صلح را نیز شاهد است که برخی از اعضای گروهش انتظار پیشرفت آن را داشتند.
در ماه فبروری ۲۰۲۰ اداره‌ی ترامپ با گروه طالبان توافق‌نامه‌‌ای را به امضا رساند که در آن به خروج تمام نظامیان امریکایی تا ماه می ۲۰۲۱ اشاره شده است.
در مقابل ایالات متحده‌ی امریکا از طالبان تضمین امنیتی گرفته و طالبان به آغاز گفت‌وگو با دولت افغانستان تعهد کردند.
پس از ۴۰ سال خون‌ریزی و ۲۰ سال مداخله‌ی مستقیم امریکا در جنگ افغانستان، جای پرسشی نیست که اداره‌ی بایدن فرصت پیش‌آمده برای تأمین صلح را از دست بدهد. ایجاد راه‌ حل سیاسی مسالمت‌آمیز که قناعت طالبان را فراهم کند، برای امریکا به‌مراتب مهم‌تر از یک راه‌حل نظامی است.
‌با این‌همه، تحرک آهسته در روند مذاکرات صلح، این پروسه را زمان‌گیر کرده است. هنوز طالبان و دولت افغانستان روی موضوعات کلیدی ازجمله نظام آینده افغانستان که جمهوری دموکراتیک یا غیر دموکراتیک باشد، به توافق نرسیده‌اند. هر دو طرف میز مذاکره، از موضع خود عقب‌نشینی نمی‌کنند.
به‌اساس توافق اداره‌ی ترامپ، اداره‌ بایدن تا بهار سال آینده زمان دارد که نیروهای خود را بیرون کند. برخی از تحلیل‌گران بر این عقیده‌اند که امریکا پیش‌ازاین به یکی از اهدافش در افغانستان که سرنگونی القاعده بود دست ‌یافته است.
برخی از اعضای حکومت پیشین باور دارند که حضور نیروهای امریکا و جلوگیری از به‌قدرت رسیدن طالبان می‌تواند به موفقیت صلح و ایجاد یک روند مسالمت‌آمیز کمک کند اما؛ دو گزینه وجود دارد؛ خروج مسئولانه یا حضور تعریف شده که راه میان‌بر در پالیسی امریکا «خروج مسئولانه» از افغانستان است؛ کانسپت-هدف پروژه- مؤثر برای پایان دادن به جنگ نا‌فرجام و مبازره با تروریزم همچنان ادامه می‌یابد.
به‌نظر می‌رسد که بایدن یکی از طرفداران خروج «مسئولانه» باشد که در جریان کارزارهای انتخاباتی‌اش پیش از توافق‌ اداره‌ی ترامپ در ماه فبروری سال گذشته به آن اشاره کرده بود.
‌ بایدن در مصاحبه‌ی ۲۳ فبروری (Face the Nation) گفت؛‌ ایالات متحده‌ی امریکا باید یک گروه‌ کوچک از نیروها را برای مبارزه با تروریزم و جلوگیری از جای پا باز کردن القاعده و داعش در افغانستان حفظ کند، اما؛ دیدگاه‌های متفاوتی در این مورد وجود دارد که پیش‌بینی در مورد نتیجه صلح را دشوار می‌سازد.
هرچند طالبان به حضور نیروهای امریکایی در امر مبارزه با تروریزم در افغانستان مخالفت می‌کنند؛ زیرا این بحث برای گروه تروریستی قابل‌هضم نیست؛ خواست طالبان خروج تمام نیروها از افغانستان است و این‌ حضور می‌تواند برای طالبان سنگین تمام شود.‌ اعضای ارشد طالبان به‌ زیردست‌شان وعده سپرده‌اند که به اساس توافق (امریکا – طالبان) تمام نظامیان امریکایی تا ماه می از افغانستان بیرون می‌‌شوند. احتمال این‌که طالبان در آینده همکار امریکا باشد وجود دارد، اما؛ واشنگتن از این همکاری مطمین نیست.
تنها طالبان به‌عنوان یک بن‌بست فرا راه مبارزه با تروریزم تلقی نمی‌شود، برای موفقیت در صلح، امریکا به حمایت بازیگران منطقه‌ا‌ی مانند چین، ایران، روسیه و پاکستان نیاز دارد که هیچ‌کدام از این کشورها طرفدار حضور نظامی امریکا در افغانستان نیستند.
این کشورها به این امید از روند صلح افغانستان حمایت می‌کنند که درنتیجه‌ی گفت‌وگوها نیروهای امریکایی افغانستان را ترک خواهند کرد. اگر امریکا به حضور دوام‌دار نیروهای خود در افغانستان تصمیم بگیرد، پاکستان به حمایت خود از طالبان ادامه می‌دهد.

حمایت از تروریستان برای مبارزه با تروریزم در افغانستان
احتمال این‌که روند صلح نتیجه‌ای در پی نداشته باشد وجود دارد. البته حمایت قدرت‌های منطقه قابل‌بحث است، اگر توافق روی مبارزه امریکا با تروریزم صورت نگیرد، امریکا توافق‌نامه و گزینه‌ی خروج را نادیده بگیرد؛ در آن صورت طالبان دوباره ممکن روی حضور نیروهای امریکا بهانه‌تراشی کنند.
در چنین شرایطی حمایت از نیروهای امنیتی در برابر طالبان برای امریکا الزامی است. اگر طالبان دوباره به جنگ در برابر امریکا برگردند، دلیلی به قطع رابطه‌ با القاعده نخواهند داشت و پایبند به توافق‌نامه‌ی ماه فبروری ۲۰۲۰ متعهد به قطع رابطه با گروه‌های تروریستی نخواهند بود.
نهایتاً امریکا ملزم می‌شود با متحدان در مراکز نظامی به حمایت از نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان بپردازد. امریکا نیاز خواهد داشت تا از نیروهای امنیتی – دفاعی افغانستان در برابر طالبان حمایت کند.
اگر دولت افغانستان ناکام شود، امکان حمله بر امریکا را افزایش می‌یابد، به‌عبارت‌دیگر ممکن نیست برای «مبارزه با تروریزم از تروریستان» کار بگیریم؛ دولت افغانستان خواهان حضور نظامیان امریکا در این کشور است.
در این صورت، خروج مسئولانه راه‌ میان‌بر برای اداره‌ی بایدن نیست. در کنار آن امریکا تلاش خواهد کرد تا با طالبان به یک توافق برسد – رسیدن به یک توافق کلی می‌تواند زمینه‌ی بهترین خروج را برای دولت امریکا فراهم کند- البته در این شرایط گزینه‌ی طالبان این است که مخالفان غنی را حمایت کنند و چراغ سبز حمایت امریکا را با خود داشته باشند.
این توافق نمی‌تواند نگرانی‌های امنیتی امریکا را کاهش دهد. در ابتدا پس از توافق و ایجاد راه‌حل سیاسی افغانستان، امریکا روی خروج کلی نیروهای خود تصمیم خواهد گرفت. در غیر این صورت امریکا تلاش می‌کند تا توافق خروج نیروهایش را تا اول ماه می دوباره به بازنگری بگیرد. اگر طالبان از روند مذاکرات بیرون شوند، احتمال برگشت تا شش ماه وجود ندارد.

گفت‌وگوها و خروج زودهنگام
اداره‌ی جو بایدن در شش ماه، تهدید‌ها و حملات را در افغانستان مورد بازبینی قرار می‌دهد.
بیشتر تهدید‌ها در افغانستان متوجه‌ افراد ملکی است و حملات تهاجمی نسبتاً کمتر بوده است. یکی از موضوعاتی که کمتر همگانی شده است، تلاش‌های داعش و القاعده علیه فعالیت‌ امریکا در افغانستان است. مبحث دیگر حملات گروه‌های تروریستی علیه امریکایی‌ها و اروپایی‌ها در عراق و سوریه تحت نام «گرگ تنها» است که توسط گروه‌های جهادی در رسانه‌ها منتشر شده است.
مبارزه با تروریزم، سال‌ها زمان خواهد برد و این تنها مرتبط به افغانستان نیست؛ اداره‌ی بایدن به یک راهبرد کلی مبارزه با تروریزم در منطقه‌ی آسیای مرکزی و جنوب آسیا، نیاز دارد.
پس در این‌صورت خروج مسئولانه یکی از گزینه‌های قابل پیش‌بینی به اداره‌ی بایدن نیست؛ اداره‌ی بایدن نیاز دارد در رابطه به خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، انتخاب متفاوتی داشته باشد.

فارین آفیریس

صبح کابل

محمداشرف غنی، رئیس‌جمهور و عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحۀ ملی شام روز گذشته (یک‌شنبه، پنجم دلو) در ارگ دیدار کردند.

در این دیدار که معاونان ریاست‌جمهوری و حمدالله محب، مشاور امنیت ملی نیز حضور داشت دو طرف دربارۀ انکشافات اخیر در روند صلح و مسایل منطقه‌یی گفت‌وگو کردند.

غنی و عبدالله از افزایش خشونت‌ها در کشور ابراز نگرانی و بر برقراری آتش‌بس دایمی تأکید کردند.

غنی و عبدالله در حالی دیدار کرده‌اند که دور دوم گفت‌وگوهای صلح بین‌الافغانی در قطر به کندی به پیش می‌رود. از چند روز به این‌سو هیأت‌های گفت‌وگوکنندۀ دولت و طالبان در مورد نشست‌های‌شان گزارش نداده‌اند. شماری از اعضای هیأت گفت‌وگو‌کنندۀ دولت گفته‌اند طالبان تمایلی به گفت‌وگو ندارند.

آقای عبدالله پیش از این اعلام کرده است هرچند گفت‌وگوهای بین‌الافغانی چنان‌که توقع می‌رفت، به پیش نرفته و توافقی دربارۀ کاهش خشونت‌ها و آتش‌بس حاصل نشده، اما از این گفت‌وگوها ناامید نشده است.