برچسب: افغانستان

دفتر نخست وزیر انگلیس امروز (سه شنبه 13 میزان) با نشر خبرنامه ای گفته است «سرسایمون گاس» سفیر انگلیس برای افغانستان و داکتر «مارتین لانگدین» کاردار این کشور در قطر وارد کابل شده و با برخی مقام های طالبان دیدار کردند.

براساس خبرنامه دفتر نخست وزیری انگلیس، این دو مقام انگلیسی با برخی مقام های ارشد طالبان به شمول امیرخان متقی سرپرست وزارت امور خارجه، ملا عبدالغنی برادر، و مولوی عبدالسلام حنفی معاونان رئیس اداره موقت طالبان دیدار کردند.  

طرفین در این دیدارها بر نحوه کمک های بریتانیا به منظور جلوگیری از وقوع بحران انسانی در افغانستان، راه های جلوگیری از تبدیل شدن افغانستان به مکانی امن برای تروریستان و همچنین زمینه خروج امن برای تمامی کسانی که قصد ترک کشور را دارند صحبت کردند.

براساس خبرنامه، طرفین همچنین در خصوص نحوه برخورد مقام های طالبان با اقلیت ها و حقوق زنان و دختران در افغانستان به گفتگو پرداختند.

خبرگزاری فرانسه نوشته است شماری از شبکه های اجتماعی به شمول فیس بوک، انستاگرام، واتس آپ در افغانستان و برخی کشورهای منطقه قطع شده است.

تاکنون توضیحی در این باره از سوی این شبکه های اجتماعی ارائه نشده است

مولوی شیراحمد عمارمهاجر معاون والی طالبان برای هرات امروز (دوشنبه 12 میزان) گفت این کمک های بشردوستانه شامل هفت تیلر حامل مواد غذایی، دارو، اکسیجن و البسه زمستانی است که در نقطه صفر مرزی ولایت خراسان رضوی و هرات تحویل مقام های افغان شده است.

آقای مهاجر ضمن قدردانی از جمهوری اسلامی ایران گفت: “ایران همیشه در شرایط سخت در کنار مردم افغانستان بوده و هیچ گاهی مداخله مغرضانه نکرده، و امارت اسلامی طالبان نیز به اساس تمام قوانین بین المللی و همسایه داری پایبند بوده و هیچ گاه اجازه نمی دهد که افراد و یا گروه های خارجی مانند داعش از خاک افغانستان بر علیه جمهوری اسلامی ایران استفاده کنند.”

آقای سیاح فرمانده امنیه ولسوالی تایباد ایران نیز هنگام تحویل این کمک های بشردوستانه گفت: “این کمک ها برای توسعه و تقویت برادری میان دو ملت و کشور هدا می گردد.”

آقاس سیاح همچنین از عملکرد 40 روزه امارت اسلامی در بهبود امنیت افغانستان به نیکی یاد کرده، افزود: “ما از پیشرفت و آبادانی افغانستان استقبال نموده و آماده همکاری با دولت جدید این کشور خواهیم بود.”

در یک ماه گذشته این چهارمین محموله از کمک های جمهوری اسلامی ایران است که به مسئولین امارت اسلامی افغانستان تحویل می گردد.

عادله راز؛ سفیر دولت پیشین افغانستان در واشنگتن می‌گوید، فرار مخفیانه اشرف‌غنی از کابل از پیش تعیین‌شده بود.

او در گفتگو با سایت خبری آکسیوس گفت غنی در مورد فرار مخفیانه از کشور و واگذاری کابل به طالبان بدون جنگ باید توضیح دهد. او افزود غنی مرتکب «خیانت» به مردم شده و باید پاسخگو باشد.

خانم راز گفت عبدالمتین بیگ شوهرش که رییس دفتر غنی بود به او گفته‌بود که متوجه شده غنی فقط با دو نفر از دستیاران اصلی خود ملاقات می‌کند. بیگ این ملاقات‌ها را به طور غیرعادی محرمانه می‌دانسته‌است.

به تازگی، مسعود اندرابی؛ وزیر پیشین داخله هم گفته‌است حمدالله محب؛ مشاور امنیت ملی ‌اشرف‌غنی با خلیل حقانی؛ عضو شبکه حقانی به طور مداوم در تماس بوده‌ و در سقوط کابل وساطت کرده‌است.

راز در بخشی از صحبت‌های خود بیان کرده فکر نمی‌کند برای جو بایدن؛ رییس جمهوری امریکا سرنوشت زنان و دختران افغان اهمیت داشته‌ باشد.

او می‌گوید، مردم افغانستان دیگر به دولت ایالات متحده اعتماد ندارند و «شک دارد که هر افغان به سیاست‌های ایالات متحده برای مدت طولانی اعتماد کند».

 سخنگوی وزارت خارجه ایران درباره حادثه تروریستی اخیر در کابل پایتخت افغانستان گفت: تروریسم در هر شکل و رنگ و بروزی که نمود یابد نه تنها مردود که محکوم است.

«سعید خطیب‌زاده» سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران امروز (دوشنبه) در نشست هفتگی با خبرنگاران ضمن تشریح آخرین تحولات در حوزه سیاست خارجی به سؤالات خبرنگاران پاسخ داد.

سخنگوی دستگاه دیپلماسی ایران درباره حادثه تروریستی اخیر در کابل پایتخت افغانستان بیان کرد: تروریسم در هر شکل و رنگ و بروزی که نمود یابد نه تنها مردود است بلکه محکوم است.

خطیب‌زاده ادامه داد: جمهوری اسلامی ایران موضع ثابتی را در خصوص عملیات‌های تروریستی داشته و بدون تبعیض و استثنا همه اقدامات را محکوم کرده است.

وی افزود: معتقدیم افغانستان خسته از جنگ، خشونت، افراطی گری و تروریسم است و همه باید تلاش کنیم افغانستان با صلح و ثبات داشته باشیم.

 رحمت‌الله‌ نبیل؛ رییس پیشین امنیت ملی می‌گوید، دیدارها و معاملات پنهان اشرف‌غنی؛ رییس جمهور فراری و حمدالله محب؛ مشاور امنیت ملی او با سران استخبارات پاکستان باعث فروپاشی نظام افغانستان شد.

نبیل، امروز (دوشنبه، ۱۲ میزان) در توییتی نوشت: «معاملات و سفرهاى مخفىانه غنى و محب به پاکستان و دیدارهاى پنهانی محب با سران آى‌اس‌آى (سازمان اطلاعات ارتش پاکستان) در کشورهای بحرین و سویس بالاخره باعث فروپاشى نظام شد».

به گفته او، غنی و نزدیکانش روابط داومدار با آی‌اس‌آی داشته‌اند.

نبیل همچنین گفت «اشرف‌غنى جزء یک پروژه بود». او در مورد این پروژه چیزی نگفته‌است.

اخیرا برخی رسانه‌ها به جزئیات فرار اشرف‌غنی از کشور پرداخته و شماری از مقام‌های دولت او هم در این زمینه اظهار نظر و افشاگری کرده‌‌اند.

به تازگی عادله راز؛ سفیر دولت پیشین افغانستان در واشنگتن گفته‌است فرار مخفیانه اشرف‌غنی از کابل از پیش تعیین‌شده بود.

او در گفتگو با سایت خبری آکسیوس گفته‌است غنی در مورد فرار مخفیانه از کشور و واگذاری کابل به طالبان بدون جنگ باید توضیح دهد. او افزوده‌است غنی مرتکب «خیانت» به مردم شده و باید پاسخگو باشد.

خانم راز گفته‌است عبدالمتین بیگ شوهرش که رییس دفتر غنی بود به او گفته‌بود متوجه شده غنی فقط با دو نفر از دستیاران اصلی خود ملاقات می‌کند. بیگ این ملاقات‌ها را به طور غیرعادی محرمانه می‌دانسته‌است.

پیش‌تر، مسعود اندرابی؛ وزیر پیشین داخله هم گفته‌بود حمدالله محب؛ مشاور امنیت ملی ‌اشرف‌غنی با خلیل حقانی؛ عضو شبکه حقانی به طور مداوم در تماس بوده‌ و در سقوط کابل وساطت کرده‌است.

اندرابی این مطلب را در یادداشتی در صفحه فیسبوک خود در واکنش به انتشار جزئیات فرار اشرف‌غنی منتشر کرده‌است.

مسعود اندرابی نوشته‌است موضوعی که در یاداشت روزنامه ۸ صبح درباره فرار اشرف‌غنی شاید «عمدا بحث نشده و یا منبع ممکن به آن دسترسی نداشته‌است، تماس‌های مداوم حمدالله محب با خلیل حقانی است».

او نوشته‌است: «مطمئن هستم که این بخش از آن فرار و چگونگی تسلیمی ننگین نظام به گروه حقانی با همدستی و وساطت محب و پاکستان، بعدها نیز افشا شود».

آقای محب یکی مهره‌های مهم غنی بود که نهادهای امنیتی را مدیریت می‌کرد.

مقام‌های دولت پیشین او را مسئول اصلی پیش‌روی سریع طالبان و فروپاشی ارتش می‌دانند.

طبق اطلاعات منتشرشده، محب هنگام فرار غنی نیز او را همراهی کرده‌است.

گفته شده غنی و همراهانش با چهار چرخبال پس از ترک افغانستان، وارد قلمرو تاجیکستان شده؛ اما آن کشور اجازه فرود به چرخبال‌ها را نداده‌است. سپس چرخبال‌های غنی به صورت غیرقانونی در میدان هوایی ترمذ ازبکستان نشست کرده و از آن‌جا پس از ۳۱ ساعت محاصره توسط نظامیان ازبک به امارات عربی منتقل شده‌است.

سیستم آموزشی کنونی و کتب درسی از دستاوردهای هجده ساله افغانستان می باشد. اکنون سئوال اینجاست که آیا کتاب های درسی کنونی در حکومت آینده طالبان در  افغانستان استفاده خواهد شد؟

احتمال این کار خیلی زیاد است چون: در کتاب های تاریخ به جنایایت طالبان از سال 1996 تا 2001 آن طور که باید پرداخته نشده است. از سوی دیگر حکومت تازه طالبان به دلیل فرار نیروهای انسانی توانمند و با تجربه از افغانستان و کمبود بودجه قادر به ایجاد یک سیستم آموزشی با کیفیت نخواهد بود. هزاران تن از معلمین سخت کوش و با هوش و ویرایشگرانی که کتاب های کنونی را تهیه و تولید کردند اکنون افغانستان را ترک کرده اند.  

دولت های کرزی و  غنی ضعیف و فاسد بودند اما حداقل یک میراث محکم برای نسل آینده افغانستان از خود برجای گذاشتند. نمی توان گفت این سیستم آموزشی و کتاب های چاپ شده تماما به خاطر کمک های مالی خارجی ها در افغانستان بوده است چون پاکستان نیز سالهاست از کمک های مالی امریکا استفاده کرده است.

این یک واقعیت است که سه فاکتور «دفاع، آموزش و صحت» در پیشرفت و آقایی یک کشور در جهان نقش اساسی را بازی می کند. افغانستان نیز از این قاعده مستثنی نیست.
یکی از مشکلاتی که کشوری جنگ زده ای مثل افغانستان از دیرباز و به ویژه پس از سال دو هزار و یک و استقرار نظام جدید سیاسی با آن همواره روبرو بوده محتوای کتب درسی در مکاتب و حتی دانشگاه ها بوده است. اینکه مواد درسی تا چه اندازه به تربیت یک نیروی انسانی متبحر، متعهد به اسلام و ارزش های دینی و ملی در افغانستان کمک کرده سوال بزرگی ست که بی پاسخ مانده است و آنچه مسلم است این حیطه چه در زمان حمله اتحاد جماهیر شوروی سابق و استقرار حکومت کمونیستی در افغانستان، دوران امارت اسلامی طالبان در گذشته، نظام جدید سیاسی افغانستان پس از سال 2001 و اینک استقرار دوباره طالبان در افغانستان از دخالت کشورهای خارجی حامی نظام های سیاسی در امان نبوده است: در دوران حکومت کمونیستی مفاهیم کمونیستی، در دوران امارت اسلامی مفاهیم افراط گرایی اسلامی برگرفته از مدارس دینی پاکستان و در دوران کرزی و غنی مفاهیم غربی در کتب درسی به خورد کودکان و دانشجویان افغانستانی داده شده است.
وب سایت «دی پرینت» در مطلبی منتشر شده در چهارم اکتبر (دوازدهم میزان) محتوای کتب درسی مکاتب افغانستان و پاکستان را مقایسه کرده است.
«محصلین افغان پس از نابودی رژیم طالبان به رهبری ملا عمر در سال 2001 میلادی چه چیزهایی می خواندند؟ برنامه آموزشی مدارس برای محصلین چه بود و مهم تر از همه چه تفاوتی با برنامه آموزشی ملی واحد مربوط به «تحریک انصاف پاکستان» دارد؟» دو سئوال عمده ای است که بازگشایی مکاتب پسرانه به دستور طالبان در ذهن نویسنده مطلب طرح کرده است.
پاسخ سریع به این دو سئوال کار راحتی نبود چراکه سایت وزارت معارف افغانستان با تسلط طالبان محو شده بود. اما خوشبختانه نویسنده مطلب به کمک گوگل توانسته است به صدها کتب درسی که در مدارس افغانستان تدریس می شد دست پیدا کند. این کتب درسی به صورت رایگان در اختیار محصلین در مدارس افغانستان قرار داده می شد. کتب درسی بدون شک به عنوان ابزار اصلی برای ارائه آموزش در توسعه کشورها مهم تلقی می شوند.
به عنوان یک خارجی انتظارات اولیه من پایین بود: افغانستان قرن بیست و یکم به طور عمده قبیله ای و عقب افتاده است، قربانی جنگ های خارجی و دشمنی های بی شمار خانوادگی، قبیله ای و اختلافات مذهبی بوده است. دو زبان ملی و شش تا هشت زبان منطقه ای دارد. آیا آموزش افغانستان به طور کامل به هم ریخته و پایین تر از پاکستان، میراث دار یک سیستم توسعه یافته عصر استعمار قرار دارد؟
تصورات من تا حد زیادی اشتباه بودند. حین دانلود کتب درسی به طور تصادفی به دنیایی برخوردم که حتی برای متخصصین آموزشی پاکستانی نیز ناشناخته بود. خوانندگانی که زبان فارسی دری و پشتو(دو زبان ملی افغانستان) را می دانند در صورت چک دوباره به همان نظراتی می رسند که من رسیدم:

اولا

کتب علمی برای صنوف یک تا دوازده را بررسی کردم. این کتب شامل مضامینی چون «ریاضی، فیزیک، شیمی، بیولوژی و کامپیوتر ساینس بود. ژئولوژی(زمین شناسی) از صنف ده به بعد تدریس می شود و به طور ضمنی تاکید می کند که آینده افغانستان به ثروت منابع معدنی آن وابسته است. محتویات روشن است و به طور سیستماتیک از گراف های دسته بندی شده و توضیحات رنگی استفاده شده است. اگرچه مشکلات انتهای فصول کتب ساده تر از کتاب های سطح اُ تا اِی می باشند، اما کیفیت و محتوا با هم رقابت می کنند.
کتب درسی پاکستان بسیار متفاوت است. من و همکارانم سالهاست از مسئولین آموزشی پاکستان خواسته ایم به طور عمده کتب درسی که در سطح یک منطقه بومی چاپ می شوند را تغییر دهند: این کتاب ها در محتوا و آموزش و تربیت فقیر هستند و خیلی بد مطالب را ارائه کرده اند. در سال 2015 مطلبی در همین مورد از اینجانب در روزنامه داون پاکستان چاپ شد که می گفت «لطفا این کتاب ها را بسوزانید». این درخواست من ثابت کرد که کتب درسی سیستم آموزشی پاکستان زشت ترین و بی محتوا ترین کتب درسی در جهان است. دکتر انجم الطاف، رئیس پیشین علوم مدیریتی دانشگاه لاهور، به تازگی مضمون «پیش-1 آغاز گر ریاضیات» را تجزیه و تحلیل کرده است. این مضمون که تحت نظارت برنامه آموزشی ملی واحد تهیه شده چند هفته پیش به تمام مدارس پاکستان اعم از عمومی و خصوصی برای تدریس تحمیل شد.

دوما

با درنظرداشت تفرقه های مذهبی در افغانستان و جلوگیری از نظرات شخصی ملاها، مطالعات اسلامی(حنفی) به صورت جدا از مطالعات اسلامی جعفری تدریس می شود. موضوعات اسلامی به صورت سختگیرانه ای از موضوعات سکولار جدا شده اما کتب درسی جامع هستند و مضامینی چون«قرآن، شریعت النبوی(زندگی پیامبر گرامی اسلام(ص)، اخلاق، تفسیر، تجوید، فقه و غیره در کتب اسلامی مکاتب تدریس می شود.
کتاب های خاصی که در مدرسه ها(مدارس دینی) مورد استفاده قرار می گیرد به موضوعات معمولی در ریاضی، علوم، انگلیسی و تاریخ می پردازد. این سیسم دو سطحی و محدود کردن موضوعات در قالب کتاب های دینی کار خوبی ست. اما برنامه آموزشی ملی واحد پاکستان به صورت عکس عمل می کند: موضوعات دینی در کتبی که مضامینی چون اردو، انگلیسی و دانش عمومی را تدریس می کند نفوذ کرده است: این کار کاملا بی معناست و مدرسه ها(مدارس دینی) و مکاتب عادی با هم اتصال نزدیکی یافته اند. محصلین مکاتب عادی مجبورند در مورد دنیای مدرن مطالعه کنند اما در مدارس دینی نودونه درصد محصلین(طلبه ها) هرگز به صورت حرفه ای ریاضی و دیگر علوم را فرا نمی گیرند. بنابراین، چرا باید کتاب های مشابه استفاده شود و محصلین را مجبور نمود امتحانات مشابه بدهند؟ این بدان معناست که دولت تحریک انصاف پاکستان به دنبال کمترین مخرج مشترک هست، حتی پایین تر از حد فعلی.

سوما

دولت پیشین افغانستان برای ایجاد هویت افغانستانی در کشوری با تکثر زبان های رایج از  کسانی که یک زبان را صحبت می کردند خواسته بود اساس زبان های دیگر را نیز فرا بگیرد. متون دری/عربی در صنوف یک تا دوازده تدریس می شد، تدریس پشتو از طریق فارسی و تدریس فارسی از طریق پشتو در برنامه آموزشی گنجانده شده بود. برای صنوف یک تا نه برای تدریس زبان های محلی به شمول «بلوچی، ازبکی، تاجیکی، ترکمنی، عربی و پشه ای» از فارسی و پشتو استفاده می شد.

در پاکستان اما از سال 1947 به بعد توجهی به زبان ها محلی نشده و بنگالی برای شروع در نظر گرفته شده است. یک فرد در پاکستان کجا می تواند یک کتاب رسمی یپدا کند که در آن برای آموزش زبان های «سندی، پشتو، بلوچی، پنجابی، هندکو، سرایکی، برهوی، شینا یا کشمیری استفاده شده باشد؟ در عوض اردو به همه تحمیل شده است. به طرز خنده اوری، بیشتر رهبران سیاسی در پاکستان تسلط کافی بر دیگر زبان های رایج در کشورشان ندارند. ناتوانی در بیان نظرات و منظور سبب شده ترکیبی از انگلیسی و اردو که می توان آن را «مینگلیس یا اردیش» خواند صحبت می شود.

کسی دقیق نمی داند صدها کتاب درسی که در سیستم آموزشی افغانستان استفاده می شود را چه کسی نوشته و تولید کرده است. اگر استثنائات را در نظر نگیریم، باید گفت نام نویسندگان بر روی کتاب ها درسی ذکر نشده است اما از آنجایی که محتویات محلی به وفور در کتاب ها گنجانده شده می توان گفت که نویسندگان کتب خارجی نبوده اند. منابع مالی و تمویل کننده چاپ کتاب که احتمالا «سازمان توسعه بین المللی امریکا» بنابر دلایل امنیتی هم روی جلد کتاب ها نوشته نشده است.

برای جالب تر نشان دادن کتاب ها تاریخ چاپ آنها به تاریخ هجری- 1398 ذکر شده است. این معادل سال میلادی 1978 یک سال قبل از حمله اتحاد جماهیر شوروی سابق به افغانستان می باشد. اما چاپ با کیفیت کتاب ها نشان می دهد که خیلی تازه اند.

اما سئوال اینجاست که آیا کتاب های درسی کنونی در حکومت آینده طالبان در  افغانستان استفاده خواهد شد؟ احتمال این کار خیلی زیاد است چون: در کتاب های تاریخ به جنایایت طالبان از سال 1996 تا 2001 آن طور که باید پرداخته نشده است. از سوی دیگر حکومت تازه طالبان به دلیل فرار نیروهای انسانی توانمند و با تجربه از افغانستان و کمبود بودجه قادر به ایجاد یک سیستم آموزشی با کیفیت نخواهد بود. هزاران تن از معلمین سخت کوش و با هوش و ویرایشگرانی که کتاب های کنونی را تهیه و تولید کردند اکنون افغانستان را ترک کرده اند.  

دولت های کرزی و  غنی ضعیف و فاسد بودند اما حداقل یک میراث محکم برای نسل آینده افغانستان از خود برجای گذاشتند. نمی توان گفت این سیستم آموزشی و کتاب های چاپ شده تماما به خاطر کمک های مالی خارجی ها در افغانستان بوده است چون پاکستان نیز سالهاست از کمک های مالی امریکا استفاده کرده است.

وضعیت کنونی آموزشی در پاکستان نشان می دهد که رهبران این کشور، نخست وزیر و به طور ویژه وزیر معارفش قبل از اینکه به بیشتر از این سیستم آموزشی پاکستان را به نابودی بکشانند می بایست مدل آموزشی افغانستان را مطالعه کنند. برنامه آموزشی ملی واحد کیفیت را کاهش داده سبب می شود نابرابری های آموزشی همچنان نادیده باقی بمانند. مشارکت پاکستان در دنیای مدرن تهوع آور است. رهبران ملی ما فقط یاد دارند دستور بدهند. آنها فکر نمی کنند، نمی شنوند و نمی خوانند. بیست سال بعد پاکستانی ها خواهند پرسید چه میراثی این رهبران از خود بر جای گذاشته است؟

اگر از بعد آسیب شناسی روانی یک جامعه ای که گرفتار بحران روانی شده به افغانستان نگاه کنیم در می یابیم که روح جامعه ما آسیب جدی دیده است.

جامعه‌ای که چهل سال در جنگ بوده، کشتار، خون، ویرانی، فقر، یتیمی، بیوه زن، معلول، دیوانه، روانی، سوءتغذیه، متولدین ناقص الخلقه، مهاجرت، توهین، تحقیر را تجربه کرده است صد درصد از نظر روحی وروانی گرفتار بحران است و  قطعا درگفتار و رفتارش تعادل ندارد. مخصوصا بچه‌هایی که در میان دود باروت وآتش و انفجارمتولد و در یک چنین فضایی آلوده و مسموم بزرگ می شوند و قد می کشند و سختی های فقر اقتصادی شدید، نبود امنیت، ترس و وحشت با گوشت و پوست خود احساس می کنند. حتی تحصیل کرده ها وخواص آن مردم نیز تعادل ندارند، نه در گفتار و نه در رفتار و عملکرد. نمونه اش همین بحث و جدالهای فضای مجازی ست که قریب به اتفاق گفتارها تعادل ندارند و  از تک تک کلماتشان توهین، تحقیر عقده و کینه و خباثت باطنی می بارد.  

هیچوقت به دنبال یافتن حقیقت نیستند و تازه ادعا دارند فقط در صدد بیان حقیقت اند، هدفی جز خدا ندارند و همه بلا استثنا می گویند که تعصب قومی، زبانی، نژادی، فکری و جغرافیایی ندارند و این گرایش ها بد است چون ما را تباه و دربه در کرده است: تبعیض، ظلم، حق کشی بد است و حکومت باید همه شمول باشد.

همین افراد اما در عملکرد خود بدترین رفتار را دارند. گفتارشان میان قوم خود، نژاد خود و حزب خود مسمومیت زا، تعصب زا، ظالمانه و بی رحمانه ترین است این درحالی که قرآن عظیم می گوید:«یا ایها الناس قدجائتکم موعظة من ربکم وشفاٌ لما فی الصدور و هدی ورحمة للمومنین»

 طبق این ایه ی شریفه اگر راست می گوییم، اگرما تنها بیست درصد مسلمان باشیم باید گفتارما سخن ما طرح ما حداقل 10 درصد شفا بخش باشد و هدایت گر! درحالی که همه حرف های ما زیق و مرض آلود است.

معلوم است که گفتار و سخنی که از قلوب این گونه آدم ها برمی خیزد سخن نیش دار، سخن زننده، گفتار باطل و متعصب و آلوده و کثیف حکایت ازقلب کثیف ومریض وآلوده دارد. زشت تر آن است که همین انسان ها  ادعا داردند حرف خدا و پیامبر را می گویند، لباس پیامبر(ص) را می پوشند، تسبیح او را به دست دارند، ریش می گذارد و ازهمه بدتر آیه هایی از قرآن و حدیث را شاهد بر گفتار مسموم وآلوده خود می آورند، نیت کثیفش را پشت قرآن و حدیث پنهان می کنند، آن وقت دعوی دلسوز بودن به خلق الله راهم دارند درحالی که «فی قلوبهم مرض فزادهم لله مرضا ولهم عذاب الیم بماکانوا یکذبون»

پس معلوم می شود قلبهای مرض آلود و گفتارهای شیطانی دچار بحران روانی شده اند.  

سلطان حسین فهیمی بزرگمهر

 محمدصادق معتمدیان؛ والی خراسان رضوی ایران به هرات و کابل سفر کرد و با مقام‌ های طالبان دیدار نمود.

رسانه‌های ایرانی، هدف از سفر معتمدیان را بررسی و حل مشکلات و موانع توسعه تجارت و ترانزیت میان خراسان رضوی و افغانستان گزارش داده‌اند.

او در گفتگو با خبرگزاری صدا و سیمای ایران گفت: «با توجه به مشترکات فراوان بین دو ملت ایران و افغانستان، ضرورت احساس شد که به کابل سفر کنم و از نزدیک وضعیت تجارت و ترانزیت افغانستان با جمهوری اسلامی ایران به ویژه خراسان رضوی را بررسی کنم».

والی خرسان رضوی افزود با توجه به شرایط کرونایی در افغانستان قرار است یک محموله کمکی ایران شامل ماسک، اکسیجن و تجهیزات مورد نیاز برای مبارزه با کرونا دراختیار مردم افغانستان قرار گیرد.

مولوی عبدالقیوم روحانی؛ والی «امارت اسلامی» در هرات گفت «ما (ایران و افغانستان) دشمن مشترک را شکست دادیم».

پس از تسلط طالبان، این نخستین سفر یک مقام ایرانی به افغانستان است.

ایران تاکنون حاکمیت «امارت اسلامی طالبان» را به رسمیت نشناخته و مقام‌های آن کشور بارها بر تشکیل دولت فراگیر در افغانستان تاکید کرده‌اند.

مسعود اندرابی؛ وزیر پیشین داخله می‌گوید، حمدالله محب؛ مشاور امنیت ملی ‌اشرف‌غنی با خلیل حقانی؛ عضو شبکه حقانی مداوم در تماس بوده‌ و در سقوط کابل وساطت کرده‌است.

اندرابی این مطلب را روز (یک‌شنبه، ۱۱ میزان) در یادداشتی در صفحه فیسبوک خود در واکنش به انتشار جزئیات فرار اشرف‌غنی منتشر کرد.

اخیرا روزنامه هشت صبح یادداشتی را در مورد فرار غنی نوشته‌است.

مسعود اندرابی گفته‌است موضوعی که در این یاداشت شاید “عمدا بحث نشده و یا منبع ممکن به آن دسترسی نداشته‌است، تماس‌های مداوم حمدالله محب با خلیل حقانی است”.

او نوشته‌است روزی که سلام رحیمی و متین بیک مصروف تماس‌ با قطر بودند و توافق شد که طالبان به کابل داخل نشوند و رحیمی به همین منظور از طالبان در خواست صدور اعلامیه کرد و طالبان بلافاصله از قطر اعلامیه دادند، محب با خلیل حقانی چندین تماس داشته است.

اندرابی افزوده‌است محب حتی یک بار قرار شده تا با خلیل حقانی در نزدیک کابل ملاقات کند؛ ولی بعدتر آقای محب ترجیح داده است که از طریق تلفن به هماهنگی‌ها ادامه دهند.

وزیر پیشین داخله در ادامه نوشته‌است: «مطمین هستم که این بخش از آن فرار و چگونگی تسلیمی ننگین نظام به گروه حقانی با همدستی و وساطت محب و پاکستان، بعدها نیز افشا شود.»

آقای محب یکی از مهره‌های مهم غنی بود که نهادهای امنیتی را مدیریت می‌کرد.

مقام‌های دولت پیشین او را مسئول اصلی پیشروی سریع طالبان و فروپاشی ارتش می‌دانند.

طبق اطلاعات منتشر شده، محب هنگام فرار غنی نیز او را همراهی کرده‌است.

گفته شده غنی و همراهانش با چهار چرخبال پس از ترک افغانستان، وارد قلمروی تاجیکستان شده؛ اما آن کشور اجازه فرود به چرخبال‌ها را نداده‌است. سپس چرخبال‌های غنی به صورت غیرقانونی در میدان هوایی ترمذ ازبکستان نشست کرده و از آنجا پس از چندین ساعت محاصره توسط نظامیان ازبک به امارات عربی منتقل شده‌است.

موترهای حامل محصولات زراعتی افغانستان از جمله میوه تازه، به دلیل کمبود ارز در کشور در گذرگاه‌های مرزی گیر مانده و در حال پوسیدن است.

فایننشال تایمز در گزارشی نوشته‌است صادرکنندگان به دلیل کاهش نقدینگی شدید و عدم دسترسی به بانک‌های نمی‌توانند پول دریافت کنند و به دلیل نبود پول، در مرز با پاکستان با تاخیرهای طولانی روبه‌رو می‌شوند.

طبق این گزارش محصولات میوه افغانستان در معرض آفتاب قرار گرفته در حال پوسیدن است.

میوه‌های‌خشک و تازه مانند انگور و انجیر بزرگ‌ترین اقلام صادراتی افغانستان است که حدود ۸۰ درصد صادرات کشور را تشکیل می‌دهد.

بخشی بزرگی از میوه‌های تازه افغانستان به پاکستان و از طریق این کشور به دیگر کشورها صادر می‌شود.

پاکستان اخیرا اعلام کرد این کشور از میوه‌های تازه صادراتی افغانستان به استثنای سیب، تعرفه گمرکی نمی‌گیرد.

به نقل از رسانه هدهد کانادا این اطلاعیه که یک هفته پس از پیروزی مجدد حزب ترودو اتفاق افتاد، مطمئناً مورد استقبال گروه‌های بشردوستانه کانادا قرار می‌گیرد.

آن‌ها زمانی که ترودو در اوایل ماه گذشته متعهد شد 20 هزار پناهنده را پس از روی کار آمدن طالبان پذیرش کند دولت را تحت فشار قرار دادند تا اقدامات بیشتری انجام دهد.

بسیاری از افغان‌ها امیدوار بودند با تفسیر تند طالبان از قوانین اسلامی و سرکوب زنان، کشور را ترک کنند. و اعضای کابینه آقای ترودو در طول مبارزات انتخاباتی گفته بودند تعداد پناهندگان مورد پذیرش خود را از رقم اولیه 20000 افزایش خواهند داد.

اما بیانیه‌ای که توسط مارک گارنو، وزیر امور خارجه منتشر شد همانطور که او در مجمع عمومی سالانه در سازمان ملل گفته بود، اولین اقدام رسمی کانادا در این رابطه محسوب می‌شود.

دو برابر شدن تلاش دولت کانادا برای پذیرش مهاجران افغان‌ها، شبیخ اسکان پناهندگان سوریه‌ای در سال اول دولت ترودو می بشد. در آن سال (2015) نیز طی نوامبر 2015 تا پایان سال بعد بالغ بر 39 هزار و 366 پناهنده سوری وارد کانادا شدند.

گارنو در سخنان خود در مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک با اشاره به اسکان سوری‌ها از سوی کانادا در مورد پناهندگان افغان نیز گفت: کانادایی‌ها در شرایط بسیار ناراحت‌کننده کنونی افغانستان، بار دیگر آغوش خود را به روی کسانی که مایل به زندگی تحت حکومت طالبان نیستند و ترجیح می‌دهند از دموکراسی، حقوق بشر و برابری جنسیتی دفاع کنند، باز کرده است.

وی افزود: در پاسخ به سخاوت و روحیه استقبال آن‌ها، ما نیز در حالی که همچنان از ایجاد جهانی مسالمت‌آمیز و مدارا حمایت می‌کنیم اکنون متعهد شده‌ایم در کانادا از 40،000 پناهنده افغان استقبال کنیم تا آن‌ها نیز در موفقیت ما سهیم باشند.

گارنو ادامه داد: همان‌طور که قبلاً در مورد پناهندگان سوری اتفاق افتاد، گروهی از کانادایی‌ها می‌توانند به طور خصوصی از افغان‌هایی که به دنبال آمدن به این کشور هستند حمایت کنند و مسئول اسکان مجدد آن‌ها باشند.

مارکو مندچینو، وزیر مهاجرت، پناهندگی و شهروندی کانادا نیز گفت: کانادا طی رایزنی با کشورهای همسایه افغانستان، مسیرهای زمینی را برای تردد آنها هموار کرده اما ضروری است که ما همچنان اطمینان حاصل کنیم که طالبان به حق عبور ایمن احترام می‌گذارند تا بسیاری از افغانانی که مایل به ترک هستند بتوانند این کار را انجام دهند.

وی افزود: تلاش گسترده‌ای برای اسکان زنان، دختران، دگرباشان، مهاجران افغان و اقلیت‌های قومی و مذهبی که در گذشته توسط طالبان هدف قرار گرفته بودند صورت گرفته است.

برخی از چهره های سرشناس طالبان امروز یک شنبه یازدهم میزان طی یک گردهمایی در ولسوالی کوهدامن پیروزی خود را جشن گرفتند.

در این گردهمایی طالبان تاکید کردند امریکا را در افغانستان شکست داده اند. آنها همچنین به تمجید از بمبگذاران انتحاری پرداختند.

به نقل ز وی اُ ای فارسی در این گردهمایی تعداد زیادی از هواداران طالبان نیز حضور داشتند.

قابل ذکر است طالبان در ماه آگوست گذشته بر تمام افغانستان مسلط شدند و در ادامه کابینه خود را اعلام کردند.

کابینه طالبان که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان یک طرفه می باشد با مخالفت های داخلی و خارجی روبرو شده است و امریکا و جامعه جهانی اعلام کرده اند حکومت طالبان را تا زمانیکه این گروه به تعهدات خود عمل نکرده اند را به رسمیت نمی شناسند.

 اتحادیه ملی خبرنگاران افغانستان با استناد به نتایج یک نظرسنجی می‌گوید، پس از تسلط طالبان فعالیت ۷۰ درصد از رسانه‌های افغانستان متوقف شده‌است.

مسرور لطفی؛ مسئول رسانه‌‌ای اتحادیه ملی خبرنگاران افغانستان امروز (یک‌شنبه، ۱۱ میزان) در یک‌ نشست خبری با نتایج نظرسنجی گفت که به دلیل محدویت طالبان، فعالیت ۷۰ درصد از رسانه‌های افغانستان متوقف شده و در حال حاضر تنها ۳۰ درصد فعال هستند.

به گفته او، این آمار براساس یک نظر سنجی با اشتراک حدود ۱۵۰۰ خبرنگار در ۲۸ ولایت انجام شده‌است.

لطفی گفت که ۷۴ درصد از خبرنگاران در این نظرسنجی دیدگاه شان را شریک ساختند و متباقی شان مدیران و کارمندان دیگر بخش رسانه بوده‌اند. به گفته‌ او ۹۵ درصد این نظرسنجی را طبقه جوانان تشکیل می‌دهد.

نتایج این بررسی نشان می‌دهد که ۶۷ درصد از روزنامه نگاران به دلیل تحول‌های اخیر شغل خود را از دست داده‌اند و تنها ۳۳ درصد آن‌‌هم در شرایط سخت مشغول به کار هستند.

همچنین ۴۰ درصد از خبرنگاران نگران مصونیت جانی، ۳۰ درصد نگران اقتصاد و ۳۰ درصد دیگر آنان نگران از دست دادن شغل شان هستند.

اتحادیه ملی خبرنگاران در ادامه از طالبان خواست محدود کردن دست‌رسی به اطلاعات کاری درست نیست و باید رسانه‌ها آزادی شان حفظ شود.

این اتحادیه از نهادهای بین‌المللی و جامعه جهانی خواست در مورد دست‌رسی به اطلاعات در افغانستان توجه جدی کنند.

به تازگی دیده‌بان حقوق بشر، طالبان را متهم به وضع محدویت شدید بر آزادی رسانه‌ها کرده و گفته است مقررات سبب شده تا خبرنگاران سکوت را ترجیح دهند.

این نهاد در گزارشی گفته‌است اقدامات اخیر حکمران‌های جدید افغانستان سبب‌ خاموش‌ساختن‌ انتقادها و نظرات مخالف در کشور شده‌است.

به گفته سازمان دیده‌بان حقوق بشر، در پایان ماه سپتامبر وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان قواعد «وسیع و مبهمی را وضع کرده‌است که عملاً از هرگونه گزارش انتقادی درباره طالبان جلوگیری می‌کند».

پاتریشیا گوسمن؛ معاون مدیر بخش آسیایی این سازمان گفت: «مقررات جدید سبب شده‌اند که خبرنگاران و روزنامه نگاران سکوت را ترجیح دهند، زیرا در غیر آن هراس دارند که به زندان افگنده شوند.»

همزمان گفته می‌شود نیروهای طالبان اخیراً برخی از روزنامه نگاران را به طور خودسرانه بازداشت کرده و مورد ضرب و شتم قرار داده‌اند.

با این حال، تعدادی زیادی از خبرنگاران به دلیل تهدیدات امنیتی کشور را ترک کردند.

 آیت‌الله سید علی خامنه‌ای؛ رهبر انقلاب اسلامی ایران می‌گوید، آمریکایی‌ها ۲۰ سال قبل برای سرنگونی طالبان به افغانستان لشکرکشی کردند و در این اشغالگری طولانی‌مدت، کشتار  و جنایت و خسارات فراوانی به بار آوردند؛ اما بعد از این همه هزینه مادی و انسانی، حکومت را به طالبان دادند و خارج شدند.

به نقل از خبرگزاری ایرنا آقای خامنه‌ای این اظهارات را صبح امروز (یکشنبه) در ارتباط تصویری با مراسم مشترک دانش‌آموختگی دانشجویان دانشگاه‌های افسری نیروهای نظامی در دانشگاه افسری امام حسین علیه‌السلام این کشور مطرح کرد.

وی اوضاع ارتش امریکا هنگام خروج از افغانستان را نشان‌دهنده ماهیت واقعی این ارتش دانست و گفت: «آن تصاویر هالیوودی از ارتش آمریکا و کشورهای امثال او، فقط نمایش است چرا که ماهیت واقعی آنها همین است که در افغانستان دیده شد.»

رهبر ایران افزود: «آمریکایی‌ها هر جا دخالت کنند، منفور ملت‌ها هستند.»

آیت الله خامنه‌ای حضور نظامی بیگانگان در منطقه را نیز مایه اختلاف و خسارت و ویرانی برشمرد و گفت: «صلاح منطقه در این است که همه کشورها از ارتشی مستقل و متکی به ملت خود و هم‌افزا با ارتش‌های همسایگان برخوردار باشند.»

رهبر ایران با بیان اینکه ارتش‌های منطقه می‌توانند امنیت منطقه را تأمین کنند و نباید اجازه دهند که ارتش‌های بیگانه برای حفظ منافع خود، دخالت یا حضور نظامی داشته باشند، خاطرنشان کرد: «حوادثی که در شمال‌غرب ایران، در برخی کشورهای همسایه در جریان است باید با همین منطق پرهیز از دادن مجوز حضور بیگانگان حل شود.»

اورزولا فن در لاین؛ رییس کمیسیون اروپا در پیامی توییتری از ارسال دومین محمولۀ کمک‌های انساندوستانه برای مردم افغانستان از مسیر «پل هوایی بشردوستانه اتحادیه اروپا» خبر داد.

او نوشت: «اتحادیه اروپا این هفته حدود ۶۰ تن کمک اضطراری برای مردم افغانستان فرستاده است. ما همچنان به بسیج کمک‌های بشردوستانه ادامه خواهیم داد و در کنار مردم افغانستان هستیم.»

بنا بر اعلام یانز لنارچیچ، کمیسر مدیریت بحران اروپا، محموله دوم شامل ۲۵ میلیون تن از کمک‌های پزشکی حیاتی برای افغان‌ها بوده که با همکاری سازمان‌هایی همچون یونیسف، کودکان را نجات دهید و سازمان جهانی بهداشت فراهم شده است.

با این وجود اخباری که از بحران انسانی رو به گسترش در این کشور می‌رسد، نگران کننده است و به گفتۀ یانز لنارچیچ بیش از ۱۸ میلیون نفر به شدت به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند.

اولین محموله کمک‌های انساندوستانه این اتحادیه نیز چهارشنبۀ گذشته وارد فرودگاه کابل شد که شامل ۲۳ تن تجهیزات جراحی و دیگر ملزومات پزشکی می‌شد.

افغان‌ها از از سر گیری ارسال کمک‌های بین‌المللی به کشورشان مطلع هستند؛ اما از این موضوع نگرانند که این کمکها درنهایت به صورت عادلانه میان شهروندان توزیع نشود و به عملکرد دولت طالبان در این موضوع با دیده تردید می‌نگرند.

تحولات سریع سیاسی روی داده در دو ماه گذشته در افغانستان، پیامدهای اقتصادی سنگینی در پی داشته و تسلط نیروهای طالبان، باعث فرار بسیاری از نیروهای متخصص به خارج از کشور و همزمان آوارگی بسیاری از خانواده‌ها در داخل شده است.

تعصب که ثمره اش اختلاف وکینه ورزی است از خباثت باطنی انسان نشأت می‌گیرد. از نظر روانشناسی، مثبت نگری و مثبت گرایی و نادیده گرفتن عیب های رایج دریک جامعه، سبب رشد و پشرفت و اصلاح آن جامعه می شود و برعکس منفی گرای وبدبینی وبازگوکردن عیب های آن جامعه سبب بدبختی و انحطاط آن مردم رافراهم می کند. روانشناسان معتقدند بسیاری ازمشکلات و گرفتاری ها وسوء رفتارها، و ناهنجاری های اجتماعی، ازطریق، روان درمانی و گفتار درمانی، اصلاح می شود، متاسفانه در افغانستان کسانیکه باسرنوشت مردم تا حدودی سرکاردارند یا با سیاستی شیطنت گونه آشناشده اند، بدون اینکه فکری برای رشد آن جامعه داشته باشند، فقط مشغول منفی بافی در فضای مجازی و فضای حقیقی می باشند. درعین حال باکمال بی حیایی ادعای اصلاح جامعه را دارند
«اذا قیل لهم لاتفسدوا فی الارض، قالوا انما نحن مصلحون» اینچنین انسان ها بسیار بی شعور تشریف دارند (الا انّهم هم المفسدون و لکن لایشعرون).
اینگونه آدمها در یک جامعه شبه یک سیب پوسیده می ماند در میان یک جعبه سیب سالم که به مرور زمان همه را فاسد می کند. این افراد گویا از مادر متولد شده اند که فقط اشکال دیگران را تبلیغ کنند نه طرحی دارند و نه خدمتی برای مردم می کنند نه فکری دارند. این چنین انسانی قلمش، بیانش، کلماتش فقط منفی بافی است و اختلاف انداختن است، گویا اجیر این کارشده باشد!

استاد سلطان حسین فهیمی بزرگمهر