برچسب: آی اس آی

نماینده پارلمان پاکستان می‌گوید باید وزیر خارجه این کشور در خصوص سفر رئیس آی‌اس‌آی به افغانستان وضاحت دهد. او افزود رئیس استخبارات پاکستان (آی‌اس‌آی) در کابل واقعا چه می‌کرد؟

محسن داور، عضو پارلمان پاکستان و یکی از اعضای پیشین جنبش تحفظ پشتون‌ها در این کشور، در یک نشست خبری در اسلام‌آباد گفت شاه‌محمود قریشی، وزیر امور خارجه کشورش باید در مورد سفر ماه گذشته رییس سازمان استخبارات این کشور (آی‌اس‌آی) به کابل، وضاحت بدهد.

داور در توئیتی نوشت این سوال در نشست اسامبله ملی از وزیر امور خارجه پاکستان پرسیده شده است.

او تأکید کرد برای پارلمان مهم است و مردم پاکستان باید بدانند که فیض‌ حمید، رییس آی‌اس‌آی، واقعاً در افغانستان چه می‌کرد و چه کسی به او اجازه چنین سفری را داده بود و چرا مجلس نماینده‌گان در جریان نبوده است؟

گفتنی است جنرال فیض حمید، رییس سازمان استخبارات پاکستان، در ۱۳ سنبله به کابل آمد. گفته شده بود که این سفر به دعوت طالبان انجام شده است.

«فواد چودری» وزیر اطلاعات و نشرات پاکستان در مصاحبه با بی بی سی انگلیسی گفته است در نبود یک دولت رسمی در افغانستان، سفر جنرال فیض حمید رئیس استخبارات آن کشور به کابل یک امر ضروری بود.  

آقای چودری افزود پاکستان برخی نگرانی های عمیق از جمله گسترش فعالیت های گروه داعش و مسئله تحریک طالبانی پاکستان را با خود دارد که باید با اداره کابل درباره آنها به بحث و گفتگو بپردازد.  

او همچنین علاوه کرد که جنرال فیض حمید تنها رئیس استخباراتی خارجی نیست که برای اولین بار پس از روی کار آمدن طالبان به کابل سفر می کند، بلکه پیش از نیز ویلیام برنز رئیس سازمان سیا و روسای سازمان های جاسوسی قطر و ترکیه نیز وارد کابل شده بودند.

وزیر اطلاعات و نشرات پاکستان تاکید کرد که منکر رابطه پاکستان با طالبان نیست، بلکه همین رابطه ها بود که زمینه مذاکرات آمریکا با طالبان و توافق نامه دوحه در قطر را فراهم ساخت.

فواد چودری همچنین در خصوص دولت تازه اعلام شده از سوی طالبان گفت که هنوز زود است درباره این دولت بتوان نظر داد.

آقای چودری همچنین گزارش های موجود مبنی بر اینکه ارتش پاکستان به طالبان برای حمله به مواضع پنجشیر کمک کرده است را رد کرد و گفت: “هند یک داستان تخیلی از خود درست کرد و درست مانند بازی های کامپیوتری وانمود کرد که پاکستان در حمله به پنجشیر به طالبان کمک می کرده است.”

وی علاوه کرد: “زمانی که این اتفاقات افغانستان و گزارش رسانه های هندی را می بینم، احساس می کنم ما (پاکستان) قدرت ماورایی داریم و هر کاری که دلمان بخواهد انجام می دهیم.”  

بشوراى كويته در مورد اشغال كابل برنامه‌هايى دارد كه در صورت تسلط آنى طالبان، اين برنامه ها زير نام مجازات مخالفان امارت اسلامى عملى خواهند شد.

به نقل از آرمان ملی و بر اساس گزارشی که از یک منبع موثف به این رسانه رسیده طالبان در شوراى كويته فيصله كرده اند كه مجازات مخالفان شان را در سه مرحله عملى مى‌كنند. طالبان در روز نخست تسلط شان بر كابل، غنى، عبدالله و كرزى را به شيو‌ه‌ی اعدام داكتر نجيب، در سال ١٣٧٥ خورشيدى حلق‌آويز مى‌كنند و مرده هاى آنها را تا چند روز در يكى از چهارراهى ها به نمايش مى‌گذارند.

گفته مى‌شود از اين برنامه حامد كرزى اطلاع حاصل كرده است. وى پيش از اين فكر مى‌كرد كه طالبان به او ضرر نخواهند رساند، اما پس از توهين طالبان به مرده هاى خانواده او و تخريب گورستان آنها در قندهار روشن گرديد كه طالبان به كرزى و خانواده او هيچ نوع ترحمى نخواهند داشت و اعدام آقاى كرزى در دستور و برنامه طالبان قرار دارد.

به همين‌گونه مرحله دوم و سوم مجازات مخالفان امارت اسلامى شامل اعضاى كابينه، مقام هاى بلند‌پايه دولت، آگاهان نظامى و سياسى، اعضاى جامعه مدنى و خبرنگاران خواهد بود كه پس از گذشت چند روز و استقرار به اصطلاح امارت اسلامى عملى خواهد شد. طالبان اين تصميم را چند ماه پيش گرفته بودند ولى در اين روز ها آنها با شكست هاى سنگينى كه متحمل مى‌شوند، روشن شده است كه نه تنها كابل را اشغال كرده نمى‌توانند بلكه شايد هيچ يك از شهر هاى بزرگ كشور را سقوط داده بتوانند.

به همين‌گونه گفته مى‌شود در عقب تمام برنامه هاى طالبان و شورا هاى كويته و پشاور، نظاميان پاكستانى قرار دارند و اين نظاميان با مجازات رهبران افغانستانى، متنفذين قومى و اعضاى جامعه مدنى مى‌خواهند از مخالفان پاكستان انتقام بگيرند و اين انتقام‌گيرى بيرون از ملاحظات قومى خواهد بود. از سوى ديگر اگر طالبان بتوانند كابل را اشغال كنند، مى‌خواهند از آيندهٔ مخالفت و مقاومت خاطر جمع شوند، به همين منظور تعداد زيادى را به قتل خواهند رساند.

قابل يادآورى است در برابر اين برنامه هاى خطرناك و خونين‌بار طالبان، تنها خيزش هاى مردمى و شكل‌گيرى مقاومت دوم يك ضرورت است و مؤثر تمام خواهد شد. بايد همه گروه هاى قومى و سياسى اختلافات شان را كنار بگذارند و در برابر طالبان در يك صف واحد قرار بگيرند.

آرمان ملی

کریس الکساندر سفیر پیشین کانادا در افغانستان در مطلبی با عنوان «پایان دادن به جنگ نیابتی پاکستان در افغانستان» از نقش اساسی سازمان اطلاعاتی پاکستان (آی‌اس‌آی) به عنوان علت اصلی دوام جنگ علیه مردم افغانستان پرده‌برداری کرد.
الکساندر استدلال کرده است: رهبران نظامی پاکستان پس از ۱۱ سپتمبر، به جای همکاری برای دستیابی به ثبات تحت اداره نهاد‌های دموکراتیک انتخاب شده از سوی مردم افغانستان، به اسامه بن لادن و القاعده پناه دادند در حالی که (آن‌ها) به افزایش کارزارهای نظامی و تروریستی انجام شده توسط شورای کویته طالبان، شبکه حقانی و سایر گروه‌ها همکاری می‌کردند.
به گفته وی، طالبان و متحدان شان دهه‌ها است از حمایت بی‌وقفه ارتش پاکستان برخوردار هستند.
وی افزوده است: در نتیحه، جنگ نیابتی پنهان آی‌اس‌آی حدود ۱۲۴ هزار نفر را تا به امروز به کام مرگ کشاند که بیش از نیمی آن‌ها جنگجویان طالب و یک سوم آن غیرنظامیان افغانستان هستند.
سفیر پیشین کانادا در افغانستان برای ختم این بحران پیشنهاد کرده از پاکستان در سازمان ملل متحد خواسته شود تا به جنگ نیابتی خود در افغانستان پایان دهد، مقامات مسئول آن کشور که از سازمان‌های تروریستی حمات کرده‌اند، تحریم و پاکستان به عنوان یک کشور حامی تروریزم در جهان شناخته شود.

عبدالمتین بیگ، عضو هیأت مذاکره‌کنندۀ دولت افغانستان می‌گوید سازمان استخباراتی یکی از کشورهای همسایه مخل اصلی روند صلح و عامل ترورهای هدف‌مند در کشور تلقی می‌شود.

آقای بیگ به روزنامه هشت صبح گفت یک سازمان استخباراتی در یکی از کشورهای همسایه مخل اصلی روند صلح در افغانستان می باشد.

او به گونۀ مشخص از این سازمان نام نمی‌برد، اما افزود: «یک سازمان مشخصی که بخش بزرگی از بدبختی‌های افغانستان از آن ناشی می‌شود، مخل اصلی روند صلح در افغانستان است.»

آقای بیگ گفت این سازمان هراس دارد که با تأمین صلح در افغانستان یک جانب را از دست خواهد داد. متین بیک به گونۀ تلویحی به  سازمان استخباراتی پاکستان (آی.اس.آی) به عنوان مهم‌ترین اخلال‌گر روند صلح در کشور اشاره می‌کند.

این عضو هیأت مذاکره‌کنندۀ صلح دولت افغانستان با اشاره به افزایش  ترورهای هدف‌مندی که بیشتر فعالان نهادهای جامعۀ مدنی، خبرنگاران، فعالان حقوق بشر و عالمان دین را هدف قرار می‌دهد، خاطرنشان ساخت این ترورها با روند صلح ارتباط دارد و سازمان استخباراتی یاد شده در عقب آن قرار دارد.

به گفتۀ او، ترورهای هدف‌مند به منظور بی‌باور ساختن شهروندان کشور به روند صلح انجام می‌شود.

گفتنی از حدود دو سال به این‌سو، همزمان با داغ شدن موضوع گفت‌وگوهای صلح در افغانستان، فعالان اجتماعی و مدنی، خبرنگاران، فعالان حقوق بشر و عالمان دین پیوسته هدف حمله‌های هدف‌مند قرار می‌گیرند. اخیراً نمایندگان دیپلماتیک کشورهای غربی این ترورها را آسیب جدی در روند صلح  افغانستان معرفی کرده‌اند.

تاکنون گروهی به گونۀ رسمی مسوولیت ترورهای هدف‌مند در کشور را بر عهده نگرفته است، اما نهادهای امنیتی کشور ادعا دارند که طالبان این ترورها را انجام می‌دهند.

ریاست امنیت ملی ده شهروند چينايي را به ظن جاسوسی از منطقه ۳۱۵ خیرخانه کابل بازداشت کرده است.

اين ده تن كه مربوط به شبكه جاسوسي چين هستند با همكاري استخبارات ISI پاكستان و ارتباط با شبكه حقاني و طالبان فعاليت هاي جاسوسي مي نمودند.

با اينكه چين از افغانستان خواسته اين موضوع را علني نسازد اما امرالله صالح گفت چين بايد از افغانستان معذرت بخواهد در غير ان دست بِه اعمال كيفري زده خواهد شد.

مداخله‌ی پاکستان در سیاست‌های داخلی افغانستان، کاری نیست که آن‌ را پنهان بنامیم؛ نظمی آشکار که ساختار حکومت‌های افغانستان را همواره به چالش کشیده است.

ریخته‌شدن هسته‌ی دولت ربانی در پیشاور، پشتیبانی مجاهدان از سوی پاکستان و پشتیبانی طالبان از سوی این حکومت، نه حرف استخباراتی است، نه راز پنهان. بر عکس پاکستان آشکارا از حلقات ضد نظام در افغانستان حمایت کرده و تا هنوز این حمایت پایدار است. سفرهای مجاهدان -حکمتیار و عبدالله-، برگشت حکمتیار با طرح دولت موقت با استناد به حرف‌های‌ اسد درانی، رییس پیشین آی اس آی پاکستان، این فرضیه را تایید می‌کند.

سهم پاکستان در نظام افغانستان 

یونس قانونی، معاون اول ریاست‌جمهوری پیشین افغانستان، در مصاحبه‌ای بیان کرده است که در بن، نقش پاکستان را کشورهای شرکت‌کننده و افغانستان فراموش کرده بودند که در گفت‌وگوهای صلح، نقش پاکستان را نباید فراموش کنیم.

سخنان یونس قانونی آشکار می‌کند که پاکستان پیوسته در امور افغانستان دخالت می‌کند و بدون رضایت پاکستان آوردن ثبات در افغانستان ناممکن است. کنش‌ها و دعوت‌کردن‌های مستمر پاکستان از مجاهدان، نشان می‌دهد که حکومت پاکستان در افغانستان خواهان دولت ادغامی؛ طالبان و مجاهدین است.

 پاکستان در گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نقش طالبان و مجاهدان را برجسته‌تر می‌خواهد، تا بتواند سهم بیش‌تری را در دولت پساصلح افغانستان بگیرد. مجاهدان با طالبان -دشمنان قبلی و دوستان میز صلح- در زمان گفت‌وگوهای صلح افغانستان با پیش‌برد سیاست پاکستانی، مهر تایید بر این فرضیه می‌زنند. مجاهدان و طالبان به نحوی سلاح پاکستان برای شکستن نظام در افغانستان استند و با چانه‌زنی می‌خواهند سهم بیش‌تری برای پاکستان به دست بیاورند و افراطیت سوبه‌سرحد پاکستان را در افغانستان تخلیه کنند.

سوبه‌سرحد؛ افراطیت در افغانستان و استمرار قدرت پنجاب

حاکمیت و برتری‌طلبی پنجابی‌ها در پاکستان، دلیل محرومیت پشتون‌های آن‌طرف مرز شده است. پنجاب پاکستان در مقابل پشتون‌ها از سیاست برادر بزرگ استفاده می‌کند و هراس پنجاب از این است که قدرت دست پشتون‌ها بیفتد. بنا بر این با سیاست مشخص؛ عقده‌ی محرومیت را با ابریشم مذهب پیچانده و در افغانستان تخلیه می‌کنند و با این روش جلو فروپاشی و جنگ داخلی را در پاکستان می‌گیرند.

 پاکستان با رشد افراطیت مذهبی در سوبه‌سرحد و چاق‌کردن مدارس دیوبند، سلطه‌ی خود را روی پشتون‌ها اعمال می‌کند و از اشتراکات قومی-زبانی دو طرف سرحد استفاده کرده، انژی مخرب جنگی پشتون‌های پاکستان را داخل افغانستان تخلیه می‌کند. این استراتیژی تا هنوز هژمونی پنجابی‌ها را در پاکستان برقرار کرده است. جهاد افغانستان و قدرت‌مندشدن طالبان در افغانستان، حمایت قاطع پاکستان را در عقب خود داشت.

هنگامی که مجاهدان در مقابل روس‌ها می‌جنگیدند، پاکستان از تکتیک «اسلام مرز نمی‌شناسد» انرژی مخرب مرز را در داخل افغانستان ریخت؛ سپس از عدم مدیریت مجاهدان استفاده کرده، طالبان و القاعده را در افغانستان بزرگ کرد. پاکستان از پشتون‌های آن‌طرف مرز و مردم افغانستان به عنوان چوب سوخت و استمرار جنگ استفاده کرد.

 پاکستان پس از بن، جای خالی خود را در افغانستان دید و احساس خطر کرده، دوباره با همان روش -اسلام مرز نمی‌شناسد- طالبان را علیه حکومت افغانستان به دلیل حضور کشورهای حامی رشد داد، تا افغانستان را «از دست کفار» آزاد کند. این ادعا را می‌شود از سخنان اسد درانی آشکارا دریافت.

حمایت پاکستان از گروه‌های تندرو مذهبی

 رییس پیشین (آی‌اس‌آی)، جنرال اسد درانی در مورد روند جاری صلح افغانستان گفته است: «پاکستان می‌تواند از نفوذ خود بر مجاهدین و طالبان استفاده کند و به آنان بگوید که با یگ‌دیگر گفت‌وگو کنند و هر تصمیمی که شما می‌گیرید، برای پاکستان قابل قبول است؛ ولی پاکستان بیش‌تر از این کاری را نمی‌تواند انجام دهد.» او افزود که پاکستان پیوسته با طالبان و مجاهدان در ارتباط بوده و به آن‌ها کمک کرده است؛ زیرا آن‌ها در مقابل نیروهای خارجی می‌جنگیدند. از سخنان درانی معلوم می‌شود که پاکستان مجاهدان و طالبان را با یک چشم می‌بیند؛ «اسلحه‌ای ضد نظام» و با وجود همه فشارهای بین‌المللی پاکستان نفوذ و رابطه‌ی خو را با آن‌ها حفظ کرده است.

آقای درانی قبل از این، گفته بود که گروه طالبان با اشخاصی؛ مانند عبدالله عبدالله و محمد محقق مذاکره خواهد کرد و نه اشرف غنی. او از عبدالله و محقق به عنوان «فرزندان خاک» یاد کرده بود.

بخش دوم سخنان اسد درانی واضح می‌کند که پاکستان با چناق دل‌خواه در امور افغانستان تصمیم می‌گیرد و نظام برای پاکستانی‌ها مفهوم ندارد، فقط اشخاصی که می‌توانند سیاست پاکستانی را پیاده کنند، فرزندان واقعی افغانستان استند.

در روزهای اخیر سفرهای سران حکومت افغانستان و مجاهدان به پاکستان به بهانه‌ی صلح، تاکید بر این دارد که پاکستان نقش محوری در صلح افغانستان دارد؛ اما روی‌کرد پاکستان نسبت به افغانستان نیت شوم این کشور را هویدا می‌کند.

دیدار سران مجاهدان در روزهای اخیر با هم‌دیگر و جلسات پی‌هم شان با حامد کرزی و دیدار عبدالله و حکتمیار در کابل، نشان می‌دهد که پاکستان با همان مهره‌ها -طالبان و مجاهدان- افغانستان را با سرنوشت دولت نجیب دچار می‌کند. اگر چه این بحث در روزهای اخیر به بحث کلیشه‌ای روزنامه‌ها تبدیل شده است؛ اما واقعی به نظر می‌رسد. قدرت‌گرفتن دوباره‌ی مجاهدان، برگشت طالبان و تلاش پاکستان برای آشتی دو دشمن دیرینه -طالبان و مجاهدان- و  پایه‌گذاری حکومت موقت، می‌تواند مهر تایید به این بحث بزند.

در نخسین روزهای شکل‌گیری طالبان، دولت ربانی بنا بر وجوه مشترک فکری از طالبان حمایت کرد؛ اما با قدرت‌گرفتن طالبان، دشمنی میان دولت ربانی و طالبان شکل گرفت و تا مداخله‌ی ناتو، این دشمنی برای چندین سال ادامه یافت. حالا پاکستان از همان هم‌فکری استفاده کرده، این دو جناح را آشتی می‌دهد و می‌خواهد دولت دل‌خواه خود را در افغانستان شکل بدهد. از این رو مفهوم حضور نظام برای پاکستان در داخل افغانستان فاقد ارزش است؛ زیرا نظام علیه هژمونی پاکستان عمل می‌کند.

پاکستان با نظام دل‌خواه چند معضل را حل می‌کند

− مناقشه‌ی دو کشور -افغانستان و پاکستان- روی مرز دیورند و حل این مناقشه برای پاکستان امری بسیار حیاتی است. برای براندازی نظام کنونی و جاگزینی آن با نظام دل‌خواه اش، می‌تواند قضیه‌ی دیورند را یک‌طرفه کند و پاکستان را به نتیجه‌ی مطلوب برساند.

پاکستان اگر بتواند یک دولت ادغامی از طالبان و مجاهدان بسازد، اولین اقدام شان برای زمینه‌سازی حل معمای دیورند خواهد بود. به همین دلیل تلاش اش را خواهد کرد که دولت دل‌خواه خود را در افغانستان بنیان بگذارد.

− جنگ نیابتی هند و پاکستان: پاکستان در مناقشه‌ی مرزی خود با هند شکست خورده و جامو و کشمیر را به هند واگذار کرده است و نمی‌خواهد با نفوذ هند در مرزهای دیگر خود روبه‌رو شود. اگر پاکستان بتواند در افغانستان دولت دل‌خواه خود را جاگزین نظام فعلی بکند، نفوذ هند را در افغانستان قطع کرده است.

اقتصاد و آب: ضعیف‌بودن بنیادهای اقتصادی افغانستان، نداشتن مدیریت روی آب‌های خویش، مزایای بسیاری را برای پاکستان هدیه می‌کند. اگر افغانستان بتواند زیربنای اقتصادی خود را محکم کند، دیگر واردات از پاکستان امر منتفی است. سالانه درآمدی را که پاکستان از افغانستان دارد، رقم بالایی است که در رشد اقتصادی پاکستان کمک می‌کند.

آب مساله‌ی حیاتی برای پاکستان است که از افغانستان وارد خاک َآن کشور می‌شود.

با قدرت‌مندشدن نظام در داخل افغانستان، پاکستان دیگر نمی‌تواند از آب رایگان افغانستان استفاده کند و افغانستان با بندسازی می‌تواند پاکستان را دچار معضل کم‌آبی بکند. این برای پاکستانی که دچار هزاران معضل دخالی و اقتصاد شکننده است، خطرناک خواهد بود.

 وجود نظام قدرت‌مند در افغانستان، پاکستان را دچار تنش‌های بی‌شماری می‌کند که حل آن برای دولت پاکستان چالشی است بزرگ. از همین رو پاکستان در لابی‌گری‌های جهانی اش، پیوسته تلاش دارد دولت افغانستان را ضعیف نشان بدهد و جهان نیز به پاکستان با دید غول اتمی گرسنه می‌بیند و هم‌واره افغانستان را قربانی این غول اتمی می‌کند.

مداخله‌ی پاکستان در سیاست‌های داخلی افغانستان، کاری نیست که آن‌ را پنهان بنامیم؛ نظمی آشکار که ساختار حکومت‌های افغانستان را هم‌واره به چالش کشیده است.

ریخته‌شدن هسته‌ی دولت ربانی در پیشاور، پشتیبانی مجاهدان از سوی پاکستان و پشتیبانی طالبان از سوی این حکومت، نه حرف استخباراتی است، نه راز پنهان. بر عکس پاکستان آشکارا از حلقات ضد نظام در افغانستان حمایت کرده و تا هنوز این حمایت پایدار است. سفرهای مجاهدان -حکمتیار و عبدالله-، برگشت حکمتیار با طرح دولت موقت با استناد به حرف‌های‌ اسد درانی، رییس پیشین آی اس آی پاکستان، این فرضیه را تایید می‌کند.

سهم پاکستان در نظام افغانستان 

یونس قانونی، معاون اول ریاست‌جمهوری پیشین افغانستان، در مصاحبه‌ای بیان کرده است که در بن، نقش پاکستان را کشورهای شرکت‌کننده و افغانستان فراموش کرده بودند که در گفت‌وگوهای صلح، نقش پاکستان را نباید فراموش کنیم.

سخنان یونس قانونی آشکار می‌کند که پاکستان پیوسته در امور افغانستان دخالت می‌کند و بدون رضایت پاکستان آوردن ثبات در افغانستان ناممکن است. کنش‌ها و دعوت‌کردن‌های مستمر پاکستان از مجاهدان، نشان می‌دهد که حکومت پاکستان در افغانستان خواهان دولت ادغامی؛ طالبان و مجاهدین است.

 پاکستان در گفت‌وگوهای صلح افغانستان، نقش طالبان و مجاهدان را برجسته‌تر می‌خواهد، تا بتواند سهم بیش‌تری را در دولت پساصلح افغانستان بگیرد. مجاهدان با طالبان -دشمنان قبلی و دوستان میز صلح- در زمان گفت‌وگوهای صلح افغانستان با پیش‌برد سیاست پاکستانی، مهر تایید بر این فرضیه می‌زنند. مجاهدان و طالبان به نحوی سلاح پاکستان برای شکستن نظام در افغانستان استند و با چانه‌زنی می‌خواهند سهم بیش‌تری برای پاکستان به دست بیاورند و افراطیت سوبه‌سرحد پاکستان را در افغانستان تخلیه کنند.

صبح کابل

خبرها حاکی از آن است که در دوحه، همه‌ی بن‌بست‌های فراراه گفت‌وگوهای صلح افغانستان، شکسته شده و دو هیئت به نیتجه رسیده اند. هرچند هنوز معلوم نیست که توافق‌ها بر سر چه صورت گرفته است اما؛ نادر نادری، عضو هیئت مذاکره کننده‌ی جمهوری اسلامی افغانستان در دوحه، می‌گوید کارشیوه‌ی مذاکرات صلح «به‌شمول مقدمه» نهايی شده‌است و طرف‌ها، گفت‌وگوها را روی اجندای صلح آغاز کرده‌اند.

زمانی که آقای اشرف غنی در مجلس نمایندگان حضور یافت و کابینه‌ اش را به نمایندگان معرفی کرد، گفته بود که هر توافقی ابتدا با مجلس نمایندگان- که مراد چنین کنایه‎‌‌هایی اکثرا مردم است- از آن آگاه شد در مورد آن تصمیم خواهد گرفت.

اکنون که طالبان هیئت دولت را در دوحه با خود همراه ساخته است، معلوم نیست که این توافق‌ها که می‌گویند اساس آن کارشیوه‌ی گفت‌وگوها است، چه نکته‌هایی را در بر می‌گیرد. ترس مردم افغانستان، همان‌طور که بود باقی مانده زیرا نه حکومت افغانستان و نه مردم در آن شریک نیستند.

گروه سومی که بیشتر به دلیل بیعت دوباره به سروری پاکستان، توانسته اند وارد گفت‌وگوهای صلح افغانستان شده و بیشتر سهم بگیرند، خلاف باورهای ما، آینده‌ی افغانستان را با  خطر معامله با طالبان قرار داده است.

اسد درانی، رییس پیشین سازمان اطلاعات نظامی پاکستان گفته است؛ «پاکستان می‌تواند از نفوذ خود بر مجاهدین و طالبان استفاده کند و به آنان بگوید که با یگدیگر گفت‌وگو کنند».

زمانی که آقای عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه‌ی ملی افغانستان به پاکستان رفت و گفت، این سفرها برای جلب حمایت کشورهای همسایه برای تقویت گفت‌وگوهای صلح است، نمی‌شد چنین تصور کرد که او در پی تشکیل جبهه‌ی سومی در گفت‌وگوهای قطر باشد.

برجسته شدن نام مجاهدین در کنار طالبان، پیش از این مورد بحث نبود اما در آخرین روزهای تنش میان دو هیئت که امروز چهار شنبه جلسه‌ی عمومی میان شان دایر گردید و به کمیته‌ی مشترک کاری آن وظیفه سپرده شد تا موضوعات اجندا را ترتیب نماید، نام مجاهدین بیشتر و جدا از حکومت افغانستان، بر سر زبان‌ها است.

نقش ضعیف حکومت در برابر طالبان، مستحق چنین نتیجه‌ای بود اما؛ مردمی که سال‌ها هم از مجاهدین زخم خوردند و هم از طالبان، اکنون بین آن دو در حال تبادله‌شدن هستند؛ این، سقوط مردم است. شکست همه‌ی امیدهایی است که قرار بود با آن‌ها، انگیزه گرفته به زندگی برابر و بدون جنگ برسیم.

طالبان با حمایت پاکستان به یک نیروی سیاسی مبدل شد، همان‌گونه که روزی مجاهدین در نشست بن، تلطیف یافتند و با دریشی به جای لنگی به کرسی قدرت در افغانستان تکیه زدند، اکنون نوبت به طالبان رسیده است.

 اکنون طالبان در کنار مجاهدین، می‌خواهند این چند سال را فرصتی برای برپا کردن یک نظام مشترک برای خود بسازند. سال‌هایی که بسیاری، از آن به عنوان سال‌های پردست‌آورد افغانستان یاد می‌کنند، اکنون مبدل به مرحله‌ای شده است که طالبان و مجاهدین از آن به عنوان مرحله‌ی گذار استفاده می‌کنند.

گذار از نظام پرادعای جمهوریت به یک نظام سخت‌گیر دینی؛ حضور و عدم حضور خارجی‌ها نیز در این مورد تفاوتی نمی‌کند زیرا آنان تضمین امنیت کشورهای شان را از پاکستان می‌گیرند. پاکستان نیز، با نفوذی که در مجاهدین و طالبان دارد، آنان را تابع خود ساخته و نظامی را که سال‌ها برای آن جنگیدند و بسیاری‌ را بی‌خانمان ساختند، کشتند و… برای شان وعده خواهد داد.

حکومت افغانستان در این میان، بیشتر از یک حکومت موقت نیست؛ نقشی که اکنون به دوش آقای اشرف غنی و همکاران او افتاده؛ انتقال یک نظام به نظام دیگر است. این که هنوز بحث آتش‌بس در میان نیست ولی توافق‌ بر سر کارشیوه‌ی گفت‌وگوها صورت گرفته است؛ بیشتر به خاطر فشاری است که از سوی پاکستان بر حکومت افغانستان باید تحمیل شود. اگر آتش‌بسی صورت بگیرد، نقش مجاهدین که آقای درانی رییس پیشین سازمان اطلاعات نظامی پاکستان، نمایندگان آنان را فرزندان راستین افغانستان می‌داند و اکنون طرف اصلی طالبان اند، بی تاثیر خواهد بود؛ آتش‌بس بین طالبان و مجاهدین به توافق خواهد رسید نه نیروهای امنیتی افغانستان و افراد طالبان و این یعنی توافق بر سر جمع شدن بساط نظام کنونی!

صبح کابل

به گزارش رها، رسانه های پاکستانی گزارش داده اند، جنرال “عاصم منیر” به عنوان رئیس جدید  ISIسازمان استخبارات این  کشور منصوب شده است.

جنرال عاصم منیر پیش از این فرمانده عمومی اطلاعات نظامی ارتش پاکستان(MI) بوده و  در سمت‌های مختلفی در ارتش این کشور کار کرده است.

جنرال نوید مختار، رئیس قبلی سازمان اطلاعات نظامی پاکستان(ISI)  اول اکتوبر سال جاری بازنشسته شده است.

ارتش پاکستان بویژه سازمان اطلاعات این کشور نقش به سزایی در حمایت از گروه‌های تروریستی خصوصا طالبان دارند؛ انتظار می رود با تغییر رئیس آی اس آی تغییری در سیاست پاکستان در حمایت از گروه‌های تروریسی نیز ایجاد شود.

بر اساس گزارش ها ملا عمر دو سال پیش در شفاخانه ای در شهر کراچی پاکستان مرده است، اما مقامات این کشور ارتباط مستقیم ملا عمر با سازمان استخباراتی این کشور  را رد می کنند.

هم چنین مقامات در ایالات متحده نیز این ادعا را رد می کنند و می گویند هیچ اسنادی در این خصوص در اختیار ندارند.

اما در ایمیلی که خانم کلینتون چند روز پیش دریافت کرده است خلاف ادعای مقامات آمریکایی و پاکستانی مطرح می شود.

این پیام به یکی از آدرس ایمیل های شخصی خانم کلینتون فرستاده شده، که به تازگی توسط وزارت خارجه این کشور منتشر شده است.

در این ایمیل آمده است که پاکستان تاریخچه ای طولانی در خصوص ارتباط با مجاهدین طالب افغانستان دارد تا از این رو بتواند هم کنترل بر افغانستان داشته باشد و هم بتواند پایه های هند رو سست کند.

این ایمیل گفته است که پس از حمله آمریکا به افغانستان و فروپاشی امارت اسلامی طالبان، ملا عمر رهبر این گروه توسط آی اس آی به شهر کویته پاکستان انتقال داده شد و در منطقه ای بنام پشتون آباد این شهر زندگی می کرده است.

گفتنی است که نام فرستنده این ایمیل نامشخص است و فرستنده با اسم مستعار این ایمیل را فرستاده است.