به نقل از روزنامه راسیسکایا گازیه‌تا این مقام روحانی که در جریان کنفرانسی تحت عنوان: تاریخ اسلام در روسیه، نگاه به آینده در دومای دولتی سخنرانی می‌کرد، گفت: در حال حاضر بیش از 20 ملیون نفر از باشنده گان کشور ما پیرو دین اسلام استند، ولی این رقم در حال افزایش است و به تعداد محدود نمی‌شود. شیخ عین الدین همچنین یادآور شد روسیه خط مشی گسترش روابط خود با کشورهای منطقه اورآسیا را در پیش گرفته و این مسئله به معنای نزدیکی بیشتر این کشور به جهان اسلام است؛ بر اساس پیش بینی‌های کارشناسان، بعد از 15 سال آینده تقریبا 30 فیصد جمعیت روسیه را مسلمانان تشکیل خواهند داد.

البته مفتی اعظم روسیه به طور دقیق روشن نکرد که چه مسئله‌ای باعث رشد جمعیت مسلمانان خواهد شد: افزایش زاد و ولد در میان خانواده‌های مسلمانان روسیه، افزایش جمعیت مهاجران کار از کشورهای اسلامی، بخصوص از منطقه آسیای مرکزی، یا اسلام آوردن مردم غیرمسلمان
راویل عین‌الدین همچنین از دولت روسیه خواست تا مساجد بیشتر در شهرهای کلان روسیه بسازد و مساجد کنونی کشور را هم تعطیل نکند.

وی با این نظریه به شدت مخالفت کرد که مساجد منبعی برای گردهمایی اعضای ‌سازمان‌های تروریستی اسلام‌گرا هستند و در عین حال تاکید کرد که لازم است تا با تمایلات افراط گرایانه که از اسلام تنها برای رسیدن به اهداف خود سوء استفاده می کنند، مبارزه جدی صورت گیرد.

ولادیمیر پوتین، رییس جمهوری روسیه در سرویس امینت فدرال گفت: «خاورمیانه به عنوان پایگاهی برای فعالیت‌های گروه‌های تروریستی تبدیل شده و همچنین بر روسیه نیز اثر می‌گذارد. اوضاع در خاورمیانه و در تعدادی از کشورهای همسایه همچنان پیچیده است. چرا در این باره صحبت می‌کنم چون بر ما نیز اثر می‌گذارد. محل اصلی خشونت و بی ثباتی همچنان پابرجاست. تمامی این موارد به عنوان پایگاهی برای فعالیت گروه‌های تروریستی از جمله در قلمروی فدراسیون روسیه نیز دیده می‌شود.»

رییس جمهوری روسیه همچنین گفت، تعداد حملات تروریستی خنثی شده در روسیه همچنان بالاست و سالانه حدود ۲۰ مورد است که این سطح برای سه سال گذشته تغییری نکرده است.

وی ادامه داد: توجه شما را به تعداد حملات تروریستی جلب می‌کنم که هنوز بالاست. این سطح در سه سال گذشته تغییری نکرده است. ما می‌دانیم که این مساله چقدر حساس و مهم است.

پوتین همچنین گفت: در سال ۲۰۱۸، آژانس‌های ضد اطلاعات روسیه فعالیت ۱۲۹ افسر و ۴۶۵ عامل سرویس‌های امنیت خارجی را متوقف کردند. آژانس‌های ضد اطلاعات در سال گذشته میلادی فعالانه عمل کردند. بابت عملیات آنها بسیار قدردان هستم. سرویس‌های اطلاعاتی خارجی به دنبال تقویت فعالیت ضد روسی خود و به دنبال حفاظت بهتر از داده‌های مهم هستند.

پوتین همچنین گفت که خروج اخیر آمریکا از پیمان منع تسلیحات اتمی میان برد وضعیت عملیاتی را در روسیه وخیم کرده است.

وی ادامه داد: تصمیم آمریکا در خروج از پیمان ۱۹۸۷ گامی مستقیم در زیر پا گذاشتن تمامی پیمان‌های امنیتی بین‌المللی است.

پوتین گفت: به همین دلیل، من به دنبال اقدامات هماهنگ کننده و تخصصی از جانب کارمندان سرویس امنیت فدرال و واحدهای ویژه این سرویس برای حل مسائل به صورت سریع و درست هستم.

رابرت پالادینو معاون سخنگوی وزارت خارجه امریکا عصر روز چهارشنبه گفت که مایک پمپئو در تماس تلفنی با عادل عبدالمهدی براساس توافق استراتژیک دو جانبه بر حمایت از عراق قوی، مستقل و توسعه یافته تاکید کرد.

وی ادامه داد: وزیر خارجه پشتیبانی خود را از عراقی که به روی منطقه و مابقی جهان گشوده شده است، اعلام کرد.

معاون سخنگوی وزارت خارجه امریکا اضافه کرد: پمپئو همچنین بر تعهد مستمر امریکا در زمینه همکاری با دولت و نیروهای امنیتی عراق تاکید کرد تا از شکست دائمی داعش مطمئن شوند.

پالادینو همچنین از تماس تلفنی وزیر خارجه امریکا با مسعود بارزانی رئیس پیشین اقلیم کردستان عراق خبر داد و گفت: پمپئو از بارزانی به عنوان رهبر فعلی حزب دمکرات کردستان به خاطر حمایت از بهبود روابط اربیل-عراق قدردانی کرد.

وی افزود: وزیر خارجه بر اهمیت تشکیل دولت اقلیم کردستان عراق به عنوان پاسخی به انتظارات مردم این منطقه تاکید کرد.

معاون سخنگوی وزارت خارجه امریکا ادامه داد: پمپئو به تهدید دائمی داعش در عراق توجه داد و بر تعهد ایالات متحده برای همکاری با عراق که به درخواست دولت آن کشور انجام شده است، در مبارزه برگشت ناپذیر داعش تاکید کرد.

 رابرت پالودینو، سخنگوی وزارت خارجه امریکا، گفته است: « ما به روشنی به ترکیه هشدار دادیم که تحویل گرفتن احتمالی اس ۴۰۰ نتیجه‌اش این خواهد شد که مشارکت ترکیه در برنامه اف- ۳۵ دوباره مورد ارزیابی قرار گیرد و تمام نقل و انتقالات نظامی ترکیه در آینده را مدنظر قرار خواهیم داد..»

 گفته می‌شود که جنگنده لاکهید مارتین اف- ۳۵ یکی از پیشرفته ترین جنگنده های پنهان کار و چند منظوره جهان است که در مراحل توسعه نهایی قرار دارد.

این در حالی است که ایالات متحده امریکا، سرمایه‌گذاری اصلی را در طرح ساخت این هواپیما انجام داده و ترکیه و برخی دیگری اعضای ناتو از جمله هالند، دانمارک، کانادا، استرالیا و بریتانیا در توسعه و خرید آن همکاری دارند.

سخنرانان این محفل هر یک به نوبه خود از نیروهای امنیتی و دفاعی کشور، اعلان حمایت و پشتیبانی نمودند و تعهد سپردند تا آخرین رمق در کنار نیروهای امنیتی کشور ایستاده از رشادت، قهرمانی‌ها، جانفشانی‌ها و شجاعت نیروهای امنیتی و دفاعی‌شان حمایت می‌کنند.

به گزارش منبع آگاه از دفتر ریاست اجراییه حکومت، داکتر عبدالله عبدالله با انتقاد از سیاست های خصمانه اسراییل در سرزمین های فلسطین اشغالی گفت هرگز میزبان نتانیاهو نخواهیم بود. سیاست های نتانیاهو باعث ناامنی و بی ثباتی، گسترش تروریزم، قتل و کشتار در منطقه و خاورمیانه شده است.

آقای عبدالله افزود: « ما دوست نداریم در زمانی که همه تلاش ها در جهت پیشرفت در مذاکرات صلح با طالبان قرار دارد، اظهارات هدفمند نتانیاهو باعث شکست در نتایج مذاکرات با گروه طالبان شود. سیاست های تفرقه افکنانه اسراییل در بین ملت های مسلمان باعث از بین رفتن دوستی و برادری شده است.»

نتانیاهو حق ندارد نام کشور افغانستان را بر زبان جاری کند

رییس اجراییه حکومت تأکید کرد:« نتانیاهو حق ندارد نام کشور افغانستان را بر زبان جاری کند. از این فرد آدمکش و دروغگو می خواهیم هیچ وقت چنین مزاح های مضحکی را با دولت و ملت فداکار افغانستان انجام ندهد.»

عبدلله عبدالله گفت: « مردم افغانستان قربانیان اصلی تروریزم هستند. کشورما هیچ‌گاه خاستگاه هیچ گروه تروریستی نبوده‌است. همه گروه‌های تروریستی در بیرون افغانستان تهداب‌گذاری شده است. نه داعش، نه القاعده و نه هم دیگر گروه های تروریستی که امروز در نقاطی از افغانستان در برابر مردم می جنگند، همه اینها در بیرون کشور متولد شده اند. افغانستان درصف نخست مبارزه با تروریزم قرار داشته و قربانی های بیشماری را متقبل شده است.»

بنیامین نتانیاهو صدراعظم اسراییل در سخنرانی شب گذشته خود برای اعلام نامزدهای حزب لیکود در انتخابات اپریل از کشورهایی نام برد که در دوره صدارت‌اش به آنجا سفر کرده بود و نام افغانستان نیز در این فهرست درج شده است.

نتانیاهو در این سخنرانی اظهار داشت من‌حیث نخست وزیر اسراییل به کشورهای امریکا، روسیه، چین، جاپان، برازیل، هند، چاد، عمان، افغانستان، قزاقستان، آسترالیا و سنگاپور سفر کرده است.

پس از این سخنرانی اما نتانیاهو در تویتر خود اعلام کرد که منظورش از افغانستان در واقع آذربایجان بوده است. نتانیاهو در ادامه به مزاح از احتمال سفر به افغانستان در دوره بعدی صدارت‌اش در پیامی نوشت: چه کسی می‌داند، شاید دوره بعدی به افغانستان سفر کنم.

عادی‌سازی روابط اسراییل با کشورهای منطقه و مسلمان

اسراییل در چند دهه اخیر تلاش کرده است تا با کشورهای منطقه و مسلمان روابط خود را عادی‌سازی کند اما با توجه به مخالفت مردم کشورهای مسلمان، پروگرام عادی‌سازی روابط اسراییل با مسلمانان شکست خورده است.

اما براساس گزارش‌ها، رژیم صهیونیستی در نظر دارد تا از نفوذ پاکستان برای رسیدن به این مهم استفاده کند.

پرویز مشرف، رییس جمهور پیشین پاکستان، اخیراً گفته است برای مقابله با هند، مقامات کشورش باید با اسراییل رابطه برقرار کنند.

او مدعی شد در دوران حکومتش تلاش زیادی برای برقراری ارتباط با اسراییل کرده است. این اظهارات پرویز مشرف با انتقادات شدید دولت فعلی، احزاب سیاسی-مذهبی و مردم پاکستان مواجه شده است.

همچین روزنامه اسراییلی «جروزالم پست» نیز در مطلبی این پرسش را مطرح کرد که آیا نتانیاهو سفر پنهانی به افغانستان داشته است؟

فرزند عبدالغنی که سرباز نیروهای امنیتی افغانستان بود نیز سال گذشته خورشیدی در ولایت خوست، در جنگ با طالبان کشته شده بود.
چند ماه پس از کشته شدن فرزندش، همسر عبدالغنی، در غم مرگ فرزند جوانش درگذشت. بهار امسال وقتی که کاروان صلح هلمند، بعد از طی ۷۰۰ کیلومتر به کابل رسید، عبدالغنی نیز از ولایت لوگر به این کاروان پیوست و مسیر کابل تا شهر مزار شریف، را پیاده طی نمود.

کاروان صلح‌خواهان هلمندی، سال گذشته و پس از وقوع یک انفجار در استادیومی در میدان شهر با اجتماع چند نفری شکل گرفت اما رفته رفته بزرگ و بزرگ‌تر شد.

کاروان صلح‌خواهان هلمندی با برگزاری اجتماعات اعتراض‌آمیز در مقابل سفارت‌های کشورهای خارجی مقیم کابل، خواهان استقرار صلح در افغانستان شدند.

این حمله در ولسوالی بهسود ولایت ننگرهار صورت گرفت.  

عطاالله خوگیانی، سخنگوی والی ننگرهار، می‌گوید در این مهاجمان، دو تن از نیرو‌های امنینی و شانزده تن از کارمندان شرکت ساختمانی (ام. کیو) جان باخته‌اند.

 آقای خوگیانی افزود: «۹ تن از کارمندان این شرکت ساختمانی زخم برداشته‌اند که برای تداوی به شفاخانه‌ها انتقال داده شده‌اند.»

 سخنگوی والی ننگرهار تصریح کرد با کشته شدن پنج مهاجم مسلح، درگیری در محل پایان یافته است.

 تا هنوز فرد یا گروهی مسوولیت این حمله را به عهده نگرفته و هم‌چنان در مورد این شرکت ساختمانی تا هنوز معلومات بیشتر منتشر نشده است.

 ننگرهار در شرق کشور از ولایات ناآرام است که در مرز با پاکستان قرار دارد. افزون بر طالبان، جنگ‌جویان گروه موسوم به دولت اسلامی یا داعش نیز در این ولایت حضور و فعالیت دارند.

برای ارتشی که ایالات متحده روی کمک آن به خاطر مهار نفوذ چین [در آسیا] حساب می‌کند، لحظه‌ی نامیمونی بود. هفته‌ی گذشته، یک پیلوت قوای هوایی هندوستان خود را درگیر یک هواپیمای قوای هوایی پاکستان یافت و برای مدت کوتاهی به عنوان اسیر جنگی در زندان دشمن به سر برد.

پیلوت مذکور به سلامت، البته با مقداری خراش و لت‌وکوب، به کشورش بازگشت، اما جنگنده‌ی کهنه‌ی روسی میگ ۲۱ نیروی هوایی هندوستان این چانس را نداشت.

زدوخورد هوایی که پس از نزدیک به پنج دهه میان دو قدرت جنوب آسیا اتفاق افتاد، یک آزمایش واقعی برای ارتش هندوستان بود که ناظران نظامی آن را یک مقدار خجالت‌آور ارزیابی کرده‌اند. اگرچه مشکلات و چالش‌های قوای مسلح هندوستان بر کسی پوشیده نیست، اما سقوط یک طیاره‌ی جنگی آن به دست نیروی هوایی کشوری که ارتش آن نصف ارتش هندوستان است و بودجه‌ی نظامی‌اش یک چهارم بودجه‌ی دفاعی دهلی جدید، خود داستان گویایی است. این نشان می‌دهد که قوای مسلح هندوستان در یک وضعیت هشدارآمیز قرار دارد.

براساس تخمین‌ها حکومت هندوستان، اگر فردا یک جنگ شدید در بگیرد، قادر به تأمین مهمات تنها برای ۱۰ روز است. ۶۸ درصد تجهیزات ارتش آن کهنه است، ولی حکومت به این تجهیزات، «کهنه‌ی باکیفیت» می‌گوید.

گاروف گوگوی، قانون‌گذار و عضو کمیته‌ی دفاعی پارلمان هندوستان می‌گوید: «نیروهای ما با این‌که از کمبود تجهیزات مدرن رنج می‌برند، ولی انتظار می‌رود که عملیات نظامی با معیارهای قرن ۲۱ انجام دهند.»

مقامات امریکایی که وظیفه‌ی تقویت کشور متحدشان را برعهده دارند، با نارضایتی در این مورد حرف می‌زنند. به گفته‌ی آن‌ها، بروکراسی بزرگ هند کار خرید تسلیحات و عملیات مشترک نظامی را به غایت دشوار ساخته است، ارتش هند به طور گسترده‌ای از کمبود بودجه رنج می‌برَد، نیروهای دریایی، زمینی و هوایی آن در رقابت با یکدیگر قرار دارند تا این‌که به طور مشترک کار کنند.

علی‌رغم این مشکلات، ایالات متحده می‌خواهد هندوستان در سال‌های آینده یکی از متحدان آن در رقابت با چین در منطقه باشد که به طور روز‌افزونی بر دامنه‌ی نفوذ خود می‌افزاید. سال گذشته، جیمز متیس، وزیر دفاع، اعلام داشت که پنتاگون «فرماندهی اقیانوسیه» خود را به «هند و اقیانوسیه» تغییر نام می‌دهد که در واقع روی اهمیت هندوستان در تغییرات نظام جهانی تأکید داشت.

متیس که در پایان سال گذشته‌ی میلادی مقام خود را ترک کرد، گفت: «این یکی از مراکز عمده‌ی جنگی ما است. کار دایمی آن نظارت و تعامل با بیش از نیم کره‌ی زمین و مردم متنوع آن، از‌ هالیوود تا بالیوود است.»

ارتش امریکا از یک‌سو به اتحاد خود با هندوستان اولویت داده است و از سوی دیگر روابط نزدیکش با پاکستان در دو دهه‌ی گذشته حالت نزولی به خود گرفته است. مقامات امریکایی با نگرانی می‌گویند که پاکستان به اندازه کافی با تروریزم مبارزه نمی‌کند؛ اتهامی که این کشور آن رد می‌کند.

در طول یک دهه‌ی گذشته، فروش تسلیحات امریکا به هندوستان از قریب صفر به ۱۵ میلیارد دالر افزایش یافته است. پاکستان نیز متکی بر تسلیحات قدرت‌مند امریکایی است.

مقامات هندی می‌گویند که پاکستان برای ساقط کردن میگ-۲۱ آن کشور در هفته گذشته از جنگنده‌های اف-۱۶ استفاده کرده است. اسلام‌آباد این ادعا را رد کرد، ولی سفارت امریکا در اسلام‌آباد به روز یک‌شنبه گفت که ایالات متحده ادعای هندوستان را ارزیابی می‌کند. استفاده‌ی جنگی از جت‌های اف-۱۶ علیه کشور همسایه، احتمالاً نقض توافق‌نامه‌ی فروش این جنگنده‌ها به پاکستان است.

در بیانیه آمده است: «ما در جریان این گزارش‌ها و به دنبال اطلاعات بیش‌تریم، ما تمام اتهامات در مورد سوء‌استفاده از تجهیزات دفاعی را جدی می‌گیریم.»

هندوستان با این‌که قوای نظامی‌اش دچار مشکل است، به خاطر وسعت و موقعیت جغرافیایی خود، از جذابیت استراتژیک واضح برای ایالات متحده برخوردار است. هندوستان به زودی در سال ۲۰۲۴ میلادی، تبدیل به یک کشور پرجمعیت جهان شده و چین را پشت سر خواهد گذاشت. این کشور در جنوب و غرب با چین مرز مشترک دارد و کنترول قلمروهای آبی مهمی در اختیارش است که چین برای تجارت دریایی‌اش به آن نیاز دارد. تمام این عوامل به امریکا کمک می‌کند که رقیبش را در تنگنا قرار دهد.

جف اسمیت، محقق امور جنوب آسیا در بنیاد «هرتیج» در واشنگتن و نویسنده‌ی کتاب «صلح سرد: رقابت چین و هند در قرن ۲۱»، می‌گوید: «جمعیت، ظرفیت بالقوه و بلندمدت نظامی و وسعت جغرافیایی هندوستان ارزش آن را دارد که منتظر قدرت‌مند شدنش بود. چین در حال ظهور است و ایالات متحده برای حفظ سلطه‌ی خود مبارزه می‌کند. در این حالت، نیاز به یک دولت متغیر است که کفه‌ی ترازوی قدرت در قرن ۲۱ را به نفع یکی تغییر دهد. این دولت متغیّر هندوستان است. امریکا این را می‌داند و حاضر است که منتظر این کشور بماند.»

در وضعیت فعلی، تأمین مالی قوای نظامی برای هندوستان یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها است. هند در سال ۲۰۱۸ میلادی بودجه‌ی نظامی خود را ۴۵ میلیارد دالر اعلام کرد. در مقام مقایسه، بودجه‌ی نظامی چین در آن سال ۱۷۵ میلیارد دالر بود. ماه گذشته، دهلی جدید بازهم بودجه‌ی نظامی خود را ۴۵ میلیارد اعلام داشت.

مسأله تنها این نیست که هندوستان چقدر روی ارتش خود مصرف می‌کند، بلکه نحوه‌ی مصرف آن هم مهم است. قسمت اعظم بودجه‌ی نظامی هند صرف معاش و حقوق بازنشسته‌گی ۱.۲ میلیون عسکر فعال می‌شود. تنها ۱۴ میلیارد دالر آن صرف خرید تجهیزات جدید می‌گردد.

آقای گوگی، نماینده پارلمان، باور دارد: «در این زمان که ارتش‌های مدرن روی توانایی‌های استخباراتی و تکنیکی‌شان به طور گسترده‌ای سرمایه‌گذاری می‌نمایند، ما نیز باید چنین کنیم.»

هندوستان برخلاف چین که حکومت مستبد آن بر‌اساس خواست خود سیاست‌های نظامی را تعیین می‌کند، از نظام دموکراتیک با تمام جنجال‌ها و درگیری‌های نهفته در آن، برخوردار است. کاهش نیروها برای هزینه کردن پول جهت خرید تجهیزات جدید کار ساده‌ای نیست. ارتش هند از دیرباز منبع اشتغال در کشوری بوده است که با مشکل مشاغل ناچیز دست به گریبان است. این موضوع یک مسأله‌ی بزرگ در انتخابات پیش رو خواهد بود.

نرندرا مودی، نخست وزیر، انتخابات سال ۲۰۱۴ میلادی را با وعده‌ی اصلاحات اقتصادی و ایجاد یک میلیون شغل در هرماه برد. آقای مودی با نزدیک شدن انتخابات، موضوع اصلاحات اقتصادی را به یک‌سو گذاشته است و به سیاست‌های پوپولیستی غیرمعمول روی آورده است.

امیت کوشیش، مشاور مالی سابق وزارت دفاع هند، می‌گوید: «هدف محوری این حکومت، توسعه‌ی اقتصادی است که مقدمه‌ای بر قوت نظامی آن نیز می‌باشد. این کاری است که چین کرد. چینی‌ها اول روی توسعه‌ی اقتصاد خود کار کردند و سپس موقعیت نظامی فعلی را به دست آوردند. تفاوت در این است که چین ۲۰ تا ۳۰ سال پیش‌تر از ما اصلاحات و بازکردن اقتصادش را آغاز کرد.»

مقامات حکومتی در دهلی جدید می‌گویند که آن‌ها درگیر بهترسازی زنده‌گی شهروندان و تأمین نیاز‌های اساسی‌شان، به عنوان مثال کاهش سطح بالای بی‌سوادی و ارتقای بهداشت عمومی‌‌اند و در این وضعیت دشوار است که منابع بیش‌تری صرف مسایل نظامی در شرایطی گردد که چین روز تا روز در حوزه‌ی نفوذ هند در خشکی و دریا می‌خزد.

چین به طور چشم‌گیری از رقیب خود پیشی گرفته و یک طبقه‌ی متوسط فراخ و مالیه‌دهنده ایجاد کرده است. رونق اقتصادی چین به این کشور اجازه‌ی سرمایه‌گذاری در بخش نظامی برای خرید تجهیزات برتر نظامی و تولید آن در داخل را داده است.

در عصر حاضر که جنگ‌ها با تسلیحات و تکنولوژی‌های پیش‌رفته صورت می‌گیرد تا با استفاده از ارتش‌های متعارف مهاجم گذشته، هندوستان در این عرصه عقب مانده است. با این‌که از لحاظ مصارف نظامی در رده‌ی پنجم قرار دارد، اما امسال تنها یک چهارم بودجه‌ی نظامی‌اش را صرف خرید وسایل جدید نظامی کرده است.

هرچند خرید تجهیزات نظامی در بسیاری از کشورها روند کندی دارد، اما هندوستان با توجه به بوروکراسی دست‌و‌پاگیر خود به‌مراتب در تدارکات نظامی از دیگر کشورهای جهان عقب است. هم‌چنان، در این روند پای فساد نیز دخیل است. فعلاً آقای مودی زیر انتقادات شدید احزاب مخالف به خاطر قرارداد ناشفاف خرید ۳۶ جنگنده‌ی رافایل از فرانسه به ارزش ۸.۹ میلیارد دالر قرار دارد. مخالفان سیاسی او تلاش دارند که این قرارداد را نتیجه‌ی فساد اداری عنوان کنند تا قبل از برگزاری انتخابات وی را بی‌اعتبار سازند.

با خرید جت‌های مذکور هندوستان می‌تواند ناوگان هوایی کهنه‌ی میگ-۲۱ و جنگنده‌های دیگر را تعویض کند. آقای مودی با استفاده از فرصت، تیغ انتقادات را به سمت مخالفانش برگردانده گفت که اگر جت‌های رافایل را در اختیار می‌داشت، در درگیری هوایی با پاکستان موفقیت بیش‌تری می‌توانست به دست بیاورد. به بیان وی، «کشور کمبود هواپیماهای رافایل را احساس کرد.»

نویسنده: ماریا ابی‌حبیب – منبع: نیویارک تایمز – برگردان: حمید ارجمند

این درخواست که توسط برخی از شهروندان افغانستان نوشته شده خواهان تطبیق عدالت در مورد قربانیان جنایاتی‌ست که گفته می‌شود توسط حکمتیار صورت گرفته‌است.

«حزب اسلامی» شاخهٔ آقای حکمتیار اما این درخواست را ادعای بی‌اساس کسانی عنوان می‌کند که «در نظام افغانستان» شامل‌ند و به گفتهٔ مقام‌های این حزب، از «محبوبیت گلبدین حکمتیار در میان مردم، گسترش فعالیت و افزایش نفوذ حزب در بین مردم افغانستان هراس» داشته و منافع شخصی شان را در خطر می‌بینند.
«قریب‌الرحمان سعید»، رئیس کمیتهٔ امور فرهنگی و رسانه‌ای حزب اسلامی، کسانی را که به گفتهٔ او مسئول ویرانی افغانستان و قتل و کشتار مردم افغانستان بوده‌اند، نویسنده و فرستندهٔ این درخواست عنوان کرد.
سعید در مصاحبه ای با صدای آمریکا گفت تأمین عدالت در افغانستان و رسیدن مردم این کشور به حق شان، نیازمند ایجاد حکومت قوی مرکزی است.
وی افزود حزب اسلامی افغانستان آماده است در زمانی که یک حکومت منتخب در افغانستان روی کار آید، با سازمان ملل متحد و سایر نهادهای بین‌المللی، در زمینهٔ عدالت انتقالی همکاری کند.
این در حالی‌ست که شورای امنیت سازمان ملل متحد در فبروری سال روان به دلیل تقاضای حکومت افغانستان، نام گلبدین حکمتیار را از فهرست تروریست‌های بین‌المللی حذف کرد.

حزب اسلامی به رهبری آقای حکمتیار در سپتامبر سال ۲۰۱۶ با حکومت افغانستان توافق صلحی را امضا کرد و وعده سپرد از جنگ دست کشیده و روابط خود را با همه تروریست‌ها قطع می‌کند

قابل ذکر است در حمله تروریستی سال 2009 به مرکز خرید فاینست در کابل که مسئولیتش را حزب اسلامی به عهده گرفت چندین غیر نظامی به شمول خانم حمیده برمکی، همسر و فرزندانش کشته شدند.

در این دیدار دو طرف در مورد مسایل مختلف به شمول مبارزه مشترک علیه تروریزم، مبارزه مشترک علیه قاچاق مواد مخدر، همکاری های سرحدی، همکاری های صحی در چارچوب نهادهای امنیتی،

توسعه همکاری های اقتصادی، زیربنایی، مواصلاتی، و تعلیمی و فرهنگی بحث های عملی

نمودند.

همچنان مشاورین امنیت ملی دوکشور در رابطه با تدوین اسناد همکاریهای مشترک در بخش

های مختلف به خصوص مبارزه علیه تروریزم منطقوی و‌افراطگرایی صحبت نمودند.

داکتر محمودوف درخصوص موقف کشورش در حمایت از پروسه صلح افغانستان گفت که تامین صلح

در افغانستان تنها به رهبری و مالکیت افغان‌ها ممکن است.

در پایان، قرار شد تا دور بعدی نشست کمیسیون مشترک امنیتی افغانستان و ازبکستان به منظور بررسی جزئیات استراتژیک و پلان ریزی‌ها سال آینده در کابل برگزار شود.

آقای داوودزی که در مراسم گرمیداشت از هشت مارچ، روز جهانی زن، در کابل سخن می‌گفت، افزود هدف از برقراری صلح در کشور، بازگشت به نظام «امارت اسلامی» نیست.

 وی تأکید کرد گروه طالبان نیز تاکنون ادعا نکرده است که نظام امارتی‌ خود را حفظ و دوباره احیا خواهد کرد.

آقای داوودزی هم‌چنان بیان داشت در صورت برقراری صلح، دولت و گروه طالبان یک اداره مشارکتی با حفظ دست‌آوردهای دولت در هجده سال گذشته خواهند ساخت.

وی افزود امریکا نمی‌تواند با گروه طالبان در مورد خروج سربازانش از افغانستان به توافق برسد چراکه امریکا براساس توافق‌نامه امنیتی در افغانستان حضور دارد و باید در مورد قطع حضور نظامی و یا دوام آن با دولت افغانستان به توافق برسد.

به گفته داوودزی، طرف معامله امریکا در توافق‌نامه امنیتی، دولت افغانستان است و این کشور بدون موافقت افغانستان نمی‌تواند از این کشور خارج شود.

محمدعمر داوودزی، تأکید کرد سربازان امریکایی براساس توافق‌نامه امنیتی در افغانستان حضور دارند و این کشور نمی‌تواند با گروه طالبان روی خروج سربازانش از افغانستان توافق کند.

آقای داوودزی به اجندای گفت‌وگوهای جاری میان نمایند‌گان امریکا و گروه طالبان در دوحه، پایتخت قطر، اشاره کرد و گفت در جریان کامل گفت‌وگوهای صلح میان نمایند‌گان امریکا و گروه طالبان قرار ندارد و از این بابت نگران است.

وی افزود براساس گزارش‌ها، امریکا و گروه طالبان روی جدول زمانی خروج نیروهای امریکایی و این‌که گروه طالبان از خاک افغانستان علیه کشورهای دیگر استفاده نمی‌کند، به توافق رسیده‌اند.

آقای داوودزی هم‌چنان گفت گروه طالبان تنها بر بخشی از خاک افغانستان تسلط دارد و این گروه از تمام خاک این کشور نمایند‌گی نمی‌کند و امریکا اگر در این مورد می‌خواهد ضمانتی به دست آورد، باید با دولت افغانستان که از سوی کشورهای جهان به رسمیت شناخته شده است، بحث و گفت‌وگو کند.

این در حالی است که براساس گزارشات رسیده از  دوحه قطر، نمایندگان امریکا و گروه طالبان روی پیش‌نویس موافقت‌نامه‌ای به توافق رسیده‌اند که براساس آن جدول‌ زمانی خروج نیروهای امریکایی از افغانستان اعلام و اجرا می‌شود. در مقابل گروه طالبان متعهد شده است که از خاک افغانستان علیه دیگر کشورها استفاده نکند.

رییس دبیرخانه شورای عالی صلح اما می‌گوید که امریکا و گروه طالبان در این دو مورد به هیچ توافقی دست نیافته‌اند.

 وی مطرح کردن این بحث‌ها از سوی امریکا در گفت‌وگوهای صلح را فراهم کردن قناعت گروه طالبان به ادامه مذاکره عنوان کرد.

 به گفته داوودزی، امریکا خروج خود را به برقراری صلح و رسیدن به توافق‌نامه نهایی مشروط کرده‌است.  

از سویی هم، پیش‌تر جان بولتون، مشاور امنیت ملی دونالد ترامپ، رییس جمهور امریکا، اعلام کرده بود امریکا به طالبان باور ندارد و تلاش می‌کند بخشی از نیروهای ضد تروریستی خود را در افغانستان حفظ کند.

رییس دبیرخانه شورای عالی صلح با اشاره به لویه‌جرگه مشورتی صلح گفت در این نشست نقش زنان و همه گروه‌ها برجسته خواهد بود.

به گفته وی، در این لویه‌جرگه در مورد خطوط سرخ و پیش‌برد گفت‌وگوها با گروه طالبان مشورت خواهد شد.
این در حالی است که اخیراً گزارش شده لویه‌جرگه مشورتی صلح که قرار بود در اواخر ماه جاری برگزار شود، به دلایل مختلف از جمله سردی هوا، به تعویق افتاده است.

براساس اسناد رسیده به برخی رسانه‌ها، ریاست حقوق ولایت کابل ورقه جلب آقای تمنا را به دلیل شکایت محمدعلی فرهنگ، وکیل مدافع حمیرا قادری، همسر سابق این نامزد انتخابات ریاست جمهوری، صادر کرده است.

این ورقه جلب در تاریخ ۲۲/۱۱/ ۱۳۹۷ و با شماره مسلسل (۸۷۰) صادر شده و در آن از آمریت حوزه دهم امنیتی پولیس خواسته شده است: «از اثر عرض محمدعلی فرهنگ وکیل حمیرا، به احضاریت اسامی فرامرز تمنا ولد عبدالکریم، مسکونه‌ی شهرک آریا ناحیه‌ی دهم جلب، غرض حل‌وفصل موضوع حقوقی‌شان به این اداره معرفی و اعزام دارید.»

هم‌چنان‌ در عریضه‌ای که وکیل مدافع خانم قادری در ریاست حقوق ولایت کابل ثبت کرده، آمده است خانم قادری و آقای تمنا در سنبله سال ۱۳۷۸ با هم ازدواج کرده‌اند و در ماه اسد سال ۱۳۹۵ شوهرش او را به صورت غیابی و یک‌جانبه طلاق داده است.

خانم قادری مدعی شده است که او و همسر سابقش به صورت مشترک روی خرید یک آپارتمان در شهرک آریای شهر کابل، خرید یک موتر نوع تویوتای کرولا و خرید یک نمره زمین رهایشی در شهرک احمدشاه مسعود واقع در ولایت پروان هزینه کرده‌اند و هم‌چنین او ۱۱ میلیون و ۱۰۰ هزار تومان ایرانی را به صورت نقدی به شوهرش سپرده است، اما این اموال مشترک تاکنون تصفیه نشده است.

در این عریضه آمده است که با وجود مراجعه مکرر، آقای تمنا حاضر نشده است که حقوق خانم قادری را باز گرداند.

در همین حال، محمدعلی فرهنگ، وکیل مدافع خانم قادری، در صحبت با روزنامه ۸صبح تأیید می‌کند که او در وکالت از خانم قادری عریضه‌ای را به ریاست حقوق ولایت کابل سپرده است. به گفته‌ی آقای فرهنگ، حمیرا قادری فعلاً در بیرون از کشور است.

در واکنش به این خبر، فرامرز تمنا، نامزد انتخابات ریاست جمهوری، از این موضوع اظهار بی‌خبری می‌کند. آقای تمنا به روزنامه ۸صبح گفت که تا کنون از هیچ مرجعی اطلاعی در مورد جلب یا احضار به محکمه، دریافت نکرده است. این نامزد انتخابات ریاست جمهوری هم‌چنان گفت که حدود چهار سال پیش از خانم سابقش جدا شده است و در مورد ادعا یا شکایت او در ریاست حقوق کابل اطلاعی ندارد.

جناب قانونی، با سپاس از فرصتی که در اختیار ما گذاشتید. با درنظرداشت مذکرات چند دوره‌یی نمایندگان امریکا با طالبان و نشست بین‌الافغانی در مسکو، فکر می‌کنید که این مذاکرات به نتیجه‌یی بیانجامد؟  صلح یک نیاز جدی برای همۀ شهروندان می‌باشد. در مورد تأمین صلح اجماع ملی وجود دارد. اما حلقۀ مفقوده در بحث صلح، پنهان بودن محتوای مذاکرات است. اکنون جریان مذاکرات نه به دولت و نه هم به سیاسیون بیرون دولت روشن است. بازی مصالحه بین امریکا، طالبان، پاکستان و برخی کشورهای نزدیک به پاکستان جریان دارد. در این مذاکرات هم دولت و هم ملت افغانستان در حاشیه قرار گرفته‌اند. این نکته مایۀ نگرانی دولت و سیاسیون بیرون دولت است. ما همه خواستار روشن‌شدن حلقۀ مفقوده هستیم. نگرانی این است که ما در مسیر مصالحه به کجا حرکت می‌کنیم؟ آیا مصالحه به معنای پیوستن تحریک اسلامی طالبان به جمهوری اسلامی افغانستان است؟ یا برعکس تلاش بر این است که جمهوری اسلامی به امارت اسلامی بپیوندد؟ این دو مسأله سرنوشت آیندۀ مردم را مشخص می‌سازد. سرنوشت قانون اساسی، دست‌آوردهای هژده ساله، آینده ملت و حوزۀ بزرگ مقاومت که در برابر طالبان جنگیدند، تسلیحات و قطعات نظامی طالبان، داعش، القاعده و دیگر سازمان‌های تروریستی چه می‌شود؟ صلح در مقیاس داخلی با پیچیده‌گی‌های فراوانی همراه است. در عین حال، بدون اجماع منطقه‌ای رسیدن به صلح دشوار است. در لایۀ صلح اجماع بین‌المللی ضرورت است. در این روند هم ابهام وجود دارد، هم نگرانی مطرح است و هم ضرورت ارایۀ روشنی به مردم افغانستان جدی است. با تسریع مذاکرات صلح، بحث کنارگذاشتن انتخابات و روی کارآمدن حکومت انتقالی و موقت مطرح شده است. همکار شما آقای حنیف اتمر خواهان حکومت انتقالی است. عطا محمد نور و اسماعیل‌خان از سران جمعیت به دنبال حکومت موقت هستند. حامد کرزی هم متمایل به حکومت موقت است. با این حساب، فکر می‌کنید که انتخابات کنار گذاشته ‌شود و حکومت انتقالی روی صحنه می‌آید؟  طالبان به کمتر از اعادۀ امارات اسلامی باورمند نیستند. با دولت فعلی از هیچ لحاظی حاضر به مذاکره نیستند. این بزرگترین مانع و گرهِ پروسه صلح است. علی‌رغم اختلافات، همواره گفته‌ایم که نهاد رسمی دولت است و بدون حضور دولت دست‌یابی به مصالحه ناممکن است. اما روش نادرست مذاکره کنندگان امریکا، به طالبان توقع کاذب بخشیده است. اکنون طالبان فکر می‌کنند که فاتح جنگ هستند و امریکا تحت هر شرایطی افغانستان را ترک می‌کند. از این لحاظ، طالبان آماده به تمکین نیستند. میکانیزم انتقالی خواست طالبان است. اما در نشست مسکو هیچ‌گونه صحبتی دربارۀ حکومت موقت صورت نگرفت. این موضوع به جلسات بعدی موکول شده است.  در مورد دیگر، پروسه انتخابات را نباید ساده گرفت. انتخابات حکم قانون اساسی است و ما باید با تمام آماده‌گی به طرف انتخابات حرکت کنیم. با درنظرداشت پیچیده‌گی‌های پروسه صلح، فکر نمی‌کنم که پیش از موعد انتخابات، ما به مصالحه دست پیدا کنیم که موجب لغو انتخابات شود.  با تشدید مذاکرات صلح نگرانی‌هایی دربارۀ انحلال ارتش و از دست‌رفتن دست‌آوردهای هژده سال به وجود آمده است. رییس‌جمهور غنی با اشاره به اظهارات طالبان، در برابر پروسه صلح امریکا و طالبان ایستاده است. به باور شما غنی اهرم‌های لازم را برای به چالش کشیدن این مذاکرات دارد؟  شایعات انحلال اردو ناشی از مصاحبۀ عباس استانکزی بود. وقتی ما در تماس شدیم، آنها حرف خود را اصلاح کردند. ما در کنفرانس مسکو از دست‌آوردها به ویژه ارتش و قوای مسلح حمایت کردیم. بین اشخاص و نظام باید فرق قایل شد. نظام ملکیت مردم افغانستان است. نباید نظام از هم بپاشد و با مشکل مواجه شود. طالبان اظهارات‌شان را دربارۀ ارتش پس گرفتند که نمایانگر یک تغییر در موقف آنان می‌تواند باشد. زمینه‌ها و فرصت‌هایی وجود دارد. حکومت باید به جای برخورد کمپاینی و عقده‌مندانه، با تجدید نظر روی پالیسی‌ها و طرز دید و روش، از ظرفیت‌های بالقوه که در حکومت و بیرون وجود دارد، استفاده کند. مشکل حکومت این است که تنها به خود و تیم مربوط به خود می‌اندیشد. حکومت سیاسیونی را که نظام را خون بهای خودشان می‌دانند، با طالبان در یک صف تصور می‌کند. این بزرگترین اشتباه حکومت است. این درحالی است که سیاسیون بیشتر از سران حکومت وحدت ملی، نظام را از خود می‌دانند و برای آوردن نظام و صفحۀ هژده سال، قربانی‌هایی را متحمل شدند. فکر می‌کنم که حکومت در یک سردرگمی است و نمی‌تواند از ظرفیت‌های حوزۀ قانون اساسی و نظام جمهوری اسلامی استفاده کند. در عین این‌که نتوانست یک اجماع منطقه‌ای و بین‌المللی را در حمایت از قانون اساسی و نظام به وجود آورد.  موانع عمده در برابر پروسه صلح چیست؟  در گام نخست، عدم ارادۀ جدی تحرکت طالبان، بزرگترین مانع است. تحریک طالبان با یک ذهنیت کاذب در پی خارج‌شدن آخرین سرباز امریکا از افغانستان هستند تا از موضع قوی و فاتحانه وارد مذاکره با مردم افغانستان شوند.  از طرف دیگر، جانب حکومت هم یک راه کار بدیل که بتواند مشکل را حل کند، ارایه نکرده است. متأسفانه ما به یک بن بست رسیده‌ایم. پیشنهاد می‌کنیم که دولت و سران سیاسی باید هر چه زودتر باهم بنشینند و روی نقاط مشترک و ارایۀ یک استراتژی به توافق برسند و از موضع واحد در حمایت از قانون اساسی و جمهوری اسلامی، در برابر طالبان قرار گیرند. مهم‌تر از همه باید رییس‌جمهور روی پالیسی‌های چهارسالۀ خویش که منجر به بحران فعلی شد، تجدید نظر کند و خطر متوجه نظام و ملت افغانستان را متوجه شود. اگر به پالیسی‌های گذشته تکیه کنند و هم با سیاسیون درگیر شوند، هم با ملت درگیر شوند و هم با تحریک طالبان و هم با دنیا، بعید است که مشکل مهار شود.  شما در نشست مسکو حضور داشتید. قرار است در نشست‌های آینده در دوحه و تاشکند هم شرکت کنید. این نشست‌ها در راستای تغییر ذهنیت طالبان موثر است؟ آیا شما تغییری را در دیدگاه و رفتار طالبان دیده‌اید؟  کوشش می‌کنم که جنبه‌های مثبت را انعکاس بدهم. امیدوارم تغییرات بنیادی و استراتژیک در دیدگاه طالبان ایجاد شود. تاهنوز شاهد دو نوع برخورد بوده‌ایم: برخوردهای شخصی، خیلی امیدبخش و صمیمانه بود. اما هنوزهم شاهد تغییر استراتژیک در دیدگاه طالبان در مسایل استراتژیک نیستیم. طالب‌ها همچنان بر امارت تأکید دارند. به روش‌های گذشته تأکید دارند. بنابراین، با احتیاط باید برخورد کنیم. تلاش کنیم که در دیدگاه‌ها تغییر ایجاد شود. چون تاریخ و زمان تغییر کرده است. ما دیگر در سال‌های دهۀ 90 نیستیم. یک نسلی به وجود آمده است. یک ملتی شکل گرفته است. بازگشت حاکمیت (طالبانی) و افکار و روش‌های آنان ناممکن است. امیدواریم از طریق گفت‌وگو که یگانه راه برای تغییر ذهنیت‌ها است، مبنای تصمیم‌گیری ما در آینده نه اشخاص، نه پست، نه موقعیت، نه جریان‌های سیاسی که مردم مظلوم افغانستان باشند.  آیا حکومت در نشست سیاسیون و طالبان در دوحه و تاشکند شرکت می‌کند؟  نشست‌هایی بین سیاسیون و ریاست جمهوری وجود دارد تا بتوانیم در آینده یک هیأت واحد را از جمهوری اسلامی افغانستان در دوحه داشته باشیم. نشست دوحه قرار است به تاریخ 25 مارچ برگزار شود. امیدواریم این بار سیاسیون داخل و بیرون حکومت با دید واحد و زیر چتر نظام جمهوریت و قانون اساسی و مشترکات بیشتر از گذشته، وارد گفت‌وگو با طالبان شوند.  اعتراضاتی دربارۀ شروع کمپاین‌های پیش از وقت و عزل و نصب‌های انتخاباتی به میان آمده است. موضع تیم شما در این زمینه چیست؟  این کار نقض صریح قانون و پامال‌کردن تمام موازین اخلاقی و سیاسی در افغانستان است. نه تنها تیم صلح و اعتدال، بلکه شورای تشریک مساعی کاندیدان این نوع حرکت‌ها را محکوم کرده‌اند و مصمم به قدم‌های بعدی هستند. عزل و نصب سیاسی و سلیقوی است. کمپاین‌ها سلیقوی است و تطمیع و تهدید سلیقوی به نفع تیم بر سر اقتدار جریان دارد. دیروز شاهد بودیم که در ولایت کاپیسا، کمپاین انتخاباتی به نفع به اصطلاح تیم دولت‌ساز آغاز شده است. این کجا به قانون اساسی و قانون انتخابات وفق دارد. این اقدامات قابل تحمل نیست.  به تازه‌گی اعضای رهبری کمیسیون‌ها برکنار شدند و چهره‌های تازه گزینش شدند. از گزینش چهره‌های تازه رضایت دارید؟  تعدیل قانون انتخابات و این‌که کاندیدان انتخابات در گزینش اعضای کمیسیون شریک ساخته شدند، یک انکشاف مثبت است. شیوۀ رأی دهی هم معقول بود و همه خود را در آن شریک می‌دانند. شخصیت‌های خوب و محترمی آمده‌اند. تا این نقطه خوب پیش آمده است. آنچه مایۀ نگرانی است، بحث تطمیع، تهدید و مداخلۀ حکومت است. امیدواریم مسوولان حکومتی از مداخله خودداری کنند و بگذارند که کمیسیون استقلالیت خود را به دست آورد.  با درنظرداشت تغییرات گسترده در سطوح رهبری نهادهای دولتی، فکر می‌کنید که از حکومت وحدت ملی و توافق نامۀ سیاسی کابل چیزی باقی مانده باشد؟  از حکومت وحدت ملی، فقط آرایش و دیکوریشن باقی مانده است. دو تیم بر اساس یک موافقت‌نامه دولت را شکل دادند؛ اما حالا یک تیم همه چیز را در اختیار گرفته است. تیم دومی کاملاً به حاشیه و انزوا کشانیده شده است. نه در تصمیم‌گیری‌ها حضور دارند و نه در تطبیق تصامیم. این وضعیت از عوامل اصلی بحران فعلی است. باید برای جلوگیری از این نوع انحصار تدابیر عاقلانه گرفته می‌شد و تیم دوم حضور خود را در نظام عینیت می‌بخشید و جلو یک سلسله خودسری‌‌ها را می‌گرفت. یک تیم با حالت هجومی و تیم دیگر با موضع انفعالی و واکنشی، نتیجه را به جایی کشاند که دیگر حکومت وحدت ملی و حاکمیت قانون به معنای کلمه وجود ندارد.  در سال‌های پسین یک نوع تغییر در مواضع و استراتژی کشورهای منطقه در قبال افغانستان به میان آمده است. برخی کشورها غیر مستقیم از طالبان پشتیبانی می‌کنند. درحالی‌که در گذشته از موضع حکومت افغانستان در مبارزه با تروریسم حمایت می‌کردند. چه چیزی موجب تغییر دیدگاه کشورهای منطقه در قضایای افغانستان گردیده است؟  این یک واقعیت تلخ است. برخی کشورهای منطقه نسبت به پالیسی‌های خارجی و نظام نارضایتی دارند. این کشورها بر اساس منافع و پالیسی‌های شان، بخش‌ها و یا فراکسیون‌هایی از طالبان را در اختیار خود گرفته‌اند. آنها منافع خود را از طریق به صحنه آوردن طالبان جستجو می‌کنند. متأسفانه حکومت افغانستان قادر به اجماع در سطح منطقه دربارۀ منافع مشترک و مشروع افغانستان و منطقه نشد. طالبان در گذشته یکی از کشورهای همسایه را با خود داشتند. اما حالا حداقل سه کشور همسایه در کنار طالبان قرار دارند. این مساله ضعف سیاست خارجی کشور دربارۀ اقناع کشورهای منطقه و کسب حمایت جامعه بین‌المللی بر اطراف منافع مشترک را نشان می‌دهد.  برخی کشورهای منطقه از تیم صلح و اعتدال حمایت کردند. جایگاه تیم شما در سطح بین‌المللی چگونه است؟ فکر می‌کنید در انتخابات پیش رو بتوانید غنی را از ارگ بیرون کنید؟  خوشبختانه به دلیل جمع شدن یک مجموع بزرگ از شخصیت‌های مطرح و تأثیرگذار، تیم توانسته خود را در محاسبات بین‌المللی تثبیت کند. اکثریت کشورها – نه تنها یکی – دو کشور از اتحادیه اروپا تا کشورهای دور- به این باور هستند که تیم بدیل تیم صلح و اعتدال است. هم به دلیل حضور شخصیت‌ها، هم به دلیل برنامه‌ها و هم به خاطر استقبال گرم مردم افغانستان و هم به دلیل تنوع سیاسی، قومی و مذهبی، تیم ما پیشتاز است و می‌تواند از مجرای قانون اساسی و انتخابات شفاف تغییری را به وجود آورد.  آقای قانونی، شما از اعضای ارشد جمعیت اسلامی هستید. چهره‌های شاخص جمعیت در انتخابات ریاست‌جمهوری به تیم‌های مختلف انتخاباتی پیوسته‌اند. این مساله نوعی سردرگمی و ابهام را در حوزۀ جمعیت و جبهۀ مقاومت سابق به وجود آورده است. فکر می‌کنید که اعضای جمعیت بتوانند باردیگر جمع شوند؟  یونس قانونی در بخش پایانی مصاحبه خود با «افغانستان‌رو» می‌گوید انتخابات یک بحث موقت است. با فرارسیدن انتخابات، ریزش هایی به وجود آمده است. اما به زودی مهار و مدیریت شده است. در انتخابات اول، دوم و سوم، وضعیت به مراتب متفاوت‌تر از امروز بود. با وجود رنجش‌های اندک، خوشبختانه در کلیت حوزۀ مقاومت مشکل جدی را نمی‌بینم. خصوصاً در بحث مصالحه، همه نگرانی‌ها و تهدیدات را درک می‌کنند. ما امیدواریم در آینده شاهد یک سلسله انکشافات مثبت باشیم. بحث‌های انتخاباتی یک امر طبیعی است و خیلی مهم و جدی نیست. امیدواریم پس از انتخابات شکست و ریخت‌ها دوباره مدیریت شود.

آقای اتمر و مارکوس پوتزیل نماینده‌ خاص آلمان برای افغانستان و پاکستان روز گذشته دیدار کردند.

در این دیدار آقای اتمر و پوتزیل، پیرامون صلح، انتخابات و گسترش همکاری‌های افغانستان و آلمان بحث و تبادل نظر کردند.

پایان دوره قانونی حکومت وحدت ملی پس از اول جوزا سال آینده خورشیدی و غیر مشروع بودن آن از دیگر موضوعاتی بود که در این  دیدار مورد بحث و گفت‌وگو قرار گرفت.

همچنین، آقای اتمر ضمن قدردانی از همکاری‌های تخنیکی و سیاسی کشور آلمان در روند صلح افغانستان، ابراز امیدواری کرده که تلاش‌های زلمی خلیل‌زاد به دستیابی توافق برای آغاز مذاکرات بین‌الافغانی به دست آید.

آقای اتمر از جامعه‌ جهانی خواست تا آنان نیز از طریق مختلف بالای طالبان فشار وارد کنند تا این گروه از خشونت دست بردارند.

در ادامه این دیدار آقای مارکوس پوتزیل نیز آغاز مذاکرات بین الافغانی را گام مثبت و مهم شمرد و افزود: اگر طالبان نمی‌خواهند با رهبران حکومت افغانستان صحبت کنند، بهتر است به پروسه‌ آغاز شده‌ مذاکرات بین الافغانی ادامه دهند تا حضور افغانان در این پروسه مثمر ثمر باشد.

براساس اعلامیه تیم صلح و اعتدال که امروز سه‌شنبه (14 حوت) نشر شد اتمر و نماینده ویژه آلمان برای افغانستان  علاوه بر مذاکرات بین الافغانی و تلاش های آقای خلیل‌زاد، روی تشکیل لویه جرگه نیز صحبت کردند.

گفتنی است که در این دیدار هر دو جانب روی ارتباطات دوستانه و گسترش همکاری‌های مردم افغانستان و جرمنی تاکید کردند.

مشاور امنیت ملی قرار است در این سفر رسمی با مقامات عالی رتبه امنیتی ازبکستان در مورد مسائل مختلف به شمول پروسه صلح، همکاری‌های منطقوی، مبارزه علیه تروریزم و مبارزه علیه مواد مخدر بحث و گفتگو کند.

 آقای محب در گفت‌وگو با طرف‌های ازبکستانی، پیشرفت‌های کاری کمیسیون دوجانبه امنیتی که میکانیزم همکاری‌های مشترک امنیتی میان دو کشور را شکل می‌دهد را نیز بررسی خواهد کرد.

این در حالی است که عبدالعزیز کاملوف وزیر خارجه ازبکستان شام دیروز با ملا عبدالغنی برادر رییس دفتر طالبان در قطر در مورد روند صلح افغانستان دیدار و گفتگو کرده است.

طالبان با نشر اعلامیه‌ای گفته که دو طرف در این دیدار روی پیشرفت ها در روند صلح افغانستان گفتگو کرده اند.

گفتنی است که ازبکستان با دولت افغانستان و گروه طالبان روابط نیک دارد و پیش از این نشست‌های را در مورد صلح افغانستان میزبانی کرده است. بر اساس معلومات دولت ازبکستان، پس از قطر نشست بعدی سیاسیون افغانستان و طالبان را نیز میزبانی خواهد کرد.

این در حالی است که نمایندگان امریکا و طالبان از سه روز به این طرف در دوحه پایتخت قطر سرگرم گفتگو و مذاکره برای تامین صلح در افغانستان اند.

هرچند جزئیاتی از این نشست منتشر نشده، ولی دو طرف برای رسیدن به یک توافق ابراز امیدواری کرده اند.

 

همزمان با تشدید مذاکرات صلح میان امریکا و طالبان، جان بولتن مشاور امنیت ملی امریکا گفته: «نمی‌شود به طالبان اعتماد کرد، مقام‌های امنیت ملی امریکا در گفتگوهای جاری با طالبان بر این نقطه پافشاری دارند تا بخش از نیروهای نظامی برای پیشبرد مبارزه برضد هراس افگنی در افغانستان و اطمینان از این که افغانستان دوباره به لانه‌های امن هراس‌افگنان مبدل نشود، نگهداشته شود.»

آقای بولتون به شبکه تلویزیونی سی ان ان امریکا که موضوع مبارزه با هراس‌افگنی ازمسایل خیلی مهم برای امریکا است و کاخ سفید با چشمان بسته به طالبان اعتماد نمی‌کند و این گروه در پی منافع خود است.

این در حالی است که که زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا از نزدیک به یک هفته به این طرف با نمایندگان طالبان روی صلح افغانستان، گفتگو می‌کند و گفته شده که در این مذاکرات دو طرف به پیشرفت‌های نیز دست افته اند.

هرچند تا هنوز جزئیاتی از این نشست منتشر نشده، اما گفته می شود که دوطرف به توافقات در مورد صلح افغانستان نزدیک شده اند.

طالبان مسلح گفته اند که در این دور از نشست قطر، دو طرف پیرامون دو موضوع (دلایل تخنیکی خروج نیروهای امریکایی و دوم روی موضوع این که از خاک افغانستان بر علیه کشورهای دیگر تهدیدی ایجاد نگردد)، مذاکره می‌کنند.

اما؛ طرف امریکا گفته که آغاز مذاکرات طالبان با حکومت افغانستان و برقراری آتش بس نیز آجندای نشست قطر اند.

طالبان در این نشست، تاکید دارند که امریکا تقسیم اوقات خروج خود را از افغانستان اعلام کنند و در مقابل این گروه آماده است تعهد دهد که از خاک افغانستان برعلیه امریکا استفاده نشود.

با این وجود، آقای خلیلزاد نیز بدون ارائه جزئیات گفته که در این نشست به پیشرفت‌های خوبی دست یافته است.

گفتنی است که مذاکرات قطر به تاریخ 26 فبروری در دوحه آغاز شد و پس از توقف دو روز تا هنوز ادامه دارد.