دسته: سیاست

وزیران خارجۀ کانادا و بریتانیا در یک اعلامیه مشترک نگرانی خود را به خاطر آنچه عملیات وسیع نظامی در ناگورنو قره‌باغ خوانده ابراز داشته و خواستار توقف فوری جنگ شده اند.

اعلامیۀ دیروز دوشنبه دومینک راب وزیر خارجه بریتانیا و فرانسوا فیلیپ شمپین وزیر خارجۀ کانادا می‌افزاید که کانادا و بریتانیا از گزارش‌های عملیات نظامی وسیع در امتداد خط تماس در منطقه مورد نزاع ناگورنو قره‌باغ عمیقاً نگران اند.

اعلامیه می‌افزاید گزارش‌های آتشباری بر شهرک‌ها و تلفات غیرنظامیان عمیقاً نگران کننده است. او از تمام طرف ها می‌خواهد توافق آتش‌بس را رعایت و از غیرنظامیان محافظت کنند.

راب و شمپین از گفت‌وگوها از طریق پروسۀ مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا حمایت کرده اند.

سرمنشی ملل متحد هم از رهبران آذربایجان و ارمنستان خواستار توقف فوری جنگ شده است.

آنتونیو گوترش از طرفین خواسته است تا به ازسرگیری گفت‌وگو رو آورند و استقرار دوبارۀ ناظران سازمان امنیت و همکاری اروپا در منطقه را بپذیرند.

وزارت امور داخله می‌گوید یک انبار بزرگ لباس‌ و یونیفورم نظامی را در حوزه نهم امنیتی شهر کابل ضبط کرده است.

طارق آرین، سخنگوی وزارت امور داخله روز سه‌شنبه، هشتم میزان گفت از این انبار ۶۵ هزار یونیفورم نظامی و ۴۵ هزار جوره بوت عسکری کشف و ضبط شده است.

به گفته وی، این انبار طی سال‌های گذشته در نُه کانتینر «چهل فوت» در یک سرای از مربوطات «دسپیچری» جابه‌جا شده بود.

آقای آرین تصریح کرد تاکنون فردی در پیوند به این قضیه بازداشت نشده است، اما تحقیقات پولیس در این زمینه ادامه دارد.

این در حالی است که وزارت امور داخله روز یک‌شنبه، ششم میزان چهار تُن سودیم نایتریت که در ساخت مواد انفجاری از آن استفاده می‌شود را نیز در مربوطات همین حوزه کشف و ضبط کرده بود.

گفتنی است ضبط انبارهای سلاح و موترهای مملو از مواد انفجاری از سوی پولیس در کابل طی روزهای اخیر افزایش یافته است.

مذاکره برای صلح اساسا با پیش‌فرض گذشت، مدارا و بردباری آغاز می‌شود. اگر بحث گذشت، مدارا و بردباری در بین طرفین مطرح نباشد، امکان ندارد طرفین برای مذاکره آماده شوند و باهم مذاکره کنند. با وصفی همه خوش‌بینی‌هایی‌که برای صلح وجود دارد؛ مردم، دولت افغانستان و کشورهای جهان از مذاکره برای صلح حمایت می‌کنند، اما تعدادی از هیات مذاکره‌‌ی دولت افغانستان می‌گویند که هیات طالبان تعصب و نفرت را از میدان جنگ با خود بر میز مذاکره آورده‌اند.

طالبان برای مذاکره هیچ‌گونه گذشت و مدارا از خود نشان نمی‌دهند، در تصور تصرف و سلطه بر افغانستان هستند. مذاکره را نوعی از تسلیمی دولت افغانستان به خود می‌دانند. تعصب و نفرت مذهبی و قومی طالبان همچنان پا برجا است. طالبان تاکید به یک حکومت مذهبی دارند که مذهب حنفی مذهب رسمی دولت آینده‌ی افغانستان باشد، با پیروان مذاهب دیگر از جمله با پیروان مذهب تشیع به‌عنوان اقلیت مذهبی برخورد شود. بنابراین غیر از مذهب حنفی دیگر مذاهب به‌خصوص مذهب تشیع را به رسمیت نمی‌شناسند.

این موضع طالبان خلاف اصول مذاکره و صلح است. نخست دولت افغانستان مذهب رسمی نه، دین رسمی دارد که اسلام دین رسمی آن است. مذاهب اسلامی همه در دولت افغانستان آزاد و برابر است. بنابراین نیاز نیست‌که دولت مذهب رسمی داشته باشد. رسمیت یکی از مذاهب اسلامی در واقع تعصب و تبعیض نسبت به مذاهب دیگر اسلامی است. اما تا هنوز هیات مذاکره‌ی طالبان بر این تبعیض و تعصب مذهبی برای آغاز و مدیریت مذاکره و برای مذهب آینده‌ی دولت افغانستان تاکید دارند.

هیات مذاکره‌ی طالبان گذشت و مدارا برای مذاکره با هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان نشان نداده است؛ زیرا تاکید هیات مذاکره‌ی طالبان این است‌که مذاکره بر اساس تفاهم‌نامه‌ی آمریکا و طالبان صورت بگیرد. اما هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان به این نظر است‌که مذاکره بین هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان و طالبان از نو و به اساس مواد و موارد جدید طبق نیازمندی‌ها، ارزش‌ها و واقعیت‌های موجود مردم افغانستان آغاز شود. این نظر هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان واقع‌بینانه است.

درصورتی‌که مبنا تفاهم‌نامه‌ی آمریکا و طالبان باشد، مذاکره‌ی هیات دولت افغانستان با طالبان نمی‌تواند معنای سیاسی داشته باشد. بنابه این نابردباری و گذشت نکردن طالبان برای مذاکره و صلح می‌توان چنین برداشت کرد: طالبان به این نظر استند که از ناگزیری ترامپ در انتخابات آمریکا استفاده کنند. زیرا ترامپ تلاش دارد از
مذاکره‌ی صلح دولت افغانستان و طالبان استفاده‌ی کمپاینی و انتخاباتی کند. طالبان نیز این هدف ترامپ را درک کرده‌اند. بنابه این درک می‌خواهند جنگ را در جریان مذاکره در افغانستان تشدید کنند که با تشدید جنگ بیشتر قدرت‌نمایی کنند و بیشتر سرسختی نشان بدهند تا بتوانند از ترامپ امتیازات بیشتر کمایی کنند.

بر این اساس طالبان مشارکت در قدرت و دولت آینده‌ی افغانستان نمی‌خواهند، بلکه قدرت و دولت افغانستان را برای خود می‌خواهند. هدف طالبان سلطه بر دولت و مردم افغانستان است. از این‌که طالبان قصد سلطه بر مردم و دولت افغانستان را دارند؛ بنابراین رسمیت تنوع مذهبی، قومی و فرهنگی را به نفع خود نمی‌دانند. درصورتی‌که تنوع مذهبی، فرهنگی و قومی به رسمیت شناخته شوند، طالبان نمی‌توانند سلطه‌ی خود را بر مردم افغانستان بقبولانند و مشروعیت ببخشند. طالبان می‌خواهند تنوع‌های مذهبی، قومی و فرهنگی را حذف کنند تا روایت طالبانی خود را به‌عنوان روایت رسمی و مشروع بر مردم افغانستان بقبولانند.

اگرچه طالبان عزم خود را برای تک‌روایتی‌کردن مذهبی، قومی و فرهنگی جزم کرده‌اند اما مشکل است‌که بتوان تنوع مذهبی، فرهنگی و قومی افغانستان را حذف کرد. نخستین پیش‌فرض طالبان برای تک‌روایتی‌کردن قدرت، سیاست و حکومت‌داری در افغانستان این است‌که مذهب اکثریت مردم افغانستان حنفی است. تصور می‌کنند تاکید به تک‌مذهبی‌کردن حکومت افغانستان نه‌تنها به مخالفت رو به رو می‌شود، مورد حمایت مردم نیز قرار می‌گیرد. اما واقعیت فعلی افغانستان بر مبنای تک‌مذهب استوار نیست. فکر می‌کنم که مردم افغانستان این روایت مذهبی طالبانی را نمی‌پذیرند.

برداشت طالبان این است‌که اگر بتوانند مذهب حنفی را رسمی کنند، مذاهب دیگر را حذف کنند و کنار بگذارند، به اساس مشروعیت مذهبی به سادگی می‌توانند تنوع فرهنگی و قومی را نیز حذف، سرکوب و به حاشیه برانند. زیرا برای این کار خود مبنا دارند. مذهب حنفی را طبق منفعت سیاسی خود تاویل می‌کنند و به اساس دیدگاه خود از مذهب منفعی، چارچوب مشروعیت زندگی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را تعریف می‌کنند و این تعریف را مسلط می‌سازند. در این صورت، هرگونه تنوع قومی، فرهنگی و اجتماعی غیر مشروع و قابل سرکوب خواهد بود. هنوز که در آغاز مذاکره‌ی صلح با طالبان قرار داریم، بهتر است هیات مذاکره‌ی دولت افغانستان برای حفاظت از ارزش‌ها و واقعیت‌های موجود مردم افغانستان ایستادگی کنند. مردم و دولت افغانستان نیز از نیت طالبان به کشورهای جهان و تاثیرگذار بر روند مذاکره‌ی صلح دولت افغانستان با طالبان اطلاع‌رسانی کنند که کشورهای خارجی تاثیرگذار بر روند مذاکرات صلح به خصوص حکومت آمریکا در مذاکرات با طالبان همسویی نکنند.

این را همه می‌دانیم که ترامپ در این زمان، شرایط خاص خود را دارد اما شرایط خاص ترامپ به شرایط و واقعیت‌های مردم افغانستان ارتباطی ندارد. بنابراین بهتر این است‌که مذاکرات بنابه شرایط و واقعیت‌های زندگی مذهبی، فرهنگی، قومی و اجتماعی مردم افغانستان رقم بخورد.

خامه پرس

 شاه‌محمودی قریشی وزیر امور خارجه پاکستان امروز سه‌شنبه(۸میزان) در نشست خبری مشترک با عبدالله در انستیتوت مطالعات راهبردی پاکستان، گفت صلح پایدار تنها از داخل افغاستان می تواند تامین شود.
وزیر خارجه پاکستان افزود بعضی‌ها هستند که به خاطر منافع شان صلح را در افغانستان نمی‌خواهند، ولی اکثریت خواهان صلح هستند.
به گفته آقای قریشی، صلح پایدار تنها از داخل افغانستان می تواند تامین شود و نمی تواند از بیرون تحمیل گردد.
قریشی تاکید کرد برای یک افغانستان صلح‌آمیز و با سعادت باید مشترک کار کنیم و این آروزی پاکستان است.
او گفت: «اگر می‌خواهیم پروژه برق عملی شود، اگر می‌خواهیم پاکستان از طریق افغانستان با آسیای میانه وصل شود، اگر می‌خواهیم همکاری دوجانبه اقتصادی داشته باشیم، لازمه‌اش این است که در افغانستان صلح حاکم گردد.»
شاه‌محمود قریشی تصریح نمود «امنیت و ثبات ما وابسته به امنیت و ثبات در افغانستان است. ما سودی در امور داخلی شما نداریم و نمی‌خواهیم در امور داخلی شما دخالت کنیم».
قریشی در آخر گفت مردم پاکستان از اراده مردم افغانستان پشتیبانی می‌کنند و آرزوی ما حاکمیت ارضی و استقلال افغانستان است.

شهباز شریف رهبر حزب مسلم لیگ نواز به اتهام انتقال غیر قانونی پول بازداشت شد.

او روز دوشنبه در مقابل ساختمان ستره محکمۀ پاکستان از سوی اداره احتساب ملی پاکستان دستگیر شد.

محکمۀ لاهور پیش از این درخواست ضمانت شریف را رد کرده بود.

در جریان دستگیری شهباز شریف اعضای حزب مسلم لیگ نواز و هواداران آن بر ضد حکومت شعار می‌دادند.

او یک هفته بعد از آن دستگیر می‌شود که برادرش نواز شریف صدراعظم پیشین پاکستان در یک پیام ویدیویی، حکومت کنونی به رهبری عمران خان صدراعظم آن کشور را بی‌صلاحیت توصیف کرد.

حکم ریاست جمهوری مبنی بر تعیین و تبدیل فرماندهان پلیس ولسوالی‌ها در “مشورت و هماهنگی با دفتر شورای امنیت ملی” در شبکه‌های اجتماعی خبرساز شده است.

این حکم اگر چه بر اساس تصاویر منتشر شده مربوط به ماه حمل سال جاری است اما به تازگی واکنش‌هایی را به دنبال داشته است.

در این حکم که توسط محمد اشرف غنی، رئیس جمهوری امضا شده، آمده: «به منظور ایجاد اداره سالم و تعیین افراد متعهد، صادق و با تجربه در قوماندانی‌های امنیه ولسوالی‌ها که مستقیما با اقشار مختلف مردم در ارتباط اند، وزارت امور داخله مکلف است تا منبعد تقرر و تبدیل قوماندان‌های امنیه ولسوالی‌ها را در مشوره و هماهنگی با دفتر شورای امنیت ملی اجرا نماید.»

حبیب‌الرحمن پدرام، عضو مجلس نمایندگان در جلسه عمومی مجلس با انتقاد از این حکم رئیس جمهوری گفت این حکم به معنی سلب صلاحیت وزیر داخله است.

آقای پدرام در این اظهارت از حمدالله محب، مشاور امنیت ملی افغانستان به شدت انتقاد کرد و گفت: «یکی از مهمترین دلایل ناامنی‌ها و افزایش جرایم در کابل و ولایات، ریشه در عملکرد مشاور امنیت ملی، تعیینات غیراصولی، و صلب صلاحیت مسئولان امنیتی دارد.»

از متن حکم رئیس جمهوری مشخص می‌شود که این صلاحیت قبلا در اختیار وزارت داخله بوده است. تعیین فرماندهان پلیس ولایت نیز به پیشنهاد وزارت داخله و تاییدی رئیس جمهوری صورت می‌گیرد.

وزارت داخله درستی این حکم را تایید می‌کند.

طارق آرین، سخنگوی این وزرات می‌گوید این حکم مطابق با قانون ذاتیه افسران صادر شده است.

او می‌گوید: «در تعیین قوماندان‌ها با دفتر شورای امنیت ملی مشورت می‌شود و در عین حال با اداره ارگان های محل، که این مشورت می‌تواند به بهبود وضعیت امنیتی و جا به جایی افراد متخصص کمک کند.»

شورای امنیت ملی افغانستان توسط رئیس جمهور غنی رهبری و جلسات این شورا نیز به ریاست او برگزار می‌گردد.

شماری از کاربران نیز از این حکم رئیس جمهوری انتقاد کرده آن را تلاشی از سوی رئیس جمهوری برای تمرکز قدرت خواندند.

یکی از کاربران شبکه اجتماعی نوشته: «حتی وزیر داخله یک کشور صلاحیت تقرر قوماندان امنیته یک ولسوالی را ندارد!»

بی بی سی

شماری از اعضای ارشد و کلیدی طالبان که پس از رهایی از زندان‌های حکومت افغانستان، به میدان‌های جنگ برگشته ‌اند، توسط نیروهای امنیتی-دفاعی کشته شده‌ اند. در این پژوهش، کشته‌شدن ۵۰ تن این زندانیان رهاشده، مستند شده است.
به اساس پژوهش صبح کابل، بیش‌تر اعضای طالبان که در نبرد با نیروهای امنیتی کشته‌شده‌ اند، کسانی ‌اند که از زندان‌های پل‌چرخی و بگرام رها شده ‌اند و پس از رهایی در ولایت‌های مختلف؛ از جمله در جنوب و جنوب‌شرق افغانستان، فعالیت‌های تروریستی‌‌ شان را در برابر نیروهای امنیتی ادامه داده‌ اند.
این پژوهش نشان می‌دهد که پس از رهایی، ۳۷ درصد از جنگ‌جویان طالب در جنوب افغانستان، ۱۹ درصد آن‌ها در شرق افغانستان، ۱۵ درصد آن‌ها در غرب، ۱۳ درصد در جنوب‌شرق، ۱۰ درصد در شمال و ۶ درصد آن‌ها در مناطق مرکزی به ‌شمول کابل، جابه‌جا شده ‌اند.
یافته‌های صبح کابل نشان می‌دهد که ۴۶ درصد از اعضای کشته‌شده‌ی طالبان، وظایف کلیدی و مهم را به پیش می‌بردند، ۳۶ درصد آنان اعضای ارشد این گروه بوده ‌اند و ۱۸ درصد دیگر، در سطح جنگ‌جو و مسوولان ترانسپورت و سایر تسهیل‌کنندگان جنگی بوده ‌اند.

در میان این اعضای کشته‌شده‎‌ی طالبان، مسوول قطعه‌ی لایزری طالبان، مفتی، مسوول عمومی عملیات چریکی، مسوول ترانسپورت، مسوول تمویل مالی عملیات چریکی، مسوول آموزش افراد انتحاری، مسوولان نظامی، فرماند‌هان قطعه‌ی سرخ طالبان، اعضای ارشد کمیسیون جلب‌وجذب طالبان، اعضای شورای کویته و معاون والیان خودخوانده‌ی طالبان، دیده می‌شوند.
آزادی پنج‌هزار و ۵۰۰ زندانی طالب از زندان‌های حکومت افغانستان به ‌شمول ۴۰۰ زندانی خطرناک این گروه، یکی از مواد توافق‌نامه‌ی شتاب‌زده‌ی ایالات متحده‌ی امریکا با گروه طالبان بود که در ۲۹ فبروری سال روان میلادی در قطر امضا شد.
به اساس این توافق‌نامه، از هر زندانی رهاشده‌ی طالبان تعهدنامه‌ی کتبی گرفته شده است که هیچ یک از آن‌ها پس از رهایی،‌ نباید به میدان‌های جنگ برگردد.
پیش از این نیز، قول اردوی شاهین در ۲۶ جولای سال روان میلادی با نشر تصاویری از دو زندانی رهاشده‌ی طالبان، از برگشتن آن‌ها به میدان‌های جنگ خبر داده بود: «به تاریخ ۱۲/۳/۱۳۹۹ از زندان رها شدند و دست ‌شان را روی قرآن گذاشتند که از این پس، دست از جنایت می‌کشند؛ ولی روز گذشته از منطقه‌ی شیشه‌خانه‌ی ولسوالی فیض‌آباد جوزجان، در حالی که سر راه قطار اکمالاتی اردوی ملی کمین کرده بودند، دست‌گیر شدند.»
طالبان: تعهد به امریکا یک تاکتیک بود
کمیسیون رهایی زندانیان طالبان، در ۲۷ ماه می سال روان میلادی، دستورالعملی را صادر کرد که به اساس آن، جنگ‌جویان آزاد‌شده‌ی این گروه از زندان‌های حکومت، باید به خانه برگردند، استراحت کنند، بهبود یابند و در صورت نیاز، برای درمان پزشکی مراجعه کنند.
این کمیسیون طالبان اعلام کرده بود که به هر زندانی رهاشده، کمک‌های نقدی به ‌شمول ۳۰ هزار کلدار پاکستانی- به ادعای طالبان این مبلغ از سوی قطر پرداخت شده است- و ۴۰ هزار افغانی از منابع درونی طالبان، داده شده است.

رهبری طالبان به عنوان شریک روند صلح، به خاطر حساسیت‌های جامعه‌ی بین‌المللی و آسیب احتمالی به روند صلح، به بازگشت زندانیان رهاشده‌ی شان به جنگ، اعتراف چندانی نکردند. فرماندهان جنگی و محلی طالبان اما -که به تازگی از زندان رها شده ‌اند- تاکید کرده ‌اند که تعهد رهبری طالبان به جامعه‌ی بین‌المللی در این مورد، صرف یک تاکتیک و در اصل یک نیرنگ بوده است.
در گزارش سری دانشگاه کوینز بلفاست که دوهفته پیش توسط روزنامه صبح کابل فاش شد، با ۱۰۸ زندانی رهاشده‌ی طالبان در این گزارش، صحبت شده است. بیش‌تر این اعضای طالبان تاکید کرده‌ اند که آن‌ها خود را مکلف به ادامه‌ی جنگ شان می‌دانند.
یک زندانی رهاشده‌ی طالبان در لغمان، گفته است: «پیام‌ها طالبان که در مورد زندانیان آزاد شده و تشویق آن‌ها به نرفتن به میدان جنگ و نگرفتن سلاح، به صورت آشکار منتشر شده است، به عنوان بخشی از ترفندی است که می‌خواهند با خارجی‌ها بازی کنند و آن‌ها را فریب بدهند. ما زندانیان سابق، باید به جایگاه خود در صفوف جهاد برگردیم. من موظف استم تا زمان ظهور یک حکومت اسلامی، با اشغال‌گری مبارزه کنم.»
از سویی هم از نگاه عقیدتی و مسایل درونی طالبان، رهبری این گروه در همه‌ی سطوح می‌فهمند که اگر بخواهند به طور فعال جلو مشارکت کسی را در جنگ بگیرند، در معرض انتقاد طرف‌داران خود قرار می‌گیرند.
شمار زیادی از زندانیان رهاشده‌ی طالب، در گفت‌وگو‌های شان در پژوهش دانشگاه کووینز بلفاست، به این نکته اشاره کرده‌ اند. آن‌ها، تاکید کرده ‌اند که رهبری طالبان، از گفتن چنین دستوری به زندانیان رهاشده خودداری کرده و هیچ مورد مشخصی از منع رفتن آن‌ها به صفوف جنگ، گزارش نشده است.

نقض توافق‌نامه‌ی صلح
روزنامه‌ی صبح کابل دو هفته پیش به استناد از یک پژوهش سری دانشگاه کوینز بلفاست(Queen’s University Belfast)، فاش کرد که ۶۸ درصد از زندانیان رهاشده‌ی طالبان از زندان‌های حکومت افغانستان، دوباره به جنگ در برابر دولت افغانستان برگشته‌ اند.
به اساس این پژوهش سری که روزنامه‌ی صبح کابل به یک نسخه‌ی آن دست یافته است، از مجموع ۱۰۸ زندانی گفت‌وگو‌شده؛ ۷۴ تن آن‌ها (نزدیک به ۶۸ درصد)، دوباره به میدان‌های جنگ برگشته ‌اند. شماری از این زندانیان رهاشده، حتا به عنوان ولسوال و والی‌های خودخوانده‌ی طالبان در شماری از ولایت‌های افغانستان تعیین شده ‌اند.

با این حال عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه‌ی ملی افغانستان نیز روز سه‌شنبه‌ی هفته‌ی گذشته که در یک کنفرانس آنلاین با شورای روابط بیرونی ایالات متحده‌ی امریکا صحبت می‌کرد، تاکید کرد که شماری از زندانیان طالبان که به عنوان بخشی از پیش‌شرط شروع گفت‌وگوها از بند رها شده ‌اند، دوباره سلاح برداشته و به میدان جنگ بازگشته ‌اند.
آزادی این زندانیان که صدها تن شان چهره‌های خطرناک عنوان شده اند، شامل توافق‌نامه‌ی طالبان با امریکا و یکی از پیش‌شرط‌های این گروه برای حاضر شدن به گفت‌وگوهای صلح افغانستان بود.
آقای عبدالله این گونه‌ی حرکت طالبان را نقض توافق‌نامه‌ی صلح عنوان کرده است: «من می‌دانم که برخی [طالبان آزاد شده] به میدان نبرد بازگشته اند که این نقض توافق‌نامه‌ای است که آن‌ها انجام داده اند. تاکید می‌کنم که چنین اتفاقی افتاده، و مناطقی وجود دارد که این افراد، دوباره به شورش‌گری آغاز کرده‌اند.»
پیش از این اسدالله خالد، سرپرست وزارت دفاع ملی افغانستان نیز تاکید کرده بود که آن‌ها، اسنادی در ‌دست دارند که نشان می‌دهد، جنگ‌جویان رهاشده‌ی طالب، دوباره به میدان‌های جنگ برگشته ‌اند.
آقای خالد که ماه گذشته‌ی خورشیدی در برنامه‌ی معرفی یاسین ضیا به‌عنوان رییس ستاد ارتش افغانستان صحبت می‌کرد، تاکید کرد: «با وجود توافق صلح میان امریکا و طالبان، دشمنان حملات شان کاهش نیافته و نسبت به سال گذشته، افزایش یافته ‌است. در کنار آن، بیش‌تر زندانیان رهاشده‌ی طالبان به صفوف جنگ برگشته اند.»
با این حال کمیسیون حقوق بشر افغانستان، با نگرانی از شیوه‌ی آزادسازی هزاران زندانی گروه طالبان تاکید کرده بود که شیوه‌ی ضمانت و تعهدگیری از این گروه، شکننده است.
شهرزاد اکبر، رییس این کمیسیون گفته بود: « هزاران زندانی طالب، هنگام آزادی، روی یک سند انگشت و امضا می‌گذارند تا بار دیگر به میدان جنگ بر نگردند؛ اما دیده می‌شود که این تضمین برای کمیسیون حقوق بشر افغانستان بسنده نیست. ضمانت‌های گرفته شده از این زندانیان بسیار ضعیف است.»
رهایی این زندانیان طالب، به ‌عنوان بخشی از پیش‌شرط شروع گفت‌وگوهای مستقیم طالبان با حکومت افغانستان بود. با این حال هیئت گفت‌وگوکننده‌ی دو طرف، دو هفته است که به منظور آغاز گفت‌وگوهای مستقیم در قطر حضور دارند. در این مدت دو طرف تنها موفق شده‌ اند که بر روی «اصول رفتاری» به توافق‌هایی دست یابند. هم‌زمان با این گفت‌وگوها، خشونت‌ها نیز در افغانستان افزایش یافته است.
با این حال اما، زلمی خلیل‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی امریکا در امور صلح افغانستان، به تازگی اطمینان داده است که طالبان توافق کرده که آتش‌بس دایمی و همه‌جانبه، شامل دستور کار گفت‌وگوهای صلح افغانستان شود. او تاکید کرده است که افزایش خشونت، سبب کاهش اعتماد میان دو طرف و از میان‌رفتن اعتماد مردم به روند صلح می‌شود.
آقای خلیل‌زاد در گفت‌وگویی‌ با انستیتیوت صلح امریکا گفته است: « طالبان معتقد به حل مسالمت‌آمیز جنگ افغانستان است و این گروه تاکید کرده که بدیلی برای گفت‌وگو وجود ندارد.»

صبح کابل

ارگ ریاست جمهوری اعلام کرد بر اساس تصویب کابینه، درس حضوری صنف‌های اول تا دهم مکتب‌های دولتی از دوازدهم میزان آغاز خواهد شد.

در خبرنامۀ ارگ ریاست جمهوری که شام روز (دوشنبه، هفتم میزان) نشر شد، آمده است این طرح در نشست روز دوشنبه کابینه تصویب شده است. بر اساس این خبرنامه، رهبری حکومت تصمیم گرفته است که درس‌های حضوری صنف‌های باقی مانده (از صنف اول تا دهم) در مکتب‌های دولتی از تاریخ دوازدهم میزان آغاز می‌شود.

این در حالی است که فعالیت نهادهای آموزشی به دلیل شیوع ویروس کرونا متوقف شده بود. اما کابینه در اول سنبله فیصله کرد که درس صنف‌های یازدهم و دوازدهم مکتب‌های دولتی با رعایت نکات بهداشتی آغاز شود. در این فیصلۀ کابینه، به مکتب‌های خصوصی اجازه داده شد که درس حضوری را از صنف اول تا دوازدهم آغاز کنند.

با این حال، اکنون پس از گذشت بیش از یک ماه، کابینۀ حکومت فیصله کرده است که درس حضوری صنف‌های اول تا دهم مکتب‌های دولتی نیز آغاز شود.

کابینه در حالی فیصله کرده است که درس همۀ صنف‌های مکتب‌های دولتی آغاز شود که هفتۀ پیش وزارت صحت عامه اعلام کرد که هیچ مورد جدیدی از ابتلا به ویروس کرونا در مکتب‌ها و دانشگاه‌های دولتی ثبت نشده است.

سفر آقای عبدالله به اسلام‌آباد از دو منظر قابل بررسی است و در روند صلح و ادامه مذاکره با طالبان اهمیت راهبردی دارد.
شکل‌گیری اجماع تازه منطقه‌ای در روند صلح و تاثیر پاکستان بر گروه طالبان دو منظری است که باید بررسی شود تا نقاط تاریک این سفر روشن گردد و در پرتو آن تحلیلی واضح‌تر از شکل و شمایل گفت‌وگوهای صلح ارائه گردد.

شکل‌گیری اجماع تازه منطقه‌ای

سفر عبدالله به پاکستان که گفته شده که پس از آن به چند کشور دیگر نیز سفر خواهد نمود، از بعد ایجاد اجماع تازه‌ منطقه‌ای در روند صلح با محور کابل، اهمیت مضاعف دارد، چه از یک طرف دیپلماسی صلح کابل فعال‌تر می‌گردد و از جانب دیگر تضعیف نظام افغانستان در گفت‌وگوهای امریکا- طالبان جبران می‌شود. به نظر می‌رسد که این گام دولت افغانستان در چارچوب دیپلماسی منطقه‌ای در روند صلح، تلاشی است در راستای تقویت موضع دولت در دوحه. پیش از این شکل‌گیری اجماع منطقه‌ای در روند صلح، بیشتر در محور همسانی جایگاه دولت- طالبان بوده، ولی گام‌های تازه دستگاه پیشبرد امور صلح افغانستان می‌تواند اجماع جدیدی را در محور جایگاه برتر نظام در برابر جایگاه گروه شورشی طالبان شکل دهد. در تحلیل کلی می‌توان گفت که این سفر و سفرهای آینده داکتر عبدالله بیشتر لابی‌گری به سود موقف «جمهوریت» در هتل شرق دوحه است.

دوم تاثیر پاکستان بر طالبان

انکار نمی‌توان کرد که پاکستان بر گروه طالبان تاثیر صد در صدی داشته و عقبه سیاسی و نظامی این گروه به شمار می‌رود. تعامل با پاکستان از این منظر برای افغانستان فوق‌العاده اهمیت داشته و می‌تواند در راستای منافع راهبردی تعریف شود. پاکستان همواره نگران حضور هند در افغانستان بوده و فلسفه حمایت از گروه‌های تروریستی و شورشی نیز همین نگرانی است. اما اگر کابل بتواند اسلام‌آباد را متقاعد کند که حضور هند در افغانستان منافع پاکستان را تهدید نمی‌کند و در پیوند به این نگرانی بتواند تضمین‌های عملی ارائه کند، اسلام‌آباد نیز می‌تواند موضع کابل را در دوحه تقویت نماید. از این منظر، دیدار آقای عبدالله با رییس ارتش پاکستان فوق‌العاده حساس و مهم است. اما باید دید که عبدالله در چه سطحی می‌تواند جانب پاکستان را مجاب به پذیرفتن دیدگاه‌های نظام افغانستان نماید. اگر سفر عبدالله خوب پیش برود، اعتماد ارتش پاکستان به دست آید و پاسخ درخوری به نگرانی‌های امنیتی پاکستان داده شود، چنین می‌پندارم که تاثیر آن در دوحه با پذیرفتن آتش‌بس دایمی از سوی گروه طالبان، نمایان خواهد شد.

رییس‌جمهور غنی در مراسم افتتاح فدراسیون اتاق‌های افغانستان گفت بدون رشد اقتصادی صلح پایدار تأمین نخواهد شد.

او گفت که مذاکرات صلح یک فصل صلح است، ایجاد رشد اقتصادی ۱۰ در صد هدف اساسی ما است که صلح را تامین می‌کند.

وی افزود ۹۰ سال قبل اساس سکتور خصوصی افغانستان را عبدالمجید خان زابلی قهرمان اقتصاد افغانستان، گذاشت و تاکید داشت که سرمایه باید منسجم، متمرکز و آدرس داشته باشد.

او گفت امروز باید اهل قلم و دولت افغانستان در یک صف واحد با سرمایه گذاران قرار بگیرند و ضمن تشکر از قوای امنیتی و دفاعی کشور، از قوای اقتصادی افغانستان نیز باید قدردانی کنیم.

رییس جمهور غنی از سکتور خصوصی در راستای مدیریت کرونا، ابراز امتنان نموده، گفت امروز تقویت سکتور خصوصی کار یک وزارت، یک شخص و یک نهاد نیست، بلکه یکی از اهداف بزرگ و اساسی دولت است.

وی از آنان خواست که پیشنهادات مشخص شان را ارائه کنند.

وی خاطرنشان کرد ما می‌خواهیم از زحمات دوامدار شما برای ایجاد رفاه، پیشرفت و کاریابی، تشکر کنیم.

او تأکید کرد در عرصه انرژی، چارچوب سرمایه گذاری به وجود آمده است و افغانستان ظرفیت های بزرگ تولید انرژی از منابع آبی، بادی و آفتابی را دارد.

رییس جمهور غنی گفت بدون اجندای منسجم اقتصادی، صلح پایدار عملی نمی‌شود.

وی از کشورهای همسایه، آسیای مرکزی و هند در قسمت باز گذاشتن راه های تجارتی و همکاری های شان در عرصه تجارتی و اقتصادی با افغانستان به ویژه در زمان شیوع ویروس کرونا، تشکر کرد.

محمد اسماعیل غضنفر رییس عمومی فدراسیون اتاق های افغانستان در صحبت هایش گفت کشور ما در حساس ترین لحظۀ تاریخ سیاسی و اقتصادی خویش قرار دارد و سکتور خصوصی ضمن پشتیبانی از روند صلح، امیدوار است که این روند به موفقیت برسد.

وی افزود سکتور خصوصی از پراکندگی عبور کرده و اکنون با ایجاد فدراسیون اتاق ها، زیر یک چتر گام های استوار را برای رفاه افغانستان باید برداشت.

اعضای مجلس نمایندگان کشور، با انتقاد از عمل‌کرد شورای امنیت ملی می‌گویند که این اداره تبدیل به قدرت دوم در کشور شده است. به گفتۀ آنان، شورای امنیت ملی خلاف قانون ایجاد شده است و مسئولان کلیدی این اداره دانش مسلکی ندارند.

شماری از اعضای مجلس نمایندگان کشور امروز دوشنبه، هفتم میزان، در جلسۀ علنی این مجلس با انتقاد از عمل‌کرد شورای امنیت ملی کشور گفتند که شورای امنیت، صلاحیت‌ کاری وزارت داخله و دفاع را سلب کرده و عملاً در کارهای این دو وزارت مداخله می‌کند.

اعضای مجلس نمایندگان می‌گویند که وظیفۀ شورای امنیت، بررسی وضعیت امنیتی کشور است.

به گفتۀ آنان، این شورا در عزل و نصب آمران حوزه‌ها و فرماندهان پولیس به جای وزارت داخله و دفاع تصمیم می‌گیرد.

میررحمان رحمانی، رئیس مجلس نمایندگان در پیوند به عزل و نصب کارمندان در وزارت‌های دفاع و داخله از سوی شورای امنیت ملی، به کمیسیون‌های امنیت داخلی و دفاعی مجلس دستور داد تا در این مورد جلسۀ فوق‌العاده برگزار کنند.

اعضای مجلس نمایندگان در جلسۀ علنی این مجلس گفتند که تشکیلات حکومت فراقانونی است و ریاست جمهوری در غیبت مجلس نمایندگان فرمان صادر می‌کند.

به گفتۀ آنان، اداره‌هایی که با فرمان رئیس‌جمهور و بدون رأی مجلس نمایند‌گان ایجاد شده‌اند، منبع فساد است.

شب گذشته و در جریان پیروزی بارسلونا برابر ویارئال، آنسو فاتی درخشان ظاهر شد و نشان داد که او پس از مسی می‌تواند ستاره بعدی بلوگرانا باشد.

آنسو فاتی اولین بازی خود را در تاریخ 25 اگست سال 2019 برای بارسلونا انجام داد و در دقیقه 78 برابر رئال بتیس به میدان آمد. او در همان بازی نخست درخشان ظاهر شد و توانایی‌های خود را به ارنستو والورده، مربی وقت بارسلونا نشان داد.

فاتی پس از آن به تیم نخست بارسلونا راه یافت و تنها بازیکن آکادمی بود که موفق شد به تیم نخست راه یابد و اعتماد سرمربی تیم اصلی را به خودش جلب کند.

با اخراج والورده و آمدن ستین در بارسلونا، فاتی همچنان بازیکن تیم اصلی باقی ماند و به درخشش خودش ادامه داد.

فصل به پایان رسید و بارسلونا هیچ دستاوری مهمی کسب نکرد اما فاتی با هشت گول در لالیگا و یک گول در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا، خودش را به عنوان ستاره برای مدیران بارسلونا ثابت کرد.

برای طرفداران بارسلونا پس از آن که بهترین بازیکن تاریخ این باشگاه، مسی اعلام کرد که می خواهد جدا شود و مجبور شد تا یک سال دیگر در این تیم بماند، آنسو فاتی امیدی در دل تاریکی‌ها است و او را در قامت رهبر و ستاره درخشان برای آینده می‌بینند.

با روی کار آمدن رونالد کومان به عنوان سرمربی آبی‌اناری‌ها و پس از جدایی لوئیز سوارز، این ملی پوش اسپانیایی نقش اصلی در ترکیب کاتالان‌ها خواهد داشت.

آنسو فاتی حالا رسما بازیکن تیم نخست است و همین امر باعث شده تا شماره پیراهن خود را به شماره 22 تغییر دهد و اولین بازی فصل او مقابل ویارئال نشان داد که این ستاره 17 ساله هنوز چیزهای زیادی برای نمایش دادن دارد.

یک روز پس از درگیری‌ها میان نیروهای ارمنستان و آذربایجان، وزارت خارجۀ افغانستان خواهان آتش‌بس فوری میان دو طرف شد و حمایت‌اش را از آذربایجان اعلام کرد.

وزارت خارجۀ افغانستان روز دوشنبه ۲۸ سپتمبر (هفتم میزان) با نشر اعلامیه‌ای از درگیری میان نیروهای مرزی ارمنستانی و آذربایجانی در منطقهٔ‌ نگورنی کاراباخ (قره باغ) ابراز تاسف کرد و خواهان ختم اشغال این منقطه شد.

در اعلامیه آمده است: «منطقهٔ نگورنی قره‌ باغ به عنوان بخشی از آذربایجان در سطح بین‌المللی به‌ رسمیت شناخته شده است. افغانستان خواهان ختم اشغال نگورنی – قرباغ بوده، در این راستا از تلاش‌های مردم و دولت آذربایجان و سایر ملل جهان پشتیبانی می‌کند.»

این وزارت همچنان از ارمنستان و آذربایجان خواست هر چه زودتر آتش‌بس کرده و برای حل این بحران طولانی وارد مذاکره شوند.

نیروهای ارمنی و آذربایجانی روز گذشته بار دیگر در ساحۀ نیگورنی قره‌باغ با هم درگیر شدند که براساس گزارش‌ها در این درگیری ده‌ها نفر به شمول غیرنظامیان کشته شده و بیش از ۱۰۰ نفر دیگر زخمی شده اند.

این در حالی است که برخی از کشورها به شمول ایالات متحدۀ نیز خواهان توقف فوری جنگ و آغاز مذاکرات میان دو کشور شده اند.

جدایی طلبان ارمنی، منطقه نگورنی قره باغ را در جنگ خونین سال‌های ۱۹۹۰ تصرف کردند که در آن ۳۰ هزار نفر کشته شد.

اکثریت جمعیت این منطقه ارمنی اند، اما این قلمرو به گونهٔ کامل در داخل خاک آذربایجان موقعیت دارد.

هم‌زمان با روز جهانی دسترسی به اطلاعات، وزارت امور داخله اعلام کرد به ۱۱۵ قضیه قتل خبرنگاران رسید‌گی کرده است.

طارق آرین، سخنگوی وزارت امور داخله، روز دوشنبه، هفتم میزان، در یک نشست خبری مشترک با لطیف محمود، رییس مرکز اطلاعات و رسانه‌های حکومت، جمشید رسولی، سخنگوی لوی‌سارنوالی و شاه‌‌محمود شینواری، عضو کمیته تخنیکی بررسی قضایای قتل خبرنگاران، گفت در سال جاری به ۱۱۵ قضیه قتل خبرنگاران براساس خواست مرکز خبرنگاران افغانستان رسیده‌گی کرده است. وی افزود که از این میان ۳۰ قضیه آن به لوی‌سارنوالی فرستاده شده است.

آرین تصریح کرد عاملان ۲۸ قیضه قتل خبرنگاران در درگیری با پولیس از بین رفته و ۸ قضیه دیگر زیر کشف و بررسی قرار دارد. هم‌چنان وی افزود عاملان دو قضیه در خارج از کشور به سر می‌برند و عامل ۴۷ قضیه دیگر، گروه طالبان شناخته شده است.

در همین رابطه جمشید رسولی، سخنگوی لوی‌سارنولی، در این نشست گفت که به ۳۰ قضیه قتل براساس در خواست مرکز خبرنگاران افغانستان، در روشنایی احکام قانون به گونه‌ی جدی رسید‌گی شده است.

او تصریح کرد در پیوند به قضیه قتل ۳۰ خبرنگار، ۵۶ تن در مرکز و ولایات شناسایی و بازداشت شده‌اند. به گفته او براساس تحقیق و در‌خواست مجازات،  لوی‌سارنوالی شاهد حکم مجازات ۱۶ تا ۳۰ سال حبس و حتا اعدام عاملان قتل‌های خبرنگاران بوده است.

از سویی‌ هم کمیته تخنیکی بررسی قضایای قتل خبرنگاران ضمن خوش‌بینی از بررسی مجدد قضایای قتل خبرنگاران، خواستار رسید‌گی جدی به قضایای تحت کار نهادهای امنیتی، عدلی و قضایی در این زمینه شد.

در همین حال لطیف محمود، رییس مرکز اطلاعات و رسانه‌های حکومت، تأکید کرد که حکومت براساس ماده ۵۰ قانون اساسی، متعهد به اطلاع‌رسانی است. او گفت که در این راستا هرچه در توان دارد، انجام خواهد داد.

این بررسی‌ها در حالی انجام شده است که چندی پیش مرکز خبرنگاران افغانستان در یک نامه سرگشاده از رییس جمهور خواسته بود که به فرهنگ معافیت از مجازات علیه خبرنگاران و میزان بالای خشونت در برابر رسانه‌ها پایان دهد. این نامه را بیش از ۲۰۰ خبرنگار از سراسر کشور امضا کرده‌ بودند.

مقام‌های عراقی به دنبال هشدارهای آمریکا برای بستن سفارت خود در بغداد، تحرکات گسترده‌ای را برای ممانعت از هرگونه اقدام واشنگتن آغاز کردند.

در این راستا قاسم الأعرجی، مشاور امنیت ملی عراق روز دوشنبه میزبان ماتیو تولر، سفیر آمریکا در عراق بود تا با این دیپلمات آمریکایی گفتگو کند.

دفتر مشاور امنیت ملی عراق بدون اشاره به جزئیات این دیدار اعلام کرد که آقای تولر در گفتگوی خود با این مقام عراقی بر تداوم حمایت واشنگتن از دولت بغداد در زمینه‌های امنیتی و مقابله با تروریسم و همچنین عبور از بحران‌های کنونی تأکید کرده است.

دیدار و گفتگوی مشاور امنیت ملی عراق با سفیر آمریکا در بغداد در حالی انجام شده است که صبح روز دوشنبه اخبار ضد و نقیضی از احتمال خروج سفیر آمریکا در بغداد و رفتنش به کنسولگری آمریکا در اربیل منتشر شده بود.

پیش از این برخی رسانه‌های عربی از تماس‌های برهم صالح، رئیس جمهور، مصطفی کاظمی، نخست‌وزیر و محمد الحلبوسی، رئیس پارلمان عراق با مقام‌های آمریکایی از جمله سفیر این کشور در بغداد برای مهار موضع واشنگتن برای انتقال سفارت این کشور خبر داده بودند.

برخی تحلیلگران سیاسی معتقد هستند که بسته شدن سفارت آمریکا در بغداد به معنای احتمال حمله نظامی این کشور به مقر شبه نظامیان عراقی طرفدار ایران است.

سفارت آمریکا در بغداد در بیانیه‌ای اعلام کرده بود که در کنار انتقال تجهیزات جدید برای حفاظت از ساختمان سفارت شان، اقدام هایی را درباره هشدار سریع و رزمایش‌های فوق العاده انجام خواهد کرد.

همزمان روسای سه قوه عراق در نشستی با بررسی آخرین تحولات کشورشان بر منحصر کردن سلاح در دست دولت، حفاظت از هیأت‌های دیپلماتیک تأکید کردند.

آنان شامگاه یک‌شنبه در بیانیه مشترکی اعلام کردند گروه‌هایی که با اقدام‌هایشان به امنیت و حاکمیت ملی عراق لطمه می‌زنند کشور را در جهت خطرناکی سوق می‌دهند.

روسای سه قوه عراق همچنین تأکید کردند که هدف قرار دادن مراکز و مقرهای غیرنظامی و نظامی، ترورها و آدم ربایی ها، به منزله هدف قرار دادن حاکمیت عراق است.

به طور علنی، رییس جمهور ترامپ خروج امریکا از افغانستان را به عنوان یک رهبر مسئول توجیه می‌کند و کاخ سفید می‌گوید کاهش نیروهایش را نظر به پیروی طالبان می‌سنجد. این افسانه است. پشت پرده، نه تنها جامعه اطلاعاتی، بلکه مقامات ارشد دولت ترامپ به طور خصوصی توافق صلح ماه فبروری را توافق‌نامه «پوچ» می‌پندارند که فقط خروج را خوشایند‌تر می‌کند. در واقعیت، آن‌ها می‌گویند که ناامیدی ترامپ با «جنگ‌ بی‌پایان» در افغانستان بیشتر مربوط به تمایل وی برای توقف هزینه سالانه ۵۰ میلیارد دالر جهت حمایت از عملیات‌های نظامی در این کشور و مصرف این هزینه برای مقابله با چین می‌شود، مشکلی که اکنون در محراق توجه قرار دارد.
در سطح کلان، این استراتژی منطقی است. طنز تلخ این است که با ترک افغانستان، ترامپ نه تنها یک سرمایه استراتژیک عظیم را به پکن می‌دهد، بلکه ۱۴۰ میلیارد دالر دیگر نیز تحفه می‌دهد. این مقدار پول مالیات‌ دهندگان امریکایی است که تا ماه جولای ۲۰۲۰ به بازسازی افغانستان کمک کرده‌اند و حتی هزینه نظامی عملیات‌ها را در بر نمی‌گیرد. برای هر مرد، زن و کودک امریکایی تقریباً معادل ۴۲۵ دالر می‌باشد.
این امر به منظور لغو تصمیم ایالات متحده برای مداخله نظامی در افغانستان نیست: امارت اسلامی طالبان وعده‌هایی را که به وزارت خارجه مادلین آلبرایت در دومین دوره بیل کلینتون داده بود شکست، از آن‌جا که از کمپ‌های آموزشی القاعده میزبانی کرد. این به ضرر آن‌هایی است که از توافق زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا برای صلح افغانستان پشتیبانی می‌کنند. طالبان امروز حتی بیشتر از زمان پیش از حملات ۱۱ سپتمبر، با القاعده درآمیخته‌اند. دیپلمات‌ها ممکن است از جانب متکلمان خود در قطر این وعده را بگیرند که طالبان خود را از القاعده جدا می‌کنند، اما ترجمه این واقعیت به معنای جدا شدن پدران از پسران و برادران از برادران است. اشتباه ایالات متحده مبارزه با آن‌هایی که به القاعده فضا فراهم می‌کرد نبود، بلکه تلاش‌ها برای ملت‌-سازی بود که فساد سیستماتیک افغانستان را بدتر کرد.
تمام ۱۴۰ میلیارد دالر سرمایه‌گذاری ایالات متحده برای بازسازی هدر نرفته است. از سال ۱۹۹۷ بدینسو، من بارها به افغانستان سفر کردم، هم قبل از آنکه طالبان مناطق معینی را تصرف کنند، بعداً هم در مناطق تحت کنترول «امارت اسلامی» پیش از ۱۱ سپتمبر و بلاخره، در مناطقی که اکنون توسط جمهوری اسلامی افغانستان کنترول می‌شود. جاده‌هایی که برای سفر روزها طول می‌کشید و اکنون چند ساعت (در صورتی که تهدیدات امنیتی مانع سفر نگردد). میدان‌ها و خطوط هوایی فعال است. امکانات برق، آب و بهداشت وجود دارد. مکاتب برای پسران و دختران فعالیت می‌کند. نسل جدیدی از مردم افغانستان امیدی برای آینده دارند، فرقی نمی‌کند که چقدر نسبت به تجرد و فساد در طبقۀ حاکم و دیدگاه قرون وسطایی طالبان ناامید باشند.
این اساس و بنیادی که افغانستان روی آن ساخته خواهد شد، چیزی است که ترامپ به دنبال تحفه دادن آن به چین است. چین مدت‌ها به دنبال حضور در افغانستان بوده است. در سال ۲۰۰۸، طبق گزارش‌ها، پس از آنکه کارگزاران چینی به مقامات افغانستان رشوت دادند، وزارت معادن افغانستان قرارداد ۳.۴ میلیارد دالری معدن مس عینک را به شرکت‌های چینی داد، معامه خوبی برای چین بود با توجه به اینکه ذخایر مس عینک به طور بالقوه بالغ بر ۵۰ میلیارد دالر است. یک دهه بعد، معدنی که با درآمد آن افغانستان روی پای خود می‌ایستاد، عملیاتی نشد.
دیگر اینکه نفت وجود دارد: پیشنهاد ۴۰۰ میلیون دالری چین برای نفت در سه بلوک اکتشافی آمو دریا که طی دو سال نفت تولید می‌کرد، قبل از آن که ناگهان در سال ۲۰۱۳ متوقف شود. برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که چین هر دو پیشنهاد را صرفاً برای جلوگیری از امتیاز گرفتن سایر کشورها دنبال کرده است. دیدگاه طولانی‌مدت واشنگتن به ندرت فراتر از چهار سال نیست، اما چین بازی طولانی را انجام می‌دهد.

استراتژی چین ممکن نتیجه دهد. به نظر می‌رسد پکن آماده است خلاء به جامانده از ایالات متحده را پر کند و در افغانستان به شکل غارتگرانه سرمایه‌گذاری کند که امریکا هرگز انجام نداده است. چین مدت‌هاست که به دنبال انحصار کالا و عناصر کمیاب خاکی است. مقامات چینی از گزارش سازمان زمین شناسی ایالات متحده و گروه ویژه وزارت دفاع برای عملیات بازرگانی و ثبات که برآورد کرده است افغانستان دارای یک تریلیون دالر مواد معدنی دست نخورده است، به خوبی آگاه است. در یادداشت ۲۰۱۰ داخلی پنتاگون آمده است که افغانستان به طور بالقوه می‌تواند به «لیتیوم عربستان سعودی» تبدیل شود. کمبود زیرساخت ها مانع استخراج آن می‌شود، اما چین صبور است و ممکن است خروج امریکا همان چیزی باشد که پکن منتظر آن بوده است. به جای تقویت افغانستان با ثبات و دموکراتیک که واشنگتن تصور می‌کرد، سرمایه‌گذاری چین پس از خروج ایالات متحده می‌تواند پکن را قادر به حمایت از مشتریان کلپتوکراتیک کند، همان‌طور که در افریقا دارد.
زمینه مساعد است. افغانستان از جمله ۱۳۸ کشوری است که تفاهم‌نامه یک «کمربند و جاده» را با چین امضا کرده است، حتی اگر به گونه رسمی برای پیوستن به ابتکار کمربند و جاده مقاومت کرده است. این امر احتمالاً پس از خروج ایالات متحده تغییر خواهد کرد. به عنوان مثال، رییس جمهور اشرف غنی در یک سخنرانی در سال ۲۰۱۴ در دانشگاه شینهوا در پکن اظهار داشت که «چین یک شریک استراتژیک برای ما در سطوح مختلف است، این سفر بر اساس همان بنیاد قبلی است، اما در مورد تعمیق و گسترش این روابط، عملی شدن جاده جدید ابریشم اتفاق مهمی است». وانگ یو سفیر چین در افغانستان همچنان از گسترش ابتکار کمربند و جاده در افغانستان سخن می‌زند.
چین همواره گفته است که تمایل دارد راهرو اقتصادی چین و پاکستان را به افغانستان گسترش دهد. راهرو اقتصادی چین و پاکستان «گل سرسبد» پروژه کمربند و جاده است. موقعیت جغرافیایی افغانستان می‌تواند آن را به نقطه وصل راهرو اقتصادی و کشورهای آسیای مرکزی مبدل کند. افغانستان ممکن کوهستانی باشد، اما چین می‌تواند میلیاردها دالر که ایالات متحده برای بازسازی سرک حلقوی افغانستان و انشعاباتی که پس از آن تا گذرگاه‌های مختلف مرزی افغانستان گسترش خواهد یافت، هزینه کند. چین قبلاً خط آهن ارتباطی بین چین، افغانستان و جمهوری‌های آسیای میانه ایجاد کرده است و پکن هم به دولت افغانستان و هم به طالبان پیشنهاد کمک داده تا یک شبکه جاده‌ای اضافی ایجاد کنند. یکی از رهبران طالبان در بلوچستان که پس از یک ماه حضور در افغانستان با فایننشال تایمز صحبت می‌کرد، گفت چین متعهد شده است شاهراه‌هایی را ایجاد کند که شهرهای اصلی افغانستان را به هم پیوند می‌زند. وی گفت: «وعده چین توسط شبکه جاده‌ای در سراسر افغانستان هدایت می‌شود. چینی‌ها گفته‌اند وقتی چنین شبکه‌ای با شاهراه‌های شش-باند ایجاد شود، کار و بار محلی و تجارت رونق خواهد یافت.» این با اظهارات طالبان مطابقت دارد مبنی بر اینکه شبه‌نظامیان نباید به پروژه‌های تحت حمایت چین حمله کنند که به نفع دورنمای آن‌ها برای یک امارت اسلامی است. مقامات وزارت خارجه چین تأیید کرده‌اند که وقتی ترامپ شروع به خروج نیروهایش کرد، مقامات چینی به ملاقات‌ها با طالبان ادامه دادند.
مشارکت چین در افغانستان تنها با این کشور ختم نمی‌شود، بلکه نیرویی برای متحدان چین و دشمنان منطقه‌ای امریکا خواهد بود. عمران خان نخست‌وزیر پاکستان هم اکنون پاکستان را به یک دولت اثرگذار وابسته به چین تبدیل کرده است. گرچه درست است که از سال ۲۰۰۵ تا امروز، سرمایه‌گذاری چین در پاکستان بیشتر و بزرگ‌تر از افغانستان بوده است، اما خروج ایالات متحده به چین و پاکستان اجازه می‌دهد تا هر دو نفوذ خود را در افغانستان افزایش دهند. برای پکن و اسلام‌آباد، تلاش بی‌وقفه دیپلماتیک و اقتصادی در افغانستان می‌تواند تقویت نیرو و ابزاری برای پیروزی در آنچه آن‌ها بازی مجموع-صفر با ایالات متحده و هند می‌دانند، ‌باشد. علاوه بر این، چنين بازی در مرزهای غربی افغانستان پايان نمي‌یابد: تحکيم تسلط اقتصادیش بر افغانستان همچنين به چين کمک خواهد کرد تا آرزوهای خود را در ايران نیز محقق سازد.
درست یک سال پیش، الیس ولز معاون پیشین وزارت خارجه امریکا در امور آسیای جنوبی و مرکزی گفت که «چین بازی‌گر واقعی در توسعه افغانستان نبوده است.» این ممکن در گذشته درست بوده باشد، اما با خروج ایالات متحده، به نظر می‌رسد پکن محاسبات خود در رابطه به افغانستان را تغییر دهد. کمک‌های چین، فشارسنج منافع پکن در افغانستان، در حال افزایش است. طی یک دهۀ گذشته، چین متعهد شده است کمک‌های بیشتری به افغانستان کند. در سال ۲۰۱۴، چین وعده کمک ۳۲۷ میلیون دالری تا سال ۲۰۱۷ به افغانستان داد، مبلغی بیشتر از کل کمک‌های چین بین سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۴. کمک‌های پسا-۲۰۱۷ آن ممکن حتی بزرگ‌تر باشد.

ترامپ درست می‌گوید که امریکا باید با بلندپروازی‌های چین مقابله کند. و بزرگ‌ترین میراث مایک پمپئو به عنوان وزیر خارجه ممکن عدم ترویج صلح در خاورمیانه و بالکان و تغییر بیشتر گفت‌وگو در واشنگتن و سراسر جهان در مورد تهدید چین باشد. بنابراین، چقدر تأسف‌آور است که در شتاب برای ترک افغانستان، ترامپ ممکن میلیاردها دالرِ سرمایه‌گذاری شده را هدر دهد و همزمان رویاهای چین را تحقق بخشد.

منبع: نشنل اینترست

مترجم: سید طاهر مجاب، خبرگزاری دید

صدیق صدیقی، سخن‌گوی ریاست‌جمهوری، گفت دولت افغانستان، دسترسی به اطلاعات را حق هر شهروند می‌داند و به صیانت و پاسداری از آن، متعهد است.

آقای صدیقی، روز دوشنبه (۷ میزان)، در پیامی به مناسبت «روز جهانی دسترسی به اطلاعات»، گفت بزرگ‌ترین بستر آزادی بیان که بیان‌گر اراده و تعهد مشترک دولت و شهروندان برای داشتن یک جامعه‌ی باز و شهروندمحور می‌باشد، اکنون شکل گرفته است.

به گفته‌ی او، تاریخ معاصر افغانستان، «متاسفانه» پیوسته به سرکوب آزادی‌های شهروندی و جلوگیری از یک نظام مردم‌سالار اشاره داشته است؛ اما در حال حاضر، حکومت، به پاسداری از ارزش‌های ۱۹ سال گذشته، متعهد است.

آقای صدیقی، افزود دولت افغانستان، به مردم اطمینان می‌دهد که آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات، حساب‌دهی و پاسخ‌گویی، هم‌چنان به عنوان حقوق بنیادی شهروندان پابرجا خواهد بماند.

از روز جهانی دسترسی به اطلاعات، در حالی در افغانستان گرامی داشت به عمل می‌آید که بیشتر خبرنگاران، از عدم دسترسی به اطلاعات، شاکی اند.

در افغانستان دختری که رتبه اول کنکور را کسب کرده تبدیل به چهره‌ای الهام بخش در سراسر کشور شده و حتی داستان موفقیت او به رسانه‌های بین المللی کشیده است. شمسیه علیزاده که از میان حدود ۲۰۰ هزار شرکت کننده در رده اول قرار گرفت در دانشکده پزشکی دانشگاه کابل پذیرش شده است. او دو سال پیش شماری از همکلاسی‌هایش را در حمله داعش به یک مرکز آموزشی موعود از دست داد ولی هرگز از تلاش دست بر نداشت.

شمسیه علیزاده در مصاحبه با بی بی سی گفت:«روزانه بیست ساعت برای شرکت در کنکور و دروس مکتب آمادگی می گرفته و از صنف نه همواره دلش می خواسته که یک داکتر شود تا بتواند جان انسان ها را نجات دهد.»

محمد نسیم علیزاده، پدر شمسیه، نیز می گوید با توجه به استعداد دخترش پیش بینی می کرد که او بتواند رتبه اول یا دوم را در کنکور سراسری افغانستان به دست بیاورد.

خانم علیزاده در بخش دیگری از صحبت هایش تاکید می کند بیماری کوید-19 یکی دو هتفه ای او را دچار بی برنامگی و ناامیدی ساخته بود اما او توانست افکار خود را جمع و جور کرده به تلاشش برای شرکت در کنکور ادامه دهد.

نمره اول کنکور افغانستان با ابراز تاسف نسبت به از دست دادن دو تن از هم مکتبی هایش در حمله داعش به مرکز آموزشی موعود می گوید دو تن از 47 شهید این مرکز از اول نمره های مکتبی بودند که وی در آن درس می خواند.

شمسیه به پروسه صلح افغانستان نیز امیدوار است و می گوید طالبان به عنوان یک افغان باید با پذیرش جمهوریت و احترام به قانون اساسی افغانستان به صلح روی آورند.

خانم علیزاده تاکید می کند به عنوان یک داکتر اگر با یک زخمی طالبان یا داعش روبرو شود آنها را درمان می کند تا فرصت لازم برای تغییر افکار خود را پیدا کنند.

نماینده ملکی ناتو برای افغانستان می‌گوید امیدوار است گروه طالبان بدانند که دیگر راهی برای برگشت به گذشته وجود ندارد.

ستیفانو پونتیکورور نماینده ملکی ناتو برای افغانستان می‌گوید امیدوار است گروه طالبان بداند که راهی برای برگشت به 19 یا 20 سال گذشته وجود ندارد و افغان‌ها باید حکومتی را بسازند که مورد پذیرش دو طرف باشد.

نماینده ملکی ناتو با تاکید بر حفظ دستاورد‌های 19 سال گذشته در افغانستان گفته تمویل کنندگان توافق احتمالی صلح میان حکومت افغانستان و گروه طالبان را بررسی می‌کنند و اگر مطابق میل شان بود، به حمایت از افغانستان ادامه می‌دهند.  

آقای پونتیکوروو تاکید کرده: «صلحی ارزشمند خواهد بود که از دستاوردهای بیست سال گذشته حفاظت کند. حقوق زنان، حقوق اقلیت‌ها و به صورت عموم حقوق بشر و آزادی رسانه‌ها، این تنها راهی خواهد بود که می‌تواند منجر به روند صلح پایدار شود.»

نماینده ملکی ناتو گفته ناتو حامی آزادی بیان و رسانه‌ها در افغانستان است و به هیچ وجه حکومتی را حمایت نخواهد کرد که به محدود ساختن آزادی رسانه‌ها اقدام کند.

آقای پونتیکورو مذاکرات صلح را در قطر “واقعی” عنوان کرد، اما گفته است که سطح خشونت بسیار بلند است و پذیرفتنی نیست.

او همچنان گفت طالبان اگر مدعی اند که نگران مردم افغانستان هستند، باید برای پروسه صلح اعتمادسازی کنند و خشونت‌های شان را کاهش دهند.

نماینده ملکی ناتو افزود: «روند صلح دشوار خواهد بود اما اگر اعتماد نباشد به مراتب روند دشوارتر خواهد بود و کاهش خشونت به معنی اعتمادسازی میان دو طرف است.»

او در اشاره به خروج نیروهای آمریکا و ناتو از افغانستان گفت ایالات متحده و ناتو با هم وارد افغانستان شده و ماموریت را به پیش برده اند و با هم این کشور را ترک خواهند کرد.