دسته: سیاست

رییس‌جمهور غنی، گفت افغانستان، یکی از آسیب‌پذیرترین کشورهای جهان از نقطه نظر تغییرات اقلیمی است.

آقای غنی که شب گذشته (شنبه، ۲۲ قوس)، در نشست آنلاین «تغییر اقلیم» سخن می‌زد، گفته است که چرخه‌‌ی خشک‌سالی در افغانستان، به گونه‌ی قابل‌ملاحظه‌ای کوتاه‌تر شده و از ۳۳ سال یک‌ بار، به پنج سال یک‌ بار کاهش یافته است.

به گفته‌ی او، در حال حاضر باران‌های فصلی در افغانستان، به جای زمستان، در فصل بهار صورت می‌گیرد که پیامد آن سیلاب‌های مرگ‌بار و فرسایش شدید خاک است.

آقای غنی افزود باور بر این است که در جریان چهل سال پسین، ساحات جنوب شرقی افغانستان، یک‌و‌نیم درجه گرم‌تر شده است و از بین بردن بی‌رویه‌ی جنگلات نیز یکی دیگر از عواقب جنگ چهار دهه‌‎ی گذشته بوده است.

او گفت: «افغانستان دارای ظرفیت عظیمی برای تولید انرژی پاک و ایجاد صنعت سبز است و دارای منابع وافر آفتاب، آب و باد است که در صورت مدیریت درست، ظرفیت مجموعی تولید سه‌صد هزار میگاوات برق را دارا است.»

رییس‌جمهور، تاکید کرد انرژی سبز می‎تواند منجر به تحرک صنعت سبز در افغانستان شود و کار در این راستا جریان دارد.

او گفت پروژه‌های منطقه‌ای انرژی مانند پایپ لاین گاز تاپی و لین انتقال انرژی کاسا یک‌هزار در حال تطبیق اند.

آقای غنی گفت: «ما در حال ساخت ایستگاه‌های برق آبی در سراسر کشور بوده و ظرفیت های کشور در عرصه منابع آفتابی و بادی را مورد سنجش و بررسی قرار می‎دهیم. علاوه بر آن، امضا موافقت‌نامه‌ی اخیر با شرکت زیمنس انرژی، به ما امکان می‌دهد که به مرکز تولید انرژی قابل‌اتکا و پایدار با قیمت مناسب در منطقه مبدل شویم.»

او تاکید کرد تغییر اقلیم نه تنها یک مشکل در سطح ملی، بلکه در سطح جهانی است و رفع آن نیازمند تلاش‌های جمعی منطقه‌ای و جهانی می‌باشد.

سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، می‌گوید تفکر افراطی و قرائت افراط گرایانه از دین و باورهای دینی، یکی از چالش‌ها بر سر راه توسعه‌ی حقوق بشر است.

آقای دانش که روز شنبه (۲۲ قوس)، در مراسم گشایش «کمیسیون مشترک حفاظت از مدافعان حقوق بشر» سخن می‌زد، گفت برداشتن چالش‌ها از سر راه توسعه‌ی حقوق بشر، نیاز به آگاهی‌دهی دارد و زمان‌بر است.

به گفته‌ی او، با تداوم جنگ و خشونت در افغانستان، هنوز در برابر فعالیت‌های حقوق بشری، چالش‌های زیادی وجود دارد که برای فایق آمدن بر آن‌ها، نیاز به فرهنگ‌سازی، آگاهی‌دهی و فعالیت بیشتر است.

آقای دانش علاوه کرد، هنوز هم شماری فکر می‌کنند که حقوق بشر یک پدیده وارداتی و مغایر فرهنگ ملی است؛ اما برای رفع این توهم، نیاز به بومی‌سازی و ملی‌سازی ارزش‌های حقوق بشری است.

او تاکید کرد که تفکیک و تجزیه‌ی ارزش‌های حقوق بشری و پذیرفتن شماری از آن‌ها و رد کردن شمار دیگر آن و هم‌چنان برخوردهای سلیقه‌ای با ارزش‌های حقوق بشری، پذیرفتنی نیست.

آقای دانش، در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به روند صلح و حقوق بشر، گفت: «مردم افغانستان در مورد حقوق اساسی خود و تکرار دوره‌های تلخ و تاریک گذشته، نگرانی‌های جدی دارند. تا زمانی که آتش‌بس برقرار نشده و خشونت‎ها کاهش نیابد، نه مردم افغانستان باور به صلح پیدا می‌کنند و نه گفت‌وگوهای صلح پیشرفتی خواهد داشت.»

او، گفت که نظام امارتی یا هر نوع نظامی که از آن صدای پای دیکتاتوری و استبداد و انحصار شنیده شود و حقوق بشری افراد را نقض کند، نه تنها صلح را به ارمغان نمی‌آورد؛ بلکه جنگ را با نام و عنوان دیگری در افغانستان تشدید خواهد کرد.

«دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا شب گذشته اعلام کرد که واکسیناسیون مردم این کشور ضد کرونا با استفاده از واکسن «فایرز» طی کمتر از  24 ساعت آینده آغاز می شود.

ترامپ در ویدیوئی در حساب خود در توئیتر منتشر کرد گفت: کشور ما امروز معجزه پزشکی محقق کرد. واکسن امن و تأثیر گذار در فقط 9 ماه ساخته شد.این یکی از بزرگترین دستاوردهای علمی در تاریخ است.

ترامپ از اعلام موافقت سازمان غذا و داروی آمریکا با استفاده از واکسن فایرز ابراز رضایت کرد.سازمان غذا و داروی آمریکا روز جمعه اعلام کرد که مجوز استفاده از واکسن ضد کرونای شرکت فایرز را صادر کرده است.

رئیس جمهوری آمریکا همچنین کشف واکسن‌های کرونا را بزرگترین دستاورد «تاریخ پزشکی» دانست.ترامپ تأکید کرد که واکسن های «فایرز» و «مودرنا» موفق بوده اند و این دو واکسن امن هستند.

وی تصریح کرد این دو واکسن کارایی 95 درصدی خود را ثابت کرده اند و این بسیار بیشتر از توقع هاست.

رئیس جمهوری آمریکا تصریح کرد این واکسن برای همه شهروندان آمریکایی مجانی خواهد بود.

به گفته رئيس جمهوری آمریکا اولویت در تزریق نخستین واکسن‌های کرونا با افراد مسن در خانه‌های سالمندان و کارکنان بهداشت و درمان کشور خواهد بود.

شمار مبتلایان به ویروس کرونا در آمریکا حدود 15میلیون و 400 هزار نفر رسیده است. تاکنون نزدیک به 300 هزار نفر در این کشور اثر کرونا جان‌باخته‌اند.

پیش از این روزنامه واشنگتن پست روز گذشته- جمعه- نوشت که کاخ سفید  به « استیفان هان»رئیس سازمان غذا و داروی آمریکا دستور داده است یا مجوز استفاده از واکسن «فایرز-بیون تک» را بدهد یا از مقام خود استعفا دهد.

نماینده دائم قطر در سازمان ملل در سخنانی مذاکرات صلح افغانستان در دوحه را گامی مهم در مسیر حل و فصل اختلافات در این کشور خواند.

به گزارش خبرگزاری قطر، احمد بن یوسف آل ثانی، نماینده دائم قطر در سازمان ملل در سخنانی در جریان نشست مجمع عمومی این سازمان به نقش کشورش در مذاکرات صلح افغانستان اشاره کرد.

وی در این باره گفت: تلاش‌های قطر برای حمایت از برقراری دوباره امنیت، صلح و شکوفایی در افغانستان بیانگر سیاست خارجه استوار آن است که بر اهمیت حل و فصل اختلافات به شکل مسالمت‌آمیز و با میانجیگری تأکید دارد. ما با میانجیگری و با همکاری شریکان بین‌المللی‌مان موفق به تحقق دستاوردهای مهمی شدیم.

احمد بن یوسف در ادامه تصریح کرد: میزبانی قطر از مذاکرات صلح افغانستان در سپتامبر دستاورد مهمی در راستای حل و فصل سیاسی همه جانبه مشکل افغانستان و پایان دادن به خشونت و مشکلات انسانی در این کشور بود.

وی ادامه داد: علی‌رغم تدابیر پیشگیرانه برای مقابله با شیوع کرونا، اما قطر به میانجیگری میان طرف‌های افغانی ادامه داد و در تابستان گذشته موفق به دستیابی به آتش‌بس در دو عید فطر و قربان و همچنین عملیات تبادل اسری میان دولت افغانستان و طالبان شد.

 مشاور امنیت ملی رییس جمهور غنی پیشنهاد کرد مراحل باقی‌مانده مذاکرات بین هیأت‌های جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان در داخل کشور به پیش‌ برده شود.

حمدالله محب روز شنبه، بیست‌ودوم قوس در یک رشته توییتی نوشت دولت ترجیح خاصی در مورد مکان مذاکرات در داخل کشور ندارد و آماده است در هر منطقه‌ای که طالبان پیشنهاد کنند، به‌شمول ساخت تأسیسات آماد‌گی لازم را بگیرد و گفت‌وگوها را به پیش ببرد.

محب افزوده است که با پیش‌برد مذاکرات در داخل کشور ساحه امنیتی ویژه و قابل اعتماد برای همه و زمینه نظارت و اعمال ملکیت برای مردم در روند صلح فراهم می‌شود.

مشاور امنیت ملی تأکید کرده است که با پیش‌برد مذاکرات در داخل کشور، مذاکره‌کننده‌گان از خواست‌ها و مطالبات مردم بهتر آگاه می‌شوند و از مصارف اضافی جلوگیری خواهد شد.

حمدالله محب می‌افزاید که برای افغان‌ها مهم است که مراحل جاری مذاکرات در داخل افغانستان به پیش برده شود و به این ترتیب صلح به جای شرایط خارجی‌ها از واقعیت جامعه افغان‌ها متاثر شود و دایمی و سراسری باشد.

به گفته محب، صلح در بیرون از کشور، صلح‌کننده‌گان را از شرایط خارجی متاثر می‌کنند و تجربه‌ها نشان می‌دهد که این‌گونه آشتی منافع افغان‌ها را تأمین نمی‌کند.

گروه طالبان واکنش رسمی به این پیشنهاد نداده است.

مذاکرات بین‌الافغانی در دوحه، پایتخت قطر از ۲۲ سنبله آغاز شد و تاکنون جریان دارد.

دو طرف ماه‌ها روی تهیه کارشیوه پیش‌برد مذاکرات کار کردند و سرانجام با تسهیل کشور میزبان در مورد کارشیوه ۲۱ ماده‌ای به توافق رسیدند.

گزارش شده است که قرار است مذاکرات برای مدت سه هفته متوقف شود.

تصمیم‌گیری در این مورد در نشست روز آینده دو هیأت موکل شده است.

طالبان از سال ۲۰۰۱ میلادی که توسط امریکا و با همکاری جبهه شمال امارت اسلامی خود را نابود شده دیدند، به بعد هر روز ثروتمندتر و قدرت مند تر شده اند.
براساس گزارش محرمانه ای که به سفارش ناتو توسط ملا یعقوب، فرزند ملا عمر رهبر پیشین طالبان، در مورد منابع مالی طالبان تهیه شد و در ادامه رادیو آزادی به آن دست یافت این گروه در سال مالی که در مارچ ۲۰۲۰ به پایان رسید ۲٫۱ میلیارد دالر استرالیایی به دست آورده بودند.
دولت افغانستان اما در همین بازه زمانی ۷٫۴ میلیارد دالر استرالیایی عواید داشته است. حکومت افغانستان برای ختم جنگ نوزده ساله هم اکنون در چارچوب مذاکرات صلح دوحه تلاش می کند.
حنیف یوسفزاده، تحلیل گر مسائل اقتصادی در مرکز مطالعات افغانستان، منابع مالی طالبان را بررسی کرده که در زیر می آید:

1. مواد مخدر- ۵۶۰ میلیون دالر امریکایی
   براساس گزارش سازمان ملل متحد در مورد مواد مخدر جهان در سال ۲۰۲۰، در حدود ۸۴ درصد از مواد مخدر دنیا طی پنج سال گذشته در افغانستان تولید شده است. بیشتر سود حاصل از قاچاق مواد مخدر به جیب طالبان می رود، گروهی که تریاک را در مناطق تحت کنترل خود مدیریت می کند. بر اساس گزارش سال ۲۰۰۸ «واحد ارزیابی و تحقیق افغانستان، یک سازمان مستقل تحقیقی در کابل، طالبان بر هر حلقه اتصالی در زنجیره تولید مواد مخدر ده درصد مالیات وضع می کند. این زنجیره شامل دهاقین افغان که تریاک را کشت می کنند، لابراتوارهایی که تریاک را به مواد مخدر دیگر تبدیل می نمایند و سوداگرانی که محصول نهایی را از افغانستان خارج می سازند، می باشد.
3. معادن- ۵۳۷ تا ۶۲۳ میلیون دالر امریکایی
   معادن سنگ آهن، مرمر، مس، طلا، روی و دیگر معادن کانی های نادر خاکی در مناطق کوهستانی افغانستان یک تجارت پرسود برای طالبان به حساب می آید. کمپانی های کوچک و بزرگ استخراج معدن در افغانستان برای اینکه اجازه کار پیدا کنند به طالبان باج می دهند در غیر اینصورت با خطر مرگ مواجه می شوند. براساس گفته های کمیسیون سنگ ها و معادن طالبان (د دابارو کمیسیون) این گروه سالانه مبلغ ۵۳۷ میلیون دالر استرالیایی از معادن به دست می آورد. ناتو اما پیش بینی می کند که این مبلغ بالاتر باشد در حدود ۶۲۳ میلیون دالر استرالیایی، خیلی بیشتر از ۴۷ میلیون دالر استرالیایی در سال ۲۰۱۶٫
5. اخاذی و مالیات- ۲۱۵ میلیون دالر امریکایی
   طالبان مانند یک حکومت بر مردم و صنایع در مناطق روبه رشد تحت کنترل خود در افغانستان مالیات وضع می کند. این گروه حتی رسید رسمی دریافت مالیات صادر می نماید.
   صنایعی که ملزم به پرداخت مالیات به طالبان می باشند شامل «شرکت های استخراج معدن، شرکت های مخابراتی و پروژه های توسعه یی تمویل شده از کمک های بین المللی» می باشد.
   درایور ها بابت استفاده از بزرگ راه ها در مناطق تحت کنترل طالبان و دکان داران به خاطر کسب و کار باید به طالبان پول بدهند. طالبان همچنین از دهاقین عشر، ده درصد مالیات بر محصولات زراعی، و زکات، دو و نیم درصد مالیات بر دارایی، اخذ می کند.
   به گفته ملا یعقوب درآمدهای ناشی از مالیات- که می تواند اخاذی نیز خوانده شود- سالانه ۲۱۵ میلیون دالر استرالیایی برای طالبان عواید دارد. از آنجایی که بیشتر مالیات دهنگان پرورش دهنگان تریاک هستند نمی توان به صراحت میان درآمد ناشی از مالیات و درآمد مواد مخدر تفکیک قائل شد.
7. کمک های خیرخواهانه- ۳۲۲ میلیون دالر امریکایی
   طالبان از کمک کننده های خصوصی و نهادهای بین المللی در سراسر دنیا به صورت پنهان کمک های مالی دریافت می کند. بسیاری از کمک های مالی به طالبان از موسسات خصوصی و سازمان های خیریه در کشورهای حوزه خلیج فارس صورت می گیرد، کشورهای عربی که از نظر ایدئولوژیکی به طالبان نزدیک هستند. براساس اعلام مرکز مطالعات سیاسی و تحقیق افغانستان هر سال این کمک ها در حدود ۲۰۰ میلیون دالر استرالیایی به ۲۶۸ میلیون دلار استرالیایی طالبان اضافه می کند. این کمک های مالی در لیست گروه های حاملی تروریزم اداره خزانه داری امریکا ثبت شده است.
   به گفته سازمان های مبارزه با تروریزم امریکا برخی شهروندان از کشورهای عربستان سعودی، پاکستان و برخی دیگر از کشورهای حوزه خلیج فارس در حمایت مالی از طالبان سالانه حدود ۸۰ میلیون دالر استرالیایی به شبکه حقانی وابسته به طالبان کمک می کنند.
9. صادرات-۳۲۲ میلیون دالر امریکایی
   براساس اعلام شورای امنیت سازمان ملل، طالبان برای پولشویی، کالاهای اولیه مورد نیاز روزانه مردم را وارد و صادر می کند. به طور مثال «شرکت برادران نوروزی» که در زمینه واردات قطعات موتر و فروش وسایل دوباره مونتاژ شده و قطعات یدکی موتر فعالیت دارد وابسته به طالبان می باشد. درآمد خاصل طالبان از بخش صادرات سالانه ۳۲۲ میلیون دالر استرالیایی می باشد. این صادرات شامل تریکا و مواد معدنی غارت شده می باشد. تفکیک درآمد مواد مخدر و درآمد معادن در این حالت سخت است.

6. مشاور املات-۱۰۷ میلیون دالر امریکایی
   براساس اعلام شبکه تلویزیونی پاکستانی سما و ملا یعقوب طالبان در افغانستان، پاکستان و دیگر کشورها مشاورین املاک دارند. ملایعقوب به ناتو گفت طالبان سالانه حدود ۱۰۷ میلیون دالر از بخش مشاورین املاک درآمد دارد.
8. کشورهای خاص
   به گزارش بی بی سی، یک گزارش دسته بندی شده سی آی ای پیش بینی کرد در سال ۲۰۸۸ میلادی کمک هایی که از کشورهای خاص عمدتا کشورهای عربی حوزه خلیج فارس به طالبان شده بود به ۱۴۲ میلیون دالر استرالیایی می رسید.
   بر اساس اعلام چندین منبع امریکایی و بین المللی امروزه کشورهایی مثل روسیه، ایران و پاکستان و عربستان سعودی به طالبان پول می دهند. به گفته کارشناسان تعیین میزان دقیق پول هایی که این کشورها سالانه به طالبان می دهند سخت است اما برآورد می شود به ۶۷۱ میلیون دالر استرالیایی برسد.
9. 
   ایجاد بودجه زمان صلح
   نزدیک به بیست سال است که طالبان روی لت و کوب، تخریب و کشتار در افغانستان هزینه می کنند. حکومت افغانستان نیز برای مبارزه با شبه نظامیان طالب هزینه سنگینی پرداخت می کند که بیشتر به قیمت خدمات اساسی عمومی و توسعه اقتصادی انجام می شود.
   توافق صلح در افغانستان به دولت این امکان را می دهد که در مسیر منابع نادر خود تغییر ایجاد کند. حکومت افغانستان همچنین می تواند از ناحیه سکتورهای قانونی به شمول معادن که اکنون تحت کنترل طالبان است درآمدهای تازه کسب کند. از سویی هم با استقرار امنیت و آرامش در افغانتسان سرمایه گذاری های خارجی افزایش یافته به حکومت کمک می کند وابستگی اش به کمک های جامعه جهانی از جمله ایالات متحده امریکا و اتحادیه اروپا را کم کند.
   چندین دلیل برای لزوم استقار صلح در کشور جنگ زده ای مثل افغانستان وجود دارد که سلامت مالی یکی از آنهاست.

پولیس کابل می‌گوید مسیح فخری، فرمانده تولی حوزه دهم شهر کابل، شب گذشته در نزدیکی میدان هوایی حامد کرزی توسط افراد مسلح ناشناس کشته شده است.

فردوس فرامرز، سخن‌گوی فرماندهی پولیس کابل گفت فرمانده تولی حوزه دهم شهرکابل از سوی افراد ناشناس کشته شده‌است.

وی افزود «فاعل قضیه» بازداشت شده است و تحقیقات در پیوند به قتل این فرمانده جریان دارد.

از سویی‌هم امرالله صالح، معاون نخست ریاست جمهوری در جلسهٔ شش و نیم صبح گفت قاتل این افسر نظامی، حمید نام دارد که شامل فهرست جرم پیشه‌هایی که منتشر شده، می‌باشد.

آقای صالح می افزاید یکی دیگری از افسران لوژیستیکی از مربوطات حوزهٔ دهم پولیس در حوزهٔ هشتم با چاقو مجروح گردیده است.

امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری می‌گوید از طرف «طالبان داعشی» در یک پیام کتبی هشدار دریافت کرده‌اند که اگر زندانیان‌شان اعدام شد، کابل را به مسلخ (کشتارگاه) شیعیان تبدیل خواهند کرد.

آقای صالح صبح امروز (شنبه، ۲۲ قوس) در صفحه‌ی رسمی فیس‌بوک خود نوشت «طالبان داعشی» همچنان هشدار داده‌اند که افراد اختطاف‌شده را سر خواهند برید.

صالح همچنان نوشته است: «من به ریاست امنیت ملی کابل هدایت دادم که تمام طالبان داعشی که در چنگال قانون هستند به شبکه‌های خود پیام بدهند که دولت همه شجره‌ی آنها را می‌شناسد. این‌که تا اکنون مهار نشده‌اند بحث علیحده است که رابطه‌ی مستقیم به قابلیت‌ها و توانایی ما دارد.»

معاون اول ریاست‌جمهوری در عین حال تأکید کرده است هیچ تهدیدی مانع معرفی چهره‌ی «آدم‌کشان» نخواهد شد. او یک‌بار دیگر از قوه‌ی قضاییه‌ی کشور خواسته است که این «خوانخوارها» را محاکمه‌ی علنی کرده و به روند دادگاهی کسانی‌که قبلا بازداشت شده‌اند، سرعت بدهد.

محمد محقق، رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان به این یادداشت امرالله صالح واکنش نشان داده است. او در صفحه‌ی رسمی فیس‌بوک خود نوشته است: «مسئولین باید در تبلیغات‌شان مسئولانه عمل کنند، روایت شیعه‌کُشی طالبان در کابل ناامنی روانی را تشدید می‌کند.»

شاه حسین مرتضوی، مشاور فرهنگی رییس‌جمهور اشرف غنی نیز این یادداشت صالح را «شیعه‌هراسی» خوانده است.

مرتضوی نوشته است: «داعش و طالبان دشمن بشریت و افغانستان اند. ما نباید در اطلاع‌رسانی به شیعه‌هراسی دامن بزنیم. نوع و شیوه اطلاع‌رسانی ما باید مسلکی شود و به جنگ روانی دشمن کمک نکند.»

ملا عبدالغنی برادر معاون سیاسی و رییس دفتر طالبان در دوحه در نشستی خواهان رهایی زندانیان و رفع تحریم اعضای گروه طالبان شده است.

نمایندگان بلندپایۀ طالبان در هفتمین دور گفت‌وگوهای Track 2 که از سوی جامعۀ قلب آسیا به همکاری مرکز مطالعات مناقشه و بشری دوحه و مرکز همکاری‌های دانشگاه نیویارک برگزار شده بود، مواضع‌شان را دربارۀ مذاکرات بین‌الافغانی و نظام آیندۀ افغانستان مطرح کرده‌اند.

ملا برادر در این نشست مجازی گفت طبق توافق طالبان با امریکا باید اعضای امارت اسلامی از لیست تحریم بیرون می‌شدند. چگونه امکان دارد که یک طرف مذاکره تحریم باشد و در سفرهایش محدویت وجود داشته باشد و طرف دیگر، آزادانه فعالیت نماید. بیرون‎شدن امارت از تحریم حق انسانی ماست.

معاون سیاسی طالبان همچنان گفت برای کاهش فاصله و اعتمادسازی باید زندانیان باقی ماندۀ طالبان از بند آزاد شوند. رهایی زندانیان باید همزمان با شروع مذاکرات بین الافغانی انجام می‎شد.

ملا برادر افزود ادارۀ کابل ممثل ارادۀ مردم نیست. جهان با آن‌ها به عنوان نماینده مردم تعامل نکند.

این مقام بلندپایۀ طالبان تأکید کرد امارت اسلامی به‌دنبال انحصار قدرت نیست؛ بلکه با حضور تمام افغان‌ها به دنبال یک نظام همه‎شمول اسلامی می‌باشد.

او از سازمان‌های بین‌المللی و کشورهای کمک کننده خواسته که اصل شفافیت و عدالت را در کمک‌های‌شان در نظر گیرند. به گفتۀ او، شفافیت و عدالت زمانی تأمین می‌شود که کمک‌ها در همسویی با امارت اسلامی توزیع شود.

رییس دفتر سیاسی طالبان در قطر گفت: « بر بنیاد مصالح ملی خواهان روابط حسنه با دنیا و همسایگان هستیم. به‌جای سیاست منفی منطقه‌یی، خواستار روابط مثبت هستیم. آجندای خارجی نداریم. در امور دیگر کشورها مداخله نمی‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم در کشور ما مداخله صورت گیرد. از خاک افغانستان علیه کشورهای منطقه و جهان استفاده صورت نخواهد گرفت. نمی‌خواهیم که کشور ما محل رقابت نا سالم جهان باشد.»

ملا برادر در بخشی از صحبت‌هایش گفت که امارت اسلامی به ادامۀ توافق‌نامۀ ۲۹ فبروری میان طالبان و امریکا متعهد است. ما باور داریم که این یک توافق‌نامۀ جامع است. همه باید به اجرای آن متعهد باشند.

این اظهارات درحالی صورت می‌گیرد که مرحلۀ دوم مذاکرات بین‌الافغانی آغاز گردیده است. هیأت جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان روی آجندای مذاکرات بین‌الافغانی گفت‌وگوها را آغاز کرده‌اند.

همکاران فردین امینی در تلویزیون آریانانیوز این رویداد را تأیید کرده‌اند. برخی از همکاران او می‌گویند که فردین امینی، به گونۀ مرموز به قتل رسیده است.

وزارت داخله با تأیید این خبر اعلام کرد بر بنیاد یافته‌های اولیه فردین امینی، گردانندۀ برنامه‌های تلویزیون آریانانیوز خودکشی کرده است.

طارق آرین، سخنگوی این وزارت در یک رشته توییت نوشته است فردین امینی که پیش از چاشت روز (جمعه، ۲۱ قوس) به شهرک «منشی میرغلام» از مربوطات ناحیۀ هفدهم شهر کابل رفته بود پس از دریافت یک تماس تلفنی دست به خودکشی زده است.

به گفتۀ آقای آرین، امینی توسط سنگ نوک‌تیز گردن خود را بریده است. طارق آرین می‌گوید که شواهد این رویداد موجود می‌باشد.

او می‌افزاید محافظان شهرک منشی میرغلام تلاش کرده‌اند که مانع خودکشی فردین امینی شوند، اما این تلاش‌ها نتیجه نداشته است.

سخنگوی وزات داخله می‌افزاید فردین امینی پس از منتقل‌شدن به شفاخانۀ ایمرجنسی، جان باخته است. او می‌گوید قضیه به گونۀ همه‌جانبه بررسی می‌شود.

این رویداد یک روز پس از ترور ملالی میوند، گوینده خبر تلویزیون خصوصی انعکاس در ننگرهار، رخ داده است. نهادهای دفاع از خبرنگاران گفته‌اند که در جریان سال ۲۰۲۰ ده کارمند رسانه‌یی‌ کشته شده‌اند.

حدود یک‌ماه پیش الیاس داعی، خبرنگار رادیو آزادی در نتیجۀ انفجار ماین در شهر لشکرگاه، مرکز ولایت هلمند کشته شد. به تاریخ هفدهم عقرب امسال یما سیاووش، مشاور روابط عامۀ بانک مرکزی و گردانندۀ پیشین طلوع‌نیوز نیز با دو تن از هم‌کارانش در انفجار بر موتر حامل‌شان جان باختند.

جو بایدن، رئیس جمهوری منتخب آمریکا، گروه دیگری از وزرا و اعضای ارشد کابینه آتی خود را معرفی کرد، گروهی که نام سوزان رایس نیز در آن به چشم می‌خورد.

بایدن، روز جمعه ۱۱ دسامبر (۲۱ قوس) در جریان مراسمی در شهر ویلمینگتون در ایالت دلاویر آمریکا، ضمن اعلام نام چندین عضو جدید کابینه و دیگر گزینه‌های برتر دولت آتی خود گفت برخی از این چهره‌های آشنا و برخی دیگر برای تصدی این پست‌ها جدید هستند، اما همه آنها با «شرایط و چالش‌های تازه‌» روبرو خواهند بود.

نام افرادی که بایدن آنها را معرفی کرد، روز پنجشنبه توسط تیم او رسما اعلام شده بود.

بایدن دنیس مک دونا، رئیس دفتر باراک اوباما، رئیس جمهور پیشین را به عنوان گزینه خود برای پست وزارت امور کهنه‌سربازان (نظامیان بازنشسته) تام ویلساک، وزیر پیشین کشاورزی را به سمت وزیر کشاورزی و مارسیا فاج، نماینده اوهایو در کنگره را به عنوان گزینه خود برای سمت وزیر مسکن و توسعه معرفی کرد.

اما معروف‌ترین فردی که رئیس جمهوری منتخب نام او را اعلام کرد، سوزان رایس، مشاور امنیت ملی سابق در دولت اوباما بود. خانم رایس قرار است در دولت بایدن به عنوان مدیر شورای سیاست داخلی کاخ سفید خدمت کند. کاترین تای نیز که در دولت اوباما مسئول نظارت بر تجارت با چین بود، به عنوان گزینه پیشنهادی بایدن برای پست نماینده تجاری ایالات متحده معرفی شده است.

مک دونا، ویلساک، فاج و تای همگی برای آغاز به خدمت در سمت‌های جدید باید در مجلس سنا مورد تأیید قرار بگیرند، اما سوزان رایس نیازی به تأیید سنا ندارد.

تا پیش از این بسیاری سوزان رایس را گزینه‌ای در رقابت برای پست معاون رئیس جمهور یا وزیر امور خارجه بایدن می‌پنداشتند. رایس در زمان اوباما ابتدا به عنوان سفیر آمریکا در سازمان ملل منصوب شد و سپس به سمت مشاور امنیت ملی رئیس جمهوری رسید. او رابطه نزدیکی با جو بایدن دارد و در زمینه سیاست خارجی نیز دارای تجربه‌ای طولانی است.

وی همچنین در دولت بیل کلینتون به عنوان دستیار ویژه رئیس جمهور و مدیر ارشد امور آفریقا در کاخ سفید، دستیار دبیر دفتر امور آفریقا در وزارت امور خارجه و نیز مدیر سازمان‌های بین‌المللی و صلح‌بانی در شورای امنیت ملی آمریکا فعالیت کرده بود.

اگر سنای آمریکا به کاترین تای رأی اعتماد بدهد، او نخستین زن رنگین‌پوست در تاریخ آمریکا خواهد بود که به سمت نماینده تجاری این کشور منصوب می‌شود.

من تمایل داشتم که مک‌کریستال، مولن و پتروس اعتراف کنند که برنامه‌ی همه‌جانبه برای خروج نیروها نداشته‌اند. در حالی که بخشی از راهبرد مک‌کریستال، به دست وود وارد، در واشنگتن‌پست افتاده بود ارزیابی من این بود که این سه فرد، در مسیر مطمین و درستی قرار دارند. ارزیابی مک‌کریستال، بخشی از یک تعهد – راهبرد نظامی‌ بود که بدون در نظرداشت عواقب سیاسی، نتیجه‌ی آن را با مردم شریک ساخته بود.
گیتس می‌گفت، برخی اوقات صحبت‌های مولن در اداره‌ی پیشین سبب خشم بوش نیز می‌شد. برخی از مقامات در کاخ سفید متهم به پنهان‌کاری می‌شدند، اما من به انس گرفتن با نظامیان پیشین در سال‌های حاکمیت بوش فکر می‌کردم، هم‌چنان در مورد میزان توافق دیدگاه‌های سیاسی در رابطه به جنگ‌و‌صلح؛ و نیز در مورد هزینه‌ی جنگ، اهداف دیپلوماتیک، امنیت و سایر برنامه‌هایی که بیرون از سازمان سیا (CIA)و پنتاگون – وزارت دفاع – امریکا طرح می‌شد.
به‌سادگی می‌توان اعتراف کرد؛ فکتورهای -پسا ۱۱ سپتامبر – که کاخ سفید برای مبارزه و توقف تروریزم روی دست گرفته بود را مطالعه کرده بودم؛ اما پرسش‌های وارد شدن امریکا به عراق این‌که چه اهدافی در آن نهفته است و به چه دلیلی نیروهای این کشور وارد عراق شدند؟ و پرسش‌هایی از این‌دست برای کاخ سفید اعصاب خرد کن بود.
به‌صورت عموم؛ نیروهای غیرنظامی در پی‌ ایجاد یک پالیسی در آن وضعیت بودند، اما کنگره از تصویب یک پالیسی خارجی نظامی مشکل‌آفرین شانه خالی می‌کرد.
تمرکز مولن، پتروس، مک‌کریستال و گیتس، همه روی خلا‌هایی بود که در گذشته به آن مواجه بودند. امریکا شاید یکی از کشورهای موفق بود که افرادی با چنین تجربه‌ی نظامی را در نظام داشت. این گروه، در فرصتی اندک در رابطه به جنگ عراق، تصمیم‌ قابل ملاحظه‌ و درستی گرفتند. نخسین برنامه‌ی پتروس در عراق، قابل تحسین بود و یک رییس جمهور می‌توانست در این مورد بیش‌تر فکر کند؛ یک نگاه همه جانبه در رابطه به هزینه و قدرت کشور نخست جهان. تفاوت‌های زیادی در رابطه به تاکتیک‌های نظامی و موضوعات کلیدی، میان پالیسی‌‌سازان ملکی و چشم‌انداز ریاست جمهوری و مشاوران نظامی وجود داشت. تمام موضوعات با درنظرداشت، قاعده‌‌ی تعریف شده و مرتبط به افغانستان بود.
یکی از موضوعات کلیدی که اختلاف میان من و گیتس را افزایش داده بود، بحث محدودیت هزینه مالی اپراتیفی از طرف کنگره بود. گیتس آن را به‌خوبی درک کرده بود؛ اما این بیش‌تر به یک چالش می‌ماند تا یک گزینه‌ی مشروع که منجر به توسعه اطلاعاتی شود.
راهام و بایدن برای تأیید طرح مک‌کریستال، در رابطه به افغانستان که ۳۰ – ۴۰ میلیارد دالر امریکایی هزینه‌بر می‌شد، نیاز به تأیید کنگره داشتند؛ در غیر آن، پس از دهه‌ها جنگ، ملت از چنین راهبرد سیاسی‌ای بیزاری می‌کرد.
گیتس برخی اوقات در رابطه به راهبرد ماه مارچ و راه‌کار سیاسی من در رابطه به جنگ می‌پرسید. موضوعی که پیش از آن هیچ‌گاه در موردش پرس‌وپال نمی‌کرد. اما اکنون این برایش مهم بود که در رابطه به هزینه‌ی مالی، سیاست و دموکراسی، اطلاعات داشته باشد و راهبردی را روی دست بگیرد که از شکست دشمن مطمین شود.
پرسش‌ها در مورد صدها میلیون دالر هزینه‌ی موشک‌هایی بود که در جنگ استفاده شده‌اند ولی با این وجود، هنوز هم مکاتب و مراکز صحی امنیت نداشتند. او نیاز داشت تا در مورد پیشرفت اعزام نیروها برنامه‌‌ریزی کند. تصورش موفقانه بود؛ زیرا انگیزه‌ی میهن‌دوستی میان نیروهای جوان امریکایی در خط جنگ، اعتمادش را افزایش داده بود. این چیزی نبود که گیتس در موردش فکر کند، ولی ذهن‌اش کنجاو بود. بحث ما در رابطه به «افغانستان» از میانه‌ی ماه سپتامبر تا نوامبر ادامه یافت که این، رکورد بلندترین بحث را در واشنگتن گرفته بود. ما در «اتاق وضعیت» در رابطه به راهبرد مک‌کریستال از ۲ -۹ ساعت بحث می‌کردیم. گاهی صحبت‌ها، تنها با گیتس و مولن – دو جنرال ارشد نظامی، تا ساعت‌ها به درازا می‌کشید.
حدس و گمان‌ها در رسانه‌ها، در رابطه به راهبرد مک‌کریستال هم‌چنان ادامه داشت، اما ما تلاش داشتیم حدس و گمان‌ها را نادیده بگیریم. بیش‌تر منتقدان ما، از مخالفان حمله امریکا به عراق بودند و راهبرد مک‌کریستال (CION) که قرار بود در عراق عملی شود نیز مورد نقد آنان قرار داشت.
در طرح اصلی پتروس؛ تمرکز روی آموزش نیروهای امنیتی – دفاعی و حمایت از مردم محلی در ساحاتی بود که طالبان نفوذ داشتند؛ این طرح در اولویت قرار داشت، اما افغانستان ۲۰۰۹، عراق سال ۲۰۰۶ نبود. دو کشور، با چالش‌ها و راه ‌حل‌های متفاوتی قرار پیش رو ما قرار داشت.
در گفتمان «اتاق وضعیت» بُعدهای تاریک راهبرد مک‌کریستال در مورد افغانستان، هر روز روشن‌تر می‌شد. تطبیق این راهبرد نه‌تنها منجر به نابودی القاعده می‌شد، بل؛ در به‌دست‌آوردن اهداف طرح شده در زمان ریاست جمهوری من نیز قابل پیش‌بینی بود.
تأکید جان بارنین، این بود که القاعده در عراق و گروه طالبان در جامعه‌ی افغانستان، دوباره ریشه دوانده‌اند. طالبان رابطه‌ی نزدیکی با القاعده دارند، اما طوری وانمود می‌کنند که منافع امریکا و متحدانش را در بیرون از افغانستان هدف قرار نمی‌دهند.
کارل آیکن‌بیری، سفیر ما در کابل، تأکید بر اصلاحات در حکومت کرزی داشت. اما با این‌وجود، نگران افزایش انگیزه‌های ضد امریکایی بود.
مک‌کریستال، طرح دوگانه‌‌ی «افزایش و خروج» نیروها را از عراق ارایه کرد. جو بایدن روی طرح هدف قرار دادن رهبران القاعده در پاکستان با هواپیماهای بدون سرنشین تمرکز داشت و آن را بهتر از اعزام ۱۰۰ هزار نیرو، برای مبارزه در کشور دومی (افغانستان) می‌دانست.
مک‌کریستال و برخی از جنرالان ارشد نظامی، در مورد نگرانی‌های موجود تا حد امکان پاسخ ارایه کردند، ولی این پاسخ‌ها قناعت‌بخش نبود. با توجه به تجربه و درایت نظامی آنان، برخی موضوعات گنگ بود و پای استدلال‌ شان در بخش‌هایی از این راهبرد می‌لنگید.
مک‌کریستال هنوز نگران به‌نظر می‌رسید. جو بایدن برای چند مرتبه نیاز وجود یک راهبرد موفق برای مبارزه با تروریزم را شرح داد، ولی هنوز چالش‌های بسیاری در این راه وجود داشت.
افزایش تنش‌ها میان کاخ سفید و پنتاگون نگران کننده بود. گروه «NSC» – دفتر شورای امنیت ایالات متحده‌ی امریکا – فکر می‌کرد که در رابطه به راهبرد موجود، کارشکنی صورت گرفته است.
شورای امنیت تلاش داشت که در این مورد اطلاعات جمع آوری کند، اما گیتس، برخورد جدی‌تری با دفتر شورای امنیت (NSC)داشت.
او آنان را به بی‌کار‌گی متهم می‌کرد و به‌همین دلیل، در برخی اوقات رابطه‌ی کاخ سفید باشورای امنیت به سردی می‌گرایید.

مترجم: ابوبکر صدیق

صلـح یکـی از مهـم‌ترین و پرکاربـردترین واژه‌های عصـر حاضر است. در کنار بازیگـران بـزرگ و قدرت‌منـد، بازیگران غیردولتـی و در بخش‌های پایین‌تـر طیف‌هـای مختلـف ملت‌هـا نقـش مهمـی را می‌تواننـد در برقـراری صلـح بازی کنند. زنـان یکـی از مهمتریـن گروه‌هایی هسـتند کـه هـم مـورد تخاصـم در جنگ‌ها بوده اند و هم تلاش‌هایی در راستای برقـراری صلـح انجام داده اند. با توجـه به اهمیت ایـن مسـئله، بررسی نقش زنان افغان در فرایند صلح افغانستان و نوعیت مشارکت آنان از جملـه انگیـزه‌های اصلـی این نوشتار اسـت.

بررسی‌ها نشان داده که درگیری‌های نظامی، تروریسم و رفتارهای خشونت‌آمیز، زنان را بیشتر از بیش مورد آسیب قرار داده. نقض حقوق انسانی زنان و کودکان در جریان جنگ‌ها و درگیری‌های نظامی نیز به طور آشکار بنیان‌های سلامت و امنیت جامعه بشری را مورد تهدید قرار می‌دهد. روند مهاجرت‌های ناشی از مخاصمات مسلحانه نیز بر مصائب زنان در مناطق درگیر افزوده است. بنابراین،  زنان  نخستین گروهی هستند که با فروپاشی زیرساخت‌های اجتماعی و سیاسی آسیب می‌بینند. از سویی دیگر با توجه به اهمیت این موضوع، ضروری است تا در زمان استقرار صلح، نقش و جایگاهی درخور توجه برای زنان در حوزه تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی در فرآیند صلح  در نظر گرفته شود. از همین‌رو تلاش‌های گسترده‌ای در این راستا صورت گرفته است.

گسترش فرهنگ صلح وحمایت از زنان

سال ۲۰۰۰ سال بین‌المللی فرهنگ صلح و سال ۲۰۰۱ سال گفت‌وگوی تمدن‌ها نامیده شده بود تا زمینه تلاش‌های جهانی برای مبارزه با مشکلات جهان ، به ویژه زنان، فراهم آید. به طور مثال در متن اقدامات یونسکو نیز همواره اجرای برنامه‌های گسترش تساوی و عدالت در میان زنان و مردان جایگاه مهمی داشته است. به همین دلیل تأمین منابع مالی لازم برای حضور فزاینده زنان در عرصه‌های تصمیم‌گیری سیاسی-اقتصادی، تلاش‌ها برای افزایش آگاهی در مورد ضرورت حمایت از قربانیان جنگ‌ها و پایان دادن به خشونت علیه زنان در جریان آن، بررسی و بازبینی عوامل جنسیتی مربوط به فرهنگ صلح، حمایت از زنان در رسانه‌ها و فضای مجازی، تشکیل و گسترش شبکه‌های زنان، آموزش و ارتقای آگاهی و مهارت‌های آنان به منظور ارتقای خودباوری و بهبود فرصت‌های زندگی و شغلی دختران در میان این برنامه‌ها قرار داشت. هم‌راستا با این برنامه‌ها نهادها، دفاتر و نهادهای زیادی در جهت بهبود و ارتقای وضعیت زندگی زنان فعالیت کرده اند. قابل یادآوری است که در سال‌های پسین، نهادهای دیگری نیز چه در سکتور خصوصی و چه در ساختار تشکیلاتی دولت نیز تنها برای تمرکز و فعالیت درین بخش‌ها ایجاد شده و آغاز به فعالیت کرده اند.

زنان در مذاکرات

پس از سقوط طالبان در ۲۰۰۱ دولت افغانستان وارد گفت‌وگوهای زیادی با هدف ایجاد صلح با این گروه شد و توافق‌های جزئی با بعضی عناصر آن را نیز به دست آورد. بسیاری از این مذاکرات به دلایل سیاسی، رسیدن به بست‌ها، عدم برقراری ارتباطات درست و یا کارشکنی‌ها متوقف شدند. در سال ۲۰۲۰ تلاش‌های پیش از مذاکره به پیشرفت‌هایی دست یافت. پس از ۹ دور مذاکره، طالبان و ایالات متحده امریکا در ۲۹ فبروری سال ۲۰۲۰ توافق‌نامه‌ای را امضا کردند که زمینه مذاکرات را در داخل افغانستان فراهم آورد. مذاکرات بین‌الافغانی در ابتدا قرار بود در مارچ ۲۰۲۰ آغاز شود اما با افزایش خشونت و اختلاف نظر بر سر تبادل زندانیان به تأخیر افتاد. در ماه سپتامبر، مذاکرات رسمی صلح بین جمهوری اسلامی افغانستان و طالبان در دوحه قطر آغاز شد که تاکنون نیز ادامه دارد.

در این میان، زنان افغان از ابتدا تا انتها هر لحظه از مذاکرات را با دقت مشاهده و هر بند از توافق‌نامه‌ها را موشکافانه بررسی کردند. مسئله بر سر حذف یا حضور آنان بود. نگرانی آنان از این بود که مذاکره‌کنندگان جهت خاتمه دادن به این جنگ‌فرسایشی و دست‌یابی به صلح با طالبان، حقوق‌زنان را به غنیمت به جانب مقابل واگذار کنند. زنان و دختران از زمان سقوط طالبان که با تفاسیر بنیادگرایانه از اسلام زنان را شهروندان درجه دوم محسوب می کردند، پیشرفت‌های قابل توجهی داشته اند. درحالی که تحت حاکمیت طالبان از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، زنان افغان از تحصیل و کار، و در یک کلام حضور در جامعه، منع شده بودند. پس از سقوط طالبان زنان از فرصت‌های زیادی برای تحصیل و مشارکت در زندگی سیاسی و اقتصادی برخوردار شدند، گرچه همچنان با محدودیت‌هایی در دسترسی به عدالت، مواجهه با خشونت و آزار و اذیت روبرو بوده و با آنان مقابله می‌کنند.

شورای روابط خارجی Council on Foreign Relations یک سازمان مستقل، اتاق فکر و ناشری است که جهت بررسی بیشتر و بهتر روابط بین الملل و سیاست‌های خارجی کشورهای جهان مخصوصاَ ایالات متحده امریکا در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد. این نهاد هیچ موضعی در قبال مسائل سیاسی ندارد اما همواره تحقیقات و تحلیل های موثری درین باره ارائه کرده است. در یک مقاله این نهاد به نام مشارکت زنان در فرایندهای صلح درباره مشارکت زنان افغان دراین روندها چنین آمده است: «زنان فقط در پانزده دور از شصت‌وهفت دور گفت‌وگو، شامل مذاکرات رسمی و غیررسمی، جلسات تحقیقی و مشاوره‌های بین المللی، بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰ به شکل رسمی شرکت کردند، که ۲۲ درصد را تشکیل می‌دهد. در مذاکرات صلح جولای ۲۰۱۹ نیز از هفتادویک نماینده یازده نفر زن بودند، که ۱۵ درصد را تشکیل می‌دهد. در مذاکرات صلح سپتامبر ۲۰۲۰ ، چهار زن در تیم مذاکره ۲۱ نفره دولت افغانستان حضور داشتند، که ۱۰ درصد را تشکیل می‌دهد.» در حالی که هیچ‌گاه در جانب مقابل، هیچ زنی حضور نداشته است؛ به طور مثال در تیم بیست‌ویک نفره طالبان در مذاکرات قطر. این حضور جزئی و کم‌رنگ نشان‌دهنده این است‌که به‌طور کلی دست‌آوردهای اجتماعی و سیاسی زنان افغان به فرصت‌های محدودی برای حضور آنان در روند صلح تبدیل شده است.

تأثیرات مشارکت زنان

مقاله مذکور همچنان اشاره کرده است که زنان در شورای عالی صلح و شوراهای صلح ولایتی تلاش کرده اند تا در راستای حمایت از ادغام مجدد جنگ‌جویان سابق، تسهیل آزادی گروگان‌ها و مقابله با روایت‌های افراطی تأثیرگذار باشند. در طول روند صلح نیز، زنان در جامعه مدنی دولت افغانستان، طالبان و همه طرف‌های دیگر را تحت فشار قرار داده اند تا از حقوق و فرصت‌های زنان افغان در هر توافق‌نامه محافظت کنند. فراتر از نقش‌های رسمی، زنان در جامعه مدنی تلاش کرده اند تا از طریق مشاوره مستقیم با دولت افغانستان و غیرمستقیم با طالبان، تغییری در روند صلح بیاورند. آنان همچنین در نهادهای تأسیس شده توسط دولت، مانند شورای عالی صلح افغانستان (با حضور داشت ۲۶ درصد زنان) و شوراهای صلح ولایتی (۲۰ درصد اعضای زن) تلاش کرده اند تا حمایت عمومی از این روند را افزایش دهند. به عنوان مثالی دیگر، اعضای زن شورای عالی صلح، در سال ۲۰۱۴، با وجود شرایط خطرناک، یک کمپاین سراسری را در تمام سی‌وچهار ولایت کشور رهبری کردند تا آگاهی عمومی از روند کار را افزایش دهند. سازمان دهندگان زن، بیست‌وپنج هزار امضا از زنان و دختران را برای حمایت از روند صلح جمع‌آوری کردند، که آن را به حامد کرزی رئیس جمهور وقت، رهبران طالبان و سازمان ملل تحویل دادند. اما مسئله اینجاست که فعاليت‌های غيررسمی زنان برای صلح به ندرت در فرآیندهای رسمی صلح منعکس می‌شوند. زنان اغلب از فرآیندهای رسمی صلح کنار گذاشته می‌شوند چون تصميم گيرنده، رهبران نظامی، یا جنگ‌جو نيستند. گاهی نیز به این دلیل دور نگه‌داشته می‌شوند چون تصور می‌شود از مهارت‌های لازم جهت اشتراک در روند صلح و فرایندهای بعدی آن برخوردار نيستند. به همین دلیل است که فرآیندهای صلح ابعاد مختلف دیدگاه‌های جنسيتی را در نظر نمی‌گيرند  و در نتیجه نگرانی‌های اصلی زنان نیز به میز مذاکره راه نمی‌یابند.

چه باید کرد؟

نباید فراموش کرد که بدون مشارکت زنان و دختران و گنجاندن چشم‌اندازهای جنسیتی در فرآیندهای رسمی و غیررسمی صلح، صلح‌پایدار ایجاد نخواهد شد. گرچه دولت افغانستان و بازیگران بین‌المللی متعهد شده اند كه از نمایندگی زنان در روند صلح حمایت كنند. وعده‌ها سپردند، و نیز پالیسی‌سازی‌ها بوجود آمد اما به دلیل نبود اراده سیاسی و بودجه، پیشرفت‌ها تاکنون محدود بوده است. به‌طور نمونه قطع‌نامه ۱۳۲۵ شورای امنیت هنوز روی کاغذ مانده و پیشرفت کندی داشته است. تا زمانی‌که استراتژی روشنی در مورد چگونگی عملی کردن این قطعنامه تدوین نشده باشد، پیش‌رفت چشم‌گیر در نمایندگی زنان در ایجاد صلح کم و چشم‌اندازهای صلح‌پایدار کم‌رنگ خواهد ماند. ضروری می‌نماید که انرژی و حضور فعالانه ی زنان در دیگر عرصه‌ها باید به مشارکت و نفوذ بیشتر در فرآیندهای رسمی تبدیل شود. درحالی‌که درک هنجارها و رسوم‌جنسیتی در یک جامعه می‌تواند اطلاعات مهمی برای مذاکره کنندگان و دیگر نهادهای درگیر فراهم کند اما سازمان‌های‌بین‌المللی همواره تجربه و دخالت غیر رسمی در فرآیندهای صلح را به رسمیت نشناخته و مورد استفاده قرار نداده اند. گروه‌های مذاکره‌کننده تقریباً فقط بر احزاب سیاسی و سایر فعالان سیاسی رسمی متمرکز هستند.

ناگفته پیداست شیوه‌های سنتی اغلب وزن بیشتری نسبت به قانون اساسی یک کشور دارند. اگرچه قوانین کشورها برای به رسمیت شناختن برابری جنسیتی مهم است، اما در عمل  اجرای آن را تضمین نمی‌کنند. سازوکارهای سنتی/مذهبی معمولاً وزن بیشتری نسبت به قانون اساسی کشور دارند، حتی در مکان‌هایی که قانون از زنان خواسته است که در مجامع تصمیم‌گیری نقش بیشتری داشته باشند، این حضور اجرا نمی‌شود. به همین دلیل مشارکت گروه‌های بی‌شماری از نهادهای دولتی، غیردولتی و بین‌المللی در عرصه‌های رسمی و غیررسمی ضروری است و تنها نباید به وزارت امور صلح و یا یک تیم مذاکره کننده اکتفا کرد.

از سوی دیگر ناگفته نباید گذاشت که حضور مذاکره‌کنندگان زن تضمین‌کننده این نیست که مسائل برابری جنسیتی در دستور کار صلح قرار داده خواهند شد. تمام فعالان در فرآیندهای رسمی صلح – مرد یا زن – جهت کار مؤثر برای بهبود وضعیت زنان در توافق‌نامه‌های آتی و رفع نگرانی‌های زنان باید آگاهی و ظرفیت لازم را داشته باشند. به همین جهت ضروری است توافق‌نامه‌های صلح به اهمیت برابری جنسیتی به صراحت بپردازند. به طور مثال به مواردی مانند حقوق بشر و خشونت های جنسی با داشتن آگاهی کافی به طور واضح پرداخته شود.

نهایتاً این‌که منظور از شمولیت نیز تنها ارتقای مشارکت زنان در محیط‌های رسمی نیست، بلکه شناخت جایگاه آن‌ها در تأثیرگذاری است. حضور زنان در عرصه‌های یاد شده باید مؤثر و مفید باشد. هدف برابری جنسیتی و ارتقای نقش زنان در فرایند صلح تنها زیاد کردن تعداد زنان  و به اصطلاح اضافه کردن سیاهی لشکر نباید باشد.

در دنیایی که از درگیری، افراط‌گرایی و آوارگی بسیار رنج کشیده است، نمی‌توانیم تنها به تک موج‌هایی از امید برآمده از اقدامات عاجل و نظر به موقعیت افراد اتکاء کنیم. ما به تمام توان و شجاعت سیاسی رهبران جامعه در هر سطح و اقدام مشترک تمامی آنان نیاز داریم. سالگردهایی همچون روز جهانی صلح و یا کمپاین ۱۶ روزه محو خشونت علیه زنان، بیش از هر چیزی باید فراتر از گذر سال‌ها به شمار آیند. باید فرصتی برای سیاست‌گذاران باشند تا از شعارگفتن‌ها فراتر رفته و گفته‌های‌شان را عملی کنند تا از این طریق بتوان به صلح سراسری در کشور دست یافت.

راضیه دانش

روسله یاسینزی عثمانی

پولیس کابل، گفت در نتیجه‌ی برخورد ۱۰ گلوله‌ی راکت بر مناطق مختلف شهر کابل، یک نفر کشته شده و دو نفر دیگر زخم برداشته اند.

فردوس فرامرز، سخن‌گوی پولیس کابل، به رسانه ها گفت صبح روز شنبه (۲۲ قوس)، ۱۰ گلوله‌ی راکت از ساحه‌ی لب جر خیرخانه از یک موتر سراچه، بر مناطق مختلف کابل پرتاب شده است.

او افزود: «سه راکت در اطرف دورتر از میدان، پنج راکت در مربوطات ناحیه‌ی نهم ساحه‌ی مسکونی هواشناسی، یک راکت در ساحه‌ی زن‌آباد ناحیه‌ی نهم و یک راکت در ساحه‌ی مسکونی خواجه‌رواش برخورد کرده که یک کشته و دو زخمی به جا گذاشته است..»

تا اکنون هیچ گروهی مسوولیت این رویداد را به عهده نگرفته است.

صبح روز گذشته افراد مسلح ناشناس، ملالی میوند، خبرنگار زن را در ولایت ننگرهار کشتند.

یک ماه پیش، الیاس داعی، خبرنگار رادیو آزادی در شهر لشکرگاه مرکز این ولایت کشته شد. آقای داعی ۳۳ ساله بود و از سال ۲۰۰۸ به این سو برای رادیو آزادی کار می‌کرد.

عطاء الله خوگیانی، سخنگوی والی ننگرهار روز (پنجشنبه ۲۰ قوس) گفت که حوالی ساعت هفت صبح به وقت محلی در ناحیه سوم شهر جلال آباد زمانی که ملاله میوند به طرف دفتر کار خود می‌رفت، از سوی افراد مسلح ناشناس به ضرب گلوله کشته شد.

این چندمین حمله مرگبار به روزنامه‌نگاران افغانستان در هفته‌های اخیر است.

به گفته سخنگوی والی ننگرهار خانم میوند از فعالان مدنی این ولایت نیز بود.

او افزون بر خبرنگاری و گویندگی در تلویزیون خصوصی انعکاس، یکی از تحلیلگران بازی کریکت نیز بود.

در حمله روز گذشته راننده خانم میوند نیز کشته شده است.

بوریس جانسون، نخست‌وزیر بریتانیا، می‌گوید به احتمال قوی گفت‌وگوها به دلیل خروج بریتانیا از اتحادیه‌ی اروپا شکست بخورد و این کشور بدون توافق خارج شود.

به نقل از خبرگزاری رویترز، نخست‌وزیر بریتانیا روز پنج‌شنبه (۲۰ قوس/۱۰ دسامبر)، گفت به احتمال قوی، این کشور بدون توافق بر سر تجارت آزاد، از اتحادیه‌ی اروپا خارج شود.

بوریس جانسون، گفت احتمال بالایی وجود دارد که روابط بریتانیا با اتحادیه‌ی اروپا شبیه روابط استرالیا با این اتحادیه باشد، تا روابط تجاری کانادا با این اتحادیه.

نخست‌وزیر بریتانیا از مردم و شرکت‌ها خواسته است که خود را برای یک خروج بدون توافق، آماده کنند.

بریتانیا برای توافق با اتحادیه‌ی اروپا بر سر تجارت آزاد، تا پایان سال روان فرصت دارد و اگر این کشور به توافقی نرسد، با موانع زیاد تجاری رو‌به‌رو خواهد شد و بر اقتصاد بریتانیا اثر منفی خواهد گذاشت.

بریتانیا ماه‌ها است که با اتحادیه‌ی اروپا بر سر ماهی‌گیری، شرایط روابط تجاری و فضای رقابتی عادلانه در حال مذاکره است و آخرین مذاکره‌ی آن‌ها چهارشنبه (۱۹ قوس، ۹ دسامبر)، بدون هیچ دست‌آوردی پایان یافت.

دونالد ترامپ ، رئیس جمهور آمریکا روز پنجشنبه در توئیتر اعلام کرد مراکش به چهارمین کشور مسلمان تبدیل شده که روابط خود با اسرائیل را عادی می‌سازد.

ترامپ با استقبال از این توافق «تاریخی» نوشت که این به معنی «دستیابی به موفقیت بزرگ برای صلح در خاورمیانه» است. او همچنین در توئیتی جداگانه نوشت که ایالات متحده همچنین ادعای مراکش در مورد مالکیت منطقه مورد مناقشه صحرای غربی را به رسمیت می‌شناسد.

خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از مقامات کاخ سفید گزارش داد محمد ششم، پادشاه مراکش در گفتگو با ترامپ توافق کرده است که کشورش روابط دیپلماتیک با اسرائیل را از سر بگیرد و «برای گسترش ثبات منطقه‌ای، همکاری اقتصادی و فرهنگی (با اسرائیل) را گسترش دهد».

این توافق نتیجه گفتگوهای مشاور ارشد رئیس جمهوری آمریکا، یعنی جارد کوشنر، داماد دونالد ترامپ بوده است. کوشنر گفت: «این مسئله امنیت اسرائیل را بیشتر تقویت کرده و در همان حال فرصت‌هایی برای مراکش و اسرائیل فراهم می‌کند تا روابط اقتصادی خود را تعمیق و زندگی مردم خود را بهبود ببخشند.»

کشورهای مسلمان در خاورمیانه و شمال آفریقا به طور بی‌پیشینه‌ای در حال عادی‌سازی روابط خود با اسرائیل هستند، اما هر کدام از آنها دلایل خود را برای این کار دارند.

پیش از مراکش، امارات، بحرین و سودان نیز عادی‌سازی روابط خود با اسرائیل را آغاز کرده بودند.

روزنامه جروزالم پست در مقاله‌ای تحلیلی به قلم «ست جی فرانتزمن» نوشت که چندین هفته پیش یک کارشناس خاورمیانه و روابط با اسرائیل به این تحلیل‌گر گفته اگر عربستان سعودی علامت‌های خاصی بفرستد، مراکش احتمالا خیلی سریع با اسرائیل رابطه برقرار می‌کند.

ملک محمد ششم، پادشاه مراکش به داشتن روحیه باز و میانه‌روی معروف است، اما برای برقراری روابط با اسرائیل به چراغ سبز ریاض و واشنگتن احتیاج داشت. اکنون به نظر می‌رسد که او این اجازه را یافته است.

مراکش اکنون قرار است با اسرائیل روابط دیپلماتیک کامل برقرار کند و پروازها میان این کشور با اسرائیل، همانند پروازها با دبی از سر گرفته شود. جارد کوشنر، مشاور ریاست جمهوری آمریکا گفته است که اسرائیل دفاتر رابط خود را در رباط بازگشایی می‌کند و مراکش نیز همین کار را در تل آویو انجام می‌دهد.

دفتر رابط مراکش در اسرائیل در سال ۱۹۹۴ افتتاح شد. در سپتامبر ۱۹۹۴، یعنی یک ماه قبل از امضای پیمان صلح اردن، به نظر می‌رسید این کشور آماده عادی‌سازی روابط با اسرائیل است، اما از آن زمان تا کنون پیشرفت چندانی در این امر حاصل نشد و دولت رباط حتی در سال ۲۰۱۳ علناً علیه سیاست عادی‌سازی موضع گرفت.

جروزالم پست می‌نویسد که کوشنر تا کنون کلید فشار در معاملات صلح با اسرائیل بوده و اخیراً به منظور پایان دادن به بحران خلیج فارس بین ریاض و دوحه در قطر حضور یافته است.

جارد کوشنر گفته بود این مسئله امنیت اسرائیل را بیشتر تقویت کرده و در همان حال فرصت‌هایی برای مراکش و اسرائیل فراهم می‌کند تا روابط اقتصادی خود را تعمیق و زندگی مردم خود را بهبود ببخشند.

در اواسط ماه سپتامبر اخبار مبنی بر عادی‌سازی روابط مراکش با اسرائیل به دلیل راکد ماندن این پرونده تحقق نیافت و پروازهای مستقیم میان دو کشور که قرار بود برقرار شود، انجام نشد.

در مورد این که پس از امارات و بحرین کدام کشور آماده عادی‌سازی روابط با اسرائیل است، حدس و گمان‌های زیادی مطرح می‌شد. سودان که به نظر می‌رسید در مسیر نزدیک شدن با اسرائیل قرار دارد، برای این کار منتظر ماند تا واشنگتن نام این کشور را از سیاهه حامیان تروریسم خارج کند. بسیاری می‌گفتند عربستان سعودی هم می‌تواند به سمت یک توافق صلح با اسرائیل برود، اما با توجه به نتیجه به دست آمده از انتخابات ایالات متحده و پیروزی جو بایدن، احتمالا این محاسبه تغییر کرده است.

حساب مراکش در این میان کمی پیچیده‌تر است. این کشور مانند تونس، موریتانی، عمان، قطر و تعداد دیگری از کشورها در گذشته بدون عادی‌سازی روابط با اسرائیل با این کشور پیوندهایی ارتباط داشته است. مراکش به دلیل داشتن جامعه یهودی، با اسرائیل روابط تاریخی داشته است. در حالی که پادشاه مراکش در سال ۲۰۱۹ از اسرائیل به دلیل رفتارش با فلسطینیان انتقاد کرده بود، رئیس جمهور اسرائیل در ماه ژانویه از او به دلیل حمایت از همزیستی با جامعه یهودی تشکر کرد.

به نوشته تحلیل‌گر جروزالم‌ پست این بخشی از شبکه پیچیده روابط اسرائیل با کشورهای مسلمان است.

اگرچه برخی از پیوندهای یهودیان مراکش با اسرائیل در گذشته بحث‌برانگیز بوده است، اما این کشور به طور كلی به عنوان یك كشور مثبت‌نگر در مسئله صلح و ازسرگیری روابط شناخته می‌شود.

«ست جی فرانتزمن» می‌نویسد خوبی مراکش آن است که به دست عناصر طرفدار ایران یا افراط گرایان اخوان المسلمین ربوده نشده است. خاورمیانه که از زمان بهار عربی، ظهور و سقوط داعش و بحران خلیج فارس در سال ۲۰۱۷ و همچنین افزایش نقش ایران در عراق، لبنان، سوریه و یمن اکنون ظاهر جدیدی پیدا کرده، منطقه‌ای است که بیشتر از گذشته دچار پراکندگی شده و همزمان اسرائیل جای خود را در میان کشورهای عربی بیشتر باز کرده است.

مراکش برای برقراری روابط با اسرائیل، از دولت آمریکا خواسته بود که منطقه صحرای غربی را به عنوان بخشی از این کشور به رسمیت بشناسد. مراکش از دهه ۱۹۷۰ تا کنون این منطقه را به کنترل خود در آورده اما جنبشی مخالف با حکومت مراکش به نام جبهه پولیساریو در آنجا هنوز فعالیت دارد.

تا پیش از انتخابات آمریکا تصور، غالب در جهان عرب این بود که در صورت پیروزی ترامپ، کشورهایی چون عمان، قطر، مراکش و احتمالا سایر کشورها از الگوی امارات برای نزدیک شدن به اسرائیل پیروی می‌کنند.

رهنورد زریاب، داستان‌نویس پرآوازه کشور، در سن ۷۶ سالگی درگذشت. او از چندی به این سو به دلیل بیماری که داشت، در شفاخانه بستری بود.

صدیق الله توحیدی، از دوستان نزدیک آقای زریاب درگذشت زریاب را تایید کرد و گفت رهنورد زریاب شب گذشته درگذشت.

برخی از رسانه‌های محلی افغانستان به نقل از پزشک معالج او هم خبر درگذشت آقای زریاب را گزارش داده‌اند.

لطف‌الله نجفی‌زاده، از همکاران آقای زریاب نیز درگذشت او را تایید کرد و گفت آقای زریاب در هفته‌های گذشته به کرونا مبتلا شده بود.

آقای زریاب در کنار نویسندگی، از سال‌ها به این سو در تلویزیون خصوصی طلوع به عنوان ویراستار کار می‌کرد.

محمداعظم رهنورد زریاب (متولد ۱۳۲۳) یکی از موثرترین و مطرح ترین نویسندگان معاصر افغانستان بود که جامعه فرهنگی ایران و تاجیکستان نیز با آثار او آشنایی دارند.

آقای رهنورد لیسانس خود را در رشته روزنامه‌نگاری در دانشگاه کابل خوانده بود و مدرک کارشناسی ارشد را در همین رشته از دانشگاه ویلز جنوبی از بریتانیا به دست آورده بود. او به زبان انگلیسی تسلط داشت و در فلسفه، روانشناسی و جامعه شناسی مطالعاتی زیادی داشت.

رهنورد زریاب ده‌ها اثر ادبی خلق کرده بود و پرکارترین نویسنده از نظر تعداد آثار تولید شده در دهه‌های اخیر بود. آقای رهنورد در انواع و سبک‌های مختلف روایت‌های خود را به خوانندگانش عرضه کرده است.

رهنورد زریاب بیشتر از صد داستان کوتاه و چندین رمان نوشته است که شماری از این داستان‌ها در مجموعه‌های چون آوازی از میان قرن‌ها، مرد کوهستان، دوستی از شهر دور، نقش‌ها و پندارها چاپ شده است. ترجمه ها و مقالات زریاب در کتاب‌های چون پیراهن‌ها، حاشیه‌ها و گنگ خوابدیده منتشر شده است.

مقالات تحقیقی او درباره صادق هدایت و بزرگ علوی از کارهای مورد توجه ایرانیان است.

گزیده‌ای از داستان‌های کوتاه رهنورد زریاب به نام “تصویر” به زبان روسی ترجمه شده و فیلمنامۀ فیلم “اختر مسخره” نیز از آثار اوست.

آقای زریاب همسر سپوژمی زریاب، نویسنده نامدار دیگر افغانستان، بود و سه فرزند دارد.

رهنورد زریاب در اوایل دهۀ هفتاد خورشیدی به فرانسه مهاجرت کرد و پس از سقوط طالبان به کابل برگشت.

راه آهن خواف- هرات به طول ۱۴۰ کیلومتر به شکل ویدیو کنفرانس با حضور روسای جمهوری ایران و افغانستان به بهره‌برداری رسید.

صبح امروز پنجشنبه در سی و ششمین برنامه افتتاح جهش تولید، راه آهن خواف – هرات تا ایستگاه روزنک به طول ۱۴۰ کیلومتر با اعتباری بالغ بر ۴۳۰ میلیارد تومان که ارزش روز آن ۱۸۰۰ میلیارد تومان است به طور رسمی به دستور حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی و محمد اشرف غنی روسای جمهوری ایران و افغانستان به بهره برداری رسید.

روحانی در مراسم بهره برداری از راه آهن خواف – هرات، خطاب به رییس جمهوری و مردم افغانستان، گفت:  «امروز روز سلام، روز رحمت، روز گشایش برای دو ملت بزرگ افغانستان و ایران است. دو ملتی که از یک ریشه از یک تاریخ از یک فرهنگ و از یک منطقه در طول تاریخ برادری و همسایگی خود را به عنوان بهترین یاران یکدیگر حفظ کردند.»

وی افزود: «امروز به عنوان یکی از روزهای تاریخی در روابط دو ملت بزرگ ایران و افغانستان است. روابط ما همیشه از طریق دلها و اندیشه‌ها و فرهنگها،‌رفتارها و تلاش‌ها بوده است. امروز ریل راه آهن این پیوند را مستحکم‌تر می‌کند. »

رییس جمهور ایران یادآور شد: «روزی توام با شادمانی برای دو ملت افغانستان و ایران است که به سهم خودم جناب آقای رییس جمهور [غنی] بسیار خوشحالم که گرچه نشد به دلیل شرایط بهداشتی و کرونایی در کنار همدیگر با حضور فیزیکی این افتتاح را انجام دهیم اما از طریق فضای مجازی این افتتاح بزرگ را با فرمان دو رییس جمهوری شاهد خواهیم بود. به عنوان یک روز تاریخی برای ما فراموش نشدنی است.»

همچنین محمداشرف غنی رییس جمهوری افغانستان در مراسم افتتاحیه این خط آهن، گفت: «خوشحالم که امروز شاهد بهره‌برداری پروژه تاریخی و حیاتی راه آهن هرات – خواف هستیم.»

وی افزود: «افتتاح این مسیر مهم نتیجه تلاش‌های خستگی ناپذیر هر دو کشور در بخش اتصال منطقه ای و رسیدن به رفاه اقتصادی آینده است.»

اشرف غنی در ادامه از کمک‌های جمهوری اسلامی ایران برای مبارزه با موج اول کرونا به مردم و دولت افغانستان قدردانی کرد و همچنین از رئیس جمهوری ایران برای مداوای مهاجرین مبتلا به بیماری کرونا در ایران سپاسگزاری نمود.

رییس جمهور افغانستان گفت تکمیل پروژه هرات- خواف با وجود محدویت های کرونایی نشانه بارز اراده ملی هر دو کشور و محصول زحمات مسئولان دو کشور بود و افتتاح این پروژه تاریخی در راستای احیا توسعه و جهش اقتصادی در هر دو کشور است و آن را به فال نیک گرفته و از آن استقبال می کنیم.

عملیات احداث راه آهن خواف – هرات بطول  ۲۲۵ کیلومتر شامل چهار قطعه است که قطعات ۱ و ۲ واقع در ایران به طول ۷۸ کیلومتر – از خواف تا مرز شمتیغ در استان خراسان رضوی – قطعه سوم نیز از شمتیغ تا ایستگاه روزنک در کشور افغانستان به طول ۶۲ کیلومتر به همراه ساختمان ایستگاه روزنک با هزینه ایران و با هدف کمک به توسعه کشور افغانستان احداث شده است.  

به گفته سعید محمد فرمانده قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء (ص) راه‌آهن خواف – هرات به صورت یک خطه، بـا سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت برای قطارهای مسافری و ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت برای قطارهای باری طراحی شده است که با هزینه جمهوری اسلامی ایران و با همکاری وزارت راه و شهرسازی و قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء(ص) اجرا شد و قطعه چهارم در تعهد کشور افغانستان است.

به گفته محمد اسلامی وزیر راه و شهرسازی در خصوص تکمیل بخش تعهد افغانستان، مذاکرات مقدماتی انجام شده تا توسط شرکت‌های ایرانی مسیر در تعهد دولت افغانستان را در قالب تهاتر با اقلام معدنی افغانستان، تکمیل کنیم. شرکت‌های ایرانی این پیشنهاد را ارایه کرده اند، مذاکرات مقدماتی انجام شده است تا راه آهن را از ایستگاه روزنک به هرات و از هرات به مزار شریف متصل کنیم تا خط ریلی ابریشم نیز از این مسیر احداث شود تا هم نقش رونق اقتصادی – اجتماعی افغانستان را دنبال کند و هم ایران از آن بهره مند شود.

همچنین وزیر راه و شهرسازی درباره اجرای این طرح نیز گفت: اجرای این طرح در اجلاس کمک به افغانستان در سال ۸۵ بین روسای جمهوری دو کشور امضا و عملیات اجرایی این پروژه از سال ۸۶ آغاز شد. در بازه زمانی ۶- ۷ ساله به دلیل مسائل امنیتی و شرایطی که در منطقه پیش آمد، این پروژه با وقفه مواجه شد اما از ۲ سال گذشته به صورت کاملا جدی و قاطع موضوع را پیگیری کردیم تا این پروژه را تکمیل و به بهره برداری برسانیم.

توسعه و تقویت روابط اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی دو کشور با تسهیل صادرات و واردات کالا و مسافرت بین دو کشور، دسترسی مناسب ریلی افغانستان از طریق ایران به دیگر مناطق بین‌المللی اعم از آب‌های آزاد جنوب، منطقه قفقاز، ترکیه، عراق و اروپا، ‌ پوشش خدمات ترابری ریلی برای حدود ۱ میلیون نفر از مردم افغانستان در منطقه هرات، جابجایی و ترانزیت بیش از ۶ میلیون تن بار در سال از جمله ابعاد اقتصادی این طرح است.

– شکوفایی فعالیت های عمرانی و اقتصادی منطقه شمال‌غرب افغانستان، امکان توسعه و ایجاد کریدور ریلی از هرات به مزارشریف در شمال شرق افغانستان، خروج از انزوای جغرافیایی منطقه سنگان در خاک ایران و شهر هرات افغانستان، کاهش هزینه نسبی حمل و نقل و رفع انحصار حمل کالا از حمل و نقل جاده ای، افزایش ایمنی در ترابری منطقه کاهش مصرف سوخت در مقایسه با حمل و نقل جاده‌ای  از دیگر ابعاد اقتصادی طرح راه آهن خواف – هرات است.

اتصال کشور افغانستان به شبکه ریلی ایران (از طریق راه آهن مشهد-بافق)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به کریدور بین المللی شمال – جنوب (حوزه خزر، روسیه و شمال اروپا)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به کریدور بین المللی شرقی – غربی اکو و تراسیکا (کشور ترکیه و جنوب اروپا)، اتصال کشور افغانستان از طریق راه آهن ایران به آبهای آزاد (بندرعباس و بندر چابهار در جنوب ایران) و  کمک به رشد و توسعه سواحل مکران و افزایش مبادلات از طریق بندر جابهار به عنوان قطب حمل و نقل بین المللی  از جمله ابعاد بین المللی طرح راه آهن خواف – هرات است.

ایرنا