دسته: اجتماعی

طاهر زهیر، سرپرست وزارت اطلاعات و فرهنگ، می‌گوید نهادهای حامی خبرنگاران و جامعه‌ی جهانی، باید بر گروه‌هایی که در تلاش حذف فیزیکی خبرنگاران استند، فشار بیاورد تا از این کار دست بردارند.

آقای زهیر که روز پنج‌شنبه (۴ جدی)، در نشستی در پیوند به «تهدیدات امنیتی در برابر آزادی بیان» سخن می‌زد، گفت ترور خبرنگاران، مصداق بارز جنایت بشری است.

او افزود: «از نهادهای امنیتی تقاضای جدی داریم که برای تامین امنیت خبرنگاران تدابیر ویژه‌ای را روی دست بگیرند. این تدابیر، مستلزم میکانیزمی است که وزارت اطلاعات و فرهنگ آمادگی کامل خود را برای تدوین آن دارد.»

به گفته‌ی آقای زهیر، هیئت‌ گفت‌وگوکننده‌ی دولت افغانستان، باید تامین امنیت خبرنگاران را در اولویت کاری اش قرار دهد و شورای عالی مصالحه‌ی ملی نیز، باید با گروه طالبان در راستای حفظ جان خبرنگاران به تفاهم حداقلی برسد.

سرپرست وزارت اطلاعات و فرهنگ، از نهادهای حامی خبرنگاران و کشورهای خارجی نیز خواست تا بر گروه‌های تروریستی فشار وارد کنند تا از کشتن خبرنگاران دست بردارند.

او، از خبرنگاران نیز خواست تا دیدگاه شان را در راستای تامین امنیت فزیکی شان، با وزارت اطلاعات و فرهنگ و نهادهای امنیتی در میان بگذارند.

آقای زهیر، تاکید کرد که گروه‌های درگیر با دولت افغانستان، باید از کشتار غیرنظامیان و خبرنگاران دست بردارند.

او در پاسخ به این پرسش که پشت پرونده‌های ترور خبرنگاران، دست چه کسانی است؟ گفت: «طالبان بپذیرد یا نپذیرد، مسئول هر نوع اتفاق ناگواری است که در افغانستان رخ می‌دهد. طالبان عامل خشونت، وحشت و جنگ است. دولت افغانستان با کسی جنگ ندارد؛ بلکه در خط دفاعی است.»

این در حالی است که در جریان کم‌تر از دو ماه گذشته، پنج خبرنگار و کارمند رسانه‌ای در افغانستان کشته شده اند.

یما سیاوش، گوینده‌ی پیشین طلوع‌نیوز در کابل، ملاله میوند، خبرنگاران رادیو – تلویزیون خصوصی انعکاس در ننگرهار، الیاس داعی، خبرنگار رادیو آزادی در ولایت هلمند و رحمت‌الله نیک‌زاد، رییس اتحادیه‌ی خبرنگاران غزنی و خبرنگار تلویزیون الجزیره و آسوشیتدپرس، افرادی اند که در جریان کمتر از دو ماه گذشته ترور شده اند.

هم‌چنان به تازگی، فردین امینی، گوینده‌ی آریانانیوز نیز به گونه‌ی مرموز در کابل جان باخت.

ارگ ریاست جمهوری، می‌گوید تا یک سال دیگر معاشات تمام کارمندان دولت از طریق بانک‌ها پرداخت خواهد شد.

فاطمه مورچل، معاون سخنگوی ریاست جمهوری افغانستان، امروز (پنج‌شنبه، چهارم جدی) طی یک نشست خبری در کابل گفت، برنامۀ بانکی سازی پرداخت معاشات کارمندان دولت به شدت ادامه دارد.

خانم مورچل، افزود براساس برنامۀ دولت تا یک سال دیگر معاشات تمام کارمندان ملکی و نظامی دولت از طریق بانک‌ها پرداخت خواهد شد.

معاون سخنگوی ریاست جمهوری، تاکید کرد بانکی سازی پرداخت معاشات کارمندان دولت به هدف مبارزه با فساد مالی و جلوگیری از حیف و میل امتیازات کارکنان دولتی توسط ماموران بلند رتبه، روی دست گرفته شده است.

گفتنی است که حکومت افغانستان در کنفرانس ژنوا که چندی پیش به هدف تمدید کمک‌های بین‌المللی به دولت افغانستان برگزار شد؛ متعهد شده است که تلاش‌های جدی برای مبارزه با فساد در کشور، روی دست می‌گیرد.

مسئولان امنیتی در ولایت قندهار می‌گویند در پی یک حملهٔ مسلحانهٔ افراد ناشناس، محمدعمر آخندزاده، رییس ارشاد، حج و اوقاف این ولایت زخم برداشت و یک محافظ وی جان باخت.

عبدالبشیر خاکسار، معاون سخن‌گوی فرماندهی پولیس قندهار به رسانه‌ها گفت حوالی ساعت ۹:۰۰ صبح امروز (پنجشنبه، ۴ جدی) افراد مسلح ناشناس بالای آقای آخندزاده، رییس حج و اوقاف در ساحه‌ی «چاونی»، از مربوطات حوزه‌ی سیزدهم امنیتی شهر قندهار حمله کردند.

آقای خاکسار افزود در این رویداد، یک محافظ رییس ارشاد، حج و اوقاف قندهار کشته شده است.

او می‌گوید افراد مسلح ناشناس پس از تیراندازی، از ساحه فرار کردند.

سخن‌گوی فرماندهی پولیس قندهار اطمینان داد تلاش‌ها برای بازداشت این مهاجمان ادامه دارد.

تاکنون فرد و یا گروهی مسئوولیت این رویداد را به عهده نگرفته است.

قندهار یکی از ولایت‌های ناامن کشور است که گروه طالبان در آن حضور گسترده دارند.

یک روایت از برادرم که در قطعه خاص فاریاب وظیفه اجرا می کرد برای شما بازگو می کنم که نشان می دهد خدمات مارشال دوستم باعث محبوب شدنش گردیده باشد.

برادرم که سرباز قطعه خاص بود گفت: «ما در ولسوالی غورماچ در محاصره کلی دشمن قرار گرفته بودیم حتی بعضی از همسنگران ما با خانواده هایشان توسط تماس تلفنی خدا حافظی کرده بود مارشال دوستم آن زمان جنرال بود تا هنوز رتبه مارشالی نگرفته بود در جوزجان بود برای ما نیروی کمکی فرستاد و دشمن را به عقب راند وقتی نیرو های مارشال صاحب وارد قرارگاه ما شد دور از تصور ما بود. دیدیم که خود مارشال صاحب اولین کسی بود که وارد شد ما از ایشان پرسیدیم جنرال صاحب شما و اینجا چرا خود را به خطر انداختید.»

معاون نخست ریاست جمهوری به کمک چند سرباز بی واسطه امده بود، اگر واسطه می داشتیم در خط نبرد فاریاب ما را روان نمی کردند. اشک شوق از چشمان ما سرازیر می شد و جنرال صاحب می گفت شما فرزندان صادق این خاک هستید من تا زنده هستم شما را تنها نمی گذارم بلاخره طالبان خبر شدند که در همین قرارگاه خود جنرال دوستم آمده است آنها نیز نیرو های کمکی شان را خواستند حملات خود را شدت دادند تا جنرال دوستم را از بین ببرند. آنها یک قرار گاه را زیر باران گلوله های هاوان قرار دادند آنقدر جاسوس آنها دقیق گزارش می داد که در یک لحظه مارشال صاحب در صحن قرار گاه ایستاد بود بلافاصفه پس از 30 ثانیه که مارشال صاحب داخل اطاق شد دقیقا در جایی که ایستاد بود گلوله هاوان اصابت کرد. بیست دقیقه بعدش یک چرخبال فدایی مارشال صاحب زیر بارانی از گلوله ها در نزدیکی ما نشست کرد و بعد از 40 یا 50 ثانیه پرواز کرد. مورال تمام سربازان زیر صفر شد. دشمن چنان حمله می کرد چون تصمیم قاطع گرفتند که مارشال دوستم که آن زمان جنرال بود را باید بکشند.

چرخبال بالا شد روحیه ها ضرب در صفر شد همگی گفتند در همین پرواز جنرال دوستم رفت همگی نا امید شده بودیم مجال سر خاریدن نداشتیم و منتظر بودیم که چند دقیقه یا چند ساعت بعد مرگ ما حتمی است شایعه میان سربازان پخش شد که جنرال صاحب رفت همگی منتظر مرگ بودیم.

یک وقت دیدیم در سایه روشنایی باران گلوله ها سایه ی یک مرد بزرگ در حال قدم زدن میان سنگر های ارتباطی سربازان دیده می شود. دست خود را به شانه همسنگرم گذاشت و گفت:« بچم آفرین خوب تخنیکی جنگ می کنی و یک گپ را بفامین که شما دقیقا مثل فرزندانم هستید مه اولاد های خوده دم مرمی دشمن تنها ایلا نمی کنم تا که زنده هستم کسی تار موی تانه کم نمیتانه.»

این سخنان جنرال دوستم در سنگر بود همگی فهمیدیم که جنرال دوستم نرفته است چرخبال نشست کرده بود از جنرال تقاضا کرده بود که باید برود دیگر راه نجات نیست خلبان هم با صد جان فشانی چرخبال را به زمین نشاند جنرال دوستم به جواب گفته بود مه از دشمن فرار نمی کنم و سربازان خوده تنها ایلا نمیکنم هلیکوپتر را بگو که پرواز کند به جای امن برود.

این بود یک گوشه از فداکاری های مارشال صاحب. در ادامه گفت فردای همان شب از حالت دفاعی بیرون شدیم به حالت تهاجمی قرار گرفتیم از دشمن تلفات سنگین گرفتیم و ساحه را پاکسازی کردیم.

مارشال محبوب نباشد پس کی محبوب باشد؟

خداداد ابراهیمی

کمیسیون مختلط مجلس‌های نمایندگان و سنای پارلمان، فرمان رییس‌جمهور غنی را در مورد تشکیل اداره‌ی ملی امتحانات به عنوان یک اداره مستقل، تصویب کرد.

این فرمان، روز چهارشنبه (۳ جدی)، تصویب شد.

با تصویب این فرمان، اداره‌ی ملی امتحانات از چارچوب وزارت تحصیلات عالی خارج و به عنوان یک اداره‌ی مستقل فعالیت خواهد کرد.

فرمان تقنینی رییس‌جمهور غنی در مورد ایجاد اداره‌ی ملی امتحانات، در بیست‌وسوم سرطان سال جاری از سوی مجلس نمایندگان رد شده بود؛ اما از سوی مجلس سنا تایید شد.

همزمان با کشته شدن شش خبرنگار در کمتر از دو ماه کمیته حفاظت از خبرنگاران اعلام کرد افغانستان پس از مکزیک دومین کشور مرگبار برای خبرنگاران در سال ۲۰۲۰ میلادی بوده است.

کمیته حفاظت از خبرنگاران روز گذشته (۲جدی) در گزارشی گفت قتل‌های تلافی جویانه‌ی روزنامه نگاران در سراسر جهان نسبت به سال گذشته افزایش چشمگیری داشته‌ اما تعداد افرادی که هنگام پوشش اخبار مربوط به جنگ جان خود را از دست دادند کاهش داشته است.

به گفته این کمیته شمار روزنامه نگارانی که حین انجام وظیفه‌‌ی حرفه‌‌ای خود در سال ۲۰۲۰ به قتل رسیده اند بیش از دو برابر افزایش یافته است.

در این گزارش عامل اصلی افزایش قتل خبرنگاران «باندهای تبهکار و گروه‌های شبه نظامی» در کشورهای دموکراتیک گرفتار خشونت خوانده شده و تاکید گردیده که این نهاد در حال بررسی مرگ ۱۵ روزنامه نگار دیگر در شماری از نقاط جهان است تا مشخص کند انگیزه قتل آنها حرفه‌ی روزنامه نگاری بوده است یا نه.

در گزارش این کمیته آمده است: «گروه‌های شبه نظامی در افغانستان حداقل چهار روزنامه نگار را به تلافی انجام وظیفه‌ی حرفه‌ای به قتل رساندند.»

در گزارش کمیته حفاظت از خبرنگاران آمده است که مکسیکو، افغانستان، و فلپین از جمله کشورهای استند که بیشترین خبرنگاران کشته شده اند.

ترور پنج خبرنگار در کمتر از دو ماه در افغانستان

افغانستان در سال جاری میلادی در حالی در فهرست دومین کشور خطرناک برای خبرنگاران دانسته شده است که در کمتر از دو ماه گذشته شاهد قتل پنج خبرنگار و کارمند رسانه ای بوده است.

در ادامه قتل های هدفمند در افغانستان در تاریخ ۱۷ عقرب یماس سیاوش، مجری سابق تلویزیون طلوع نیوز در ولایت کابل و پس از آن در تاریخ ۲۲ عقرب الیاس داعی، خبرنگار محلی رادیو آزادی در ولایت هلمند در انفجار جان باختند.

در تاریخ ۲۰ قوس ملالی میوند، گوینده‌ی تلویزیون خصوصی انعکاس در حمله‌ی افراد مسلح در شهر ننگرهار کشته شد و یک روز پس از آن فردین امینی گوینده تلویزیون اریانا در کابل به قتل رسید. هر چند نهاد های امنیتی قتل امینی را خود کشی گزارش داده اند اما خانواده او می گویند فردین امینی ترور شده است.

در آخرین مورد سه روز قبل رحمت‌الله نیکزاد خبرنگار تلویزیون الجزیره و اسوشیتدپرس که ریاست اتحادیه‌ی خبرنگاران ولایت غزنی را برعهده داشت نیز از سوی افراد مسلح ترور شد.

تاکنون هیچ گروهی مسوولیت این ترورها را برعهده نگرفته است.

محمدداوود سیاوش پدر یما سیاوش  این بار شکایت‌نامه‌ای را به آدرس شورای امنیت سازمان ملل متحد و دفتر نمایندگی سیاسی این سازمان در کابل نوشته است و خواهان حمایت برای پی‌گیری قتل فرزندش شده است.

این شکایت‌نامه زیر عنوان «استغاثه حق‌العبدی محمدداوود سیاووش پدر یما سیاووش» در ارمغان ملی نشر شده و از عدم توجه حکومت به پرونده یما سیاوش شکایت شده است.

 در بخشی از این شکایت‌نامه، محمدداوود می‌نویسد فرزندش یما سیاوش مشاور بانک مرکزی، در یک توطئه مرموز با انفجار در موتر دولتی طوری کشته شد که پارچه‌های گوشت بدنش را خود از زمین جمع کرد، اما اکنون این استغاثه را با «فریاد و اشک» از بیداد دولت افغانستان به شورای امنیت سازمان ملل متحد می‌نگارد.

محمدداوود پیش از این نیز در شکایت‌نامه‌ی دیگری به حکومت یک ماه مهلت داده بود تا عاملان قتل یما سیاووش را مشخص کند؛ در غیر آن از نظر خانواده او، حکومت قاتل است.

در شکایت‌نامه تازه محمدداوود، گفته شده است که حکومت این ضرب‌الاجل را جدی نگرفته است.

محمدداوود گفته است که بانک مرکزی و حکومت به رسانه‌ها و مجلس نماینده‌گان پاسخ نداده و همکاری نکرده است و هم‌چنان امرالله صالح، معاون نخست ریاست جمهوری انتظار خانواده سیاوش را برای پی‌گیری حادثه، با «نیشخند هیاهوی» رسانه‌ای خوانده است.

پدر یما سیاوش دلایلی را نیز برای این‌که مسوولیت بر دوش بانک است، نیز برشمرده است.

محمدداوود سیاوش گفته است که یما سیاوش به خواست مکرر رییس بانک مرکزی در این سمت تعیین شده بود، اما خون‌سردی نسبت به پرونده قتل او، این گمان را تقویت می‌کند که استخدام او شاید دامی برای کشتن یما سیاوش بوده است.

پدر یما سیاوش هم‌چنان عدم پی‌گیری رییس جمهور غنی در مورد قضیه یما سیاوش را سوال‌برانگیز خوانده است.

محمدداوود سیاوش در پایان تأکید کرده است که رییس جمهور غنی، اجمل احمدی، سرپرست بانک مرکزی و حکومت به دلایلی که هنوز روشن نیست، نمی‌خواهند و یا نمی‌توانند پرونده قتل یما سیاوش را پی‌گیری کنند.

او گفته است، اگر اصرار کند که دولت و کسانی که در شناسایی قاتلان یما سیاوش غفلت کرده و یا قاتلان را کتمان کرده‌اند، خود قاتل هستند، در این صورت احتمال دارد که جان خود و خانواده‌اش به خطر بیافتد.

در فرجام پدر یماس سیاوش از شورای امنیت سازمان ملل متحد خواسته است که شرایط مصون و بی‌خطر را برای خانواده او فراهم کند تا به جرأت در دادگاه‌های معتبر بین‌المللی علیه قاتل، حامل قتل و حامی عامل قتل اقامه دعوا کند.

یما سیاوش در هفدهم عقرب ناحیه نهم شهر کابل دو همکار خود در انفجاری کشته شد. حکومت تاکنون نتوانسته تحقیقات نهادهای مربوط در این باره را منتشر کند.

معاون سیاسی دفتر طالبان در قطر، در دیدار با زخمیان این گروه در شهر کراچی پاکستان گفت رهبری این گروه در پاکستان از تمامی فیصله های مذاکرات صلح قطر آگاه است.

ملا عبدالغنی برادر، معاون سیاسی گروه طالبان می‌گوید تمامی فیصله‌ها را در مذاکرات صلح پس از شریک ساختن با رهبری و شورای علمای این گروه در پاکستان نهایی می سازند.

ملا برادر این گفته‌ها را در دیدار با زخمیان این گروه در شهر کراچی پاکستان ابراز و نیز تاکید کرد رهبری طالبان در پاکستان حضور دارد. اما طالبان در باره محل این سخنرانی ملا برادر تاکنون چیزی نگفته‌اند.

ازسوی دیگر منابع نزدیک به طالبان می‌گویند که یک هیات طالبان به رهبری ملاعبدالغنی برادر که از قطر به پاکستان رفته است دردیدار با فرمانده‌هان جنگی طالبان، در باره کاهش خشونت‌ها گفت‎وگو کرده‌است.

 بر بنیاد گزارش ها ملا برادر به زخمیان طالبان در شهر کراچی پاکستان سخنرانی کرده است.

ملا برادر در جمع هواداران این گروه در کراچی گفت:«اینجا اگر چه هر چیزی بر ما گذشته است، اما باز هم مجبور هستیم که بیایم چرا که در این جا افراد معدودی نیستند، در این جا تمام رهبری ما و شما قرار دارند.»

این مقام طالبان به هواداران اش اطمینان می دهد که مذاکرات صلح در مشوره با رهبری این گروه به پیش برده می شود.

این سخنرانی معاون رهبر طالبان و مسوول دفتر این گروه در قطر در افغانستان واکنش بر انگیز شده است.

حاجی دین محمد،  معاون شورای عالی مصالحه ملی گفت:«از پیش بودند، اما حالا اقرار کردند و تا حالا روند همین طور است و از همین خاطر است که نقش پاکستان هم مهم شده است.»

با این همه منابع نزدیک به طالبان می گویند، هیات طالبان که از قطر به پاکستان رفته است با فرمانده هان جنگی این گروه در باره چگونگی کاهش خشونت‌ها رایزنی کرده‌است.

به باور منابع نزدیک به طالبان، هیات مذاکره کننده طالبان با فرمانده‌هان جنگی این گروه در حالی به رای زنی ها می پردازد.

پیش از این وزیر امور داخله بربنیاد اطلاعات استخباراتی گفته است  شورای پشاور به طالبان دستورداده است تا حمله های شان را درشهرهای افغانستان افزایش دهند.

محمد حنیف اتمر می‌گوید طالبان پس از تحریم جنگ جاری در کشور از سوی عالمان جهان اسلام، از ادامۀ درگیری‌های مسلحانه با دولت افغانستان خودداری کنند.

بر اساس خبرنامه‌یی که روز (سه‌شنبه، دوم جدی) از سوی وزارت امور خارجه نشر شد، آقای اتمر این مطلب را شام دیروز در یک نشست مجازی با سفیران افغانستان در کشورهای اسلامی مطرح کرده است.

به نقل از این خبرنامه، آقای اتمر افزود بیشتر عالمان دین در کشورهای اسلامی با صدور فتواهای شرعی، جنگ جاری در افغانستان را ناجایز اعلام کرده‌اند. او ادامۀ جنگ در کشور را خلاف فتوای عالمان جهان اسلام، فاقد وجهۀ شرعی و قانونی می‌داند و از طالبان می‌خواهد که از ادامۀ درگیری‌ها در کشور دست بردارند.

وزیر امور خارجه همچنان جلب حمایت عالمان دین در کشورهای اسلامی از روند صلح در کشور را مهم توصیف می‌کند. او به سفیران افغانستان در کشورهای اسلامی دستور می‌دهد تا زمینۀ نشست‌های علمی و مذهبی عالمان دین در این کشورها را به هدف حمایت از روند صلح فراهم کنند.

گفتنی است عالمان دین در شماری از کشورهای اسلامی از جمله اندونیزیا، پاکستان، عربستان سعودی، فلسطین و بنگله‌دیش جنگ جاری افغانستان را در جریان یک سال گذشته ناجایز خوانده‌اند. همچنان سازمان کنفرانس اسلامی چندی پیش با تحریم جنگ افغانستان از دولت این کشور و گروه طالبان خواست که خشونت‌ها را متوقف کنند و آتش‌بس سرتاسری اعلام کنند. گروه طالبان اما تاکنون به این خواست‌ها وقع نگذاشته‌اند.

تنها قیام و اقدامِ اعتراضی و مسلحانه‌ای هزاره‌ها که هم آگاهانه و هدفمند بود و هم نتایج و دستاوردهای ملموس و مشهود به دنبال داشت؛ همانا قیامِ مردم شهرستان به رهبری زنده‌یاد ابراهیم خان گاوسوار بود.پس از شلیکِ بی‌دستاوردِ عبد الخالق و قتل نادر شاه، فرزند جوان و بی‌تجربه‌اش محمد ظاهر بر تخت سلطنت نشست؛ اما قدرت واقعی در دست کاکاهایش (هاشم خان، شاه محمود و سردار ولی) قرار داشت.

هاشم خان به مدت 17 سال هم پادشاه بود و هم صدر اعظم.هاشم خان و برادران و برادرزادگانش (ظاهر و داود و نعییم) از آنجا که به دلیل همان شلیکِ بی‌هدفِ خالق، هزاره‌های بی‌خبر از آن اقدام را به حیث «پدرکشته» و «قاتلِ شاه شهید» می‌شناختند؛ از هیچ بی‌رحمی و بی‌رسمی در حق آن مغضوبان تاریخ دریغ نکردند.از جمله‌ی آن بی‌رحمی‌ها و بی‌رسمی‌ها ـ که دقیقاً به قصد نابودی بی‌صدای تمام هزاره‌ها برنامه‌ریزی و اجرا شد ـ وضع مالیاتِ کمرشکن به نام «روغن مواشی» بود. از آنجا که پرداختِ آن مالیات سنگین برای خلق فقیر هزاره میسور نبود، آنها مجبور می‌شدند که زمین‌ها (و حتی فرزندان خود را) به کوچی‌ها و خریداران برده بفروشند. و بدین ترتیب و تدبیر، ریشه‌ای قومیت هزاره از این سرزمین در حالِ کنده شدن بود.

در چنین روزگاری تباه و سیاه و در آن زمستانِ سنگ‌شکن، مردی گردن‌فراز و آسمان‌همت به نام «ابراهیم خان گاوسوار» در سال 1324 علیه ستم و استبداد «قیام» کرد. ولسوالی شهرستان را تصرف نمود و نیروهایش را به سمت مرکز حکومت کلان (پنجاب) سوق داد.سلطنت کابل از درِ مدارا و ملایمت با قیام شهرستان پیش آمد و یک هیأت 150 نفری از بزرگان شیعه و هزاره را به سرپرستی اسماعیل خان مایار (والی کابل) به هزاره‌جات فرستاد. هیأت مذکور، ابراهیم خان را با عزت و احترام به کابل آورد و به ملاقات ظاهر شاه بُرد. او روزگار جهنمی هزاره‌ها را برای سلطان مملکت شرح داد و خواسته‌های قیام کنندگان (از جمله لغو مالیات مواشی) را مطرح نمود.ظاهر شاه در همان ملاقات عمومی، لغو مالیات مواشی را اعلام نمود و بخش بزرگی از مطالبات قیام‌کنندگان را برآورده ساخت. این رخداد، تنها قیام و اقدامِ اعتراضی و مسلحانه‌ای هزاره‌ها بود که به اهداف خود دست یافت و نتیجه و ثمره‌ی مشخص و مشهود به دنبال داشت.

مسیح ارزگانی

درست است که کار سیاسی و حکومتی مکلفیت‌های خود را دارد اما اندکی تعهد به قلم، مردم و ارزش‌های انسانی هم لازم است. در فضای مجازی و واقعی جامعه ما هستند مقامات و فرهنگیان فرهیخته و آگاه که حالا حکومتی شده‌اند و خوشبختانه ابهت و منزلت شان را تا حد زیادی نگه داشته و خود را به مصرف نگرفته‌اند. اما در یک مورد قضیه کلا فرق می‌کند.شاید در جریان باشید که حبیب الرحمن پدرام نماینده مجلس، انتقاداتی را بر موقف‌گیری‌های اخیر رولا غنی همسر رئیس جمهور مطرح کرده که اتفاقا درست و بجا هم هست. بعد شاه حسین مرتضوی مشاور فرهنگی رئیس جمهور گفته که خانم رئیس جمهور هزار مرتبه بیش‌تر از پدرام وطن‌دوست‌تر است و…!

این درحالی‌ست که خانم رئیس جمهور نه وجاهت مردمی دارد و نه هم موقف مشخص قانونی که مرتضوی درباره وی انجام وظیفه نماید. او فقط خانم رئیس جمهور است و همین!یعنی شب و روز در وطن کم جنایت و وحشت خلق می‌شود که مرتضوی چشم بر آن‌ها فرو می‌بندد اما در مقابل کوچک‌ترین انتقادی که بر دربار شاه و ملکه وارد می‌شود، وی فورا دست به قلم می‌شود و آبروداری می‌کند!؟یعنی ما اینقدر ذلیل شده‌ایم که یک نفر که زمانی ادای روشنفکری و آزاد اندیشی درمی‌آورد حالا آنقدر مجبور و محدود است که به خاطر حفظ وضعیت و بهره‌مندی از امتیازات دنیایی، حتی به نگهبانیِ فرهنگی خانم رئیس خود هم تن درمی‌دهد!؟

ضیا موسوی

فوزیه کوفی، عضو هیأت مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی افغانستان با گروه طالبان و نماینده‌ی پیشین ولایت بدخشان در مجلس نمایندگان برنده‌ی جایزه‌ی «تنوع و توسعه پایدار» خانه‌ی آسیا یا «Casa Asia» شد.

هیأت داوران جایزه‌ی ۲۰۲۱ خانه آسیا پس از بررسی ۵۲ نامزد دریافت جوایز در چهار بخش، در جلسه‌ی شان که روز دوشنبه، ۲۱ دسامبر در مادرید برگزار شد، جوایز را به چهار نامزد اهدا کردند.

«فوزیه کوفی در بخش تنوع و انکشاف پایدار به‌خاطر فعالیت‌اش در عرصه‌ی حمایت از حقوق زنان و کودکان، نقش سیاسی‌اش برای صلح در افغانستان، و به‌خاطر تعهدش به آموزش کودکان و زنان»، «زولیو ریوس، در بخش فرهنگ و اجتماع به‌خاطر افشاگری‌اش از واقعیت چین و به‌عنوان رییس نشریه آبزرور سیاست چین و «IGADI»، «نشریه پیرویی «ساتوری ایدیسیون» در بخش اقتصادی و کارآفرینی به‌خاطر کارهای برجسته‌اش در نشر آثارهای مرتبط به جاپان در زبان اسپانوی» و «دانشگاه سانتو توماس فیلپین در بخش آموزشی و علمی» جایزه‌ی خانه آسیا را از آن خود کرده‌اند.

فوزیه کوفی، سیاست‌مدار و فعال حقوق زن متولد ولایت بدخشان است. او دو دور به‌حیث نماینده مردم بدخشان در مجلس نمایندگان افغانستان خدمت کرده و در تصویب قوانین مهم از جمله قانون منع آزار و اذیت زنان و کودکان در افغانستان نقش فعال داشته است.

خانم کوفی از معدود زنانی است که در دو نشست شماری از جریان‌های سیاسی با گروه طالبان در مسکو و دوحه حضور داشته است و در حال حاضر عضو هیأت مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی افغانستان با گروه طالبان می‌باشد.

جایزه‌ی خانه‌ی آسیا در سال ۲۰۰۴ میلادی ایجاد شده است. این جایزه همه ساله به افراد و نهادهای دولتی و خصوصی به‌خاطر کار شان در عرصه‌ی همکاری‌های اقتصادی، اجتماعی، آموزشی، فرهنگی، توسعه پایدار، حقوق بشر و تنوع در قاره آسیا اهدا می‌شود.

سیما سمر، وزیر پیشین دولت در امور حقوق بشر در واکنش به برکناری خود از سوی رئیس‌جمهور می‌گوید از این که بدون پرونده آزاد شدم سپاس‌گزارم.

بانو سمر در برگه توییتر خود امروز (دوشنبه، ۱ جدی) گفت از رئیس‌جمهور تشکر می‌کنم که مرا آزاد کرد. کاری که باید یک سال‌ونیم قبل می‌کرد.

وی تاکید کرده خوشحالم که برایم پرونده نساخت و به دادستانی معرفی نکرد. از این بایت از وی سپاس‌گزارم.

این در حالی است که بانو سمر روز گذشته به پیش‌نهاد اداره امور ریاست جمهوری و منظوری رئیس‌جمهور غنی از سمتش برکنار شد.

خانم سمر در گفتگو با رسانه‌ها گفته‌است که از برکناری خود قبلا اطلاع نداشته و تنها اوراقی را از سوی همکارانش دریافت کرده که نمایانگر برکناری‌ او از سمتش بوده‌است.

او یک سال قبل از سوی رئیس‌جمهور غنی به عنوان وزیر دولت در امور حقوق بشر تعیین شد، تشکیلی که برای نخستین‌بار در چهارچوب حکومت ایجاد شده‌است.

دفتر حمایت‌کننده‌ی رسانه‌های آزاد افغانستان یا نی، گفت حکومت افغانستان با لغو سمت‌های سخن‌گویی در ولایت‌ها، به گونه‌ی آشکار قانون اساسی را نقض کرده است.

در نامه‌ای که به تازگی از سوی شورای امنیت ملی به ارگان‌های محلی فرستاده شده، رییس‌جمهور غنی دستور داده است هر والی مسئول اطلاع‌دهی است و بعد از این، والی‌ها حق داشتن سخن‌گو را ندارند.

هم‌چنان، به اساس نسخه‌ای از این نامه که به رسانه‌ها درز کرده، رییس‌جمهور غنی دستور برکناری سخن‌گوی والی تخار را به دلیل اطلاع‌دهی از تلفات غیرنظامیان در یک حمله‌ی هوایی نیروهای ارتش، صادر کرده است.

در این نامه، شورای امنیت ملی از اداره‌ی مستقل ارگان‌های محلی خواسته از برکناری سخن‌گوی والی تخار و نیز حذف همه بست‌های سخن‌گویی ولایت‌ها از تشکیلات و پیش‌برد امور اطلاع‌رسانی توسط شخص والی، به این شورا گزارش دهد.

با این حال، دفتر نی، تاکید می‌کند نشر گزارش‌های تحقیقی، تحقیق اخبار روزمره و نشر وقایع مهم برای مردم، بدون دست‌رسی به اطلاعات مهال است. این نهاد، افزوده است حکومت افغانستان بعد از نشر گزارش‌های تحقیقی اخیر به ویژه در زمینه‌ی چگونگی مصرف بودجه‌ی اضطراری، گویا دست به این اقدام زده است.

نی، گفته است اگر قوانین از طرف حکومت نقض شود، نتیجه‌ای جز زیر سوال بردن مشروعیت این نهاد نخواهد داشت.

این نهاد، گفته است انتقال وظیفه‌ی سخن‌گویی به والی‌ها، یک اقدام غیرعملی است؛ زیرا دسترسی به والی‌ها در بسیاری موارد، هفته‌ها طول می‌کشد که به تبع آن، دسترسی به اطلاعات نیز محدود و در مواردی ناممکن خواهد شد.

دفتر حمایت‌کننده‌ی رسانه‌های آزاد افغانستان، از رییس‌جمهور غنی خواسته است این حکم را بازگرفته و جلو چرخش آزاد اطلاعات را نگیرد.

جنگ های پیاپی داخلی و تجاوزهای خارجی سبب شد شهروندان افغانستانی نزدیک به چهار دهه پیش خانه و کاشانه خود را رها کرده به کشورهای همسایه عمدتا ایران و پاکستان و همچنین اروپا فرار کنند. کسانیکه آتش جنگ و نفرت و خونریزی را در افغانستان شعله ور کردند هنوز هم این خاک و مردم زحمت کش و مظلومش را رها نکرده اند.

قدرت طلبان خارجی و مزدوران داخلی اش حتی از خرابه های این کشور در زمان جنگ داخلی نگذشتند و بر مردگان و زخمی ها و قربانیان روانی جنگ حکمرانی کردند تا عطش قدرت طلبی شان فروکش کند.

مهاجرین افغانستانی بعد از نزدیک به چهل سال زندگی در ایران و پاکستان اکنون شاهد نسل چهارم خود در این کشورها می باشند. نسل چهارم همان دختران و پسرانی هستند که اکنون تحصیلات دانشگاهی خود را در مقطع لیسانس و ماستری به پایان رسانده اند و با هدف خدمت به وطن و یافتن شغل رهسپار افغانستان می شوند.

این فارغین چون هرگز به افغانستان نرفته اند اطلاعات چندانی از اوضاع کشور نداشته اغلب بدون یک نقشه راه عازم کشور شده در ادامه با چالش های مختلفی روبرو می شوند.

در زیر دغدغه های یک دانشجوی دختر افغانستانی که به تازگی تحصیلات خود در مقطع ماستری را در ایران به پایان رسانده از زبان خودش می خوانیم:

به نام او که همواره با من است

با عرض سلام خدمت تمای بزرگوارانی که این متن رو می خوانند.

انشاالله که قدرت قلمم، افکارم را یاری کند!

حدود سه ماه دیگه با توکل بر خدا عازم کشور عزیزم افغانستان هستم جایی که خیلی دوستش دارم. من ایران به دنیا اومدم، ایران درس خوندم، ورزش کردم و هر کدوم را تا جایی رسوندم: درس را تا سطح ماستری اینجنری کامپیوتر گرایش نرم افزار و ورزشم را تا مربی گری و داور رسمی فدراسیون ووشو رسانده ام.

 یک بار سال 90 واسه ویزا تحصیلی تا هرات رفتم 3 روز بودم برگشتم خیلی شبیه ایران بود به چشم من تفاوتی نداشت فقط گاهی لباس ها واسم تفاوت ایجاد کرده بود، سوای بر اینکه مردم هیجان بیشتری نسبت به ایران داشتند ( من مشهد متولد و رشد یافتم شهر نوه حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم ) میخوام برم تا بین مردمم باشم و برای رسیدن به اهدافم که مهمترین آن ها انسان بودن هست تلاش کنم برم تا زندگی کنم .

میخوام برم تا زندگی کردن معنا پیدا کنه واسم، آره شاید بخونی با خودت بگی آره معنی جنگ، معنی ناآرامی، معنی فساد اداری، معنی واسطه بازی، معنی طالب، معنی انتحاری، معنی کشتار مردم بی دفاع، معنی بی مسئولیتی و عدم توجه دولت کدوم معنی؟

آره این معنی ها رو کم و بیش میدونم ولی سخت معتقدم و به این عقیده زنده ام که ما اگر خود بخواهیم قادر به اصلاح همه این ها هستیم فقط کافیه بخواهیم و برایش برنامه ریزی کنیم و اقدام کنیم آن گاه نتیجه کار را به خدا واگذار کنیم. صدای گریه یتیمان وطنم و صدای گریه و آه مادران و پدران فرزندان وطنم را هیچ گاه از یاد نمیبرم و با خودشان برای نجات خودشان تا زنده ام تلاش میکنم و به امید خدا شاهد دستاوردهای بی نظیر و خانه ای آرام با تکنولوژهای پیشرفته برای سهولت زندگی و آرامشی وافر از عشق خدا باشیم .

زهرا خاوری، کارشناسی ارشد انجینری کامپیوتر

چهارم قوس 1399

مشهد، ایران

شادروان سلیمان لایق از نویسندگانِ پشتوزبان و پشتون‌تبار کشور و وزیر اقوام و قبایل در نظام دموکراتیک خلق بود. آنگاه که وی در بستر بیماری افتاد، رئیس جمهور غنی شخصاً از او عیادت کرد. زمانی که در آستانه‌ی مرگ قرار گرفت، سرانِ نظام کنونی جلسه‌ی ویژه تشکیل دادند و کمیته‌ی ویژه برای مراسم خاکسپاری او شکل گرفت. پس از وفات نیز مراسمِ تشییعِ شأندار و با شکوه برای شادروان «لایق» برگزار نمودند. همه‌ی این تدابیر و تمهیدات، جداً درخور تحسین و تمجید است و ما از رئیس جمهور و ارگ تشکر می‌کنیم.

اما اخیراً آنگاه که استاد زریاب در بستر بیماری افتاد و سپس رخ در نقاب خاک کشید، نه کسی به عیادت او رفت و نه جلسه‌ای سران تشکیل شد و نه کمییته‌ی ویژۀ خاکسپاری. او غریبانه مُرد و غریبانه به آغوش خاک سپرده شد. در حالی که زنده‌یاد زریاب، سلطان ادبیات معاصر افغانستان و پیامبر داستان‌نویسی این سرزمین بود و اگر بخواهیم کارنامه و میراثِ شادروان لایق را با او مقایسه کنیم، در حقیقت ظلمِ عظیم و کبیر در حق زریاب مرتکب شده‌ایم!

دلیلِ این دو نگاه و برخورد متفاوت و متضاد، چه چیزی می‌تواند باشد؟ آیا جز این است که زریاب یک فارسی‌زبان و غیرپشتون بود؟

مسیح ارزگانی

اداره اطلاعات و فرهنگ ولایت بامیان اعلام کرده که آماده است آثار چاپ‌ ناشده‌ رهنورد زریاب، نویسنده‌ فقید کشور را گردآوری و چاپ کند. اسحاق موحد، رییس اطلاعات و فرهنگ بامیان، می‌گوید آن‌چه در توان و ظرفیت این اداره باشد، تلاش خواهد کرد آن دسته آثار مرحوم زریاب را که در زنده‌گی وی توفیق چاپ نیافته است، پس از گردآوری و ویرایش، چاپ کند. هرچند تاکنون شمار دقیق آثار چاپ ‌ناشده‌ مرحوم زریاب مشخص نیست، اما نزدیکانش گفته‌اند که او روی رمان «زن بدخشانی» کار می‌کرد.

محمداعظم رهنورد زریاب، نویسنده‌ مشهور و سرشناس کشور، جمعه‌ گذشته، بیست‌ویکم قوس، به عمر ۷۶ ساله‌گی در شفاخانه‌ای در شهر کابل درگذشت. نویسنده‌گان و فرهنگیان کشور به این باور اند که رهنورد زریاب، یکی از برجسته‌ترین و حرفه‌ای‌ترین نویسنده‌گان تاریخ معاصر کشور بود که نویسنده‌ تأثیرگذاری همانند او در عصر خودش نزیسته است. به گفته‌ رییس اطلاعات و فرهنگ بامیان، زریاب، شناخت دقیقی از پس‌‌منظر ادبیات فارسی-‌دری داشت و منابع زبان فارسی را به صورت کامل مطالعه کرده بود و می‌دانست. طبق گفته‌ وی، دانایی زریاب در این عرصه بیش‌تر از هر نویسنده‌ دیگرِ هم‌دوره‌‌اش بوده است.

آقای موحد افزود که رهنورد زریاب تلاش می‌کرد در آثارش از واژه‌های جدید و شگردهای نوین نویسنده‌گی کار بگیرد. به گفته او، واژه‌هایی را که زریاب به کار می‌گرفت، دیگران کم‌تر با آن‌‌ها آشنایی داشتند و سبک نوشتاری او نیز متفاوت‌‌تر از نویسنده‌گان دیگر بود. به نقل از موحد، می‌توان ادعا کرد که رهنور زریاب، یکی از ادب‌شناسان بی‌نظیر در تاریخ معاصر کشور بوده است. از نگاه او، موضوعاتی که بر موثریت نویسنده‌گی مرحوم زریاب شاهد و گواه خوبی بوده می‌تواند، آشنایی زریاب با فلسلفه‌ جهان است. موحد معتقد است که اکثر نویسنده‌گان معاصر این برتری را در آثار خود ندارند، چنان‌چه نقدی بر فلسفه، نظام‌های سیاسی، ریالیسم، دیدگاه‌هایی از ماتریالیسم و همین‌طور سایر مکاتب در آثار رهنورد زریاب به چشم می‌خورد، در حالی‌ که به گفته‌ رییس اطلاعات و فرهنگ بامیان، این مزیت در نوشته‌های هیچ‌یک از دیگر نویسنده‌گان معاصر کشور با این ابعاد گسترده دیده نمی‌شود.

رهنور زریاب بیش‌تر از صد داستان و چندین رمان را در قالب نزدیک به بیست اثر از خود برای دنیای پارسی دری به میراث گذاشته است.

رییس اطلاعات و فرهنگ بامیان که به گفته‌ خودش با مرحوم رهنورد زریاب از نزدیک شناخت داشته، معتقد است که او تنها یک داستان‌نویس نه، بلکه روشن‌فکر و ادیب روشن‌گر هم بوده است. به نظر وی، زریاب در راستای گسترش روشن‌گری‌هایی که در ابعاد زنده‌گی مردم تأثیرگذار بود، نیز تلاش‌های فراوان انجام داد.

از نظر آقای موحد، زریاب معتقد بوده که توسعه، مدنیت و سایر پدیده‌ها را می‌توان از بیرون وارد کرد، اما فرهنگ پدیده‌ وارداتی نیست و هرگز از خارج وارد نمی‌شود. از نگاه زریاب، فرهنگ یک پدیده‌ اکتسابی، خریداری و وارداتی نیست، بلکه فرهنگ آن ارزش‌های مادی و معنوی‌ است که یک جامعه در بستر زنده‌گی بومی از خود تبارز می‌دهد. به باور موحد، این اندیشه‌ زریاب در نوع خود در بخش‌های تیوریزه کردن ارزش‌ها بی‌نظیر است. همین‌طور، او زریاب را یک نویسنده‌ «بی‌باک» و «صریح‌اللهجه» می‌داند که در همه آثارش نه به کسی ستایش‌نامه نوشته و نه کسی را کوبیده است؛ فقط حقایق را با لحن بسیار صریح و صادقانه بیان کرده است.

محمدعلی فیاض، نویسنده و شاعر بامیانی، رهنورد زریاب را «تک‌ستاره» ادبیات داستانی در افغانستان می‌داند. به گفته‌ فیاض، زریاب به تنهایی سال‌های سال در راه بالنده‌گی ادبیات داستانی تلاش کرد و خوش درخشید. آقای فیاض به این باور است که رهنورد زریاب طی نیم قرن برای فرهنگ، تعقل و تفکر سرزمینش قلم زد و برخلاف برخی نویسنده‌گان دیگر، تا آخر عمر در کشورش باقی ماند و برای رشد ادبیات کشورش کار کرد. فیاض می‌گوید که زریاب توانست در پنجاه سال آخر عمرش، قالب نوین ادبیات داستانی کشور را به بلندترین جایگاه برساند.

بسیاری از نویسنده‌گان کشور معتقد اند که رهنورد زریاب خطرات فراراه زبان فارسی دری را خوب می‌دانست و به همین دلیل با تحمل سختی‌های فراوان، سرزمینش را ترک نکرد و دست به خلق آثار داستانی فراوانی زد. افزون بر آن، با کار کردن در یکی از رسانه‌های کشور، تلاش کرد به سهم خود برای ادبیات رسانه‌ای نیز کاری انجام دهد.

آنچه مشکل جامعه ما را مضاعف نموده، باز نمودن قفل مشکلات با کلیدهای غالبا بدل است. بسیاری از معضلات ریشه‌ی فرهنگی دارد که به آن توجه نمی‌شود‌‌. روی آوردن جوانان بین ۱۵ تا ۲۵ سال به انحرافات اجتماعی بیانگر این واقعیت است. از این رو، نه تنها برای جلوگیری از وقوع ناهنجاری های اجتماعی باید کار فرهنگی صورت گیرد، بلکه برای مجازات هنجار شکنان و کجروان اجتماعی رعایت اصول هنجاری یک ضرورت است.

خود سری، فراروی از قانون و خطا را به خطا جواب دادن نه تنها با قوانین جزایی سازگار نیست، بلکه هیچ اثری در جلوگیری از انحرافات ندارد. تنش‌ها، مواجهات مستقیم و اضطراب اجتماعی را تشدید می‌کند. دستگاهای عدلی و قضایی ناتوان جلوه می‌کند و چهره افغانستان مکدر می‌شود.

در هیچ شرایطی، هیچ کسی نباید احساس کنند که جان، آبرو، ناموس و مال شان بدون دلیل مشروع در خطر است؛ مخصوصا از سوی نهادهای کنترل کننده جامعه. بالاترین هدف دنیوی دین چیزی بیش از این نیست.

مردم در صورت عدم احساس امنیت در موارد فوق، یقینا در مواجهه با نظام قرار خواهند، گرفت.

بیاد دارم، یکی از عوامل اجتماعی تسریع حرکت موتر طالبان در سپیده دم ظهور، ناتوانی حکومت وقت، در تامین امنیت در موارد مذکور بود؛ تنها سلاح برنده طالبان پاک سازی کشور از شر و فساد و تامین امنیت بود.

تامین امنیت یک نیاز اولیه و حیاتی است، اما نحوه برافکندن ناامنی‌ها علاوه بر داشتن تفکر امنیتی نیازمند داشتن تفکر و مهارت فرهنگی کارگزاران این عرصه است. این سخن به معنای انکار برخورداری از اطلاعات سیاسی، اجتماعی و حقوقی نیست.

داکتر امان فصیحی

سفارت ایالات متحده 29 بورسیۀ تحصیلی را برای محصلان افغان جهت تحصیل در پوهنتون امریکایی آسیای مرکزی در بشکیک برای یک دورۀ اکادمیک 2020 – 2025 تمویل می کند.

نامزدان موفق در این بورسیه، برعلاوه بودجۀ كامل برای تأمین مصارف چهارساله تحصیلی خود در دورۀ لیسانس، برنامۀ مقدماتی انگلیسی در AUCA، مصارف سفر سالانۀ رفت و آمد به افغانستان و مصارف خدمات اولیۀ صحی، لیلیه و خوراک را نیز دریافت خواهند كرد.

برای کسب اطلاعات بیشتر به لینک http://ow.ly/ON1s50CNZHD مراجعه کنید.

یک مرد در کابل خانمش را به‌دلیل اینکه چرا دختر به دنیا آورده، کشت.

این رویداد چاشت روز گذشته در ناحیه نهم شهر کابل، رخ داد.

وزارت داخله وقوع این رویداد را تایید کرد.

وقوع این رویداد یک بار دیگر اعراب زمان جاهلیت را در اذهان بشر مدرن تداعی کرد. زماینکه اعراب داشتن دختر را بر خود شرم و ننگ می دانستند و دختران خود را زنده به گور می کردند.

اینکه یک مادر به جای اینکه مورد تقدیر و تشکر قرار گیرد به وحشیانه ترین حالت از سوی شریک زندگی اشت کشته می شود آن هم به جرم به دنیا آوردن دختر، مساله یی که خود زن هیچ اختیاری در آن ندارد نشان از توحش در جامعه یی مثل افغانستان دارد.

وقوع این مسأله تکان دهنده تر از کشت و کشتار طالبان است، طالبان اگر می کشد از همان اول هدفش مشخص است و برای رسیدن به قدرت می کشد اما یک مرد چرا خانم را بکشد!

جدای از اصل واقعه دلیل انجام قتل است که عرق شرم را بر پیشانی هر انسان جاری می کند حال مرد مسلمان که بماند. جامعه امروز ما چنان در بی اخلاقی و سقوط انسانیت فرو رفته که همه چیز در آن قابل حدس است.

نه مفاهیمی در چارچوب حقیقی اخلاق اسلامی رعایت می شود و نه اخلاق انسانی. نه مدعیان دموکراسی در باورمندی به اخلاق انسانی رو سپید بوده اند و نه مدعیان حکومت دینی در رعایت اخلاق اسلامی شان. کافی ست که کمی به اطراف خود بنگریم از سیاستمدار و تاجر و فرهنگی و روزنامه نگار گرفته تا لایه های پایین جامعه. سیاستمداران فاقد اخلاق سیاست ورزی، تاجرانمان فاقد اخلاق داد و ستد، فرهنگی مان فاقد اخلاق فرهنگ مداری، روزنامه نگار مان فاقد اخلاق قلم مداری و روشنگری ، شهروندان مان فاقد اخلاق اجتماعی.

اینجا سرزمین ادعاست ، سرزمین فوران عقده مندی ها، سرزمین خودبرتری طلبی ها، سرزمین رفتارهای متاثر از سرخوردگی های زندگی فردی. دموکراسی بدون اخلاق، حکومت اسلامی بدون اخلاق، روشنفکران بی اخلاق، مدعیان بی اخلاق. آیا واقعا یک ملت متلاشی نیستیم!

این در حالی ست که قرآن کریم در وصف اخلاق منحط و جاهلی اعراب در برابر زنان می‌فرماید: وَإِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالْأُنْثَىٰ ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَهُوَ كَظِيمٌ؛ و چون یکی از آنها را به فرزند دختری مژده آید (از شدت غم و حسرت) رخسارش سیاه شده و سخت دلتنگ و خشمگین می‌شود -سوره نحل/۵۸》

جامعه ما در عرصه‌های مختلف در عصر جاهلیت و بربریت به سر می‌برد. تا از این صباوت عبور نکنیم، همیشه قربانی قساوت و بغاوت خواهیم بود.