دسته: ِتیتر یک

این شورشیان می گویند که نماینده هایشان را طی ماه گذشته از دفتر سیاسی قطر به چین اعزام کرده اند تا در خصوص اشغال افغانستان و اوضاع امنیتی منطقه با مقامات چینی گفتگو کنند.

لازم به ذکر است که چین یکی از چهار عضو گروه همکاری های چهارجانبه برای از سرگیری مذاکرات صلح دولت افغانستان می باشد.

همچنین گفته می شود که چین نه تنها با دولت افغانستان بلکه با شورشیان طالبان نیز روابطی خوبی دارد، که به باور کارشناسان می تواند نقش عمده ای را در از سرگیری مذاکرات صلح دولت افغانستان ایفا کند.

چین نیز خود این تمایل را دارد که در صورت توافق طرفین (دولت افغانستان و شورشیان طالبان) نقش میانجی اش را ایفا نماید.

یک مقام ارشد طالبان در گفتگو با اکسپرس تریبیون پاکستان گفت: “تایید می کنم که نماینده های ما اخیرا از چین دیدن کرده اند و با مقامات چینی در خصوص سیاست های کشورهای اشغال کننده گفتگوهایی داشته اند.”

وی افزوده است “سیاست های امارت اسلامی افغانستان (طالبان) در خصوص منطقه و جهان نیز مورد بحث و گفتگو قرار گرفت.”

این مقام ارشد طالبان در خصوص احتمال از سرگیری مذاکرات صلح با دولت افغانستان چیزی نگفته است، اما منبعی آگاه از این دیدار میان طالبان و مقامات چینی می گوید که طرفین دیدگاه هایشان را در خصوص گفتگوهای سیاسی بررسی کردند.

طالبان هویت نماینده هایشان را که با مقامات چینی دیدار داشته اند افشا نکرد، اما دسته دیگری از شورشیان به نام فدایی مهاذ گفته است که شیرعباس استانکزی رئیس دفتر سیاسی طالبان در قطر رهبری این نماینده ها را به عهده داشته است.

قاری حمزه سخنگوی گروه فدایی مهاذ می گوید “رهبران طالبان در طول سفر پنج روزه شان به چین (از ۱۸ جولای تا ۲۲ جولای) با مقامات اطلاعاتی چین، آمریکا و برخی دیگر کشورها دیدارهایی داشته اند و با آنها نیز به توافقاتی رسیده اند.”

لازم به ذکر است که این اولین باری نیست که مقاماتی از طالبان به چین سفر می کنند و با مقامات این کشور دیدار می کنند. مقامات چینی هم تاکنون با برخی از اعضای این گروه در قطر دیدار داشته اند.

سفر طالبان در حالی به چین صورت می گیرد که چندی پیش چین به افغانستان در مقابله با شورشیان کمک نظامی کرد.

جنرال جان ساپکو بازرس ویژه ایالات متحده برای بازسای افغانستان در گزارش تازه اش می نویسد، نیروهای امنیتی افغانستان طی ۵ ماه (از ماه جنوری سال جاری میلادی تا پایان ماه می میلادی) تقریبا ۵ درصد اراضی تحت کنترولشان را از دست داده اند.

نیروهای امنیتی افغانستان در ماه جنوری سال جاری میلادی در حدود ۷۰.۵ فیصد از کل ولسوالی های افغانستان را تحت کنترول خود داشتند، که اما این رقم هم اکنون به ۶۵.۵ فیصد کاهش یافته است، که کاهشی ۵ فیصدی را نشان می دهد.

سیگار به نقل از مقامات نظامی آمریکایی در افغانستان می افزاید، علت از دست رفتن این مقدار از اراضی بخاطر این است که نیروهای امنیتی افغانستان از مناطق تقریبا آرام که کمتر اولویت داشتند به مناطقی که بیشترین ناامنی را داشتند اعزام شده اند، تا عملیات های تهاجمی علیه شورشیان در این مناطق راه اندازی کنند، و تصرفاتشان را حفاظت کنند.

جنرال جان نیکلسون فرمانده نیروهای آمریکایی و ماموریت حمایت قاطع ناتو در افغانستان می گوید بیشتر مناطقی که تحت کنترول طالبان است مناطق روستایی و قریه جات است.

گزارش جدید سیگار همچنین علاوه می کند که نیروهای امنیتی افغانستان به علاوه از دست زمین به شورشیان طالبان، از سوی دیگر گروه های شورشی از جمله گروه تروریستی داعش و حزب اسلامی ازبکستان نیز تحت فشار قرار گرفته اند.

باراک اوباما رئیس جمهوری آمریکا چندی پیش و قبل از آغاز نشست سران ناتو در ورسای لهستان اعلام کرد که ۹۸۰۰ سرباز فعلی آمریکایی در افغانستان را تنها تا رقم ۸۴۰۰ تن برای طول سال ۲۰۱۷ کاهش می دهد. این در حالیست که وی پیش تر گفته بود، که تنها ۵۵۰۰ سرباز را برای سال ۲۰۱۷ در افغانستان نگه می دارد.

وی این تصمیم را به پیشنهاد فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان گرفته است.

براساس گزارشی که توسط واشنگتن پست در سال ۲۰۰۲ به چاپ رسید، آژانس ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین الملل (USAID) در سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۴ بیش از ۵۰ میلیون دالر به دانشگاه نبراسکا بخش مطالعات افغانستان داد تا یک سیستم آموزشی برای مکاتب افغانستان طراحی و تولید کند.

یکی از این موارد، طراحی و چاپ کتاب ها و جزوه هایی به زبان های پشتو و دری بود که در آن ها تصاویر خشونت آمیز و انگیزه های ضد کمونیستی و ضد شوروی بسیاری دیده می شدند.

این کتاب ها پس از طراحی و چاپ با کمک سازمان اطلاعاتی آمریکا (CIA) و سازمان استخباراتی پاکستان (ISI) در مکاتب دینی افغانستان پخش شد.

دانا بورد استاد دانشگاه نیویورک در کتابی به نام مکاتب برای درگیری یا برای صلح در افغانستان (۲۰۱۴) می گوید با توجه به تلاش های بسیار برای پاکسازی این کتاب ها از افغانستان، اما همچنان این کتاب ها در برخی مناطق مورد استفاده قرار می گیرند، و حتی بعضی از این کتاب ها نسخه آپدیت شده ای دارند.

وی در کتابش می افزاید که این کتاب ها ابتدا در صنف دوازدهم مکاتب پخش شد که در آن درس هایی به نام درس بلوغ یا الفبای جهاد وجود داشت. بعدها این کتاب ها برای دیگر صنف ها نیز طراحی شد که در دهه هشتاد میلادی به چاپ می رسیدند. این کتاب ها شامل هشت سرفصل بودند که با نام اسلام خشونت را ترویج می دادند.

دانا بورد در کتابش یکی از مثال های موجود در آن کتاب ها را این گونه می نویسد:
برای آموزش حروف الفبا و حرف ت
ت = تورا (شمشیر، به زبان پشتو) احمد یک توره دارد. او با توره جهاد می کند.
ت= توپک (سلاح، به زبان پشتو) مامای من یک سلاح دارد. او با سلاح جهاد می کند.

براساس بورد، طالبان هم اکنون در مناطقی که تحت کنترول دارند مکاتب را وادار می کنند تا از این کتاب های چاپ آمریکا استفاده کنند، زیرا در این کتاب ها خشونت به عنوان الزامی از دین به کودکان آموزش داده می شود.

هم اکنون داعش نیز با استفاده از ایده کهنه آمریکا شروع به بازنویسی کتاب های مکاتب در نواحی تحت کنترولشان در سوریه و یا عراق کرده اند تا از طریق آموزش به کودکان ایدولوژی خشونت خود را در کودکان نهادینه کنند.

نیروهای آمریکایی در سوریه پس از به عقب راندن جنگجویان داعش در شهر مانبیج، علاوه بر بدست آوردن انبارهای بسیار کلان سلاح و مهمات، دست نوشته و کتاب هایی را پیدا کرده اند که نشان می دهند تروریستان داعشی سعی دارند از طریق بازنویسی کتاب مکاتب ایدولوژی خشونت خود را به کودکان آموزش دهند.

کریس گارور یک مقام ارشد نظامی آمریکا در سوریه می گوید “کتاب هایی را پیدا کرده ایم که توسط داعش بازنویسی شده اند و در این کتاب ها کاملا از ایدولوژی خشونت آمیز داعش طرفداری می شود.”

برای مثال تقابل گروهی از جدایی طلبان مسلمان کشمیر با نیروهای امنیتی هند در دهه های گذشته سبب شده تا هزاران تن طی این سالها جانشان را از دست بدهند. یا برای مثال درگیری هایی که با مایوئیست ها در بسیاری از مناطق مرکزی و غربی هند دارند نیز سبب شده تا سیاستمداران هندی هیچ گاه آسایش فکری نداشته باشند.

لازم به ذکر است که تمامی این ناآرامی ها بر می گردد به زمانی که هند در سال ۱۹۴۷ استقلالش را از بریتانیا گرفت. در آن زمان طرح کامل و مناسبی برای نقشه ریزی جغرافیایی در نظر گرفته نشد و سبب بسیاری از تفرقه ها میان گروه های مختلف مذهبی و یا نژادی گردید.

نارامی های دیگری که در این کشور گاها به گوش می رسد نیز ریشه در تبعیض های نژادی و یا انحصار طلبی هایی دارد که به طور کامل مورد بررسی قرار نگرفته اند و حل و فصل کامل نشده اند.

این ناآرامی ها می توانست بر رشد سریع هند به عنوان کشوری که به لحاظ اقتصادی به سرعت به یکی از قدرت های برتر دنیا بدل شده تاثیری منفی داشته باشد.

نگاهی کوتاه به ۳ درگیری و ناآرامی هند:

مائوئیست ها:

درگیری های مربوط به مائوئیست های هند در اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی آغاز شد، زمانی که روستا نشینان فقیر در قریه ناکسالبری در بنگال غربی درخواست حق زمین برای خود کردند. گرچه در آن موقع قیام آنها سرکوب شد، ولی کشمکش های آرام و دوامدار مربوط به این موضوع به مرکز و جنوب هند نیز کشیده شد.

از آن زمان تاکنون شورشیان مائوئیستی به تبعیت از “مائو زدانگ” یکی از رهبر انقلابی چین با دولت در منازعه هستند و حملات مختلفی را علیه مقامات هندی تاکنون طرح ریزی کرده اند. آنها تقاضای سهم بیشتری از منابع طبیعی منطقه و فرصت های شغلی بیشتر برای دهقانان و خانواده های فقیر کرده اند.

هفته گذشته، دست کم ۱۰ شبه نظامی هند در کمین شورشیان مائوئیستی در ایالت شرقی بیهار قرار گرفتند و کشته شدند. دولت نیز سربازان بیشتری به منطقه اعزام کرد، ولی شورشیان به پناهگاه هایشان در دل جنگل ها فرار کردند.

از اوایل دهه هشتادی میلادی تاکنون، شورشیان مائوئیستی هزاران تن از روستاییان و افراد بومی منطقه را به سربازی گرفته اند و پس از آموزش نظامی و مواد انفجاری آنها را به جنگ علیه مقامات دولتی، نیروهای امنیتی و یا تاسیسات دولتی اعزام می کنند. این شورشیان همچنین با وارد کردن قاچاقی راکت های ساخت چین، موادهای انفجاری و یا ماین مسبب بسیاری از حملات مرگبار شده اند.

دولت هند مائوئیست ها را بزرگترین دغدغه های داخلی و تهدیدی برای امنیتی داخلی اش می پندارد. تاکنون هزاران تن از دو طرف کشته شده اند، در حالیکه نتیجه بسیار کمی گرفته اند. برخی سیاستمداران هندی، گزینه نظامی گسترده علیه این شورشیان را بر دادن فرصت های بهتر اقتصادی برای فروکش کردن خشم آنها پیشنهاد کرده اند.

مناقشات شمال شرقی:
در مناطقی دوردست در نواحی شمال شرقی این کشور، نیروهای دولتی مدت هاست که با گروهی از مخالفان دولت درگیر هستند که رهبران این گروه ها تقاضاهای زیاد و گاها مبهی از دولت دارند. برای مثال آنها می خواهند که سرزمین هایی مستقل داشته باشند و یا دولتی خودمختار درون دولت در این منطقه داشته باشند.
تاکنون ۲۱ هزار تن در این درگیری ها جانشان را از دست داده اند.

شدیدترین این درگیری ها به مردمان ناگا در دهه ۱۹۵۰ برمی گردد. رهبران این مردمان به نام های “ایساک چیشی سوو” و “توینگالنگ مویواه” در سال ۱۹۹۷ تفاهنامه ای را با دولت دهلی نو به امضا رساندند و از آن زمان تاکنون در حال مذاکره برای صلح هستند. سوو اوایل ماه پیش فوت کرد، اما مویواه می گوید که مذاکرات صلح همچنان ادامه دارد.

مویواه اخیرا گفته است “تمامی تلاش ها ادامه دارد و انتظار داریم به زودی به راه حلی برای پایان دادن به دهه ها خشونت برسیم.”

لازم به ذکر است که دیگر گروه های مخالف دولتی که کوچکتر نیز هستند و در ایالت های شمال شرقی میزورام، مانی پور، تری پورا و آسام که همگی مرز مشترک با میانمار و بنگلادش دارند نیز سبب شده اند تا نیروهای امنیتی هند همیشه در حالت آماده باش قرار داشته باشند.

دولت هند تقریبا با ۴۰ گروه مخالف مسلح توافق نامه آتش بس به امضا رسانده است و با شش تا از این گروه ها توافق نامه صلح امضا کرده است. این توافق نامه ها به این گروه ها اختیارات بیشتری داده است، اما دولت هند درخواست آنها مبنی بر دادن سرزمینی مستقل را تاکنون رد کرده است.

کشورهای همسایه هند مانند بوتان و بنگلادش با هند همکاری بسیار نزدیکی دارند تا رهبران شورشی را از خاک کشورهایشان اخراج کرده و جلوی عملیات آنها را علیه هند از خاک خودشان بگیرند. هند در تلاش است تا با میانمار نیز به چنین تفاهمی برسد.

کشمیر:
درگیری ها و ناآرامی ها میان گروه های جدایی طلب کشمیر از هند و نیروهای امنیتی هند در کشمیر تحت کنترول هند بار دیگر سبب شد تا یاداور چالش هایی که هند پس از کسب استقلالش از بریتانیا با ان مواجه شد باشد.

مقامات در دهلی نو از آن زمان تاکنون با جنبش های مسالمت آمیز بسیاری در منطقه کشمیر تحت کنترول خود مواجه بوده است. خطاهای سیاسی و یا سرکوب معترضان توسط نیروهای امنیتی هند سبب درگیری خونینی در سال ۱۹۸۹ شد. هزاران تن از کشمیری ها برای فراگرفتن مهارت های نظامی و جنگی وارد کشمیر تحت کنترول پاکستان شدند و از آنجا با سلاح و موادهای منفجره به کشمیر تحت کنترول هند باز گشتند، تا به جنبش های طرفدار کشمیر متحد که یا تحت کنترول پاکستان باشد و یا کلا مستقل از هر دو کشور باشد بپیوندند.

به این ترتیب، کشمیر به میدانی جنگ تبدیل شد، که گروه های مخالف دولتی هند هر روزه حملاتشان را علیه نیروهای امنیتی هند و یا تاسیسات هندی افزایش می دهند. هند نیز با اعزام گسترده نظامیان به این منطقه می خواهد تا پاسخی مناسب به جنگ های نیابتی پاکستان در این منطقه بدهد.

از سال ۱۹۸۹ تاکنون دست کم ۶۸ هزار تن جانشان را در این منطقه از دست داده اند.

معترضان کشمیری پس از حادثه ۱۱ سپتامبر مجبور به عقب نشینی شدند، زیرا آمریکا به پاکستان فشار وارد کرده بود تا شورشیان را در خاک های خود کنترول کند. اما باز هم اعتراضات در کشمیر تحت کنترول هند علیه دولت هند و سیاست های هند باقی ماند.

در ماه های اخیر نیز، تظاهرات غیرمسلحانه جدایی طالبان کشمیر از هند اغلب به درگیری های خونینی بدل شده است.

دهلی نو و اسلام آباد هنوز مشترکاتی برای حل و فصل مناقشه هایشان پیدا نکرده اند.

پاکستان با جمعیتی در حدود ۱۹۰ میلیون نفر و یکی از کشورهای دارای بمب اتم، تقریبا در نصف طول عمرش توسط نظامیان اداره شده است، و همیشه تنش هایی میان دولت مردمی و نظامی وجود داشته است.

نواز شریف نخست وزیر فعلی پاکستان در سال ۱۹۹۹ توسط یک کودتا از قدرت کنار رفت و بار دیگر در انتخاباتی در سال ۲۰۱۳ به روی قدرت آمد. گرچه نواز شریف طی انتخاباتی آزاد به قدرت رسید اما همیشه روابط او با نظامیان قدرتمند پاکستان دچار اغتشاشاتی بوده است.

پولیس پاکستان پس از آن تصمیم به دستگیری این دو فرد گرفت، که پوسترهایی از جنرال راحیل شریف در ۱۳ کلان شهر پاکستان منتشر شد که در این پوسترها از او خواسته بودند که وارد عرصه شده و کنترول کشور را بدست گیرد.

جنرال راحیل شریف رئیس ستاد مشترک ارتش پاکستان قرار است تا کمتر از پنج ماه دیگر بازنشست شود.

در همین حال یک سخنگوی نظامیان پاکستان ادعای این پوسترها را رد می کند و می گوید که جنرال راحیل شریف همانطور که از پیش تعیین شده است بازنشسته خواهد شد.

پولیس مردی را به نام محمد اسلام خان در یکی از شهرهای شمالی این کشور به نام بانو دستگیر کرد. این مردی در یکی از سرک های شهر همه پرسی راه انداخته بود و از مردم می خواست که رضایت مندیشان از دولت را اعلام کنند و یا اینکه تمایل دارند نظامیان قدرت را به دست بگیرند.

فرماندهی پولیس بانو در گفتگو با رویترز گفت ما اجازه نمی دهیم که کسی دولت را در یک طرف قرار دهد و نظامیان را در طرف دیگر، در حالیکه دولتی منتخب و سیستم قضایی مستقل در کشور داریم.

هفته گذشته نیز، مردی دیگر به نام محمد کامران رهبر یک حزب کمتر شناخته شده و کوچه در پاکستان در اسلام آباد دستگیر شد. وی پوسترهایی پخش کرده بود و به جنرال راحیل در این پوسترها پیشنهاد شده بود که دولت را برکنار کرده و خود قدرت را بدست گیرد.

محمد کامران هم اکنون در بازداشت پولیس بسر می برد و از او تحقیقات می شود.

لازم به ذکر است که انتخابات بعدی پاکستان در سال ۲۰۱۸ برگزار می شود.

 

آفای غنی گفته است که قطعاً مشکلاتی که گروه تروریستی ایجاد کرده است کمتر از تهدیداتی اند که راه حل اساسی آن در (حل مشکل روابط افغانستان و پاکستان) نهفته است، بخاطریکه پناهگاه های آنان وجود دارد.

رئیس جمهوری علاوه کرده است، آیا کسی  است که موجودیت دفاتر طالبان را در کویته انکار کند؟‌ شما بروید با ایشان مصاحبه کنید؛ اگر شما به آدرس ایشان نیاز داشته باشید، ما آنرا به شما خواهیم داد.

غنی گفته، بخاطری که ما (تا حال) به آن هماهنگی به سطح دولتین نرسیده ایم (که مشکل را حل کنیم)، با چالش های بنیادی مواجه می باشیم؛ تساوی حاکمیت میان دولت ها و توافق روی قوانین بین المللی بازی که روابط میان دولت ها را تعریف می کند، برای ثبات منطقوی کلیدی است؛ این پیام من بوده و این هنوز هم پیام من است.

ما نیاز داریم تا به درک مشترک برسیم، روند چهار جانبه چارچوب خیلی منظم را برای ما ایجاد کرد و ما آرزو داریم برگردیم به عملی سازی آن.

وی در جواب سوالی که آیا می تواند مکان تروریستان را نشان دهد گفته: بلی، البته که من میتوانم آدرس های ایشان را به شما بدهم، قوماندان قول اردوی ما آدرس ها را به قوماندان کویته داد و از وی خواست که با او آنجا برود؛ در آنجا ایشان علناً سربازگیری می کنند؛ ایشان تمویل می شوند؛ تدارکات و امکانات لوژیستیکی شان تنظیم میشود؛ (دادن پناهگاه به چنین گروه ها) خلاف قوانین بین المللی است.

رئیس جمهوری گفته است که پیش از همه شما امکانات بالقوه را ببینید؛ همکاری میان ما، روابط مستحکم میان دولت ها، مناسبات مردمی…ما تاریخ دیرینه باهم داریم و رشته های زیادی ما را با هم  پیوند داده اند، اما روابط دولت ها کلیدی است و در روابط میان دولت ها، احساسات وجود ندارد؛ این یک بحث منطقی است که بر اساس منافع صورت می گیرد؛ شما عمل می کنید، عمل بالمثل صورت می گیرد؛ افغانستان عمق استراتیژیک هیچ فردی نیست و هچگاه تابع کسی نخواهد بود؛ آنهائیکه که در این راستا کوشش کرده، ناکام شده اند.

ما را منحیث ملت تاریخ آفرین درک کنید که آماده شدند تا بیش از یک و نیم میلیون فرزند خودرا قربانی کنند تا جهاد را به پیروزی رسانند که هیچکس حتی تصور نمی کرد که ممکن باشد. اسلام در تار و پود ما است؛ ما همه روی این توافق داریم؛ و روی آن باهم یکجا و متحد شده ایم؛ این یک گفتمان لفظی نیست؛ سوال در عمل و اقدامات عملی است. ما طالبان را اجازه نداده ایم، ما برای ایشان پناهگاه نداده ایم؛ به دفاتر ایشان اجازه فعالیت نداده ایم؛ ما شبکه های سربازگیری ایشانرا اجازه فعالیت نداده ایم؛ ما خطر تروریزم درک می کنیم.

او ادامه داده که زندگی هر طفل، چه افغان، چه در پنجاب، پشاور، کویته، کراچی و یا در هر جائی دیگر جهان باشد، ارزش دارد، ما هر تهدید که متوجه اطفال می شود آنرا تهید به خود می دانیم؛ ما میخواهیم که به علامه اقبال گوش داده شود، به موسس حرکت پاکستان توجه صورت گیرد چرا که وی ما را درک میکرد؛ و خاطره های وی از افغانستان به ما تحرک می بخشد؛ اشعار وی مرا عمیقاً متاثر میسازد؛ من سال گذشته تقریباً همه اشعار وی را خواندم، سوال در اینجاست، ما نمیتوانیم یک گروه را تروریست بخوانیم، قانونی اساسی را تعدیل کنیم، ارتش خودرا تغییر دهیم، و یک پلان کاری ملی داشته باشیم و در عین زمان گروهی دیگر را تحمل کنیم که سعی دارد همسایه ما را تضعیف و سرنگون نماید و بالای آنان وحشت، مرگ و ویرانی را بیاورد. این غیر قابل قبول است.

آقای گفته که پاکستان باید سه گام بردارد، قدم اول، علیه گروه های که تروریست اعلام شده اند، اقدام کنید؛ اگر شما علیه ایشان اقدام ننمایید، ما به شما باور نمی کنیم. قدم دوم: به (توافقات) میکانیزم چهار جانبه پیرامون (عناصر) آشتی پذیر و آشتی نا پذیر عمل کنید تا صلح آغاز شود؛ سوم، کسانیکه صلح را رد میکنند از پاکستان اخراج گردند.

 

این وزارت می‌گوید نیروهای امنیتی عملیات تصفیه‌ای را از ۱۱ روز به این‌طرف در ولسوالی درۀ صوف سمنگان به راه انداخته‌اند و بسیار از ولسوالی های ناامن را از وجود مخالفان و تروریستان پاکسازی کرده اند.

در خبرنامۀ این وزارت آمده‌است که بسیاری از روستاهای ناامن درۀ صوف کاملا از وجود هراس‌افنان طالب پاک‌سازی و ناامنی‌هایی که در بخش‌هایی از این ولسوالی وجود داشته از میان برداشته شده‌است.

عملیات پاکسازی شماری از مناطق ناامن دیگر در ولسوالی دره صوف ولایت سمنگان هم چنان به شدت جریان دارد ونیروهای امنیتی کشوراز طریق این عملیات گسترده تصفیه یی به تلاش های خویش در جهت پاکسازی منطقه از وجود هراس افگنان طالبان پاکسازی و ادامه می دهند.

این عملیات های گسترده پاکسازی به هدف حفظ امنیت، جلوگیری از بازگشت هراس افگنان طالب به محل و ایجاد فضای امن به مردم محل در این ولسوالی به راه انداخته شده است .

گفتنی است که تا اکنون در این عملیات گسترده تصفیه یی ۲۶۰ هراس افگن طالب بشمول دو فرمانده آنان با مقداری زیادی جنگ افزار به نیروهای امنیتی کشور تسلیم شده اند.

در این عملیات، دهها تن از افراد مسلح غیر مسوول با جنگ افزار های شان نیز توسط نیروهای امنیتی کشور بازداشت شده اند.

بر بنیاد این گزارش، در جریان این عملیات ۱۱روزه تا کنون ۲۶۰ تن از افراد گروه طالبان به شمول یکی از فرمان‌دهان‌شان به نیروهای امنیتی تسلیم شده‌اند.

 

یک منبع موثق می گوید که وقتی رییس جمهوری می خواست به عیادت ذوالفقار امید برود، امید ممانعت کرد اما غنی با لبخند وارد اتاقش شد.

ذوالفقار امید هنگام عیادت خطاب به ریس جمهوری گفته: “شما وعده داده بودید هزاره جات را از زندان جغرافیای نجات می دهید، کجا شد وعده های شما؟.”

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری پاسخ می دهد: “۴۰۰ میلیون دالر برای انکشاف هزاره جات اختصاص داده شده است.”

دوباره ذولفقار امید می گوید که ۴۰۰ میلیون دالر به صورت لفظی اختصاص دادید، در عمل هیچ پروژه ای در هزاره جات تطبیق نشده است.

این سخنان ذالفقار امید غنی را خشمگین می کند و با عصبانیت و بدون خداحافظی اتاق ذوالفقار امید را ترک می کند.

ذوالفقار امید رهبر حزب کار و توسعه در حمله انتحاری روز شنبه دوم اسد، پای چپش شکسته و به پای راستش چره/ترکش اصابت کرده است.

در خبرنامه ای که از سوی ارگ منتشر شده است، غنی گفته، جريان مداواى مجروحين را شخص وى تعقيب مى نمايد و در صورت نیاز و در مشوره با داکتران معالج، مجروحينى که زمینۀ تداوی شان در داخل مساعد نیست، در خارج از کشور اعزام خواهد کرد.

خبرنامه می افزاید، به منظور بررسی همه جانبه و دقیق حادثۀ تروریستی روز شنبه در دهمزنگ، هیئتی مشترک را تحت ریاست دادستان کل و شخصیت‌های ملی و دولتی توظیف کرده است.

هیئت مذکور گزارش یافته‌های خویش را با ریاست جمهوری شریک می‌نماید، و در روشنایی به یافته‌های این گزارش در خصوص آن اقدام خواهد شد.

هیئت مذکور را محمد فرید حمیدی دادستان کل به عنوان رئیس هیئت، داکتر عباس بصیر مشاور ارشد رِئیس جمهوری، نصرالله استانکزی رئیس بورد مشورتی امور عدلی و حقوقی رئیس جمهوری، شاه گل رضایی عضو مجلس نمایندگان، ستر پاسوال عبدالرحمان رحمان معین ارشد امنیتی وزارت امور داخله، دگرجنرال هلال الدین هلال معاون کشف و استخبارات وزارت دفاع ملی، سترجنرال مراد علی مراد معاون لوی درستیز وزارت دفاع ملی، نصرالله ارسلایی رئیس دارالانشای شورای وزیران ریاست اجرائیه، عبدالمتین بیگ معاون ولایتی ریاست عمومی امنیت ملی، محمد ناطقی نمایندۀ ریاست اجرائیه، تورنجنرال جانان بارکزی رئیس دفاع و امنیت ریاست عمومی ادارۀ امور، محمد موسی محمودی نمایندۀ کمیسیون مستقل حقوق بشر و عباس نویان عضو پیشین مجلس تشکیل می دهند.

دولت امروز یکشنبه را در پی انفجار مرگبار که روز گذشته در میان اعتراض کنندگان جنبش روشنایی صورت گرفت و بیشتر از۸۰ تن کشته و حدود ۳۰۰ تن دیگر زخمی شده اند، ماتم ملی اعلام کرد.

نی می گوید جان باختن ۸۰ تن و زخمی شدن حدود ۳۰۰ تن دیگر که همه در تظاهرات مسالمت آمیز شرکت کرده بودند، برای یک جامعه ماتمی بزرگ است که رعایت خاطر شهروندان کشور از مکلفیت های اساسی رسانه ها به شمار می رود.

دفتر نی حمایت کنندۀ رسانه های آزاد افغانستان از همۀ رسانه های کشور، به ویژه از تلویزیون ها و رادیوهای سراسر کشور می خواهد تا در روز ماتم ملی از نشر و پخش آهنگ های شاد جداً خودداری ورزند.

دفتر نی همچنان از کمیسیون سمع شکایات و رسیدگی به تخلفات رسانه ای کشور می خواهد تا مطابق قانون، هر رسانه ی که از این امر سرپیچی کند پرونده های شان را مورد بررسی قرار دهد.

از جانبی دیگر؛ شهادت یک خبرنگار و زخمی شدن یک فیلمبردار در این رویداد هراس افگنانه بار دیگر جامعۀ خبرنگاری و خانوادۀ رسانه یی افغانستان را به شدت اندوه گین ساخت.

نهاد نی می گوید، “ما برای شهدا بهشت برین، به زخمی ها شفای عاجل و به خانواده های قربانیان صبر جزیل می خواهیم.”

در رویداد روز گذشته، حسین محمدی، که از انستیتوت رسانه ای نی فارغ شده بود و مدتی در تلویزیون های خورشید، نگاه و رادیو نی وظیفه انجام داده بود، در این رویداد به شهادت رسید و یکی از فیلمبرداران شبکۀ تلویزیونی 1 نیز جراحتی سطحی برداشت.

نی می گوید از آنجائیکه خبرنگاران همواره در خط مقدم رویداد ها حضور دارند؛ بیشتر از همه آسیب پذیر بوده و خطر هایی جدی آنان را تهدید می کند، بناً دفتر نی از برگزار کنندگان تظاهرات و به ویژه از نیروهای امنیتی کشور می خواهد تا در کنار تأمین امنیت تمام شهروندان، امنیت جانی خبرنگاران را نیز در اولویت های کاری خویش قرار داده، نگذارند خبرنگاران آسیب ببینند.

در میان زخمی های این رویداد، ۶ پولیس و ۵ مامور ریاست امنیت ملی نیز شامل اند.

روز گذشته شنبه حوالی ساعت 2 هنگامی که تظاهرکنندگان می خواستند خیمه تحصن برپا کنند یک حمله کننده انتحاری به هواداران جنبش روشنایی حمله کرد.

شدت انفجار به حدی زیاد بوده است که اجساد کشته شدگان تا فاصله های 50 متری از محل رویداد پرتاب شده بودند. ساعت ها طول کشید تا اجساد جمع آوری شدند.

طی سال های اخیر، برای اولین بار است که خبرنگاران اجازه داشتند از زخمی و محل رویداد بدون ممانعت نیروهای امنیتی تصویر بگیرند.

گروه ترورریستی داعش مسئولیت این حمله را پذیرفته است اما تظاهر کنندگان می گویند، این حمله سازماندهی شده بود.

شب پیش از رویداد، گارنیزیون کابل از وقوع رویداد خبر داده بود و از هواداران جنبش روشنایی خواسته بود که در تظاهرات شرکت نکنند.

احمد فرید حمیدی یکی از تظاهرکنندگان امروز شنبه، هنوز در میدان دهمزنگ حضور دارد و برای قربانیان رویداد امروز قران می خواند.

احمد فرید با چشمانی اشکبار می گوید که عدالت خواهان خون خود را در دهمزنگ کابل به تحصن گذاشتند و خودشان رفتند و ما باید از خون عدالت خواهان پاسداری کنیم.

صدها تن امشب در میدان دهمزنگ جمع شده و مراسم ختم قران برپا کرده اند.

برخی از هواداران جنبش روشنایی بر این عقیده اند که اجساد قربانیان را نیز به میدان دهمزنگ بیاورند و ضمن نامگذاری این میدان به نام “شهدای جنبش روشنایی” تا برآورده نشدن خواسته هایشان به تحصن خود ادامه دهند.

هواداران جنبش روشنایی در یک حرکت مدنی و مسالمت امیز مسیر جاده شهید مزاری تا میدان دهمزنگ کابل را راهپیمایی کردند که هنگام برپای خیمه تحصن یک حمله انتحاری به راهپیمایان حمله کرد.

گزارش های منتشر شده می رساند که در رویداد امروز نزدیک به 70 تن کشته و حدود 230 تن دیگر زخمی شده اند.

قمر الدین صدیقی مشاور وزارت صحت عامه می گوید که در این رویداد 30 کشته و 150 زخمی به جای مانده است. امکان دارد تعداد کشته شدگان افزایش یابد.

آقای صدیقی گفت که در چندین شفاخانه تقسیم شده است و در حال خون رسانی به مجروحان این رویداد هستند.

تعدادی از معترضان در صحنه هستند و می گویند تا رسیدن به عدالت در میدان دهمزنگ خواهند ماند.

 

این معترضان درخواست دارند تا خط انتقال برق 500 کیلو ولت ترکمنستان از ولایات بامیان و میدان وردک عبور کند.

دولت اما می گوید که اگر این خط انتقال برق از بامیان و میدان وردک عبور کند، پرهزینه تر شده و تاریخ بهره برداری آن نیز به تعویق می افتد.

اما معترضان بر این باورند که دولت نسبت به مناطق مرکزی و عمدتا هزاره نشین بی عدالتی کرده ومی خواهند که این خط برق از این دو ولایت عبور کند.

معترضان با سر دادن شعارهای “عدالت! عدالت! مرگ بر تبعیض!” در سرک دانشگاه کابل از دولت خواستند تا نسبت به تغییر مسیر این خط اقدام کند. لازم به ذکر است که پولیس سرک های منتهی به ارگ را مسدود کرده است.

پولیس در تلاش است تا امنیت برقرار باشد و هلی کوپترها نیز بر فراز معترضان در حال چرخ هستند، اما ظاهرا هیچ نشانه ای از خشونت در معترضان دیده نمی شود.

خط انتقال برق 500 کیلوولت ترکمنستان که توسط بانک انکشاف آسیایی تمویل می شود، از بزرگترین پروژهای اقتصادی منطقه است که برق آسیای مرکزی را به افغانستان و پاکستان انتقال می دهد.

معترضان می گویند که این خط انتقال برق باید از ولایات بامیان و میدان وردک عبور کند تا مردم این مناطق هم از برق مستفید شوند.

براساس طرح فعلی، این خط انتقال برق در سال 2018 به بهره برداری می رسد.

این خط برق قرار است از پل خمری به سمت کابل از مسیر کوهستانی و دشوار سالنگ عبور کند.

شرکت آلمانی فیشنر که قرار است این پروژه را اجرایی کند، در طرح قبلی اش گفته بود که عبور این خط برق از ولایات میدان وردک و بامیان بهترین گزینه است، زیرا هم اکنون یک خط برق از مسیر سالنگ عبور می کند، و موقعیت کوهستانی و دشوار سالنگ کار را برای اجرایی کردن و یا حتی برای تعمیرات این خط بسیار دشوار می کند.

اما کمی بعد، این خط انتقال برق توسط دولت از مسیر سالنگ اعلام شد، که پس از آن اعتراض های گسترده مردمی را به دنبال داشت.

معترضان در حالی امروز به سرک ها آمده اند و نسبت به این تصمیم دولت اعتراض می کنند که دو ماه پیش نیز همین معترضان اولین تظاهراتشان را نسبت به این پروژه در کابل برگزار کردند. پس از ان، محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور وعده سپرد، که کمیته ای تشکیل می دهد و موضوع خط انتقال برق را بار دیگر بررسی می کند تا بهترین گزینه انتخاب شود. اما کمیته نیز بار دیگر مسیر سالنگ را انتخاب کرد.

ام البنین عطایی- کابل

 

معترضان که از مسجد جامع شهید مزاری تا چوک الیکین مرکز بامیان راهپیمایی کردند، تبعیض در برق رسانی را “جفای نابخشیدنی” خواندند و از سازمان ملل خواستند که با وارد کردن فشار بر دولت افغانستان، به تاریکی دیرینه ولایات مرکزی، نقطه پایان بگذارد.

محمدظاهر احساس از فعالان مدنی بامیان در پایان این تظاهرات گفت که سران دولت به صورت آشکار در حق بخش بزرگی از شهروندان کشور ظلم و ستم روا می دارند:” جامعه جهانی باید از نحوه مصرف کمک هایش به افغانستان نظارت کند و نگذارد تا محروم نگهداشتن عمدی مردمی که همواره از روندهای دموکراتیک حمایت کرده اند، بیشتر از این تداوم یابد.”

“طرح بدیل مردود است!”

موضوع برق 500 کیلوولت پس از آن جنجالی شد که دولت افغانستان سه ماه پیش، بر خلاف پیشنهاد شرکت تطبیق کننده پروژه، تصمیم به تغییر مسیر عبور این خط برق از بامیان به سالنگ گرفت؛ موضوعی که با واکنش ها و اعتراضات گسترده ای در داخل و خارج کشور مواجه شد.

به دنبال این اعتراضات که به جنبش روشنایی معروف شد، دولت افغانستان طرح بدیلی را مبنی بر انتقال 300 میگاوات برق از بغلان به بامیان پیشنهاد کرد. معترضان اما این طرح را بدلیل مغایرت با ماسترپلان اصلی برق کشور، نپذیرفتند.

حسینداد خلیلی رئیس شورای ولایتی بامیان نیز طرح بدیل حکومت را مردود خوانده و تاکید کرد که شهروندان این ولایت به عنوان جزئی از جنبش مردمی روشنایی، در برابر بی عدالتی خواهند ایستاد:”دوره تبعیض و ستمگری به پایان رسیده است. ما برای همه عدالت می خواهیم و خواستار انکشاف متوازن در سراسر کشور هستیم، خط برق 500 کیلوولت باید از بامیان به سمت جنوب امتداد یابد تا همه بتوانند از آن استفاده کنند.”

هشدار به گسترش دامنه اعتراضات

همزمان با تظاهرات شهروندان بامیان، اعتراضات به تغییر مسیر خط انتقال برق 500 کیلوولت در برخی از شهرهای سایر کشورهای جهان نیز تداوم یافته اند. این اعتراضات درحالی رو به گسترش می روند که دولت افغانستان در تلاش دستیابی به توافق با معترضان است.

روز گذشته و در پی آن که ده ها تن از افغان های مقیم بریتانیا در مقابل پارلمان این کشور تحصن کردند و شورای مردمی جنبش روشنایی در کابل نیز از آمادگی ها برای راه اندازی تظاهرات نا محدود خبر داد، دولت افغانستان هیاتی را برای مذاکره با اعضای این جنبش موظف کرد.

حال حسینداد احمدی از دیگر فعالان مدنی بامیان می گوید که دولت تا کنون به توافق مشخصی با جنبش روشنایی دست نیافته و بار دیگر در تلاش برای مسدود کردن راه های منتهی به ارگ است:”چنانچه فریاد حق طلبانه مردم شنیده نشود و تظاهرات نامحدود در کابل راه اندازی گردد، مسئول هر اتفاقی که می افتد دولت خواهد بود.”

با این حال معترضان در بامیان با انتشار قعطنامه ای هشدار داده اند که در صورت تداوم بی اعتنایی دولت به خواست های شان، اقدام به برپایی خیمه های تحصن در مقابل دفتر ولایت و نمایندگی سیاسی سازمان ملل در این ولایت خواهند کرد.

قطعنامه گفته است که دولت باید هرچه زودتر فیصله اش مبنی بر تغییر مسیر عبور خط انتقال برق 500 کیلوولت را ملغا اعلام کرده و عاملان آن در شرکت برشنا و وزارت انرژی آب را به محاکمه بکشاند.

 

جان کری وزیر خارجه آمریکا در این نشست گفت “ما هم اکنون تلاشی مثال زدنی و تاریخی انجام می دهیم. هیچ ائتلافی مانند این ائتلاف تاکنون وجود نداشته است. ما از دستورالعمل های از پیش نوشته شده علیه این گروه استفاده نمی کنیم، بلکه ما این دستورالعمل را هم اکنون می نویسیم.”

اشتون کارتر وزیر دفاع آمریکا با بیان اینکه این نشست اولین نشست اعضای ائتلاف ضد داعش است گفت هم اکنون برنامه های خوب با نتایج مشخصی علیه این گروه داریم. این هفته، برنامه های بیشتر با تعهدات مشخصی برای نابودی گروه تروریستی داعش طرح می کنیم.

وی افزود اولین اولویت ائتلاف، نابودی داعش است. اما این تلاش در این جا تمام نمی شود. ائتلاف در نظر دارد تا به پولیس و نیروهای امنیتی محلی کمک کند تا از حملات تروریستی این گروه در خانه هایشان جلوگیری کنند.

لازم به ذکر است که گرچه در این نشست وزرا در خصوص دستاوردهای این ائتلاف در مبارزه با داعش به گفتگو پرداختند، اما بیشتر صحبت ها متمرکز بر برنامه هایی بود که پس از نابودی این گروه باید انجام شود.

جان کری در این نشست همچنین اعلام کرد که سازمان پولیس بین الملل اینترپول نیز به ائتلاف ضد داعش پیوسته است. اینترپول می تواند به اعضای ائتلاف در شناسایی و ممنوع الورود کردن تروریستان خارجی به کشورها کمک کند و می تواند شبکه ارتباطی تروریستان را نیز مختل نماید.

وزیر خارجه آمریکا همچنین در این نشست از کمک دو میلیارد دالری این ائتلاف به کشور عراق خبر داد تا این کشور بتواند ثبات اجتماعی مناطقی که از تصرف داعش خارج شده است را برقرار کند.

لازم به ذکر است که ائتلاف ضد داعش تقریبا دو سال پیش و به رهبری آمریکا ایجاد شد.

افغانستان نیز سال گذشته به این ائتلاف پیوست.