دسته: سیاست

خانم غنی در برنامه سیاه و سفید تلویزیون خصوصی طلوع نیوز در این مورد گفت: «او ]اشرف غنی[ رییس‌جمهور است، ولی یک تیم دیگر هم هست. ــ منظور تان رییس اجراییه است؟ ــ رییس اجراییه که زیاد موفق نمی‌باشد.»
وقتی از بانوی اول افغانستان در مورد بزرگترین اشتباه رییس‌جمهور غنی در طول چهار سال کار حکومت وحت ملی پرسیده شد، رولا غنی در مورد نهاد ریاست اجراییه صحبت کرد و گفت شماری افراد در داخل کشور و خارجی‌ها نماندند که رییس‌جمهور غنی بدون موجودیت نهاد به نام ریاست اجراییه فعالیت داشته باشد و کشور را اداره کند.
اشاره خانم غنی به جنجال‌های پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۴ است که با پادرمیانی جان کری، وزیر خارجه وقت امریکا، دو تیم پیشتاز انتخابات روی تشکیل حکومت وحدت ملی و تقسیم ۵۰-۵۰ قدرت باهم توافق کردند که منجر به ایجاد نهاد ریاست اجراییه شد.
از رولا غنی پرسیده شد که دلیل عدم موفقیت رییس‌جمهور و تیم‌اش در موجودیت ریاست اجراییه است؟ او گفت: «نمی‌گویم مانع موفقیت است. او ]عبدالله عبدالله[ یک آجندا دارد ولی داکتر صاحب ]اشرف غنی[ یک آجندا دارد. وقتی که دو آجندا باشد مشکل است که یک جای شود.»
بانوی اول در مورد دست‌آوردهای رییس‌جمهور در طول چهار سال گذشته گفت بزرگترین دست‌آور همسرش این است که می‌داند کدام راه را انتخاب کند تا افغانستان دوباره به یک کشور مرفه تبدیل شود، شهروندانش زندگی خوب داشته باشد و امنیت تأمین باشد.
از سوی دیگر وقتی از خانم غنی پرسیده شد که او برای اشرف غنی در مورد نامزد شدن دوباره در انتخابات بعدی ریاست‌جمهوری چه مشوره می‌دهد، او گفت که هیچ مشوره‌ی نمی‌دهد و آقای غنی خودش می‌داند، اما اگر نامزد ریاست‌جمهوری نشود، او «بسیار راحت» می‌شود.
بانوی اول کشور می‌گوید که قوم او پشتون است و دینش اسلام و در تذکره الکترونیکی‌اش نیز چنین نوشته شده است.
افزون بر این‌ها رولا غنی در این مناظره گفت که در این روزها که روند انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی‌ها آغاز شده، بسیاری‌ها نزد او می‌آیند و می‌گویند که نامزد انتخابات می‌شوند.
خانم غنی افزود که او همه را برای شرکت در انتخابات تشویق می‌کند، اما گفت: «نمی‌توانم هیچ کس را پشتبانی کنم و هیچ کس از طرف من کاندیدا نیست.»

قول اردوی ۲۰۹ شاهین با صدور خبرنامه‌یی به رسانه‌های می‌گوید که نیروهای امنیتی در چهار ولایت شمال وشمال شرقی، عملیات‌های را راه‌اندازی کرده‌اند.

در خبرنامه آمده در جریان  روز گذشته، از اثر ضربات طیارۀ هارس بالای مواضع هراس‌افگنان داعش در قریۀ مغل ولسوالی درزاب جوزجان، ۴ تن داعشی کشته شده‌اند.

به اساس خبرنامه، نیروهای امنیتی در ولسوالی بورکل بغلان نیز علمیاتی را راه‌اندازی کرده که در نتیجه یک طالب مسلح کشته و یک عراده موترسایکل شان از بین برده شده‌است.

از سوی هم، ولایت شمالی تخار نیز شاهد درگیری نیروهای امنیتی با گروه طالبان بوده که تلفاتی بر آن گروه از سوی سربازان ارتش و پولیس بر جا گذاشته شده‌‌است.

قول اردوی ۲۰۹ شاهین می‌گوید که در نتیجۀ درگیری در قریۀ گورتپۀ ولسوالی ینگی قلعۀ تخار، ۵ تن اعضای گروه طالبان کشته و یک تن دیگر شان شدیدا زخمی شده‌اند.

باید گفت که نیروهای امنیتی هم‌چنان  یک حلقۀ میان جاسازی گروه طالبان را کشف و از یک فاجعۀ انسانی جلوگیری کرده‌اند.

مسؤولان از تلفات نیروهای دفاعی و امنیتی کشور چیزی نگفته، اما طالبان ادعا کرده که شماری از سربازان پولیس را در شمال کشور کشتند.

محمد حنيف اتمر مشاور شوراي امنيت ملي حکومت افغانستان به منظور گفت‌وگو با مقام‌هاي پاکستاني  در رابطه به گفت‌گوهاي صلح افغانستان با مخالفان مسلح و هم‌چنان مبارزه مشترک دوکشور با تروريزم، صبح روز يک‌شنبه کابل را به قصد اسلام‌آباد ترک کرد.

آقاي اتمر در اين سفر با مقام‌هاي نظامي پاکستان در رابطه به اوضاع امنيتي دوکشور و هم‌چنان هم‌کاري‌هاي آسلام‌آباد با کابل در گفت‌وگوهاي صلح با مخالفان مسلح حکومت افغانستان، گفت‌وگو کرد.

اين سفر در حالي صورت مي‌گيرد که آگاهان امور سياسي در افغانستان تاکيد مي‌کنند که اين سفر مانند سفرهاي گذشته مقام‌هاي افغانستان نتيجة در قبال نخواهند داشت.

به باور آگاهان پاکستان نسبت به آنچه مقام‌هاي آين کشور مي‌گويند صداقت ندارد و تنها تلاش اسلام‌آباد فريب دادن افغانستان است.

اين درحاليست که هم اکنون جنگ در 22 ولايت افغانستان به شدت ادامه دارد و گروه طالبان به باور آگاهان از حمايت هم‌چناني آن کشور هنوز هم برخوردار هستند.

پس از يک دوره تشديد اختلافات بين دو کشور، نخست وزير پاکستان چندي پيش به افغانستان سفر کرد و در اين سفر مقا‌م‌هاي دو کشور پلان عمل افغانستان و پاکستان براي صلح و همبسته‌گي را تصويب کردند. اداره‌هاي امنيتي دو کشور مکلف شده اند که براي تطبيق اين پلان عمل تلاش کنند. هدف اصلي سفر حنيف اتمر و هيات همراهش به پاکستان، بحث بر سر عملي شدن همين پلان عمل مي‌باشد.

قادرشاه سخن‌گوي شوراي امنيت ملي به رسانه‌ها گفته است: «اولويت‌ها در اين مرحله صلح و مبارزه با تروريزم است که در چوکات پلان عمل روي اين موضوعات بحث مي‌شود و تا اقدامات عملي در اين دو عرصه صورت گيرد.»

پلان عمل براي صلح و همبسته‌گي هفت ماده دارد. يکي از اين ماده‌ها پيشبرد گفت‌وگوهاي صلح به رهبري افغانستاني‌ها است و پاکستان وعده سپرده که از روند صلح حمايت کند.

مبارزه با تروريزم ماده ديگر اين پلان عمل است که به گفتة آقاي قادرشاه تروريستان هردو طرف خط ديورند حق فعاليت ندارند و در صورتي که اين تروريستان بازداشت شوند، دو کشور مکلف شده است تا اين تروريستان را به کشور ديگر تسليم نمايد و دو کشور اجازه فعاليت‌هاي تروريستي را عليه کشور ديگر نمي‌دهد.

آگاهان امور تاکيد مي‌کنند که تجربه نشان داده است که مذاکره با پاکستان هيچ نتيجه‌اي نداشته است. جنرال عتيق الله امرخيل نظامي پيشين به اين باور است که چنين سفرهايي جز پيامد منفي، هيچ سودي براي افغانستان ندارد:

به باو آگاهان، پاکستان با اين پلان تصميم دارد تا مناسبات افغانستان و هند را خدشه دار کند و خود از آن نفع ببرد. هند و پاکستان اختلافات ديرينه دارند و يکي از خواست‌هاي اصلي پاکستان، قطع مناسبات دوستانه ميان افغانستان و هند است.

افغانستان و هند در حال حاضر روابط خوبي دارند و هند يکي از حاميان اصلي در افغانستان است. در مقابل پاکستان هند را متهم به نفوذ بيش از حد در افغانستان مي‌کند و بارها گفته است که برخي از گروه‌هاي شورشي در پاکستان از سوي مراکز سياسي هند در افغانستان تقويت مي‌شود.

عمل خلاف گفتار

آقاي امرخيل به اين باور است که پاکستان هنوزهم خاکش را در اختيار تروريزم قرار داده و جنگ افغانستان را شعله‌ور نگهداشته است.

در شانزده سال گذشته مقام‌هاي حکومت افغانستان، به منظور هم‌کاري پاکستان در گفت‌وگوهاي صلح حکومت افغانستان با طالبان و هم‌چنان برون کردن سردسته‌هاي گروه طالبان از خاک پاکستان به آن کشور سفرهاي متعدد داشته و با مقام‌هاي اسلام‌آباد گفت‌وگو کردند، اما مقام‌هاي پاکستاني با آن که همواره به حکومت افغانستان وعده هم‌کاري داده اند، اما در عمل هيچ‌گاه از تمويل و حمايت گروه‌هاي هراس افگن که در افغانستان مردم را به قتل مي‌رسانند دست برنداشته اند.

با اين حال باورهاي کلي در افغانستان بر اين است که هيچ نشانه‌اي وجود ندارد که ملاقات‌هاي اخير مقام‌هاي دو کشور بتواند زمينه را براي بهبود اوضاع فراهم کند.

افغانستان و پاکستان هم‌ديگر را به حمايت از گروه‌هاي تروريستي متهم مي‌کنند، اما آگاهان مي‌گويند پاکستان تا زماني جنگ افغانستان را شعله‌ور نگه مي‌دارد که يک حکومت طرف‌دار اسلام‌آباد در کابل رويکار آيد و سياست خارجي افغانستان از سوي پاکستان تعيين گردد.

آرمان ملی

 

از زمان ایجاد کشوری به نام پاکستان در سال ۱۹۴۷، روابط این کشور با افغانستان از اختلافات مرزی، جنگ‌های نیابتی و اختلافات سیاسی آسیب دیده است. اما در سال‌های اخیر به ویژه، این رابطه وارد مسیر پر خم‌وپیچ رو به پایین شده است. پاکستان به فراهم‌آوری پناه‌گاه برای طالبان متهم است؛ گروهی که به صورت بی‌وقفه حملات بی‌رحمانه‌یی را علیه اهداف افغان و بین‌المللی راه‌اندازه می‌کند. پاکستان هم به همین ترتیب افغانستان را به پناه‌دهی به شورشیان ضد پاکستان متهم می‌کند.  این امر باعث شده است که پاکستان افغانستان را به اخراج جمعیت‌ قابل ملاحظه‌ی مهاجران افغان در این کشور تهدید کند. در عین‌حال افغان‌ها هم پیوسته خواستار اعمال تحریم‌های بین‌المللی علیه پاکستان هستند.

با افزایش خشونت، تلاش‌های دیپلماتیک در جریان است تا روابط دوستانه دو همسایه دیوار به دیوار دوباره برقرار شود. مایا لیوتو با زاهد نصرالله خان سفیر پاکستان در کابل، در مورد آخرین تحولات در روابط دو کشور  صحبت کرده است.

در ابتدای ریاست‌جمهوری اشرف غنی روابط بین دو کشور به نظر می‌رسید که در حال بهبودی است اما بعدتر این روند سیر نزولی را پیمود. ماه گذشته نخست وزیر شما از کابل بازدید کرد، شما وضعیت فعلی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

در حال حاضر تمایل زیادی از سوی دولت افغانستان برای برقراری ارتباط با پاکستان و مقاومت در برابر واقعیت‌های اساسی که اتفاق‌افتادن آن در وضعیت تضاد [منافع] محتمل است، وجود دارد. یکی از نشانه‌های –تمایل دولت افغانستان- این است که در جریان بازدید نخست وزیر، ما روی هفت اصل برای نهایی‌کردن برنامه عمل افغانستان و پاکستان برای صلح و همبستگی توافق کردیم. براساس این برنامه ما پنج گروه کاری داریم که ما را قادر می‌سازند بحث ساختاری در مورد روابط دو جانبه کشورهای‌مان داشته باشیم.  این گروه‌های کاری سیاسی و دیپلماتیک هستند که روی موضوع مهاجران، مدیریت مرزی، روابط اقتصادی، همکاری‌های نظامی و همکاری‌های اطلاعاتی تمرکز دارند. ششمین گروه کاری یک گروه بازنگری است که تحت نظارت معاون وزیر امور خارجه افغانستان و وزیر خارجه‌ی ما در پاکستان کار می‌کند. در صورتیکه پنج گروه فوق در کار شان به بن‌بست خوردند، گروه بازنگری تلاش خواهد کرد که با یافتن راه‌حل مشکل را حل کند.

پس شما می‌گویید که روابط دو کشور به رغم این واقعیت که ما همین اواخر شاهد درگیری‌های مرزی میان نیروهای افغان و پاکستانی بوده‌ایم، در حال بهبودی است؟

بلی، این یک سوال خوب است. به همین دلیل است که من اشاره کردم اکنون از جانب دولت افغانستان اراده [برای بهبود روابط] وجود دارد. من به این دلیل «دولت افغانستان» می‌گویم که همین اراده از جانب ما همیشه وجود داشته. از اینرو آن‌ها بر این هفت اصل توافق کردند. یکی از این اصول این است که [بیش از این] در روابط دو کشور “بازی سرزنش” وجود نخواهد داشت. ما همچنین توافق کردیم که هر دو کشور، کشور یا گروه یا شبکه سومی را اجازه ندهند که از خاک شان برعلیه یکدیگر استفاده کند. نکته مهم دیگر این بود که هر دو کشور علیه عناصر آشتی‌ناپذیر اقدام خواهند کرد. بنابراین با وجود درگیری‌های مرزی که ممکن است در آینده، تا زمانی که سرنوشت مرز -با وجود نیت پاک دو طرف- معلوم نشود، ادامه داشته باشند، دو کشور اکنون عزم ادامه‌ی همکاری را در راستای اهداف بزرگ‌تر یعنی صلح و آشتی در افغانستان دارند.

در افغانستان، پاکستان برای پناه‌دهی به تروریست‌های مرزی مقصر دانسته می‌شود و انتقاد پاکستان از افغانستان نیز همین است. به نظر شما چه کاری باید برای حل این مسأله انجام شود؟

این مسأله علت اصلی بی‌اعتمادی بین دو کشور است و به همین دلیل است که ما بحث‌ ساختاری را در چوکات برنامه عمل افغانستان و پاکستان برای صلح و همبستگی روی دست داریم تا میکانیزمی برای پایان‌دادن به تهمت‌زنی متقابل ایجاد کنیم و نیز میکانیزمی داشته باشیم تا این اتهامات بتوانند بررسی شوند. در عمل این به معنای ایجاد یک دفتر ارتباطی است که ماموران آن بتوانند هماهنگی و نظارت مشترک بر این نکات داشته باشند. به عنوان مثال اگر افغان‌ها به ما اطلاع بدهند که یک مدرسه مشخص در پاکستان وجود دارد که افراط‌گرایی و رادیکالیسم را تبلیغ می‌کند و شاگردان این -مدارس- آماده می‌شوند تا به افغانستان فرستاده شوند، ما با دریافت چنین اطلاعاتی اقداماتی روی دست خواهیم گرفت و مامور ارتباطی جانب افغانستان را با خود خواهیم داشت تا بتواند ببیند که اقدامات هماهنگ در این خصوص روی دست گرفته می‌شود.

یکی دیگر از اتهامات رایج علیه پاکستان این است که کشور شما نه‌تنها برای گروه‌های تروریستی لانه‌های امن فراهم می‌کند بلکه در واقع در حمایت از شورشیان فعالانه دخیل است. پاسخ شما چیست؟

همان‌طور که می‌دانید، ایالات متحده در سال ۲۰۰۱ وارد افغانستان شد و سپس جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ آغاز شد. با آغاز جنگ عراق استراتژی ایالات متحده تغییر کرد و شرایط داخلی افغانستان هم طوری بود که شورش‌گری بتواند دوباره جان بگیرد؛ امری که صورت پذیرفت. آن‌ها [امریکا و مقامات دولت افغانستان] مجبور بودند کسی را برای متهم‌کردن پیدا کنند که البته بهترین گزینه برای متهم‌کردن پاکستان بود.

از زمان آغاز جنگ افغانستان، از سال ۱۹۹۷، ما شمار بسیار زیادی از مردم افغانستان را با هر نوع پس‌زمینه‌یی پناه داده‌ایم. کل رهبری افغانستان که در حال حاضر در دولت وحدت ملی این کشور حضور دارند، زمانی در پاکستان زندگی می‌کردند و همین‌طور کل رهبری مجاهدین. ما منکر نمی‌شویم که ممکن است بقایای رهبری افغانستان در پاکستان وجود داشته باشند اما، ما خود قربانی تروریسم هستیم و پس از حمله سال ۲۰۱۴ بر مکتب نظامی در پشاور، ما هرگونه زیرساخت‌های سازمان‌یافته برای حمایت از تروریست‌ها را از بین‌ برده‌ایم. با این‌حال، بقایای [تروریست‌ها] در پاکستان وجود دارند، ما این را قبول می‌کنیم اما در خاک ما هیچ حضور [تروریستی] سازمان‌یافته‌یی وجود ندارد. پاکستان به هیچ‌وجه از آن‌ها حمایت نمی‌کند. ما این مسأله را برای دولت افغانستان در تعاملات سطح بالای مان بسیار واضح ساخته‌ایم. اینکه ما به هیچ‌وجه به طالبان یا حقانی‌ها علاقه‌یی نداریم که آن را از دست داده باشیم. و به همین‌ دلیل است که ما مرز را حصارکشی می‌کنیم.  ما بیش از ۲۰۰ هزار سرباز را در مرز با افغانستان مستقر کرده‌ایم زیرا مرز میان ما و افغانستان بسیار طولانی است و ما پیوسته این اتهامات را دریافت می‌کنیم که تروریست‌ها از این مرز عبور می‌کنند. ما در مقایسه با ۲۰۰ پاسگاه نیروهای افغان در جانب افغانستان، بیش از ۷۵۰ پاسگاه امنیتی در جانب پاکستان داریم. بنابراین ما اجازه نمی‌دهیم که مردم از افغانستان به پاکستان بیایند یا از پاکستان به افغانستان بروند. ما چیزی که در توان داریم را انجام می‌دهیم.

با این‌حال، پاکستان همچنان تحت فشار قرار خواهد داشت زیرا این سیاست خوب است؛ سیاستی که هم در افغانستان و هم در سطح بین‌المللی به فروش می‌رود.

در افغانستان قضیه در مورد حصارکشی کاملا برعکس است، مخصوصا در میان پشتون‌ها. واکنش دولت چه بوده است؟

مخالفت دولت افغانستان با حصارکشی مرز چنین نیست. یگانه مسأله‌ در این خصوص که می‌توانم بگویم این است که ادعاها و نیز ادعاهای متقابلی وجود دارند مبنی بر اینکه این حصار از آن جایی که حدود مرز هنوز مشخص نیست، از کجا باید عبور کند. این‌جاست که اختلاف نظر پیش می‌آید. با این‌حال پاکستان و افغانستان در سطح رییس‌ کل عملیات‌های نظامی بر سر ایجاد مراکز هماهنگی در تورخم و چمن توافق کرده‌اند. این مراکز توسط یک جگرن و یک دگروال از هر دو جانب اداره خواهند شد و در این مراکز آن‌ها قادر خواهند بود که روزانه مسائل مرزی از جمله حصارکشی را به بحث بگیرند.

من فکر می‌کنم که مشکل روابط پاکستان و افغانستان به رسمیت‌شناختن مرز است. افغان‌ها باید با این مسأله کنار بیایند و باید قبول کنند که آن‌چه را که آن‌ها خط دیورند می‌نامند، حالا مرز رسمی بین دو کشور است. خط دیورند در سطح بین‌المللی هم به رسمیت شناخته شده است و این مشکل نقطه‌ی پایان خواهد داشت. با این‌حال هر دو کشور باید از نزدیک با هم برای تعیین دقیق حدود این خط بر روی زمین کار کنند. گاهی اوقات که ما مشغول حصارکشی هستیم، ادعای آن‌ها این است که «این خاک شما نیست. خاک ما است.»

اما اجازه بدهید به شما بگویم که ما تا کنون فقط ۱۰۰ کیلومتر از ۲۶۱۱ کیلومتر مرز را حصارکشی کرده‌ایم. و این مناطقی است که شبه‌نظامیان از آن عبور می‌کنند؛ مناطقی در امتداد ولسوالی‌های کلیدی نورستان، ننگرهار و حالا کنر. این مناطق صعب‌العبورترین ساحات جغرافیایی و دارای گذرگاه‌های کوهستانی هستند که از آن تروریست‌ها به شکل سنتی تلاش کرده‌اند عبور کنند. در واقع پاسگاه‌های مرزی ما در این مناطق و از سوی شبه‌نظامیان این مناطق در معرض حملات سنگین قرار گرفته‌اند؛ مناطقی که دولت افغانستان در آن حاکمیت ندارد.

پاکستان تهدید کرده است که کل مهاجران افغان ساکن در این کشور را به‌رغم این واقعیت که وضعیت امنیتی در افغانستان رو به وخامت است، اخراج می‌کند. اما مهلت اخراج تا حال چند بار تمدید شده است و در آخرین مورد، پایان ماه جون گفته شده است. دلیل آن چیست؟

ما به‌دلیل حضور مهاجرانی که در چهل سال گذشته از آن‌ها میزبانی کرده‌‌ایم، با چالش‌های امنیتی و اقتصادی مشخصی روبرو هستیم. و این تصمیم مطرح است که مهاجران باید بازگردند. بسیار مهم است که این بند ناف که در سال ۱۹۷۹ میان افغانستان و پاکستان به وجود آمد، بریده شود. ما از ۱.۲۷ میلیون مهاجر و حدود ۱.۵ میلیون افغان بدون مدرک میزبانی می‌کنیم. از ۱.۵ میلیون ما به حدود ۳۰۰ هزار نفر مدرک داده‌ایم و به آن‌ها کارت‌های شهروندی افغانستان را صادر کرده‌ایم تا در نهایت افغانستان به آن‌ها پاسپورت افغانی بدهد و آن‌ها به کشور شان بازگردند. بنابراین این خیل عظیم مردم افغانستان باید بازگردند؛ و در همین‌حال بازگشت‌ آن‌ها باید داوطلبانه، تدریجی و با عزت باشد. پاکستان و افغانستان روی یک طرح عملی برای تضمین ایمنی و رفاه مهاجران بازگشته به افغانستان کار خواهند کرد و ظرفیت دولت افغانستان را برای اسکان آبرومندانه‌ی مهاجران در نظر خواهند گرفت. در حال حاضر مهاجران چیزی [در خانه] ندارند که به افغانستان بازگردند. این دلیل تمدید مهلت خروج است.

در ماه فبروری غنی یک پیشنهاد جامع صلح را به طالبان ارائه کرد، اما تا کنون پاسخ واضحی از جانب این گروه دریافت نشده است. در گذشته انتظار می‌رفت که پاکستان از نفوذش برای آوردن طالبان به میز مذاکره استفاده کند. پاکستان در حال حاضر چقدر نفوذ دارد؟

ما به جامعه بین‌المللی از جمله ایالات متحده رسانده‌ایم که یک چیز را باید درک کرد: اینکه شخصیت افغانستان بسیار مستقل است. حتی زمانی که شوروی‌ها در سال ۱۹۸۹ عقب‌نشینی کردند و پاکستان از نفوذ خوبی در درون مجاهدین –به خاطر ایستادگی‌اش با مجاهدین در جنگ نیابتی- برخوردار بود، افغان‌ها هرگز به ما گوش ندادند و هرگز نتوانستند به هرگونه توافقی دست یابند. نمونه دوم آن زمانی بود که ملا عمر در قدرت بود و حادثه یازدهم سپتامبر اتفاق افتاد. پاکستان تنها کشوری بود که حکومت ملا عمر را به رسمیت می‌شناخت، حتی امارات متحده عربی و عربستان سعودی پا پس کشیدند اما او هرگز به ما گوش نداد.

بنابراین بلی، ما نفوذ داریم اما این نفوذ محدود است. شما نمی‌توانید انتظار داشته باشید که پاکستان تضمین کند طالبان به ما گوش می‌دهند. ممکن است این اتفاق هرگز نیافتد. و اکنون در منطقه کشورهای دیگری نیز وجود دارند که طالبان، به ویژه رهبری این گروه با آن‌ها از ارتباطات خوبی برخوردار است.

آیا هیچ نشانه‌یی وجود دارد که طالبان در واقع به جای ایالات متحده به مذاکره‌ی مستقیم با دولت افغانستان موافقت کند؟

ما نمی‌دانیم. آن‌چه را که من خواهم گفت صرفا حدس و گمان است. بیایید امیدوار باشیم [که طالبان موافقت خواهند کرد] زیرا ما نیز از طالبان خواستار پذیرفتن پیشنهاد صلح شده‌ایم. ما کاملا از پیشنهاد رییس‌جمهور غنی حمایت می‌کنیم. ما فکر می‌کنیم که این پیشنهاد یک پیشنهاد واقعی است و دروازه را برای طالبان باز کرده است تا بیایند و به عنوان یک نیروی سیاسی در مناسبات سیاسی این کشور مشارکت داشته باشند.

در افغانستان یک تصویر بسیار منفی از پاکستان وجود دارد و کمک پاکستان در توسعه این کشور همیشه تحت‌الشعاع مسائل امنیتی و سیاسی قرار گرفته است. پروژه‌های اصلی شما در این کشور چیست؟

در واقع شما نیز احساس کرده‌اید که در افغانستان نوعی خاموشی رسانه‌یی علیه پاکستان جریان دارد. از اینرو هنگامی که من با یک وزیر یا یک فرد مهم دیگر ملاقات می‌کنم، خبر آن در روزنامه‌ها چاپ نمی‌شود. اصلا نشان داده نمی‌شود. شما حتی اگر به وب‌سایت ریاست‌جمهوری سر بزنید، از اینکه هیچ اشاره‌یی به سفر نخست وزیر ما نشده، متعجب خواهید شد. با این‌حال، از نخست وزیر ما استقبال صورت گرفت و ما با این مسأله (ذکر نشدن خبر آن در وب‌سابت ریاست‌جمهوری) مشکلی نداریم و کاملا آن را درک می‌کنیم.

اما ما پروژه‌هایی را به انجام رسانده‌ایم. ما یک مرکز کلیه در جلال‌آباد افتتاح کرده‌ایم، در کابل یک مکتب و یک خواب‌گاه ساخته‌ایم. همچنین شفاخانه مدرنی را که ما ساخته‌ایم، یعنی شفاخانه جناح، به زودی به بهره‌برداری سپرده خواهد شد. ما یک واحد کامل در دانشگاه کابل  و در مزارشریف یک دانشگاه ساخته‌ایم. اما علاوه بر این‌ها، آن‌چه که ما به سرمایه‌ انسانی افغانستان اضافه کرده‌ایم فوق‌العاده است. ما در سه سال گذشته به افغان‌ها ۳ هزار بورسیه تحصیلی داده‌ایم و با شروع سال ۲۰۱۸ حدود ۲۰۰ بورس تحصیلی تخصصی را برای زنان اختصاص داده‌ایم. ما به افغان‌ها در زمینه حفاظت از گیاه و کار در مراکز کلیه آموزش داده‌ایم. علاوه بر آن، شمار زیادی از دانش‌جویان افغان –حدود ۱۰۰ هزار دانش‌جو- در حال حاضر در پاکستان تحصیل می‌کنند.

در بروکسل ما متعهد شده‌ایم تا برای تطبیق پروژه‌های توسعه اقتصادی و اجتماعی در افغانستان ۵۰۰ میلیون دالر به این کشور کمک کنیم. ما از دولت افغانستان دعوت کرده‌ایم تا با ما نشستی برگزار کند تا بتوانیم ضرورت‌های این کشور را ارزیابی کنیم و براساس آن ما مایل هستیم تا پروژه‌های دیگری را نیز در این کشور تطبیق کنیم.

دیپلمات – مایا لیوتو
اطلاعات روز

محمد حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی افغانستان پس از سفرش از پاکستان و دیدار با مقام‌های ارشد حکومتی آن کشور،سفر هیات افغانی به اسلام‌آباد را مهم می‌داند.

آقای اتمر این سخن را در جلسۀ عالی رهبری سکتور امنیتی کشور بیان کرده و به آنان دربارۀ جزئیات سفر هیات بلند پایۀ افغانستان به پاکستان معلومات ارایه کرده‌است.

قبل از این، هدف اساسی سفر آقای اتمر به پاکستان، گفت‌وگو با مقام‌های آن کشور به‌خاطر آمدن صلح و امنیت در کشور گفته شده‌ بود.

آقای اتمر جزئیات بیش‌تر در این مورد نه داده؛ اما دفتر شورای امنیت ملی با نشر خبرنامه‌یی گفته که مشاور امنیت ملی پس از سفرش، جلسۀ عالی رهبری سکتور امنیتی را برگزار کرده و اوضاع امنیتی ولایت‌های غزنی، ارزگان، فراه و  فاریاب را بررسی کرده‌است.

آقای اتمر با توجه به مشکل‌های موجود در ولایت‌های متذکره، به نهادهای امنیتی دستور داد تا نیازمندی‌های سربازان را تشخیص داده و دربارۀ آن، اقدامات عاجل روی دست‌گیرند.

مشاور امنیت ملی هم‌چنان به ادارۀ مستقل ارگان‌های محلی وظیفه سپرده است تا امور خدمت‌رسانی را در ولسوالی‌ها شتاب بخشند.

احمد فرهاد مجیدی نماینده مردم هرات در مجلس در صفحه اجتماعی اش نوشته است: «همین لحظه (ساعت چهار و نیم بجه روز چهارشنبه) وقتی می‌خواستم از میدان هوایی کابل به سوی هرات پرواز کنم، متوجه شدم که علی احمد عثمانی، وزیر انرژی و آب نیز می خواهد برای افتتاح یک پروژه به شهر مزار شریف رهسپار شود؛ اما با کمال تعجب دیدم که ماموران امنیتی مانع رفتن او به مزار شریف شدند.»

آقای مجیدی می افزاید که «پس از این رویداد، وزیر انرژی و آب تصمیم گرفت که با استفاده از تعطیلات آخر هفته، به هرات سفر کند، اما مأموران امنیتی فرودگاه کابل بازهم جلو او را گرفتند و او در نهایت مجبور شد به خانه‌ اش در کابل بازگردد.»

او علاوه می کند که «من شنیده بودم که غنی او را از کشور ممنوع الخروج کرده، اما نمی دانستم که در داخل هم زندانی است. آقای غنی با این رفتارش عملا ارزش های دموکراتیک را به مسخره گرفته است و از جانبی خود را می خواهد با مردم هرات طرف بسازد. آقای غنی به نام دموکراسی نظام استبدادی و پولیسی نوع استالینی را در کشور حاکم ساخته است.»

مقامات در ارگ و وزارت انرژی و آب تاکنون در خصوص این گفته های آقای مجیدی اظهار نظری نکرده اند.

یک روزنامه هندی نوشته است که نارندرا مودی نخست وزیر این کشور در گفتگو با ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه در شهر سوچی روسیه به این توافق دست یافتند.

منبع می افزاید که این ایده توسط نارندرا مودی پیشنهاد گردید که از سوی ولادیمیر پوتین مورد استقبال قرار گرفت.

این توافق در حالی میان روسیه و هند صورت می گیرد، که پیش تر هند با چین نیز توافق کرده بود که روی یک پروژه اقتصادی در افغانستان به طور مشترک کار کنند.

حافظ سعید رهبر لشکرطیبه پاکستان و رهبر «مسلم لیگ» این کشور می گوید که آمریکا به دنبال آن است تا ناکامی هایش در افغانستان را به گردن پاکستان اندازد و همچنین از داعش به عنوان سلاحی علیه کشورهای اسلامی استفاده می کند.

پاکستان دیلی نوشته است که حافظ سعید مدعی شد گروه داعش سلاح خطرناکی است که آمریکا از آن علیه دنیای اسلام و کشورهای اسلامی استفاده می کند.

لازم به ذکر است که به دنبال حمله تروریستی سال 2008 در شهر بمبئی هند، که دست کم 166 تن به شمول شش شهروند آمریکایی جان خود را از دست دادند، آمریکا، نام حافظ سعید را در لیست سیاه تروریستی خود قرار داد.

آمریکا از سال 2012 تاکنون یک جایزه 10 میلیون دالری برای دادن اطلاعاتی که منجر به دستگیری حافظ سعید گردد، اعلام کرده است.

آوا نوشته که لالی حمیدزی؛ نماینده‌ مردم قندهار در مجلس در نشست امروز(چهارشنبه) گفت: «حکومت وحدت ملی حدود ۴ میلیون شناسنامه‌ی جعلی را در ولایت‌های مختلف توزیع کرده است.»

وی افزود: حکومت می‌خواهد با استفاده از ثبت این شناسنامه‌ها در فهرست رأی دهندگان، نماینده‌های دلخواه خود را به پارلمان آینده بفرستد.

لالی ادامه داد: بر اساس آمارها تا کنون ۲۶ هزار نفر در روند ثبت‌نام رأی دهندگان شرکت کرده‌اند؛ اما کمیسیون ارقام ثبت نام شوندگان را ۲ میلیون نفر اعلام کرده که خود نمونه‌ ای بارز از جعل است.

عبدالرحمان رحمانی، نماینده‎ مردم بلخ نیز اظهار داشت: «اسنادی وجود دارد که در بعضی ولایات از یک تا سه هزار شناسنامه به گونه غیابی در دسترس تعدادی از نمایندگان قرار گرفته است.»

رحمانی ادامه داد: «مسئولان توزیع شناسنامه و کمیسیون انتخابات به این افراد اطمینان داده‌اند که در مناطق آنان، کسی رسیده نمی‌تواند و زمان کافی هم وجود ندارد؛ لذا شما این شناسنامه‌ها را در روند انتخابات استفاده کنید.»

وی  عنوان کرد: «شماره “مسلسل استیکر” هم از سوی کارمندان کمیسیون فروخته می‌شود؛ به گونه مثال، به این افراد گفته می‌شود که از شماره ۲۵۵۵ تا استیکر شماره ۳۵۵۵ مربوط شما می‌شود.»

جعفر مهدوی نماینده‌ مردم کابل نیز گفت: «ریاست جمهوری در کار کمیسیون دخالت می‌کند و این مسأله به نگرانی جدی مردم مبدل شده است.»

وی افزود: «اختلافات برخی کمیشنران با ارگ ریاست جمهوری نمونه کوچکی از دخالت‌های ارگ و شورای امنیت در کار کمیسیون انتخابات بوده چرا که تعیینات مقامات نظامی و ملکی به مداخله ریاست جمهوری انجام می‌شود تا بتواند تقلب را در انتخابات آینده رقم بزند.»

این نمایندگان از مجلس خواستند که جلو مداخلات و تلاش ارگ ریاست جمهوری برای مهندسی کردن انتخابات آینده پارلمانی را از همین اکنون بگیرد وگرنه نتایج انتخابات پر از تقلب مورد قبول مردم نخواهد بود.

از سوی هم به دلیل افزایش نگرانی از تقلب در انتخابات، مجلس نمایندگان بار دیگر اعضای کمیسیون انتخابات و رییس اداره ثبت احوال نفوس را در پیوند به نگرانی‌ها در مورد روند ثبت‌نام رأی دهندگان، استجواب می‌کند.

عبدالرئوف ابراهیمی رییس مجلس نمایندگان گفت: «اعضای کمیسیون انتخابات و رییس اداره‌ ثبت احوال نفوس در نشست روز شنبه آینده‌ مجلس فراخوانده می‌شوند تا به نگرانی نمایندگان در مورد روند ثبت‌نام رأی دهندگان پاسخ دهند.»

آقای ابراهیمی، انتخابات را پروسه مهم ملی خواند و اظهار داشت: «حکومت مکلف است تا زمینه‌ی اشتراک مردم را در این روند مهم ملی، فراهم سازد.»

رییس مجلس با اشاره به ادعاهایی که از سوی برخی نمایندگان مطرح شده گفت: «انتخابات آینده باید طوری برگزار شود که ما شاهد یک جنجال تازه در پیوند به انتخابات در کشور نباشیم.»

معاذ الله دولتی در یک مناظره تلویزیونی در تلویزیون «آریانا نیوز» گفت که رییس جمهور در یک نشست در ارگ ریاست جمهوری اعضای کمیسیون انتخابات را که با نصب برچسپ در کاپی شناسنامه مخالف بودند در حضور سفیر امریکا و نماینده سازمان ملل در افغانستان تهدید به استعفا کرد.

وی افزود رییس جمهور به صراحت تاکید کرد که مخالفان طرح برچسپ در کاپی شناسنامه ها باید استعفا بدهند.

آقای دولتی گفت: «زمانیکه ما در مورد طرح نصب برچسب به ارگ دعوت شدیم، برخی افراد با این طرح مخالفت کردند و در جمع مخالفان من هم بودم اما رییس جمهور گفت هر کسی که با این طرح مخالفت دارد باید استعفا بدهد.»

آوا می نویسد که از سویی هم فضل احمد معنوی رییس پیشین کمیسیون مستقل انتخابات مداخله رییس جمهور در امور کمیسیون را خیانت ملی می داند.

فضل احمد معنوی، رییس پیشین کمیسیون مستقل انتخابات بیان داشت: «وقتی رییس جمهور تهدید به استعفای اعضای کمیسیون را می کند در بحث انتخابات که بعد هم خودش کاندید در انتخابات ریاست جمهوری می باشد، این می تواند که خیانت ملی تلقی شود.»

با این وجود معاون سخنگوی رییس جمهور می گوید که طرح نصب برچسب در کاپی شناسنامه ها از سوی رییس اجرایی پیشنهاد شده بود و رییس جمهور هیچ کس را تهدید به استعفا نکرده است.

وی می افزاید که رییس جمهور خواهان طرح واضح از کمیسیون انتخابات در این مورد شده بود اما کمیسیون هیچ طرحی ارایه نکرد.

آقای شاه حسین مرتضوی اظهار داشت: «هر کسی باشد، حتی رییس جمهور و وزیر باشد یک کسی که مسولیت را می پذیرد و آن را در مطابقت با قانون انجام داده نمی تواند چه کار کند.»

پس از آنکه مخالفت ها با نصب برچسپ در کاپی شناسنامه ها افزایش یافت کمیسیون این طرح را لغو اعلام کرد.

دفتر ریاست جمهوری نوشته است که محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور عصر روز گذشته (سه شنبه) از طریق ویدیو کنفرانس با مقامات محلی و نظامی ولایت غزنی صحبت کرد.

دراین ویدیو کنفرانس که شماری از مسوولان ارگان‌های امنیتی و دفاعی نیز حضور داشتند، والی غزنی و قوماندان قول اردوی ۲۰۳ تَندر در مورد وضعیت عمومی امنیتی ولایت غزنی به رئیس ‌جمهور گزارش دادند و مشکلات و پیشنهادات خویش را نیز با وی شریک ساختند.

رئیس‌جمهور از مسئولین ملکی و نظامی ولایت غزنی خواست که مسایل عمده مربوط به آن ولایت را اولویت ‌بندی نمایند و به‌ منظور بهبود وضعیت امنیتی، اجتماعی و انکشافی غزنی تلاش همه ‌جانبه به‌خرج دهند.

آقای غنی همچنین به وزرای سکتور امنیتی دستور‌داد که به‌ ولایت غزنی سفر نمایند و وضعیت آن ولایت را مورد بررسی قراردهند تا در روشنایی آن، تصامیم لازم اتخاذ گردد.

رئیس‌جمهور به ادارۀ مستقل ارگان‌های محلی و نهادهای مربوطه هدایت داد، نظر به‌اینکه  غزنی ولایت درجه اول است، باید امکانات ولایت درجه اول را به این ولایت فراهم سازند.

این در حالیست که جنگجویان طالبان دوشنبه شب حملات گسترده ای را به چندین ولسوالی ولایت غزنی راه اندازی کردند و شماری از نیروهای امنیتی به شمول فرمانده قوماندانی امنیه یکی از ولسوالی ها را به شهادت رساندند.

کمیسیون مستقل انتخابات با نشر ارقام تازه از روند ثبت نام رای دهندگان گفته است که از 25 حمل الی 31 ثور 2461488 تن در سراسر کشور در روند ثبت نام رای دهندگا ن برای انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی اشتراک کرده اند.

آوا می نویسد که از میان این رقم 1688676 تن مرد، و 718409 زنان می باشد و 53961 تن کوچیان و 424 تن اهل هنود را تشکیل میدهد.

افزایش این رقم نسبت به روزهای قبل نشان می دهد که روند ثبت نام رای دهندگان در ولسوالی از یک هفته به این سو ادامه دارد .

بر بنیاد اعلام کمیسیون مستقل انتخابات پنجم ماۀ جوزا، نخستین روز برای ثبت نام‌های نامزدان انتخابات مجلس نمایندگان و شوراهای ولسوالی‌ها تعیین شده است

کمیسیون مستقل انتخابات، می‌گوید که این روند، از پنجم تا بیست و دوم ماه جوزا ادامه خواهد یافت.

یک منبع از ارگ ریاست جمهوری افغانستان به بی‌بی‌سی گفت جنرال مراد علی مراد، معاون ارشد وزارت داخله افغانستان از سوی محمد اشرف غنی، رئیس جمهوری افغانستان برکنار شده است.

این منبع همچنین گفت اختر ابراهیمی، فرمانده حفاظت ریاست جمهوری، به جای آقای مراد تعیین شده است.

این در حالیست که پیش تر نیز گزارش هایی شده مبنی بر اینکه آقای مراد از وظیفه اش توسط اشرف غنی برکنار شده، که اما با واکنش های گسترده ای مواجه شد.

جنرال مراد علی مراد یک جنرال چهارستاره است و در سال ۱۳۳۸ در ولسوالی لعل و سرجنگل ولایت غور متولد شده است.

او تحصیلات نظامی خود را در دانشگاه نظامی کابل به پایان رسانده و در پست‌های نظامی متفاوتی از فرماندهی قول اردوها گرفته تا معاون ستاد ارتش ایفای وظیفه کرده است.

مولوی عبدالله قرلق یک عضو مجلس سنا و از نزدیکان آقای دوستم روز گذشته (یکشنبه) گفت که محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور در سفر خود به ترکیه برای اشتراک در نشست فوق العاده سران سازمان همکاری های کشورهای اسلامی، با جنرال عبدالرشید دوستم که به نحوی در ترکیه در تبعید بسر می برد، گفتگوی تلفنی داشته است.

وی همچنین می گوید که آقای دوستم طی ده روز آینده به کشور باز می گردد.

به گفته ی وی، انتظار می رفت که رئیس جمهور در سفرش به ترکیه با آقای دوستم نیز ملاقات کند، اما بخاطر بازگشت سریع به افغانستان نتوانست با دوستم دیدار کند.

آقای قرلق اما تاکید می کند: «رئیس جمهور و جنرال دوستم اما تلفنی با یکدیگر گفتگو داشتند و در خصوص بازگشت آقای دوستم صبحت کردند. آقای دوستم الی ده روز آینده به کشور باز می گردد.»

لازم به ذکر است که این اولین باری نیست که برخی منابع از بازگشت آقای دوستم به کشور خبر می دهند، اما جنرال دوستم همچنان در ترکیه بسر می برد و تاکنون به کشور باز نگشته است.

بندر چابهار در جنوب ایران به عنوان دهلیز ترانسپورتی جدیدی برای افغانستان که می تواند مسیر را برای میلیون ها دالر تجارت جدید باز کند و وابستگی افغانستان به پاکستان را نیز کاهش دهد، با سرمایه 500 میلیون دالری هند در حال اجرا است.

تقویت اقتصاد افغانستان می تواند به کاهش وابستگی کابل به کمک های خارجی کمک کرده و منبع درآمدی گروه طالبان که همانا تجارت تریاک است را نیز سرنگون کند.

اما تصمیم اخیر ترامپ برای خروج از برجام با ایران و اعمال دوباره تحریم ها علیه تهران و همچنین جریمه نهادهایی که با ایران تجارت می کند، این قابلیت که افغانستان از طریق بندر چابهار پیش به سوی استقلالیت اقتصادی برود را تهدید می کند.

یک دیپلمات ارشد هندی می گوید: «تصمیم دونالد ترامپ همه ما را به خانه اول برگرداند؛ ما هم اکنون مجبوریم از نو راجع به مفادهای استفاده از بندر چابهار مذاکره کنیم. این مسیری است که در نحوه تجارت ایران، افغانستان و هند تغییر ایجاد می کند، اما در حال حاضر همه چیز نامعلوم است.»

کاخ سفید تاکنون در این خصوص واکنشی نشان نداده است.

لازم به ذکر است که توافقنامه سه جانبه استفاده از بندر چابهار میان ایران، افغانستان و هند در سال 2016 میلادی به امضا رسید. تاکنون اما از این توافقنامه سه جانبه استفاده ی چندانی به جز انتقال گندم های کمکی هند به افغانستان و انتقال میوه های خشک افغانستان به هند نشده است.

یک مقام مسئول در بندر چابهار می گوید که در حال حاضر سه قرارداد ایجاد زیرساخت های لازم در این بندر به تاخیر افتاده است، و دو شرکت چینی و یک گروه فنلاندی نیز فعالیت های مالی خود را به حالت تعلیق در آورده اند و از واشنگتن خواهان شفاف سازی هستند.

بر علاوه، تجاران افغان نیز که امیدوار بودند راه جایگزینی برای بندر کراچی یافته اند، هم اکنون خود را محروم از سرمایه گذاری در این بندر یافته اند و بار دیگر مجبور به استفاده از مکانیزم «حواله جاتی» برای انتقال پول هایشان شده اند.

یک مقام اجرایی ارشد افغان گفت: «هم اکنون بانک های طرف قرارداد ما به ما اجازه پرداخت برای کالاهای وارداتی از طریق این بندر را نخواهند داد.»

فضل هادی مسلمیار رئیس مجلس سنا (مشرانو جرگه) امروز (یکشنبه) گفت که این مجلس بحث های عمیقی در خصوص اتفاقات اخیر در کشور و تاثیرات پیمان نامه امنیتی با آمریکا بر وضعیت امنیتی کشور داشته است.

آقای مسلمیار افزود که مجلس سنا تصمیم گرفته تا مقامات ارشد امنیتی را به این مجلس فرا بخواند تا در خصوص تاثیرات پیمان نامه امنیتی بر وضعیت امنیتی کشور به شمول نتایج مثبت و منفی آن به سناتوران توضیح دهند.

رئیس مجلس سنا تصریح کرد اگر ثابت گردد که پیمان نامه امنیتی برای امنیت کشور مفید نبوده، تصمیم های جدی در خصوص آن گرفته خواهد شد.

در عین حال، آقای مسلمیار از سران ناتو و نظامیان آمریکایی خواست تا برای تقویت نیروهای امنیتی افغانستان به ویژه نیروی هوایی بیشتر تلاش کنند.

لازم به ذکر است که پیمان نامه امنیتی با آمریکا توسط محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور بلافاصله پس از رسیدن به قدرت امضا گردید.

ضمیر کابلوف فرستاده ویژه رئیس جمهور روسیه روز جمعه در مصاحبه ای خطاب به آمریکایی ها گفت که خودداری آمریکا از مذاکره با گروه طالبان که دست کم 40 فیصد اراضی افغانستان را تحت کنترل دارند، دقیقا دلیل بن بستی است که الان در آن قرار دارند. «بدون تماس با طالبان، جنگ و خون ریزی سال ها ادامه خواهد داشت.»

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور در دومین نشست روند کابل به گروه طالبان پیشنهاد صلحی بدون قید و شرط داد، اما جنگجویان طالبان تاکنون این پیشنهاد را با افزایش حملات شان پاسخ داده اند.

کابلوف می گوید که نمایندگان گروه طالبان به او گفته اند که آنها حاضر به مذاکره با دولت کابل که آنها آن را دولت دست نشانده می خوانند، نیستند، بلکه آنها می خواهند ابتدا با آمریکایی ها وارد گفتگو شوند.

از آن سو، دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا که روسیه را متهم به حمایت از طالبان می کند، پس از اعلام استراتژی اش برای افغانستان، سربازان بیشتری به کشور اعزام کرده و دستور افزایش در حملات هوایی را نیز داده است. روسیه اما این اتهام آمریکا را رد می کند و می گوید که فقط با طالبان در تماس است.

خانم آلیس ولز معاون دستیار وزارت خارجه آمریکا در امور آسیای مرکزی و جنوبی ماه مارچ گذشته گفت که گفتگوها با طالبان نباید آمریکا را نیز شامل کند. «ما به طور قطع نمی توانیم جایگزینی برای دولت و مردم افغانستان باشیم.»

جنرال جان نیکلسون فرمانده 14 هزار نیروی آمریکایی و 6500 نیروی ناتو در افغانستان در همان ماه از طالبان خواست که پیشنهاد اشرف غنی برای صلح را بپذیرند، در غیر اینصورت با افزایش کمپاین نظامی مواجه می گردند.

روسیه اما می گوید که با وجود این گفته ها، وضعیت واقعی افغانستان دقیقا در جهت عکس گفته های این جنرال آمریکایی است.

“تجربه شوروی در افغانستان”

کابلوف با بیان اینکه طالبان احتمالا در آینده از این نیز پیش تر می روند و با 5 هزار و یا 50 هزار سرباز نیز نمی توان کاری کرد و وضعیت را بهتر کرد، می گوید: «ما نیز همین وضعیت را زمانی که سربازان شوروی در آنجا (افغانستان) بودند تجربه کردیم؛ وضعیت بسیار مشابه است.»

لازم به ذکر است که شوروی سابق بیش از 15 هزار سرباز را طی 10 سال اشغالش در افغانستان از دست داد.

همچنین گفتنی است که نیروهای خارجی در افغانستان مطابق با توافقنامه امنیتی افغانستان و آمریکا که آقای غنی بلافاصله پس از به قدرت رسیدن آن را امضا کرد، حضور دارند. این توافقنامه به سربازان آمریکا و سازمان ناتو اجازه می دهد که تا سال 2024 و فراتر از آن در افغانستان بمانند.

دفتر ریاست جمهوری نوشته است که محمد اشرف غنی شب گذشته (شنبه) طی یک ضیافت افطاری با سفرا و اعضای کوردیپلوماتیک کشورهای اسلامی مقیم کابل دیدار کرد.

پس از افطاری و ادای نماز شام، رئیس جمهور طی صحبتی فرا رسیدن ماه مبارک رمضان را به آنان تبریک گفت و بر ضرورت وحدت و همبستگی مسلمین و همچنین همکاری بیشتر میان کشورهای جهان اسلام تاکید کرد.

یک روزنامه پاکستانی نوشته است که دگرجنرال «شاهد عزیز» رئیس سابق عملیات نظامی ارتش پاکستان در افغانستان کشته شده است.

منبع افزوده که این جنرال بازنشسته پاکستانی چندی پیش در افغانستان کشته شد، اما جزئیات بیشتری در این خصوص ارائه نکرده است.

در همین حال، فرزند جنرال شاهد عزیز این گزارش ها را رد می کند.

از سویی، جنرال پرویز مشرف رئیس جمهور اسبق پاکستان می گوید که شاهد عزیز برای خود ریش گذاشته بود و به سوریه رفته و در آنجا کشته شده است.

گفتنی است که دگرجنرال شاهد عزیز به مدت 37 سال برای ارتش پاکستان خدمت کرد و در نهایت در سال 2005 میلادی خود را بازنشست کرد.

گزارش های تایید نشده ی دیگری نیز وجود دارد که دگر جنرال شاهد عزیز برای کمک به طالبان وارد افغانستان شده بوده است.