دسته: سیاست

چند هفته قبل داکتر عبدالله به عنوان شخص نخست مسوول در امور صلح با طالبان از سوی دولت سفر دو روزه‌یی به پاکستان داشت. حکومت پاکستان در ظاهر پذیرایی و استقبال گرمی از وی انجام داد. آقای عبدالله با شخصیت‌های گوناگون پاکستان ملاقات کرد و سخنرانی‌هایی در جمع دانش‌جویان و محافل پاکستانی انجام داد. طبق  روال معمول رفتار سیاست‌مداران در کشورهای جهان سوم، از گفت‌وگوها و نتایج این سفر معلومات خاص و مشخصی ارایه نشد. ظاهرا پاکستان خود را علاقه‌مند به ایجاد صلح و متعهد به این موضوع حساس در افغانستان نشان می‌دهد. در سفر رییس شورای عالی مصلح افغانستان به پاکستان هم این وعده و وعیدها تکرار شده و حداقل در پشت تریبون و از طریق بیانیه‌های رسمی و صحبت با خبرنگاران، حکومت پاکستان خود را متمایل به ایجاد صلح به سرپرستی افغان‌ها در افغانستان قلم‌داد می‌کند.

چند روزی از سفر عبدالله به پاکستان نگذشته بود که گلبدین حکمتیار در سفری پر هیاهو به پاکستان رفت و از ایشان هم به گرمی استقبال شد. آقای حکمتیار سفر خود را برای پیگیری صلح افغانستان و گفت‌وگو در این مورد با سران پاکستان عنوان کرد. او در این سفر با مقامات رسمی پاکستان مانند عارف علوی رئیس جمهور، شاه محمود قریشی وزیر خارجه و عمران خان نخست وزیر پاکستان ملاقات داشته است. بازهم از چند و چون بیشتر گفت‌وگوها و نتایج آن خبری در دست نیست. اقای حکمتیار منصب رسمی در حکومت افغانستان ندارد و سفر ایشان بعد از سفر عبدالله به پاکستان می‌تواند تا حدودی از دغدغه‌های غنی در مورد سفر عبدالله حکایت کند. خیلی بعید است که این سفر بدون مشورت با غنی و بدون هماهنگی مقامات در ارگ صورت گرفته باشد. گلبدین حکمتیار در دست‌گاه امنیتی و سیاسی پاکستان چهره آشنایی است. زمانی او با هدایت و پشتیبانی بی دریغ پاکستان اکثر کمک‌های جهانی برای مجاهدین افغانستان را به حزب خودش جذب می‌کرد و وزنه سیاسی و نظامی سنگینی در افغانستان به شمار می‌رفت. اما با عدم پیشرفت و ناکامی او در پیش‌برد اهداف سیاسی پاکستان، ای اس آی از حکمتیار ناامید شد و با راه اندازی جریان طالبان، عملا این چهره پرقدرت گذشته را به حاشیه راند. حکمتیار دیگر هیچ‌گاه اهمیت سابقش را باز نیافت و در آخر چاره‌یی جز صلح و دست کشیدن از جنگ نداشت و مجبور شد تا به جای کشته شدن، تن به صلح بدهد. حکمتیار زمانی یکی از طرف‌های اصلی قدرت در کشور بود اما حالا تحت نظارت دولت و پشتیبانی حکومت در کابل زندگی می‌کند.

 اما این روزها حضور او در کابل نه تغییری در وضعیت جنگ ایجاد کرده و نه حکومت از آن سودی برده است. حکمتیار در حقیقت یکی از ناکام‌ترین چهره‌های سیاسی در چنددهه اخیر در افغانستان است. او به هر چیزی چنگ می‌زند تا بلکه خود را دوباره به جای‌گاه سابقش برساند. حکمتیار برای این کار از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند، گاهی مسایل قومی را دامن می‌زند، زمانی هم مسایل اختلاف‌های مذهبی را پیش می‌کشد تا برای خود طرفدار جمع کند. هدف او از این کارها بدون شک تلاش برای نشان دادن خود به عنوان یک شخصیت تاثیر گذار در افغانستان و جلب نظر پاکستان است. حتی قبل از رفتن به پاکستان با راه اندازی تظاهرات مانع بزرگ‌داشت از سال‌روز کشته شدن داکتر نجیب در کابل شد.

با این همه شیرین کاری‌های حکمتیار برای اثبات موثریت خود، اما ستاره بخت این سیاست‌مدار همیشه ناراضی افول کرده و همین حالا هم در پروسه صلح و سازش طالبان به آمریکا عملا به حاشیه رفته است. سفر حکمتیار به پاکستان بیشتر نمادین است. بعید است که پاکستان دوباره روی این مهره سابقش سرمایه‌گذاری زیادی انجام دهد. اما داشتن ایشان در افغانستان برای روز مبادای پاکستان هم خالی از سود نخواهد بود. از این رو احتمالا پاکستانی‌ها به او دل‌گرمی زیادی داده اند. به همین خاطر، حکمتیار بلافاصله بعد از برگشت از پاکستان، منکر حضور پاکستانی‌ها در جنگ‌های اخیر کشور شده و خواهان ایجاد حکومت موقت شد، چیزی که خواست پاکستان هم هست! اما این روزها کمتر کسی است که این شخص و ایده‌هایش را جدی بگیرد.

در این روزها رییس پارلمان کشور هم به پاکستان رفته است تا سه ضلع مثلث مسافرین به این کشور، با حضور ایشان تکمیل شود. پارلمان کشور از نظر قانونی و حداقل در روی کاغذ، یکی از ارکان مهم حکومت است اما عملا این نهاد ضعیف ترین بخش حکومت به شمار می‌رود. در این چند سال نه مردم اعتمادی به وکلای منتخب خویش دارند و نه رییس جمهور به پارلمان و مصوبه‌هایش، توجهی دارد. نمایندگان مجلس ضعیف‌تر از آنی هستند که بتوانند نگرانی خاصی را برای دیگر بخش‌های حکومت خلق کنند و یا مشکل مردم را حل کنند. از این رو سفر رییس مجلس افغانستان به کشورهای دیگر، همانند وجود خود پارلمان در افغانستان، چندان جدی گرفته نمی‌شود.

سفر این سه مقام به پاکستان در فاصله‌های کوتاه، خیلی دور از انتظار است که دست‌آوردی در بر داشته باشد. استقبال گرم از این سه نفر در پاکستان نشان‌دهنده راحتی خیال سیاست‌مدارن کشور همسایه بابت افغانستان است. پایه‌های لرزان حکومت مرکزی افغانستان و تشدید حمله طالبان همزمان با اغاز روند صلح در قطر، موضوعی نیست که باعث خوشحالی پاکستان نباشد. پاکستان راهش را در افغانستان یافته است و با داشتن گروهی چون طالبان، به چیزی کم‌تر از سلطه کامل بر افغانستان راضی نیست. از این رو با رفتار دوگانه با حوصله بسیار هم میزبان مقامات حکومتی است و هم تمام و کمال از طالبان حمایت می‌کند. آنچه از ظاهر امر بر می آید، دولت افغانستان بدون هیچ دست‌آوردی با آزادی پنج هزار زندانی طالبان، کمک بزرگی به توانایی نظامی این گروه کرده است و نتایج این اشتباه حکومت در این روزها به خوبی در میادین جنگ و تشدید حمله‌های طالبان مشخص شده است. افزایش ناامنی‌ها در شهرها و ناتوانی حکومت در کنترل وضعیت، زمان را به سود طالبان و پاکستان تغییر داده و ادامه این وضعیت، باعث نارضایتی بیش‌تر شهرنشینان شده و جای‌گاه حکومت مرکزی را متزلزل‌تر خواهد کرد.

از این رو پاکستان با حوصله و اطمینان از داشتن حمایت آمریکا، منتظر گذر زمان نشسته است. طراحی سناریوی مذاکرات صلح در دوحه قطر برای خریدن زمان است. نه پاکستان به صلح در افغانستان اعتقادی دارد و نه طالبان به نمایندگی از این کشور به صلح و دادن امتیاز به رقیب‌ها راضی خواهد بود.

خامه پرس

مردم افغانستان به صورت عموم مورد خشونت قرار می‌گیرند و قربانی خشونت هستند. بنابراین می‌توان گفت خشونت در افغانستان فرقه‌ای و قومی نیست، بلکه همگانی است. اما تکرار برخی از خشونت‌ها و حمله‌ها بر محل‌های خاص بیانگر این است‌که در ضمن عمومی بودن خشونت و حمله‌های انتحاری و انفجاری، خشونت فرقه‌ای نیز در افغانستان وجود دارد.

حمله‌کننده‌ها و تروریستان در ترویج خشونت دو رویکرد دارند: رویکرد عمومی و رویکرد گزینشی. در رویکرد عمومی خشونت هدف شان از حمله و اعمال خشونت این است‌که در جامعه ایجاد دهشت، وحشت و ترس کنند. بنابراین مهم نیست‌که خشونت در کجا صورت می‌گیرد و چه کسانی قربانی خشونت می‌شوند. مهم این است‌که خشونت در تجمع‌های بیشتر انسانی صورت بگیرد، قربانی زیاد داشته باشد تا ایجاد ترس و دهشت بیشتر در جامعه کند.

اما در اعمال خشونت گزینشی بیشتر بر افراد قوم و فرقه‌ی مذهبی خاصی حمله می‌کنند. کمتر دیده شده است‌که تروریستان در جاهای دیگر افغانستان بر آموزشگاه‌ها و کورس‌های آموزشی حمله کرده باشند. اما تروریستان در غرب کابل که اکثرا مردم هزاره و پیروان مذهب شیعه‌ی افغانستان زندگی می‌کنند، بر آموزشگاه‌ها و کورس‌های آموزشی و حتا بر بیمارستان‌های ملکی از جمله بر زایشگاه‌ها حمله می‌کنند که چندی پیش بر یک بیمارستان در غرب کابل حمله کردند، زنان و کودکان نوزاد را کشتند. حمله بر آموزشگاه‌ها در غرب کابل تازگی ندارد. قبل از این تروریستان بر کورس آموزشی موعود حمله کرده بودند. در آن حمله دانش‌آموزان را مورد حمله قرار دادند و کشتند. در تازه‌ترین حمله بازهم بر کورس آموزشی کوثر دانش در غرب کابل حمله کردند که این حمله تقریبا ۳۰ کشته و بیشتر از ۷۰ زخمی داشت.

دانش‌آموزان کورس موعود و کورس کوثر دانش اکثرا متعلق به یک قوم و پیروان یک مذهب هستند. بنابراین معلوم می‌شود که تروریستان از حمله بر این کورس‌های آموزشی هدف گزینشی دارند و می‌خواهند بر افراد قوم خاص و پیروان مذهب خاصی حمله کنند. این حمله‌ها حمله بر تاسیسات نظامی و دولتی نیست، حمله بر افراد ملکی و مردم غیر نظامی و غیر دولتی است. از این نظر قصد تروریستان کشتن افراد قوم خاص و پیروان مذهب خاصی است.

این گونه حملات تروریستی فقط حمله‌ی تروریستی برای ترویج خشونت نیست، بلکه هدف تروریستان نسل‌کشی است. زیرا تروریستان می‌خواهند افراد یک قوم را بکشند؛ مهم نیست‌که این افراد دولتی یا ملکی استند. مهم برای شان این است‌که این افراد متعلق به یک قوم خاص استند.

کمیسیون حقوق بشر افغانستان به مناسبت حمله بر کورس آموزش کوثر دانش اعلامیه‌ای صادر کرده است. در این اعلامیه گفته شده است: «کمیسیون این حمله را نقض فاحش اصول، قواعد و مقرارت حقوق بین‌الملل بشردوستانه (کنوانسیون‌های جینوا ۱۹۴۹ و پروتکل‌های الحاقی آن) و مقررات حاکم بر درگیری‌های مسلحانه‌ی داخلی و در نتیجه، جنایت جنگی می‌داند و به شدت تقبیح و محکوم می‌کند». اما حقیقت این است‌که تقبیح چنین حملاتی بر کورس‌های آموزشی بر نوجوانان و کودکان دانش‌آموز یک قوم باید فراتر از کنوانسیون‌های جینوا به عنوان نسل‌کشی و جینوساید مورد تقبیح قرار بگیرد.

برای اقدام به جلوگیری چنین حملاتی تنها در عرصه ملی و داخلی نه بلکه در عرصه‌ی بین‌المللی اقدام باید صورت بگیرد. بنابراین بهتر است نهادهای حقوقی و حقوق بشری در این عرصه اطلاع‌رسانی و فعالیت‌های بیشتری انجام دهند تا نهادهای بین‌المللی حقوقی و حقوق‌بشری متوجهِ این خشونت برای نسل‌کشی شوند.

انگیزه‌ی حمله‌کننده‌ها بر کودکان و نو جوانان یک گروه قومی و مذهبی روشن و واضح است‌که این حمله‌ها به هدف نسل‌کشی صورت می‌گیرند. اما متاسفانه حکومت افغانستان و جامعه‌ی جهانی در تقبیح و اقدام به جلوگیری چنین حملات ضد حقوق بشری با هدف نسل‌کشی بسیار کم توجه می‌کنند.

خامه پرس

یکی از نیروهای ویژه استرالیا یک اسیر افغان را به دلیل ظرفیت محدود بالگرد کشت.

“ای بی سی نیوز” آمریکا گزارش داد، فرمانده جاش، سرتیم یک چرخ بال تیم تفنگداران دریایی این کشور امروز اعلام کرد نیروهای ویژه استرالیایی مستقر در افغانستان یکی از ۷ متهم زندانی افغان خود را صرفا چون چرخ بال ظرفیت حمل فقط ۶ نفر را داشت، به ضرب گلوله کشت.

وی گفت: «برای همه کسانی که در این ماموریت شرکت داشتند، کاملا مشهود بود که آنها یک زندانی را کشته بودند، این تصمیم ناگهانی آنها قوانین جنگی را نقض می کند.»
این در حالی است که تحقیقات در مورد جنایات جنگی نیروهای استرالیایی در افغانستان، از چند ماه قبل در دست بررسی است.

بر اساس این گزارش، نظامیان استرالیایی در افغانستان بارها مرتکب جنایات جنگی شدند و این بار نیز براساس گزارشی که در رسانه های بین المللی فاش شد به جنایت غیرانسانی دیگری دست زدند و یکی از اسرای دست‌بسته‌ افغان را به دلیل کمبود جا در چرخ بال کشتند.
شبکه ای. بی. سی نیوز با اعلام این خبر افزود: «این سرتیم نظامیان آمریکایی گفته است بعد از پایان یک عملیات مشترک و بازداشت ۷ تن از افغان ها، که مسئولیت انتقال بازداشتی‌ها را نظامیان استرالیایی بر عهده داشتند، از نیروهای هوایی آمریکا برای انتقال‌شان کمک خواسته شد، اما پیلوت چرخ بال گفته بود که جا برای انتقال همه ۷ نفر بازداشتی وجود ندارد.
به گفته این مقام امریکایی، سرباز استرالیایی بعد از شنیدن این مطلب یکی از افغان‌های دست بسته را با خود به کناری کشید و سپس صدای گلوله شنیده شد و پس از آن نظامی استرالیایی به پیلوت اطلاع داد؛ حالا ۶ نفر هستند و می‌تواند پرواز کند.
این شبکه همچنین درباره قساوت نظامیان استرالیایی خاطرنشان کرد در جریان یک عملیات دیگر، زمانی که چرخ بال نیروهای ویژه به زمین نشست، نظامیان استرالیایی یک فرد افغان را که در فاصله دورتری از جمع  نشسته بود و فرود آمدن آنها را تماشا می‌کرد، با شلیک به سینه‌اش کشتند.

همزمان با استقرار نیروهای مشترک قطعات خاص در هلمند یاسین ضیا رییس ستاد ارتش گفت طالبان «مخربین اجاره»  کار هستند که برای تخریب پل ها و برق کلدار دریافت می کند.

آقای ضیا که به تازگی به ولایت هلمند رفته است شام روز گذشته حین دیدار با نیروهای مشترک قطعات خاص که از ولایت قندهار به هلمند منتقل شده اند گفت طالبان توان مقاومت در برابر نیروهای امنیتی را ندارد.

او خطاب به این نیروها افزود همان طور که شما در مسیر راه از قندهار تا اینجا حرکت کردید و موفقانه صحت مند وسلامت رسیدید و دشمن در هیچ جایی توان درگیری با شما را نداشت به توفیق پرودگار همین دشمن در آینده نیز از دشت شما فراری خواهد بود.

رییس ستاد ارتش اسقرار نیروهای قطعات خاص در ولایت هلمند را «سرعت بخشیدن به کار» خوانده خاطرنشان کرد این نیروها به دلیل افزایش نگرانی های مردم هلمند در این ولایت مستقر شده اند.

ضیا تاکید کرد طالبان توان مقاومت در برابر قطعات خاص را ندارد و تنها کاری که انجام می دهنند مسیرها را ماین گذاری می کنند.

به گفته او این گروه در ولایت هلمند تلفات دیده اند و از خانه ها به عنوان سنگر استفاده می کنند.

رییس ستاد ارتش از این نیروها خواست در عملیات های شان از دقت بیشتر کار گیرند تا به غیرنظامیان آسیب نرسد.

جنگ در هلمند

ولایت جنوبی هلمند در هفته های گذشته شاهد درگیری های سنگین میان نیروهای امنیتی و طالبان بود. شورشیان این گروه توانسته بودند تا حوزه چهارم و بخش های از حوزه سوم شهر لشکرگاه پیش روی کنند.

این حمله طالبان به گفته مقامات امنیتی عقب زده شده خسارات نیز به جای گذاشته است.

در حمله طالبان در هلمند که با محکومیت بین المللی نیز همراه شده بود حدود ۳۰۰ جنگ‌جوی طالب و ۳۰ نیروی دولتی کشته شدند.

علاوه بر این تلفات نزدیک به ۶ هزار خانواده بی جا و نیز شماری زیادی پل،‌ پلچک، سرک و تاسیسات عامه تخریب شده است.

دزدان مسلح، حوالی ساعت ۰۸:۱۷ صبح امروز (سه‌شنبه، ۶ عقرب)، بر یک صراف در منطقه‌ی پل‌سرخ – حوزه‌ی سوم امنیتی کابل، شلیک کردند و پولش را با خود بردند. این صراف، در حال حاضر زخمی است و در شفاخانه به سر می‌برد.

فردوس فرامرز، سخن‌گوی پولیس کابل، ضمن تایید این رویداد، به رسانه ها گفت تحقیقات پولیس در این زمینه آغاز شده است.

با این حال، جعفر، هم‌کار صراف زخمی، گفت: «سر چهارراهی پل‌سرخ منتظر او بودم، از داخل دکان برآمد و پول هم داخل پلاستیک پیشش بود، همین که از زینه پایین شد، دو نفر ایستاد بودند و به او تیراندازی کردند. همین که او بر زمین افتاد، پول‌هایش را گرفته و فرار کردند.»

به گفته‌ی جعفر، یک سرباز پولیس نیز در ساحه حضور داشته؛ اما هیچ اقدامی نکرده و گفته کارمند حوزه‌ی پنجم امنیتی شهر کابل است و فعالیت در ساحه‌ی پل‌سرخ، در حیطه‌ی صلاحیت او نیست.

این در حالی است که به دنبال افزایش جرایم جنایی و تروریستی در کابل، رییس‌جمهور غنی، مسوولیت رسیدگی به مسایل امنیتی کابل را برای چند هفته و به گونه‌ی مستقیم، به امرالله صالح، معاون اول ریاست‌جمهوری سپرده است.

نقیب‌الله فایق، والی فاریاب، گفت جنگ‌جویان خارجی گروه طالبان، برای شناسایی اهداف مورد نظرشان، از پهپاد استفاده می‌کنند.

آقای فایق، بامداد سه‌شنبه (۶ عقرب)، در برگه‌ی تویترش نوشت: «اتباع خارجی با فكر داعشی كه در صف طالبان اند، پهپادهای كشفی در اختيار دارند، اين پهپادها به فاصله‌ی چندين كيلومتری پرواز کرده و در تاريكی شب، مي تواند از هدف مورد نظر فیلم‌برداری کند.»

به گفته‌ی آقای فایق، جنگ‌جویان ازبکستانی در جنگ‌های ولسوالی‌های خواجه‌سبزپوش و قيصار ولایت فاریاب، از اين پهپادها استفاده كرده اند.

ولایت فاریاب در شمال افغانستان، با داشتن ۱۳ ولسوالی، از ولایت‌های به شدت ناامن به شمار می‌رود و چندین ولسوالی این ولایت همین اکنون در کنترل طالبان است و یا در تهدید بسیار بالا قرار دارد.

گذشته از آن، در جریان روزهای گذشته، درگیری‌های شدیدی میان نیروهای امنیتی و تروریستان طالب، در برخی از ولسوالی‌های این ولایت، گزارش شده است.

گروه طالبان، در حالی خشونت‌ها را افزایش داده که گفت و گوهای صلح در قطر جریان دارد. به باور مقام‌های امنیتی افغانستان، گروه طالبان قصد دارد تا با گسترش جنگ، در گفت‌وگوهای صلح امتیاز بیشتری بگیرد.

همزمان با سفر استاد عطامحمد نور به هند، گلبدین حکمتیار نیز راه پاکستان را در پیش گرفت، اما آنچه این دو سفر را متفاوت می‌کند، نه مقصد دوگانه سفر، بلکه موضع‌گیری‌های متضاد دو مسافر است.
حکمتیار با ورد به پاکستان، آن کشور را خانه دوم خود نامید و با استفاده از ادبیات و موضع طالبان، دولت جمهوری اسلامی افغانستان را «اداره کابل» خواند و حتی فراتر از این تأکید کرد که: «حکومت افغانستان دست‌نشانده خارجی‌ها است و نیاز است تا در مذاکرات بین‌الافغانی، موضوع تشکیل حکومت جدید و «مستقل» بحث اصلی باشد!»

او در بازگشت از پاکستان نیز با قرار گرفتن در موقعیت سخنگوی طالبان، بر طبل حکومت موقت کوبید و گفت: «طالبان حکومت کنونی را نمی‌خواهند و برای رسیدن به صلح تنها راه حل، تشکیل حکومت موقت است.» او همچنین نقش سخنگویی خود را توسعه داد و در قامت سخنگوی اسلام‌آباد افزود: «اسلام‌آباد به وی اطمینان داده‌ که در روند صلح افغانستان «صادقانه» کار خواهد کرد!».
در مقابل اما استاد عطامحمد نور، در دیدار با مقامات هندی از دولت و مردم افغانستان نمایندگی کرد و با دفاع از جمهوریت و دستاوردهای نوزده‌ساله پسین، خواستار نقش‌آفرینی سازنده هند در شکل‌گیری اجماع منطقه‌ای و حمایت از روند صلح در چارچوب منافع ملی و منطقه‌ای شد.
اگرچه نمی‌توان میان سفرهای آقایان نور و حکمتیار، ارتباط مستقیم برقرار کرد، اما پیام‌ها و پیامدهای آشکاری که مواضع این دو سیاست‌مرد برای صلح و جنگ افغانستان در سفرهای شان دارد، عمیقا قابل تأمل است.
حکمتیار فاقد جایگاه دولتی و وزنه تأثیرگذار ملی است و حوزه اظهار وجود و ابراز نظر سیاسی‌اش به محدوده اندک یک حزب سیاسی دارای کارنامه و شناسنامه شناخته‌شده و مشخص مربوط می‌شود، اما همدلی و همسویی او با پاکستان از آغاز تا امروز، او را در موقعیتی قرار داده که منافع «خانه دوم»اش را بر منافع «خانه اول»اش ترجیح دهد.
آقای حکمتیار هرگز به چیزی به نام منافع ملی، نه باورمند بوده و نه پایبند، او از ابتدا تا امروز بر خلاف منافع ملی عمل کرده و سهم عظیمی در ویرانی و پس‌مانی این آب و خاک داشته است؛ از جنگ‌های بر سر قدرت او در دهه هفتاد خورشیدی گرفته تا تلاشش برای براندازی ساختار سیاسی در روزگار پساطالبان و تا پارازیت‌پراکنی‌های امروزینش علیه نظام مستقر کشور. بنابراین، موضع‌گیری‌های براندازانه اخیر او علیه نظام سیاسی کشور در کابل و اسلام‌آباد، نه تازه است و نه عجیب، اما آنچه اندکی مایه شگفتی می‌شود ناپایبندی او به اصول اولیه اخلاقی است. نمی‌توان تصور کرد که آقای حکمتیار از یاد برده باشد که ۱۵ سال در کوه‌ها و بیابان‌های دوردست کشور سرگردان بود تا با فعالیت‌های تروریستی و انفجارهای هدفمند، نظام سیاسی محصول خون و رنج مردم افغانستان را به زانو درآورد، اما سرانجام با ارفاقی که در حق او صورت گرفت، از کوه و کمر به کابل نقل مکان کرد و مورد تفقد دولت قرار گرفت و به رغم ویژه‌خواری از دسترخوان حکومت و برخورداری خاص و استثنایی از بیت‌المال، از هر فرصتی برای تخریب و تضعیف نظام و اهانت به مبانی و مبادی اعتقادی و معرفتی مذاهب اسلامیِ دارای رسمیت در قانون اساسی بهره می‌برد و شتابزده‌تر از هر بدخواه معاندی، برای ائتلاف با گروه تروریستی طالبان اعلام آمادگی می‌کند. بر این اساس، افغانستان و نظام سیاسی کنونی‌اش اگر هیچ حقی بر گردن حکمتیار نداشته باشند، حق نمک‌پروردگی دارند. ممکن است آقای حکمتیار ـ آن‌گونه که در عمل نشان داده است ـ هیچ تعلق خاطری نسبت به این آب و خاک نداشته باشد، اما به لحاظ اخلاقی نباید از یاد ببرد که نمک‌پرورده افغانستان و دولت مستقر آن است و این به تنهایی کافی است که او از آنچه علیه مردم و نظام سیاسی کشور بر زبان می‌راند، اندکی بشرمد!

ولی او مصداق همان مار درون آستین است که مذبوحانه می‌کوشد راه را برای امارت طالبانی در کشور هموار سازد و افغانستان را به قرون وسطای تحجر و انجماد و انزوا و انفعال سیاسی در نظام بین‌الملل برگرداند. بنابراین، آنچه در چندساله پسین از کنش‌گری‌های سیاسی او دیده‌ایم که همگی آشکارا در تعارض و تقابل با منافع ملی و معطوف به رویکرد براندازانه و مبتنی بر اراده حذف جریان‌های سیاسی و اعتقادی مختلف و استوار بر اندیشه انحصار و انعطاف‌ناپذیری و تصلب بوده است، نماد و نشانگان نمایندگی وی از منافع و مطامع سازمان‌های استخباراتی بیرونی و از جمله پاکستان است. آنچه او بر ز بان می‌راند حرف دل دشمنان مردم افغانستان است؛ در حالی که عطامحمد نور در دیدار از دهلی جدید حرف دل مردم افغانستان را بیان و بازگویی کرد. مردم افغانستان از نظام سیاسی و منظومه فکری طالبانی برائت و بیزاری می‌جویند و خواستار حفاظت و حراست از دستاوردهای مادی و معنوی کشور در دو دهه اخیر هستند، اما حکمتیار و طالبان و داعش و القاعده و اسلام‌آباد که همگی سروته یک کرباس‌اند، خواستار فروپاشی نظام سیاسی افغانستان برای استیلای استبدادی خودشان بر این جغرافیای تصرف‌ناپذیر هستند.
این‌که حکمتیار به عنوان رییس یک حزب سیاسی، می‌تواند صرفاً به کشوری مانند پاکستان، سفر رسمی و با مقامات بلندپایه سیاسی، نظامی و استخباراتی آن دیدار و گفت‌وگو داشته باشد، دال بر وابستگی فکری و مالی و سیاسی وی به اسلام‌آباد است و دقیقاً همین مورد است که دورنمای صلح و ثبات در افغانستان را دشوار و آلوده با غم و غبار می‌کند.
با توجه به این وضعیت، وظیفه دولت است که برای پاسبانی از ارزش‌ها و دستاوردهای افغانستان و مهار دشمنان قسم‌خورده کشور، راه مدارا و مماشات با این عناصر موذی و مخرب را ببندد و با آنان بر مبنای منافع ملی برخورد کند.

دید

  

 مایک پمپئو وزیر خارجه امریکا همراه با مارک اسپر وزیر دفاع آن کشور روز گذشته وارد دهلی‌نو شد و با همتایان هندی خود در رابطه به مسائل مورد علاقه گفت‌وگو کردند.
پس از این دیدار، اس. جیشنکر وزیر خارجه هند در توییتی گفت: «نشست پربار و گرمی با وزیرخاجه پمپئو داشتم. در مورد مسائل مهم دوجانبه، منطقه و جهان بحث کردیم».
وی در ادامه گفت رایزنی‌های سیاست خارجی و همکاری‌ها بین دو کشور گسترش یافت.
از سویی هم، منابعی گفت آقای جیشنکر در این دیدار به همتای امریکایی خود گفته است هند در ثبات افغانستان منافع دارد و تصمیم‌گیری در مورد آینده این کشور باید توسط مردم افغانستان گرفته شود، نه با زور.
در همین حال، آقای پمپئو نیز در توییتی نگاشت گفت‌وگوی خوبی با جیشنکر در پیش از برگزاری سومین دور گفت‌وگوهای وزرای خارجه ایالات متحده و هند داشته است.
وی افزود آن‌ها توافق نمودند که مشارکت استراتژیک جهانی جامع ایالات متحده و هند برای امنیت و شکوفایی دو کشور، منطقه اندو-پاسفیک و جهان بسیار مهم است.
منابع همچنان افزود وزیر خارجه امریکا دیدگاه این کشور را در رابطه به افغانستان با مقامات هندی شریک ساخته است.
این در حالی صورت گرفت مذاکرات میان‌افغانی ظاهراً با افزایش خشونت‌ها متوقف شده است.

سازمان ملل متحد در گزارش تازه‌ای که امروز، سه‌شنبه (۶ عقرب) نشر شد اعلام کرد مخالفان مسلح دولت عامل ۵۸ درصد تلفات غیرنظامیان هستند.

بر اساس این گزارش، درنُه ماه نخست سال جاری میلادی، ۵،۹۳۹ غیرنظامی درجنگ افغانستان قربانی شده‌‌ است که از این میان، ۲۱۱۷ تن جان باخته و ۳۸۲۲ تن دیگر زخمی شده‌‌اند.
گزارش سازمان ملل نشان می‌‌دهد ۳۱ درصد از تلفات در نُه ماه اخیر کودکان و سیزده درصد هم زنان بوده‌اند.
در گزارش سازمان ملل، مخالفان مسلح دولت عامل ۵۸ درصد تلفات غیرنظامیان قلمداد شده‌‌اند.

در این گزارش، تلفات غیرنظامیان از سوی گروه طالبان در نُه ماه، ۶ درصد افزایش را نشان می‌‌دهد. اما تعداد کلی تلفات یعنی کشته و زخمی از سوی این گروه ۳۲ درصد کاهش یافته‌ است.
در این گزارش، آمده‌‌ است تلفات غیرنظامیان در نتیجۀ حمله‌‌های گروه‌های ناشناخته افزایش، اما حمله‌‌های گروه‌ داعش کاهش داشته‌‌ است.
سازمان ملل، مسئول ۲۸ درصد از تلفات غیرنظامیان را نیروهای طرفدار دولت دانسته و هم‌‌چنین یاد آور شده‌‌ است تلفات غیرنظامیان در حمله‌‌های این نیروها ۳۴ درصد کاهش یافته‌ ‌است.
سازمان ملل متحد، می‌‌گوید که از تشدید نبردها در هلمند، حملۀ بی رویه در ننگرهار، لغمان و غور و نیز انجام حملۀ هوایی در تخار و در آخرین مورد حملۀ انتحاری بر یک مرکز آموزشی در غرب کابل، نگران است.
هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) از طرف‌‌های درگیر جنگ می‌‌خواهد تا اقدامات بیشتری برای محافظت از غیرنظامیان روی دست گیرند.
همچنان یافته‌‌های این گزارش نشان می‌‌دهد، هرچند تلفات غیرنظامیان درنُه ماه نخست سال ۲۰۲۰ درمقایسه به زمان مشابه سال ۲۰۱۹، ۳۰ درصد کاهش یافته ‌‌است، اما مذاکرات صلح افغانستان نتوانسته‌‌ درکل تلفات غیرنظامیان را متوقف بسازد.
در پایان این گزارش، سازمان ملل اعلام کرده تلفات غیرنظامیان در حمله‌‌های هوایی نیروهای دولتی ۷۰ درصد افزایش داشته‌‌ که این مورد نگران کننده ‌است.

محمد هاشم سلطانی

کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان، خوشحال سعادت، رییس عمومی تصدی ملی محافظت عامه‌ی وزارت داخله را به دادستانی کل معرفی کرد.

خان‌آغا رضایی، رییس کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان، روز دوشنبه (۵ عقرب)، در برگه‌ی تویترش نوشت اخیرا خوشحال سعادت، به آوردن شهروندان خارجی بدون ویزا به افغانستان متهم شده است.

از سویی هم، در مکتوبی که بر اساس آن آقای سعادت به دادستانی کل معرفی شده، آمده است اعضای کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان، در سیزدهم ماه میزان، به دلیل حاضرنشدن آقای سعادت به این کمیسیون، فیصله کرده اند که او را به دادستانی معرفی کنند.

در این مکتوب، از وزارت داخله خواسته شده وظیفه‌ی آقای سعادت را به حالت تعلیق درآورده و از تطبیق این فیصله، به کمیسیون امور داخلی و امنیت ملی مجلس نمایندگان گزارش دهد.

مایک پمپئو وزیر امور خارجه و مارک اسپر وزیر دفاع امریکا امروز دوشنبه(۵ عقرب) برای سفر به چهار کشور آسیایی، وارد دهلی‌نو شدند.

هدف از سفر مقامات بلندپایه ایالات متحده به آسیا مقابله با تهدیدات چین خوانده شده است. همچنان انتظار می‌رود توافق‌نامه‌ای در بخش شریک نمودن اطلاعات جغرافیایی-مکانی امضا کنند تا زمینه برای انتقال تکنالوجی پیشرفته موشکی فراهم شود.

بر بنیاد این گزارش، آقای اسپر با مقامات هندی در مورد افزایش همکاری‌های نیروی نظامی دو کشور گفت‌وگو خواهد کرد.

وزرای دفاع و خارجه امریکا قرار است پس از هند، به سریلانکا، مالدیو و اندونیزیا سفر کنند.

رییس‌جمهور غنی، گفت هیچ‌گاه و در هیچ نوع گفت‌وگویی، بالای نیروهای دفاعی و امنیتی معامله نخواهد شد.

آقای غنی که روز دوشنبه (۵ عقرب)، از فرماندهی قول اردوی عملیات‌های خاص دیدن می‌کرد، گفت: «شما ثابت کرده اید که ستون فقرات جامعه هستید و تا قطعات خاص باشد، قامت افغانستان هیچ‌گاهی خم نخواهد شد، دشمنان بدانند که به جز راه گریز، دیگر چاره‌ای ندارند.»

او، اطمینان داد که هیچ‌گاه و در هیچ نوع گفت‌وگویی، بالای نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان معامله صورت نخواهد گرفت.

غنی گفت:«با قوت کارتان را ادامه بدهید. سرمایه‌گذاری بیشتر بالای تان صورت می‌گیرد.»

رییس‌جمهور غنی، تاکید کرد جنگ طالبان مشرعیت ندارد؛ زیرا افغان‌کشی است.

سخنگوی کرملین به اظهارات اخیر نامزد دموکرات انتخابات آمریکا مبنی براینکه “روسیه بزرگترین تهدید برای ایالات متحده در صحنه بین‌المللی” است، واکنش نشان داد.

دمیتری پسکوف، سخنگوی رئیس جمهور روسیه، به اظهارات اخیر جو بایدن نامزد دموکرات انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در مصاحبه با شبکه سی‌بی‌اس واکنش نشان داد.

 جو بایدن در مصاحبه با این شبکه خبری ابراز داشت: «من فکر می‌کنم در حال حاضر بزرگترین تهدید آمریکا از نظر تضعیف امنیت و اتحاد ما روسیه است». 

سخنگوی کرملین در واکنش به این اظهارات گفت: «اصلا چنین نیست. ما کاملاً با این موضوع مخالفیم.»

پسکوف خاطر نشان ساخت: «ما فقط متأسف هستیم که به این ترتیب  تخم نفرت مطلق از روسیه کاشته می شود و کشور ما به عنوان یک دشمن قرار می گیرد، در حالی که واقعیت چنین نیست».

این در حالی است که پیشتر نامزد دموکرات آمریکا ابراز داشته بود: «به نظر من در حال حاضر روسیه بزرگترین تهدید برای تضعیف امنیت و اتحاد آمریکا است و دوم، من فکر می‌کنم چین بزرگترین رقیب ما است.»

 پسکوف افزود: «رویکرد ایالات متحده تعیین خواهد کرد که آیا کشورها همچنان به عنوان رقبا ادامه خواهند داد یا از نظر توازن قوا به یک رقابت جدی تر تبدیل خواهند شد.»

شهرزاد اکبر، رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می‌گوید در حال حاضر پایان خشونت و برقراری آتش‌بس در کشور به خواست جمعی مردم افغانستان بدل شده است، اما گروه طالبان با دوام خشونت‌ها در برابر این خواست مردم قرار گرفته‌اند.

خانم اکبر امروز (دوشنبه، پنجم عقرب) در برگۀ توییترش نوشت کاهش خشونت و برقراری آتش‌بس در حال حاضر به روشن‌ترین خواست مردم افغانستان تبدیل شده است. خانم اکبر می‌افزاید که عالمان جهان اسلام نیز از این خواست برحق مردم افغانستان حمایت می‌کنند.

رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان خاطرنشان ساخت با این حال، طالبان با دوام خشونت در برابر خواست شهروندان کشور قرار گرفته‌اند. او از طالبان می‌پرسد، وقتی مردم خواهان پایان جنگ در کشور هستند، این گروه برای چه کسانی، جنگ را ادامه می‌دهند. او از گروه طالبان می‌خواهد که به گونۀ فوری خشونت‌ها را در کشور کاهش دهند و به آتش‌بس سرتاسری و دایمی تن بدهند.

گفتنی است که طالبان در حالی جنگ را در برابر نظامیان کشور و شهروندان ملکی ادامه می‌دهند که این گروه پس از امضای موافقت‌نامۀ صلح با امریکا، حمله بالای سربازان خارجی را متوقف کرده‌اند. محمد نعیم وردک، سخنگوی دفتر سیاسی این گروه در قطر می‌گوید، در صورتی که جنگ توقف کند، طالبان به خواست‌های‌شان نایل نخواهند شد. از همین‌رو، به سخن او، جنگ باید ادامه یابد. همچنان عالمان دین در دانشگاه الازهر مصر می‌گویند که جنگ طالبان جنبۀ دینی ندارد. به سخن آنان، این جنگ تنها اهداف سیاسی را دنبال می‌کند.

سخنگوی نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان می‌گوید چرخ‌بال‌های جنگی این نیروها مواضع طالبان را در ولایت میدان وردک بمب‌باران کرده‌اند.

سانی لگت، سخنگوی نیروهای امریکایی در افغانستان امروز (دوشنبه، پنجم عقرب) در برگۀ توییترش نوشت این نیروها مواضع طالبان را در ولسوالی نرخ میدان‌وردک بمب‌باران کرده‌اند.

آقای لگت افزود این حمله شب گذشته به حمایت از نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان صورت گرفته است.

به گفته آقای لگت، در نتیجۀ این حمله دست‌کم پنج جنگ‌جوی طالبان کشته شده‌اند.

سخنگوی نیروهای امریکایی در افغانستان همچنان ادعای طالبان از نقض موافقت‌نامۀ دوحه توسط این نیروها را رد می‌کند.

این در حالی است که در یک ماه پسین همزمان با افزایش حمله‌های تهاجمی طالبان در برابر نیروهای امنیتی کشور، امریکا و طالبان همدیگر را به نقض موافقت‌نامۀ دوحه متهم کرده‌اند.

بر اساس موافقت‌نامۀ صلح دوحه، طالبان تعهد کرده‌اند که روابط خود را با گروه‌های تروریستی قطع می‌کنند، حمله‌های تهاجمی در برابر نظامیان خارجی را متوقف می‌کنند و خشونت را نیز در افغانستان کاهش می‌دهند.

اما این گروه به استثنای حمله بر نظامیان خارجی، نسبت به دو تعهد دیگر خود گام‌های عملی برنداشته‌اند.

رئیس شورای عالی مصالحه ملی در واکنش به کشته شدن مسئول شبکه القاعده برای شبه قاره هند توسط امنیت ملی در غزنی گفت، افغانستان مکانی امن برای تروریست‌های القاعده و داعش نیست.

عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصالحه ملی در اعلامیه‌ای به کشته شدن یکی از رهبران القاعده در افغانستان واکنش نشان داد و گفت گروه های تروریستی به ویژه القاعده و داعش با نابودی رهبران شان، باید به این نتیجه رسیده باشند، که افغانستان مکان امنی برای فعالیت آنان نیست.

در ادامه این اعلامیه به نقل از عبدالله گفته شده متأسفانه این گروه‌ها با استفاده از جنگ و خشونت‌های جاری در کشور به فعالیت‌های تروریستی و هراس‌افگنانه ادامه می‌دهند.

رئیس شورای عالی مصالحه ملی بیان کرد:« باور داریم که با تأمین صلح عادلانه، سراسری و پایدار، برای همیشه جلو فعالیت و اقدامات گروه‌های تروریستی در کشور گرفته خواهد شد.»

امنیت ملی افغانستان دو روز قبل اعلام کرد که ابومحسن المصری، از فرماندهان و مسئول شبکه تروریستی القاعده در شبه قاره هند، توسط نیروهای امنیتی در ولایت غزنی کشته شده است.

معاون رئیس جمهور در ادامه پست های فیسبوکی اش در مورد بهبود امنیت در کابل و بقیه نقاط کشور امروز (دوشنبه) نوشت طرحی برای توانمند سازی مردم برای مقابله با داعش ریخته می شود.

امرالله صالح معاون رئیس جمهور گفت طرحی مشخصی برای توانمندسازی افرادی که تحت تهدید داعش هستند، ریخته می شود، تا در آینده از قتل عام توسط داعش و طالبان در مناطق غیرنظامی جلوگیری شود.

او نوشت بسیج ملت در برابر هسته های خوابیده و پنهان تروریزم در شهر و ولسوالی ها باید آغاز گردد. در روز های آینده عکس تروریستانی را که در ولسوالی ها فعالیت دارند وهمچنان آن چهره هایی که قتل های عام را در شهر کابل سازماندهی کردند و تا اکنون فکر می کردند که اسم و جنایت شان تنها در لای کتاب ها باقی می ماند به مردم از طریق پوستر ها معرفی می شوند، تا تمام مردم راجع به آنها بدانند و در سرکوب و رد یابی شان سهیم گردند.

صالح همچنین نوشت طرح واضح و مشخصی برای توانمندسازی مردمانی که تحت تهدید حملات داعش هستند، ریخته می شود.

او گفت این طرح بر اساس نظریات خودشان ریخته می شود تا بتوان در آینده از قتل عام توسط داعش و طالب در ساحات ملکی جلوگیری نمود.

صالح تاکید کرد چیزی بنام ملیشه سازی و توزیع اسلحه در برنامه وجود ندارد.

این اظهارات امرالله صالح در حالی مطرح می شود که دو روز قبل در یک حمله تروریستی بر یک مرکز آموزشی در غرب کابل، 24 تن شهید شدند، بیشتر این جان باختگان کودکانی بودند که برای آموزش به این مرکز مراجعه کرده بودند.

وزارت صحت عامه روز گذشته (یکشنبه) اعلام کرد در اثر حمله انتحاری بر مرکز آموزشی کوثر در منطقه پل‌خشک کابل، دست‌کم 24 تن جان باخته و 57 نفر هم زخمی شده‌اند.

در اطلاعیه‌ای منسوب به داعش، این گروه مسئولیت حمله را پذیرفته، اما بسیاری از کارشناسان صحت این اعلامیه را زیر سوال برده‌اند.

در چند روز گذشته گلبدین حکمتیار مهمان « خانه دوم»اش، پاکستان بود. او در اسلام‌آباد با عمران خان نخست وزیر و شاه محمود قریشی وزیر امور خارجه آن کشور ملاقات نمود، در کنفرانسی خبری اشتراک کرد و حرف حدیثی تکراری علیه حاکمیت ملی افغانستان بیان داشت. او در اسلام‌آباد گفت حکومت افغانستان مانع صلح است و برای تامین صلح و توافق با طالبان، باید رییس جمهور غنی کنار برود.

حکمتیار به این هم بسنده نکرده و پس از پنج روز سیر و سیاحت و سفر و دید و بازدید با هموطنان دومش، به خانه اول برگشت و باز هم به تکرار همان نشخوار قبلی پرداخت، با این تفاوت که این جا در کابل افزون بر تخریب نظام و حکومت، به تبرئه ارباب نیز پرداخت. اما پیش از پرداختن به اظهارات روز شنبه حکمتیار، نیاز است که واکنش سیاسیون و مقامات حکومتی را در برابر اظهارات او در پاکستان مرور کنیم.
وحید عمر مشاور رییس جمهور در امور ارتباطات عامه و راهبردی، در واکنش به سخنان حکمتیار در پاکستان، در توییتی نوشت «صدای حکمتیار از اسلام‌آباد تلاش نافرجام برای تکرار تاریخ و براندازی نظام است. این فلم وحشت‌ناک را در عمر خود به تکرار دیده‌ایم. در مقابل این خیانت تکراری در یک صف بسیج شویم و صدا بلند کنیم».
رحمت‌الله نبیل از سیاسیون برجسته کشور نیز در واکنش گفت «چهل سال به دستور خانه دوم، خانه اول را ویران کردی».
ریاست جمهوری اما واکنش رسمی در قبال سخنان حکمتیار نشان نداد. احتمال آن است که ارگ نخواسته در وضعیت کنونی جبهه جدیدی علیه خود باز کند.
از واکنش عمر و نبیل صراحتاً چنین برداشت می‌شود که حکمتیار در خدمت منافع پاکستان قرار دارد و تلاش می‌کند که نظام و کشور را سبوتاژ کند. حکمتیار هیچگاه این مسئله را تکذیب نیز نکرده است.
اما اظهارات امروزین رهبر حزب اسلامی در یک تحلیل ساده، کارت آخر بازی بود که او در اسلام‌آباد آغاز کرد. او خواستار حکومت موقت شد و خواست با ایجاد تردید در حضور پاکستانی‌ها در کنار طالبان در درگیری‌های اخیر هلمند، از یک جانب به تبرئه ارباب بپردازد و از جهت دیگر، توپ را به میدان حکومت پرتاب کند تا مسئول افزایش خشونت‌ها دولت را معرفی نماید. حکمتیار خوب بازی کرد، اما ضلع دیگر مسئله گویا فراموشش شده است که هیچ طرف اکنون به حرف و حدیث و برنامه و بازی او باور ندارد. این موضوع را شاه حسین مرتضوی از مشاوران رییس جمهور غنی به خوبی متوجه شده و با طنز بیان کرده است.
مرتضوی: «حکومت موقت!!! اگر طرح حکومت موقت از سوی حامد کرزی، خلیلی یا زاخیلوال به پیش برده می‌شد طبیعی بود که چند جریان سیاسی دیگر به ساز آنان می‌رقصید. اما حالا که حکمتیار این نسخه را عملی می‌کند، مطمین باشید که هیج جریان راجستر شده سیاسی از آن حمایت نخواهد کرد. با پیش قدم شدن حکمتیار، طرح حکومت موقت در نطفه خفه شد.
صدیق صدیقی سخنگوی رییس جمهور غنی نیز گفت آقای حکمتیار در چهار دهه‌ اخیر به غیر از مخالفت با نظام‌های بر سر اقتدار، هیچ پیام دیگری به مردم افغانستان نداشته است.
با توجه به اظهارات بالقوه خطرناک حکمتیار در خصوص حکومت موقت، قاعدتاً باید ارگ واکنش تند دست کم در حد یک اعلامیه نشان می‌داد، اما سکوت معنادار ارگ و تمسخر مشاوران رییس جمهور، حکایت از این واقعیت عیان دارد که حکمتیار مهره‌ای است سوخته. صندوقچه‌ای را می‌ماند که محتوای درونش فاش شده و دیگر جذابیتی برای کسی یا طرفی ندارد. او به شدت لو رفته. افشا شده و بازی‌هایش بیننده ندارد.

خبرگزاری دید

وزارت خارجه‌ی امریکا، در بیانیه‌ای گفت پس از دیدار وزیران خارجه‌ی ارمنستان و آذربایجان با نماینده‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا، دو طرف بر سر برقراری آتش‌بس بشردوستانه، به توافق رسیده اند.

در بیانیه، آمده است آتش‌بس بشردوستانه، از روز دوشنبه (۵ عقرب)، شروع می‌شود و دو طرف مکلف به رعایت آن هستند.

زهراب مناتسکانیان و جیحون بایرام‌اف، وزیران خارجه‌ی ارمنستان و آذربایجان، با حضور هیئتی از روسیه و فرانسه، روز جمعه، (۲ عقرب)، در دیداری با استیون بیگون، نماینده‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا در واشنگتن، بر سر برقراری آتش‌بس بشردوستانه و پایان جنگ در منطقه‌ی قره‌باغ، به توافق رسیدند.

امریکا، فرانسه و روسیه، اعضای گروه منیسک هستند که وظیفه‌ی شان پایان بخشیدن به تنش‌ها و درگیری‌ها در منطقه‌ی قره‌باغ است.

پیش از این، دو بار آتش‌بس بشردوستانه، میان آذربایجان و ارمنستان برقرار شده بود؛ اما دو طرف آن را نقض کردند.

درگیری نظامی بر سر منطقه‌ی قره‌باغ، تا اکنون جان صدها نفر را گرفته است. ارمنستان می‌گوید، تا اکنون ۹۷۴ نفر نظامی ارمنی و ۳۷ غیر نظامی، جان باخته اند.

از سوی دیگر، آذربایجان شمار کشته شدگان نظامی خود را اعلام نکرده؛ اما از جان باختن ۶۵ غیرنظامی خبر داده است.