دسته: سیاست

وزارت خارجه روسیه اعلام کرد اگر ایران به گفتگوهای افغانستان بپیوندد، می تواند نقش مهمی در حل و فصل افغانستان داشته باشد

ضمیر کابلوف نماینده رئیس جمهور روسیه روسیه گفت: «اگر ایران به گفتگوهای افغانستان بپیوندد، می تواند نقش مهمی در حل و فصل افغانستان داشته باشد.»

ضمیر کابلوف این موضوع را در طی یک کنفرانس مطبوعاتی پس از مشاوره های سه گانه وسیع (ترویکا)، درباره حل و فصل صلح آمیز در افغانستان ، که در 18 مارس در مسکو برگزار شد، بیان کرد.

ضمیر کابلوف، نماینده ویژه رئیس جمهور روسیه در امور افغانستان و مدیر بخش دوم آسیا از وزارت خارجه می گوید روسیه روی شامل ساختن فوری ایران در خصوص حل و فصل صلح آمیز در افغانستان حساب می کند. کابلوف کابلوف روز چهارشنبه (4 حمل)، در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت: «ایران در صورت عضویت می تواند نقش بسزایی داشته باشد. ما البته می توانیم بدون ایران این کار را انجام دهیم ، اما عدم حضور ایران در این میز احساس خواهد شد و من امیدوارم که در آینده نزدیک شرکای ایرانی نیز به این کار بپیوندند، ما بالای این موضوع با تمام توان کار می کنیم.»

کابلوف خاطرنشان کرد ایران معیارهای پیوستن به قالب “سه گانه وسعی” یا ترویکا در افغانستان را دارد. این کشور نه تنها یک همسایه است، بلکه هم بالای مقامات این کشور و هم طالبان تأثیر دارد.

پیش از این در تاریخ 18 مارچ، نشستی در سطح نمایندگان ویژه فدراسیون روسیه، ایالات متحده، چین و پاکستان (“سه گانه گسترده”) با حضور هیئت های کابل و جنبش طالبان در مسکو برگزار شد. در بیانیه‌ی این نشست، روسیه، ایالات متحده، چین و پاکستان از همه طرف های درگیری در افغانستان خواستند تا سطح خشونت در این کشور را کاهش دهند و همچنین طالبان نیز دست از حمله بهاری بردارند.

شایان ذکر است که در 12 سپتامبر سال گذشته، روند گفتگوهای صلح میان دولت افغانستان و طالبان در دوحه پایتخت قطر، آغاز شد. با این حال، تاکنون طرفین فقط در مورد مذاکرات مستقیم در آینده توافق کرده اند.

نماینده ویژه رئیس جمهور روسیه معتقد است ایجاد یک حکومت موقت در افغانستان، یگانه گزینه مناسب برای رسیدن به صلح دراین کشور است.

 ضمیر کابلوف نماینده ویژه رئیس جمهور روسیه، مدیر بخش دوم آسیایی وزارت امور خارجه این کشور، در یک نشست مطبوعاتی، ضمن صحبت در خصوص نتایج کنفرانس “ترویکای توسعه یافته” در مورد حل و فصل صلح آمیز اوضاع افغانستان که  در تاریخ 18 مارچ در مسکو برگزار شد، گفت: «ایجاد یک حکومت موقت و ائتلافی در افغانستان در شرایط کنونی، به عنوان یگانه گزینه مناسب برای رسیدن به صلح در این کشور باقی می‌ماند.»

نماینده ویژه رئیس جمهور روسیه تصریح کرد: «روسیه، ایالات متحده و همچنین شرکای پاکستانی و چینی به خوبی درک می کنند که هیچ گزینه دیگری به جزء ایجاد یک دولت موقت در افغانستان وجود ندارد.»

به گفته وی ، نیاز به ایجاد یک  حکومت موقت و ائتلافی به این دلیل است که طرفین درگیری ها در افغانستان باید کشتار یکدیگر را متوقف کرده و راهی را برای اداره کشور پیدا کنند.

نماینده رئیس جمهور روسیه افزود: «”اما این به هیچ وجه به این معنا نیست که ما این راه حل را به افغانها تحمیل می کنیم. ما در مورد راه حل صحبت می کنیم – اگر کسی بتواند راه بهتری به ما پیشنهاد دهد، کاری که هیچ کس دیگری انجام نداد ، ما خوشحال خواهیم شد. بنابراین ، افغانها خودشان تصمیم می گیرند که کدام دولت و با چگونه ترکیب  توازن قوا در این دولت رویکار شود”.

گفتنی است نمایندگان آمریکا، روسیه، چین و پاکستان (کشورهای ترویکا) اخیرا در پایان نشست مسکو با انتشار بیانیه ‌پایانی تاکید کردند که از احیای مجدد امارت اسلامی طالبان در افغانستان حمایت نمی‌کنند. از دولت افغانستان و شورای عالی مصالحه ملی این کشور نیز خواستند که به گونه علنی با نمایندگان طالبان درباره یک راه حل سیاسی از طریق مذاکره تعامل کنند.

حمداشرف غنی، رییس جمهور روز چهارشنبه، چهارم حمل در سفری به ولایت نیمروز، بند کمال‌خان را افتتاح کرد.

در مراسمی که به همین مناسبت در ولسوالی چهاربرجک ولایت نیمروز برگزار شده بود علاوه بر محمداشرف غنی، امرالله صالح معاون اول و سرور دانش، معاون دوم ریاست جمهوری و شماری از مقام‌های حکومتی حضور داشتند.

بند کمال‌خان ۱۶ متر ارتفاع و ظرفیت ذخیره ۵۲ میلیون مترمکعب آب را دارد.

این بند ظرفیت تولید نُه میگاوات برق را نیز دارد. بند کمال‌خان هم‌چنان ۱۸۰ هزار هتکار زمین را تحت آبیاری قرار می‌دهد.

بند کمال‌خان در ۹۵ کیلومتری شهر زرنج، مرکز ولایت واقع شده است.

کار دیزاین و ساخت بند کمال‌خان در حدود ۵۱ سال پیش در سال ۱۳۴۵ آغاز شد. مرحله اول ساخت این بند در سال ۱۳۹۱ توسط کمپنی «تدس» تاجیکستان تکمیل شد و ساخت فاز دوم آن در سال ۱۳۹۱ توسط شرکت‌های مشترک برایت پیریل و آسیابنا (ABCC, BPCC) آغاز و در سال ۱۳۹۴ تکمیل شده است.

آب‌گیری بند کمال‌خان در ماه دلو سال گذشته آغاز شد. افتتاح این بند مورد استقبال گسترده مردم افغانستان روبه‌رو شده است.

رئیس جمهور غنی روز چهارشنبه، چهارم حمل در مراسم افتتاح بند کمال‌خان خطاب به ایران گفت افغانستان پس از این معاهده آب هلمند را تطبیق می‌کند و «مفت» آب نمی‌دهد.

غنی در سخنانی گفت: «من می‌خواهم چند کلمه سر همسایه ما جمهوری اسلامی ایران صحبت کنم. در گذشته هرچه بودیم، چه داشتیم و نداشتیم، گپ تاریخ است. اقتصاد ایران و افغانستان متمم یکدیگر است و مخالف یک دیگر نیست.»

رییس جمهور غنی در ادامه گفت آب را «مفت» به کس نمی‌دهد و پیداوار ولایت نیمروز را با افتخار به ایران می‌فروشد.

غنی افزود با ایرانی‌ها در مذاکره است تا ولایت نیمروز نه تنها «کندوی» افغانستان باشد، بلکه به کندوی ایران نیز تبدیل شود.

محمداشرف غنی با یادآوری از معاهده آب هلمند که در زمان نخست‌وزیری محمدشفیق بین ایران و افغانستان امضا شد، گفت که این معاهده، معاهده همه مردم افغانستان با ایران است.

به گفته محمداشرف غنی، مشکل در این معاهده نبود، اما مشکل در تطبیق این معاهده بود.

غنی افزود پس از این افغانستان کلید هلمند را در دست خود دارد و تعهد خود را با ایران اجرا می‌کند. به گفته غنی، فرستادن آب اضافه‌تر از تعهد اما «گپ مذاکره» است.

رییس جمهور تصریح کرد اگر ایران تیل داد، می‌تواند آب بخواهد.

محمداشرف غنی هم‌چنان گفت با دو شرکت بین‌المللی و ایران روی مدیریت بادها و تولید برق از آفتاب کار خواهد کرد. به گفته غنی، مطالعات مقدماتی نشان می‌دهد که افغانستان ۷۰ هزار میگاوات برق از باد تولید می‌کند.

غنی می‌گوید بادهایی که مردم نیمروز را آزار می‌دهد، به بزرگ‌ترین منبع انرژی تبدیل خواهد شد.

به گفته غنی، افغانستان در بخش تولید برق از باد، آفتاب و گسترش بنادر با ایران صحبت خواهد کرد.

غنی هم‌چنان گفت تغییرات اقلیمی مرزهای سیاسی را نمی‌شناسد. او بر همکاری‌های منطقه‌ای تأکید کرد و گفت اگر ۲.۵ درجه حرارت در جنوب آسیا افزایش یابد، سبب آوارگی ۱۰۰ میلیون نفر می‌شود.

محمداشرف غنی در سفری به ولسوالی چهاربرجک ولایت نیمروز بند کمال‌خان را افتتاح کرد. افتتاح این بند با استقبال گسترده مردم و شهروندان کشور روبه‌رو شده است. ساخت بند کمال‌خان نگرانی‌ها را در محافل ایرانی نیز به وجود آورده است.

قضیه این روزهای بهسود آن هم در شرایط بسیار حاد کنونی کشور نگرانی های شهروندان نسبت به آینده کشورشان را افزایش داده است.

حکومت علی پور و نیروهای تحت امرش را مسئول سقوط دادن چرخ بال ارتش در ولسوالی بهسود میدان وردک که در آن چندین نیروی زبده و کارآمد از جمله دو پیلوت کشته شدند، می داند و برای انتقام از یک فرمانده محلی لشکری هزار نفری با امکانات و تجهیزات نظامی ویژه را به بهسود گسیل داشته است.

از سوی دیگر علی پور و افرادش تحت نام جبهه مقاومت مدعی دفاع از سرزمین و ناموس مردم بهسود در مقابل حملات طالبان و کوچی ها می باشد.

در چنین فضایی واکنش ها و اظهار نظرات متعددی از سوی محافل و اشخاص سیاسی و کارشناسان نسبت به قضیه بهسود مطرح شده است.

حمزه واعظی، چهره شناخته شده ادبی کشور و کارشناس مسائل سیاسی، می گوید:«لشکرکشی سنگین نظامی به بهسود، در شرایطی که حتا کابل در محاصره ی تروریست ها و میدان شهر در محاصره ی طالبان می باشند و 50 کیلومتر جاده میدان شهرـ بهسود از کنترل دولت خارج است، جنگ در لوگر و بغلان و فاریاب و سراسر کشور جریان دارد، با هیچ منطق سیاسی و مدیریت نظامی قابل توجیه نیست. این لشکرکشی هزار نفری با دهها تانک و توپ و زبده ترین نیروهای تعلیم دیده ی نظامی در مقابل یک فرمانده محلی، نه به خاطر تطبیق قانون است و نه با هدف گسترش حاکمیت دولت. یک زورآزمایی و زهرچشم گرفتن ابلهانه در برابر آرام ترین و بی دفاع ترین و حاشیه نشین ترین مردم این سرزمین است.»

این لشکرکشی نشان خواهد داد هیچ دستاورد نظامی برای جبروت سیاسی حاکمان ارگ نشین نخواهد داشت. آشکارترین پیامد آن شکاف عظیم میان حکومت و شهروندان مناطق مرکزی و بی اعتمادی و دوری و سلب حمایت بسیاری از هزاره ها از حاکمان کابل می باشد. این شکاف و فاصله و بی اعتمادی درشرایطی که خطر گزینه جنگ سراسری با طالبان با شکست مذاکرات صلح مطرح است، بیش از هرچیزی حاکمیت را از حامیان طبیعی اش محروم می سازد و دشمنی های قومی را فراختر و بنیان های همگرایی شهروندان را با گسستگی های بیشتری رو برو می کند.

به گفته آقای واعظی برجسته کردن سقوط یک هلیکوپتر توسط نیروهای علیپور، از آن سناریوهای مضحکی ست که فقط از فکر توطئه آمیز حلقات امینتی و سیاسی مطیع ارگ ساخته است. کسانی که گروه علیپور را می شناسند می دانند که او نه توان تهیه موشک را دارد و نه قدرت خرید پهباد و نه نیازمند به سلاح های ضد هوایی پیشرفته است؛ چراکه اساسن ساختار نیروی او بر دفاع زمینی استوار است که براساس مقابله با طالبان و مهاجمان محلی تنظیم شده نه با جنگ با قوای هوایی یک دولت.

برعهده گرفتن مسولیت ضمنی سقوط هلیکوپتر توسط خودِ علیپور، نشان دهنده ی نادانی سیاسی او می باشد که بهانه ی لشکرکشی حکومت را فراهم کرد. علیپور نه ازهوش سیاسی برخوردار است و نه آن استعداد مدیریتی و ظرفیت فکری لازم را دارد که بتواند به یک محور قدرتمند سیاسی ـ نظامی تبدیل شود تا بدینوسیله قادر گردد در درازمدت، آرزوهای سیاسی وغرور اجتماعی عقیم هزاره هارا برآورده نماید. به همین خاطر، هزینه کردن سیاسی برای اسطوره ساختن او، نه معقول است و نه مبتنی بر درک منافع استراتژیک جامعه هزاره.

حقیقت این است که علیپور را سیاست های نابخردانه و بزرگنمایی های ابلهانه ی دستگاههای امنیتی بزرگ نمود ودر اذهان سیاسی ـ اجتماعی به مثابه یک افسانه مطرح کرد. حلقات امنیتی، ابتدا در ماه میزان 1397 با چندین هلیکوپتر و دهها نیروی کوماندو به ولسوالی لعل حمله کردند تا اورا دستگیر کنند ولی آن اقدام جزکشتار 11 نفر و زخمی کردن 9 نفراز افراد ملکی و حتا زنان و کودکان، دستاورد دیگری نداشت.

درماه قوس همان سال، امنیت ملی او را در کابل دستگیر و به بند کشید و سپس آزادش نمود. حدود دو ماه پیش، یعنی درماه دلو 1399، لشکری از میدان شهر برای دستگیری اش به حصه اول بهسود فرستادند که بازهم منجر به کشتار فجیع 11غیرنظامی شد و اکنون بیش ازهزار نیروی مسلح با دهها عراده تانک و توپ به بهسود گسیل کرده است. همه ی این اقدامات نابخردانه و ماجراجویانه، باعث شد که علیپور را از یک قوماندان گمنام محلی به یک قطب مشهور و به دروغ دشمن دولت تبدیل کنند

درست است که احساسات عمومی بسیاری از هزاره ها از اعمال سیاست ها و رفتارهای متکبرانه و تحقیرآمیز حکومت در ماجراهای اخیر به شدت جریحه دار شده است. اما بسیار مهم است که نخبگان، سیاست مداران، و روشنفکران هزاره در مواجهه با این بحران، افق بلندتری را ببینند و مصالح بزرگ تر، منافع کلان تر و نگاه جامع تری نسبت به آینده و سرنوشت سیاسی و استراتژیک جامعه ی رو به جلو ودرحال تغییر خویش، داشته باشند.

تبلیغ و تحریک به جنگ با دولت، برانگیختن حس عمومی نفرت و دشمنی و بدبینی با کلیت نظام سیاسی، و درنهایت، رویارو ساختن هزاره ها با حکومت، ارتش و نهادهای امنیتی، نه به مصلحت هزاره ها می باشد و نه در توان این جامعه وبلکه پیامدی جز خلق فاجعه های کلان تر، انزوای بیشتر و تضعیف و گسست قدرت اجتماعی، سیاسی و حضور ملی این جامعه در ساختار کلان ملی نخواهد داشت.

گرِه زدن سرنوشت سیاسی، منافع کلان قومی و مصالح حضور سیاسی در ساختار ملی جامعه ی هزاره با سرنوشت یک فرمانده محلی، انتخاب سیاست ورزانه، معقولانه، مصلحت اندیشانه و آینده نگرانه ای نیست. دوراندیشی استراتژیک و تعریف منافع کلان ایجاب می کند که هزاره ها می باید همانگونه که تا کنون راه آمده اند، از این پس نیز، اشرف غنی و تیم فاسد قوم اندیش اورا معادل نظام سیاسی نشمارند و با نظام سیاسی موجود که خود در بنیان گزاری، تألیف، تحکیم وحمایت آن نقش بنیادی داشته اند، همچنان حمایت و همراهی استراتژیک خودرا حفظ کنند.

آقای واعظی در فیس بوک خود می نویسد راه حل بحران موجود را باید در گزینه های رویکرد سیاسی و عقلانیتِ گفتگو و درپرتو صبوری، آرامش وخونسردی اجتماعی جستجو نمود. بهترین راه حل این است که روشنفکران و نهادهای مدنی و بزرگان و متفذین اجتماعی در هماهنگی با رهبران سیاسی، بکوشند با مقامات امنیتی و ارگ نشینیان موضوع را مورد مذاکره قرار دهند و نسبت به تحولات اخیر، هجوم حکومت، بررسی کشتار غیرنظامیان، چگونگی سقوط هلیکوپتر تحقیق نموده و نسبت به سرنوشت و آینده علیپور و پاسخگو نمودن او ویا احتمالن جذب وی در ساختار شبه نظامی تحت نظارت حکومت مرکزی، گفتگو نموده به یک راه حل معقول و مصلحت جویانه برسند.

رییس جمهور غنی روز سه‌شنبه (۳حمل) با نواختن زنگ مکتب در لیسه‌ی امانی در شهر کابل گفت در سال جاری حدود یک میلیون دانش‌آموز جدید به مکتب می‌روند.

غنی افزود که در سال آموزشی گذشته ۷۳۲ باب مکتب جدید ساخته شده و قرار است در سال جاری نیز ۱۸۰۰ مکتب جدید ساخته شود و نیز قرار است ۱۱ هزار و ۱۷۳ معلم براساس یک رقابت شفاف و توزیع عادلانه در سراسر کشور استخدام شوند.

او افزود که معاشات معلمان و کارمندان بست‌های چهارم تا هشتم سر از اول ماه حمل افزایش می‌یابد و تا وسط سال اجرا می‌شود.

غنی تاکید کرد که سال روان سال دیجیتل‌سازی افغانستان خواهد بود و عرضه‌ی خدمات دیجیتالی به معلمان، دانش‌آموزان، دانشجویان و کارمندان وزارت‌های معارف و تحصیلات عالی در صدر برنامه‌ی حکومت قرار خواهد داشت.

او تاکید کرد که در سطح معارف افغانستان از نگاه کمیت کار شده اما نقطه کلیدی کیفیت است. به گفته رییس جمهور کیفیت معارف باید به یک گفتمان ملی مبدل شود و در کنار تقویت زبان‌های ملی، به فهم زبان‌های بین‌المللی نیز باید به عنوان یک ضرورت توجه شود.

غنی با بیان اینکه شیوه‌های تدریسی کهنه که ناکارا است، باید کنار گذاشته شوند و روش‌های کارا تقویت شود خاطرنشان کرد که قبلا حد اوسط مصارف یک مکتب ۴۵۰هزار دالر رسیده بود، در حالی که اکنون به ۹۰هزار کاهش یافته و بیشتر از آن کاهش خواهد یافت.

در همین حال رنگینه حمیدی، سرپرست وزارت معارف نیز در این مراسم گفت که در دو دهه گذشته در این سکتور موفقیت‌هایی به دست آمده اما به کارهای بیشتر نیاز است و این وزارت راه طولانی در پیش دارد.

او اصلاحات نصاب آموزشی، توجه به کیفیت، آماده کردن دانش‌آموزان برای رقابت‌های منطقه ای، آوردن تکنالوژی در بخش معارف را از کارهایی عمده در این سکتور یاد کرد که باید انجام شوند.

سال تعلیمی ۱۴۰۰

سال تعلیمی ۱۴۰۰ در کشور در حالی آغاز شده است که بر اساس آمار وزارت معارف در حال حاضر، شمار مجموعی دانش‌آموزان در افغانستان، به ۹.۷ میلیون نفر می‌رسد.

آمار وزارت معارف همچنان نشان می دهد که بیش از ۵ هزار مکتب در سراسر افغانستان فاقد تعمیر است و شماری زیادی از مکایت نیز یا در اختیار گروه های مسلح قرار دارد و یا هم به روی دانش آموزان مسدود است.

همچنان صندوق وجهی ملل متحد برای کودکان (یونیسف) نیز گفته است که حدود چهار میلیون کودک از رفتن به مکتب در افغانستان محروم مانده اند.

شیوع ویروس کرونا سبب شد که در سال گذشته تعلیمی مکتب‌ها در بهار آغاز نشود و حتا در ولایت‌های گرمسیر نیز مکتب‌ها رخصت شوند.

اما اکنون مسوولان در وزارت معارف می گویند که کاستی های سال گذشته را در سال روان جبران می کنند.

وزارت خارجۀ افغانستان روز (سه‌شنبه، سوم حمل) در خبرنامه‌یی آورد آقای دووال این مطلب را در دیدار با محمد حنیف اتمر، وزیر خارجۀ کشور در دهلی‌نو مطرح کرده است.

در خبرنامۀ این وزارت آمده است که آقای دووال ضمن تأکید بر ادامۀ روابط استراتژیک میان کابل و دهلی‌نو می‌گوید که کشورش از روند صلح افغانستان به گونۀ همه‌جانبه حمایت می‌کند. مشاور امنیت ملی هند خاطرنشان می‌سازد که اجماع داخلی بین طرف‌های سیاسی در افغانستان و اجماع منطقه‌یی و بین‌المللی از عوامل مهمی در روند صلح افغانستان به شمار می‌رود.

او یادآور می‌شود که تشکیل اجماع در سه سطح یاد شده موفقیت روند جاری صلح در افغانستان را تضمین خواهد کرد.

این در حالی است که ینس استولتنبرگ، دبیر کل ناتو نیز مشارکت همۀ بازی‌گران منطقه‌یی را در روند صلح افغانستان ضروری خوانده است؛ عاملی که به باور او، موفقیت روند صلح افغانستان را تضمین خواهد کرد.

این اظهارات در حالی مطرح می‌شوند که بر اساس طرح تازۀ وزارت خارجۀ امریکا، در روزهای نزدیک قرار است یک نشست بین‌المللی در مورد صلح افغانستان در انقرۀ ترکیه دایر شود و سنگ‌بنای یک حکومت مشارکتی در افغانستان گذاشته شود.

بر اساس این طرح، سازمان ملل متحد این نشست را مدیریت خواهد کرد و همۀ بازی‌گران منطقه‌یی به شمول ایران در آن حضور خواهند یافت.

اداره ملی تنظیم آب افغانستان می‌گوید قرار است امروز چهارشنبه بند کمال خان به طور رسمی افتتاح ‌شود.

نظام‌الدین خپلواک، سخن‌گوی اداره ملی تنظیم آب افغانستان به رسانه ها گفت قرار است امروز چهارشنبه، ۴ حمل بند کمال خان با اشتراک مقامات بلند حکومتی و مردم ملکی افتتاح شود.

بند کمال خان ظرفیت ذخیره ۵۲ میلیون مترمکعب آب و تولید ۹ میگاوات برق را دارد.

این بند زمینه آبیاری برای ۱۷۴ هزار هکتار زمین را فراهم خواهد کرد و با افتتاح آن هزاران تن مشغول به کار خواهد شد.

این بند در ۱۸ کیلومتری جنوب شهر زرنج ولایت نیمروز، در مسیر رودخانه هیرمند اعمار شده که از کوه‌های افغانستان سرچشمه گرفته و به دریاچه هامون؛ دریاچه‌ای مشترک میان افغانستان و ایران سرازیر می‌شود.

کار ساخت بند کمال‌خان در سال ۱۳۴۵ آغاز شده بود، اما به دلیل آغاز جنگ‌ها و تحولات سیاسی افغانستان، سالها تکمیل نشد. کار اصلی آن در سال ۱۳۹۰ دوباره آغاز شد و قرار شد که در سه مرحله به پایان برسد، ساخت. مرحله دوم بند کمال خان در بهار سال ۱۳۹۶ آغاز شد. بودجه ساخت آن ۷۸ میلیون دالر اعلام شده بود و سومین مرحلهٔ آن در ماه اپریل سال ۲۰۱۷ توسط محمد اشرف غنی رئیس‌جمهور کشور افتتاح شده بود.

سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری، می‌گوید گروه طالبان هنوز هم از بحث جدی در باره‌ی موضوعات اصلی مرتبط به روند صلح افغانستان، طفره می‌رود.

آقای دانش که روز سه‌شنبه (۳ حمل)، در مراسم معرفی نیلاب مبارز به عنوان سرپرست جدید جمعیت هلال احمر افغانی صحبت می‌کرد، گفت صلح یک روند دو جانبه است و تا زمانی که جانب مقابل و حامیان آن تصمیم جدی به تفاهم و راه حل سیاسی نداشته باشند و گام‌های عملی و معنادار بر ندارند و به آتش‌بس تن ندهند، هیچ اعتمادی نسبت به روند صلح شکل نخواهد گرفت.

به گفته‌ی او، حکومت افغانستان تا اکنون گام‌های لازم را برای نشان دادن حسن نیت خود در روند صلح برداشته و آمادگی کامل برای گفت‌وگو در باره‌ی موضوعات گوناگون داشته است؛ اما گروه طالبان از زمان آغاز این روند، بیش از هر وقت دیگر دست به حملات زده‌اند و غیرنظامیان، زنان، علما، فعالان حقوق بشر، خبرنگاران و فعالان مدنی را به قتل رسانده‌اند.

آقای دانش، تأکید کرد حکومت افغانستان از صلحی حمایت می‌کند که عادلانه و پایدار باشد و تداوم قانون اساسی و دست‌آوردهای بیست سال اخیر مردم افغانستان را تضمین کند.

او افزود که حکومت افغانستان همچنان از هرنوع طرح صلح معقول و منطقی استقبال می‌کند، اما مشروط به اینکه کشور را دچار فروپاشی، انقطاع و گسست نسازد و به گذشته‎‌های تاریک و سیاه باز نگرداند.

قرار است محمداشرف غنی، رییس‌جمهور افغانستان، در نشست استانبول، پیشنهاد برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری در شش ماه آینده را ارایه کند.

در گزارشی که روز سه‌شنبه (۳ حمل)، از سوی رویترز منتشر شد به نقل از دو مقام ارشد حکومتی آمده است رییس‌جمهور غنی، ماه آینده در نشست استانبول، از طرح پیشنهادی برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری رونمایی خواهد کرد.

به گفته‌ی این مقام‌ها، این طرح آقای غنی، در برابر طرح پیشنهادی صلح امریکا ارایه می‌شود و به معنای خوداری از پذیرفتن این طرح است.

یکی از این مقام‌ها گفته است: «پیشنهادی که در نشست استانبول ارائه می‌دهیم، این است که اگر طالبان در مورد آتش‌بس توافق کنند، خواستار برگزاری انتخابات زودهنگام ریاست‌جمهوری می‌شویم.»

یکی دیگر از مقام‌ها گفته است: «رییس‌جمهور هرگز موافقت نمی‌کند که کنار برود؛ مگر این که دولت آینده از طریق روند دموکراتیک تشکیل شود، نه یک معامله‌ی سیاسی.»

رویترز نوشته است این طرح پیشنهادی غنی، شامل انتخابات زودهنگام و احتمالی است و زمان دقیق رای‌گیری در آن مشخص نشده و این طرح پیش از این با زلمی خلیل‌زاد، فرستاده‌ی ویژه‌ی امریکا برای صلح افغانستان نیز شریک شده است.

هم‌چنان این مقام‌ها به رویترز گفته‌اند در بخشی از این پیشنهاد، آمده است حکومت از سازمان ملل متحد، می‌خواهد تا انتخابات را از نزدیک مشاهده کند تا از چگونگی برگزاری و شامل بودن همه طرف‌ها اطمینان حاصل کند.

تعداد دقیق جمعیت شیعیان در پاکستان به درستی معلوم نیست.

مهم‌ترین دلیل این موضوع نادیده‌گرفتن مذهب در سرشماری‌های پاکستان است که خود ناشی از سیاست دولت پاکستان در عدم توجه به تفاوت فرقه‌ای با هدف حفظ وحدت دینی است.آنچه به عنوان آمار شیعیان این کشور در منابع مختلف ذکر شده بیشتر بر پایه تخمین و گمانه‌زنی است. منابع مختلف، نسبت شیعیان پاکستان به کل جمعیت این کشور را متفاوت و تا ۲۵ درصد ذکر کرده‌اند؛ آنچه از میان آمارهای مختلف صحیح‌تر به دست می‌آید رقم تقریبی ۲۰ درصد است.چند نفر نویسندهٔ شیعهٔ پاکستانی که با من دوست هستند، آمار واقعی شیعیان در پاکستان را تا ۸۰ میلیون نفر می دانند و اگر این رقم درست باشد، پاکستان بزرگترین جمعیت شیعه را در خود جا داده است و کشور دوم یا سوم ایران خواهد بود!

مذاهب و گرایش‌های فکری:

مهم‌ترین و پرجمعیت‌ترین گروه شیعیان پاکستان فرقه اثناعشری‌ و پیروان فقه جعفری‌اند که یکی از مذاهب رسمی در پاکستان شناخته می‌شود. دیگر فرق شیعه که در پاکستان پیروانی دارند از این قرارند: بُهره که اسماعیلیه مستعلیه هستند. بهره‌ها بیشتر در شهر کراچی و حیدرآباد زندگی می‌کنند. خوجه‌های اثناعشری، پس از جدایی پاکستان و هند در ۱۳۲۶ش/۱۹۴۷م، شماری از خوجه‌های اثناعشری به همراه دیگر مسلمانان، هند را به مقصد پاکستان ترک کردند. آنان از همان آغاز در کراچی سپس حیدرآباد ساکن شدند و بعدها در شهرهای دیگر این کشور نیز اقامت گزیدند. جمعیت خوجه‌های اثناعشری پاکستان حدود ۴۲،۰۰۰ تن است که بیشتر آنان در کراچی زندگی می‌کنند. این گروه سازمانی به نام«جماعت خوجه پیرهای اثنا عشری کراچی» دارند.

آغاخانی این گروه نیز از اسماعیلیان نزاری هستند که منسوب به آغا خان اول(۱۸۰۰-۱۸۸۱م.) هستند. آغاخانیه پاکستان بیشتر در کراچی، حیدرآباد، ملتان، گلگت و هنزه ساکن‌اند.نوربخشیه منسوب به محمد نوربخش از علمای شیعیه صوفی مسلک زمان خود بود که در بلتستان رهبری شیعیان را بر عهده داشت.ذکری که به وسیله سید محمد جونپوری (۸۴۷-۹۱۰ق.) که ادعای مهدویت می‌کرد، بنیان گذارده شد. ذکری‌های پاکستان در ایالت بلوچستان در نواحی کیچ مکران، لسبیله، گوادر، تربت و پنج گور زندگی می‌کنند.در میان شیعیان امامیه پاکستان دو گرایش کلامی و اعتقادی عمده حضور بیشتری دارند:

گرایش موسوم به «شیخیه» یا «موالیه» که منسوب به شیخ احمد احسایی و سید کاظم رشتی است.گرایش موسوم به «شیعیت خاص» یا «موحدین» که در مقابل گرایش‌های شیخیه قرار گرفته و به نوعی نماینده مکتب اصولیان شیعه هستند و اصلا‌ح‌گران شیعی به شمار می‌آیند و مورد حمایت حوزویان و دانشگاهیان قرار دارند

پراکندگی شیعیان:

ویژگی جغرافیای تشیع در پاکستان، پراکندگی مناطق شیعه‌نشین در شهرها و روستاهای سراسر پاکستان و عدم تمرکز شیعیان در یک یا چند نقطه از این سرزمین است به طوری که در همه ایالات پاکستان جمعیت‌های کوچک و بزرگ شیعه زندگی می‌کنند.

مهم‌ترین مناطق شیعه نشین پاکستان:

مهم‌ترین مناطقی که جمعیت بیشتری از شیعیان را در خود جای داده چنین‌اند: بلوچستان – کویته و‌ جعفرآبادسند – کراچی و حیدرآبادپنجاب – لاهور، مولتان، راولپندی، کچئی و لَیهخیبر پختونخواه – کوهات، هنگو، دیره اسماعیل خان و پاراچنارگلگت بلتستان – بلتستان، گلگت و نگرکشمیر – مظفرآباد

شیعیان در عرصه سیاست:

به دلیل سیاست غیرفرقه‌ای در بیشتر دولت‌های پاکستان که از دخالت امور مذهبی در سیاست پرهیز دارند، امکان فعالیت سیاسی و شهروندی برای پیروان فرق مختلف فراهم است. از جمله سیاستمداران سرشناس شیعی که در استقلال این کشور نقش مهمی داشتند می‌توان به محمد علی جناح و ژنرال یحیی خان، رئیس جمهور سال‌های ۱۹۶۸-۱۹۷۱م. و ذوالفقار علی بوتو رئیس حزب مردم و نخست وزیر این کشور در سال‌های ۱۹۷۳- ۱۹۷۷م. اشاره کرد.عارف علوی رئیس جمهور فعلی پاکستان نیز شیعه است و خیلی از سیاستمداران، نخست وزیران ، وزرای کابینه، ژنرالان نظامی و نمایندگان این کشور در مجامع بین المللی در گذشته و حال شیعه مذهب بوده اند.

احزاب و گروه‌های سیاسی:

از نخستین نمونه‌های گروه‌های سیاسی شیعه می‌توان به «کنفرانس سراسری شیعیان هند» اشاره کرد که در سال ۱۹۰۷/ ۱۲۸۶ش. و پیش از استقلال پاکستان فعالیت خود را آغاز کرد. «اداره تحفظ حقوق شیعه»، «شیعه مطالبات کمیتی» (کمیته مطالبات شیعیان) و «حزب سیاسی شیعه» از جمله سازمان‌های شیعی است که در مقاطع مختلف فعالیت داشته‌اند.

تحریک جعفریه:

این سازمان که مهم‌ترین گروه سیاسی شیعه پاکستان بوده و فعالیت تاثیرگزاری در تاریخ پاکستان داشته در تاریخ ۱۳۵۸ش/۱۹۷۹م با نام تحریک نفاذ فقه جعفریه (نهضت اجرای فقه جعفری) آغاز به کار کرد و بعدها نام تحریک جعفریه پاکستان یافت. این حزب سیاسی در واکنش به سیاست مذهبی ژنرال ضیاء‌الحق رئیس‌ جمهور این کشور (۱۳۵۶-۱۳۶۷ش)/(۱۹۷۷-۱۹۸۷م) ایجاد شد که شعار حاکم کردن فقه حنفیه را مطرح کرد.در این دوران طرحی با نام نظام مصطفی برای اجرای جدی‌تری احکام اجرایی در پاکستان طرح و اجرا شد که برخی از برنامه‌های آن مانند اخذ زکات اجباری، یک شکل کردن نظام آموزش دینی و دولتی کردن اوقاف شیعه مورد مخالفت شیعیان قرار گرفت. در سال ۱۹۷۹م همایش بزرگی از شیعیان پاکستان در شهر بکر تشکیل شد و علامه مفتی جعفر حسین ریاست و رهبری شیعیان پاکستان را برعهده گرفت.[نیازمند منبع] پس از درگذشت مفتی جعفر حسین در سال ۱۳۶۲ش/۱۹۸۳م. علامه عارف حسین حسینی به رهبری نهضت رسید. در دوره رهبری وی فعالیت سیاسی این نهضت گسترش یافت و تبدیل به یک حزب سیاسی شد. عارف حسین حسینی در سال ۱۳۶۷ش/۱۹۸۸م به شهادت رسید و بعد از وی سید ساجد علی نقوی (عضو شورای عالی مجمع جهانی اهل بیت) جایگزین وی شد.

نهضت اجرای فقه جعفری در آغاز برای معاف شدن شیعیان از پرداخت زکات، حفظ امنیت مراسم عزاداری، مستثنا شدن راهپیمایی عزاداری از نیاز به دریافت مجوز رسمی، آموزش تعلیمات دینی شیعی برای دانش‌اموزان و دانشجویان شیعه و مراعات فقه شیعه در قوانین حکومتی برای شیعیان، مبارزه می‌کرد و توانست با برگزاری تجمع‌های بزرگ و فشار به دولت به این خواسته‌ها دست یابد.

در پی سختگیری بر گروه‌های مذهبی در پاکستان در سال ۲۰۰۲ میلادی این گروه غیرقانونی اعلام شد ولی تحت عنوان جدید تحریک اسلامی به کار خود ادامه داد اما بار دیگر در سال ۲۰۰۳ منحل شد و سپس با نام شیعه علما کونسل کار خودش را ادامه داد.

خانواده‌های سیاسی شیعه:

با توجه به ساختار سیاسی پاکستان که مبتنی بر نظام «جاگیرداری» و سرداری است برخی از خانواده‌های سیاسی به طور سنتی قدرت سیاسی را در دست داشته‌اند که در میان آنان خانواده سرشناس شیعه نیز وجود دارند. بدین‌ترتیب حضور خانواده‌های سیاسی شیعه مذهب یکی از زمینه‌های مهم مشارکت سیاسی شیعیان در پاکستان است.

فهرست برخی از این خانواده‌ها که اعضای آنان، مناصبی در سطوح بالای سیاسی داشته‌اند،‌ به شرح زیر است:

سادات شاه جیونه

سادات قتال پور خانیوال

خانواده تالپور

خانواده قزلباش لاهور

سادات گردیزی ملتان

خانواده سردار یزدان خان کویته

فعالیت‌های علمی و فرهنگی شیعیان پاکستان:

نهادهای علمی و فرهنگی شیعی را به طور کلی می‌توان به حوزه‌های علمیه و نهادهای آموزشی و فرهنگی شیعی تقسیم کرد.

حوزه‌های علمیه:

پیش از اینکه پاکستان کشوری مستقل شود، لکنو مرکز اصلی آموزش علوم دینی شیعیان بود که بعد از استقلال پاکستان در کشور هند قرار گرفت و ارتباط شیعیان پاکستان با این مرکز قطع شد. بعد از آن، حوزه علمیه این کشور تحت نفوذ حوزه علمیه نجف درآمد. بعد از مدتی علمای پاکستانی شروع به تاسیس مدارس دینی در این کشور کردند. روند ساخت این مدارس از نیمه دهه هفتاد میلادی رشد چشم‌گیری یافت. بعد از انقلاب اسلامی ایران، حوزه علمیه پاکستان ارتباط زیادی با حوزه علمیه قم یافت. در این دوران پاکستانی‌های زیادی برای علم آموزی به ایران مسافرت کردند و برنامه‌ها و شیوه‌های علمی در مدارس پاکستان از حوزه علمیه ایران الگو برداری می‌شود.

برخی از علمای مشهور پاکستانی که از فارغ‌التحصیلان حوزه علمیه نجف بوده‌اند:‌

سید صفدر نقوی (متولد ۱۹۳۳م.) مدیر مدرسه جامعه المنتظرضامن حسین حائری (۱۹۸۱-۱۹۶۴م.)

غلام حسین (متولد ۱۹۳۹م.)

سید ریاض حسین نقوی(متولد ۱۹۴۱م.)

سید زوار حسین همدانی؛ سید احمد موسوی(متولد ۱۹۵۱م.)

صادق علی نقوی (م۱۹۳۲م.)

میرزا صفدر حسین مشهدی (م۱۹۱۰-۱۹۸۰م.)

مفتی جعفر حسین (۱۹۱۴م.)

محقق و نویسنده: سید علی موسوی چکاوک

سقوط چرخ بال ارتش در بهسود که گفته شد توسط نیروهای مقاومت به فرماندهی علی پور صورت گرفته است با واکنش تند مقامات حکومتی مواجه شد و آنان از انتقامی سخت سخن گفته اند. در این راستا نیروهای دولتی به بهسود اعزام و مقر نیروهای مقاومت تصرف شده است.

جعفر رسولی، مشاور پیشین کرزی رئیس جمهور سابق افغانستان، در ارتباط با این رویداد می گوید:«من به یک قاعده ی بسیار ساده وفادار می باشم. اگر بین مردم و حکومت تقابل صورت گیرد؛ من از مردم حمایت می کنم. حکومت مشروع در چوکات قانون حق دارد علیه متخلف در چوکات قانون اقدام کند. لیکن حکومت اشرف غنی حکومت قانونی و مشروع نیست. در یک انتخابات مملو از تقلب با ده درصد رای برنده اعلام شد. در نهایت با سرتکان دادن و ریش سفید بازی چند نفر که هیچ مبنای حقوقی و قانونی ندارد؛ چوکی های دولتی را بین چند نفر چون گوشت قربانی تقسیم کردند. حکومت کابل نه مشروع است و نه قانونی. »

فرق مردم بهسود و علیپور با شورشیان طالب چیست؟

 مشاور پیشین کرزی در فیس بوک خود می نویسد:«علیپور و مردم بهسود شورشی نیستند. مردم عادی می باشند. آنها در پی تصرف قدرت سیاسی نمی باشند. آنها با حکومت کابل در جنگ نیستند. اما طالبان اهداف سیاسی دارند. در پی سرنگونی حکومت کابل می باشند. می خواهند قدرت را قبضه کنند. علیپور برای امنیت قریه ی خود و محله ی خود تفنگ در دست دارد.»

بیشترین تلفات را در سقوط هیلیکوپتری دولتی بامیان داده است. من به حیث یک بامیانی از مردن آنها متاسف هم نشده ام. آنها نباید برای منافع یک باند خلافکار و غیر قانونی در کابل علیه مردم قریه های بهسود اقدم می کردند. مامور معذور نیست. اختیار وجود دارد. در قانونی اساسی موجود هیچ کسی مکلف به انجام کاری اجباری نمی باشد.

افسران و سربازان که در جنگ علیه مردم شرکت می کنند؛ قاتل هستند. دیر یا زود بها خواهند پرداخت.

در ماه فبروری سال جاری، عایشه ۲۳ ساله پس از ثبت یک ویدیوی کوتاه به زنده‌گی‌اش پایان داد. او خود را به دریای شهر احمدآباد انداخت و خودکشی کرد. مرگ عایشه به دلیل پیامی که با مرگش به جامعه فرستاد، تکان دهنده و شوک‌آور بود. او پیش از این‌که خودش را به دریا بیندازد، در این ویدیو گفت که در این تصمیم هیچ‌کسی مقصر نیست. ولی او با مرگش این پیام را به تمام هندوستان رساند که سنت پرداخت طویانه و جهیزیه چنان بر شانه‌های دختران هندی سنگینی می‌کند که بعضاً جز خودکشی راه نجاتی وجود ندارد. پدر عایشه به رسانه‌ها گفت که دخترش در سال ۲۰۱۸ عروسی کرد و به خاطر این‌که طویانه و جهیزیه را به طور کامل نپرداخته بود، با آزار و اذیت خانواده خسرش روبه‌رو بود و بعد از عروسی یک‌بار به خانه پدرش فرستاده شد. عایشه به دلیل نپرداختن بخشی از طویانه، بارها مورد خشونت قرار گرفت و کودک پنج ماهه‌اش نیز سقط شد. پدر عایشه هم‌چنین گفت که یک‌صد و پنجاه هزار کلدار هندی که بخشی از جهیزیه و طویانه است، به خانواده خسر دخترش پرداخته، ولی خانواده داماد خواهان پرداخت مکمل طویانه است. در جامعه هند، معمولاً دختران و خانواده آن‌ها مجبور می‌شوند، بعضاً صدها هزار کلدار را به خانواده داماد جهیزیه بپردازند.

در حالی که در افغانستان پسران باید هزینه سنگینی را برای مصارف ازدواج بپردازند، این رسم در هند وارونه عمل می‌کند. در هند باید دختران طویانه و جهیزیه بپردازند. در کنار دیگر عجایبی که از هند شنیده‌اید، دختران هندی نه تنها طویانه می‌دهند؛ بلکه خریداری طلا و سایر جواهرات برای عروس و داماد، برگزاری جشن عروسی که در اکثر موارد به هفت شبانه‌روز هم می‌رسد، به دوش دختر و فامیلش است.

ازدواج در هند برای اکثر خانواده‌ها شبیه کابوس است؛ خصوصاً خانواده‌هایی که درآمد کم‌تری دارند و فرزند دختر – حتا یکی. طویانه که به اصطلاح خود هندی‌ها به نام «داووری» یاد می‌شود، یکی از سنت‌های کمرشکن اجتماعی است که هنوز در جامعه هند به روال سابق باقی است و بیش‌تر از دختران قربانی می‌گیرد. پیش از آغاز همه‌گیری کرونا، سفری داشتم به یکی از ایالت‌های جنوبی هند. با مردی که راننده ریکشا بود سر صحبت باز شد. راننده از من پرسید که اهل کجایی؟ رسم و رواج‌ها در کشور تان چگونه است؟ بعد از معرفی و تشریح مختصر مراسم عروسی در افغانستان، راننده ریکشا با لبخند تلخی گفت: «چه خوب که رسم طویانه و جهیزیه تان برعکس ما است.»

راننده که از چهره‌اش فقر و ناداری هویدا بود، گفت: «دخترم پنج سال پیش ازدواج کرده و دو فرزند دارد؛ ولی من هنوز نتوانستم پولی را که برای جهیزیه و طویانه تعیین شده بود، به خانواده داماد بپردازم و این قرض‌داری سبب می‌شود که دامادم رفتار توأم با خشونت با دخترم داشته باشد.»

براساس آخرین تحقیقات، هند در رده نخست خشونت علیه زنان قرار دارد؛ ‌‌چون تعداد وقایع خشونت نظر به جمعیت سنجیده می‌شود، به این دلیل آمار خشونت در هند حتا نسبت به افغانستان‌ که جامعه جنگ‌زده و به شدت سنتی است، بلندتر است. دادن «داووری» یا همان طویانه باعث شده است که بسیاری خانواده‌ها طفل جنین‌شان را در صورتی که مشخص شود، دختر است، سقط کنند. میزان بلند سقط جنین به دلیل دختر بودن جنس کودک، سبب شد که سونوگرافی یا معاینه تشخیص جنسیت جنین در سراسر هند غیرقانونی شود. والدین و یا مراکز صحی‌ای که چنین معاینه را انجام‌ دهند، با چندین سال زندان و‌ جرایم نقدی سنگینی مجازات می‌شوند.

هرچند دولت هند در قوانین پنج‌ساله انکشافی که در هر دوره‌ حکومت اجرا می‌گردد، مبارزه با خشونت علیه زنان را یکی از اولویت‌هایش قرار داده؛ اما ظاهراً این برنامه‌ها هنوز موثریت چندانی نداشته است.

از جانب دیگر، فرصت‌های کاری و کسب درآمد برای زنان و دختران در مقایسه با مردان کم‌تر است و دختران جوان هندی اغلب مجبور می‌شوند کارهای سنگینی انجام دهند. آن‌ها با فشار فزاینده‌ای روبه‌رو هستند و مجبور اند برای تهیه مصارف طویانه و جهیزیه سخت کار کنند و زحمت بکشند. در چنین وضعیتی دختران هندی نه تنها پس از ازدواج، بلکه پیش از ازدواج نیز فشارهای زیادی را متحمل می‌شوند، سخت کار می‌کنند و در بسا موارد مورد خشونت قرار می‌گیرند.

در سال‌های اخیر کارزارهای مختلفی آغاز شده است تا این رسم کمرشکن از جامعه هند برچیده شود. فعالان حقوق زن و نهادهایی که در راستای بهبود وضعیت زنده‌گی اجتماعی در هند تلاش می‌کنند، با برگزاری برنامه‌های مختلف آگاهی‌دهی، کنفرانس‌ها و کارگاه‌های آموزشی، جامعه را به کاهش مصارف ازدواج تشویق می‌کنند.

به گونه نمونه، سینمای بالیوود نیز به کمک این فعالان آمده است و با تهیه فلم‌هایی با سوژه‌های اجتماعی، جوانان را به ازدواج‌های عاشقانه تشویق می‌کند و می‌کوشد از این طریق به سنت پرداخت مصارف هنگفت ازدواج توسط دختران پایان دهد.

هشت صبح

چند روز پیش تلویزیون طلوع تصویری را پخش کرد که به ادعای مقامات عالی رتبه امنیتی و دفاعی حکومت نشان می داد نیروهای مقاومت در بهسود تحت فرماندهی علی پور یک چرخ بال اردوی ملی را با موشک لیزری هدف قرار داده و سرنگون ساخته است.

در این رویداد چندین نیروی نظامی از جمله دو پیلوت این چرخ بال جان باختند.

پس از این حادثه نوک پیکان انتقام به سوی علی پور و جبهه مقاومت نشانه رفت و رئیس جمهور غنی و مشاور امنیت ملی و  دیگر مقامات عالی رتبه دفاعی از انتقام سخت از جبهه مقاومت و به ویژه شخص علی پور سخن گفتند.

این موضع حکومت اما با واکنش های مختلفی در محافل داخلی و حلقات سیاسی و کارشناسان روبرو شد.

حکومت نیروهای ویژه را برای انتقام از علی پور و جبهه مقاومت به بهسود اعزام کرد و مقر نیروهای مقاومت بدون جنجال و درگیری تصرف شد.

مسیح ارزگانی، کارشناس مسائل سیاسی، در صفحه فیس بوک خود در این مورد می نویسد:«قرارگاه قوماندان علی‌پور بدون مقاومت جدّی و درگیری پرتلفات به تصرّف قوای دولتی درآمد. به نظر می‌رسد جبهۀ مقاومت، عامدانه تصمیم به ترکِ مواضع خود و پرهیز از جنگِ دامنه‌دار گرفت. این تصمیم به دلایل ذیل، هوشمندانه و مصلحت‌اندیشانه بود:

1.  جبهۀ مقاومت از آغاز با هدفِ براندازی یا تضعیف نظام و مقابله با اردوی ملی شکل نگرفته بود؛ بلکه به قصد دفاع از مردم در برابر یورش‌های مداوم طالبان و کوچی‌های مسلح پدید آمده بود. سران مقاومت با این عقب‌نشینی و پرهیز از خونریزی عملاً به دولت نشان و پیام دادند که ما ضد نظام و حکومت نیستیم؛

2.  تاکتیک جنگی جبهۀ مقاومت از آغاز تا کنون، پیکارِ چریکی و دفاعِ متحرّک و نامنظم بوده است. برای نیروی چریکی و جنگجویان پویا و سیّار، مکان و قرارگاه، فاقد ارزش نظامی است. آنچه در جنگ پارتیزانی اهمیّت دارد، حفظ نیروها و به دست آوردن فرصت و ضربه زدن غیرمستقیم به دشمن اصلی است؛

3. تداوم مقاومت و اصرار بر دفاع از مکان و جغرافیای خاص، قطعاً موجب تلفات و خسارات بر طرفین درگیر و افراد ملکی و غیرنظامی می‌گردید که با اهداف جبهۀ مقاومت (دفاع از جان و مال و امنیت مردم) ناسازگار بود.

به نظر من آنچه در بهسود اتفاق افتاد، شکست جبهۀ مقاومت نیست؛ بلکه پیروزی سیاسی و رسانه‌ای مقاومت مردمی است. جنبش مقاومت مردمی باید کماکان از رویارویی با قوای دولت پرهیز کند.

لوید آستین وزیر دفاع ایالات متحده امریکا در سفری از قبل اعلام نشده وارد کابل شد و با رییس جمهور غنی دیدار کرد. آقای آستین پس از سفر به دهلی نو وارد کابل شد و پس از دیدار با آقای غنی در توییتی نوشت که « آمده است تا بفهمد و بیشتر بشناسد».

این نخستین سفر یک مقام بلندپایه دولت بایدن به افغانستان؛ جایی که بیست سال می‌شود نظامیان امریکایی در آن حضور دارند، است.

توییت آستین قابل تامل و پرسش بر انگیز است، اینکه آیا امریکا در بیست سال گذشته شناخت و آگاهی از افغانستان نداشته یا گردآوری نکرده است و یا این که مقامات امریکایی بیرون از ساختار نظام آن کشور هر کدام به گونه فردی می خواهد به شناخت شخصی از افغانستان برسد.

با توجه به این که ایالات متحده یکی از کشورهای جهان اول و در نتیجه پر از مراکز مطالعاتی است، انتظار می‌رود که شناخت دولت آن کشور از جامعه و کشور افغانستان در سطحی بسیار وسیع، عمیق و بنیادین باشد. اما توییت وزیر دفاع آستین، نامه وزیر خارجه بلینکن به رییس جمهور غنی و بازی دو دهه‌ای امریکا در افغانستان نشان داد که چنین نیست و هنوز ابهامات و تاریکی‌های زیادی در شناخت امریکا از افغانستان وجود دارد.

هرچند این سفر می‌تواند حامل پیام جدی به جانب طالبان باشد مبنی بر این که اگر این گروه انعطافی در روند صلح، به ویژه نشست استانبول نشان ندهد، ایالات متحده می‌تواند به سرکوب دوباره آنان رو بیاورد و در کنار دولت افغانستان باشد، ولی متاسفانه حامل این پیام نیز است که ایالات متحده نسبت به افغانستان روند صلح و خروج از این کشور دچار نوعی سردرگمی برخاسته از شناخت نادقیق و سرسری کشورمان است.

در نامه وزیر خارجه بلینکن به رییس جمهور غنی، توصیه شده که با داکتر عبدالله، کرزی و استاد سیاف کار صورت بگیرد که روند صلح به نتیجه مطلوب برسد، این توصیه که ناشی از عدم شناخت بلینکن نسبت به ساختار اجتماعی و سیاسی و فرهنگی افغانستان است، سبب انتقادات برخی جوانب نیز شد.

اینک وزیر دفاع آستین با توییتی گفت که در پی دانستن و شناخت به کابل آمده است. باید پرسید که چرا مقامات امریکایی نسبت به افغانستان شناخت درست ندارند و در بیست سال گذشته همواره طوری بازی کردند که از یک طرف گروه‌های قومی مختلف را ناراضی کرد و از جانب دیگر در حرکتی نهایی به ضعف اداره‌ و نظامی انجامید که خود ساختند.

به نظر می‌رسد امریکا از همان دوره جورج بوش روی یک تصادف به افغانستان لشکر کشی کرد و در دو دهه بعدی نیز در این باتلاق فرو رفت. در دو سال گذشته نیز امریکایی‌ها تلاش کردند که از افغانستان «فرار» کنند، ولی چنان گیر مانده‌اند که اکنون به اصطلاح «راه خود را گم کرده» و نمی‌دانند که چه کار کنتد.

از قراین بر می‌آید که هنوز توافقنامه امریکا-طالبان نیز از سوی کاخ سفید بررسی نشده، زیرا همان طور که نوشتم این کشور سر درگم است، دست و پا می‌زند که نجات یابد، ولی با دست و پا زدن، بیشتر در گل فرو می‌رود.

گاهی از گزینه خروج گپ می‌زند، گاهی به طالبان هشدار می‌دهد و گاهی مقامات حکومت افغانستان را نصیحت اخلاقی می‌کند، اما خود نمی‌داند که روی کدام گزینه تکیه کند.

در این وضعیت، چنین می‌پندارم که در روزهای آتی وزیر خارجه بلینکن نیز به افغانستان بیاید- شاید برای شناخت- و مقامات حکومت و سیاسیون افغانستان را تشویق به شرکت و اتخاذ تصامیم خطرناک در نشست استانبول کند، اما آنچه برای افغانستان و آینده سیاسی این کشور مهم است، اصلاً مورد توجه امریکا نیست و باید خود دست و آستین بالا بزنیم؛ زیرا امریکایی‌ها نشان داده‌اند که هنوز مطالعه شان در مورد افغانستان تمام نشده و در مراحل ابتدایی است.

نویسنده: شکوهمند

کارشناس شبکه خبری فرانس 24 در گزارشی می‌گوید، خروج بدون برنامه‌ریزی ایالات متحده از افغانستان به معنی شکست و در نهایت زمینه ساز به قدرت رسیدن طالبان در این کشور خواهد بود.

شبکه خبری فرانس 24 در مقاله‌ای می‌نویسد: «خروج بدون برنامه ریزی نیرو‌های آمریکایی از افغانستان به معنای شکست آمریکا و در نهایت زمینه ساز به قدرت رسیدن طالبان در این کشور خواهد بود.»

این شبکه در گزارشی به سفر غیر منتظره لوید آستین وزیر دفاع امری آمریکا به افغانستان، به اهداف و انگیزه‌های این سفر پرداخت و اعلام کرد با نگاه اول به این سفر موضوع خروج نیرو‌های آمریکایی از این کشور مطرح می‌شود.

 آمریکا تا ماه می تنها دو هزار و 500 نظامی در خاک افغانستان داشته باشد. اما اکنون اوضاع تغییر کرده است، زیرا دولت جدیدی در آمریکا روی کار آمده است و بایدن اعلام کرده است اجرای این تعهد که در توافق با طالبان در دوحه به امضا رسیده است در شرایط کنونی افغانستان قابل انجام نیست.

لوید آستین وزیر دفاع کنونی آمریکا که خود زمانی در افغانستان بوده است و حتی فرماندهی چندین عملیات نظامی در خاک کشور را علیه طالبان و دیگر گروه‌های مسلح برعهده داشته است با خروج نیرو‌های کشورش از افغانستان موافق نیست.

متیو مبن گزارشگر فرانس 24 در در تحلیل این موضوع بسیار دشوار برای آمریکا می‌گوید اگر جیمز ماتیس وزیر پیشین دفاع آمریکا در زمان ریاست جمهوری ترامپ را استثنا کنیم لوید آستین بیشترین شناخت را از اوضاع امنیتی و نظامی در افغانستان دارد و اتفاقا جمیز ماتیس با توجه به مخالفتی که با طرح‌های ترامپ درباره خروج نیرو‌های آمریکایی از افغانستان داشت از سمت خود کناره گیری کرد.

به طور آشکار انگیزه مخالفت ترامپ با تعهدات نظامی آمریکا در کشور‌های خاورمیانه، کاستن از هزینه و بودجه پنتاگون بود. اگر نقل به مضمون کنیم ترامپ این گونه جنگ‌ها ر ا جنگ‌های بی پایان می‌دانست و از همین رو می‌خواست به هر قیمتی که شده است به آن‌ها پایان دهد.

اما مشکلی که تیم ترامپ در اجرای این سیاست داشت این بود که هیچ گاه یک راه واقع گرایانه برای بیرون رفت از این معضل را پیدا نکرد. زیرا به باور بسیاری از کارشناسان نظامی خروج ناگهانی و برنامه ریزی نشده نظامیان آمریکایی از افغانستان، این کشور را به ورطه هرج و مرج و بحران جدیدی خواهد انداخت. همان طور که در سوریه و عراق این حالت روی داد.

این کارشناس افزود باید به این واقعیت نیز اشاره کنیم که در افغانستان خروج نیرو‌های آمریکایی از این کشور اگر بر اساس توافق با طالبان باشد بی شک به معنای شکست آمریکا تلقی خواهد شد و از همه بدتر زمینه ساز به قدرت رسیدن طالبان و و گروه‌های شبه نظامی خواهد بود که با گروه تروریستی داعش بیعت کرده‌اند.

روشن است لوید آستین در پایان این دیدار هیچ گونه اظهار نظری درباره خروج نیرو‌های آمریکایی از افغانستان نخواهد کرد که قرار بود در اول ماه می آینده صورت گیرد. اما خود جو بایدن به تازگی اظهار نظری در این باره کرده و گفته است خروج نیرو‌های آمریکایی از افغانستان در این شرایط به صلاح نیست. همین اظهار نظر بایدن، اکنون اساس و منطق روابط واشنگتن و کابل را تشکیل می‌دهد.

در این شرایط محتمل‌ترین فرضیه این است که آمریکا به طور جزئی و بسیار حساب شده بخشی از نیرو‌های خود را از افغانستان خارج کند. در چنین حالتی بی شک آمریکا نیروی هوایی خود را در افغانستان حفظ خواهد کرد. چون بدون حضور نیروی هوایی آمریکا نیرو‌های نظامی افغان قادر به حفظ دستاورد‌هایی که در طول این سال‌ها به دست آورده اند؛ نخواهند بود.

محمد حنیف اتمر، وزیر خارجۀ افغانستان با سابر امانیام جای‌شنکار، همتای هندی‌اش در دهلی‌نو دیدار کرد.

آقای اتمر در برگۀ تویترش نوشت این دیدار پس از چاشت دیروز (دوشنبه، دوم حوت) در دهلی‌نو، پایتخت کشور هند صورت گرفت.

آقای اتمر افزود روند صلح افغانستان، تقویت اجماع منطقه‌یی و بین‌المللی و ارتقای سطح همکاری‌های موجود میان دو کشور محور گفت‌وگوهایش با وزیر خارجۀ هند بوده است.

به گفتۀ او، آقای جای‌شنکار تعهد کرده است که کشورش برای تأمین صلح در افغانستان با طرف‌های دخیل در این روند همکاری می‌کند.

گفتنی است که وزیر خارجۀ کشور روز گذشته در رأس یک هیأت بلند رتبۀ دولتی به دهلی‌نو سفر کرد. ترغیب کشورهای منطقه به حمایت از دیدگاه حکومت در روند صلح مهم‌ترین هدف آقای اتمر در این سفر خوانده می‌شود.

این در حالی است که رهبری حکومت افغانستان روی چگونه‌گی ساختار دولت افغانستان پس از توافق احتمالی صلح با ایالات متحدۀ امریکا دچار اختلاف شده است. بر اساس طرح تازۀ وزارت خارجۀ امریکا، یک ساختار موقت و مشارکتی صلح در افغانستان باید شکل بگیرد، اما رییس‌جمهور غنی تأکید می‌کند که هر گونه انتقال قدرت باید از طریق انتخابات صورت بگیرد.

ینس استولتنبرگ،‌ دبیر کل ناتو، افزود گفت‌وگوهای صلح، بهترین راه برای حفاظت از دست‌آوردهای ۲۰ سال گذشته در افغانستان است.

آقای استولتنبرگ، در آستانه‌ی نشست وزرای خارجه‌ی کشورهای عضو ناتو در بروکسل، گفت گفت‌وگوهای صلح، بهترین راه برای تضمین ثبات در افغانستان است.

او گفت: «گفت‌وگوهای صلح، از مبدل شدن دوباره افغانستان به پناه‌گاه امن هراس‌افگنان جلوگیری می‌کند.»

قرار است نشست وزرای خارجه‌ی کشورهای عضو ناتو، در روزهای سه‌شنبه و چهارشنبه هفته‌ی جاری در بروکسل برگزار شود.

در این نشست، آنتونی بلینکن، وزیر خارجه‌ی امریکا نیز حضور داشته باشد.

دبیر کل ناتو گفت در این نشست، در باره‌ی وضعیت افغانستان و حضور نظامی ناتو در این کشور بحث و مشوره خواهد شد.

هرچند بر اساس توافق‌نامه‌ی قطر، دولت امریکا باید تا اول ماه می سال روان میلادی، سربازانش را به گونه‌ی کامل از افغانستان خارج کند؛ اما اخیرا رسانه‌های امریکایی گزارش داده‌اند که جو بایدن، رییس‌جمهور این کشور، قصد دارد تا حضور سربازانش را در این کشور تا شش ماه دیگر تمدید کند.

امرالله صالح، معاون اول ریاست جمهوری چهار روز پس از سقوط چرخ‌بال ارتش در ولسوالی حصه‌اول بهسود در اولین واکنش خود بر مجازات عاملان این رویداد تأکید کرد.

صالح روز دوشبنه، دوم حمل در فیس‌‌بوکش نوشت در شب واقعه (چهارشنبه‌شب، ۲۷ حوت) هیچ عملیات نظامی علیه کسی در بهسود برنامه‌ریزی نشده بود.

او کشته شدن چهار پیلوت و پنج منسوب امنیتی در حادثه سقوط چرخ‌بال را «جنایت» آشکار خواند و تأکید کرد باید عامل و یا عاملان آن به سزای عمل خود برسند.

به گفته صالح، شلیک آن‌هم شب هنگام بر چرخ‌بال ارتش رمزآلود است.

صالح افزود پوشش این «جنایت» با قومی‌ساختن بحث «غلط» و از ریشه «بی‌اساس» است.

معاون نخست ریاست جمهوری گفت هیچ نوع دستور سری و علنی هیچ‌گاهی برای نیروهای امنیتی بر ضد قوم یا محله‌ای داده نشده است و داده نخواهد شد.

امرالله صالح در ادامه گفت تمام برنامه‌ها را مرور و با خانواده‌های برخی از قربانیان از نزدیک دیدار کرده است.

حادثه سقوط چرخ‌بال ارتش چهارشنبه‌شب هفته گذشته رخ داد. وزارت دفاع ملی دو روز بعد از حادثه افراد وابسته به عبدالغنی علی‌پور را عامل سقوط هواپیما اعلام کرد. علی‌پور نیز مسوولیت ساقط‌شدن هواپیما را بر عهده گرفت و گفت در شب واقعه چهار هواپیمای نظامی برای هدف قرار دادن مردم در آسمان بهسود به پرواز درآمده بود و اهدافی را نیز بمباران کرده است.

پس از سقوط هواپیما مقام‌های ارشد حکومتی از انتقام سخت سخن گفته‌اند. وزارت دفاع ملی نیز اعلام کرده است عملیات علیه علی‌پور آغاز شده و در پی یک رشته حملات ۱۲ تن از افراد علی‌پور کشته شده‌اند.

مردم محل می‌گویند که دست‌کم یک زن در حملات نیروهای امنیتی کشته شده است و چند غیرنظامی دیگر زخمی شده‌اند.

وضعیت جنگی در بهسود پس از آن حاکم شد که نیروهای امنیتی تحت امر الله‌داد فدایی، فرمانده پیشین پولیس میدان‌وردک در دهم حوت با معترضان درگیر شدند. طبق گزارش کمیسیون مستقل حقوق بشر از این حادثه، نیروهای امنیتی بدون ملاحظه بر معترضان شلیک کرده‌اند. در این حادثه ۱۱ غیرنظامی کشته و ۳۱ غیرنظامی دیگر زخمی شدند.

هیأت اعزامی شورای امنیت ملی به بهسود نیز گزارش داد که همه کشته‌گان غیرنظامیان بوده‌اند. وزارت داخله که ابتدا کشته‌شدن غیرنظامیان در شلیک پولیس را انکار کرده بود، پس از تأییدی آن، وظیفه الله‌داد فدایی را تعلیق و او را به دادستانی معرفی کرد.

این پرونده ظاهراً به دادستانی نرسید و الله‌داد فدایی به عنوان فرمانده پولیس لغمان براساس فرمان ریاست جمهوری کارش را آغاز کرد. وزارت داخله چند روز پیش او را در کشتار غیرنظامیان در بهسود بی‌گناه اعلام کرد.

مراسم افتتاح بند کمال خان در نیمروز که برای ۲ حمل برنامه ‌ریزی شده بود دو روز به تعویق افتاد.

رحمت‌ الله عمری والی نیمروز گفت: «دیوار استنادی این بند ۱۶ متر ارتفاع دارد. این بند ۲،۷۸۸ میلیون متر مکعب آب ذخیره می کند و همچنین می تواند ۹ میگاوات برق تولید کند.

مقام‌ های محلی نیمروز می ‌گویند این مراسم با اشتراک رییس جمهور روز چهارشنبه برگزار خواهد شد.

بند کمال خان در ولسوالی چهار برجک نیمروز ده‌ها هزار هکتار زمین را آبیاری خواهد کرد.

قرار بود افتتاح بند کمال خان در تاریخ ۲ حمل صورت بگیرد اما برای دو روز به تعویق افتاد.