دسته: برگزیده ها

در این گزارش به نقل از مقام‌های بلندپایۀ آمریکا، اروپا و افغانستان آمده علت خودداری آقای پومپئو از امضای این توافق‌نامه، وجود خطرهای احتمالی می باشد.

بر نقل از تایم، خطر احتمالی بر هم خوردن این توافق‌نامه و عدم پای‌بندی طالبان به آن از جملۀ علت‌های بی‌علاقه‌گی وزیر خارجۀ آمریکا به امضای آن است.

مجله تایم از زبان یک مقام افغانستان نوشته است توافق میان آمریکایی‌ها و طالبان در حالی صورت خواهد گرفت که «هیچ مدرکی مبنی بر صداقت طالبان موجود نیست.»

این گزارش در حالی نشر شده است که پیش از این زلمی خلیلزاد، نمایندۀ ویژۀ آمریکا برای صلح افغانستان گفت واشنگتن در اصول با طالبان به توافق رسیده‌است.

وزارت خارجۀ آمریکا هنوز به این گزارش مجلۀ تایم واکنشی نشان نداده است.

به نوشتۀ مجلۀ تایم، طالبان خواهان امضای توافق‌نامۀ صلح با عنوان امارت اسلامی افغانستان که در زمان حکومت این گروه بر افغانستان، عنوان رسمی آن بود، می باشند.

سرور دانش؛ معاون دوم اشرف غنی با انتقاد از در اختیار قرارنگرفتن متن کامل موافقت‌نامه میان امریکا و طالبان گفته‌است این سند باید به‌گونه کامل در اخیتار دولت افغانستان قرار بگیرد تا ارزیابی شود.

آقای دانش در مطلبی در صفحه‌ فیسبوک‌اش نوشت اگر دولت افغانستان برای امریکا یک هم‌پیمان استراتژیک است، باید بین دو دولت یک نوع اعتماد متقابل استراتژیک نیز وجود داشته باشد.

او افزوده که به همین دلیل باید تمام محتوای مذاکرات و متن موافقتنامه این کشور با طالبان با تمام جزئیات در اختیار دولت افغانستان قرار داده شود تا به تفصیل مورد ارزیابی قرار گیرد.

سرور دانش نوشته‌است: «بین دولت افغانستان و دولت امریکا قبلا موافقتنامه استراتژیک و پیمان امنیتی به امضا رسیده و اکنون سؤال این است که بین آن موافقتنامه‌ها و این موافقتنامه با یک گروه دهشت‌افکن که هنوز در لیست سیاه قرار دارد و هنوز در افغانستان هر روز فاجعه خلق می‌کند… چه نسبتی می‌تواند وجود داشته باشد؟»

سرور دانش، درست می گوید. متن کامل توافقنامه امریکا و طالبان باید در اختیار دولت افغانستان قرار داده می شد. این کمترین اقدامی است که امریکا باید برای احترام و رعایت اصول مسلم حاکمیت ملی افغانستان صورت دهد.

همچنین واشنگتن باید نشان می داد که امریکا و افغانستان چگونه «شرکای استراتژيک» هستند و در این زمینه پیمان های رسمی امضا کرده اند. نسبت این اتحاد استراتژيک با آنچه میان امریکا و طالبان منعقد شده باید مشخص می شد تا روشن شود که کابل مشروعیت دارد یا طالبان؟ صلح با یک گروه تروریستی، اولویت دارد یا دغدغه ها و نگرانی های حکومتی که هنوز نماینده مشروع و قانونی افغانستان در مجامع بین المللی است.

اما هیچیک از این موارد، طرف توجه مذاکره کننده ارشد امریکایی قرار نگرفت. او در سفر به کابل به جای آنکه جزئیات دقیق و کامل توافق خود با طالبان را به اطلاع رهبران افغانستان برساند، در حرکتی تحقیرآمیز حتی از ارائه کاپی کامل این سند به آنها دریغ ورزید و تصریح کرد که به دلایل امنیتی نمی خواهد آن را افشا کند.

از متن منتشره از سوی آقای دانش همچنین برمی آید که امریکا با طالبان به مثابه «امارت اسلامی افغانستان» پیمان بسته و این بدان معناست که از نظر واشنگتن، از این پس، طالبان یک دولت مستقل و مشروع است و کابل باید آماده تخلیه ارگ باشد و این برای دولت کابل، آغاز یک پایان است.

با اینهمه، به نظر نمی رسد که با این گله‌گذاری‌ها و شکواییه‌ها بتوان مسیری که امریکا و طالبان، مشخص کرده اند را سد کرد؛ زیرا آب از سرچشمه گل آلود است. زمانی که مقام های ارشد دولت وحدت ملی افغانستان از ملا و مولوی تا جنرال و داکتر پشت سر سفیر امریکا و حنیف اتمر، با لبخندهای رضایت ایستاده بودند و تماشاگر امضای یکی از بحث برانگیزترین پیمان های تاریخ معاصر افغانستان با یک قدرت خارجی بودند، باید به روزی فکر می کردند که امریکا ممکن است حتی به تعهدات حداقلی و اغلب یکجانبه این پیمان هم وفادار نماند.

آقای دانش به مثابه یک حقوقدان که اکنون از طریق فیسبوک، خواستار دسترسی به متن کامل پیمان صلح امریکا و طالبان می شود، اگر آن روز سازوکارهای حقوقی قدرتمند و قابل اجرایی را برای التزام دوطرف به تعهدات خود در پیمان های دوجانبه مد نظر می گرفت و با انفعال و کنش پذیری، تماشاگر امضای آن نمی بود، بی تردید، امروز وضعیت فرق می کرد و حداقل او مجبور نبود در فیسبوک شکواییه سر دهد که امریکا طالبان را امارت نخواند و متن توافق را به کابل نشان دهد.

آن روز سران حکومت وحدت ملی و سایر رهبرانی که آنها را همراهی می کردند، تصور می کردند که با امضای پیمان امنیتی، آینده شان با ایجاد روابط استراتژيک پایدار با قدرتمندترین کشور جهان، بیمه شده است؛ غافل از آنکه هیچ اولویتی فراتر از منافع، جلودار تصمیم ابرقدرت ها به تغییر جهت های تاکتیکی و استراتژيک نیست.

فراموش نمی توان کرد که حکومت های پیشین و کنونی چگونه در آن زمان، مردم، نمایندگان آنها در شورای ملی، قانون اساسی، ارزش های ملی، منافع راهبردی کشور، مصالح علیای نظام و سازوکارهای متضمن جمهوریت و حاکمیت ملی افغانستان را زیر پا گذاشتند و عمدا نادیده گرفتند تا اسباب رضایت و دلخوشی امریکا را فراهم کنند؛ اما امروزه که امریکا با حقارت، به آنها پشت کرده و رو به سوی طالبان آورده، همین حکومت دم از جمهوریت و حاکمیت و استقلال و… می زند و از امریکا می خواهد به این اصول احترام بگزارد؛ اما این انتظار، بیهوده است؛ زیرا قدرت های دیگر تنها زمانی به شما و استقلال و اقتدار تان احترام می گزارند که شما خود پیشتر این کار را کرده باشید و در پیمان های استراتژيک و امنیتی تان با قدرت های بزرگ، آن را لگدمال نکرده باشید.

علی موسوی

آقای خلیل‌زاد در پاسخ به این پرسش که اسلام‌آباد در بدل چه امتیازهایی در پروسۀ صلح افغانستان با ایالات متحده همکاری کرده است، گفت پاکستان دچار مشکلات اقتصادی است و سیاست خویش را به سوی اقتصادمحوری تغییر داده است.

او همچنان گفت سند توافق‌نامۀ طالبان و امریکا را به رهبران افغانستان نشان داده است.

زلمی خلیلزاد با هدف جلب حمایت سیاستمداران افغانستان و رایزنی با آنها بر سر طرح صلح با طالبان به کابل سفر کرده است.

آقای خلیلزاد در جریان گفت‌وگو با طلوع نیوز گفت: «اگر شرایط قسمی که در موافقت‌نامه است همان گونه پیش برود، در ۱۳۵ روز در پنج پایگاه فعلی که ما استیم [هستیم] آنجا را ترک می کنیم.»

آقای خلیلزاد در توضیح جزئیات این سند گفت: «بربنیاد توافق صلح امریکا با طالبان، ازمیان چهارده هزار نظامی امریکایی پنج هزار درمرحله نخست ازپنج پایگاه درافغانستان بیرون خواهند شد و طالبان خشونت‌ها را درگام نخست در ولایت‌های کابل وپروان کاهش خواهند داد.»

توافق میان ایالات متحده امریکا و طالبان برای اجرایی شدن باید به تصویب دونالد ترامپ برسد.

به گفته برخی منابع آگاه اشرف غنی نظر خود در مورد پیش نویس توافق صلح امریکا با افغانستان را طی دو روز آینده به مقامات امریکایی اعلام خواهد کرد.

ارگ ریاست جمهوری افغانستان درباره دیدار میان رییس جمهوری و نماینده ویژه ایالات متحده نوشت: «در این دیدار، رییس جمهور غنی از داکتر زلمی خلیلزاد خواست که جزئیات سند تفاهمنامه هیات ایالات متحد امریکا با نمایندگان طالبان را با اقشار سیاسی افغانستان نیز شریک سازد.»

وحید عمر، مشاور ارشد رییس جمهوری افغانستان که از تحویل یک نسخع از توافق‌نامه ایالات متحده با طالبان به آقای غنی خبر داده بود، ساعاتی بعد با تصحیح این خبر در حساب توییتر خود نوشت: «کپی پیش‌نویس به رییس جمهوری نشان داده شده و به وی تسلیم نشده است.»

نماینده ویژه امریکا در امور افغانستان در پایان نهمین دور مذاکرات با گروه طالبان در صفحه توئیترش اعلام کرده بود که واشنگتن در آستانه دستیابی به توافق با طالبان قرار دارد.

وی نوشته بود: «ما در آستانه یک توافقی هستیم که خشونت را کاهش داده و راه را برای افغانها خواهد گشود تا برای مذاکرات در مورد یک صلح با عزت و پایدار و یک افغانستان متحد و بااقتدار که ایالات متحده، متحدینش و هیچ کشوری را تهدید نکند، با هم بنشینند.»

طالبان در جریان مذاکرات صلح با هیات نمایندگی ایالات متحده بارها حکومت افغانستان را «عروسک خیمه شب بازی امریکا» توصیف کرده و از مذاکره با دولت وحدت ملی سر باز زد.

انتظار می رود در توافق احتمالی، گروه طالبان در ازای خروج هزاران سرباز امریکایی از افغانستان، تضمین کند که از خاک این کشور برای حمله به منافع امریکا و متحدانش استفاده نخواهد شد.

ایالات متحده امریکا و متحدانش در اکتبر سال ۲۰۰۱ و پس از حملات یازده سپتامبر به نیویورک و واشنگتن، به افغانستان حمله و حکومت طالبان (امارت اسلامی افغانستان) را در کمتر از یک ماه سرنگون کردند.

در حالی که به نظر می‌رسد دولت ترامپ به نهایی شدن یک توافق صلح با طالبان در افغانستان نزدیک می‌شود، بسیاری از اعضای سیاستگذاری در ایالات متحده به دولت تاکید می‌کنند تا اشتباهات اوباما در عراق را در افغانستان تکرار نکند.

لارنس کورب، از اعضای ارشد «مرکزی برای پیشرفت امریک» که زمانی معاونت وزرات دفاع این کشور را هم در دهه ۱۹۸۰ میلادی بر عهده داشت، در تحلیلی برای پایگاه خبری نشنل اینترست به بیان دیدگاه‌هایش درباره توافق صلح احتمالی امریکا با طالبان پرداخته و نظراتش را نوشته است: بسیاری از سیاستگذاران امریکا نگران این هستند که دونالد ترامپ، رییس جمهوری امریکا همان اشتباه باراک اوباما، رئیس جمهوری سابق را در خروج نیروها از عراق در دسمبر ۲۰۱۱ در افغانستان هم تکرار کند. اوباما این کار را با وجود هشدارها درباره شدت گرفتن خشونت در عراق انجام داد.

دیوید پتریوس، جنرال بازنشسته ارتش امریکا و ونس سرچوک، مفسر سیاست خارجی در وال استریت ژورنال و واشنگتن‌پست، اوباما را بابت خروج غیرضروری از عراق مقصر دانستند. همچنین سناتور لیندسی گراهام، وفادار به ترامپ با تاکید بر این که اوباما مقصر است، گفت: ترامپ باید از اشتباهات اوباما درس بگیرد.

اما من بر اساس گفته‌های مطرح شده از سوی مقام‌های دولت عراق در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، می‌دانم که چنین ادعاهایی نادرست است و اینکه تقصیر خروج نیروهای امریکایی از عراق را نباید بر گردن اوباما بلکه باید بر گردن بوش پسر انداخت که ما را در ابتدا به یک تهاجم و اشغال احمقانه و سپس توافق برای خروج نیروها وادار کرد.

در تابستان ۲۰۰۸ و زمانیکه من مشاور کمپین انتخاباتی اوباما در امور سیاستگذاری خارجی بودم، با هشیار زیباری، وزیر خارجه وقت عراق دیدار داشتم و در آن دیدار، وی گفت که دولت مالکی با امضای وضعیت توافق نیروها توافق نمی‌کند، چون بر اساس این توافق، نیروهای امریکایی اجازه دارند تا به صورت قانونی در عراق بمانند مگر آنکه ایالات متحده بپذیرد تمامی نیروهایش را تا پایان ۲۰۱۱ از عراق خارج کند؛ اقدامی که دولت بوش پیش از پایان دوران ریاست جمهوری با آن توافق کرد. دنیس مک‌دونو، که در نهایت رئیس دفتر اوباما شد و در آن زمان در کمپین اوباما بود، با شنیدن این اطلاعات شگفت زده شد.

در اکتبر ۲۰۰۹ و در جریان سفر به عراق برای کمک به برنامه‌ریزی خروج که توسط جنرال “ری اودیرنو”، فرمانده وقت امریکایی در عراق برنامه‌ریزی شده بود، من مساله مذکور را با چند تن از مقام‌های عراقی در میان گذاشتم و بار دیگر در دیدار با نوری المالکی، نخست وزیر وقت عراق این مساله را مطرح کردم؛ وی در دسمبر ۲۰۱۱ به واشنگتن سفری داشت که در نشست دسامبر، مالکی بار دیگر تاکید کرد که امریکایی‌ها باید توافقی را امضا و آن را حفظ کنند.

در آن نشست، جنرال جیمز جونز، نخستین مشاور امنیت ملی اوباما گفت:‌ رییس جمهوری به دنبال خارج کردن ده‌ها هزار نیرو از عراق است.

اوباما با خارج کردن نیروهای امریکایی از عراق در ۲۰۱۱، آنچه را که دولت منتخب این کشور می‌خواست و دولت بوش روی آن توافق کرده بود، انجام داد. این کار درستی بود. اگر بغیر از این انجام می‌شد، معیارهایی را که ما به ظاهر برایش جنگ کردیم، نقض می‌کرد.

شرایط در افغانستان طور دیگر و کاملا متفاوت است. برخلاف عراق که در ۲۰۱۱ نسبتاً صلح در آن در جریان بود و تا سه سال بعد هم به همین ترتیب گذشت و تا پیش از آغاز جنگ داخلی سوریه،‌ جنگ در افغانستان هنوز هم ادامه‌دار است. علاوه بر طالبان، داعش نیز حضور گسترده‌یی در افغانستان دارد. در اگست، یک عامل انتحاری خودش را در یک مراسم عروسی منفجر کرد که در نتیجه آن، هشت تن کشته و ۱۶۵ تن دیگر زخمی شدند. در حالیکه طالبان از امریکا می‌خواهد تا به صورت کامل از افغانستان خارج شود، همانطور که دولت مالکی خواسته بود، دولت کابل اما از امریکا نمی‌خواهد خیلی زود این کشور را ترک کند.

در ضمن، اگر دولت ترامپ به مشاوره معاونان امنیت ملی و نهاد سیاست گذاری‌اش توجه کند و برخلاف توافق با طالبان تصمیم به خروج نیروهایش از افغانستان نگیرد و بعدا یک حضور دائم داشته باشد، حمایت دولت به رسمیت شناخته شده بین‌المللی کابل را به دست می‌آورد- چیزی که اوباما در زمان تصمیم برای خروج از عراق نداشت.

سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری و نیز معاون دوم تیم انتخاباتی «دولت‌ساز» می‌گوید شماری از تیم‌های انتخاباتی در تبانی با گروه طالبان و حلقات خارجی انتخابات را به چالش می‌کشانند.

آقای دانش که روز یک شنبه ۱۰ سنبله در یک همایش انتخاباتی در کابل صحبت می‌کرد، افزود: «برخی از اعضای تیم‌های انتخاباتی با این‌که کاندیدند، ولی هنوز صلح را اولویت اصلی خود می‌دانند و به انتخابات باور ندارند. این افراد یا به خود باور ندارند و از حالا خود را ناکام می‌دانند و یا این‌که سر و سری با حلقات خارجی و گروه طالبان دارند و با اشاره‌ی آنان برای انتخابات چالش ایجاد می‌کنند.»

او تأکید کرد که صلح بدون برگزاری انتخابات که «شالوده‌ی قانون اساسی و بنیاد مشروعیت دولت» در افغانستان را تشکیل می‌دهد، تحقق نمی‌یابد.

به گفته‌ی آقای دانش، برگزارنشدن انتخابات افغانستان را به سوی بحران ناامنی و مشروعیت‌زدایی از حاکمیت قانونی می‌برد. او علاوه کرد که تمام آمادگی‌ها برای برگزاری انتخابات گرفته شده است و باید با اشتراک شهروندان در آن سرنوشت آینده‌ی کشور تعیین شود.

آقای دانش این اظهارات را در حالی مطرح می‌کند که پیشتر تیم انتخاباتی «صلح و اعتدال» به رهبری محمدحنیف اتمر به دلیل اولویت دادن به صلح تمامی کارزارهای انتخاباتی خود را تعلیق کرده بود.

از سویی هم، آقای دانش با اشاره به جریان مذاکرات صلح میان هیأت امریکایی به رهبری زلمی خلیل‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا برای صلح افغانستان و نمایندگان گروه طالبان گفت: «روند صلح آنچنان پیچیده، زمان‌گیر و بلکه نفس‌گیر است که هنوز هم بعد از ۹ ماه تلاش همه جوانب بین‌المللی، به هیچ نتیجه‌ای روشن یا نهایی نرسیده و هنوز هم حتی از آتش‌بس و گفت‌وگوی مستقیم هیچ نشانه‌ای دیده نمی‌شود.»

این در حالی است که دور نهم مذاکرات امریکا و طالبان در شهر دوحه، پایتخت قطر که به تاریخ ۳۱ اسدآغاز شده بود، ناوقت شب گذشته (شنبه، ۹ سنبله) پایان یافت. این دور مذاکرات ده روز دوام کرد.

همزمان با این، زلمی خلیل‌زاد در رشته‌تویتی گفته است که او در ختم این دور از مذاکرات برای مشورت بیشتر با رهبران حکومت افغانستان به کابل می‌آید.

آقای خلیل‌زاد هرچند در مورد نتایج این دور گفت‌وگوها جزئیات ارایه نکرده، اما گفته است که آنان با طالبان در آستانه‌ی توافقی اند که خشونت را کاهش داده و راه را برای افغان‌ها باز کند تا در مورد یک صلح باعزت و پایدار با هم مذاکره کنند.

تضمین در مبارزه با تروریزم، خروج نیروهای خارجی از افغانستان، شرکت در مذاکرات بین‌الافغانی و آتش‌بس جامع و دایمی از چهار موضوع اساسی مورد بحث در نُه دور مذاکرات میان امریکا و طالبان بوده است.

زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان، در تویتی کوتاه از پایان این مذاکرات خبر داد و گفت برای مشورت رهسپار کابل می‌شود.

آقای خلیلزاد نوشت:«در آستانه توافقنامه‌ای قرار داریم که خشونت را کاهش داده و روزنه‌ای را به روی افغان‌ها بگشاید تا با هم نشسته در مورد صلح شرافتمندانه و پایدار و یک افغانستان متحد و مستقل که تهدیدی برای امریکا و متحدانش یا هر کشور دیگری نباشد، مذاکره کنند.»

این دور از مذاکرات میان نمایندگان امریکا و طالبان در روز پنج‌شنبه 22 اگست (31 اسد) در شهر دوحه، پایتخت قطر آغاز شده بود.

پیش از این نمایندگان امریکا و طالبان اعلام کرده بودند در این دور، دو طرف به توافق نهایی دست خواهند یافت و توافقنامه‌‎‌ای میان دو طرف به امضا خواهد رسید.

این در حالی است که دونالد ترامپ رییس جمهور امریکا روز پنج‌شنبه هفته گذشته اعلام کرد حدود 8600 سرباز امریکایی در افغانستان باقی می‌مانند.

پیش از این طالبان گفته‌ بودند روی خروج نیروهای امریکایی با نمایندگان امریکا به توافق دست یافته و هم اکنون روی موارد دیگر موضوعات مورد بحث رایزنی می‌کنند.

این گروه همچنین تأکید کرده بودند تا زمانیکه یک عسکر خارجی در افغانستان حضور داشته باشد، جنگ در کشور ادامه خواهد داشت.

اما؛ دولت امریکا گفت تازمانیکه از تامین ثبات دایمی در افغانستان مطمئن نشود، تمامی سربازان خود را از افغانستان خارج نمی‌کند.

جنرال جوزف دانفورد رییس ستاد ارتش امریکا نیز روز گذشته برای بار دوم گفت امریکا نمی‌خواهد با خروج کامل سربازان خود از افغانستان، این کشور بار دیگر به پناه‌گاه امن تروریستان تبدیل شود.

آقای حکیمی می افزاید 300 مقام دولتی در ولایات و مناطق مختلف همه به اشرف غنی تعلق خاطر دارند.

این مقامات ولایتی در انتخابات گذشته پارلمان تمام این مقامات ولایتی به نفع غنی کار کردند و دست به تقلب گسترده زدند و همین مقامات در پایان روز انتخابات ریاست جمهوری پیشرو غنی را برنده اعلام خواهند کرد.

این نامزد انتخابات ریاست جمهوری به تلویزیون آریانا گفت بیشتر مردم افغانستان صلح را به انتخابات ترجیح می دهند.

وی از سویی هم بر انتخابات عادلانه و شفاف تأکید کرد.

آقای حکیمی که برای تبلیغات انتخاباتی خود به منطقه سروبی کابل رفته بود افزود برای کاروزارهای انتخاباتی خود شیوه متفاوتی را انتخاب کرده است.

این اظهارات در حالی مطرح می شود که غنی همواره بر پرهیز از دخالت در انتخابات تأکید دارد.

خلیل زاد در تویتی نوشت حمله طالبان به ولایت کندوز را با نمایندگان این گروه در نهمین دور مذاکرات مستقیم امریکا با طالبان در دوحه قطر درمیان گذاشته است.

وی تأکید کرد از طالبان خواسته چنین حملاتی را متوقف کنند.

از سویی هم جنرال اسکات میلر، فرمانده نیروهای امریکایی و ناتو، روز گذشته شنبه به کندوز رفت تا به نیروهای امنیتی افغان در دفع حملات طالبان کمک کند.

وی اضافه کرد تا زمانیکه تمام طرف های جنگ روی ختم جنگ توافق نکنند، جنگ به پایان نمی رسد.

به گفته جنرال میلر تمام افغان ها باید در یک نشست بین الافغانی گردهم آیند و روی یک آتش بس همه جانبه و راه حل سیاسی توافق کنند.

آقای خلیل زاد همچنین افزود:«من مطمئن هستم که ما در مسیر عملی کاهش خشونت و ختم جنگ قرار داریم.»

طالبان در ساعات اولیه روز گذشته شنبه حملات شدیدی را به شهر کندوز مرکز ولایت کندوز انجام دادند.

مقامات ارشد امنیتی افغان می گویند حملات طالبان را دفع و تلفات سنگینی را به این گروه وارد کرده اند.

در خبرنامه روز گذشته شنبه(۹ سنبله) این ریاست آمده است: «نیروهای ریاست امنیت ملی قندز و قطعه ۹۰۵ امنیت ملی تلاش مشترک و ‌سریع را جهت کمک به ولایت کندز ‌و عقب زدن حمله طالبان روی دست گرفته و نقش فعالی را بازی نمودند.»

بر اساس این خبرنامه، این نیروها عملیات مشترک زمینی و هوایی را بالای مواضع دشمن در ساحات کله گاو، پل شینواری، قهوه خانه، کاسانی و علی خیل قندز انجام دادند که در آن ۳۵ تن از افراد گروه طالبان به شمول فرمانده کامل، یکی از فرماندهان قطعه سرخ این گروه کشته شدند.

هم‌چنان قطعه ۹۰۵ امنیت ملی عملیات‌های تصفیه و تلاشی را در شهر و حومه‌های شهر قندز آغاز نموده و با احتیاط لازم تروریستانی را که در اماکن ملکی مخفی شدند، هدف قرار می دهد.

ریاست امنیت ملی خاطرنشان کرد: «طالبان تروریست یک‌بار دیگر به خاطر حفظ خود در اماکن ملکی مخفی شده و به تاسیسات عام‌المنفعه خسارات وارد نمودند که نمونه آن حمله بر شفاخانه ملکی ولایت قندز می‌باشد، این مانور وحشت‌انگیز دشمن، نشانگر ضعف‌شان در جنگ‌های جبهه‌ای در مقابل نیروهای امنیتی و دفاعی کشور می‌باشد.»

محمد قاسم الیاسی سخنگوی کمیسیون شکایات انتخاباتی گفت:” طی 33 روز مبارزات انتخاباتی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری 46 مورد شکایت ثبت شده است که به 27 مورد آن رسیدگی شده است.”

وی بیان داشت، شکایات ثبت شده اکثرآ از سوی ستاد‌های انتخاباتی علیه همدیگر است و از سوی مردم شکایت بسیار اندک بوده است.  

آقای الیاسی موضوعات شکایات ثبت شده را متعدد خوانده گفت:” بیشتر شکایات شامل تبلیغات منفی، توهین یک نامزد علیه نامزد دیگر و کمپاین والیان ولایات به نفع نامزد خاص می‌باشد.”

وی با بابیان اینکه به 50 درصد شکایات رسیدگی شده است گفت، بیشترین شکایات در چند روز اخیر از سوی ستاد‌های انتخاباتی علیه یکدیگر ثبت شده است که تحت بررسی قرار دارد.

آقای الیاسی گفت، کمیسیون شکایات برای برخی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری اخطاریه فرستاده تا قوانین انتخابات را در کارزار‌های انتخاباتی مراعات کنند.

وی به نامزدان انتخابات ریاست جمهوری هشدار داده گفت:” اگر نامزدان انتخابات ریاست جمهوری به اخطار‌یه‌های کمیسیون شکایات توجه نکنند مطابق قانون با آنان برخورد صورت خواهد گرفت.”

پیش از این هم نهاد‌های ناظرانتخابات، شورای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری و سیاسیون افغانستان از کمپاین والیان و شماری از مسوولان محلی در ولایات به نفع تیم‌های حاکم (دولت ساز و ثبات و همگرایی) ابراز نگرانی کرده‌اند.

اسماعیل یون ویدیویی را در شبکه‌های اجتماعی به نشر رسانده است که به اشرف غنی احمدزی گوشزد می‌کند در صورت برگزاری انتخابات، انتخابات را به عبدالله عبدالله می‌بازد و دلیل آن را بی‌خبری اشرف غنی احمدزی از وضعیت موجود جامعه افغانستان می‌داند.
نامبرده استدلال می‌کند چهار طرف احمدزی را افراد بی‌ریشه، دروغگو، لاف زن بدون پایگاه اجتماعی و مردمی گرفته است که اشرف غنی احمدزی را در خلأ معلوماتی قرار داده اند.

یون یادآور می‌شود اشرف غنی احمدزی وقتی که حمایت کوچی‌ها و قوم احمدزی را با خود ندارد پس جه کسی را باخود دارد و از کجا رأی می‌گیرد؟ 
نامبرده اضافه می‌کند تمام بازیکنان صحنه سیاسی افغانستان در کنار عبدالله عبدالله جمع شده اند و بدون هیچ بحثی در انتخابات برنده می‌شوند، دروغگویان و چاپلوسان نمی‌توانند مانع پیروزی عبدالله عبدالله گردد، یون که از تنها ماندن اشرف غنی احمدزی بسیار عصبانی به نظر می‌رسد باخت اشرف غنی احمدزی را باخت خود می‌داند و پیشنهاد می‌کند که به پروسه صلح بپیوندد و مانع برگزاری انتخابات شود در غیر آن به گفته یون شورای نظار و یا ائتلاف شمال به قدرت می‌رسند.

به گفتۀ او، در صورتی که انتخابات به خاطر یک معاملۀ پشت پرده به تعویق بیفتد، به نفع افغانستان نخواهد بود.

آقای نبیل از طالبان می‌خواهد برای تأمین صلح در کشور با حکومت افغانستان گفت‌وگو کنند.

او می‌افزاید، صلحی که در آن پاکستان نقش بیشتر داشته باشد برای افغانستان خطرناک خواهد بود.

این گفته‌ها در حالی بیان می‌شود که کمیسیون مستقل انتخابات امروز روند انتقال برگه‌های انتخاباتی به ولایت‌های کشور را آغاز کرده است.

براساس تقویم اعلام شده از سوی این کمیسیون، انتخابات ریاست جمهوری به تاریخ ششم میزان سال روان خورشیدی برگزار می‌شود.

محمد کریم خلیلی، رهبر حزب وحدت اسلامی و رییس شورای عالی صلح به مذاکره‌کنندگان در دوحه و حکومت هشداد داد که اگر سعی کنند حلقات موثر در روند صلح را حذف نمایند، مطمئن باشند افراد و حلقات تأثیرگزار می‌توانند به صورت مستقیم با طالبان وارد گفتگو شوند.

خلیلی روز گذشته(جمعه، ۸سنبله) در یک همایش انتخاباتی در تالار لویه جرگه در کابل گفت: “صلح نیاز جدی مردم است و ختم جنگ خواست تک تک اقشار مختلف مردم ماست”.

او افزود: “از پیش‌رفت‌های صورت گرفته در پروسه استقبال می‌کنیم، روند صلح فرق نمی‌کند از طریق جریان‌های داخلی، شورای عالی صلح، حکومت وحدت ملی و یا همکاران خارجی ما صورت گیرد، ما صلحی می‌خواهیم که خیر و عزت همه طرف‌ها را در پی داشته باشد.”

خلیلی خاطرنشان کرد، افغانستان زمانی به صلح پایدار می‌رسد که این روند در فضایی شفاف صورت گیرد و همه مردم افغانستان خود را در این صلح شریک بدانند.

رییس شورای عالی صلح تصریح کرد: “ما نیاز به یک مکانیزم بسیار شفاف و روشن در پروسه صلح داریم، آرزو داریم دور نهم گفتگوهای دوحه به مکانیزم مشخص رسیده باشد و همه مردم افغانستان خود را در آن سهیم بدانند.”

وی تاکید کرد: “هییت گفتگوکننده صلح به گونه‌ای باشد که تمام جوانب خود را در آن شریک بدانند و من به رییس‌جمهور یادآوری می‌کنم اگر تلاش بر این باشد که تیم مذاکره کننده از ارگ تشکیل شده و طبق خواست ارگ به شهر اسلو ناروی برود، یک حرکت خام است.”

خلیلی از حکومت خواست هیأت گفتکوکننده جامع و در برگیرنده تمامی حلقات سیاسی اجتماعی و قومی کشور باشد تا صلح پایدار را رقم بزند.

رییس شورای عالی صلح اضافه کرد: “اگر هیأت گفتگوکننده صلح جامع نباشد، به صراحت به کسانی که در دوحه در حال مذاکره هستند و حکومت می‌گویم، اگر سعی کنید حلقات موثر حذف شود که گه گاهی این شعارها از حلقه ارگ داده می‌شود، مطمئن باشید افراد و حلقات تأثیرگزار می‌تواند مذاکرات مستقیم با طالبان را آغاز کند”.

او همچنان افزود، حرکت‌های انتخاباتی تیم ثبات و همگرایی مانع پیشرفت صلح نیست و اگر روزی مطمین شوند به صلح پایدار می‌رسیم، آن‌را نسبت به انتخابات اولویت می‌دهند.

قرار بود روند انتقال مواد حساس انتخاباتی روز گذشته از مرکز (کابل) به ولایات آغاز می‌شد اما این روند به دلیل مشکلات تخنیکی دستگاه‌های بایمتریک به تعویق افتاد.

مسوولان در کمیسیون انتخابات تایید کردند که دستگاه‌های بایمتریک که قرار است در انتخابات ریاست جمهوری از آنان استفاده شوند، مشکل تخنیکی داشته و قابلیت تشخیص و جلوگیری از تکرار عکس و اثر انگشت رای دهنده را ندارد.

مسوولان کمیسیون گفته‌اند یک تیم تخنیکی کمیسیون با کمپنی وارد کننده این دستگاه‌ها برای برطرف ساختن مشکلات کارش را آغاز کرده است.

وضعیت پیش آمده در روند عملیاتی انتخابات باعث نگرانی نهاد‌های ناظرانتخاباتی شده و مسوولان این نهادها می‌گویند، تا هنوز مسوولان کمیسیون مطابق تقویم انتخابات پیش نرفته و به وعده‌های شان عمل نکرده‌اند.

یوسف رشید رییس اجرایی بنیاد انتخابات آزاد وعادلانه افغانستان (فیفا) گفت:”مسوولان کمیسیون به مردم، نهاد‌های ناظر انتخاباتی و احزاب سیاسی وعده داده بودند که جهت شفافیت انتخابات ریاست جمهوری از دستگاه‌هایی استفاده می‌کنند که از تکرار رای دهی توسط یک شخص جلوگیری می‌کند.”

وی با بیان اینکه مسوولان کمیسیون انتخابات تا هنوز به این وعده‌ شان عمل نکرده‌اند گفت:” دستگاه‌های بایمتریک که تازه خریداری شده‌اند قابلیت تشخیص چهره و شناسایی اثر انگشت رای دهنده را ندارند مسوولان کمیسیون مثل همیشه می‌گویند تشخیص چهره و شناسایی اثرانگشت رای دهنده در سرور مرکزی انجام می‌شود”.

آقای رشید گفت:”اگر چهره و شناسایی اثر انگشت رای دهنده در سرور مرکزی تشخیص شود پس کی ثابت می‌کند که یک شخص چند بار رای داده این وضعیت شفافیت انتخابات را تامین نمی‌کند.”

رییس اجرایی فیفا گفت، از سویی هم رفع مشکلات تخنیکی دستگاه‌های بایمتریک زمان بیشتر را می‌طلبند که طی کمتر از یک ماه غیرمکمن دیده می‌شود.

درهمین حال حبیب الله شینواری مدیر برنامه‌های دیدبان انتخابات و شفافیت افغانستان (ایتوا) نیز به خبرگزاری جمهور گفت:” ما از عدم شفافیت انتخابات، بی‌طرفی کمیشنران کمیسیون‌ها، شمارش آرا و نتایج مورد قبول همه نگرانی جدی داریم.”

وی با انتقاد از کند بودن روند عملیات انتخاباتی گفت:” اگر وضعیت به همین منوال ادامه پیدا کند و کمیسیون مطابق تقویم انتخابات عمل نکند ما انتخابات شفاف و قابل قبول برای همه نخواهیم داشت.”

قرار است انتخابات ریاست جمهوری در تاریخ ششم میزان در کشور برگزار شود.

مارک اسپر وزیر دفاع و جوزف دانفورد رییس ستاد ارتش امریکا دیروز (چهارشنبه، 6، سنبله) در گفتگو با رسانه‌ها در پنتاگون، در رابطه با موضوع صلح امریکا و طالبان گفت خروج نظامیان امریکایی از افغانستان وابسته به وضعیت امنیتی این کشور است.

آقای اسپر گفت کلید ختم جنگ در افغانستان، توافق سیاسی است. اما او با اشاره به روند صلح امریکا و طالبان گفت کشورش هم اکنون در این مسیر قرار دارد و امیدوار است تلاش‌ها برای دست یابی به یک راه حل سیاسی نتیجه دهد.

جوزف دانفورد نیز افزود نیروهای امریکایی تا زمانی در افغانستان حضور خواهند داشت که نیروهای افغان توان کامل مبارزه با تهدیدات دهشت افگنی را پیدا کنند.

به گفته او، اینکه نیروهای امنیتی افغان تا چه زمانی توان مبارزه به هراس افگنی را پیدا می‌کنند، قابل پیشبینی نیست.

او تاکید کرده امریکا در هماهنگی با حکومت افغانستان، با طالبان مذاکره می‌کند و هدف اصلی این مذاکرات هم زمینه سازی برای آغاز مذاکرات بین الافغانی است.

این در حالی است که نمایندگان امریکا و طالبان روی چهار موضوع از جمله خروج نیروهای امریکایی، قطع رابطه طالبان با القاعده و داعش، آغاز مذاکرات بین الافغانی و برقراری آتش‌بس، 9 دور است که در قطر باهم گفتگو کرده اند.

گفته می‌شود در نهمین دور این مذاکرات که از روز جمعه گذشته تا هنوز ادامه دارد، دو طرف به توافق نهایی دست یافته‌اند؛ اما تا هنوز زمان و مکان دقیق امضای توافقنامه مشخص نشده است.

سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر می‌گوید، تا زمانی که توافق نهایی بر سر خروج نیروهای خارجی از افغانستان صورت نگیرد، توافق‌نامۀ صلح میان این گروه و آمریکاییان نهایی نخواهد شد.

خروج و عدم خروج نیروهای خارجی از افغانستان پس از امضای توافق‌نامۀ صلح، مسأله‌یی‌ست که روند صلح را دچار تناقض کرده است.

یکی از شرط‌های بنیادی امضای توافق‌نامۀ صلح از سوی طالبان، خروج نیروهای خارجی از افغانستان است، اما آمریکایی‌ها تأکید می‌کنند که حمایت آنان از نیروهای امنیتی افغانستان پس از نهایی‌شدن این توافق‌نامه هم‌چنان ادامه خواهد داشت.

سهیل شاهین، سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر می‌گوید، خروج نیروهای خارجی از افغانستان شرط بنیادی امضای توافق‌نامۀ صلح است و تا زمانی که توافق نهایی بر سر خروج این نیروها از افغانستان صورت نگیرد، توافق‌نامۀ صلح امضا نخواهد شد.

به گفتۀ آقای شاهین، آنان تلاش دارند تا در این دور گفت‌وگوهای صلح بر سر آخرین نکات توافق‌نامۀ صلح با آمریکایی‌ها صحبت کنند و این توافق‌نامه را نهایی سازند.

اما زلمی خلیلزاد، نمایندۀ ویژۀ وزارت امور خارجۀ امریکا برای صلح افغانستان می‌گوید، حمایت آمریکایی‌ها از نیروهای امنیتی افغانستان پس از نهایی‌شدن توافق‌نامۀ صلح دوام خواهد داشت.

در این حال سیداکبر آغا، عضو پیشین گروه طالبان می‌گوید، طالبان بر خواست‌شان مبنی بر خروج نیروهای خارجی از افغانستان پابند می باشند و پس از امضای توافق‌نامۀ صلح، گفت‌وگوهای بین‌الافغانی مشکلات میان طالبان و حکومت افغانستان را حل کرده و تمام نگرانی‌های آمریکا و جامعۀ بین‌المللی از ادامۀ تنش‌ها میان طالبان و حکومت را رفع خواهد کرد.

اما، بسم‌الله رنجبر، آگاه سیاسی می‌گوید ارزش‌های دولت افغانستان و آمریکا و طالبان با هم در تناقض قرار دارند، به همین علت خروج و عدم خروج نیروهای خارجی از افغانستان سبب تناقض‌گویی میان طرف‌های گفت‌وگوکننده شده است.

با این همه دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا روز گذشته در حاشیۀ نشست سران گروه هفت با اشاره به گفت‌وگوهای صلح میان آمریکا و طالبان گفته است، جدول زمانی‌یی برای خروج نیروهای‌شان از افغانستان وجود ندارد.

نهمین دور گفت‌وگوهای صلح میان نمایندگان آمریکا و طالبان به روز پنج شنبۀ گذشته در دوحۀ قطر آغاز شد و هنوز ادامه دارد.

وی در گفتگو با شبکه ان بی سی گفت: امریکا باید افراد آموزش دیده در آنجا داشته باشد که در مواقع بحرانی سریع به منطقه اعزام شود.

این کاندیدای دمکرات ادامه دهد: اما در نهایت افغانستان باید بتواند از کشور خود دفاع کند.

کلابچر که طرفدار خروج عمده سربازان از افغانستان است، تصریح کرد: در حال حاضر سربازانی که به افغانستان اعزام می‌شوند، زمانی که این جنگ شروع شد، حتی به دنیا نیامده بودند.

وی خاطر نشان کرد: امریکا باید با طالبان یک توافق دست یابد که اصلاحات سیاسی و اجتماعی سال‌های اخیر در آن تضمین شده باشد.

این کاندیدای ریاست جمهوری در خاتمه تأکید کرد: باید مطمین بود دستاوردهای در حوزه زنان و دمکراسی در افغانستان حفظ شود، اما در نهایت ما باید سربازان خود را افغانستان بیرون بیاوریم.

امریکا در حال حاضر ۱۴ هزار نظامی در افغانستان دارد و ترامپ به دنبال این است که بخش عمده ای از این سربازان را از این کشور خارج کند.

تحرکات تبلیغاتی در تیم عبدالله افزایش قابل توجهی یافته است. این تحرکات امیدها را به تیم اشرف غنی نیز بازگردانده که مصرانه تلاش می کند تا با همراه کردن سایر نامزدها با جریان کارزارهای انتخاباتی، موضع خود در قبال برگزاری انتخابات و ترجیح آن بر صلح با طالبان را تقویت کند. این همان جایی است که رقیب می تواند ناخواسته به کمک رقیبی دیگر بیاید. در این زمینه، اشرف غنی به نامزدی مثل عبدالله نیاز دارد تا بگوید که انتخابات، مشروعیت دارد و بهتر از صلح است؛ زیرا «جمهوریت» بر «امارت» ترجیح دارد.

اخیرا از قول آقای عبدالله نقل شده که صلح نامعلوم است، باید به سمت انتخابات رفت. این جمله اوج خوشحالی طرفداران غنی را برانگیخت؛ زیرا عرصه کمپاین های یکجانبه آقای غنی و تنهایی او در حمایت از انتخابات، شکسته شد و یک رقیب نه چندان جدی دیگر هم وارد این کارزار گشت تا به آن اعتبار و مشروعیت ببخشد.

اما این تأکید عبدالله لزوما نمی تواند به معنای حمایت صد در صدی او از انتخابات و عدم تمکین اش در برابر ایده امریکایی صلح باشد. عبدالله در پنج سال گذشته نشان داده است که در برابر امریکایی ها یک مهره مطیع و گوش به فرمان است. او بود که به سخنان ضد امریکایی محب الله محب؛ مشاور امنیت ملی اشرف غنی، واکنش تندی نشان داد. آقای عبدالله همچنین در برابر موضع تحقیرآمیز ترامپ درباره نابودی افغانستان و کشتن ۱۰ میلیون نفر در یک هفته، آگاهانه سکوت کرد و حتی به خود جرأت نداد به اندازه ارباب ارگ در برابر این اظهارات، واکنش خنثی و بی مصرف و فاقد پیام و پیامد نشان دهد.

بنابراین، موضع او درباره انتخابات، هرگز امریکایی ها را نگران نمی کند؛ زیرا او چالشی در قبال برنامه های امریکا در افغانستان محسوب نمی شود و در صورتی که واشنگتن اراده کند، به سادگی می تواند او را از سر راه بردارد؛ یا با تطمیع یا با تهدید.

در این میان اما افزایش کمپاین های انتخاباتی اردوی عبدالله به بازفعال شدن مهره های هوادار او در شبکه های اجتماعی و رسانه ها منجر شده است. اخیرا شماری از نخبگان تاجیک به تمجید و تعریف از سیاست‌گری عبدالله طی سال های گذشته پرداخته و تلاش کرده اند او را مهره ای مناسب برای میلیون ها نفری نشان دهند که نمی خواهند به غنی رأی دهند.

در اینجا برگزاری انتخابات و شفافیت آن را مفروض می‌ گیریم؛ هرچند بسیار بدیهی است که این امر، خلاف واقع است و اساسا انتخاباتی که اشرف غنی تمام توان خود را روی برگزاری آن گذاشته، نمی تواند فارغ از دستبرد و تقلب و تزویر باشد.

با اینهمه، در صورت برگزاری انتخابات و تضمین تمهیدات شفافیت‌بخش و مشروعیت‌آور آن، آیا عبدالله اهلیت و شایستگی اعتماد دوباره را دارد؟

طی چند انتخابات گذشته، عبدالله همواره یک پایه ثابت بوده است. در انتخابات سال ۲۰۰۹ نیز او آرای لازم برای ریاست جمهوری را به دست آورد؛ اما در نهایت، مرعوب امریکا و مغلوب حامد کرزی شد و نتوانست از آرای میلیون ها نفری که به او امید بسته بودند، مردانه و شجاعانه دفاع کند.

در انتخابات سال ۲۰۱۴ این تجربه بار دیگر تکرار شد و در حالی که کاملا محرز بود که او برنده است و شواهد قوی و مطمئنی نیز درباره مهندسی انتخابات وجود داشت، در نهایت این اراده امریکا بود که عبدالله را مغلوب کرد و او با امضای اشرف غنی، رییس اجرایی شد.

طی پنج سال گذشته، عبدالله حق داشت ۵۰ درصد کابینه را در اختیار داشته باشد و در تمامی تصمیم های مهم و سرنوشت ملی نیز باید از سهم برابر با اشرف غنی برخوردار می بود؛ اما سهم او از دولت، اکنون به ۲۰ درصد هم نمی رسد و در هیچ تصمیم استراتژيک داخلی و خارجی، نقشی تعیین کننده نداشته است.

او حتی نتوانسته در گلوگاه های نفسگیر و دشوار در کنار مردم اش بماند و از آنها در قبال اراده ضد مردمی دولتی سرکوبگر دفاع کند.

آقای عبدالله حتی برای بقایش در کرسی فاقد صلاحیت قانونی و تعریف حقوقی ریاست اجرایی که همواره انگشت ششم حکومت اشرف غنی محسوب می شده، بسیاری از هم حزبی ها و متحدان و حامیان سیاسی و قومی اش را نیز از خود راند و رنجاند و در برابر آنان به نفع غنی موضع گرفت.

بر این اساس، او چگونه بار دیگر می تواند مهره ای مطمئن برای انتخاب میلیون ها نفری باشد که از سلطه دوباره غنی، هراس دارند؟ او گزینه سوخته امیدهای مرده است؛ امیدهایی که او عامل اصلی و مستقیم مرگ آنها محسوب می شود، غافل از آنکه برای نیل به این هدف، از آینده سیاسی و پایگاه مردمی خودش مایه گذاشته است.

علی موسوی

اشرف غنی در رأس یک هیات دولتی به منظور یک سفر رسمی، به عربستان سعودی رفت.

ارگ ریاست جمهوری با نشر اعلامیه‌ای گفت آقای غنی بعد از ظهر روز شنبه (2 سنبله) کابل را به مقصد ریاض پایتخت عربستان ترک کرده است.

در اعلامیه‌ ارگ آمده اشرف غنی در این سفر ضمن ادای حج عمره با ملک سلمان بن عبدالعزیز و شمار دیگری از مقامات سعودی، دیدارهای جداگانه خواهد داشت.

این در حالی است که پیش از این نیز اشرف غنی دو بار به عربستان سعودی رفته است.

سال پیش امامان حرمین شریفین با برگزاری یک نشست بزرگ علمای اسلامی در جده، جنگ افغانستان را نامشروع خواندند و از طرف‌های درگیر خواستند تا به این جنگ پایان دهند.

سفر اشرف غنی به عربستان در حالی انجام می‌شود که مذاکرات صلح امریکا و طالبان به مراحل نهایی رسیده و احتمالاً تا دو روز دیگر دوطرف توافقنامه صلح امضا می کنند.

بنابراین، سفر آقای غنی به ریاض نمی تواند بی ارتباط به روند جاری گفتگوهای صلح میان امریکا و طالبان باشد. از قضا این سفر، همزمان با آخرین مراحل این گفتگوها صورت می گیرد که طی آن قرار است دوطرف به یک توافق نهایی دست پیدا کنند. اگر این اتفاق رخ دهد، پیش بینی می شود که نخستین قربانی آن، انتخاباتی خواهد بود که اشرف غنی مذبوحانه برای برگزاری آن تقلا می کند؛ اما گروه طالبان به شدت مخالف برگزاری آن هستند.

امروز خبرهایی نیز از سوی برخی کانال‌ های خارجی درباره توافق امریکا و طالبان روی تشکیل دولت موقت منتشر شد که البته به سرعت از سوی سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر، تکذیب گردید؛ اما سفیر امریکا در کابل به صراحت اعلام داشت که اولویت ایالات متحده، صلح است نه انتخابات.

به این ترتیب، یکی از اهداف اصلی سفر غنی به عربستان سعودی، جلب حمایت منطقه ای از تلاش خود برای برگزاری انتخابات و ترجیح آن بر روند امریکایی صلح است. آقای غنی می داند که عربستان سعودی در روند جاری صلح، در حاشیه قرار گرفته و از فرایند تحولات در این زمینه، راضی نیست. بنابراین، کابل و ریاض در این خصوص، رویکرد همذات پندارانه ای دارند و اگر او بتواند با استفاده از موضع ریاض در قبال روند صلح که با مدیریت و محوریت رقیب منطقه ای رژيم ریاض یعنی دولت دوحه، پیش برده می شود، حمایت رژيم سعودی از رویکرد خود در قبال انتخابات و صلح پساانتخابات را جلب کند، یک پشتوانه چشمگیر به دست خواهد آورد.

او از جمله می تواند با استفاده از موقف ویژه رژيم ریاض به عنوان میزبان اماکن مقدس مسلمانان، در صورت لزوم، مشروعیت و اعتبار صلح طالبان با امریکا را زیر سؤال ببرد و به این ترتیب، خود را در موضع حق نشان دهد.

دومین هدف آقای غنی از سفر به عربستان سعودی، تبانی با رژيم ریاض به ویژه ولیعهد خودکامه و اقتدارگرای سعودی در خصوص سیاست های آینده اش در دور دوم ریاست جمهوری و تراز و تنظیم آن با چشم انداز بلندپروازانه بن سلمان برای سلطه بر سرنوشت جهان اسلام است. او با سفر به ریاض در آستانه انتخابات ریاست جمهوری می خواهد به بن سلمان اطمینان دهد که به پروژه های وی در زمینه توسعه وهابیت و حمایت از جریان های تکفیری همسو با آن، وفادار است؛ موضوعی که طی بیش از پنج سال گذشته نیز به وضوح شاهد آن بوده ایم و افزایش قدرت، نفوذ و جغرافیای تحت سلطه داعش و مصونیت کامل آن گروه در افغانستان، در کنار جنگ نرم نیرومندی که در مدارس مذهبی، دارالعلوم ها، دارالحفاظ ها، دانشکده های شرعیات، مساجد و منابر افغانستان از سوی مبلغان شریعت سلفی جریان دارد، از مصادیق بارز آن است.

در مقابل، ریاض باید از برنامه های عوام فریبانه او در آستانه انتخابات ریاست جمهوری، به منظور انحراف افکار عمومی، همراه کردن بخش عمده مردم با انتخابات و ایجاد بدبینی و ترس در نگاه آنان نسبت به صلح، حمایت کند. این حمایت به ویژه می تواند مشمول ارائه بسته های وسوسه انگیز مالی باشد؛ چیزی که برای رژيم ثروتمند سعودی، کار ساده ای است.

با اینهمه در آستانه امضای توافق صلح میان امریکا و طالبان و با توجه به تردیدهای عمیق و سنگینی که بر انتخابات ریاست جمهوری، حاکم است، باید منتظر ماند و دید که در تقابل تنگاتنگ و نفسگیر صلح امریکایی و انتخابات دولتی، تلاش های آقای غنی برای تغییر شرایط به سود خود نتیجه می دهد یا خیر.

محمدرضا امینی