دسته: ِتیتر یک

رئیس جمهور در دیدار با شورای علمای شیعه ضمن عرض تسلیت به مناسبت آغاز دهه محرم و هفته شهید، گفت: امام حسین (رض) به همه بشر تعلق دارد و باید با راه و روش آن حضرت متعهد باشیم.

وی با بیان اینکه مراسم محرم امسال در فضای برگزاری می‌شود که دشمن وحدت ملی ما را هدف قرار داده است، افزود: هر حمله به شهروندان ما به خصوص برادران اهل تشیع و هزاره، حمله بر اخوت اسلامی و وحدت ملی افغانستان است.

رئیس‌جمهور با بیان اینکه تأمین امنیت محرم اولویت امنیت ملی دولت است، تصریح کرد: تدابیر درجه‌یک برای تجلیل از محرم و هفتۀ شهید اتخاذ شده و ضمن ارزنده‌ خواندن نقش مردم در این راستا، از آمادگی نهادهای خودجوش مردمی برای همکاری در تأمین امنیت محرم، تشکر کرد.

وی در قسمت پایانی صحبتهایش گفت: کابل به 4 منطقه امنیتی تقسیم شده و غرب کابل نیز یک منطقه مهم امنیتی است و اخلال در مراسم مذهبی برای دولت قابل پذیرش نیست و با کمک مردم در تامین امنیت آنها اقدام می‌شود.

آقای دانش چهارشنبه گذشته بعد از حمله به یک باشگاه ورزشی در کابل که ۲۶ کشته و ۹۰ زخمی به جا گذاشت، در پیامی گفته بود که “کشتار مردم غرب کابل دیگر حادثه نیست بلکه یک امر کاملا هدفمند و برنامه ریزی شده است”.

غرب کابل، منطقه عمدتا هزاره نشین در کابل پایتخت افغانستان است که در این اواخر شاهد حملات مرگباری بوده است. مسئولیت این حملات را نیز گروه داعش به عهده گرفته بود.

امروز سه شنبه ۲۰ سنبله آقای دانش در دیدار با نماینده ویژه سازمان ملل هم این حملات را هدف‌مندانه خوانده و گفت این مسئله باید به صورت مستقل و جدا از بحث امنیت و مسایل سیاسی افغانستان در سازمان ملل متحد و به خصوص شورای امنیت بررسی شود.

براساس خبرنامه دفتر معاونت دوم ریاست جمهوری افغانستان آقای یاماماتو ضمن ابراز نگرانی از حمله بر شهروندان عادی این کشور گفته که از نهادهای مربوطه سازمان ملل متحد از جمله شورای حقوق بشر این سازمان خواهد خواست تا موضع خود را در این زمینه روشن کنند.

آقای یاماماتو به معاون دوم رئیس جمهوری افغانستان :اطمینان داده که مطالبه او را با مسئولان اصلی شورای امنیت سازمان ملل متحد مطرح خواهد کرد”.

از هفدهمین سالروز ترور احمدشاه مسعود قهرمان ملی کشور در خیمه لوی جرگه گرامیداشت به عمل آمد. در این مراسم پیام جنرال عبد الرشید دوستم معاون اول ریاست جمهوری نیز قرائت شد.

وی در این پیام به خاطر ناتوانی در عمل کردن به وعده های زمان انتخابات از مردم عذرخواهی کرده و گفته است: من انجنیر برق و ساختمان نیستم ولی این توانایی را دارم که نقش مهم برای آوردن صلح در کشورم ایفا کنم.
معاون اول ریاست جمهوری از اینکه در این مملکت مجازات و مکافات وجود ندارد و کار به اهل کار سپرده نمی شود و فقط زمینه برای آدم های چاپلوس، استفاده جو و نیرنگ باز مهیا می باشد انتقاد کرد.
در ادامه این پیام آمده است: ما شاهد هستیم که در حق شخصیتهای وطن پرست چون نظام الدین قیصاری ظلم و تعدی صورت می گیرد و سربازانش که در دفاع از مردم و میهن قرار گرفته بودند، به گلوله بسته می شوند.
جنرال دوستم عنوان کرده است: حکومت و دوستان بین المللی ما بدانند که در نقطه نقطۀ افغانستان چنین اعمال ظالمانه صورت می گیرد و در برابر آن نباید بی اعتنا باشند و باید عاملین آن ها را به جزای اعمال شان برسانند.
وی در ادامه پیام خود خاطر نشان ساخت: از پشت این تریبون اعلام می کنم که من و ائتلاف بزرگ ملی در برابر این قضایا بی اعتنا نیستیم، ذره ذره آن را حساب می کنیم و جواب می خواهیم تا در برابر سرنوشت ملت ما چنین بازی های مغرضانه صورت نگیرد.
آقای دوستم خطاب به اشرف غنی گفته است: جناب رئیس صاحب جمهور در قبال این همه کشته ها، ترورها و انفجارها بی اعتنا نمانید و روی آن مسئولانه تصمیم بگیرید و بیشتر از این خشم مردم را بر نینگیزید وگرنه با طوفان خطرناک عدالتخواهی مردم مواجه خواهید شد و بدانید که افغانستان در حالت بن‌بست و سردرگمی قرار گرفته و وطن پرستان و مجاهدین در برابر آن بی اعتنا نمی مانند.

آقای سیاف که در مراسم یادبود از سال‌روز شهادت احمد شاه مسعود، قهرمان ملی در کابل سخن‌ می‌زد، گفت که حملات اخیر در کابل، وحدت ملی ما را هدف قرار داده و افزود که دشمنان به دنبال راه‌اندازی تفرقه در بین اقوام افغانستان‌ اند. این رهبر جهادی، مردم را به وحدت ملی فرا خواند و افزود اگر تفرقه در بین آنان راه‌ پیدا کند، ذلیل خواهند شد که درآن زمان، کسی ما را به نرخ توت هم نخواهد خرید.

رهبر حزب دعوت می‌‎گوید ما خواهان صلح باعزت در کشور هستیم که عزت و آبروی افغان‌ها باشد و می‌افزاید که این پدیده باید باعث قطع جنگ در کشور گردد. او هم‌زمان گفت به‌خاطر رسیدن به این هدف، یک هیئت ملی را تشکیل می‌دهد که در آن تمام بزرگان افغانستان به شمول هیتی دولتی حضور دارند و هدف شان مذاکره با گروه طالبان می‌باشد.

آقای سیاف گفت که با تشکیل این هیأت، هیچ بهانیه‌یی برای طالبان نمی‌ماند تا با آنان مذاکره نکنند، زیرا در هیئت متشکله رهبران جهادی، مذهبی و دولتی حضور دارند. از سوی هم، محمد محقق معاون دوم ریاست اجراییه و رهبر حزب وحدت ملی مردم افغانستان به شدت از دولت انتقاد می‌کند و می‌گوید که دولت تا هنوز در برابر این طرح آنان خاموش اند.

آقای محقق می گوید که دولت باید سیاست خود را روشن نماید که جنگ می‌کند و یا هم صلح. این درحالی‌ست که گروه طالبان هرگونه مذاکره با دولت افغانستان را رد کرده‌است.

ریاست جمهوری افغانستان می‌گوید که وزیر دفاع و لوی درستیز ایالات متحده پیش از چاشت جمعه با محمد اشرف غنی، رئیس جمهور و عبدالله عبدالله، رئیس اجرائیه این کشور در ارگ دیدار کردند.

دفتر مطبوعات ریاست جمهوری در توییتر ارگ نوشته است که دو طرف روی پروسه صلح، تأثیرات مثبت استراتیژی ایالات متحده در قبال جنوب آسیا، اصلاحات در تشکیلات اداری نیروهای افغان، انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری افغانستان، مبارزه با تروریزم و روابط افغانستان با پاکستان صبحت کردند.

رئیس جمهور غنی در این دیدار به وزیر دفاع ایالات متحده گفته که جستجوی راهکارها برای جلوگیری از حملات داخلی از اولویت‌های کاری حکومت وحدت ملی است.

پیش از این، محمد هارون چخانسوری، سخنگوی ریاست جمهوری افغانستان با تائید سفر این دو مقام امریکایی به افغانستان گفته بود که آنان با محمد اشرف غنی، رئیس جمهور این کشور دیدار خواهند کرد.

وزیر دفاع و لوی درستیز ایالات متحده در حالی به افغانستان سفر کرده اند که پیش از این گزارش‌های مبنی بر بازنگری پالیسی ایالات متحده در قبال افغانستان به نشر رسیده بود.

این چهارمین سفر جیم متیس به افغانستان به عنوان وزیر دفاع ایالات متحده است. قرار است که آقای متیس و جنرال دانفورد با جنرال سکاد میلر، فرمانده نیروهای ناتو و امریکایی در افغانستان نیز روی اوضاع افغانستان ملاقات کنند.

غرب کابل در دو سال اخیر، شاهد حملات خونبار هدف مند انتحاری بوده است که در تمامی این حملات، غیر نظامیان هدف بوده اند. حمله روز گذشته تنها هجده روز پس از یک حمله فاجعه بار دیگر در همین منطقه در یک مرکز آموزشی خصوصی، انجام شد.

دو حمله کننده انتحاری در مربوطات حوزه ششم امنیتی شهر کابل، نخست ورزشکاران و سپس غیر نظامیان و خبرنگاران را هدف قرار دادند. این دو حمله، با واکنش شدید رهبران حکومت وحدت ملی ونهادهای بین المللی روبه رو شده است.

فرستاده ویژه سازمان ملل این رویداد را یک عمل وحشیانه خوانده و گفته است که این رویداد خونین که درکنار امداد رسانان و خبرنگاران، غیرنظامیان را هدف قرار داد، عمیقا شوک دهنده است و ما در کنار افغان‌ها تنفر خود را ازاین حمله ابراز می‌کنیم. تادامیچی یاماماتو، فرستاده ویژه سازمان ملل برای افغانستان گفته است: «همان‌گونه که شیعه‌های افغانستان برای بزرگداست از مراسم عاشورا آمادگی می‌گیرند، نیاز است تا اقدامات امنیتی بلند مدت متناسب با خطر روی دست گرفته شود.»

حقوق بشر افغانستان نیز این حمله را جنایت بر علیه بشریت خوانده و گفته است که حمله به غیر نظامیان نقض قوانین جهانی جنگ است و این حملات، جنایت آشکار ضد بشری است. ارگ ریاست جمهوری در واکنش به حمله روز گذشته در غرب کابل، آن‌را جنایت علیه بشریت و حمله بالای آزادی بیان خوانده است. ریاست جمهوری با نشر اعلامیه‌ای گفته است که تروریستان جنایت‌کار به جز پیام مرگ، وحشت، ویرانی و جنایت، هیج هدفی ندارند و حمله بالای مکتب، مدرسه، مسجد، بازار، ورزشگاه و افراد غیر نظامی به هدف اصلی تروریستان مبدل شده است.

در خبرنامه ارگ که هیچ تفاوتی با دیگر خبرنامه‌های گذشته ندارد، به نهادهای امنیتی دستور داده شده است که چگونگی وقوع این رویداد را بررسی کنند. کاری که هیچ گاهی اتفاق نخواهد افتاد. معاون اول و دوم رئیس جمهور نیز این دو حمله را، نکوهش کرده اند. دفتر معاون اول ریاست جمهوری گفته است: «جانیان خون‌آشام، دشمن بشریت و دشمن انسانیت هستند.»

اما محمد سرور دانش معاون دوم رئیس جمهور گفته است با کشتن، این مردم متوقف نخواهند شد.

در خبرنامه دفتر محمد سرور دانش آمده است: «مردم ما همیشه در برابر حوادث تلخ و ناگوار تاریخی راست قامت ایستادگی کرده اند و جز شرف و عزت و کسب افتخار برای این سرزمین کاری نکرده اند که مستحق این همه فجایع باشند، اما حقیقت این‌است که باقربانی گرفتن از این مردم، دیگر نمی توان این مردم را متوقف کرد.»

آقای دانش نیز از نیروهای امنیتی خواسته است که در برابر مسئولیت‌های شان غفلت نکنند، زیرا مردم به گونه‌ای هدفمند و سیستماتیک هدف قرار می‌گیرند.

محمد محقق معاون دوم ریاست اجرایی در یک خبرنامه گفته است:«مایه تاثر این‌جا است که دولت و نهادهای امنیتی هیج‌ برنامه‌ی منظم برای مدیریت اوضاع و مهار این‌گونه حملات و تامین امنیت جان شهروندان را ندارند.»

او باز هم گفته است که لیست ۱۲۰ مسجد و مراکز دینی را به کمیسیون امنیتی وزارت داخله افغانستان داده است، اما هیچ پاسخی دریافت نکرده است. در این میان، امرالله صالح، رئیس پیشین امنیت ملی افغانستان در واکنش به این رویداد گفته است، که او حاضر است مردم را برای دفاع خودی کمک کند.

آقای صالح ساعتی پس از این حمله در صفحه رسمی فیس‌بوک‌اش نوشت:«این واضح و آشکار که شمار را محاسبه شده می‌کشند من تجربه بزرگ و عظیم کار استخباراتی و امنیتی دارم. اگر شورای مردمی شما فیصله نماید من حاضرم به عنوان فرزند این خاک بیایم و شماری از جوانان شما را در مهارت‌های اطلاعاتی و امنیتی تعلیمات بدهم و آنها به نوبه خود رضاکاران محلات را تعلیمات بدهند و در نتیجه طرح مردمی تامین امنیت ساحه را ریخته و از وقوع این حوادث جلوگیری شود.»

دفتر نی، نهاد حامی رسانه‌های آزاد افغانستان، نسبت به کشته شدن غیر نظامیان واکنش نشان داده و این رویداد را محکوم کرده است.

مایک پمپیو، وزیر خارجه و جوزف دنفورد، لوی درستیز عمومی قوای مسلح ایالات متحده، نخست به پاکستان سفر کرده و قرار است با مقام‌های پاکستانی به شمول شاه محمود قریشی، وزیر خارجۀ آن کشور، ملاقات کنند.

سفر مقامات ارشد ایالات متحده به اسلام آباد در حالی صورت می گیرد که تنش میان امریکا و پاکستان در یک سال گذشته شدید تر شده و ادارۀ دونالد ترمپ حدود ۸۰۰ میلیون دالر کمک های خود به پاکستان را یا به حالت تعلیق در آورده و یا قطع کرده است.

مقامات امریکایی به شمول رئیس جمهور ترمپ بار ها گفته‌اند پاکستان اقدامات لازم را در راستای مبارزه با تندروان و گروه های دهشت افگن مستقر در آن کشور به شمول طالبان افغان و شبکۀ حقانی روی دست نگرفته است، ادعایی که از سوی اسلام آباد رد شده است.

پس از سفر به پاکستان، قرار است لوی درستیز ایالات متحده به هند سفر کند و یکجا با جیم متیس، وزیر دفاع و مایک پمپیو، وزیر خارجۀ امریکا، باسوشما سواراج، وزیر خارجه و نرمال سیتارامان، وزیر دفاع هند، در مورد تامین ثبات افغانستان، نشست دوجانبه داشته باشند.

جنرال دنفورد گفته است هند یکی از شرکای عمدۀ ایالات متحده است که نقش با نفوذی در جهان دارد.

در کنار صحبت در مورد تامین ثبات افغانستان، مقامات امریکایی در نظر دارند تا با مقامات هندی در مورد قرارداد های قبلی هند با روسیه صحبت کنند. خریداری موشک های اس-۴۰۰ ساخت روسیه توسط هند که ارزش آن به شش میلیارد دالر امریکایی می رسد، یکی از مباحث مقامات دو کشور خواهد بود.

شش گزینۀ احتمالی مورد حمایت امریکا در افغانستان نویسنده: آنیتا احمدی ایالات متحدۀ امریکا تأثیرگذارترین کشور در امور افغانستان است. واشنگتن از هفده سال بدین‌سو در افغانستان حضور گستردۀ نظامی و سیاسی دارد. ایالات متحده امریکا میلیاردها دالر بودجۀ توسعه‌ای و عادی دولت افغانستان را می‌پردازد. این تأثیرگذاری تاجایی است که برخی مقامات دولتی خود مدعی شدند که “بدون حمایت امریکا نیروهای امنیتی افغانستان یک روز هم دوام نمی‌آورد.”   ایالات متحده امریکا مدعی است که به استقلال و حاکمیت ملی افغانستان حرمت می‌گذارد؛ اما حقیقت این است که بدون ارادۀ واشنگتن، برگی هم از درخت نظام سیاسی افغانستان به زمین نمی‌افتد!   مقامات امریکایی، بی‌پرده در امور حکومت‌داری، امنیتی و سیاسی افغانستان دخالت می‌کنند و تلاش می‌ورزند چهره‌های مورد اعتماد و همسوی‌شان را در دستگاه‌های مهم دولتی قرار دهند. ناظران می‌گویند که ایالات متحده با توجه به هزینۀ صدها میلیارد دالری، نقش‌آفرینی در عزل و نصب مقامات ارشد دولتی و اعمال نفوذ در سیاست خارجی افغانستان را حق محفوظ خود می‌داند.

حامد کرزی رییس‌جمهور پیشین افغانستان در سال 2001 در نتیجۀ حمایت صریح ایالات متحده امریکا در راس ادارۀ موقت، انتقالی و بعد ریاست‌جمهوری افغانستان قرار گرفت. آقای کرزی در نشست بن در برابر رقیبش عبدالستار سیرت شکست خورد. اما زلمی خلیل‌زاد و جیمز دابنز نمایندگان امریکا به اجبار او را بر نمایندگان «گروه روم» تحمیل کردند. بعدها آقای خلیل‌زاد و دابینز در کتاب‌های خاطرات‌شان اعتراف کردند که هیأت روم با اکثریت آراد ستار سیرت را به رهبری ادارۀ موقت انتخابات کرده بودند.   حامد کرزی تا سال 2009 در رکاب امریکا گام بر می‌داشت. اما پس از انتخابات 2009 ریاست جمهوری سر ستیز با امریکا گرفت.

آقای کرزی از امضای پیمان با امریکا خودداری کرد و بی‌وقفه امریکا را به تجاوز و مداخله در امور افغانستان متهم می‌کرد.   آقای کرزی با به کارگیری برخی ترفندها تلاش ورزید که در قدرت بماند؛ اما ایالات متحده امریکا عزم خود را برای کنارزدن کرزی از قدرت جزم کرده بود. کرزی سال‌ها روی اعصاب امریکایی‌ها راه رفته بود و دیگر تحمل او برای واشنگتن سخت بود. سرانجام در انتخابات 2014 ریاست‌جمهوری، ایالات متحده یکی از چهره‌های مورد اعتمادش را در رأس قدرت قرار داد.   با نزدیک‌شدن انتخابات ریاست‌جمهوری 2019، بحث و گفت‌وگوها در محافل سیاسی افغانستان دربارۀ گزینۀ مورد حمایت امریکا در آینده گرم شده است. جریان‌های سیاسی به خوبی می‌دانند که امریکا از هر چهره‌یی حمایت کند، به حتم در رأس قدرت قرار خواهد گرفت. البته این بار دیگر کشورهای منطقه هم نظاره‌گر نخواهند ماند. آنها هم تلاش خواهند کرد که چهره‌یی در رأس قرار گیرد که معتقد به همکاری منطقه‌ای باشد.

در حال حاضر، از چند چهره به‌عنوان گزینه‌های احتمالی مورد حمایت امریکا در آیندۀ سیاسی افغانستان نام برده می‌شود.

1- محمد اشرف غنی 

اشرف‌غنی در انتخابات جنجال‌برانگیز 2014 در نتیجۀ مداخلۀ مستقیم امریکا به قدرت تکیه زد. آقای غنی شهروند امریکاست و 40 سال در ایالات متحده زندگی کرده است. حمایت بی‌دریغ واشنگتن از محمد اشرف‌غنی جای تأمل ندارد. اما رییس‌جمهور غنی در چهار سال حکومت‌داری انتظارات ایالات متحده را برآورده نساخته است. آقای غنی با به کارگیری سیاست‌هایی، صف مخالفان ایالات متحده در افغانستان را ستبرتر ساخت. دیپلومات‌های امریکایی از نحوۀ مدیریت و رهبری محمد اشرف‌غنی ناامید شده‌اند. اشرف‌غنی نه تنها اجماع سیاسی در افغانستان را از بین برده که حتا نتوانسته وحدت درون تیمی خویش را نیز حفظ نماید. رییس‌جمهور غنی با بازی‌های احساساتی و سطحی، وجهۀ امریکا را در افغانستان صدمه زده است.   اما آقای غنی علی‌رغم همۀ ناکامی‌ها و ضعف‌هایش، همچنان یکی از مهره‌های درشت امریکا در افغانستان است. غنی در روی کاغذ بیشترین شانس را برای برگشت به ارگ دارد. زیرا، اکنون قدرت را در اختیار دارد؛ اعضای کمیسیون‌های انتخاباتی را مطابق سلایق و منافعش برگزیده و از همین حالا برنامه‌های انتخاباتی‌اش را آغاز کرده است. با این حال، احزاب عمده و بخش اعظم شخصیت‌های سیاسی، مصمم اند تا از راه‌یابی دوبارۀ غنی به ارگ جلوگیری کنند. احزاب برگشت غنی به ارگ را مصیبت‌بار می‌دانند. آن‌ها تحت مدیریت آقای غنی باوری به برگزاری انتخابات آزاد و شفاف ندارند. به همین دلیل، خواهان اصلاحات بنیادی در نظام انتخاباتی و حتا تشکیل حکومت موقت هستند.   با این وصف، ایالات متحده تنها از روی ناگزیری از برگشت غنی حمایت خواهد کرد.

2- عبدالله عبدالله 

عبدالله عبدالله، رییس اجرایی حکومت وحدت ملی، یکی از نزدیک‌ترین متحدان امریکا در افغانستان است. آقای عبدالله، از هنگام ورودِ کاخ سفید به بازی‌های افغانستان، همکار و متحد واشنگتن بوده است. دیپلومات‌های امریکایی، عبدالله عبدالله را تنها چهره‌یی در جبهۀ مقاومت سابق می‌دانند که شایسته مشوره و گفت‌وگو است. عبدالله عبدالله در هفده سال پسین، هرگز در برابر اهداف و برنامه‌های واشنگتن در افغانستان قرار نگرفته است.   سیاسیون «ایتلاف شمال» از روابط عمیق داکتر عبدالله با جامعۀ جهانی به ویژه امریکا به خوبی می‌دانند. به همین دلیل، در انتخابات 2009 و 2014 ریاست‌جمهوری او را به عنوان نامزد مورد حمایت خویش معرفی کردند. عبدالله عبدالله در هر دو انتخابات رأی قابل ملاحظه و چشمگیر به دست آورد؛ اما نتوانست به ریاست‌جمهوری برسد. ایالات متحده هم در سال 2009 و هم در سال 2014، خواهان مشارکت عبدالله عبدالله در قدرت بود. اما حامد کرزی در سال 2009 حاضر به تقسیم قدرت و شریک‌سازی داکتر عبدالله در دولت نشد.   نامزد مورد حمایت جبهۀ متحد سابق در سال 2014 بالاتر از 50 درصد رأی گرفت؛ اما بازهم جامعه جهانی از پیروزی او حمایت نکرد و تنها به شراکتش در قدرت تن داد.   داکتر عبدالله فرزند مادر پنجشیری و پدر قندهاری است؛ اما به عنوان یک سیاست‌مدار منسوب به تاجیک‌ها شناخته می‌شود. امریکا دوست دارد که رییس اجرایی در قدرت بماند؛ اما رییس‌جمهور یک چهرۀ محض پشتون‌ باشد.   البته عبدالله عبدالله در چهار سال حکومت وحدت ملی توانسته که توجه و حمایت جامعه جهانی را کسب کند. موجودیت یک چهرۀ غیرقابل پیش‌بینی و تندخو در ارگ و به کارگیری سیاست‌های آرام و منعطف، او را به چهرۀ مورد توجه و حرمت جامعه جهانی تبدیل کرده است. عبدالله عبدالله در حکومت وحدت ملی هم از رفتارهای قومی و گروهی اجتناب کرده است. او آماده است که باردیگر شانس خویش را برای رسیدن به ریاست‌جمهوری بیازماید. هرچند برخی از سران ائتلاف شمال دیگر از او حمایت نخواهند کرد.

3- اکلیل حکیمی

اکلیل حکیمی سفیر سابق افغانستان در امریکا و وزیر مالیۀ پیشین، از افراد مورد حمایت امریکا در افغانستان است. از اکلیل حکیمی به عنوان جانشین اشرف‌غنی یاد می‌شود. حکیمی ظاهراً به دلیل امضای قراردادهای خودسرانه با چینی‌ها از وزارت مالیه برکنار شد؛ اما منابع مدعی هستند که محمد اشرف‌غنی اکلیل حکیمی را یک تهدید می‌دانست و از برنامه‌های پنهانی او می‌هراسید.   اکلیل حکیمی سیاست‌مدار کمتر شناخته شده در افغانستان است. او در میان سیاسیون و احزاب پر نفوذ از جایگاهی برخوردار نیست. اما در حکومت وحدت ملی یکی از چهره‌های تأثیرگذار بوده است. حکیمی مشاور امور بین‌الملل اشرف‌غنی است و در امریکا زندگی می‌کند.

4– حنیف اتمر 

محمد حنیف اتمر یکی جنجالی‌ترین چهره‌های سیاسی یک دهۀ اخیر است. او تابعیت انگلیسی دارد و سابقۀ کار در سمت‌های مهم دولتی را داشته است. حنیف اتمر به تازه‌گی از مشاوریت امنیت ملی افغانستان استعفا کرد. اتمر آگاهی یافته بود که از جانب اشرف‌غنی برکنار می‌شود. به همین دلیل، پیش قدم شد و استعفانامۀ تندش را منتشر کرد. اتمر آماده می‌شود که با محمد اشرف‌غنی در انتخابات سال آینده به رقابت بپردازد. او جز پنج چهرۀ نزدیک به اشرف‌غنی بود. اتمر از طرق مختلف تلاش ورزید که مانع نامزدی اشرف غنی در انتخابات 2019 شود. این اقدامات منجر به کشیده‌گی میان او و اشرف غنی شد.   تاهنوز ایالات متحده از اتمر حمایت نکرده است. اما حنیف اتمر با احزاب سیاسی و جریان‌های داخلی مذاکرات و گفت‌وگوهایش را آغاز کرده است. احتمالاً ایالات متحده تحت فشار برخی کشورهای خارجی از جمله انگلیس دربارۀ حنیف اتمر فکر خواهد کرد.

5- عمر داوودزی 

عمر داودزی وزیر داخله و رییس دفتر حامد کرزی رییس‌جمهور سابق، عضو کنونی شورای حراست و ثبات، هم به عنوان یکی از گزینه‌های مورد حمایت جامعه جهانی مطرح است. آقای داوودزی به طور خستگی‌ناپذیر کار می‌کند. برخی منابع مدعی هستند که داوودزی تنها چهرۀ مورد اعتماد امریکا در درون احزاب و جریان‌های اپوزیسیونی می‌باشد. اما در داخل کشور از شهرت و جایگاه بالایی برخوردار نیست. حتا شخصیت‌های مخالف حکومت هم او را گزینۀ برتر در رقابت‌های انتخاباتی نمی‌دانند. داوودزی به لحاظ شخصیتی آدمی نرم و حلیم است.   6- زلمی خلیل‌زاد   از زلمی خلیل‌زاد امریکایی افغان‌تبار همیشه به عنوان گزینۀ احتمالی امریکا برای ریاست‌جمهوری افغانستان نام برده می‌شود. در سه دوره انتخابات همیشه نام خلیل‌زاد سر زبان‌ها بوده است. حتا کشورهای منطقه می‌پنداشتند که امریکا خلیل‌زاد را به ریاست‌جمهوری نامزد خواهد کرد. خلیل‌زاد نماینده امریکا در سازمان ملل، عراق و افغانستان بوده است. امریکایی‌ها تبعات معرفی خلیل‌زاد در ریاست‌جمهوری را می‌دانند. خلیل‌زاد چهرۀ مورد مناقشه و جنجال‌برانگیز در افغانستان است. تاجایی‌که آوازه‌های معرفی او به عنوان نماینده امریکا در امور صلح نیز با واکنش‌های گسترده مواجه گردید. اما مقامات امریکایی به گونۀ عمدی خلیل‌زاد را مطرح می‌سازند.

افغانستان رو

شماری از سطحی‌نگران، اختلاف‌های حنیف اتمر و اشرف غنی را دل‌خوری‌های کوچک دو هم‌پیمان می‌دانند که به زودی تمام می‌شود‌، اما این برداشت اشتباه است. رقابت روی به دست آوردن منابع کم‌یابی مثل قدرت، ‌نفوذ، ‌ثروت، منزلت و معلومات شوخی نیست. آقای اتمر شبکه‌ساز ماهری است. او توانسته بود نفوذ خودش را در درون دستگاه حکومت و نهادهای امنیتی گسترش دهد. علاوه بر این، حتماً حنیف اتمر درک کرده بود که با استفاده از ظرفیت‌ها و توانایی‌هایی که دارد، می‌تواند به مقام ریاست جمهوری برسد. شاید به همین دلیل بود که اختلاف‌هایش را با اشرف غنی رو کرد و در وضعیتی که دیگر دوام کار با رییس جمهور مشکل شده بود، ‌استعفا داد.

پس از استعفای حنیف اتمر، آقای غنی در مراسم معارفه‌ی حمدالله محب، از مشاور پیشین امنیت ملی ارگ ستایش کرد و قبول استعفای او را تصمیمی دشوار خواند، اما ساعاتی پس از این مراسم، جنگ‌ رسانه‌ای غنی و اتمر شروع شد. حنیف اتمر از چهره‌های کلیدی حکومت وحدت ملی بود. بسیاری‌ها تصور می‌کردند که گرداننده‌ی اصلی ارگ اتمر است. شماری او را با امین و اشرف غنی را با تره‌کی مقایسه می‌کردند. در حکومت پس از کودتای هفت ثور، تره‌کی سمت ریاست دولت و حزب را و امین سمت وزارت خارجه و معاونت صدراعظم را داشت، ‌اما در واقعیت امر،‌ امین صلاحیت‌دار اصلی حکومت خلقی‌ها بود و لحظه‌ای که درک کرد تره‌کی از او حرف‌شنوی ندارد، ‌حذفش کرد. بسیاری از مخالفان سیاسی ارگ، رابطه‌ی اتمر و غنی را شبیه رابطه‌ی تره‌کی و امین می‌دانستند. اتمر از جایگاه مشاور امنیت ملی ارگ با سفیران، ‌دیپلومات‌ها و مقام‌های امنیتی کشورهای مختلف در تماس بود. به همین دلیل بود که استعفای او در رسانه‌های جهانی بازتاب گسترده‌ای یافت.

بازتاب استعفای آقای اتمر در رسانه‌های جهانی و مراجعه‌ی نمایندگان رسانه‌ها به نزدیکان او، ‌به ایشان فرصت بی‌نظیری اعطا کرد تا خودش را به عنوان نامزد احتمالی انتخابات ریاست جمهوری مطرح کند. نزدیکان آقای اتمر به رسانه‌های جهانی و بین‌المللی گفتند که ایشان نامزد انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۹ است و به همین دلیل استعفا کرده است. رسانه‌های جهانی خبرهای ملاقات‌های محرمانه‌ی آقای اتمر با نمایندگان برخی از نیروهای سیاسی داخلی را نیز منتشر کردند. نامزد شدن حنیف اتمر در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۹ به این معنا است که ایشان دیگر اشرف غنی را شایسته‌ی زعامت نمی‌داند. در متن استعفانامه‌ی آقای اتمر هم آمده بود که دلیل استعفای او اختلاف نظر جدی با رییس جمهور روی مسایل ‌سیاسی، ‌انتخاباتی، ‌سیاست خارجی و بحث‌های مربوط به اجماع و وحدت ملی بود.

نزدیکان آقای غنی هم تبلیغات آقای اتمر را بی‌پاسخ نگذاشتند. هواداران آقای غنی در مصاحبه با رسانه‌ها چنان وانمود کردند که گویا حنیف اتمر در مذاکره با مقام‌های خارجی اهداف سیاسی و شخصی خودش را دنبال کرده است. آنان اتمر را متهم می‌کنند که بدون دریافت مجوز از رییس جمهور، با مقام‌های روسیه دیدار و گفت‌وگو کرده است. در مجموع، طرف‌داران غنی سعی می‌کنند تلاش‌های اتمر در حوزه‌ی سیاست خارجی را زیر سوال ببرند. آنان اتمر را متهم می‌کنند که بسیاری از تماس‌های خارجی‌اش از سوی رییس جمهور منظوری نداشت و نامشروع بود، اما به نظر می‌رسد که دکتر عبدالله با این نظر موافق نیست. دکتر عبدالله در جلسه‌ی شورای وزیران در واکنش به استعفای اتمر گفت که مشاور مستعفی امنیت ملی ارگ یک مدیر امنیتی توانا بود و در حوزه‌ی سیاست خارجی هم از منافع امنیتی افغانستان به «خوبی» نمایندگی کرد، اما سعی نزدیکان آقای غنی بر این است که آقای اتمر را سیاستمداری معرفی کنند که به صورت نامتعارف به مسکو نزدیک است. این امر با تلقی‌ای که قبلاً از آقای اتمر وجود داشت، ‌در تضاد کامل است.

دکتر دادفر سپنتا، مشاور امنیت ملی ارگ در حکومت حامد کرزی در کتاب خاطراتش نوشته است زمانی که ضراراحمد مقبل، وزیر داخله بود، ‌سفیران امریکا و بریتانیا به کرزی مراجعه می‌کردند و از او می‌خواستند که آقای اتمر را وزیر داخله بسازد. آقای سپنتا از آقای اتمر به صراحت نام نبرده است، ولی از سیاق متنی که ایشان نوشته‌اند به خوبی پیداست که منظور ایشان آقای اتمر است. در کتاب خاطرات دکتر سپنتا آقای اتمر سیاستمداری معرفی می‌شود که مورد اعتماد قدرت‌های بزرگ مخالف روسیه بود.

روشن است که جنگ‌های رسانه‌ای سیاستمداران با ترکیبی از اطلاعات درست و نادرست صورت می‌گیرد. این سیاستمداران می‌خواهند با دادن اطلاعات درست و نادرست به مخاطب‌های گوناگون ذهنیت‌سازی‌ کنند و نحوه‌ی تصمیم‌گیری مخاطبان را زیر تأثیر قرار دهند.

جنگ رسانه‌ای غنی و اتمر تنها در حوزه‌ی سیاست خارجی نیست. طرفداران رییس جمهور، آقای اتمر را متهم می‌کنند که به عمد تلاش می‌کرد تا رابطه‌ی اشرف غنی را با سیاستمداران پر نفوذ خراب کند. آنان تلاش می‌کنند که موضع‌گیری‌های تند رییس جمهور در قبال احزاب و دانه‌درشت‌های سیاسی را به آقای اتمر ربط دهند. طرفداران آقای غنی اتهام سنگینی به اتمر وارد می‌کنند. آنان در جنگ رسانه‌ای‌شان اتمر را متهم می‌کنند که به رییس جمهور اطلاعات نادرست در مورد رهبران سیاسی و احزاب سیاسی می‌داد و این امر سبب واکنش تند رییس جمهور در برابر سیاستمداران و احزاب سیاسی می‌شد. در پاسخ به این اتهام، طرفداران آقای اتمر، رییس جمهور را رهبری توصیف می‌کنند که کرکتر خشن دارد و ظرفیت‌های مورد نیاز برای رهبری جامعه‌ی چند فرهنگی و پیچیده‌ی افغانستان را در خودش نپرورده است. شماری از طرفداران اتمر بسیار واضح نوشته‌اند که او به رییس جمهور غنی گفته بود که در انتخابات سال ۲۰۱۹ نامزد نباشد. این جنگ رسانه‌ای بسیار جدی، خبر از رویارویی انتخاباتی اتمر و غنی در سال ۲۰۱۹ می‌دهد.

رویایی آقایان غنی و اتمر، چیز نادر و بکری در تاریخ سیاسی افغانستان نیست. تاریخ سیاست در افغانستان، داستان گسست ایتلاف‌ها و پشت‌‌کردن به متحدان سیاسی است. در چهار‌ دهه‌ی اخیر هم قصه همین بود. امین، تره‌کی را استاد خودش خطاب می‌کرد، ‌اما روزی رسید که شاگرد، استاد را به قتل رساند. بنا بر روایات مشهور رابطه‌ی کارمل و نجیب هم، شبیه مناسبات پیر و مرید بود، اما این دو در منازعه‌ی قدرت به جان همدیگر افتادند. حال که افغانستان از تاریخ سیاسی خون‌بارش اندکی فاصله گرفته است، ‌رقابت‌های سیاستمداران شکل رسانه‌ای دارد و در نهایت به رویارویی انتخاباتی منجر می‌شود. ادعای آنانی که رقابت آقایان غنی و اتمر را جدی نمی‌دانند، کاذب است. روشن است که غنی و اتمر در آینده، برای جلب متحدان سیاسی به سیاستمداران دانه‌درشت و آنانی که بانک رای تلقی می‌شوند، مراجعه خواهند کرد.

برخی از سیاستمداران دانه‌درشت هم منتظر اند تا در تکت‌های انتخاباتی آنان جا خوش کنند. سیاست برای بسیاری از سیاستمداران افغان، ‌تلاش‌ جمعی برای تحقق برخی از برنامه‌ها و مطالبات نیست. بسیاری از سیاستمداران افغان، تنها برای حضور در دستگاه حکومت تلاش می‌کنند. طیفی از مخالفان سیاسی ارگ که در ایتلاف بزرگ ملی گردآمده‌اند، مجموعه‌ای از مطالبات سیاسی را مطرح کرده‌اند و تحقق آن را شعار می‌دهند، ‌اما بیشتر آنان هنوز هم گوشه‌ی چشمی به ارگ و نامزدی دارند که پیروزی او تضمین شده باشد. این سیاستمداران نشان داده‌اند که مطالبات سیاسی را خرچ حضور در دستگاه حکومت و همراهی‌ با «کاروان پیروز» می‌کنند. از این به بعد، بسیاری سیاستمداران سعی خواهند کرد تا تشخیص دهند که کدام شخص چانس بیشتر برای پیروزی دارد ‌تا با او ایتلاف کنند. سیاستمدارانی مثل اتمر و غنی هم به بسیاری از سیاستمداران پر نفوذ نگاه ابزاری دارند و به آنان به عنوان یک ضرورت انتخاباتی می‌نگرند. سیاست افغانستان از هر نوع داعیه‌ی پیشروانه تهی شده است.

اطلاعات روز

جنرال اسکات‌میلر، امروز(یک‌شنبه، ۱۱ سنبله) به‌جای ژنرال جان‌ نیکلسون، به‌‌عنوان فرمانده جدید نیروهای حمایت قاطع (ناتو)در افغانستان شروع به کاز کرد.
میلر گفت:که نیروهای خارجی مستقر در افغانستان به حمایت از مردم تلاش خواهند کرد. او هم چنین بر تامین صلح در افغانستان تاکید کرده است.

در طی جنگ هفده ساله‌ای افغانستان، اسکات میلر، نهمین جنرال آمریکایی است که فرماندهی نیروهای خارجی در افغانستان را به عهده می‌گیرد.

نامبرده قبلا هم به مدت دوسال فرماندهی این نیروها را به عهده داشته است.

به دنبال تماس «صلاح الدین ربانی» وزیر امور خارجه افغانستان با همتای هلندی خود، دولت هلند برگزاری مسابقه موهن کاریکاتور پیامبر بزرگ اسلام حضرت محمد صَلی‌الله علیه و سلم را لغو کرد.

این مسابقات قرار بود اواخر سال 2018 میلادی در هلند برگزار شود.

پیش از این نیز پاکستان در واکنش به برگزاری این اقدام موهن اعلام کرده بود که آن را در سطح بین‌المللی پیگیری خواهد کرد.

وزارت امور خارجه افغانستان در واکنش به برگزاری مسابقه کاریکاتور پیامبر اسلام(ص) در هلند، از نهادهای مسئول در سازمان ملل و جامعه جهانی خواست تا از اقداماتی که باعث ایجاد نفرت و آشوب میان پیروان ادیان می گردد، جلو گیری کنند.

به گزارش رها، وزارت امور خارجه کشور با نشر اعلامیه‌ای گفته است راه اندازی رقابت برای ساخت، نشر و پخش تصاویر موهن نسبت به حضرت محمد (ص) پیامبر اسلام، نه تنها مایه تاثر عمیق دولت و ملت افغانستان گردیده، بلکه باعث برانگیخته شدن احساسات همه‎ی مسلمانان و آزادگان جهان، گردیده است.

در این اعلامیه آمده است که اهانت به تمام ادیان و ارزش های مقدس بشری امری ناپسند است و دولت افغانستان این عمل شنیع و غیر انسانی را که مغایر اصول و معیار های پذیرفته شدۀ اخلاقی و حقوق بشری را شدیداً تقبیح می نماید.

وزارت خارجه افغانستان تاکید کرده است که از نهادهای مسئول در سازمان ملل و جامعه جهانی به گونه جدی می خواهیم تا از اقداماتی که باعث ایجاد نفرت و آشوب میان پیروان ادیان الهی می گردد، جلو گیری به عمل آورند.

گیرت ویلدرز رهبر افراطی یک حزب دست راستی هلند گفته که قرار است بزودی مسابقه کاریکاتوری با موضوع پیامبر اسلام (ص) را در این کشور برگزار می کند.

اشتراک کنندگان در این تظاهرات از ۳۵ حزب و جریان سیاسی از جمله حزب جمعیت، حزب اسلامی (حکمتیار)، حزب جنبش ملی و حزب وحدت اسلامی افغانستان نیز در بین آنهاست، نمایندگی می‌کردند.

تغییر سیستم انتخابات افغانستان از نظام تک‌رأی غیرقابل انتقال به نظام تناسبی، استفاده از سیستم انگشت نگاری برای رأی‌دهندگان و نظارت احزاب از تمام مراحل انتخابات مهمترین خواست‌های احزاب سیاسی ست.
در چند ماه گذشته نمایندگان این احزاب در چندین جلسه و گردهمایی خواست‌های‌شان را با حکومت مطرح کردند اما حکومت این خواست‌ها را نپذیرفته و گفته است زمان برای عملی شدن آنها بسیار کم است.

در آخرین مورد، این احزاب، فرصتی دو هفته‌ای به دولت داده و پس از پایان این مدت اعلام کردند که نافرمانی مدنی را در مقابل حکومت آغاز می‌کنند.

احزاب افغانستان می‌گویند انتخاباتی که با روش کنونی برگزار شود مورد قبول آنها نخواهد بود. احزاب سیاسی پیش از این نیز هشدار داده بودند که اگر روند انتخابات به همین شکل ادامه یابد، “تمام گزینه‌ها را قابل بحث دانسته و از همه امکانات‌شان برای جلوگیری از اجرای این روند استفاده خواهند کرد.”

انتخابات ولسی جرکه و شورای ولسوالیهای قرار است در 28 میزان سال جاری برگزار شود. کمیسیون مستقل انتخابات می‌گوید نهایت تلاش خود را برای تامین شفافیت این انتخابات خواهند کرد اما تاریخ برگزاری انتخابات تغییر نخواهد کرد.

حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی و عضو ارشد تیم محمد اشرف رییس‌جمهوری افغانستان، از مقامش کنار رفت.

آقای اتمر در استعفانامه‌اش گفته است که “به دلیل اختلاف جدی‌یی‌که با رهبری حکومت روی تحکیم وحدت ملی و اجماع ملی، مدیریت سیاسی، صلح و امنیت، امور انتخابات، حکومت‌داری خوب و تحکیم روابط منطقوی و بین‌المللی داشتم، از سمت مشاوریت امنیت ملی استعفا می‌دهم.” حنیف اتمر مهرۀ تأثیرگذار و با نفوذ در تیم «تحول و تدوام» بود.

آقای اتمر مسوول سیاسی تیم رییس‌جمهوری و از مذاکره‌کننده‌گان ارشد او در تقسیم قدرت، معادلات سیاسی و مناسبات منطقه‌یی بود. آقای اتمر سیاست‌مدار پیچیده، مرموز و فرصت‌شناس محسوب میشود. او در چهار سال گذشته مشاوریت امنیت ملی را از یک نهاد سمبولیک، منفعل و گمنام، به مهمترین و تأثیرگذارترین نهاد دولتی مبدل ساخت. مشاوریت امنیت ملی که در زمان مأموریت زلمی رسول و رنگین دادفر سپنتا نقش چندانی در مسایل امنیتی نداشت، به نهادی در رأس وزارت‌های دفاع، داخله و ریاست امنیت ملی قرار داد. مسوولان ارشد امنیتی در بسیاری از مسایل امنیتی به جای رییس‌جمهوری به حنیف اتمر مراجعه می‌کردند.

نقش اتمر در عزل و نصاب مقامات امنیتی برجسته بود. او در تقرر معصوم استانکزی، رییس عمومی امنیت ملی، طارق‌شاه بهرامی وزیر دفاع، ویس احمد برمک وزیر داخله و بسیاری از نخبگان دیگر نقش اثرگذار داشت. اتمر از تجربۀ کافی در امور امنیتی و سیاسی برخوردار است. او در پانزده سال پسین در سمت‌های مهم دولتی از جمله در وزارت‌های داخله، توسعۀ روستایی، معارف و اخیراً مشاوریت امنیت ملی، ایفای وظیه کرده است.

به باور ناظران، حنیف اتمر در سمت مشاور امنیت ملی، نقش «رییس‌جمهور در سایه» را بازی می‌کرد. در چهار سال پسین، با توجه به جایگاه و نقش حنیف اتمر در حکومت وحدت ملی، بخشی از مردم وی را عامل همۀ نابسامانی‌ها، بحران سیاسی- امنیتی و درگیری‌ها در کشور عنوان می‌کردند. جمعیت اسلامی افغانستان پس از حملۀ تروریستی بر نماز جنازۀ سالم ایزدیار در کابل، در اعلامیه‌یی خواستار کناره‌گیری مشاور امنیت ملی و رییس امنیت ملی از سمت‌های‌شان گردید. آنان اتمر و استانکزی را رسماً به دست‌داشتن در سازمان‌دهی حملۀ تروریستی متهم کردند. حنیف اتمر از نزدیک‌ترین چهره‌ها به محمد اشرف‌غنی بود.

با کناره‌گیری و یا برکناری او از قدرت، غنی پایۀ لنگان اما مستحکم و قدرت‌مند خویش را از دست داد! اکنون همه می‌پرسند که چه اتفاق افتیده است که دو متحد دیرینه به دو رقیب سیاسی و احتمالاً انتخاباتی همدیگر مبدل می‌شوند؟ محمد اشرف غنی از یک سال بدین‌سو روابط پرتنشی با حنیف اتمر داشته است. در این مدت، بارها گزارش‌هایی از درگیری و کشمکش در ارگ ریاست‌جمهوری میان محمد حنیف اتمر و رییس دفتر رییس‌جمهوری منتشر گردید.

نخست این درگیری‌ها بیشتر بر سر عزل و نصب در سمت‌های دولتی، قراردادهای بزرگ اقتصادی – پولی و اعمال صلاحیت‌ها در ادارات بوده است. اما رییس‌جمهوری در مسیر کار متوجه گردید که حنیف اتمر پا را فراتر از گلیم خویش نهاده و برنامه‌های پنهانی و خطرناک را دنبال می‌کند. حقیقت این بود که حنیف اتمر با استفاده از صلاحیت‌ها و اقتدار استثنای در حکومت وحدت ملی، مقدمات نامزدی در انتخابات آتی ریاست‌جمهوری سال 2019 را فراهم می‌کرد. مشاور امنیت ملی، افراد متعهد و وابسته به خویش را در نهادهای سودآور دولتی از جمله گمرک‌ها و ریاست‌های عمومی جابجا کرد. اقدام مشکوک و پرسش‌برانگیز حنیف اتمر به مرور زمان بی‌اعتمادی میان او و رییس جمهوری را افزایش بخشید.

پس از حملات گستردۀ راکتی بر ارگ ریاست‌جمهوری و وزارت دفاع افغانستان، بهانۀ خوبی برای آقای غنی دست داد. اشرف‌غنی همۀ مسوولان امنیتی را فراخواند و خواستار استعفای دست‌جمعی آنان شد. وزیران دفاع، داخله و مشاور امنیت ملی پیشنهاد استعفای‌شان را به ریاست‌جمهوری فرستادند. اما رییس‌جمهوری تنها استعفای حنیف اتمر را منظور کرد. برخی منابع گفته‌اند که رییس اجرایی حکومت و سفارت امریکا در کابل، با استعفای وزیران دفاع و داخله مخالفت کرده است. حنیف اتمر دیگر علاقه‌یی به کار در حکومت نداشت. به انتخابات ریاست‌جمهوری کمتر از 8 ما دیگر فرصت باقی مانده است. اتمر در این مدت به کاروزار انتخاباتی خواهد پرداخت. حنیف اتمر خود را جانشین بلامنازع محمد اشرف‌غنی می‌داند.

او به خوبی از ناتوانی‌ها و ضعف رییس‌جمهور کنونی افغانستان آگاه است. اتمر معتقد است که غنی دیگر شانسی برای برگشت به قدرت ندارد. به همین دلیل، تنها گزینۀ مطلوب در داخل و قابل قبول در جهان او می‌تواند باشد. اکنون در میدان بازی هیچ چهرۀ تأثیرگذار در کنار اشرف غنی حضور ندارد. همۀ نخبگان سیاسی از اشرف غی بیزار هستند. غنی رهبران سنتی را از ارگ راند. متحدین انتخاباتی‌اش را تبعید کرد و منزوی ساخت. پشتون‌های ناسیونالیست و قوم‌گرا از جمله ضیاءالحق امرخیل، ملاتره‌خیل، زرداد فریادی و ده‌ها تن را نا امید ساخت. متحدین عمدۀ خود را در شورای ملی از دست داد. با این حال، در جدال اتمر و غی، قطعاً پیروزی از آن اتمر است.

اشرف‌غنی حوصلۀ بازی سیاسی را از دست داده است. بیماری‌های طولانی و کهولت سن نیز دیگر اجازۀ کار به او نمی‌دهد. دکتر غنی زود خشمگین می‌شود و توان کار جمعی و گروهی را ندارد. بر بنیاد برخی گزارش‌ها، حنیف اتمر با برخی از اعضای ائتلاف بزرگ افغانستان، روی انتخابات پیش‌روی ریاست‌جمهوری به توافق رسیده است. همچنان، حنیف اتمر از روابط تنگاتنگی با حامد کرزی رییس‌جمهور سابق افغانستان برخوردار است. برخی از اعضای جمعیت اسلامی نیز دارای روابط حسنه و طولانی با حنیف اتمر می‌باشند. گلبدین حکمتیار توافقش با حکومت و جایگاه کنونی‌اش را در کابل، مدیون حنیف اتمر است و قطعاً در موجودیت اتمر از هیچ گزینه‌یی در انتخابات حمایت نخواهد کرد. حنیف اتمر در مذاکرات صلح با حزب اسلامی گلبدین حکمتیار سنگ تمام گذاشت و در ماه‌های پسین سرگرم گفت‌وگو با برخی فرماندهان طالبان و چهره‌های همسو با آنان بوده است. اما محمد حنیف اتمر در افکار عمومی به‌شدت بدنام و مطرود است. اتمر با وجود این‌که کمتر در رسانه‌ها ظاهر می‌شود، اما همواره آماج حملات گستردۀ رسانه‌یی بوده است. برخی تحلیلگران سیاسی باور دارند که ایالات متحده امریکا به عنوان تأثیرگذارترین کشور در مسایل سیاسی افغانستان از حنیف اتمر در انتخابات ریاست جمهوری حمایت نخواهد کرد.

زیرا، اتمر به دلیل تابعیت انگلیسی، به مهرۀ بریتانیا در افغانستان مشهور است. کشورهای منطقه هم به او مظنون هستند. باری رسانه‌های روسی حنیف اتمر و معصوم استانکزی را به انتقال تروریستان داعش به شمال متهم کردند. اما حامد کرزی تلاش دارد که دیدگاه کشورهای منطقه را به حنیف اتمر جلب نماید.

افغانستان رو

دکتر عبد القیوم سجادی نماینده غزنی در پارلمان افغانستان در گفتگو با خبرگزاری افق گفته است: متاسفانه به‌دلیل مشکلات امنیتی که در دوره‌ی قبلی انتخابات پارلمانی (۱۳۸۹) در غزنی وجود داشت، مردم ولسوالی‌های پشتون‌نشین نتوانستند که در انتخابات شرکت کنند و با استفاده از حق قانونی خود نمایندگان مورد نظر شان را انتخاب کنند. طبیعی بود که اکثریت، بلکه همه‌ی نمایندگان غزنی از ولسوالی‌های به‌نسبت امن ولایت غزنی به مجلس راه یافتند. این مساله باعث شد که از همان آغاز انتقادهایی متوجه کمیسیون انتخابات شود ولی کمیسیون با توجه بر اصل حاکمیت قانون و ایجابات قانون انتخابات(انتخاب براساس رای) نتیجه را اعلام کرد. همین مساله سرآغاز طرح حوزه‌بندی شد.
حکومت نتوانست این موضوع را روی دست بگیرد و با توجه به ساختارهای اجتماعی- سیاسی افغانستان در اکثر ولایت‌‌ها ما این مشکل را داریم. ریاست جمهوری برای حل این مساله با نهادهای قضایی و معاون دوم ریاست جمهوری مشوره‌های حقوقی- قانونی داشته است؛ اما آنان طی مکتوب رسمی اعلام کردند که با توجه به مواد ۳۵، ۳۶ و ۷۱ قانون انتخابات، حوزه‌بندی منتفی و خلاف قانون است. بر این ‌اساس حکومت از حوزه‌بندی صرف‌‌ نظر کرد.
اما چالش ‌‌انتخاباتی غزنی با اعتراض عده‌ای از هموطنان ما که در درون حاکمیت و دولت هم ارتباط دارند، این اعتراض‌ها ادامه پیدا کرد؛ اما کمیسیون و حکومت به‌جای قانع ساختن آنان و به‌جای اینکه برای برگزاری انتخابات سراسری در غزنی و حضور مردم در این پروسه زمینه فراهم سازد، در یک اقدام غیر قانونی بحث حوزه‌‌بندی را مطرح کرد.
با درنظرداشت شرایط کنونی این طرح نه‌ قابل اجرا است و نه‌ قابل ‌قبول؛ به‌خاطر این‌که نقض آشکار مواد قانون اساسی و قانون انتخابات است. در قانون اساسی تبعیض و تفاوت بین شهروندان افغانستان ممنوع است. پس غزنی نمی‌تواند یک جزیره‌ی جداگانه باشد و برخورد استثنایی با غزنی غیر قانونی و خلاف اصول حقوقی است.
منبع:خبرگزاری افق

نصیر احمد اندیشه، معین وزارت خارجه افغانستان امروز سه‌شنبه(6 سنبله) در واکنش به صحبتهای محمد جواد ظریف وزیر خارجه ایران گفت که توافقنامه ۱۳۵۱ میان افغانستان و ایران در مورد حقابۀ این کشور از رود هلمند می‌تواند رهگشای توافقات آینده باشد و تمام مسایل در این توافقنامه به خوبی پیش بینی شده است.
پیش از این، محمد جواد ظریف، وزیر خارجه ایران در گفتگو با تلویزیون دولتی ایران گفته بود که ایران به گونۀ متواتر روی این مساله با افغانستان صحبت می‌کند و برای رسیدن به “توافق جامع” به وقت بیشتر نیاز است.
معین وزارت خارجۀ افغانستان در واکنش به این گزارش گفت که هیچ اختلافی روی حقابۀ ایران از رود هلمند وجود ندارد که روی آن توافق جدید شکل بگیرد. وی افزود که حتی مقدار حقابۀ ایران از آب دریای هلمند در توافقنامۀ ۱۳۵۱ مشخص شده است.
اما مقام های سفارت افغانستان در تهران گفته اند که افغانستان همواره حقابۀ هیرمند را رعایت کرده، ولی با توجه به خشکسالی های بی سابقه در منطقه و به خصوص در افغانستان، میزان آب هیرمند کاهش یافته و طبعا میزان ورود آب به ایران نیز کاهش می یابد.
دکتر نصیراحمد نور، سفیر افغانستان در تهران با اشاره به خشک‌سالی‌های اخیر گفته است: گاهی پیش می‌آید که دو کشور دچار خشک‌سالی می‌شوند و الان نیز افغانستان با خشک‌سالی مواجه است ودر افغانستان خشک‌سالی‌ها به مراتب بیشتر از ایران است، به طوری که اهالی بسیاری از مناطق مجبور به کوچ شده‌ و احشام و دام‌های زیادی تلف شدند.
آقای نور افزوده است که افغانستان تا به امروز حقابه را کاملا رعایت کرده و آمارها نشان می‌دهد که آب افغانستان همواره چند برابر حقابه ایران، به این کشور سرازیر شده است.
پیش از این نیز هارون نجم‌پور، معاون سفیر افغانستان در تهران در این مورد گفته بود که کابل تاکنون نتوانسته کنترل و مدیریت اکثر منابع آبی خود را به‌دست بگیرد. بنابراین اگر آبی در رودخانه هلمند بوده، جریان دارد.
به گفته او، افغانستان به توافق دو کشور در مورد حق‌آبه هیرمند پای‌بند است، اما کل منطقه در یک خشک‌سالی بی‌سابقه در ۵۰ سال گذشته قرار دارد.
بر اساس توافق‌نامه با ایران، در معاهده امضاشده میان افغانستان و ایران در سال ۱۳۵۱ تصریح شده که سالانه ۸۵۰ میلیون متر مکعب از آب هیرمند به ایران تعلق دارد.
اما در صورت بروز خشک‌سالی حقابه ایران از رودخانه هلمند نیز کاهش می‌یابد.

بیرون شدن حنیف اتمر از کابینه‌ی اشرف غنی را باید بخشی از ریزش نیروهای اصلی تیم ارگ به حساب آورد. چندی پیش اکلیل حکیمی، یکی از چهره‌های کلیدی دیگر نیز پست خود را در وزارت مالیه ترک گفت. تصور همه این است که رفتن اتمر ضربه‌ی کلان سیاسی برای اشرف غنی به حساب می‌آید. او یکی‌یکی تمام چهره‌های با تجربه و موفق خود را از دست می‌دهد؛ کسانی را که در زمان انتخابات به او کمک کردند تا از توفان بحران پس از انتخابات پر تقلب سال ۲۰۱۴ میلادی جان سالم بدر ببرد و در طول چند سال گذشته ماشین سیاسی و اداری حکومت را می‌چرخاندند.

اشرف غنی بدون چنین تیمی نمی‌توانست تا حال دوام بیاورد. خروج چهره‌هایی چون اتمر و اکلیل نشان می‌دهد که اشرف غنی کنترول خود را بر متحدانش از دست داده است، بی‌اعتمادی و نارضایتی در تیمش افزایش یافته و هر کسی به دنبال گزینه‌های جدید سیاسی است. اشرف غنی به رغم تصوری که از خود به عنوان یک شخصیت مدیر، با هوش و چیزفهم دارد، برای اطرافیانش جالب نیست و کسی بالایش حساب نمی‌کند. برخی-از جمله خود من- به این نظر اند که بهتر است اشرف غنی برای دور دوم خود را نامزد نکند؛ چون نه تنها نمی‌تواند بحران‌های موجود را مهار کند، بلکه با رفتارهای نسنجیده، بحران‌های جدیدی را به وجود می‌آورد. به این ترتیب، رفتن کسانی مانند اتمر و حکیمی بزرگترین شکست برای اوست.

سیاستمداری که در آستانه‌ی انتخابات برای رسیدن به ارگ برای بار دوم تیم خود را از دست داده و اکنون مجبور است که به چهره‌های بی‌تجربه و گم‌نامی اتکا کند. اکنون اشرف غنی مرد تنهای شب‌های سیاست افغانستان شده است. رفتن اتمر از شورای امنیت ملی گمانه‌زنی‌های زیادی را به وجود آورده است. کمتر کسی شک دارد که او خود را برای انتخابات بعدی آماده می‌کند و کاندیدای مهمی برای احراز کرسی ریاست جمهوری به شمار می‌آید. متن استعفای آقای اتمر نشان می‌دهد که اختلافات شدیدی در تیم رییس جمهور وجود داشت و به هیچ وجه این استعفا به یکباره اتفاق نیفتاده است.

او قبلاً تصمیم خود را اعلام کرده بود و آقای غنی شخص مهمی به غیر از حمدالله محب که هیچ تجربه و تخصصی در مدیریت و مسایل نظامی و سیاسی کشور، به خصوص چانه‌زنی و ارتباط با دستگاه‌های خارجی دیپلوماتیک و استخباراتی ندارد، پیدا کرده نتوانست. جالب این‌جاست که متن استعفای آقای اتمر به گونه¬ای تنظیم شده است که او خود را مخالف تصمیم‌های اصلی حکومت نشان می‌دهد. همواره تصور این بوده است که شورای امنیت ملی محل اصلی تصمیم‌گیری‌های رییس جمهور بوده و نقش مشاور امنیت ملی‌اش در این تصامیم انکارناپذیر است، اما حالا آقای اتمر می‌خواهد فاصله‌اش را با تصامیم اشرف غنی حفظ کند؛ کاری که بی‌نتیجه به نظر می‌رسد؛ چون شورای امنیت ملی بیش از هر نهادی صلاحیت و امکانات مالی دارد و مورد اعتماد رییس جمهور هم است.

همچنان، شخصیت آقای اتمر به گونه‌ای است که نمی‌تواند در مسایل عمده‌ی کشور بی‌تأثیر باشد. او تلاش دارد که با فاصله‌گیری از تصامیم جنجالی رییس جمهور راهی برای نزدیکی و تعامل با جریان‌های سیاسی مختلف، به ویژه آن دسته از گروه‌هایی که از تصامیم مذکور آسیب دیده و یا به حاشیه رفته‌اند، پیدا کند.

با این حال، حتا اگر او نخواهد مسوولیت تصمیم‌های عالی حکومت را به عهده گیرد، در این واقعیت مشهود تغییری نمی‌آید که تیم اشرف غنی به لحاظ سیاسی و نظامی ناکام مانده است و یا حتا اگر سخت نگیریم، با بن‌بست شدیدی مواجه شده است. در حال حاضر، اشرف غنی بر تیم امنیتی و نظامی خود اعتماد سیاسی و کاری ندارد. تا جایی که علاوه بر مشاور امنیت ملی، وزیران داخله، دفاع و رییس امنیت ملی نیز استعفای خود را پیش کشیده بودند. همین موضوع به خوبی نشان می‌دهد که اشرف غنی تیم امنیتی خود را در سقوط غزنی و حمله‌ی راکتی بر ارگ مقصر و کاهل محسوب می‌کند. به نظر می‌آید که این دو حادثه در کابینه‌ی اشرف زلزله‌ی سیاسی به وجود آورده بود. حنیف اتمر از مقام خود کنار رفت و استعفای سه مقام ارشد دیگر پذیرفته نشد. واقعیت نیز همین است که غزنی در اثر بی‌کفایتی بخش امنیتی سقوط کرد. در این راستا، شاید طالبان قدرت کنترول شهرهای بزرگ را نداشته باشند، اما با سقوط موقتی ولایات عمده می‌توانند بحران و اضطرابات سیاسی و اجتماعی خطرناکی به وجود آورند که عمده‌ترین پیامد آن افزایش بی‌اعتمادی نسبت به توانایی و صلاحیت نهادهای امنیتی و نظامی کشور است.

طالبان با همین‌گونه مانورها توانسته‌اند که در نزد کشورهای منطقه اعتبار کسب کرده، روس‌ها و چینی‌ها عملاً روی این گروه در آینده حساب باز کرده‌اند. در حال حاضر، اشرف غنی می‌کوشد که رفتن اتمر را کم‌اهمیت جلوه دهد، ولی بدون شک با نگرانی رفتار او را تعقیب می‌کند. کسانی مانند آقای محب در عرصه‌ی مسایل دشوار نظامی و امنیتی و تعامل با کشورهای دیگر بی‌تجربه‌اند و فعلاً همه گمان می‌برند که او نمی‌تواند جای کسانی چون حنیف اتمر و رنگین دادفر سپنتا، مشاور پیشین امنیت ملی در زمان آقای کرزی را پر کند. سخنگویان ارگ جوان‌گرایی رییس جمهور را می‌ستایند و شخص اشرف غنی دلیل آوردن محب به شورای امنیت را موفقیت وی در سفارت افغانستان در واشنگتن اعلام داشت. از آن جایی که تجربه و دانش کاری برای موفقیت مدیران طراز اول مهم است، آقای محب برای موفقیت در شورای امنیت باید نبوغ و توانایی‌های فوق‌العاده‌ای داشته باشد تا بتواند جای خالی تجربه و دانش کاری را پر کند، ولی آوردن کسی مانند حمدالله محب در رأس شورای امنیت دلیلی جز یک‌دست‌کردن حکومت ندارد. آقای غنی شخص خودرای و خودمحوری است.

او دوست دارد مقامات عالی بلی‌گوی و گوش به فرمانش باشند. یک‌دست‌سازی کابینه‌ی اشرف غنی را بیشتر آسیب‌پذیر کرده و در نتیجه، وی می‌تواند تصمیم‌های اشتباه فراوانی بگیرد. او نیاز به کسانی دارد که نظر مستقل داشته و مشوره‌های درستی به وی بدهند. اطرافیان گوش به فرمان و بلی‌گوی باعث می‌شوند که رییس جمهور با خودرایی و مطلق‌گرایی رفتار کرده و عواقب رفتارهای خود را به درستی نسنجد.

8am

به گزارش رها پرس رییس جمهور غنی طی تماس تلفنی با «سرگئی لاوروف» در خصوص مذاکرات صلحی که قرار است در مسکو برگزار شود گفت‌وگو کرد.
غنی در این گفت‌وگوی تلفنی ضمن قدردانی از تلاش‌های دوستان منطقه‌ای و بین‌المللی به خصوص دولت روسیه به خاطر تامین صلح دائمی در افغانستان، گفت: برنامۀ همه جانبۀ صلح در کنفرانس دوم کابل که در مشورت با اقشار مختلف مردم افغانستان و حمایت جامعۀ بین‌المللی ترتیب داده شده بود چارچوب کلی را که صلح تحت مالکیت افغانستانی‌هاست، برای رسیدن به صلح سراسری و پایدار تعیین کرده است.
وی افزود: هرگونه نشستی که در راستای صلح برگزار می‌شود، اگر در هماهنگی کامل با این موضوع باشد، تاثیرگذاری بیشتر این نشست‌ها را در پی خواهد داشت.
همچنین در این تماس تلفنی، لاوروف، وزیر امور خارجۀ روسیه گفت: مسکو بر دستیابی صلح به مالکیت افغانستانی‌ها، متعهد بوده و برای هرگونه همکاری موثر آماده است و در هماهنگی با حکومت افغانستان هرگونه تلاش و همکاری را انجام خواهد داد.
دو طرف در این گفت‌وگوی تلفنی تصمیم گرفتند تا به منظور آمادگی‌ها و تاثیرگذاری بیشتر، مذاکرات صلح مسکو با تأخیر برگزار شود تا هر دو کشور به‌صورت مشترک برای این نشست آمادگی پیدا کنند و طرفین بر رایزنی‌های مشترک در خصوص چگونگی و زمان برگزاری این نشست و مدیریت مذاکرات توسط دولت‌های افغانستان و روسیه به توافق رسیدند.

.

داکتر عبدالله عبدالله رییس اجرائیه در نشست امروز شورای وزیران گفت: «اینکه شنیده می‌شود هلی‌کوپترهای ناشناس در برخی مناطق افغانستان داعش را تجهیز می کند کاملا بی اساس است. نیروهای امنیتی و دفاعی کشور در صف اول مبارزه با داعش قرار دارند و در این راه قربانی می‌دهند و نیروهای بین‌المللی نیز همکاری می‌کنند»
وی افزود دولت وضعیت امنیتی کشور، چالش‌های موجود، عوامل ایجاد ناامنی و پیشرفت‌های صورت گرفته را زیر نظر دارد و از دشمن غافل نیست.
داکتر عبدالله عبدالله همچنین اعلام آتش‌بس با طالبان در روزهای عید قربان را خواست مردم دانست و تاکید کرد افغان‌ها باید صاحب پروسه صلح باشند.
رئیس اجرایی از استعفای حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی، ابراز تاسف نمود و گفت: «آقای اتمر به عنوان یک مدیر توانا در دولت وحدت ملی با اقتدار وظایف خود را انجام می‌داد؛ اتمر نماینده شایسته‌ای برای امنیت ملی کشور بود، به خوبی توانست نهادهای امنیتی را هماهنگ کند و در تعامل با سایر کشورها همواره منافع ملی را مد نظرداشت.»
داکترعبدالله اختلاف نظر خود با اتمر روی برخی موضوعات را برخواسته از ماهیت کار سیاسی دانست و عملکرد مفید اتمر در دوران کاری‌اش را ستود.
همچنین افزود حکومت به برگزاری انتخابات و تامین امنیت متعهد است و اجازه نمی‌دهد برخی تصمیمات مصلحت‌اندیشانه به سلامت انتخابات ضربه بزند.
قابل ذکر است اگرچه پس از حملات راکتی به اطراف مسجد عیدگاه کابل در روز عید قربان، رئیس جمهور غنی از مسئولین سه نهاد امنیتی کشور خواسته بود استعفا دهد اما روز شنبه هفته جاری از تصمیم خود برگشت و استعفای وزرای امور داخله و دفاع و رئیس امنیت ملی را نپذیرفت.
گفته می‌شود مخالفت رئیس اجرایی با استعفای ناگهانی مسئولین عالی رتبه نهادهای امنیتی دلیل تغییر عقیده غنی بوده‌است.

لازم به ذکر است که ولسوالی فرخار در منطقه ختلان در جنوب کشور تاجیکستان واقع شده که مرز مشترک با ولایت تخار افغانستان دارد.
این رویداد عصر روز گذشته بوقوع پیوست که در نتیجه آن دو تبعه تاجیک جان خود را از دست دادند. پولیس ولسوالی فرخار تاجیکستان جزئیات بیشتری در این خصوص ارائه نکرده و فقط گفته است که احتمالا شلیک مرمی هاوان از سوی خاک افغانستان و یا از نزدیکی خاک افغانستان بوده است.
یک مقام محلی تاجیکستان اما در همین حال به رسانه های محلی تاجیک گفته که این مرمی هاوان احتمالا پس از آن شلیک شده که مهاجمان در جنگل های نزدیک مرز با نیروهای امنیتی روبرو شده اند.
این در رویداد در حالی به وقوع می پیوندد که چندی پیش نیز در یک حمله تروریستی که توسط گروه داعش به عهده گرفته شد، یک موتر، چهار توریست خارجی را در این کشور زیر گرفت و کشت.