دسته: سیاست

صدیق امرخیل اتشه فرهنگی سفارت افغانستان در امارات متحده عربی به پژواک گفته است که برخی دیپلومات های اماراتی هم اکنون وارد کشور شده و ماموریت شان را آغاز کرده اند.

ماموریت دیپلوماتیک امارات متحده عربی به دنبال انفجار موتر فاضلاب در چهار راهی زنبق در سال گذشته به حالت تعلیق در آمد.

همچنین پیش از آن رویداد تروریستی مرگبار، سفیر این کشور به همراه چندین دیپلومات اماراتی به دنبال انفجار در مهمان خانه والی قندهار در آن ولایت کشته شد.

 

انتظار می رود که اعضای این نهاد هفته آینده در پاریس در خصوص درج نام پاکستان در این فهرست تصمیم گیری کنند.

اگر نام اسلام آباد در لیست کشورهای حامی تروریسم در این نهاد جهانی مبارزه علیه پولشویی ثبت گردد، اقتصاد پاکستان با چالش های فراوانی مواجه خواهد شد

یک مقام ارشد پاکستان در همین حال به خبرگزاری رویترز گفته است که آمریکا و انگلیس از هفته ها پیش به دنبال درج نام اسلام آباد در این فهرست می باشد.

به گفته ی او، دو کشور همچنین کشورهای آلمان و فرانسه را نیز متقاعد کرده اند تا از این طرح حمایت کنند.

وی افزود: «ما اما در حال صحبت با این چهار کشور هستیم تا نام پاکستان در این فهرست جای نگیرد.»

لازم به ذکر است که پاکستان پیش از این نیز طی سال های 2012 الی 2015 تحت مراقبت این نهاد مبارزه علیه پولشویی بوده است.

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا همواره گفته است که پاکستان بازی دو گانه دارد و کمک های نظامی این کشور را برای مبارزه علیه تروریسم به صورت درست مصرف نمی کند.

مقامات کشورمان نیز همواره گفته اند که پاکستان برای تروریستان لانه های امن در خاک خود دارد.

 

گروه طالبان امروز (چهارشنبه) در نامه ای سرگشاده به شهروندان آمریکا اعلام کرد که این گروه به منظور خاتمه بخشیدن به جنگ های افغانستان وارد گفتگو می شود اما این پیشنهاد بدون توجه به توان نظامی آمریکا، به منزله خستگی آنها از جنگ نیست.

این گروه در نامه اش نوشته است: «ترجیح ما برای حل مسئله افغانستان از طریق گفتگوهای مسالمت آمیز است.»

طالبان همچنین افزوده است که آمریکا باید اشغال افغانستان را خاتمه بخشد و حق طالبان برای تشکیل دولتی بر پایه اعتقادات مردم افغانستان را بپذیرد.

این گروه خطاب به مردم آمریکا گفته است که سیاستمداران آمریکایی 17 سال پیش با سه شعار عمده از جمله 1-) تامین امنیت با از بین بردن به اصطلاح تروریستان 2-) پیاده ساختن قانون با ایجاد یک حکومت قانونی و 3-) نابودی مواد مخدر، نظامیان را وارد افغانستان کردند.

طالبان در نامه اش می گوید هم اکنون خود دولت مردان ارشد آمریکا اذعان می کنند که شمار گروه های تروریستی در افغانستان افزایش یافته که این ناکامی سران کشور آمریکا را نشان می دهد. از سویی افغانستان هم اکنون فاسد ترین کشور دنیا محسوب می شود که یکی از شعارهای اصلی سران آمریکا در ابتدا «پیاده ساختن قانون در افغانستان» بود. کشت و تولید مواد مخدر هم براساس آمارهای رسمی دولتی و بین المللی در افغانستان در سال 2017 به بالاترین رقم خود رسید.

این گروه خطاب به مردم آمریکا می افزاید که این دستاوردهای سران آمریکا پس از حمله به افغانستان بوده که هیچ یک از شعارهای اصلی شان را برآورده نساخته و بلکه میلیاردها دالر به اقتصاد آمریکا ضربه زده و جان هزاران تن دیگر را گرفته است.

لازم به ذکر است که گروه طالبان در حالی این نامه سرگشاده را برای مردم آمریکا می فرستد و در آن صحبت از گفتگو و صلح می کند که چندی پیش گزارش هایی مطرح گردید که گویا دفتر شورای امنیت ملی کشور صحبت های مخفیانه ای را با این گروه آغاز کرده است.

مسئولین دفتر شورای امنیت ملی اما این گزارش ها را رد می کند.

شاه حسین مرتضوی سخنگوی رئیس جمهوری کشور صفحه اجتماعی اش گفته است که نجیب الله آزاد معاون دفتر سخنگوی محمد اشرف غنی بخاطر غیرحاضری های طولانی اش از وظیفه برکنار شده است.

آقای مرتضوی افزوده است که از این پس نجیب الله آزاد در صحبت هایش نمایندگی از دولت نمی کند.

نجیب الله آزاد ماستر اداره و مدیریت تقریبا 9 ماه پیش با پیشنهاد نادر نادری در بست فوق رتبه به عنوان معاون سخنگوی رئیس جمهوری تعیین شد.

لازم به ذکر است که نجیب الله آزاد پیش از انتخاب در دفتر ریاست جمهوری به عنوان معاون سخنگو، یکی از منتقدان سر سخت محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور بود.

او در یکی از مصاحبه هایش گفته بود که سیاست های اصلاحی آقای غنی زمینه پیدا کردن پول را برای حلقه ای خاص که نزدیک به رئیس جمهور بوده فراهم کرده است.

عبدالله عبدالله در سیمیناری که زیر عنوان “رویکردهای مختلط دانشگاه امریکایی افغانستان در مورد پیشرفت‌های زنان” امروز (سه شنبه، ۲۴ دلو) در قصر مرمرین برگزار شده بود، گفت: بانوان مهم‌ترین نقش‌آفرینان در جامعه‌اند. تجربۀ سال‌های پسین نشان داده است که بانوان هم‌گام با مردان در زمینه‌های آزادی بیان، امور اجتماعی، اقتصاد، تجارت، امنیت، صلح و دست‌آوردهای دیگر امروزی کشور سهم فعال داشته‌اند.

عبدالله عبدالله، از تلاش بانوان به خاطر به دست آوردن حقوق‌شان در جامعه و سهم گرفتن‌شان در روند حکومت‌داری، به نیکویی یاد کرد. رییس اجراییه وعده سپرد که حکومت وحدت ملی متعهد است تا از بانوان و برنامه‌های‌شان به خاطر سهم گرفتن در ساختن یک جامعه سالم و مرفه حمایت نموده و در راستای توانمندسازی آنان در بخش‌های مختلف هم‌کاری جدی می‌نماید.

عبدالله عبدالله برگزاری چنین سیمینارهایی را به منظور بلند رفتن آگاهی بانوان و دست یافتن‌شان به اهداف بزرگ پر اهمیت شمرده از همکاران و نهادهای بین‌المللی به ویژه از دانشگاه امریکایی در افغانستان، به خاطر حمایت از بانوان و بلندبردن ظرفیت‌های علمی و کاری‌شان سپاس‌گزاری نمود.

آقای کنیت هولاند، رییس دانشگاه امریکایی افغانستان از حضور رییس اجراییه در این سیمینار سپاس‌گزاری نموده، افزود: حمایت حکومت از بانوان و برنامه‌های شان برای آنان انگیزۀ فراوان‌تر می‌دهد و مسؤولان دانشگاه امریکایی افغانستان نیز تلاش می‌کنند تا به منظور بلندرفتن ظرفیت‌های علمی بانوان و دست یافتن شان به عرصه‌های مختلف اجمتاعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی اقدامات لازم را انجام دهند.

رییس دانشگاه امریکایی نیز نقش بانوان را در جامعه مهم دانسته تأکید کرد که سهم بانوان در عرصه‌های اقتصاد، تجارت، رهبری، توسعه و پیشرفت ضروری و سازنده است. وی هم‌چنان اضافه کرد که هدف این سیمینارها توانمندسازی هرچه بیشتر بانوان است.

 

گارت بیلی، نماینده نخست وزیر انگلستان، با ابراز حمایت از فشارهای مالی امریکا بر اسلام آباد اظهار داشت که بهترین راه برای رسیدن به صلح ادامه گفت ‌وگو میان افغانستان و پاکستان است.
این مقام بلند پایه انگلیس در مورد فشارهای امریکا گفت:” هدف از فشار وارد کردن جزا دادن نیست. هدف فشار این است که تحرکات مسلحانه پایان یابد و افغانستان آینده امن داشته باشد.”
به گفته آقای بیلی، بریتانیا با افغانستان متعهد است و موضع این کشور نیز در قبال افغانستان روشن می باشد.
وی افزود:” ما می‌خواهیم که به رهبری افغانستان و پاکستان گفت ‌وگو ها صورت گیرد و در نتیجۀ آن صلح تامین شود. ”
آقای بیلی در پاسخ به پرسشی در مورد خط دیورند چنین اذعان کرد: «فکر می ‌کنم این پرسش صد سال پیش تاحد زیادی با بریتانیا پیوند داشت. اما اکنون مهم این است که افغانستان و پاکستان در این مورد فیصله ی مشترک کنند که مرز باید کجا باشد. هیچ کشور سومی نباید نظر خود را بر آنها تحمیل کند.”

 

تغییرات در نهادهای امنیتی زیر نام «اصلاحات» صورت می‌گیرد. اما گفته می‌شود اکثریت‌ ۱۶۴ درجه ‌دار ارتش افغانستان که با حکم رئیس جمهور باز نشسته شده اند وابسته به یک جناح و قوم مشخص افغانستان می‌باشد.

ستون فقرات ارتش افغانستان متشکل از نیروهای مجاهدین سابق و حزب دموکراتیک خلق می‌باشد. برخی نمایندگان پارلمان افغانستان مدعی هستند که رهبری حکومت زیر فشار امریکایی‌ها در تلاش کنارزدن چهره‌های وابسته به مجاهدین و حزب دموکراتیک خلق هستند. در سه و نیم سال گذشته تلاش شده است که افراد با تجربه و مسلکی از سمت‌های کلیدی و تأثیرگذار کنار گذاشته شود و افراد تازه ‌وارد و جوان روی صحنه آیند. شانس بیشتر از آن کسانی است که کورس‌های نظامی را در کشورهای غربی به ویژه امریکا فرا گرفته‌اند. این درحالی است که اعضای نیروهای امنیتی افغانستان در جنگ با تروریسم بهای سنگین پرداخته‌اند.

اشرف‌غنی، رییس‌جمهور افغانستان به‌ تاز‌گی حکم بازنشستگی ۱۶۴ درجه ‌دار ارتش افغانستان را امضا کرده است و قرار است در روزهای نزدیک ده‌ها تن از افسران بلندرتبۀ وزارت داخله نیز بازنشسته شوند.

اشرف‌غنی از هنگام رسیدن به ارگ ریاست ‌جمهوری پیوسته بر اصلاحات و تغییر در ساختار نهادهای امنیتی به ویژه ارتش افغانستان تأکید کرده است. او ساختار نیروهای امنیتی را «نامتوازن» و «یکجانبه» می‌داند و به همین دلیل تلاش می ‎ورزد تعادل نسبی را در رده‌های بالا، میانی و بدنۀ نیروهای امنیتی افغانستان برقرار سازد.

اشرف‌غنی به منظور تحقق برنامه‌هایش در ارتش و نهادهای امنیتی، تلاش ورزیده است که افراد مورد اعتمادش را در رهبری وزارت‌های دفاع ملی و امور داخله و ریاست عمومی امنیت ملی به کار گمارد.

نقض قانون ذاتی افسران

دولت افغانستان مدعی است که درجه ‌داران بر بنیاد قانون امور ذاتی افسران بازنشسته شده‌اند. دولت افغانستان قانون امور ذاتی افسران را تعدیل کرد و به مجلس فرستاد. مجلس نماینده‌گان تعدیلات حکومت را «عجولانه» خواند و آن را با شرایط افغانستان ناسازگار عنوان کرد. به همین دلیل، نمایندگان مجلس با اکثریت آرا طرح تعدیل قانون امور ذاتی افسران را رد کردند. اکنون، ریاست جمهوری بر بنیاد فرمان تقنینی، جنرالان ارتش را بازنشسته ساخته است. این درحالی است که قانون گذشتۀ امور ذاتی افسران همچنان نافذ می ‌باشد. در موجودیت قانون، فرمان تقنینی جایگاهی ندارد.

در قانون امور ذاتی افسران سن تقاعد برای درجه داران ۵۰ الی ۵۲ سال ذکر شده است. برای افسران نیز سن ۶۰ سال در نظر گرفته شده و برای جنرالان با توجه به درجه آنان سن ۶۵ الی ۷۰ سال قید شده است. اما فهرست بازنشسته‌گان ارتش نشان می‌دهد که قانون امور ذاتی افسران نقض است. در میان بازنشستگان چهره‌های جوان و خوشنام ارتش افغانستان نیز مشاهده می‌شود. افرادی ‌که تا رسیدن به سن قانونی تقاعد 20 سال دیگر فاصله دارند!

مبارزه با فساد با تغییر قراردادی‌ها

نهادهای امنیتی افغانستان سالانه دست‌ کم چهار و نیم میلیارد دالر هزینه بر می‎دارند. بر بنیاد گزارش نهادهای ناظر بین‌المللی از جمله ادارۀ بازرس ویژۀ ایالات متحده امریکا، بخش قابل توجه این رقم از سوی رهبری و افسران بلندرتبۀ امنیتی افغانستان در شانزده سال گذشته حیف ‌ومیل شده است. در موارد بسیاری گزارش شده است که سربازان و افسران نهادهای امنیتی در خطوط مقدم جبهه آب و نان نداشته‌اند و هزینۀ تغذیۀ آنها را مسوولان به جیب زده‌اند.

در بخش تدارکات نهادهای امنیتی افغانستان فساد گسترده وجود دارد. مأموران عادی بخش تدارکات وزارت‎های داخله و دفاع صاحب اپارتمان‌های مجلل در کابل و دیگر شهرهای افغانستان شده‌اند.

رهبری حکومت وحدت ملی متعهد گردیده بود که فساد را از نهادهای امنیتی برچیند. اما در سه و نیم سال گذشته در زمینۀ ریشه‌ کن سازی فساد کاری صورت نگرفته است. تنها ابتکار رهبری نهادهای امنیتی تغییر قراردادی‌ها بوده است. قراردادی‌های پیشین را عوض کرده و افراد و کمپنی‌های نزدیکان و شرکای خویش را شامل پروژه‌های وزارت‌های داخله و دفاع ساخته‌اند.

مبارزه با فساد در حکومت افغانستان سیاسی و گروهی شده است.

رتبه‌های فرمایشی

ارتش افغانستان هزاران جنرال دارد. جنرال نیروهای امنیتی افغانستان به مراتب بیشتر از بسیاری از کشورهای جهان است.

تفویض رتبۀ نظامی در افغانستان بر بنیاد شایست‌گی، تعهد و تجربۀ آدم‌ها صورت نمی ‌گیرد. بسیاری از این جنرالان «یک‌شبه» عالی‌ترین رتبۀ نظامی و حربی را گرفته‌اند. بسیاری از افرادی ‌که رتبۀ جنرالی را کسب کرده‌اند، وابسته به خانواده‌های رهبران جهادی و سیاسی کشور بوده‌اند.

رییس‌جمهور غنی نیز در دورۀ مأموریتش رتبه‌های فرمایشی بسیاری را به یک گروه قومی مشخص تفویض کرده است. او به ‌گونۀ نمونه در یک سال برخلاف تمام قوانین نافذه چندین رتبۀ نظامی به طارق ‌شاه بهرامی وزیر دفاع ملی داده است. همچنان تلاش ورزیده است که افراد نزدیک خویش را در سمت‌های مهم ارتش و نهادهای امنیتی افغانستان به کار گمارد. چنانچه پیشتر جنرال دوستم معاون «تبعیدی» ریاست جمهوری، آقای غنی را متهم «لوگر» بازی کرد.

این اقدمات همزمان با گسترش ناامنی و جنگ در افغانستان صورت می‌گیرد. خشونت‌ها بیش از هر زمان دیگر در پایتخت و ولایات افزایش یافته است. منتقدان می‌گویند که غنی بدون در نظرداشت وضعیت جاری کشور برنامۀ تصفیۀ نهادهای امنیتی از مخالفان سیاسی‌اش را دنبال می‌کند. آنها می‌گویند که امروزه اولویت مبارزه با تروریسم و جلوگیری از حملات هراس‌افگنانه است، نه برخوردهای سلیقه‌یی و تیمی با ارتش و نیروهای امنیتی.

کمیسیون مستقل انتخابات همچنین از تعهد جامعه جهانى و حکومت براى تمویل انتخابات ولسى جرگه و شوراهاى ولسوالى استقبال کرد.

وسیمه بادغیسی معاون عملیاتی کمیسیون مستقل انتخابات، به آژانس خبرى پژواک گفت که برگزاری انتخابات ولسی جرگه و شوراهای ولسوالی، توسط تذکره های ورقی که کم هزینه ترین شیوه است صورت می گیرد و احتمال دارد که در این انتخابات، از ۷۰ تا ۹۰ میلیون دالر بودجه نیاز شود.

وی، با بیان اینکه بودجه پیش بینی شده، نسبت به انتخات های گذشته پائین تر می باشد گفت که  حدود ۹۰ درصد بودجه انتخابات را، جامعه جهانی و ۱۰ درصد دیگرش را حکومت می پردازد که دراین قسمت تعهد صورت گرفته است.

بادغیسی، مصارف تهیه فهرست رایدهندگان را حدود ۲۹،۴ میلیون دالر عنوان کرده، گفت که بودجه تهیه فهرست رایدهندگان، از طرف نهادهای بین المللی با همکاری نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان پرداخت گردیده است.

معاون عملیاتی کمیسیون  مستقل انتخابات، درادامه گفت: “همین حال هم کتاب های تهیه لیست رای دهندگان، توسط یک شرکت در دبی در حال تدوین شدن است و بودجه آن، از پولی پرداخت می شود که نهادهای بین المللی کمک کرده اند.”

درعین حال سید حفیظ الله هاشمی کمیشنر کمیسیون مستقل انتخابات، ناامنى را یک چالش جدى در برابر انتخابات دانست و گفت: “در زمان تثبیت مراکز رای دهی، حدود ۳۰ ولسوالی از تصرف حکومت بیرون بود و احصائیه اخیر نشان می دهد که این تعداد به ۴۰  ولسوالى رسیده است و امکان دارد که تا روز انتخابات، ساحات بیشتری در تصرف مخالفان بیفتد.”

وی، با اشاره به امضای تفاهمنامه کمیسیون مستقل انتخابات با ارگان های امنیتی، گفت که به اساس این تفاهمنامه، نهادهای امنیتی مسئولیت تامین امنیت مراکز و محلاتی که در آن ثبت نام رایدهی صورت می گیرد را به عهده دارند.

موصوف، با بیان اینکه نهادهای امنیتی به کمیسیون اطمینان داده اند که قبل از انتخابات و در روز انتخابات، امنیت مراکز رایدهی را تامین می کنند، اظهار امیدواری کردکه مسئولان امنیتی، به تعهدات شان عمل کرده و ساحاتی را که در تصرف دشمن است، از وجود مخالفان پاککاری کنند.

ازسویى هم یوسف رشید رئیس اجرایی موسسه انتخابات و عادلانه افغانستان یا فیفا گفت که جامعه جهانی آماده است که بودجه انتخابات را پرداخت کند؛ اما به شرطی که زمینه برگزاری انتخابات از سوی کمیسیون مستقل انتخابات و  حکومت مساعد گردد.

همچنان وی، ناامنی را یک چالش جدی سدراه برگزاری انتخابات عنوان کرده، گفت که وقتى کارمندان  کمیسیون مستقل انتخابات مراکز رایدهی را سروی کرده نتوانند، چه تضمینى وجود دارد که صدها تن  باشنده گان آن مناطق در انتخابات شرکت کنند .

وی گفت که در انتخابات های گذشته نگرانی در مورد مناطق جنوب، شرق و جنوبشرق وجود داشت؛ اما اکنون مناطق غرب، شمال، شمالشرق و حوزه مرکزی و شماری از ساحاتى دیگر کشور که هیچگونه مشکلی نداشت نیز ناامن شده است، که این مایۀ نگرانی جدی است.

موصوف، با بیان اینکه تاکنون ابتدایی ترین اقدامات در تامین امنیت انتخابات صورت نگرفته است، افزود: “ایجاب می کرد که یک کمیته منظم به سطح وزرا شامل وزیران داخله، دفاع، رئیس امنیت ملی و در راس کمیسیون مستقل انتخابات، وجود میداشت و به شکل منظم پیشرفت های امنیتی را ملاحظه و آن را در بحث انتخابات به بررسی می گرفتند.”

اوگفت:” فقط کمیسیون یک تفاهمنامه را با نهادهای امنیتی امضا کرده، مگر تاحال اقدامات عملی صورت نگرفته است.”

رشید، با بیان اینکه برگزاری انتخابات با چالش های جدی همراه خواهد بود، گفت که اگر به امکانات و تدابیر گذشته انتخابات برنامه ریزی شود، ترس وجود دارد که قسمت های عظیمی از ساحات کشور از انتخابات حذف شود و شمار زیادی از شهروندان، نتوانند پای صندوق های رای بروند و از حق رای شان استفاده کنند.

رئیس اجرایی موسسه انتخابات آزاد و عادلانه افغانستان، گفت که اگر کمیسیون در سراسر کشور انتخابات را برگزار کند و زمینه مشارکت را برای تمامی واجدین شرایط مساعد بسازد، با آنهم اگر سکتور امنیتی نتواند امنیت را تامین کند، بالای برگزاری انتخابات سرتاسری، شک وجود خواهد داشت.

اما نصرت رحیمی معاون سخنگوی وزارت امور داخله، گفت که در حال حاضر بخاطر تامین امنیت ساحات به منظور برگزاری انتخابات، در ۲۰ ولایت عملیات جریان دارد و ساحات در حال امن شدن است.

وی افزود: “به مردم افغانستان اطمینان می دهیم که ساحات و محلاتی که صندوق های رایدهی گذاشته می شود و از طرف کمیسیون مستقل انتخابات محلات تعیین می شود، از (الف) تا (ی) تمامش را ما اطمینان می دهیم که به شکل جدی آن را تامین امنیت می کنیم.”

 

در این مستند کوتاه ده دقیقه ای که شبکه «سی ان ان» آن را تهیه کرده است به طور مختصر درباره حمایت سازمان سیا (سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا) از گلبدین حکمتیار گفته می شود.

متن زیر ترجمه ای از گفته های راوی این فیلم مستند و کارشناسانی است که در خصوص گلبدین حکمتیار سخن می زنند:

«دوست دیروز! اما دشمن امروز آمریکا!»

این است داستان روابط آمریکا با صدام حسین و مانوئل نوریگا. و اگر بخواهیم نامی در این لیست اضافه کنیم، آن نام گلبدین حکمتیار نخست وزیر (وقت) افغانستان است. مردی در قلب وحشت افغانستان! مردی که با مالیات آمریکایی ها به قدرت رسید.

کابل افغانستان، شهری که زمانی گلستان بود. اما هم اکنون چهره جهنم دارد. این جا کابل پس از  خروج ارتش شوروی است. و این هم نخست وزیر کابل افغانستان، یعنی گلبدین حکمتیار. او که زمانی مرد سازمان سیا بود، هم اکنون افغانستان را تبدیل به کشوری پر از ترور و وحشت کرده است. حکمتیار دو سال است که روی ساکنان کابل آتش می ریزد و حملات گسترده می کند. از قلب این هرج و مرج است که گلبدین حکمتیار موفق می شود تروریستان بین المللی بالقوه اش را جلب و جذب کند.

این مرد چه کسی است؟ گلبدین حکمتیار؟ که پایتخت کشور خودش را نابود می کند و افراط گرایی را در کل جهان تبلیغ می کند.

گلبدین حکمتیار خلق شده سازمان های استخباراتی آمریکا و پاکستان است. موفقیت او در واقع ناشی از میلیاردها دالری است که او از سازمان سیا برای مبارزه علیه شوروی گرفت. آمریکا حکمتیار را مطابق میلش حمایت کرد تا بتواند شوروی را وارد جنگی مانند ویتنام کند.

استراتژی کلی سازمان سیا در این خصوص کاملا موفقیت آمیز بود.

شوروی پس از 9 سال جنگیدن در باتلاق ساخته خودش گیر افتاده بود. آخرین سربازان شوروی در 1989 افغانستان را ترک کردند.

دستاورد کلی بسیار خوب بود، اما برخی اشتباهات همچنان باقی ماندند! برخی اشتباهات چشمگیر!

اشتباه شماره یک_  آمریکا و بخصوص دونالد ریگان رئیس جمهوری (وقت) آمریکا افغانستان را نادیده گرفتند و مسئولیت امور را به دوش پاکستان واگذار کردند.

اشتباه کلیدی اینجا بود که بسیاری از کمک های آمریکا به مجاهدین افغانستان از طریق پاکستان داده می شد.

پاکستان هم حکمتیار را با سلاح ها و مهمات آمریکایی سرازیر کرد و قدردانی حکمتیار را نیز به آنها (آمریکایی ها) می رساند. پاکستان روابط خوب و دیرینه ای با حکمتیار داشت.

رویکرد آنها (آمریکایی ها) این بود کمک ها را به کسانی بدهند که می توانند موثرتر علیه شوروی ها بجنگند. پاکستان نیز گفته بود که حکمتیار و گروهش این کار را انجام می دهند.

اشتباه شماره دو_ پاکستان گزارش می داد که حکمتیار بسیار عالی علیه شوروی ها می جنگد. در حالیکه او پس از 13 سال هیچ دستاوردی در میدان نبرد نداشت و حتی متحمل تلفات سنگینی شد.

گلبدین یک فرمانده نظامی نیست، او یک رهبر سیاسی است.

اشتباه شماره سه_  واشنگتن تصمیم گرفت تا دستور کار سیاسی حکمتیار را نادیده بگیرد. (رویای دیرینه تقویت یک انقلاب اسلامی و استفاده از ترور)

از اوایل سال 1981 شماری از اعضای دیگر جبهه های مقاومت افغانستان به واشنگتن می آمدند و به هر گوشی که پیدا می شد از اراده گلبدین حکمتیار برای کشتار مردم سخن می گفتند. سازمان سیا اما از موارد عمده نقض حقوق بشر گلبدین حکمتیار که بسیار بالا هم بود چشم پوشی کرد.

در سال 1985، حکمتیار با هزینه سازمان سیا به آمریکا سفر کرد، اما با رئیس جمهور دیدار نکرد. در همان زمان، سناتور «گوردون همفری» که یکی از طرفداران اصلی مقاومت افغانستان در برابر شوروی بود، در نامه ای به وزیر خارجه وقت آمریکا نسبت به گلبدین حکمتیار هشدار داد.

او در نامه اش نوشته بود: «اگر گلبدین حکمتیار به قدرتمندترین بازیگر (افغانستان) مبدل شود، به هیچ عنوان حمایت از او به نفع ایالات متحده آمریکا نیست.»

اما به طور اعجاب آوری، حکمتیار توانست سازمان سیا را تا زمانی که عملیاتش در افغانستان در تاریخ یکم جنوری 1992 پایان یابد در کنار خود حفظ کند.

اما پس از آن، گلبدین علیه سازمان سیا شد و در گفتگویی با خبرنگار سی ان ان اعلام کرد که اتهامات تروریستی که بر او وارد شده تنها بخشی از تبلغیات سازمان سیا علیه وی می باشد.

او پس از آن (تا سال 1994، زمان پخش این مستند) با سلاح هایی که از پاکستان گرفته بود کابل را زیر آتش خود قرار داد، اما هیچ گاه نتوانست کابل را به تصرف خود بگیرد.

 

امرالله صالح رئیس پیشین امنیت ملی و رئیس روند سبز افغانستان در واکنش به اظهارات تازه گلبدین حکمتیار گفته است که رهبر حزب اسلامی افغانستان از بیماری روانی رنج می برد.

آقای صالح در صفحه اجتماعی اش نوشته است: «او (حکمتیار) تکلیف دارد و از افسردگی شدید و زجر روانی رنج می برد. او به درمان و طبابت روانی نیاز دارد؛ اما متاسفانه شفاخانه علی آباد (بیمارستان روانی) جایی برای آدم های مهم و یا وی آی پی ندارد.»

لازم به ذکر است که گلبدین حکمتیار به تازگی در مصاحبه ای با شبکه آریانا گفته است که کشته شدن انسان های بی گناه در هر گونه عملیات از طرف هر گروهی حرام است، اما در عین حال عملیات استشهادی را که مانند عملیات انتحاری است، یک وظیفه مقدس بیان کرد.

وی گفت: «شما می‌گویید انتحاری ولی ما می‌گوییم استشهادی. عملیات انتحاری عملیات است که کسی از زندگی خود بیزار آمده و خودکشی می‌کند انتحاری یعنی خودکشی، عملیات استشهادی یعنی عملیات که کشته شدن آن درین عملیات 100 درصد یقینی است ولی بر اهداف مقدسی است قطعا ما ازین حمایت می‌کنیم.»

او همچنین داعش را یک پروژه ایرانی عنوان کرد و گفت که ایران از فقر اقتصادی مهاجران افغان در آن کشور استفاده کرده و آن را برای جنگ به سوریه و عراق اعزام می کند.

امرالله صالح در صفحه اش می نویسد که آقای حکمتیار یک بار دیگر حملات انتحاری و قتل عام را مشروع و حلال دانسته است. «اگر می خواهید بدانید چرا او این چنین آشفته زندگی می کند، کوشش کنید دنیا را از دید او ببینید نه از دید خود.»

آقای صالح افزوده است: «او (حکمتیار) بیش از چهل سال عمر خویش را صرف کرد تا اگر شود کلید قدرت و بهشت را از طریق دست بوسی و مزدوری به سازمان های استخباراتی خصوصا نظامیان پاکستان بدست آورد. (اما) نشد.»

رئیس پیشین امنیت ملی می افزاید حکمتیار که افسرده و سراپا عقده و انتقام است، با بیان حرف های دور از عقل می خواهد خود را مطرح کند.

آقای صالح همچنین در پایان می نویسد از آنجایی که داکتر روانی رازدار وجود ندارد تا پس از تداوی حکمتیار کتابی درباره او ننویسد، تکلیف او بیشتر خواهد شد و ما از روی اصول صلح و جنگ باید عذرش را بپذیریم.

در عین زمان، این خبرها با خبر انفجار مرگبار موتر آمبولانس در قلب شهر کابل خنثی گردید، انفجار مرگباری که دست کم 103 تن را به کام مرگ فرستاد و 235 تن دیگر را زخمی کرد. جنرال جوزف ووتل فرمانده فرماندهی مرکزی آمریکا نیز در زمان انفجار در همان نزدیکی ها بود.

ادامه این خشونت ها پس از مداخله 16 ساله آمریکا در افغانستان سوال های اساسی ای را در خصوص نیاز و توانایی نظامی آمریکا برای رسیدگی ریشه ای به مشکلات امنیتی داخل افغانستان که به طور فزاینده ای با منافع امنیتی اصلی آمریکا فاصله می گیرد، بوجود می آورد.

صحبت های این چنینی مانند افزایش نیرو، افزایش عملیات و یا حملات چیزهای تازه ای نیستند. فقط تاریخ در حال تکرار است.

این یک هزار سرباز تازه هم وارد گرداب افغانستان می شوند، درست مانند تصمیم پنج مورد افزایش پیشین که توسط استراتژیست های نظامی و سیاسی اتخاذ گردید. آنها به وضوح فراموش کرده اند که (شاید هیچ راه حل نظامی برای حل یک مشکل از اساس سیاسی وجود ندارد.)

اولین بار در سال 2008 و زمانی که شورشیان طالبان برخی از مناطق روستایی را به تصرف گرفته بودند، جورج دبلیو بوش رئیس جمهوری وقت آمریکا با اعزام 8 هزار سرباز اضافه تصمیم به افزایش قوا گرفت. باراک اوباما رئیس جمهوری پیشین ایالات متحده نیز بلافاصله پس از به قدرت رسیدن، دستور اعزام 21 هزار سربازه تازه نفس را داد.

سپس و پس از دست کم سه بار بررسی روی یک استراتژی جدید، اوباما اعلام کرد که 30 هزار سرباز دیگر به افغانستان اعزام می شود. زمانی رسید که بیش از یک صد هزار نیروی آمریکایی در افغانستان حضور داشتند. سرانجام اوباما (با استراتژی خروج تدریجی) در زمان ترک دفترش، در حدود 10 هزار سرباز را در افغانستان نگه داشت.

دونالد ترامپ وارد کار می شود و با وجود تفکر اولیه اش که بر خروج کامل تمرکز داشت، در نهایت تسلیم به نظر جنرالان نظامی اش شد و استراتژی افزایش نیرو تا 4 هزار الی 5 هزار سرباز را اعلام کرد.

در نهایت به استراتژی آخر یعنی افزایش احتمالی یک هزار سرباز شجاع که پنجمین تلاش برای افزایش نیروها است می رسیم.

براساس گزارشی از واشنگتن پست، این یک هزار سرباز اضافه قرار است به استراتژی حال حاضر آمریکا به منظور تقویت سربازان افغانستان برای سرکوب شورشیان طالبان در فصل نبرد محلق شوند.

شاید این سوال برای یک ناظر با منطق پیش بیاید که چطور 15 هزار سرباز می خواهند شورشیان طالبان را سرکوب کنند، در حالیکه زمانی یک صد هزار سرباز آمریکایی عالی نتوانست این کار را بکنند؟

جدا از صحبت های جنگ طلبانه، بیایید برخی مشکلات و واقعیت های ناخوشایند که توسط خود سرویس تحقیقات کنگره واشنگتن ارائه شده نگاهی اندازیم:

1. پس از 16 سال تلاش آمریکا در افغانستان، هم اکنون شماری زیادی از ولسوالی ها و مناطق افغانستان یا تحت کنترل طالبان هستند و یا در آنجا درگیری ها در جریان است.
2. تلفات نیروهای امنیتی افغانستان در سال 2016 به رقم تقریبی 6700 تن رسید؛ رقمی که فرماندهان آمریکایی آن را غیرقابل تحمل عنوان کردند.
3. طالبان همواره توانسته اند روی پناهگاه های امن شان در پاکستان تکیه کنند، و در آینده نیز همین طور خواهد بود. این فرمولی برای دوام شورش آنهاست.
4. اقتصاد افغانستان همچنان قادر به حمایت خود نیست. بدین معنا که نیروهای امنیتی افغانستان بدون پول مالیات دهندگان آمریکایی نمی توانند روی پای خود بایستند.
5. با وجود دو دهه تلاش در راستای مبارزه علیه مواد مخدر، تولید خشخاش در سال 2017 به رکوردی بی سابقه رسید. درآمد حاصله از فروش هیروئین نه تنها بودجه طالبان را تامین می کند، بلکه به افزایش زمین های خشخاش و ساخت عمارت های مجلل توسط برخی مقامات فاسد افغانستان نیز می انجامد.
6. انتخابات ریاست جمهوری هم در سال 2009 و هم در سال 2014 با اتهام تقلب گسترده همراه بود. این امر خود مشروعیت دولت افغانستان را به شدت زیر سوال می برد.

آمریکا در تلاش بوده تا دولت مرکزی قدرتمندی را بر جامعه افغانستان که پیش تر بر اساس قدرتمندی و خودمختاری محلی پا برجا بوده، مسلط کند. شاید آمریکا روزی بفهمد که دلیل اینکه افغانستان قرن ها بدون حکم ران بوده، بخاطر این است که در واقع افغانستان قابل حکم رانی نیست؛ نه اینکه حضور آمریکا را کم داشته است.

از سویی دیگر، اساس حقوقی جنگ افغانستان نیز زیر سوال است. نیروهای آمریکایی در نبردی اعلام نشده در چارچوب صلاحیت قانونی اما مبهم «استفاده از نیروی نظامی» پس از رویداد حملات یازدهم سپتامبر حضور دارند.

«صلاحیت قانونی استفاده از نیروی نظامی» این صلاحیت را می دهد که علیه آن دسته از ملت ها، سازمان ها و یا اشخاصی که در طرح ریزی، ارتکاب، و یا کمک به حملات یازدهم سپتامبر دست داشتند، و یا به مرتکبین این حملات پناهگاه دادند، اقدام نظامی صورت بگیرد. اما در واقع این صلاحیت به طور کل توجیه بسیار کمی برای بیش از یک نیم و دهه حضور نظامی و ملت سازی دارد.

برای شروع، بسیاری از شورشیان طالبان امروز ملی گراهای مسلمان هستند که تنها به دنبال خروج نیروهای نظامی از سرزمین شان می باشند. آنها ارتباط بسیار کم و یا اصلا ارتباطی با حملات یازدهم سپتامبر ندارند، و در حال حاضر نیز کمتر تهدیدی از جانب طالبان به ایالات متحده آمریکا دیده می شود. رنج آور است که گفته شود سربازان آمریکایی حال حاضر در افغانستان در واقع در زمان حملات یازدهم سپتامبر در تقریبا 18 سال پیش تنها نوزادانی بیش نبودند.

برخی تیزبین های نظامی و کنگره ممکن است به حضور تازه شاخه خراسان گروه تروریستی داعش در شرق افغانستان اشاره کنند.

گروه داعش نه در بین النهرین و نه در افغانستان در سال 2001 وجود داشت؛ از این رو آنها نمی تواند زیر چتر «صلاحیت قانونی استفاده از نیروی نظامی» قرار بگیرند.

وظیفه اخلاقی و قانونی کنگره آمریکا این است تا 1-) پیش نویس طرح قانونی جامعی را آماده سازد که عملیات های معاصر آمریکا در افغانستان را توجیه کند، و یا 2-) هر چه سریع تر سربازان زن و مرد آمریکایی را به خانه فراخواند، پیش از آنکه تعداد بیشتری از آنها در نبردی بی حاصل که به وضوح هیچ ارتباطی با منافع استراتژیک حیاتی ندارد، کشته شوند.

دونالد ترامپ سومین رئیس جمهوری آمریکا است که دستور به افزایش حضور نظامی می دهد و ممکن شدن غیرممکن را از سربازان می خواهد.

دیگر مدت ها از زمانی که باور به افزایش حضور نظامی و یا تغییر رهبری و یا دیگر تاکتیک های کهنه توسط مداخله گران ارشد واشنگتن گذشته است. در سیاست افغانستان در واقع هیچ چیز جدیدی وجود ندارد.

سیاست خارجی واقع گرا و محتاط، استراتژیست هایی را می طلبد که تشخیص دهند برخی جنگ ها در واقع قابل پیروزی نمی باشند، دست کم جنگی که در چارچوب تعهداتی مداوم و مقرون به صرفه باشد.

جنرال هربرت مک مستر مشاور امنیت ملی آمریکا می گوید یا بهتر است بگوییم اذعان می کند «مشکلاتی وجود دارند که با منافع مردم آمریکا سر ستیز دارد و یا در حاشیه قرار دارند که سرمایه گذاری خونی و مالی را توجیه نمی کنند.»

جنگ افغانستان نیز مانند جنگ ویتنام پرسشی اساسی در خود دارد و آن این نیست که این جنگ پیروزی و یا عدم پیروزی به دنبال دارد، بلکه آیا این جنگ مقرون به صرفه است.

دنی اسجارسن

وزارت خارجه ازبکستان با نشر خبرنامه ای نوشته است که عبدالعزیز کاملف وزیر خارجه ازبکستان در دیدار با حسن روحانی رئیس جمهوری ایران در خصوص مسایل مختلفی به شمول وضعیت افغانستان گفتگو کردند.

طرفین در این دیدار در خصوص چشم انداز توسعه روابط میان دو کشور و اجرای توافق نامه های جاری میان دو کشور با یکدیگر تبادل نظر کردند.

خبرنامه وزارت خارجه ازبکستان علاوه می کند که دو طرف همچنین بر لزوم تلاش های مشترک بین المللی برای آغاز روند گفتمان سیاسی افغانستان تاکید ورزیدند.

حسن روحانی از طرح ازبکستان برای برگزاری یک کنفرانس بین المللی با عنوان «روند صلح، همکاری در بخش امنیت و همکاری منطقه ای برای افغانستان» حمایت کرد.

اما برخی ها هشدار می دهند که بن بست جنگ 16 ساله در افغانستان چهره خشونت باری به خود گرفته است.

پیش از این همواره در ماه های فصل سال درگیری ها در کشور کاهش می یافت، که این امر در سال جاری این طور نبوده و جنگجویان طالبان و حتی داعش در واکنش به افزایش حملات هوایی نیروهای افغان و آمریکا خواب راحت را از ساکنان کشور در فصل های سرد نیز ربوده است.

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا پس از اعلام استراتژی اش برای افغانستان به نیروی هوایی اش نیز دستور داد تا عملیات بیشتری علیه مواضع مخالفان مسلح راه اندازی کنند.

برید جنرال «لنس بانچ» که مسئولیت حملات هوایی در افغانستان را در آینده به عهده خواهد داشت می گوید: «وقت بازی تمام شده است. حملات افزایش می یابند.»

او افزود: «سیاست جدید قطعا بازی را تغییر خواهد داد و طالبان نیز این را درک کرده اند.»

آمریکا هم اکنون سرباز و تجهیزات هوایی بیشتری به افغانستان اعزام می کند؛ که پس از خروج این نیروها و تجهیزات از عراق و سوریه، میدان نبردی جدید در افغانستان یافته اند. همچنین، آمریکا در عین زمان در حال توانمندسازی ظرفیت هوایی کشور می باشد.

هواپیماهای آمریکایی در سال 2017 در سراسر کشور به طور مجموع 4،361 بمب پرتاب کردند؛ رقمی که بیشتر از کل تعداد بمب های 2015 و 2016 می شود.

آمریکا با کمک بمب افکن های بی 52 هم اکنون کمپاین هوایی اش علیه گروه های مسلح را تا نواحی دوردست در شمال شرق افغانستان رسانده است؛ جایی که جنگجویان گره اسلامی ترکستان شرقی گاها فعالیت دارند، و چین می گوید این گروه علیه خاک این کشور فعالیت می کند.

جنرال «جیمز هیکر» فرمانده عملیات هوایی ناتو در افغانستان می گوید: «زمان هایی که شما فصل های مشخصی برای نبرد داشتید، دیگر تمام شده است.»

“نقطه بی بازگشت”

جنگجویان مسلح با طرح ریزی و اجرای حملات تروریستی مرگباری در سراسر افغانستان بخصوص کابل، واکنش توام با خشونت باری را در پاسخ به افزایش حملات هوایی از خود نشان داده اند.

مرکز تحقیقات تروریسم در واشنگتن می نویسد گروه طالبان که بزرگترین گروه شورشی در افغانستان است، تنها در ماه گذشته میلادی مسئولیت 472 حمله را به عهده گرفت، که رقمی بی سابقه بوده است.

این مرکز علاوه می کند: «با ترکیب فعالیت های گروه تازه آمده داعش که فعالیت هایش را فراتر از نقاط شرقی افغانستان گسترش داده، می توان گفت که افغانستان هم اکنون به نقطه ی بدون بازگشت رسیده است.»

«مایکل کوگلمن» عضو مرکز تحقیقات مبارزه علیه تروریسم واشنگتن می گوید: «افزایش درگیری ها خبر از سالی خونین می دهد.»

در افغانستان معمولا پیش از این فصل نبرد در اوایل بهار شروع می شد و تا اوایل شروع فصل های سرد سال بخصوص زمستان ادامه می یافت، که عملا نبرد در آن ماه ها دشوار بود.

اما طالبان طی سال های اخیر فعالیت هایشان را حتی در ماه های سرد سال نیز ادامه داده اند.

برهان عثمان تحلیل گر  ارشد در مرکز بحران بین الملل می گوید: «این زمستان بدترین زمستان بوده است. افغانستان در این زمستان شاهد خشونت های بسیار بیشتری نسبت به سایر زمستان ها از سال 2001 تاکنون بوده است.»

“افزایش بن بست”

یکی از حملات مرگبار زمانی اتفاق افتاد که درست سه هفته پیش پنج مهاجم مسلح به هوتل انترکانتیننتال شهر کابل حمله کردند. دقیقا یک هفته پس از این رویداد، عامل انتحاری یک موترآمبولانس مملو از مواد منفجره اش را در قلب کابل منفجر کرد. 103 تن در این رویداد جان باخته و 235 تن دیگر زخمی شدند. طالبان مسئولیت هر دو رویداد را به عهده گرفت.

«کیت کلارک» تحیلیل گر ارشد شبکه تحلیل گران افغانستان می گوید: «به نظر می رسد که بن بست فزاینده مشترکی وجود دارد؛ زیرا هر دو جناح سعی دارند خود را با تاکتیک های جناح مقابل مطابقت بدهند.»

این زمستان، جنگجویان طالبان بجای اینکه به پاکستان برگشته و بر سازماندهی مجدد خود فکر کنند، در میدان های نبرد در افغانستان باقی ماندند. موضوعی که پاکستان آن را رد می کند.

عتیق الله امرخیل تحیلی گر نظامی و جنرال بازنشسته کشور به خبرگزاری فرانسه می گوید: «به جنگجویان طالبان گفته شده که بجای بازگشت به مرزها، به جلو پیش بروند.»

«مولوی احمد» یک فرمانده طالبان در ولایت هلمند نیز به خبرگزاری فرانسه گفت: «یک سال شده که به پاکستان نرفته ام، و امسال نیز نمی روم.»

این افزایش خشونت ها و درگیری ها امید برای کشاندن طالبان به میز مذاکرات به این زودی ها را کمرنگ کرده است.

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا ماه گذشته و بدنبال حملات گسترده در افغانستان گزینه صحبت با طالبان را رد کرد.

این در حالیست که سران واشنگتن امیدوارند بتواند روزی طالبان را به میز مذاکرات بکشانند.

 

یک مقام پاکستانی گفته است که در این گفتگوها اختلافات عمده ای میان دو هیات افغان و پاکستانی وجود داشت که اتهامات افغانستان در خصوص حمایت پاکستان از برخی گروه های تروریستی خاص، حصارکشی مرزی از سوی پاکستان و بازگشت مهاجران افغان از موارد برجسته این اختلافات بود.

این مقام پاکستانی به نیوز پاکستان گفته است: «نمی توانم بگویم که گفتگوها کاملا به بن بست رسید، اما هیچ پیشرفتی وجود نداشت. هر دو هیات در بیانیه های رسمی و یا صفحات مجازی شان از لزوم گفتگوهای بیشتر در آینده سخن زده اند. برخی امیدواری ها برای گفتگوهای آینده وجود دارد اما هیچ زمان و مکان مشخصی برای گفتگوی بعدی تعیین نشده است.»

وزارت خارجه کشورمان نیز در بیانیه ای نوشته است: «در حالیکه پیرامون میکانیزم همکاری میان دو کشور قدری پیشرفت شد، (اما) هیچ پیشرفتی پیرامون اقدامات مشخص، نتیجه محور و زمان ‌بندی شده در پلان عمل افغانستان-پاکستان برای صلح و همبستگی، به ویژه در زمینه مبارزه با تروریزم، کاهش خشونت‌ها، صلح و آشتی که اولویت‌های افغانستان را برآورده سازد، صورت نگرفت.»

هیات افغانستان با رهبری حکمت خلیلی کرزی معین سیاسی وزارت خارجه و هیات پاکستانی به رهبری تهمینه جنجوعه معین وزارت خارجه پاکستان در این گفتگوها حضور داشتند.

لازم به ذکر است که توافقنامه تشکیل کمیسیون مشترک امنیتی میان دو کشور در سفر محمد اشرف غنی رئیس جمهوری در تاریخ چهارم الی ششم دسامبر سال گذشته میلادی به آن کشور امضا شد.

این کمیسیون مشترک امنیتی متشکل از اعضای دفاتر شورای امنیت، نهادهای قانون گذار افغانستان و ازبکستان می باشند.

کمیسیون مشترک امنیتی در اولین جلسه کاری اش وضعیت و چشم انداز همکاری ها میان دو کشور در عرصه های مختلفی چون مبارزه علیه تروریسم، مسئله مقابله با تجارت اسلحه و قاچاق مواد مخدر و دیگر مسایل جرایم سازمان یافته بین المللی را در نظر گرفت.

این جلسه همچنین بر اهمیت اجرای بدون وقفه پروژه های انکشافی و زیرساختی مشترک به شمول ساخت خط آهن مزارشریف-هرات و خط انتقال برق سرخان-پل خمری تاکید کرد.

لازم به ذکر است محمد حنیف اتمر مشاور امنیت ملی رئیس جمهوری کشور روز گذشته در راس یک هیات عالی رتبه برای اشتراک در این جلسه سفر کرد.

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا در ماه اگست سال گذشته میلادی استراتژی جدیدی برای جنگ افغانستان اعلام کرد که در آن سخن از افزایش تعهدات آمریکا به افغانستان، نیروی نظامی بیشتر و افزایش فشارها بر پاکستان بخاطر عدم صداقت این کشور در راستای مبارزه علیه تروریسم بود. با افزایش فشارها بر زیرساخت های سازمان های تروریستی در افغانستان، انتظار از این می رفت که دولت محمد اشرف غنی بتواند اراضی تحت نفوذ شورشیان در کابل و دیگر شهرها را از وجود آنان پاک کند.

همچنین پیش بینی شده بود تا با افزایش فشارها بر پاکستان، این کشور دست از حمایت طالبان افغانستان و دیگر گروه های تحت حمایت «آی اس آی» بردارد و سعی کند آنها را به میز مذاکرات با دولت افغانستان بکشاند.

اما شش ماه پس از اعلام این استراتژی، نه تنها پاکستانی ها استراتژی خود را تغییر نداده اند، بلکه کابل در یک محاصره مجازی قرار گرفته و خشونت ها از سوی گروه طالبان، شبکه حقانی و شاخه محلی گروه تروریستی داعش به شدت افزایش یافته است.

و این در حالیست که آمریکا پس از 16 سال حضور در افغانستان و صرف هزینه ای نزدیک به یک تریلیون دالر همچنان اراده، نماد و صبر استراتژی جدید جنگش را آزمایش می کند.

چند حمله تروریستی پی هم در کابل نشان از این داد که سازمان های تروریستی توانمند شده و به مراکز دسترسی پیدا کرده اند. ابتدا طالبان به یک هوتل انترکانتیننتال در کابل حمله کرده و دست کم 40 تن را کشتند. یک هفته پس از آن، عامل انتحاری وابسته به این گروه موتر آمبولانس مملو از مواد منفجره اش را در قلب شهر کابل در نزدیکی ساختمان پیشین وزارت داخله کشور منفجر کرد. در این رویداد 103 تن جان باخته و بیش از 230 تن دیگر زخمی شدند.

مقامات در کابل، اسلام آباد را مسئول این رویدادها دانستند. معصوم استانکزی رئیس اداره امنیت ملی گفت که افزایش فشارها بر پاکستان، آنها را بر این داشته از مردم افغانستان انتقام بگیرند. محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور نیز گفت: «آنها این کار را به دستور اربابان خود انجام دادند تا از انزوای سیاسی خودداری نمایند.»

دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا در توییتی در شب اول سال میلادی جدید گفته بود که آمریکا با دادن 33 میلیارد دالر به پاکستان این پول را اصراف کرده، در حالیکه پاکستان فقط دروغ و فریب تحویل داده است.

امروز کابل با پوسته های امنیتی متعدد و دیوارهای کانکرتی عظیم و ضخیم محاصره شده است. مقامات آمریکایی که پیشتر با هواپیما وارد میدان هوایی کابل می شدند، و از آنجا فاصله تقریبا سه کیلومتری تا مقرهای نظامی این کشور با موتر طی می کردند، هم اکنون به استفاده از هلی کوپتر روی آورده اند. عاملان انتحاری هم اکنون در جای جای شهر پنهان شده اند و حملات تروریستی متعدد بر تاسیسات دولتی، سفارت خانه ها، مساجد و ایستگاه های پولیس بیش از هر زمان دیگری آسایش روانی را از ذهن مردم ربوده است. محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور اذعان می کند: «کارخانه های تولید عاملان انتحاری وجود دارد. ما در محاصره هستیم.»

حمله به هوتل کانتیننتال و یا انفجار موتر آمبولانس در قلب شهر کابل، هیچ یک با هدف نظامی انجام نشده بود. کثرت و شدت خشونت های افغانستان بخصوص کابل در واقع اراده و اعتماد اردوی تازه ساخته و دولت تلوتلوخوران و گیح محمد اشرف غنی را مورد آزمایش قرار می دهد.

این که برخی تحلیل گران می گویند تبدیل کابل به میدان شهری مبارزه که ناشی از وجود صنعت تروریسم در برخی نقاط و منشا اولیه این صنعت یعنی پاکستان بوده، در واقع به دنبال آن است تا توانایی و اراده نیروهای امنیتی تازه شکل گرفته افغانستان را آزمایش کند، کمتر دلی را تسلی می دهد.

محاربه شهری در ذات خود مشکلات عدیده ای دارد که ناخواسته شهروندان را علیه دولت می شوراند و سبب به بار آوردن صدمات جانبی به جان و مال مردم خواهد گردید.

حمام خون در کابل سبب شد تا ویس احمد برمک وزیر داخله و معصوم استانکزی رئیس اداره امنیت ملی افغانستان به اسلام آباد بروند تا اسناد بی چون و چرایی را در خصوص وجود پناهگاه های تروریستان در خاک پاکستان به مقامات آن کشور تحویل بدهند. اسنادی که بارها پیش از این نیز توسط دولت هند به اسلام آباد داده شده و هر بار از سوی پاکستانی ها نادیده گرفته شده است.

راه آزادی کابل از این محاصره مجازی و توانمند شدن دولت اشرف غنی در اسلام آباد است. سخنان تند و صریح واشنگتن در خصوص گسترش عملیات نظامی حتی فراتر از مرزهای افغانستان این پیغام را به فرماندهان نظامی این کشور داده است که می توانند لانه های تروریستان را حتی در پاکستان نیز هدف قرار دهند.

آمریکا هم اکنون کمک های نظامی اش به پاکستان را بخاطر بازی دو گانه این کشور به حالت تعلیق در آورده است. تاکنون که پاکستان به ظاهر از «کارت چین» علیه تعلیق و تهدیدهای آمریکا استفاده کرده است. اما این یک واقعیت است که تهدید اعمال تحریم ها علیه پاکستان تاکنون به طور کامل علیه این کشور اجرا نشده است.

اما هم اکنون با احتمال شکست استراتژی جدید آمریکا برای افغانستان، دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا ممکن است که تمهیدات تنبیهی به شمول اقتصادی و نظامی علیه پاکستان در نظر بگیرد تا برای اولین بار پاکستان طعم تحمیل جنگ بر همسایگانش را درک کند. همانطور که ریکس تیلرسون وزیر خارجه آمریکا نیز پیش تر گفته بود که دیگر هیچ تحملی در برابر کسانی که از تروریستان حمایت می کنند و یا به آنها پناه می دهند وجود ندارد.

بوپیندر سینگ