دسته: سیاست

 اعضای این کمیته در یک نامه می‌نویسند که وزیر خارجه امریکا مانع گزارش خلیل‌زاد به این  کمیته شده است. 

این کمیته دو ماه پیش نیز چنین پیشنهادی را به وزارت خارجه امریکا کرده بود اما به گفتۀ اعضای آن، به این پیشنهاد پاسخی داده نشد.

در این نامه، اعضای کمیته امور خارجی مجلس نماینده‌گان امریکا، آاقای پومپئو را به بی میلی برای اجازه دادن سفیر خلیلزاد از بهر ارایه توضیحات از تلاش‌هایش به کمیته امور خارجی متهم کرده اند. 

دراین نامه همچنان پومپئو به توهین اعضای کمیته امور خارجه متهم شده است. زیرا اوگفته است که هرگاه خلیلزاد در کمیته حضور یابد اعضای آن اطلاعات حساس و طبقه‌بندی شده را از چگونگی گفتگوهای صلح با طالبان به رسانه‌ها درز خواهد کرد.

در این نامه آمده است: «هنگامی که مایک پومپئو در ماه مارچ در این کمیته حضور یافت اعضای کمیته خواهان حضور یافتن زلمی خلیلزاد برای ارایۀ توضیحات در بارۀ راهبرد سیاسی امریکا در افغانستان شدند، اما نبود شفافیت وزارت خارجه امریکا به کانگرس دربارۀ یک سیاست خارجی، غیرقابل پذیرش است و این کار مانع مسوولیت‌های نظارتی قانونی کمیته امور خارجی شده است.»

در نامه بر آنچه که موضع گیری نامناسب وزیرخارجه پومپیو برای نفرستادن خلیلزاد به کانگرس گفته شده است تأکید شده است و گفته شده است که در جریان هفت روز از بازگشت‌اش به امریکا، در این کمیته حضور یابد.

این در حالی است که آقای خلیلزاد شام یکشنبه دوباره به ایالات متحده امریکا رفت. او در جریان سفرش در کابل با رهبران حکومت، سیاسیون کشور و نماینده‌گان اقشار مختلف جامعه در باره روند صلح گفتگو کرد.

به نقل از یک اعلامیهٔ دفتر نخست وزیر پاکستان، آقای عمران در دیدارش با جنرال مکینزی اظهار کرد که برای رسیدن به صلح و برقراری ثبات در افغانستان از طریق راه حل سیاسی متعهد است.

اعلامیه می افزاید که آقای خان بر اهمیت گفتگوهای بین الافغانی نیز تاکید کرد تا همه سهامداران بتوانند روی ایجاد یک راهبرد بعد از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان بحث و گفتگو کنند.

در اعلامیه همچنان آمده است که آقای خان تصریح کرد که پاکستان خواهان روابط نیک با افغانستان است.

احمدعلی حسنی، ولسوال دره‌صوف بالا به رسانه‌ها گفت این معدن در روستای شب‌باشک این ولسوالی موقعیت دارد و به همین نام نیز معروف است.

 وی افزود این رویداد حوالی ساعت پنج عصر روز دوشنبه، ۱۹ حمل، در معدن شب‌باشک رخ داده است. آقای حسنی گفت قربانیان این رویداد باشند‌گان ولایت دایکندی هستند که برای کار به این معدن آمده بودند. 
به گفته ولسوال دره‌صوف بالای ولایت سمنگان، بر اساس تحقیقات ابتدایی این انفجار ناشی از جمع شدن گازها در داخل معدن بوده است.

 احمدعلی حسنی گفت تحقیقات درباره روشن شدن چگونگی‌ وقوع این رویداد جریان دارد. 
سمنگان در شمال کشور دارای چندین معدن زغال‌سنگ است. استخراج زغال‌سنگ از معادن این ولایت بیشتر به شیوه سنتی و توسط باشندگان محل انجام می‌شود.

 در گذشته نیز استخراج زغال‌سنگ در این ولایت با تلفات انسانی همراه بوده است.

گروه طالبان با نشر خبرنامه‌ای گفته هدف نشست بین‌الافغانی در قطر، در چارچوب تلاش‌ها برای صلح است؛ اما شرکت‌کنندگان تنها «نظریات و پالیسی‌های» خود را بیان می‌کنند.
 
در خبرنامه این گروه تاکید شده که در نشست پیش‌رو هیچ کسی به نمایندگی از حکومت اشتراک ندارد و اگر مانند نشست قبلی افرادی وابسته به حکومت در آن اشتراک داشته باشند، به گونه شخصی شرکت می‌کنند و نظریات شخصی‌شان را ابراز می‌کنند.
 
در همین حال، زلمی خلیلزاد، شب گذشته در توییتی اعلامیه‌ای از سفارت امریکا را منتشر کرد که براساس آن، قرار است در نشست دوحه نمایندگانی از حکومت افغانستان اشتراک کنند.
 
حکومت افغانستان نیز روز گذشته نخستین نشست «شورای عالیرهبری مصالحه» را برگزار کرد. این شورا قرار است اعضای گروه مذاکره‌کننده با طالبان را تعیین و انتخاب کند.
 
پس از سفر خلیلزاد به کابل و دیدار با سران دولت افغانستان گفته شد که بر موضع متحد در مذاکرات صلح تاکید شده است.
 
ظاهرا در این مرحله از سفر، مأموریت اصلی خلیلزاد فشار وارد کردن بر حکومت آقای غنی برای تشکیل یک تیم مذاکره کننده قوی، غیر قومی، ملی و فراجناحی بود. او پیشتر در گفتگو با یک شبکه تلویزیونی محلی در کابل، از اینکه حکومت و سیاستمداران و رهبران افغان پس از شش ماه هنوز نتوانسته اند روی تشکیل یک تیم مذاکره کننده، توافق کنند، به شدت انتقاد کرده و با بیان جمله های تحقیرآمیز، رویکرد حکومت در این زمینه را نکوهش کرده بود. با این حال، با توجه به محتوای توییت های اخیر او، به نظر می رسد نماینده ویژه امریکا این بار، کابل را با رضایت نسبی ترک کرده است؛ زیرا اشرف غنی در نهایت، به تشکیل یک شورای عالی مصالحه تن درداد؛ شورایی که باید اعضای تیم مذاکره کننده با طالبان را مشخص کند.
 
این اما پایان ماجرا نیست و نمی تواند نقش آینده حکومت در مذاکرات صلح را به روشنی تعیین کند. اعلامیه تازه طالبان، بار دیگر ابهام های جدیدی را ایجاد کرده است. آن گونه که در این اعلامیه بازتاب یافته، طالبان همچنان از گفتگوی مستقیم و مستقل با حکومت، پرهیز می کنند و وجود و حضور رسمی آن در مذاکرات را برنمی تابند و به رسمیت نمی شناسند.
 
از جانب دیگر، رفتار تحقیرآمیز طالبان مبنی بر انکار صریح و تحقیرآمیز یک دولت مستقل و مستقر در کابل، تنها مسأله پیچیده فراراه چشم انداز مذاکرات صلح نیست. موضوع دیگر این است که اشرف غنی و تیم قومی او در ارگ ریاست جمهوری، همچنان به همه چیز، نگاه انحصاری و دیکتاتورمآبانه دارند. آنها علیرغم آنکه تحت فشار شدید زلمی خلیلزاد، در نهایت به تشکیل یک شورای مصالحه، گردن گذاردند؛ اما حتی در همین حرکت هم به شدت انحصارگرایانه و تمامیت خواهانه رفتار کرده اند. حذف هدفمند شماری از رهبران و جریان های سیاسی از حضور و نقش آفرینی در فرایند مذاکرات صلح در چارچوب این شورا یکی از مواردی است که به اعتبار و جایگاه ملی و فراجناحی آن لطمه خواهد زد. این همان چیزی است که موضع طرف مقابل طالبان در گفتگوهای بین الافغانی صلح را به شدت تضعیف خواهد کرد؛ زیرا طالبان چنانچه سال ها پیش در نخستین روزهای ظهور خود نشان دادند، قدرت اصلی خود را بر واگرایی و نفاق و هم ستیزی جریان های مخالف اش بنا می کنند و با استفاده از چنین بستر و زمینه ای، اراده و خواست خود را بر طرف های مقابل، تحمیل می کنند.
 
بنابراین، حکومت آقای غنی تا زمانی که نتوانسته در داخل نظام، یک انسجام نیرومند و فراگیر ملی را بر محور صلح ایجاد کند، هرگز نخواهد توانست رویکرد انعطاف ناپذیرانه طالبان در امتناع از مذاکره با دولت و به رسمیت شناختن شأن حقوقی و جایگاه سیاسی آن در فرایند صلح را بشکند و بر آن غلبه کند.
 
به بیان دیگر،‌ او اگر حضور همه طیف ها و اقشار مؤثر سیاسی و قومی در روند صلح را نپذیرد و همچنان با خشم و خیره سری، مخالفانش را بیگانه و بیرون از این مجموعه قلمداد کند، بی تردید بیهوده و مذبوحانه برای مذاکره با طالبان، تقلا کرده و در نتیجه، تمامی گام ها و حرکت های اخیر در کابل نیز هیاهوی بسیار برای هیچ خواهد بود و عملا نقش و اثر و پیامدی برای صلح با طالبان در پی نخواهد آورد.
 

علی موسوی

علی‌رغم گرم شدن تلاش‌ها برای به ثمر نشاندن پروسه صلح افغانستان با طالبان، کلاف سردرگم جنگ و صلح در افغانستان هنوز گره‌های اصلی خود را باز نشده می‌بیند.

کارشناسان امر بر این باورند تا زمانیکه سه مانع اصلی صلح در افغانستان یعنی پاکستان، هند و اشرف غنی حل نشده باقی بمانند، صلح دائمی در افغانستان برقرار نمی‌شود.

به باور این کارشناسان، پاکستان، هند و رئیس جمهور اشرف  غنی هر یک به نوبه‌ی خود رسیدن به صلح در  افغانستان را با دشواری روبرو ساخته‌اند.

پاکستان

طالبان یک گروه نیابتی پاکستانی است. این گروه در جریان مذاکرات جاری با امریکا در کنار مطرح کردن شماری از خواست‌های گروهی خود، بر بر‌آورده شدن شماری از خواست‌های اصلی پاکستان نیز پافشاری کرده است. خواست‌های پاکستان واضح و روشن است. آن‌ها از کابل سه خواسته برجسته از گفت‌وگوهای صلح میان امریکا و طالبان و نیز مذاکرات آتی میان دولت افغانستان و طالبان دارند:

۱. نفوذ هند در افغانستان کاهش پیدا کند، شماری از کنسول‌گری‌های این کشور در شرق و جنوب افغانستان بسته شود، کمک‌های مالی این کشور به شماری از رسانه‌های پشتون و نیز شخصیت‌های سیاسی پشتون‌ها هم در داخل افغانستان و هم در داخل پاکستان متوقف شود و هندوستان به حمایت از آزادی‌خواهان بلوچ پایان دهد.

۲. افغانستان نباید بگذارد از خاکش دشمنان پاکستان (هندوستان، طالبان پاکستانی و بلوچ‌ها) استفاده کنند. در صورتی که طالبان پاکستانی و بلوچ‌ها از خاک افغانستان علیه این کشور استفاده کردند، باید علیه آن‌ها اقدامات نظامی از جانب افغانستان و یا به صورت مشترک، انجام یابد.

۳. افغانستان باید داعیه پشتون‌طلبی خود را در آن سوی خط دیورند متوقف کند و به پشتون‌های پاکستانی بگوید که منبعد به جای کابل، به اسلام‌آباد نگاه کنند.

البته مطرح کردن این خواسته‌های پاکستانی به واسطه طالبان، جایگاه طالبان در مذاکرات با امریکا را تضعیف کرده است، ‌اما امریکا نیز می‌داند که طالبان یک گروه نیابتی پاکستان است و با وجودی که می‌داند این خواسته‌های آنان بر‌آورده شدنی نیست، با بخشی از این خواست‌ها توافق نشان داده‌ است. البته اشرف غنی در سال‌‌های نخست حکومتش با بخشی از خواست‌های پاکستان که در این‌جا تذکر آن‌ها رفت، هیچ‌گونه مشکلی نداشت؛ اما پاکستانی‌ها در آن زمان به او اعتماد نکردند و با وجود تلاش‌های زیادی که غنی به خرج داد،‌ طالبان تا حال حاضر نیستند با وی رو‌در‌رو حرف بزنند، زیرا آن‌ها اشرف غنی را یک دست‌نشانده می‌دانند. قول معروف است که به جای دست‌نشانده، باید با بادارش حرف زد. به همین دلیل است که آن‌ها با امریکا مذاکره می‌کنند، اما با غنی نه.

‌ هندوستان

هندی‌ها از پیش‌رفت‌ مذاکرات میان امریکا و طالبان نگرانی دارند. هند فکر می‌کند که در صورت توافق طالبان و دولت افغانستان، برخی‌ از رهبران تندرو پاکستانی که در حال حاضر از طالبان حمایت می‌کنند، در فردای توافقات صلح در افغانستان ممکن است توجه خود را دوباره به کشمیر معطوف کنند. چنان‌که با حمله اخیر تروریستی بر نیروهای نظامی هند که در پی آن هندوستان در خاک پاکستان دست به حمله هوایی زد، برخی از تندروهای پاکستان در حال آماده شدن برای یک جنگ مذهبی دیگر در جبهه کشمیر می‌شوند. از سوی دیگر با پیوستن طالبان به نظم سیاسی موجود در افغانستان، خاطر پاکستانی‌ها از عقبه‌ اصلی‌شان جمع می‌شود. این امر، به آن‌ها فرصت می‌دهد تا انرژی افراطیت‌شان را به سمت کشمیر سوق دهند.

از سوی دیگر، هندی‌ها نگران سرمایه‌گذاری خویش در بندر چابهار ‌اند. هند تصور می‌کند که در نتیجه توافق صلح میان طالبان و افغانستان، اهمیت این بندر کم شده و مسیر کراچی بار دیگر برای افغانستان اولویت پیدا می‌کند. به همین دلیل است که هند به جای انجام یک رفتار سنگین و باوقار، به صورت مستقیم و غیرمستقیم به اشرف غنی گفته است تا به یک سلسله از خواسته‌های طالبان یا بهتر است بگویم پاکستان، نه بگوید. از آن‌جایی که اشرف غنی در یک انزوای جدی داخلی و بین‌المللی به سر می‌برد و نیز نامزد انتخابات ریاست جمهوری است، به حمایت هند از خودش اهمیت زیادی می‌دهد.

 هندی‌ها هم‌چنان از دست‌رسی مجدد پاکستان از طریق افغانستان به بازارهای آسیای میانه می‌هراسند. در چنین اوضاعی است که هند چه به صورت مستقیم با امریکا و چه از طریق فرصت‌طلبی در کابل، هرگونه توافق صلح در افغانستان را منوط به باز شدن دروازه‌های تجارتی‌شان به بازار پاکستان ساخته‌اند و از اشرف غنی خواسته‌اند تا این خواسته را در جریان مذاکرات با طالبان مد نظر داشته باشد.

واقعیت این است که هند یک قدرت اقتصادی نو‌ظهور در جهان است و عنعنه شاهنشاهی و امپراطوری ندارد. هند یک نو‌کیسه است و هنوز نتوانسته بر شکست‌های تاریخی خودش غلبه کند. همین سبب می‌شود که هندی‌ها به جای حمایت از صلح در افغانستان، به فکر سود بیش‌تر برای خویش باشند؛ یا به اصطلاح وطنی آن‌ها «ماهی مرادشان را از آب گل‌آلود» صلح افغانستان شکار می‌کنند.

اشرف غنی

اشرف غنی به بقای خودش در قدرت می‌اندیشد. او با دست‌آویز قرار دادن قانون اساسی و تلاش‌های گسترده برای وقت‌کشی، تلاش می‌کند تا ذهن مردم را از مذاکرات جاری منحرف کند. او که خودش را قهرمان صلح می‌خواند و فکر می‌کرد که طالبان با او حرف خواهند زد، اکنون خودش را تحقیر‌شده می‌بیند. به همین دلیل است که در طول سخنرانی‌های اخیرش، از یک طرف طالبان را کنایه‌باران می‌کند و از طرف دیگر به صورت غلیظی به ناسیونالیزم افغانی دامن می‌زند. او با این کار بار دیگر پاکستانی‌ها و طالبان را ناراحت و هندی‌ها را خوشحال می‌سازد. ایجاد بحران و بی‌اعتمادی در روابط میان کابل و واشنگتن‌، نیز بخشی از تلاش او برای وقت‌کشی است. او می‌خواهد این کار را تا زمان برگزاری انتخابات ادامه دهد. غنی می‌‌داند که با فرارسیدن فصل کمپین‌ها، اکثر سیاست‌مداران افغانستان مصروف انتخابات می‌شوند و از سوی دیگر، فضای انتخاباتی جریان مذاکرات را متأثر می‌سازد.

امریکا با وجود این‌که از رفتار غنی ناراحت است، اما تلاش دارد تا مذاکرات پیش‌تر از فرارسیدن فصل انتخابات نتیجه بدهد. فشار‌ها بر سر ایجاد «هیأت ملی مذاکره‌کننده» که در نهایت غنی ایجاد آن را اعلام کرد، باید خیلی پیش‌تر از امروز صورت می‌گرفت.

مشکل این است که غنی از ایجاد اداره موقت یا سرپرست هراس دارد و می‌داند که چانس وی برای پیروزی در انتخابات، در صورت ایجاد یک اداره موقت، کم است. مشکل اما در این است که نه متحدان بین‌المللی غنی و نه شرکا و رقبای سیاسی او به تغییراتی که در کمیسیون‌ها ایجاد شده، راضی نیستند. آن‌ها به تعهد اشرف غنی مبنی بر برگزاری یک انتخابات شفاف باور ندارند و می‌دانند که اگر انتخابات از سوی غنی بار دیگر مدیریت شود، این انتخابات شکست خواهد خورد و آنگاه است که چاره‌ای جز اداره موقت نیست.

نویسنده: سنجر سهیل

عبدالبصیر انور وزیر عدلیه که روز دوشنبه، ۱۹ حمل در «کنفرانس ملی سیستم مدیریت قضایا» در کابل صحبت می‌کرد گفت دولت مکلف است برای افراد بی‌بضاعت مساعدت‌های حقوقی فراهم کند. آقای انور افزود: «با وجودی که بارها از نبود مساعدت‌های حقوقی در ولسوالی‌ها به سمع حکومت رسانده‌ایم، اما تا اکنون به این معضل جواب قناعت‌بخش داده نشده است و هنوز هم ولسوالی‌های کشور از داشتن مساعدت‌های حقوقی محروم‌اند.»

عبدالبصیر انور در این نشست افزود وزارت عدلیه برای پر ساختن این خلا یک تفاهم‌نامه را با انجمن وکلای مدافع به امضا رسانده است تا برای افراد بی‌بضاعت در چند ولایت محدود در سطح ولسوالی‌ها خدمات رایگان مساعدت‌های حقوقی را فراهم کند که به هیچ وجه کافی نیست. او تاکید کرد که مطابق قوانین وکلای مدافع، هر وکیل در یک سال باید ۳۰ قضیه را به صورت رایگان وکالت کند. او افزود: «هر وکیل مدافع سال ۳۰ قضیه را به طور رایگان وکالت کند که این همه مستلزم همکاری وکلای مدافع با وزارت عدلیه است. در صورتی که با دقت و جدیت به قضایا رسیده‌گی شود، یک بخش از مشکلات این وزارت در سطح ولسوالی‌ها حل خواهد شد.»

۸۰۰ کودک متخلّف از قانون در مراکز اصلاح و تربیت

از سویی هم آقای انور خاطرنشان کرد که این وزارت در تلاش است تا از نهادهای بین‌المللی حقوقی برای دفاع از افراد بی‌بضاعت به ویژه دفاع از حقوق کودکان و حقوق زنان کمک مالی بگیرد. هم‌چنان او در مورد اطفال متخلّف از قانون که در مراکز اصلاح به جرم‌های مختلف به سر می‌برند گفت که مسوولان مراکز اصلاح باید در پرتو احکام قانون و قانون مرتبط به تخلفات اطفال، حجز (زندان) را نباید به عنوان اولین و آخرین گزینه در نظر داشته باشند. او علاوه کرد که برای اطفال متخلّف از قانون بدیل حجز را در نظر بگیرند. با این همه او تاکید کرد که برای نگهداری اطفال متخلف باید مراکزی که این کودکان در آن نگهداری می‌شوند، باز باشد و به حق مادی و معنوی این کودکان توجه جدی صورت بگیرد.

این در حالی است که نزدیک به ۸۰۰ کودک متخلّف از قانون در مراکز اصلاح و تربیت کودک این وزارت به سر می‌برند. به گفته‌ی مقام‌های این وزارت در حدود یک‌هزار مرکز اصلاح و تربیت اطفال در سراسر کشور وجود دارد.

در همین حال عبدالبصیر انور از سیستم مدیریت قضایا در وزارت عدلیه خبر داد و گفت که این وزارت روند رسیده‌گی به قضایا را به طور بی‌پشینه اصلاح کرده است. او افزود که از سال ۱۳۹۶ به این‌سو، «سیستم مدیریت قضایا یا سیستم الکترونیک ثبت قضایا» را برای تسریع روند کار در مشارکت با استره‌محکمه، لوی‌سارنوالی، وزارت امور داخله، وزارت دفاع و ریاست عمومی امنیت ملی، اداره عالی مبارزه با فساد اداری و انجمن وکلای مدافع ایجاد کرده است.

به گفته آقای انور قبل از ایجاد این سیستم مشکلات زیادی در حفظ قضایا وجود داشت. هم‌آهنگی درست در زمینه ثبت و تعقیب قضایا میان نهادهای مسوول در قضایا به گونه‌ آن‌چنانی که باید وجود می‌داشت، نبود. به گفته‌ی او همین اکنون با ایجاد و استفاده این سیستم، حقوق و محرمیت مظنونان تامین گردیده و جلو بروکراسی (دیوان‌سالاری یا کاغذپرانی اداری) گرفته شده است، روند کار سرعت یافته و هم‌آهنگی لازم «در ادارات مربوطه» به وجود آمده است.

آقای انور گفت که این سیستم از چند سال به این‌سو در نظام مدنی و جزایی راه یافته است و در اداره‌های استره‌محکمه، لوی‌سارنوالی، ریاست عمومی محابس وزارت داخله و مراکز اصلاح اطفال آغاز شده و در شماری از ولایات افغانستان نیز راه پیدا کرده است.

در همین حال سیدمحمد هاشمی معین مالی و اداری وزارت مالیه در این نشست خبری روز گذشته گفت با تکمیل شدن سیستم مدیریت قضایا آنان توانسته‌اند که ۷۰ هزار و ۳۱۸ قضیه مدنی، ۳۰۲ هزار و ۵۴۱ قضیه جزایی و ۴۳۲ هزار و ۸۱۰ مشخصات افراد را درج این سیستم کنند.

آقای هاشمی افزود با راه‌اندازی این سیستم روند بررسی قضایا به گونه‌ی بی‌پیشینه سرعت یافته است و درج این مقدار قضایا نشان‌دهنده بهبود در وضعیت سیستم عدلی و قضایی است. او تاکید کرد که این سیستم نیازمند انکشاف بیش‌تر است و این وزارت در تلاش است تا قضایای حقوقی را با جزییات بیش‌تر در این سیستم درج کند.

گفتنی است که سیستم مدیریت قضایا به منظور تسریع روند کاری، بهبود حاکمیت قانون، شفافیت و حساب‌دهی، هم‌آهنگی بیش‌تر، اطمینان حاصل کردن از تامین عدالت و دست‌رسی آسان به معلومات قضایایی که در ارگان‌های عدلی و قضایی جریان دارد، ایجاد شده است.

مأموریت حمایت قاطع در افغانستان اعلام کرده است این افراد در نتیجه یک انفجار در نزدیکی میدان هوایی بگرام در مربوطات ولسوالی بگرام ولایت پروان کشته شده‌اند.

 این انفجار روز دوشنبه، ۱۹ حمل به وقوع پیوسته است و در نتیجه آن سه سرباز امریکایی دیگر نیز زخم برداشته‌اند.

این مأموریت درباره‌ی هویت سربازان کشته شده معلومات نداده است.

حمایت قاطع افزوده است: «بر اساس پالیسی وزارت دفاع امریکا، نام‌های سربازان کشته شده در جنگ، پس از ۲۴ ساعت و تکمیل شدن همه جزئیات آن اعلام خواهد شد.»

گروه طالبان مسوولیت این رویداد را به عهده گرفته است.

از آغاز سال جدید میلادی تاکنون دست‌کم هفت سرباز امریکایی در افغانستان کشته شده‌اند.

گزارش شده است که از زمان حضور نیروهای خارجی در افغانستان (۲۰۰۱ بدین‌سو) حدود سه هزار و ۵۶۱  نفر در جریان درگیری‌ها و عملیات نظامی در کشور کشته شده‌اند که از این میان حدود ۲ هزار و ۴۱۹ نفر آن امریکایی بوده‌اند.

در حال حاضر حدود ۱۶ هزار سرباز خارجی شامل ۱۴ هزار سرباز امریکایی در چوکات مأموریت حمایت قاطع در افغانستان حضور دارند. این نیروها افزون بر اجرای برخی از عملیات نظامی عمدتاً هوایی، بیش‌تر نقش مشورت‌دهی و آموزش به همتایان افغان‌شان را دارند.

طالبان امروز دوشنبه 19 حمل اعلام کردند نشست آینده سیاسون و طالبان در قطر هرگز نشست رسمی صلح نیست.  

در اعلامیه طالبان آمده که این نشست، کنفرانسی است که اشتراک کنندگان آن تنها دیدگاه‌ها و پالیسی‌های خود را بیان می‌کنند و موقف‌شان را به دیگران می‌رسانند.

طالبان تاکید کردند: «در این کنفرانس هیچ کسی به نمایندگی از  حکومت کابل شرکت نمی‌کند، اگر مثل نشست قبلی(نشست مسکو) نام کسی از حکومت کابل در لیست اشتراک کنندگان باشد، وی تنها به گونه شخصی شرکت می کند و نظر شخصی اش را ابراز خواهد کرد.»

این در حالی است که محمد عمر داودزی رییس دبیرخانه شورای عالی صلح نیز گفته است هیاتی که در مذاکرات سیاسیون با طالبان در قطر اشتراک خواهند کرد، نظریات خود را ارائه می‌کنند و این نشست قطر جزء مذاکرات رسمی صلح با طالبان نیست.

در نشست دیروز شورای مصالحه که در ارگ ریاست جمهوری برگزار شده بود؛ چهار کمیته برای تشخیص خطوط سرخ گفت‌وگو با طالبان، گزینش هیات مذاکره کننده، انکشاف شورای مصالحه و طرزالعمل وظایف هیات مذاکره کننده، تشکیل شد.

عبد‌رب‌الرسول سیاف، حبیبه سرابی، معاون شورای عالی صلح، محمدکریم خلیلی، رییس شورای عالی صلح، سرور دانش، معاون دوم ریاست جمهوری، هرکدام در راس این کمیته‌ها قرار گرفتند تا روز چهارشنبه، 21 حمل، که نشست دوم این شورا برگزار می‌شود، تمامی پیش‌نویس‌های مربوط را جهت تصویب آماده کنند.

وی افزود دست‌یابی به صلح پایدار بدون حضور زنان ناممکن است.

سیما سمر تأکید کرد: «مالک روند صلح، مردم افغانستان است و بدون حضور مردم، صلح در کشور‌ برقرار‌ نمی‌شود. مردم باید در مذاکرات صلح شرکت داشته باشند تا احساس مسوولیت و مالکیت کند.»

خانم سمر در بخشی از سخنان خود گفت کمیسیون مستقل حقوق بشر تلاش می‌کند تا زمینه برقراری صلح پایدار در کشور را فراهم کند.

 او از حکومت نیز خواست که در روند صلح فعالانه‌تر عمل کند و مردم افغانستان را نیز در جریان جزییات گفت‌وگوهای صلح قرار دهد.

 داکتر سیما سمر افزود: «برای التیام بخشیدن به درد و رنج قربانیان جنگ، باید مکانیزم مشخصی در نظر گرفته شود. اشتراک نماینده‌گان جامعه مدنی، جوانان و اقلیت‌های مردمی در مذاکرات صلح نباید فراموش شود. در جنگ، هیچ فرد یا گروهی برنده نیست؛ باید تلاش کنیم که صلح در کشور تأمین شود. این صلح بدون اتحاد و همدلی مردم افغانستان به دست نخواهد آمد.»

رییس کمیسیون حقوق بشر، حکومت‌داری خوب را یکی از محورهای اصلی امنیت و صلح پایدار در کشور عنوان کرده و افزوده است که نیاز است تا در رابطه به حکومت‌داری خوب، دادخواهی شود و حکومت نیز مسوولیت دارد تا امنیت را تأمین کند.

باید گفت نشست «نقش زنان در تأمین صلح و امنیت» امروز دوشنبه 19 حمل در قندهار برگزار شده بود.

در این نشست یاماموتو، نماینده ویژه دبیر کل سازمان ملل متحد برای افغانستان و شماری از نماینده‌گان نهادهای مدنی قندهار نیز حضور داشتند.

 از سویی هم، تدامیچی یاماموتو، نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد برای افغانستان، در این برنامه، حضور زنان را در مذاکرات صلح به مثابه تضمینی برای پایداری صلح بر‌شمرد و تأکید کرد زنان باید در مذاکرات صلح، حضور فعال و مؤثر داشته باشند.

وی افزود حقوق زنان و دست‌آوردهای آن‌ها نباید مورد معامله قرار بگیرد.

 تدامیچی یاماموتو گفت: «سازمان ملل متحد باور قوی دارد که همه زنان و مردان افغانستان باید در کنار یک‌دیگر، برای پایان جنگ و رسیدن به صلح در کشور تلاش کنند. صلحی که برای افغانستان، امنیت، آرامش و آبادی در پی داشته باشد.»

 نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد، افزود مردم افغانستان به خصوص زنان و کودکان حق دارند که در صلح و امنیت زندگی کنند.

وی تصریح نمود: «صلح بدون مالکیت افغان‌ها به دست نمی‌آید. در رابطه با گفت‌وگوهای صلح نیز همه مردم افغانستان وظیفه سنگین و مهمی برعهده دارند و باید در جریان مذاکرات قرار گیرند.»

سازمان ملل متحد و کمیسیون حقوق بشر در حالی بر نقش فعال و حضور معنادار زنان در مذاکرات صلح و حفظ دست‌آوردهای آنان تأکید می‌کند که در این اواخر تلاش‌ها برای برقراری صلح شدت یافته است و قرار است در هفته آینده نشست بین‌الافغانی صلح در دوحه پایتخت قطر برگزار شود.

احتمالاً نمایندگان حکومت نیز در این نشست شرکت خواهند کرد. هم‌زمان با تشدید گفت‌وگوهای صلح یکی از نگرانی‌های جدی، معامله و قربانی شدن دست‌آوردهای چند سال اخیر زنان در این گفت‌وگوها است.

هدف از ایجاد این قول  اردو سرکوب مخالفان مسلح در ولایات بدخشان، تخار، کندوز و بغلان عنوان شده‌است.

جنرال نبی میرزایی به عنوان فرمانده قول اردوی 217 پامیر تعیین شده‌است.

استاد محمد محقق، رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان، با لحنی طعنه آمیز خطاب به رئیس جمهور غنی می‌گوید: «پنج سال پیش پیشنهاد دادم که یک قول اردوی تازه در شمال و شمال شرق کشور ایجاد شود اما شما گوش نکردید. دهان جوال را ایلا کردی و حالا از تهش محکم گرفته‌ای!»

آقای محقق افزوده‌است: «قريب پنج سال پيش كه قوتهاى بين المللى از افغانستان رفت در جلسه شوراى امنيت بارها مطرح كردم كه وضع الجيش قول اردو ها مناسب ومتعادل نيست و يك قول اردوى 209 شاهين نمي‌تواند كنترل ده ولايت از بادغيس تا بدخشان را بگيرد بايد يك قول اردوى جديد در شمال شرق ايجاد شود يا موقعيت يكى از قول اردوهاى موجود در قندوز منتقل شود ، خصوصاً كه با توجه به اهداف بيرون مرزى دشمن ، فشار بالاى ولايات شمال شرق زياد مي‌شود ، ولى هيج گوش شنوايى پيدا نشد و تغييرى در وضع الجيش اردو پيدا نگرديد.»

معاون دوم رئیس اجرایی تأکید می کند اكنون و پس از فروپاشى امنيت در ولايات شمال وشمال شرق، و زمان اندكى مانده به ختم زمان حكومت وحدت ملى ، تازه داكتر اشرف غنى در شمال شرق قول اردو ايجاد مي‌كند.

دیپلماسی داکتر خلیل‌زاد سبب شد که محمداشرف ‌غنی به مذاکره با رهبران سیاسی بیرون از حکومت تن دهد و با آنان روی مذاکرات نماینده‌گان نیروهای سیاسی افغانستان با طالبان در قطر و تشکیل هیأت همه‌شمول برای مذاکره با طالبان مشوره کند. به نظر می‌رسد که محمداشرف‌ غنی با حامد کرزی، قانونی و آقای سیاف روی تشکیل یک هیأت چندحزبی و چندفرهنگی برای مذاکره با طالبان به نحوی به توافق رسیده است. از سخنان عمر داوودزی روشن شده است که در نشست قطر مقام‌های دولتی هم می‌روند و آقای غنی حتماً یکی دو نفر را به نماینده‌گی از خودش می‌فرستد. حامد کرزی سخت در تلاش بود که محمداشرف ‌غنی یک یا دو مقام دولتی را به دوحه بفرستد تا در مذاکره با طالبان به عنوان نماینده‌گان یک جناح حضور داشته باشند، ‌اما آقای غنی تا دیروز در این مورد تصمیم نگرفته بود.

ترکیبی از فشارهای خلیل‌زاد و نیروهای سیاسی داخلی و میانجی‌گری‌های عبدرب‌الرسول سیاف، ارگ را وادار کرد تا به گفت‌وگوهای میان‌افغانی لبیک بگوید و حاضر شود که نمایندگان خودش را هم در ترکیب هیأت ملی مذاکره‌کننده وارد سازد. چیزی که روشن است، این است که تمام رهبران سیاسی در نشست قطر به عنوان شهروندان جمهوری شرکت می‌کنند و از حکومت هم به عنوان نهاد مشروع این جمهوری نام می‌برند، ولی روشن است که نقش حکومت وحدت ملی در گفت‌وگوهای قطر در حد یک جناح فروکاسته خواهد شد.

ولی مشوره‌های رییس‌جمهور غنی و تصمیم‌گیری‌های او به باور برخی از سیاست‌مداران حتا امروز هم همه‌شمول نیست. با آن‌که آقای غنی با محمدیونس قانونی  و محمدمحقق گفت‌وگو می‌کند، اما محمدحنیف اتمر، مشاور پیشین امنیت ملی ارگ و نامزد انتخابات ریاست جمهوری، رأی‌زنی‌های ریاست جمهوری و فهرست احتمالی هیأت مذاکره‌کننده را همه‌شمول نمی‌داند. آقای اتمر با نشر اعلامیه‌ای گفته است که حتا کار برگزاری جرگه‌ی مشورتی هم بدون رأی‌زنی با او و مؤتلفانش انجام می‌شود. از لحن اعلامیه‌ی او برمی‌آید که ایشان شاید درآینده جرگه‌ی مشورتی را هم نامشروع اعلام کند.

واقعیت هم همین است که محمدحنیف اتمر در هیچ یک از جلسه‌هایی که ارگ برای رأی‌زنی در مورد مذاکره با طالبان برگزار کرده است،‌ حضور ندارد. روشن نیست که او خودش در این رأی‌زنی‌ها نمی‌رود یا محمداشرف ‌غنی از او دعوت نمی‌کند. آقای غنی، مشاور پیشین امنیت ملی خود را به عنوان رقیب انتخاباتی‌اش برگزیده است. امرالله صالح، نامزد معاونت اول ریاست جمهوری در تکت اشرف‌ غنی هم پیوسته از تیم محمدحنیف اتمر انتقاد می‌کند. این امر نشان‌دهنده‌ی آن است که تیم آقای غنی دسته‌ی انتخاباتی محمدحنیف اتمر را رقیب اصلی‌اش تشخیص داده است. با این وجود، آقای اتمر از روند رأی‌زنی برای شرکت در نشست قطر و تشکیل هیأت همه‌شمول برای مذاکره با طالبان به دور است.

رسانه‌های پاکستانی به نقل از وزیر خارجه‌ی آن کشور گزارش دادند که داکتر خلیل‌زاد، نماینده‌ ویژه‌ امریکا برای پایان جنگ افغانستان، به بلندپایه‌گان پاکستانی گفته است که نشست اواسط ماه اپریل در   قطر شبیه نشست مسکو خواهد بود. معنای این سخن این است که در نشست قطر نیروهای سیاسی و شخصیت‌های مهم افغانستان مثل نشست مسکو با‌هم مذاکره خواهند کرد. در نشست مسکو که در ماه فبروری سال جاری میلادی برگزار شد،‌ دسته‌ی انتخاباتی آقای اتمر حضور پررنگ داشت. شخص آقای اتمر هم در آن نشست شرکت کرده بود.

با این حال به نظر می‌رسد که در نشست دوحه اگر اتمر شرکت هم کند، بدون مشوره با آقای محمداشرف‌ غنی شرکت خواهد بود. آقای اتمر به صورت بسیار علنی خواستار تشکیل یک حکومت سرپرست پس از اول جوزای سال جاری خورشیدی در کابل شده است. او به این باور است که صرف یک حکومت سرپرست می‌تواند یک انتخابات سراسری، همه‌شمول،‌آزاد و رقابتی را برگزار کند. او فکر می‌کند که اگر آقای غنی در رأس حکومت باشد،‌ انتخابات را به سود خودش جهت می‌دهد. شاید همین موضع‌گیری او سبب شده است که فاصله میان آقای اتمر و آقای غنی بیش‌تر شود.

به احتمال زیاد کرزی میان غنی و اتمر میانجی‌گری خواهد کرد تا رأی‌زنی‌ها در مورد نشست قطر بیش‌تر فراگیر شود. کرزی تلاش خواهد کرد تا اتمر را در موضع حمایت از هیأتی قرار دهد که قرار است به قطر برود و با طالبان مذاکره کند. ولی روشن نیست که تلاش‌های احتمالی کرزی نتیجه می‌دهد یا نه. واقعیت این است که نشست مسکو فضای سیاسی کابل را انقطابی ساخته بود. در کنار فشارهای خلیل‌زاد و رهبران سیاسی، ترس از انقطابی شدن بیش‌تر فضای سیاسی کابل، اشرف‌ غنی را وادار کرد تا با نشست میان‌افغانستانی در قطر مخالفت نکند و حتا نماینده‌گانش را به آن نشست بفرستد.

طالبان مذاکره‌ با حکومت افغانستان را به عنوان حکومت قبول ندارند، اما احتمال آن زیاد است که این گروه در جمع نماینده‌های احزاب با نماینده‌گان حکومت هم به عنوان نماینده‌گان یک گروه مذاکره کنند. دیپلمات‌های کشورهای کمک‌کننده از جمله آقای خلیل‌زاد از محمداشرف ‌غنی خواسته بودند که انعطاف نشان دهد و مذاکره‌ی طالبان با نماینده‌ احزاب سیاسی را رد نکند. این دیپلمات‌ها از آقای غنی خواسته بودند که دیالوگ میان‌افغانی را بپذیرد و اجازه دهد که مذاکرات میان‌افغانی برگزار شود.

حال آقای غنی هم به این دیالوگ راضی شده است. خلیل‌زاد هم روی همین نکته مانور می‌داد که اگر ارگ با دیالوگ میان‌افغانی موافقت نکند، ‌انعطاف نشان ندهد و هم‌چنان بر مذاکره‌ی حکومت‌محور تأکید کند، تجربه‌ی نشست مسکو تکرار می‌شود و فضای سیاسی کابل بیش‌تر انقطابی می‌گردد. حامد کرزی هم گفته بود که اگر محمداشرف‌ غنی هم موافقت نکند،‌ او در نشست قطر شرکت می‌کند و از تمام نفوذش کار می‌گیرد تا سلسله‌ی گفت‌وگوهای میان‌افغانستانی با طالبان ادامه یابد. داکتر عبدالله هم به این باور است که به صورت جدی با گفت‌وگوهای میان‌افغانی مخالفت صورت نگیرد. محمداشرف‌ غنی زیر فشارهای داخلی و خارجی به تشکیل هیأت چندحزبی برای مذاکره و تأیید نشست قطر راضی شد، ولی روشن نیست که بالأخره فیصله‌های نشست میان‌افغانستانی قطر یا نشست دیگر شبیه آن،‌ چگونه عملی خواهد شد؟ اگر طالبان هیچ گاهی با حکومت به عنوان حکومت مذاکره نکنند،‌ اقدام‌های اعتماد‌ساز مثل آزادی زندانیان یا اعلام آتش‌بس چگونه انجام خواهد شد؟ برای این سوال‌ها فعلاً جواب روشن وجود ندارد.

در حال حاضر امریکا و طالبان با هم‌دیگر در حال مذاکره هستند. طالبان خواستار خروج نیروهای امریکایی هستند و امریکایی‌ها می‌خواهند که طالبان به آتش‌بس سراسری و مبارزه با القاعده و دیگر دشمنان امریکا تعهد کنند. طالبان شاید می‌خواهند که احزاب سیاسی افغانستان در نشست میان‌افغانی از آنان خواستار آتش‌بس شوند. برای ایالات متحده هم مهم است که بحث خروج تدریجی نیروهای آن کشور در یک نشست بزرگ احزاب سیاسی، ‌جامعه‌ی مدنی، فعالان حقوق زن و دیگر بخش‌های جامعه‌ی افغانستان مطرح شود. برای  ایالات متحده مهم است که موضوع خروج تدریجی نیروهای آن کشور و روابط نظامی امریکا و افغانستان در آینده، صرف بر مبنای خواست‌های یک گروه مسیر نیابد. شاید واشنگتن می‌خواهد که چنین مسایلی در نشست میان‌افغانی از طرف همه‌ی احزاب سیاسی، نماینده‌گان جامعه‌ی مدنی و دیگر بخش‌های جامعه‌ی افغانستان برای صورت جمعی مطرح شود. به همین دلیل است که همه روی برگزاری گفت‌وگوهای میان‌افغانستانی تأکید می‌کنند.

8am 

در ترکیب هیأت مذاکره کننده صلح علاوه بر رهبران احزاب و برخی شخصیت‌های برجسته سیاسی نمایندگان حکومت نیز حضور دارند.

حکومت همچنین یک لیست 37 نفری دیگر را برای شورای مصالحه منتشر کرده‌است.

هیأت مذاکره کننده تعیین شده قرار است در نشست قطر که چند روز دیگر برگزار می‌شود با طالبان گفت‌وگو کند.

روز گذشته نخستین نشست شورای رهبری مصالحه به رهبری رییس جمهور غنی و با اشتراک مقامات حکومتی و بزرگان سیاسی افغانستان برگزار شد.

دولت ضمن انتشار این لیست، با برگزاری مذاکرات صلح در قطر نیز موافقت کرد. 

به باور کارشناسان ترکیبی از فشارهای خلیل‌زاد و نیروهای سیاسی داخلی و میانجی‌گری‌های عبدرب‌الرسول سیاف، ارگ را وادار کرد تا به گفت‌وگوهای میان‌افغانی لبیک بگوید و حاضر شود که نمایندگان خودش را هم در ترکیب هیأت ملی مذاکره‌کننده وارد سازد.

اما چیزی که روشن است، این است که تمام رهبران سیاسی در نشست قطر به عنوان شهروندان جمهوری اسلامی افغانستان شرکت می‌کنند و از حکومت هم به عنوان نهاد مشروع این جمهوری نام می‌برند. به باور کارشناسان، نقش حکومت وحدت ملی در گفت‌وگوهای قطر در حد یک جناح کاهش یافته است.

براساس معلومات منابع محلی، در این انفجار یک پولیس و یک فرد ملکی کشته و یک پولیس و شش فرد ملکی دیگر زخمی شده‌اند.

احمدفرید، سخنگوی پولیس ننگرهار به رسانه‌ها گفت در این انفجار که حدود ساعت ۷:۰۰ صبح روز دوشنبه، ۱۹ حمل، در مربوطات ناحیه سوم شهر جلال‌آباد به وقوع پیوست یک رینجر پلیس را هدف قرار داده‌بود.

 آقای فرید افزود قربانیان این رویداد به شفاخانه‌ها منتقل شده‌اند و وضعیت صحی آن‌ها قناعت‌بخش گزارش شده‌است.  

مسوولیت این انفجار ناشی از ماین کنار جاده‌ای را تاکنون فرد و یا گروهی برعهده نگرفته است. 

ننگرهار در شرق کشور یکی از ولایت‌های ناامن به شمار می‌رود. این ولایت از آغاز سال جاری تاکنون شاهد وقوع چندین انفجار بوده و بیش‌تر این انفجارها تلفات نیز برجای گذاشته است.

شهر جلال‌آباد در اوایل هفته جاری نیز شاهد دو انفجار پی در پی ماین‌های جاسازی شده‌ در کنار جاده بود که در آن‌ها سه غیرنظامی کشته شدند و ۲۱ نفر دیگر به شمول افراد ملکی و نظامی زخم برداشتند.

در دیدار صلاح‌الدین ربانی با خانم کرولین ون بورین بر ادامه پشتیبانی دولت جمهوری اسلامی افغانستان از فعالیت های کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در افغانستان تأکید شد.
خانم بورین نیز وعده سپرد کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در تمام جنبه‌ها با افغانستان همکاری نزدیک داشته باشد.

دیروز آقای محمدعمر داوودزی به نمایند‌گی از شورای رهبری مصالحه گفت در نشست قطر یک هیأت فراگیر به نمایندگی از جمهوری شرکت می‌کند  و در آن مقام‌های حکومت هم حضور خواهند داشت. از این سخنان معلوم می‌شود که ارگ اجماع سیاسی در مورد مذاکره با طالبان را ایجاد کرده است. ارگ از نشست مسکو درس‌های لازم را گرفت. در نشست مسکو احزاب و رهبران شناخته‌شده‌ی سیاسی بدون هماهنگی با ریاست جمهوری اشتراک کرده بودند. در آن نشست همه‌ی جناح‌ها موقف‌های متضاد داشتند. کسانی که در نشست مسکو از کابل برای مذاکره با طالبان شرکت کرده بودند، ‌دیدگاه واحد و هماهنگ نداشتند.

 اگر ارگ در مورد نشست قطر با سیاست‌مداران و احزاب به توافق نمی‌رسید، بار دیگر تجربه‌ی بد نشست مسکو تکرار می‌شد. این چیزی بود که آقای خلیل‌زاد هم در مورد آن هشدار داده بود. دیپلمات‌های امریکایی‌ هم تأکید می‌کردند که افغانستان باید یک هیأت فراگیر درست کند تا با گروه طالبان در مورد آینده‌ی سیاسی کشور مذاکره کند. این مسایل سبب شد که نیروهای سیاسی و ارگ روی ترکیب رهبری شورای مصالحه به توافق برسند. به نظر می‌رسد که هیأت مذاکره‌کننده‌ی ملی که در نشست قطر شرکت می‌کند، موقف مشترک خواهد داشت. هیأت ملی مذاکره‌کننده باید از موضع نظم جمهوری، دموکراسی نمایندگی و مشروعیت انتخاباتی مذاکره کند.

دیروز آقای داوودزی گفت که چارچوب موضع‌گیری و موقف هیأت ملی مذاکره‌کننده در نشست بعدی شورای رهبری مصالحه تصویب خواهد شد. شورای رهبری مصالحه در آینده پالیسی خواهد ساخت و هیأت ملی مذاکره‌کننده از رهنمود آن شورا در جریان مذاکره استفاده خواهد کرد.

خط سرخ افغانستان در مذاکره با طالبان یا هرسازمان شورشی دیگر باید نظم جمهوری، دموکراسی نمایندگی و مشروعیت انتخاباتی باشد. اگر در آینده یک نظم جمهوری که دموکراسی نمایند‌گی و مشروعیت انتخاباتی چارچوب آن را می‌سازد، ‌نداشته باشیم، نه تنها به ثبات نمی‌رسیم، که جنگ به شکل بسیار بدتر از حالا ادامه خواهد یافت. صرف در یک دموکراسی نمایند‌گی نیروهای سیاسی گوناگون می‌توانند با خط مشی‌ها و پالیسی‌های مختلف‌شان در کنار هم‌دیگر به رقابت بپردازند. نیروهایی که مدعی‌اند دیگر به انحصار قدرت باور ندارند، باید آن را در عمل تحقق بخشند. وقتی این تعهد در عمل تحقق خواهد یافت که از یک دموکراسی نماینده‌گی حمایت کنند. وقتی کسی انحصار را نپذیرد، روشن است که رقابت را قبول کرده است. در سیاست و اقتصاد بدیل انحصار، رقابت است. بازار رقابتی بدیل انحصار اقتصادی است و دموکراسی نماینده‌گی بدیل انحصار قدرت. انحصار قدرت زمانی ختم خواهد شد که دموکراسی نماینده‌گی که در نظم جمهوری تحقق خواهد یافت، مورد قبول همه‌ی نیروهای سیاسی قرار بگیرد.

پس از نشست بن هم نیروهایی که با هم‌دیگر قبل از آن نشست درگیر بودند، در چارچوب یک دموکراسی نمایندگی در کنار هم‌دیگر به زندگی مسالمت‌آمیز آغاز کردند. این نیروها در دو دهه‌ی گذشته در انتخابات‌ها رقابت کردند و حتا با جنجالی شدن انتخابات هم به تفاهم رسیدند. اگر نظم جمهوری و دموکراسی نماینده‌گی پذیرفته نشود، همه‌ی گروه‌ها برای انحصار قدرت تلاش خواهند کرد و این امر جنگ را در کشور دایمی خواهد ساخت. مردم افغانستان صلح می‌خواهند و این امر صرف در قامت یک دموکراسی نمایند‌گی تحقق خواهد یافت. هر‌گروهی که در برابر این خواست مردم افغانستان قرار بگیرد، باید بداند که حتا در صورت پیروزی نظامی هم مورد قبول مجموع شهروندان افغانستان قرار نمی‌گیرد. البته بسیار بعید است که یک گروه تمام افغانستان را اشغال کند. چنین چیزی محال است. هر‌گروهی که می‌خواهد در آینده‌ی افغانستان نقش داشته باشد، ‌باید در قدم اول به خشونت پایان دهد و بعد خودش را در یک دموکراسی نمایندگی ادغام کند. راه رسیدن به صلح، هم همین است. هیأتی که از افغانستان می‌رود، باید بسیار به وضوح به همه توضیح دهد که در فقدان دموکراسی نمایندگی و نظم جمهوری، فقط جنگ خواهیم داشت. پس از سقوط سلطنت، افغانستان هیچ‌گاه آرامش و ثبات را تجربه نکرده است و  دلیل این امر این است که هر‌نیرویی تلاش کرد به صورت انحصاری قدرت را در اختیار خودش داشته باشد. هیچ نیرویی هم در چهل سال گذشته موفق نشد که قدرت را در انحصار خود نگه دارد. راه حل، نظم جمهوری و دموکراسی نمایندگی است.   

رئیس اجرایی که در نشست «افراط‌گرایی: درس‌هایی از گذشته» در حاشیه مجمع جهانی اقتصاد در اردن سخن می‌گفت، افزود از نفوذ داعش در افغانستان جلوگیری شده‌است.
در این نشست اشتراک‌کنندگان دلایل و انگیزه‌های افراط‌گرایی، دلایل پیوستن به جریان‌های افراطی و راه‌های مبارزه با این پدیده را از دیدگاه‌های مختلف بررسی کردند.
در نشست مذکور تأکید شد که داعش به عنوان یکی از جریان‌های افراطی خشونت‌گرا که بخش‌هایی از عراق و سوریه را تحت کنترل خود داشت، شکت خورده است؛ اما سوال بنیادی این است که آیا با این شکست، ایدیولوژی داعش نیز شکست خورده است یاخیر؟ 
این در حالی‌ست که به اعتقاد برخی کارشناسان، داعش شاید در میدان جنگ شکست خورده باشد، اما ایدیولوژی این جریان هنوز زنده است؛ چون شکست دادن فکر و اندیشه نیازمند وقت و زمان بیش‌تر می‌باشد.
داکتر عبدالله عبدالله نیز طی سخنانی گفت: «وقتی تحولات در عراق و سوریه شکل می‌‌گرفت ما نگران بودیم. داستان داعش در افغانستان از یک قبیله که در خاک پاکستان زندگی می‌کند آغاز گردید و تعدادی به مرور زمان به این جریان پیوستند. اما بعد از این‌که مردم با سیاست‌های خشن و ظلم و ستم این جریان روبروشدند، در مقابل آنان عکس‌العمل نشان دادند. مردم و حکومت در همکاری با یکدیگر داعش را شکست دادند و اکنون نفوذ آنان در مناطق مشخصی محدود گردیده است.»
رئیس اجرایی در ادامه افزود در افغانستان حکومت و مردم نه تنها با داعش که با طالبان و القاعده به عنوان بستر حمایتی جریان‌های افراطی می‌جنگند و این جنگ تا هنوز ادامه دارد.
رییس اجرایی تأکید کرد که با جریان‌های افراطی باید با اتخاذ برنامه‌های جامع و هدفمند کوتاه‌مدت، میان مدت و درازمدت مبارزه صورت گیرد.

داکتر عبدالله آموزش و پرورش را یکی از راه‌های مناسب مبارزه با افراط‌گرایی دانست تا از مغزشویی و پیوستن اطفال به این جریان‌ها جلوگیری گردد.
رییس اجرایی مبارزه با افراط‌گرایی را کار جمعی شهروندان و گروه‌های مختلف جامعه دانست و نقش علما و رسانه‌ها را در این مبارزه برجسته خواند.
داکتر عبدالله تصریح کرد: «می‌دانیم که شکست دادن ایدیولوژی به وقت و زمان بیش‌تر نیاز دارد؛ اما نفس این‌که داعش در عراق و سوریه شکست خورد و اراضی را از دست داد، یک تحول بزرگ و مثبت است.»
رییس اجرایی در مورد مسوولیت حکومت‌ها در مبارزه با دهشت‌افگنی نیز گفت حکومت‌ها نباید از تروریزم و دهشت‌افگنی به عنوان ابزاری برای تحقق سیاست خارجی استفاده نمایند؛ چنین سیاستی در درازمدت دامن‌گیر کشورهای حامی نیز می‌گردد و باعث ادامه جنگ و خشونت می‌شود.
وی، اقدامات نخست‌وزیر نیوزیلند در مواجه با حملۀ تروریستی به مسجدی در این کشور و شهادت مسلمانان را ستود و از روش و رهبری وی در مبارزه با دهشت‌افگنی به عنوان نمونه و مدل در امر مبارزه با دهشت‌افگنی و جریا‌ن‌های افراطی خشونت‌گرا در سطح بین‌المللی یاد کرد.

نماینده خاص امریکا در امور صلح افغانستان پس از سفر دو روزه به پاکستان، شام روز شنبه (17 حمل) به کابل برگشت. آقای خلیلزاد در تویتر خود از تلاش‌های پاکستان در امر صلح افغانستان ابراز امیدواری کرده و گفته است، مقام‌های پاکستانی تاکید نموده‌اند که تصمیم نهایی در خصوص روند صلح افغانستان را تنها باید افغان‌ها بگیرند.

از سوی هم، وزیر امور خارجه پاکستان در دیدار خود با زلمی خلیلزاد بر پشتیبانی اسلام‌آباد از پروسه صلح افغانستان سخن زده و گفته که صلح در افغانستان به نفع پاکستان است.

به دنبال این اظهارات، شماری از آگاهان سیاسی باورمند هستند که در جریان سفر خلیلزاد به پاکستان، میان واشنگتن-اسلام آباد در خصوص پروسه صلح افغانستان توافق نظر به وجود آمده است.

عبدالطیف نظری آگاه امور سیاسی در مصاحبه با خبرگزاری جمهور گفت: «فکر می‌کنم که بین امریکا و پاکستان توافق نظر در مورد صلح به وجود آمده. صحبت‌های عمران خان بازتاب دهنده سیاست‌های امریکا است و امریکا از این طریق می‌خواهد افکار عمومی را از طریق پاکستان محک بزند.»  

این آگاه امور سیاسی همچنان افزود، طالبان خواستار پیوستن به دولت جدید است و می‌خواهد که در دولت آینده نقش کلیدی داشته باشد که به این منظور، پاکستان هم علاقه مند چنین روندی است.

به باور وی، برای کشانیدن گروه طالبان به نظام سیاسی، امریکا بخشی از نیروهای خود را از افغانستان خارج می‌کند و به دنبال این خروج، در واقع تضمین روندهای سیاسی را در دستور کار خود قرار می‌دهد که اسلام‌آباد از چنین وضعیتی، ناراض نخواهد بود.

آقای نظری بیان داشت: «سفرخلیلزاد به پاکستان و صحبت‌های اخیر عمران خان ارتباط دارد. تفاوت این است که امریکا سیاست‌های محتاطانه را دنبال می‌کند و پاکستان هم در مواردی، غیردیپلماتیک اظهار نظر می‌کند. »
وی علاوه کرد که با ورود طالبان در دولت افغانستان، پاکستان احساس برتری می‌کند و به این ترتیب، از نفوذ دشمن یا رقیب خود در افغانستان بکاهد؛ بنابراین، اسلام‌آباد علاقه‌مند است که روند مذاکرات صلح در قالب دولت موقت نتیجه داده و گروه طالبان در ساختار دولت جدید، نقش ایفا کند.

در همین حال، برخی دیگری از آگاهان امور سیاسی معتقدند که سفر خلیلزاد به پاکستان از این نظر مهم است که دولت پاکستان همسایه نزدیک و دخیل در مسایل افغانستان است.

نظرمحمد مطمئن آگاه امور سیاسی می‌گوید، سیاست‌مداران افغان بر این باوراند که اعتماد کشورهای همسایه در مورد پروسه صلح ضروری است و اگر اعتماد کشورهای همسایه در این روند نباشد، ممکن است، کشورهای همسایه، روند گفتگوهای صلح را سبوتاژ کنند.

او افزود: «پاکستان بالای طالبان تاثیر دارد و فکر می‌کنم که امریکایی‌ها در مذاکرات قطر فهمیده که اسلام‌آباد در این مذاکرات نادیده گرفته شده است.»

به باور آقای مطمئن، این‌که گروه طالبان در دولت آینده افغانستان نقش داشته باشد یا خیر، مربوط به افغان‌ها می‌شود اما آنچه را که نخست وزیر پاکستان بیان کرده، نشان می‌دهد که اسلام‌آباد می‌کوشد که از امریکا در پروسه صلح افغانستان امتیازگیری کند.

پیش از این، عمران خان نخست وزیر پاکستان گفته بود که به عنوان «برادر» مشوره داده تا برای بیرون رفت از بحران، دولت موقت در افغانستان ایجاد شود. این اظهارات آقای خان با واکنش تند دولت افغانستان مواجه گردید و کابل، خواستار قطع مداخله پاکستان در امور داخلی افغانستان شده است.

در این نشست سران حکومت وحدت ملی، شماری از رهبران جهادی، نمایندگان تاجران و زنان حضور دارند. 
محمداشرف غنی، رییس جمهور کشور که ریاست نخستین نشست این شورا را بر عهده داشت، گفت شورای عالی مصالحه پس از مشوره‌های زیاد تشکیل شده است.

 به گفته رییس جمهور غنی، شورای عالی مصالحه نتیجه نزدیک به دو ماه مشوره و گفت‌وگو با اطراف دخیل در پروسه صلح افغانستان است. 
وی افزود: «جای خوشی و افتخار است، که به‌ خاطر رسیدن به آرمان مقدس مردم افغانستان یعنی صلح، زیر چتر دولت جمهوری اسلامی افغانستان، رهبران حکومت و رهبران سیاسی و جهادی بیرون از چارچوب حکومت و نمایندگان دیگر اقشار اجتماعی کشور با اتحاد و اتفاق همرا با ملت خود، به خاطر به پيش بردن پروسه صلح در یک صف واحد قرار دارند. و با اتفاق کامل بته خاطر آینده بهتر کشور شان در مورد اهداف این پروسه و هم‌چنان ترکیب تیم مذاکره‌کننده فیصله‌های مهم را انجام خواهند داد.»
آقای غنی در ادامه گفت در نخستین نشست شورای عالی مصالحه در مورد تعیین هیأت مذاکره‌کننده صلح و هم‌چنان در خصوص اجندا و اشتراک‌کنندگان نشست پیشنهادی صلح که قرار است در دوحه پایتخت قطر برگزار شود، فیصله خواهد شد.
رییس جمهور غنی تصریح کرد اشتراک‌کنند‌گان این نشست صلاحیت تعیین اعضای هیأت مذاکره‌کننده صلح را دارند اما از گماشتن افرادی که در هجده سال گذشته در برابر مردم‌سالاری، نظام و دست‌آوردهای مردم تبلیغ و با آن مخالفت کرده‌اند، پرهیز شود.

او افزود اعضای هیأت مذاکره‌کننده صلح باید با پیشرفت‌ها و واقعیت‌های جامعه افغانستان آشنا باشند و از زنان، جوانان و همه اقشار مردم نمایندگی کنند.