دسته: سیاست

وزارت صحت عامه‌ اعلام کرد یک واقعه‌‎ی مثبت ویروس کرونا (Covid-19)  در ولایت سمنگان به ثبت رسیده است.

وحیدالله مایار، سخن‌گوی وزارت صحت عامه صبح امروز (سه‌شنبه، ۲۰ حوت) گفت فرد مبتلا به ویروس کرونا در سمنگان اخیرا از ایران برگشته است.

آقای مایار همچنان گفت در حال حاضر این فرد در بخش تجرید شفاخانه ولایتی سمنگان تحت مراقبت جدی صحی قرار دارد.

به گفته‌ی او، با ثبت این واقعه‌‎ی مثبت کرونا در سمنگان، تعداد واقعات مثبت کرونا در کشور به پنج مورد رسیده است. از این میان، چهار واقعه در هرات و یک واقعه در سمنگان ثبت شده است.

سخن‌گوی وزارت صحت در ادامه گفت از چهارم حوت تا کنون ۱۴۲ واقعه‌ی مشکوک به ویروس کرونا در کشور شناسایی شده است که نتایج آزمایش طبی ۱۳۷ مورد آن منفی ثابت شده است.

آقای مایار توضیح داد تعداد ۸۰۰ بستر صحی در ولایت‌های مختلف برای کسانی که به ویروس کرونا مبتلا می‌شوند، اختصاص داده شده است.

یک واقعه‌ی مثبت ویروس کرونا در سمنگان در حالی به ثبت رسیده است که روز شنبه (۱۷ حوت) فیروزالدین فیروز، وزیر صحت عامه در یک نشست خبری گفته بود ویروس کرونا در افغانستان تا کنون وارد مرحله گردش در جامعه نشده و در صورتی که این روند حفظ شود، وضعیت قابل کنترل خواهد بود.

در بیانیه وزارت دفاع اریکا آمده است: دو نظامی امریکایی روز گذشته در عراق کشته شدند.

پنتاگون جزئیات بیشتری در این مورد منتشر نکرده است.

چندی پیش گزارش شده بود که انفجار یک حلقه ماین در مسیر کاروان نظامی نیروهای امریکایی، صدماتی برجا گذاشت.

دیوارهای سمنتی از شهر جمع شود، هیچ جاده‌ای به روی عبورومرور عموم بسته نباشد، تاجر و سرمایه‌دار بدون ترس و هراس سرمایه‌اش را به‌کار اندازد، شاهراه‌ها امن شود، مکاتب و دانشگاه‌ها باز باشند، بیکاری کم شود، مزارع سرسبز شود و همه مشغول زندگی باشند و حرف عوام و خواص فقط و فقط سیاست نباشد و مردم سرانجام از «چهارراه چه‌ کنیم؟» عبور کنند. این فهم مشترک مردم از صلح است. اما آیا فهم سیاسیون از صلحی که در حال حاضر بر سر آن چانه‌زنی می‌کنند نیز چنین چیزی است؟ چقدر با صلحی که مردم می‌خواهند فاصله داریم؟

آره، فهم سیاسیون و دولت‌مردان ما از صلح نیز همین است؛ اما با یک تفاوت و آن این‌که سیاسیون صلح را به‌خاطر خود صلح نمی‌خواهند. آن‌ها برعلاوه‌ی تمامی آنچه مردم می‌خواهند یک خواست دیگر هم دارند و آن این‌که چنین جامعه و دولتی را رهبری کنند، در صدر باشند، سرمایه‌های‌شان محفوظ باشد، از گذشته‌ی چهل ساله‌شان که کشور را غرق در بحران کرده‌اند، یاد نشود و یا به نیکی یاد شود. آن‌ها غازیان قهرمانان آزادی و در نهایت آورندگان صلح در کشور باشند و مردم از آن‌ها سپاس‌گزاری کنند.

این بخشی از ماجرا است که افغان‌ها را برای رسیدن به صلح که یک آرزوی جمعی و دیرینه است، با مشکل مواجه می‌کند و هر آن این سوال را به میان می‌آورد که آیا این بار واقعا صلح خواهد شد؟ آیا باز با دوران بعد از نجیب‌الله روبه‌رو نمی‌شویم؟ آیا اگر گروه طالبان صلح کرد، آرامی می‌شود یا گروه دیگری برای ادامه جنگ ایجاد خواهد شد؟ آیا آجندای ابرقدرت‌ها این بار برای افغانستان واقعا صلح است؟ یا تغییر نام جنگ و نام جنگ‌جویان؟ این سوال‌ها مخصوصا زمانی جدی‌تر شد که طالبان پس از امضای توافق‌نامه صلح با امریکا، اعلام کردند که به جنگ خود علیه نیروهای امنیتی افغانستان ادامه می‌دهند و در عین حال یک جنگ وحشتناک و تباه‌کن دیگر در حال حاضر میان ارگ و سپیدار جریان دارد. همه این مسایل سوال رسیدن به صلح واقعی را در ذهن هر شهروند این کشور، درشت و جدی کرده است.

گام اول برای رسیدن به صلح با امضای موافقت‌نامه امریکا و طالبان برداشته شده است. اما این فقط یک گام در یک راه طولانی و پرسنگ‌ولاخ است، گام‌های دیگر را چگونه برداریم که نلغزیم و بار دیگر به قعر دره‌ی جنگ، یأس و ناامیدی سقوط نکنیم.

حالا همه چیز به ظرفیت «ما» به‌عنوان یک جامعه بستگی دارد. «ما»ی حکومت، «ما»ی اوپوزیسیون، «ما»ی جامعه مدنی، و بالاخره «ما»ی طالبان. چون حالا و پس از توافق‌نامه امریکا و طالبان، باید مذاکرات بین‌الافغانی شروع شود و باقی‌مانده راه را طی کند. طرف طالبان مجهز و کمربسته‌اند، مذاکرات طالبان و امریکایی‌ها که نزدیک به دو سال طول کشید، هیأت طالبان را از هر نظر برای حضور در مذاکرات بین‌الافغانی آماده کرده است. اما طرف مقابل طالبان با چالش‌های جدی در این زمینه مواجه است.

حکومت، که اصولا باید تنها طرف طالبان می‌بود و به‌عنوان یک نهاد ملی، مشروع و مقتدر از آدرس مردم افغانستان با طالبان حرف می‌زد، بر اثر ندانم‌کاری‌ها و درافتادن با تمامی نیروهای موثر سیاسی و مدنی در پنج سال گذشته، چنین فرصتی را از دست داده است. دیگر دشوار است به حکومتی که جنبش‌های مدنی را سرکوب کرد، به‌عنوان مدافع این جنبش‌ها اعتماد شود، سخت است که احزاب سیاسی و فعالان سیاسی که در پنج سال گذشته یکسره شاهد حذف و کنارزدن خود بوده‌اند، حکومت را به‌عنوان نهاد مدافع کثرت‌گرایی افغانستان امروز قبول کنند. درحال حاضر «ارگ» دیگر سمبول اقتدار ملی افغانستان نیست و متأسفانه چنین وضعی به نفع هیچ کس نیست، چون در چنین حالتی هیچ مرجع دیگری نیز نمی‌تواند آدرس ملی مقتدر و مشروع در مذاکره با طالبان باشد و در نتیجه «ما» در یک پراکندگی و بی‌اعتمادی عمیقی دچار شده‌ایم. آدرسی که قرار است از اکثریت قاطع مردم افغانستان نمایندگی کند، چنان پراکنده و درگیر مسایل جزئی میان خودند که حتا از پس تشکیل یک هیأت مورد قبول برای همه برنمی‌آیند، چه رسد به این‌که روی یک آجندای واحد و ملی توافق کنند.

در چنین وضعیتی حتا اگر همه‌ی طرف‌ها بر سر تشکیل یک هیأت (همه‌شمول) زیر فشار زمان و جامعه جهانی به توافق برسند و به‌لحاظ افراد و چهره‌ها همه طرف‌ها هم در آن هیأت نماینده داشته باشند، به‌گونه‌ی که زنان، جوانان، اپوزیسیون و حکومت خود را در آن ببینند، بدون شک این یک توافق صوری است و افغانستان هیأتی را روبه‌روی طالبان بر میز مذاکره می‌نشاند که یک «تیم» نیست، بلکه افراد پراکنده با آجنداهای فردی است و یا در بهترین حالت هیأتی با آجنداهای متفاوت است.

اصلا همین که همه طرف‌ها بر (هیأت همه‌شمول) تأکید می‌کنند، یک معنی ساده‌اش این است که «ما» در مذاکرات با طالبان، آجندای واحدی نداریم، پس در این صورت هرکس و هر طیف برای حفظ منافع خود می‌خواهد در هیأت شامل باشد. تأکید بر (همه‌شمول)بودن هیأت، اعتراف به پراکندگی و ناهماهنگی است، همه به زبان دیپلماتیک می‌گویند در صفی که هر کسی برای خودش شمشیر می‌زند و نه برای هدف و مقصد مشترک، من می‌خواهم خودم حضور داشته باشم و حق هم دارند که چنین کنند.

خطر این پراکند‌گی زمانی جدی‌تر می‌شود که می‌بینیم در کنار حکومت که خود را به انزوا کشانیده، بازی‌گران یعنی «احزاب به اصطلاح سیاسی مطرحی» صف کشیده‌اند، احزابی که به‌دلیل کارنامه‌های غیرمردمی‌شان تجرید شده‌اند و از این احزاب به‌جز چند رهبر مسن، بی‌برنامه، خانواده‌محور، عهدشکن و بی‌اصول که خطوط قرمزشان در چشم به‌هم‌زدنی تغییر می‌کند، چیزی باقی نمانده است. حالا اگر چنین احزابی با چنین حکومتی که در میدان سیاسی هرکدام پاچه‌ی دیگری را گرفته‌اند، هیأت مذاکره‌ی واحدی هم تشکیل شود، آن هیأت هم‌سو، همکار و در یک کلمه «تیم» نخواهد بود و در مذاکرات‌شان همدیگر را بازو نخواهند داد. چنین تیم ناهماهنگ در هر مسابقه یا رویارویی که باشد، باختش حتمی است. آن‌ها در نهایت منافع فردی خود را به کرسی خواهند نشاند، آن‌هم اگر در برابر تیم باتجربه و کارآزموده‌ی طالبان، شانسی برای توفیق داشته باشند. تا زمانی که این مشکل حل نشود، وضعیت به نفع هرکس یا جناحی که باشد، به نفع مردم نیست. اما آیا این مشکل چاره‌ای دارد؟

هیچ فرد یا نهادی به‌جز حکومت نمی‌تواند این وضعیت را بهبود بخشد. ولی اگر حکومت وضعیت را عمیقا درک کند و بپذیرد که پس از امضای توافق‌نامه میان امریکا و طالبان همه‌چیز به‌صورت جدی و بی‌بازگشتی واقعا تغییر کرده است و با پذیرش وضعیت جدید درک کند که نه به تنهایی مرد این میدان شده می‌توانند و نه با این پراکندگی، در آن‌صورت است که حکومت باید فورا اقدام کند و چند کار را به‌صورت فوری انجام دهد:

حکومت باید در مرحله اول با حسن نیت، همه طرف‌ها را بدون حب و بغض سیاسی حول محور خودش جمع کند و همه را برای رسیدن به یک توافق نهایی بر سر یک آجندای ملی، متحد کند. این آجندای ملی باید کتبی باشد و در حقیقت حیثیت یک «مانفیست ملی صلح» را داشته باشد که هیچ یک از افراد و اعضای مذاکره‌کننده، حق عدول از آن را نداشته باشد. در این صورت است که هیأت و تیم واحدی تشکیل خواهد شد و فرقی نمی‌کند شمار آن چند باشد و یا چه افراد و چهره‌هایی عضو آن هیأت باشند. اما قبل از اعزام هیأت باید همه مردم افغانستان بدانند کسانی که به نمایندگی از آن‌ها به مذاکره رفته‌اند، بر سر چه چیزی مذاکره می‌کنند و چه نکاتی غیرقابل عدول و به اصطلاح مذاکره‌ناپذیر است.

این کار شدنی است، به شرط آن‌که حکومت به‌جای تأکید بر حکومتی‌بودن اعضای هیأت یا اصرار بر ریاست هیأت، بیاید و در عمل نشان دهد که حکومت به معنای واقعی کلمه از «جمهوریت» و «قانون اساسی» و «حقوق شهروندی» دفاع می‌کند. در واقع حکومت بخشی از این راه را رفته است، حکومت در لویه‌جرگه‌ای که دایر کرد، خطوط اساسی مذاکره را به‌دست آورد. اما بخشی از کار که باقی مانده، این است که حکومت حالا آن را به‌عنوان سند انحصار مذاکره به سینه‌ی خود چسپانده و تأکید دارد که حق اجرایی‌کردن آن را فقط و فقط «مأموران حکومتی» دارند و لاغیر. این اصرار بر انحصار با توجه به بی‌اعتمادی به حکومت که در بالا به آن اشاره شد، سبب شده که حکومت یک داعیه‌ی ملی و مشروع را به کارت بازی حکومتی تبدیل کند و سیاسیون و جامعه مدنی با آگاهی از بازی حکومت شریک آن نشوند و در نتیجه توافق بر سر یک آجندای ملی مسکوت بماند و همه طرف‌ها با بی‌اعتمادی از همدیگری بر سر حضور خود یا نماینده‌ی مورد اعتبار خود در هیأت مذاکره اصرار کنند.

اگر حکومت با یک دید کلان و ملی عمل کند، فرصت این را دارد که در دفاع از قانون اساسی، جمهوریت و حقوق شهروندی تنها نماند، بلکه همه طرف‌ها از آن دفاع کند و حکومت به‌عنوان آدرس اصلی دفاع از این ارزش‌ها آن را رهبری کند در واقع اجازه دهد که نمایندگان جامعه مدنی و اپوزیسیون خواسته ناخواسته در صف مدافعان ارزش‌هایی قرار گیرند که علم رهبری آن به دوش حکومت و آدرس رسمی آن ارگ است.

اگر «ما» به‌عنوان یک جامعه، به این مرحله برسیم، در آن صورت خوب است که صلاحیت مذاکره‌کنندگان محدود و مشخص شود و آن‌ها با اتکا و استدلال این‌که آجندا و صلاحیت مشخصی دارند، قدرت چانه‌زنی‌شان در مذاکرات را با حفظ یک عقبه کلانی به‌نام حکومت، دولت و مردم، در برابر طالبان حفظ خواهند کرد و با قدرت مذاکره را به پیش خواهند برد.

اگر حکومت پیش‌قدم این میدان نشود، آدرس دیگری برای پیش‌برد آن وجود ندارد و سرانجام پس از مدت‌ها جنجال هیأتی پراکنده، اما باصلاحیتی روبه‌روی طالبان قرار خواهد گرفت که صلاحیت تصمیم‌گیری‌شان بالا خواهد بود، بدون ‌آن‌که آجندای مشخصی داشته باشند.

بیم اصلی و جدی این است که در چنین هیأتی، نمایندگانی که از سوی احزاب جهادی به مذاکره می‌روند، به‌زودی زبان مشترکی با طالبان خواهند یافت. از نظر تعداد نیز قابل ملاحظه خواهند بود و در صورت توافق آن‌ها و طالبان، مذاکرات بین‌الافغانی مشروعیت خواهد یافت. چنین هیأتی بدون شک پیش از هر اقدام دیگری اول در تفاهم با طالبان قبر حکومت را می‌کَنند بعد جمهوریت و حقوق شهروندی و قانون اساسی را درآن دفن کرده، با یک دعای خیر «جمهوری امارت اسلامی» را با تقسیم کرسی‌هایش بین رهبران مسن جهادی و طالبان امضا کرده، حکومت موقت را تشکیل می‌دهند و جامعه جهانی نیز آن را به‌عنوان آشی که افغان‌ها خودشان برای خود پخته‌اند، به رسمیت می‌شناسند.

با همه‌ی این‌ها زمان اندک است و همه چیز وابسته به ظرفیت «ما» دارد. آیا بخشی از این «ما» که حکومت را در اختیار دارند، ظرفیت تبدیل‌کردن این چالش بزرگ را به یک فرصت تاریخی دارند؟ آیا بخشی دیگری از «ما» که اوپوزیسیون است، می‌تواند بپذیرد و درک کند که منافع‌شان به این «ما» گره خورده است و نباید به روابط فردی که با طالبان و یا امریکایی‌ها دارند، دل خوش کنند؟ آیا حکومت این شانس را به جامعه مدنی خواهد داد تا از ارزش‌های شهروندی خود در برابر طالب دفاع کند؟ آیا ما قدرت شکل‌دهی یک آجندای ملی و توافق بر سر یک «مانفیست ملی صلح» را در این زمان اندک داریم؟ آیا امریکایی‌ها مجال این را به خود خواهند داد که همه چیز در روند صلح را به آغاز مبارزات انتخاباتی ترامپ وابسته نکنند و به افغانستان به‌عنوان یک متحد فرصت بدهند و دست از این عجله زمان‌بندی‌شده مطابق تقویم انتخاباتی آینده امریکا بردارند؟

پاسخ تمامی این سوال‌های کلیدی به «ظرفیت ملی ما» بستگی دارد. به‌خصوص به رویکرد حکومت و ارگ. اگر حکومت بر موضعی که اکنون دارد لجاجت کند، چند اتفاق حتمی و ناگزیر است. اولین آن کوتاه‌شدن عمر حکومت کنونی است. دومش، احتمال تکرار اشتباه بن، اگر همه چیز با عجله و مطابق زمان‌بندی مبتنی بر انتخابات امریکا پیش برود، ما به صلحی دست خواهیم یافت که تضادها و اختلافات حل‌نشده بسیاری در درون آن باقی مانده و هر آن مستعد شکستن است.

داوود ناجی

مایک پومپیو وزیر خارجه امریکا می‌گوید، امریکا با هر اقدامی برای ایجاد حکومت موازی و استفاده از زور برای حل اختلاف سیاسی سخت مخالف است.

این در حالیست که دیروز دوشنبه محمد اشرف غنی که از سوی کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان پیروز انتخابات ریاست جمهوری گذشته اعلام شده مراسم تحلیف خود را به جای آورد.

عبدالله عبدالله که نتایج نهایی انتخابات ریاست جمهوری را نپذیرفته است نیز به‌طور همزمان و موازی به‌عنوان رئیس جمهور سوگند یاد نمود و خود را رئیس جمهور حکومت “همه‌شمول” افغانستان اعلام کرد.

وزیر خارجه امریکا از عبدالله عبدالله نام نبرده، اما تأکید کرده‌است “اولویت دادن به یک افغانستان همه‌شمول و متحد، برای آینده افغانستان به خصوص برای صلح در این کشور مهم است.”

مراسم تحلیف امروز اشرف غنی به عنوان رئیس جمهوری افغانستان و عبدالله عبدالله به عنوان “رئیس دولت همه‌شمول” که ادعای “پیروزی” در انتخابات ریاست جمهوری دارد، افغانستان را وارد یک مرحله تازه از تنش‌های سیاسی کرده است.

در حالی‌که کمیسیون انتخابات افغانستان، اشرف غنی را به عنوان برنده انتخابات ریاست جمهوری اعلام کرده بود، عبدالله عبدالله با مطرح کردن تقلب و اینکه حدود ۳۰۰ هزار آرای انتخابات مبنای بیومتریکی نداشته، نتیجه انتخابات را نپذیرفت و خود را “پیروز” اعلام کرد.

انتخابات ریاست جمهوری افغانستان حدود ۵ ماه پیش برگزار شده بود و از همان اول مشخص بود که نتیجه آن به آسانی اعلام نخواهد شد، روند توام با جنجال‌ها و تنش‌ها خواهد بود.

در واکنش به اعلام نتیجه نهایی انتخابات در ۲۲ فوریه، عبدالله عبدالله خود را رئیس جمهوری افغانستان خواند و اقدام به معرفی چند والی در ولایت‌های سرپل، جوزجان، پنجشیر و بغلان کرد. وقتی مراسم تحلیف اشرف غنی که قرار بود در نهم مارچ/مارس برگزار شود، به تاخیر افتاد، آقای عبدالله هم اعلام کرد که روند انتصاب والیان را به تاخیر انداخته است.

با امضای توافقنامه تاریخی میان آمریکا و گروه طالبان در ۲۹ فبروری/فوریه فضا و شرایط جدیدی در افغانستان به وجود آمد.

مراسم‌های تحلیف امروز در پی ناکامی دو روز دیپلماسی شاتل و رایزنی‌ها ودیدارهای متعدد زلمی خلیلزاد با غنی و عبدالله انجام گرفت. در این گفتگوها پیشنهادهای مختلف برای حل این اختلاف میان آقایان غنی و عبدالله مطرح شد.

منابع گفته‌اند که آقای غنی با شراکت آقای عبدالله و متحدانش در حکومت زیر نظر او موافقت نشان داده اما آقای عبدالله خواهان لغو نتیجه انتخابات یا حفظ ریاست اجرایی با سهم قدرت برابر با ریاست جمهوری شده است.

منابع گفتند که آخرین دور مذاکرات دیشب میان اشرف غنی و عبدالله عبدالله در ارگ ریاست جمهوری با حضور آقای خلیلزاد برگزار شد اما این نشست با تنش پایان یافت.

حضور زلمی خلیلزاد، سکات میلر، فرمانده نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان، سفرای کشورهای اروپایی و شمار دیگر از اعضای جامعه دیپلماتیک کابل در مراسم تحلیف آقای غنی بیانگر آن است که جامعه بین‌المللی دولت خودخوانده آقای عبدالله را به رسمیت نخواهد شناخت و کار برای آقای عبدالله در عرصه روابط بین‌المللی دشوار خواهد بود.

آقای غنی در روزهای اخیر برای کسب حمایت آمریکا و متحدان آن برای به رسمیت شناختن نتیجه نهایی انتخابات به شدت جنگید. او در پی امضای توافقنامه آمریکا و طالبان آزادی ۵ هزار زندانی طالبانرا به عنوان پیش‌شرط آغاز مذاکرات بین‌الافغانی عملا غیرممکن دانسته بود.

اما، امروز در مراسم تحلیف اعلام کرد فردا فرمانی را به منظور آزادی زندانیان طالبان در برابر ضمانت‌های برای کاهش خشونت از سوی طالبان صادر خواهد کرد.

آزادی زندانیان طالبان چیزی بود که دولت آمریکا بنا به موافقتنامه صلح با طالبان از آقای غنی می ‌خواست و در برابر آن هم آقای غنی خواهان به رسمیت شناخته شدن از سوی آمریکا بود که این امتیاز را امروز بدست آورد.

از سوی دیگر، حضور آقای خلیلزاد و سرپرست سفارت آمریکا در مراسم تحلیف آقای غنی بی‌طرفی آنها را برای میانجیگری و حل جنجال‌های بعدی زیر سوال برده و قدرت مانور دیپلماسی آمریکا را در فضای سیاست داخلی افغانستان محدودتر ساخت.

در حالی‌که در مراسم تحلیف آقای عبدالله ظاهرا نماینده هیچ کشور خارجی شرکت نداشت، اما عدم حضور نمایندگان ایران، روسیه و ترکیه در مراسم تحلیف آقای غنی گمانه‌زنی‌ها را در حمایت احتمالی این کشورها از آقای عبدالله به وجود آورده است.

آقای عبدالله در سیاست داخلی از حمایت رهبران با نفوذ قومی؛ کریم خلیلی و محمد محقق از رهبران بانفوذ هزاره و عبدالرشید دوستم، از رهبران با نفوذ ازبک برخوردار است. خود اقای عبدالله هم به نوعی از پایگاه گسترده در میان تاجیک‌ها در افغانستان قلمداد می‌شود. همچنین شماری از رهبران پشتون‌تبار از جمله انوارالحق احدی، رئیس حزب افغان-ملت نیز از او حمایت کرد.

مشکل اصلی آقای عبدالله تامین بودجه برای پیشبرد امور آنچه خودش “دولت همه‌شمول” می‌خواند، خواهد بود. بیشتر بودجه افغانستان از سوی کشورهای کمک‌کنند تامین می‌شود و کانال‌های داخلی تامین درآمد هم در اختیار دولت به رهبری اشرف غنی است.

اگر عبدالله عبدالله بخواهد کابینه خود را تشکیل دهد، والیان ولایات را معرفی کند و بالاخره روسای “موازی” با دولت به رهبری اشرف غنی بسازد. این موضوع مستلزم بودجه زیاد است و تامین آن در وضعیت فعلی برای آقای عبدالله ناممکن به نظر می‌رسد، هرچند شمار از افراد نزدیک به او به درآمد گمرکات و بنادر شمار از ولایات اشاره کرده‌اند.

به نظر می‌رسد که مذاکرات قریب‌الوقوع بین‌الافغانی با گروه طالبان در این تصمیم آقای عبدالله بی‌تاثیر نبوده باشد. شماری بدین باورند که با این اقدام آقای عبدالله تلاش کرده تا سهم خود و تیم خود را در مذاکرات با گروه طالبان جدا کرده باشد، زیرا او اطمینان نداشته که بتواند بر سر هیات مذاکره‌کننده با رئیس جمهور اشرف غنی به توافق برسد.

از سوی دیگر، باور بر این است که این اقدام آقای عبدالله قدرت و چانه‌زنی طرف افغانستان با گروه طالبان را در مذاکرات بین‌الافغانی آینده تضعیف خواهد کرد.

محمداشرف غنی پس از برگزاری مراسم تحلیف، محمدیوسف غضنفر را به‌حیث نماینده‌ی فوق‌العاده‌ی خود در امور توسعه‌ی اقتصادی، تجارتی و کاهش فقر معرفی کرد.

در فرمان آقای غنی که روز (دوشنبه، ۱۹ حوت) در مراسم تحلیف او قرائت شد، آمده است معرفی محمدیوسف غضنفر در این مقام به تأسی از حکم فقره‌ی ۱۳ ماده‌ی ۶۳ قانون اساسی، به‌منظور تحقق ماده‌ی ششم قانون اساسی صورت گرفته است.

در ماده‌ی ششم قانون اساسی کشور آمده است که «دولت به ایجاد یک جامعه‌ی مرفه و مترقی براساس عدالت اجتماعی، حفظ کرامت انسانی، حمایت حقوق بشر، تحقق دموکراسی، تأمین وحدت ملی، برابری بین همه اقوام و قبایل و انکشاف متوازن در همه مناطق کشور مکلف است».

همزمان با این، محمدیوسف غضنفر توسط آقای غنی به عنوان نماینده‌ی فوق‌العاده‌ی او در امور توسعه‌ی اقتصادی، تجارتی و کاهش فقر سوگند یاد کرد.

هیات معاونت ملل متحد برای افغانستان (یوناما) و حکومت پاکستان برگزاری مراسم تحلیف محمد اشرف غنی، رییس جمهور افغانستان را مبارک باد گفتند.

آقای غنی برای بار دوم به عنوان رییس جمهور افغانستان روز دوشنبه نهم مارچ (۱۹ حوت) مراسم تحلیف را انجام داد.

یوناما با نشر اعلامیه‎ای گفت :”ملل متحد از تعهد رییس جمهور غنی به وحدت ملی، تشکیل حکومت همه شمول قابل قبول به همه و تقویت روند صلح و رشد اقتصادی استقبال می‌کند”.

در این اعلامیه از قول تدامیچی یاماموتو، نمایندۀ ویژۀ ملل متحد برای افغانستان آمده است آن سازمان آمادۀ کار با حکومت آقای غنی است.

در این اعلامیه آمده است ملل متحد به حمایت از مردم و نهادهای افغانستان ادامه خواهد داد.

یوناما از همه طرف‌های سیاسی در افغانستان خواست فرصت پیش آمده برای صلح را از دست ندهند و برای مذاکرات صلح با طالبان آمادگی بگیرند.

عمران خان، صدر اعظم پاکستان نیز در یک پیام تویتر به رییس جمهور غنی مبارک باد گفت و برای کار با حکومت آیندۀ افغانستان ابراز آمادگی کرد.

صدر اعظم پاکستان نوشت: “می‌خواهم به اشرف غنی رییس جمهور افغانستان تبریک بگویم و دیده به راه همکاری با او هستم. پاکستان هر آنچه را در توان دارد برای آوردن صلح و ثبات در منطقه انجام خواهد داد”.

همزمان با مراسم تحلیف آقای غنی در ارگ، عبدالله عبدالله که نتایج انتخابات ریاست جمهوری را نپذیرفته و آن را تقلب آمیز می‌خواند، نیز مراسم تحلیف ریاست جمهوری را در قصر سپیدار انجام داد.

آقای عبدالله گفت حکومت همه شمول وی سر از دوشنبه 19 حوت به کار آغاز خواهد کرد.

داکتر عبدالله عبدالله رهبر تیم انتخاباتی ثبات و همگرایی پس از ادای سوگند به عنوان برنده واقعی انتخابات و رئیس جمهور منتخب مردم امروز دوشنبه مراسم تحلیف خود را به جای آورد.

داکتر عبدالله عبدالله که از سوی مولوی شهزاده شهزاد سوگند داده شد طی سخنانی گفت پذیرش حکومت برخاسته از تقلب به معنای خواندن فاتحه دموکراسی در افغانستان بود.

وی تاکید کرد اکنون نقطه عطفی در تاریخ معاصر افغانستان رقم خورده است که در آن ما با یک فکر و برنامه نو برای ایجاد تغییرات اساسی در نظام کشور به میدان آمده ایم.

وی تاکید کرد تیم ثبات و همگرایی با یک منشور 13 بخشی یک دولت همه شمول و فراگیر به میدان آمده و مبارزه با فساد را از ریاست جمهوری آغاز و تا پایین ترین سطح ادامه می دهد.

وی گفت:«من حالا رئیس جمهور همه شما هستم و بدون تبعیض در خدمت همه مردم می باشم.»

داکتر عبدالله افزود دولت وی دولت همه مردم افغانستان است.

داکتر عبدالله عبدالله، رییس اجراییه کشور و رهبر دسته انتخاباتی ثبات و همگرایی گفت تنها راه بیرون رفت از بحران کنونی انتخابات ابطال آرای تقلبی است.

آقای عبدالله گفت هیچ کسی نباید تعهد وی برای حمایت از دموکراسی واقعی و حاکمیت قانون را به دیده شک بنگرد.

وی تاکید کرد نباید سابقۀ سازش و خودگذری‌اش سبب شود که کسی وی را جدی نگیرد.

آقای عبدالله و معاونین او، با گذاشتن دست بر روی قرآن کریم، سوگند یاد کردند که از استقلال، حاکمیت ملی و تمامیت ارضی افغانستان دفاع کرده و از منافع مردم حفاظت خواهند کرد.

آقای عبدالله، در سخنرانی خود، با اشاره به بحران انتخاباتی ۲۰۱۴، گفت که اگر در انتخابات گذشته به هدف ثبات و وحدت ملی تن به مصلحت نمی‌داد، افغانستان به بحران می‌رفت؛ اما اکنون موضوع کاملا برعکس شده و این‌بار، اگر نتیجه‌ی تقلبی پذیرفته می‌شد، فاتحه‌ی دموکراسی در افغانستان خوانده می‌شد.

او افزود: «تاریخ در افغانستان ورق خورده و مردم باید مطمئن باشند که در صفحه‌ی جدید، خواست و اراده‌ی مردم افغانستان تعیین کننده است و اکنون در موقعیتی ایستاده‌ایم که نقطه عطف تازه در تاریخ معاصر کشور رقم بزنیم و دولتی برخواسته از آرای مردم، مبتنی بر ارزش‌ها و خواست‌های واقعی‌مان ایجاد کنیم.»

آقای عبدالله، گفت که تمام اقوام افغانستان برای همگرایی در قصر سپیدار و زیر چتر «دولت همه‌شمول» برای تأمین ثبات پایدار گردهم آمده‌اند. «در زمان انتخابات، تعهد داده بودیم که حکومت برآمده از تقلب را نمی‌پذیریم و به این تعهد خود پابندیم.»

او، هم‌چنان در مورد تنش‌های خود با رییس‌جمهور غنی، گفت: «ما همیشه حاضر به بحث و گفت‌وگو استیم. ما برای وحدت افغانستان کار کردیم و می‌کنیم، نه برای تقسیم افغانستان. گفت‌وگو را بهترین طریقه‌ی حل منازعات و مشکلات می‌دانیم. هرلحظه حاضر به گفت‌وگو استیم. نیروهای قهرمان امنیتی کشور ما سرمایه ملی ما استند. این نیروها حرفه‌ای، مسلکی، بی‌طرف و در خدمت نظام استند و هدایت من این است تا بی‌طرفی خود را در منازعات سیاسی، حفظ کنند.»

آقای عبدالله، ادعا کرد که در روزهای گذشته، همواره خواسته است تا با رییس‌جمهور غنی گفت‌وگو کند؛ اما درخواست او از سوی آقای غنی، رد شده است.

او، در مورد روابط «دولت همه‌شمول» با کشورهای خارجی، گفت: «امروز جهان و منطقه وضع متفاوتی دارد. تعامل با جهان و منطقه، نیازمند روش‌های تنش‌زدایی است. دولت موظف است تا از استقلال و تمامیت ارضی کشور دفاع کند. بر اساس احترام متقابل در چارچوب مشخص، خواهان کار مشترک با همسایگان و دوستان بین‌المللی استیم. افغانستان نباید مرکز بحران بین‌المللی و محل امن فعالیت تروریستان باشد.»

آقای عبدالله، با بیان این که نیروهای خارجی از افغانستان بیرون می‌شوند، تأکید کرد: «باید خروج این نیروها از افغانستان، مسؤولانه بوده و در عین حال، با این‌که افغانستان فرصت‌های بالقوه‌ای در اختیار دارد اما تا خودکفایی لازم راه درازی را در پیش دارد و بنابراین، افغانستان به کمک‌های جامعه‌ی جهانی نیازمند می‌باشد.»

او، با انتقاد از عمل‌کرد حکومت وحدت ملی طی پنج سال گذشته، گفت که دولت همه‌شمول صلح پایدار و با عزت می‌خواهد که بتواند افغانستان را در مسیر توسعه و آینده‌ی بهتر سوق دهد.

آقای عبدالله، بیان کرد که صدور فرامین عجولانه و سلیقه‌ای که نتایج خیلی ناگوار را به ادارات داشت، صدمات درازمدتی را بر پیکر نظام اداری و نهادهای خدمات عامه وارد کرد و از همین‌رو، دولت همه‌شمول، به سیاست‌بازی‌ها زیر نام اصلاحات، نقطه پایان می‌گذارد.

عبدالله عبدالله، ساعاتی پس از آن که سوگند وفاداری به قانون را به عنوان رییس جمهور حکومت همه شمول به جا آورد، عنایت‌الله بابر فرهمند معاون اول و اسدالله سعادتی معاون دوم خود را به دفتر کاری شان در صدارت، معرفی کرد.

وقوع انفجار در میان سخنان رئیس جمهور غنی در مراسم تحلیف وی در ارگ حاضران و مهانان را نگران و پراکنده کرد.

صدای بلند این انفجار زمانی شنیده شد که رئیس جمهور در میانه سخنرانی خود پس از ادای سوگند به عنوان رئیس جمهور افغانستان بود.

با وقوع این انفجار رئیس جمهور غنی به سرعت سخنرانی خود را پایان و محل برگزاری سوگند را ترک کرد.

مشخص نیست این انفجار از سوی چه گروهی و دقیقا در کدام نقطه کابل صورت گرفت.

مراسم تحلیف غنی و عبدالله به عنوان رئیس جمهور افغانستان امروز به صورت همزمان در دو کاخ نزدیک به هم یعنی ارگ و سپیدار برگزار شد.

وقوع انفجار و صدای شلیک های پی در پی اما باعث توقف مراسم سخنرانی غنی و عبدالله نشد.

هیات قضایی به رهبر یوسف حلیم، قاضی القضات افغانستان، رئیس جمهور غنی را سوگند داد.

رئیس جمهور غنی سوگند یاد کرد دین مقدس اسلام را حمایت و آن را تطبیق کند.

رئیس جمهور غنی همچنین سوگند یاد کرد قانون اساسی افغانستان و دیگر قوانین افغانستان را رعایت و از تطبیق آن مواظبت کند.

پس از رئیس جمهور معاونان او نیز از سوی قاضی القضات سوگند داده شدند.

در ادامه مراسم تحلیف، یوسف غضنفر به عنوان نماینده ویژه رئیس جمهور در امور توسعه اقتصادی و کاهش فقر از سوی رئیس جمهور غنی سوگند داده شد.

رئیس جمهور غنی گفت:«امروز روز وصل و اتحاد مردم افغانستان است.»

غنی از رقبای سیاسی خود خواست برای خدمت به افغانستان با وی همکاری کنند.

رئیس جمهور غنی گفت:«امروز دیگر زمان سلطه گرایی، قوم گرایی، تهدید و یکه تازی به پایان رسیده و آنچه مردم را برای رسیدن به صلح بسیج می کند وحدت همه اقوام می باشد.

به گفته غنی جمهوریت شرط ملت است و وی برای تطبیق آن از هیچ تلاشی دریغ نمی کند.

رئیس جمهور غنی گفت:«تا دوهفته دیگر با کابینه به جا مانده از حکومت وحدت ملی کار می کند اما در ادامه یک حکومت همه شمول را تشکیل می دهد.»

غنی تاکید کرد حکومت وی متعلق به تمام افغانستانی هاست و در انحصار تیم دولت ساز قرار ندارد.

وی افزود برای افزایش حضور زنان و ریشه کن کردن فقر و فساد اداری برنامه های جدی دارد.

رئیس جمهور غنی گفت:«فردا در مورد آزادی 5 هزار زندانی طالب یک حکم صادر می کند.»

وی افزود افغانستان بر اساس منافع ملی خود تروریزم را تعریف کرده بر قطع ارتباط طالب با داعش تاکید می کند.

رئیس جمهور غنی تاکید کرد طالب و داعش رابطه نامرئی و اساسی دارد و صلح با طالبان اگر به قطع حضور داعش در افغانستان نشود سودی نخواهد داشت. وی در عین حال افزود قطع ا رتباط طالب با داعش نیازمند مذاکرات عمیق در آینده می باشد.

غنی گفت طالبان و تروریزم در افغانستان دارای حامیان استراتژیک بیرون مرزی ست.

رئیس جمهور غنی تاکید کرد با مبارزه با فساد عواید ملی افغانستان در 5 سال آینده چند برابر خواهد شد.

لحظاتی قبل محمد اشرف غنی در حالیکه با موترهای لوکس مشکی رنگ اسکورت می شد برای ادای سوگند به عنوان رئیس جمهور افغانستان وارد ارگ شد.

اشرف غنی پس از پیاده شدن از یکی از موتر های سیاه رنگ لوکس در حالیکه با اقتدار راه می رفت روی سکوی ویژه ایستاد و به سرود جمهوری اسلامی افغانستان که توسط تیم ویژه نواخته شد گوش فرا داد.

زلمی خلیل زاد، سفیر امریکا و جنرال اسکات میلر و سفرای کشورهای ایتالیا، اسپانیا، ترکیه، اندونزی و برخی کشورهای عربی نیز در ارگ حضور یافته اند.

رئیس جمهور غنی هم اکنون مشغول تشریفات مراسم تحلیف می باشد.

این در حالی ست که مراسم مشابه در کاخ سپیدار از سوی عبدالله جریان دارد.

رئیس جمهور غنی همراه دو معاون و بانوی اول هم اکنون در جمع مهمانان مراسم تحلیف وارد شده و یوسف غضنفر که فرد چهارم در حکومت غنی به حساب می آید نیز همراه غنی است.

هیات قضایی هم در جایگاه ویژه در ارگ مستقر شده است.

مراسم سوگند عبدالله در سپیدار هم جریان دارد و مشخص نیست ابتدا غنی سوگند یاد می کند یا عبدالله اما شنیده شده که عبدالله منتظر می ماند ابتدا غنی به عنوان رئیس جمهور سوگند یاد کند.

گفته می شود در مجموع نزدیک به ده هزار نفر به مراسم تحلیف غنی و عبدالله دعوت شده اند اما مهانان خارجی در ارگ بیشتر به چشم می خورند.

این درحالی ست که تلاش های زلمی خلیل زاد از دیروز تا این لحظه برای جلوگیری از برگزاری دو مراسم تحلیف به جایی نرسیده است.

مراسم تحلیف غنی و عبدالله به طور همزمان در حالی برگزار می شود که نگرانی در چشمان مردم افغانستان نسبت به آینده کشورشان به وضوح دیده می شود.

فوق ستاره پرتغالی یوونتوس هنگام ورود به ورزشگاه آلیانز تورین با دست دادن خیالی با هواداران ناموجود یوونتوس به این وضعیت واکنش نشان داد.

به دلیل شیوع گسترده ویروس کرونا در ایتالیا دیدار شب گذشته یوونتوس و اینترمیلان در ورزشگاه آلیانز تورین، پشت درهای بسته و در عدم حضور تماشاچیان برگزار شد.

 کریستیانو رونالدو در جریانن ورود به ورزشگاه زمانی که از اتوبوس تیمش پیاده شده و در حال حرکت به سمت ورزشگاه بود وانمود کرد که هواداران در ورزشگاه هستند و به صورت خیالی با آنها دست داد.

رونالدو بعد از آنکه با هواداران خیالی یوونتوس دست داد به دوربینی که در حال فیلمبرداری از او بود لبخند زد و سپس با ورود به زمین برای هوادارانی که در استادیوم حضور نداشتند دست زد و به این صورت به آنها ادای احترام کرد.

یک تحلیلگر نظامی آسیب پذیری سیستم های دفاع هوایی ایالات متحده را مورد بررسی قرار داده می‌گوید هزینه جنگ افغانستان سیستم های دفاعی آمریکا را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

لورن تامپسون تحلیگر نظامی نشریه Forbes   در مقاله‌ای نوشت: «اقتصاد ایالات متحده  که در جنگ افغانستان بیش از یک تریلیون دالر هزینه نموده است، برای دفاع دربرابر حملات راکتی دیگر کشور ها توان نخواهد داشت.»

وی خاطرنشان می کند سیستم دفاع موشکی بالستیک   GMD ساخته شده در ایالات متحده ، که امکان رهگیری موشک ها در “فضا” را ممکن می‌سازد، در واقع به راحتی قابل عبور است.

تامپسون می‌گوید، آمریکا در حال حاضر 44 سیستم دفاع هوایی از این نوع را در اختیار دارد که  حتی برای دفاع در برابر حملات موشکی کوریای شمالی کافی نیست.

مهمترین نقطه ضعف GMD به گفته این متخصص سیستم های ضد موشکی بازدارنده زمینی است که برای دفاع در برابر تهدیدات نسل بعدی باید مدرنیزه شود.

این کارشناس معتقد است واشنگتن باید در مورد بهبود سیستم های دفاع موشکی خود فکری کند، در غیر این صورت حتی کوریای شمالی به زودی قادر به شکست آنها خواهد بود.

این تحلیلگر می‌نویسد: «ایالات متحده فقط یاد گرفته که به قدرت نظامی خود افتخار کند، اما در واقع آنها چیزی برای مقابله با  تعداد زیادی از موشک های پیشرفته تر ندارند.»

 تامپسون می‌گوید این مساله قابل درک نیست که در چنین وضعیتی چرا ایالات متحده آمریکا به جای مدرنیزه سازی سیستم های دفاعی خود، ده ها برابر پول بیشتر را صرف جنگ افغانستان می‌کند؟ 

طبق گزارش رادیو محلی سومالی، بشیر محمد قورگاب یکی از فرماندهان ارشد گروه شبه نظامی الشباب در حمله هوایی ایالات متحده آمریکا کشته شد.

ایالات متحده آمریکا پیش از این در سال ۲۰۰۸ پاداش ۵ میلیون دلاری برای ارائه اطلاعات درباره محل زندگی این فرمانده نظامی تعیین کرده بود.

خانواده بشیر محمد قورگاب مرگ وی را تایید کرده‌اند با این حال ایالات متحده آمریکا تاکنون در این خصوص اظهار نظری نکرده است.

رادیو دولتی سومالی اعلام کرد بشیر محمد قورگاب و همسرش در تاریخ ۲۲ فوریه (۳ حوت) در یکی از شهرهای جنوبی منطقه مسکونی سومالی در عملیات مشترک ارتش سومالی و آمریکا کشته شده است.

«آفریکام»، فرماندهی ارتش آمریکا در قاره آفریقا، پیش از این قورگاب را مسئول «برنامه‌ریزی و هدایت عملیات» حمله به پایگاه نظامی ماندا در تاریخ ۵ ژانویه در کنیا معرفی کرده بود، حمله‌ای که در آن سه تبعه آمریکایی کشته شد.

آفریکام می‌گوید همسر بشیر محمد قورگاب نیز از اعضای فعال الشباب بود.

مقام‌های آمریکایی می‌گویند قورگاب از سال ۲۰۰۸ تاکنون یکی از ۱۰ عضو شورای رهبری الشباب بوده است.

الشباب از گروه‌های اسلام‌گرای افراطی فعال در سومالی و برخی دیگر از کشورهای شرق آفریقاست که با گروه القاعده ارتباط دارد.

 این گروه کنترل بخش‌هایی از سومالی را در اختیار دارد.

گروه طالبان می‌گوید به دلیل اختلافات بین سیاسیون کشور احتمالاً گفت‌وگوهای میان‌افغانی فردا برگزار نخواهد شد.
ذبیح مجاهد سخنگوی گروه طالبان گفت گفت‌وگوهای میان‌افغانی ممکن است این هفته برگزار نگردد چون رقبای ریاست جمهوری هر دو مراسم سوگند برگزار خواهند کرد.
وی گفت: «ما فکر نمی‌کنیم آن‌ها بتوانند برای گفت‌وگوهای میان‌افغانی در دهم ماه مارچ آماده شوند … به دلیل اختلافات بین سیاسیون که حتی منجر به برگزاری مراسم‌های سوگند می‌شود».
مجاهد افزود: «به جای مراسم سوگند، ما از آن‌ها می‌خواهیم تا روی مذاکرات میان‌افغانی تمرکز کنند. ما از آن‌ها می‌خواهیم تا از اختلافات داخلی بگذرند، مراسم سوگند را متوقف و برای صلح کار کنند».
گفتنی است مراسم سوگند رییس جمهور غنی و عبدالله عبدالله رییس اجرایی به تعویق افتاده و قرار است بعد از چاشت برگزار گردد.

 محسن داور و علی وزیر، دو عضو پارلمان پاکستان و از اعضای ارشد جنبش تحفظ پشتون‌های پاکستان که پولیس این کشور مانع آمدن آنان به کابل و اشتراک در مراسم تحلیف اشرف غنی شده بود، وارد ولایت ننگرهار شدند.

عطاالله خوگیانی، سخن‌گوی والی ننگرهار گفت این دو عضو پارلمان پاکستان صبح امروز (دوشنبه، ۱۹ حوت) از طریق گذرگاه مرزی تورخم وارد این ولایت شده‌اند.

آقای خوگیانی افزود آنان قرار است تا لحظاتی دیگر با شاه‌محمود میاخیل، والی ننگرهار در شهر جلال‌آباد، مرکز این ولایت دیدار کنند.

او افزود این دو عضو پارلمان پاکستان قرار است یک‌جا با تعدادی از مسئولان محلی ننگرهار به کابل بروند.

پولیس پاکستان دیروز (یک‌شنبه، ۱۸  حوت) زمانی که محسن داور و علی وزیر می‌خواستند به کابل بیایند، پولیس میدان‌هوایی اسلام‌آباد به آنان اجازه‌ی پرواز به کابل را نداد.

لطف‌الله عاطف مشعل، سفیر افغانستان در پاکستان در صحبتی با روزنامه اطلاعات روز گفته بود این دو عضو پارلمان پاکستان در ترکیب یک هیأت ۱۷ نفری نمایندگان احزاب سیاسی از سوی این سفارت برای شرکت در مراسم تحلیف رییس‌جمهور دعوت شده بودند.

او همچنان افزوده بود دلیل ممنوعیت سفر این دو عضو برحال پارلمان پاکستان برای سفارت افغانستان در اسلام‌آباد نیز روشن نیست.

در حالیکه مهمانان به دو مراسم تحلیف جداگانه غنی و عبدالله در قصر سپیدار و ارگ حضور یافته اند رهبران تیم دولت ساز و ثبات و همگرایی و اعضای ارشد آنها در جلسه ای مشترک با زلمی خلیل زاد گفت وگوها را امروز دوشنبه ادامه دادند.

 اشرف غنی، زلمی خلیل‌زاد، فرستاده ویژه آمریکا برای صلح افغانستان و عبدالله عبدالله از صبح دوشنبه جلسات مشترک خود را ادامه می‌دهند تا در صورت رسیدن به توافق از برگزاری دو مراسم تحلیف جلوگیری شود.

روز گذشته زلمی خلیل‌زاد، برای میانجی‌گری در این موضوع با عبدالله عبدالله چندین بار دیدار کرد.

علی رغم میانجیگری زلمی خلیل‌زاد، اختلافات اشرف غنی و عبدالله عبدالله حل نشده و آقای عبدالله «پیشنهاد ۴۰ درصد کابینه و ریاست شورای عالی صلح» از سوی اشرف غنی را نپذیرفته است و سمت نخست وزیری و نیز ریاست شورای وزیران را می‌خواهد.

پیشنهاد ریاست شورای عالی صلح نیز به آقای عبدالله داده شده است، ریاستی که می‌بایست به رییس‎‌ جمهوری گزارش دهد.

ظاهراً رئیس‎ جمهور غنی با نقش اجرایی عبدالله در حکومت آینده، موافق نیست و آقای عبدالله این نیز این پیشنهاد را رد کرده است.

 تحلیلگر ارشد مسائل بین الملل معتقد است احتمال تغییر ساختار سیاسی افغانستان به نظام فدرالی و تشکیل چهار ایالت در این کشور وجود دارد.

«پیرمحمد ملازهی» در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی ایرنا، با اشاره به توافق هفته گذشته آمریکا و طالبان گفت: آمریکا به دو دلیل به سمت توافق و گفت‌وگو با طالبان رفت؛ دلیل نخست این بود آمریکا به این فهم رسید که از نظر نظامی در افغانستان شکست خورده و به اهدافش در این کشور نرسیده و دلیل دوم، تلاش ترامپ برای فروش این توافق به رای‌دهندگان آمریکایی است.

وی با بیان اینکه طالبان پس از ۱۹ سال اشغال افغانستان توسط آمریکا روز به روز به قدرتش افزوده می‌شود، اظهار داشت: بیش از ۵۰ درصد افغانستان در اختیار و تسلط طالبان است و ناکامی در مقابله با آنها موجب شده تا آمریکا بفهمد در مقابله نظامی با آنها دستاوردی ندارد. آمریکایی‌ها در زمان ریاست‌جمهوری اوباما به این فهم رسیده بودند ولی نمی‌توانستند و نمی‌خواستند این مسئله را بپذیرند.

این کارشناس ارشد مسائل سیاست خارجی ادامه داد: طراحی زمان اوباما این بود که راه‌حل سیاسی به آزمایش گذاشته شود. ترامپ هم همین راه را ادامه داد و در این چارچوب، زلمای خلیل‌زاد که خود فردی پشتون بود از نئوکان‌های آمریکایی محسوب می‌شود را به عنوان نماینده ویژه خود در امور افغانستان انتخاب کرد.

توافق با آمریکا راه برگشت طالبان به قدرت را باز می‌کند

ملازهی با اشاره به نقش خلیل‌زاد در مذاکرات آمریکا و طالبان تصریح کرد: خلیل‌زاد فرد بسیار باهوشی است و شرایط گفت‌وگو میان آمریکا و طالبان را فراهم کرد. او توانست طالبان را متقاعد کند جنگ با آمریکا فایده ندارد و تنها راه حل بازگشت به قدرت، راهکار سیاسی و از طریق گفت‌وگو با آمریکا است. خلیل‌زاد ملابرادر و تیم او را با این استدلال قانع کرد و در حال پیش بردن این توافق است.

وی افزود: توافق آمریکا و طالبان راه را برای برگشت طالبان به قدرت از طریق سیاسی باز می‌کند. از این طریق که احتمالا دولت موقت ۱۸ ماهه‌ای بر سرکار خواهد آمد که طالبان در آن شریک قدرت است و پس از آن، با حضور در انتخابات می‌تواند قدرت را در اختیار بگیرد.

دولت مرکزی افغانستان در توافق آمریکا و طالبان دور خورد

این تحلیلگر ارشد مسائل سیاست خارجی درخصوص موضع دولت مرکزی افغانستان به توافق آمریکا و طالبان هم خاطرنشان کرد: دولت کابل در این توافق کنار گذاشته شده و اختلافات درونی دولت میان عبدالله عبدالله و اشرف غنی هم دور زدن دولت را برای آمریکا راحت‌تر کرد. جنجال‌های داخلی و انتخاباتی هم موجب شد تا فضا به سود طالبان باشد.

ملازهی با بیان اینکه دولت مرکزی افغانستان در توافق آمریکا و طالبان دور خورده و از سویی نمی‌توانداین توافق را بپذیرد، ابراز داشت: طالبان در توافق با آمریکا پذیرفته که به نیروهای آمریکایی حمله نکند و افغانستان به محلی برای ضربه زدن به آمریکا و متحدانش تبدیل نشود. در عین حال آنها عدم حمله به مواضع نیروهای دولتی افغانستان را قبول نکردند. حال این موضوع مطرح است که در شرایط هرج و مرج سیاسی، آیا نیروهای نظامی افغانستان در غیاب ارتش آمریکا و ناتو توان جنگیدن با طالبان را دارند یا خیر.

احتمال تغییر ساختار سیاسی افغانستان به نظام فدرالی وجود دارد

وی با تاکید بر اینکه طالبان در صحنه میدانی دست بالا را دارد و بعید است ارتش افغانستان توان جنگیدن با آنها را داشته باشد، عنوان کرد:  من فکر می‌کنم آمریکایی‌ها در برخورد میان ارتش افغانستان با طالبان دخالت کند و اجازه شکل‌گیری جنگ گسترده را ندهد هرچند که احتمال برخوردها و جنگ‌های کنترل شده وجود دارد اما در نهایت طرفین به یک توافق برسند.

این کارشناش ارشد مسائل افغانستان در تشریح بیشتر این مسئله یادآور شد:‌ احتمالا دولت افغانستان و طالبان به طرح موقتی برسند که براساس آن، دولت موقتی ۱۸ ماهه بر سرکار باشد، قانون اساسی اصلاح شده و امکان مشارکت طالبان در قدرت فراهم شود. در این چارچوب، ساختار سیاسی و اداری که از «اجلاس بن» استخراج شده بود، تغییر می‌یابد و افغانستان به چهار ایالت پشتون‌نشین، ازبک‌نشین، تاجیک‌نشین و هزاره‌نشین تقسیم می‌شود.

ملازهی افزود: در هر یک از این ایالت‌ها، دولت و مجلسی محلی تشکیل می‌شود و نظام سیاسی افغانستان، به نظام پارلمانی تغییر می‌یابد و دولت مرکزی، دولتی خواهد بود که هر کدام از این ایالت‌ها سهمی در آن داشته باشند.

وی با تاکید بر ضرورت کاهش تنش در افغانستان بیان کرد: ادامه جنگ طالبان با نیروهای دولتی خطر تجزیه افغانستان را بیش از هر زمان دیگری افزایش می دهد به ویژه آنکه نیروهای جهادی که در شمال افغانستان حضور دارند، اگر دست به سلاح ببرند، خطر تجزیه افزایش می‌یابد.

طالبان می‌خواهد به قدرت برگردد

این تحلیلگر ارشد مسائل سیاست خارجی درباره پایداری توافق آمریکا و طالبان گفت: ۴۰ سال است که افغانستان درگیر جنگ نظامی است. این کشور دو بار از سوی شوروی و آمریکا اشغال شده و شرایط نظامی نتوانسته به سرانجامی برسد. هم‌اکنون هم با قاطعیت نمی‌توان درباره پایداری یا عدم پایداری توافق آمریکا و طالبان صحبت کرد ولی آمریکایی‌ها برای خروج از افغانستان و اجرای توافق‌شان با طالبان مصمم هستند.

ملازهی اضافه کرد: یک عامل موثر در این توافق این بود که طالبان هم به این درک رسیده بود که از طریق جنگ با آمریکا نمی‌تواند به قدرت برگردد. آنها هر طور که شده، می‌خواهند به قدرت بازگردند بنابراین تا زمان رسیدن به قدرت، به توافقاتشان پایبند می‌ماند.

وی با بیان اینکه آمریکا هم برای خروج از افغانستان مصمم است، اظهارداشت: حداقل آنکه تا زمان برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا کاری نمی‌کند که این توافق ملغی شود چراکه ترامپ می‌خواهد این توافق را به رای‌دهندگان آمریکایی بفروشد و بگوید من به جنگ خاتمه دادم، نیروهای نظامی آمریکا را از افغانستان خارج کردم، دیگری کسی کشته نمی‌شود و هزینه مالیات‌دهندگان آمریکایی دیگر بی‌جهت خرج نمی‌شود و در آمریکا صرف می‌شود.

این کارشناس ارشد مسائل افغانستان درباره فرصت‌ها و تهدیدهای توافق آمریکا و طالبان برای ایران هم گفت: ایران از ابتدا با اشغال نظامی و تداوم حضور نظامی آمریکا در افغانستان مخالف بود. خروج نظامی ایالات متحده از افغانستان به سود ایران است اما اگر طالبان بتواند به قدرت برسد، آنها از نظر ایدئولوژیک به ریاض و از نظر سیاسی به اسلام‌آباد نزدیک هستند و این به معنای قدرت‌گیری رقبای منطقه‌ای ایران در افغانستان است.

ملازهی با بیان اینکه اینکه توافق آمریکا و طالبان شرایط متناقضی را برای ایران به وجود آورده است، خاطرنشان کرد: دستگاه سیاست خارجی ایران باید میان این شرایط تناقض‌آمیز توازن ایجاد کند و بتواند شرایط را به سود تهران عوض کند. اگر این توازن ایجاد شود، قدرت ایران در افغانستان بیشتر می‌شود اما اگر نتوان این توازن را ایجاد کرد، رقبای منطقه‌ای ایران قدرت بیشتری می‌یابند.

بدون شک اگر به حافظه کوتاه مدت تاریخی خود مراجعه کنید، صحنه هایی از بن بست انتخاباتی گذشته در سال 2014 میلادی را به یاد می آورید که در آن غنی و عبدالله که بعدها در اصطلاحات سیاسی افغانستان به عین و غین معروف شدند چگونه در یک جنگ قدرت آبروی چندین و چند ساله افغانستان و مردم شریف آن را بردند.

در بن بست انتخاباتی سال 2014 نیز داستانی مشابه با آنچه امروز مردم افغانستان و جهان در حال مشاهده هستند اتفاق افتاد با این تفاوت که در سال 2014 تشت رسوایی عین و غین از بام به زمین نیفتاد و خط و نشان کشیدن های هر سرانجام با دخالت امریکا و پادرمیانی جان کری، وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده امریکا، به نوعی به یک حکومت به نام حکومت وحدت ملی ختم شد، حکومتی که در طول عمر خود از آغاز تاکنون که روزهای پایانی خود را سپری می کند هیچ نشانی از وحدت از خود نشان نداد و به اختلاف و دعوا سر تقسیم چوکی های حکومتی به پایان رسید.

اینجانب که خود در یکی از اجتماعات اعتراضی تیم اصلاحات و همگرایی به رهبری داکتر عبدالله عبدالله در سال 2014 در خیمه لویه جرگه حضور داشتم به چشم سر دیدم که چگونه جمعی از طرفداران خشمگین داکتر صاحب که آدم های میان سال و چاق بودند با چه سرعتی از سکوی خیمه لویه جرگه بالا رفتند و عکس کرزی را به زیر پای خود انداختند و حرف های رکیک علیه غنی به زبان جاری ساختند.

در گوشه ای دیگر این مراسم جمعی دیگر از طرفداران قلدر و زورمند داکتر صاحب بودند که فریاد می زدند:«داکتر صاحب اجازه دهید ما امروز شما را وارد ارگ سازیم و کار را یک سره کنیم، ما وقت نداریم هر روز به نشانه اعتراض جمع شویم.»

در همین سال در طرف دیگر پایتخت ملتهب افغانستان، تیم تحول بود که آرام نشسته بودند و عجله ای برای رسیدن به ارگ نداشتند چون کمیسیون مستقل انتخابات که بعدها مشخص شد اصلا مستقل نبود، اشرف غنی را به عنوان برنده انتخابات اعلام کرده بود.

همان داستان مضحک و شرم آور امروز دوشنبه 19 حوت 1398 در کابل در حال اتفاق افتادن است: تیم ثبات و همگرایی به رهبری عبدالله در کاخ سپیدار جمع شده اند و منتظر برگزاری مراسم سوگند عبدالله عبدالله به عنوان رئیس جمهور هستند و تیم دولت ساز به رهبری غنی در  ارگ گرد هم آمده اند و لحظه سوگند غنی به عنوان رئیس جمهور را انتظار می کشند.

هر دو تیم آمادگی های لازم برای برگزاری مراسم سوگند رهبران خود به عنوان رئیس جمهور آینده  افغانستان را گرفته اند؛ مهمان به هر دو مراسم آمده اند، چوکی ها به طور منظم چیده شده، محل ویژه اجرای مراسم سوگند با دسته های گل تزئین شده است.

نکته بارز قضیه اما نوع مهمانانی ست که به هر دو مراسم تشریف آورده اند: در مراسم عبدالله بیشتر سیاسیون معترض به شیوه حکومتداری غنی و طرفداران آنها جمع شده اند اما در مراسم غنی بیشتر چهره های حکومتی و طرفداران آنان دیده می شود. در این میان اما دیپلمات های خارجی و سفرای کشورهای خارجی هستند که از هر دو تیم کارت دعوت دریافت کرده اند اما مردد هستند که به کدام سوی بروند.

در این بحبوحه اما زلمی خلیل زاد است که همچنان مشغول مذاکره با غنی وعبدالله  می باشد تا مانع برگزاری دو مراسم سوگند گردد: خلیل زاد با ماموریت جداگانه ای که از سوی امریکا دارد سعی می کند با حل این تنش جدی انتخاباتی یا حداقل با به تاخیر انداختن آن پروسه صلح با طالبان را به پیش ببرد.

خلیل زاد تلاش می کند با حل یا به تعویق انداختن مراسم تحلیف غنی و عبدالله برگزاری گفت و گوی بین الافغانی را تسریع کند تا در آن شاید گلیم این حکومت و نتیجه جنجالی انتخابات را جمع کرده با مشارکت طالبان یک حکومت ائتلافی تازه را بنیان نهند.

آنچه در این بی نظمی مضحک نادیده گرفته شده و کابل به کام قدرت طلبی عین و غین کشانده شده نظرات مردم و نگرانی های آنان در مورد آینده افغانستان می باشد: شهروندان به طور جدی نگران تکرار حوادث گذشته می باشند. رسیدن به قدرت و حفظ آن به هر قیمتی که شده امروز به طور آشکار از سوی عبدالله و غنی در حال اجرا شدن است، امری که یک بار دیگر همچون سال 2014 بیش از پیش آبروی دموکراسی را در افغانستان برده است.

ریشه این اختلاف مضحک که امروز در قالب دو مراسم تحلیف در کابل خود را نشان می دهد اما به 300 هزار رأی جنجالی بر می گردد، آرائی که به گفته تیم ثبات و همگرایی خارج از وقت به صندوق ها انداخته شده یا غیربایومتریک بوده اند اما توسط کمیسیون انتخابات به نفع غنی به حساب آمده است.

مسئولین کمیسیون انتخابات اما اعلام کرده اند که این آراء جنجالی طی یک پروسه شفاف مورد رسیدگی قرار گرفته و آنها آمادگی پاسخ به تمام نگرانی ها در این مورد را دارند.

به هر صورت اینک که به ظهر دوشنبه 19 حوت 1398 نزدیک می شویم، مهمانان عادی دو مراسم تحلیف در کاخ سپیدار و ارگ به سوی صرف نان چاشت می روند اما اعضای ارشد دو تیم ثبات و همگرایی و تیم دولت ساز پشت درهای بسته مشغول مشورت و رایزنی با یکدیگر می باشند و قرار است تصمیم نهایی خود را در مراسم تحلیف  اعلام  کنند.

رهبران تیم ثبات و همگرایی و تیم دولت ساز همانند گرگان گرسنه چشم در چشم هم دارند و یکدیگر را به برگزاری مراسم تحلیف تهدید می کنند.

از سویی هم به گفته منابع آگاه مذاکره تیم ثبات و همگرایی با تیم دولت ساز با حضور زلمی خلیل زاد و برخی دیپلمات های خارجی روی حل اختلاف ایجاد شده بی نتیجه مانده است.

گفته می شود ارگ چهل درصد کابینه و ریاست شورای عالی صلح را به تیم ثبات و همگرایی پیشنهاد داده اما عبدالله به کمتر از نخست وزیری راضی نشده است. به هر صورت این مذاکره برای حل مشکل ایجاد شده بی نتیجه به پایان رسیده است.

اینک مهمانان در مراسم تحلیف و مقامات ارشد دو تیم در پشت درهای بسته منتظر هستند.

باید نشست و دید بدبختی های افغانستان و مردم مظلومش با این سیاستمداران جاه طلب تا کجا به پیش می رود.

اینجاست که باید گفت مردم به خیر شما رهبران نیازی ندارند لطفا شر نرسانید!